City Gate, Empuries - Geskiedenis Podcasts - 2022
Wat is die betekenis van 'n stadspoort in die Bybel?
Behalwe dat dit deel was van 'n stad se beskerming teen indringers, was stadspoorte ook sentrale aktiwiteite in Bybelse tye. Daar was belangrike saketransaksies by die stadshekke, die hof is belê en openbare aankondigings is aangekondig. Gevolglik is dit natuurlik dat die Bybel gereeld praat van 'in die poort sit' of oor die aktiwiteite wat by die poort plaasgevind het. In Spreuke 1 word wysheid verpersoonlik: "Aan die hoof van die lawaaierige strate roep sy, in die poorte van die stad spreek sy" (vers 21). Om haar woorde tot die maksimum aantal mense te versprei, het Wysheid die hekke ingeneem.
Die eerste vermelding van 'n stadspoort word gevind in Genesis 19: 1. By die poort van Sodom het Abraham se neef, Lot, die engelse besoekers aan sy stad gegroet. Lot was daar saam met ander vooraanstaande manne in die stad, hetsy die kwessies van die dag bespreek of belangrike burgerlike sake gedoen.
In die Wet van Moses is die ouers van 'n opstandige seun aangesê om hom na die stadspoort te bring, waar die ouderlinge die getuienis sou ondersoek en 'n oordeel sou uitspreek (Deuteronomium 21: 18-21). Dit bevestig dat die stadspoort sentraal was in gemeenskapsoptrede.
'N Ander belangrike voorbeeld vind ons in die boek Rut. In Rut 4: 1-11 het Boas amptelik die posisie van familielid-verlosser aanvaar deur met die stadsouderlinge by die poort van Bethlehem te vergader. Daar is die regsaangeleenthede rakende sy huwelik met Rut afgehandel.
Terwyl Israel die Filistyne bestry het, wag die priester Eli by die stadspoort op nuus oor die ark en om te hoor hoe dit met sy seuns gevaar het (1 Samuel 4:18).
Toe koning Dawid Israel regeer, het hy voor sy troepe gestaan ​​om instruksies by die stadspoort te gee (2 Samuel 18: 1-5). Nadat sy seun Absalom gesterf het, het Dawid getreur, maar uiteindelik het hy saam met sy mense na die stadspoort teruggekeer (2 Samuel 19: 1-8). Die koning se verskyning by die hek dui aan dat die rou verby was, en die koning was weer besig met die regering.
Die stadspoort was ook belangrik in ander antieke kulture. Ester 2: 5-8 vertel dat sommige van die dienaars van die koning by die poort van die koning beplan het om hom te vermoor. Mordegai, 'n vooraanstaande Jood in Persië, het die komplot gehoor en dit aan Ester gerapporteer, wat die nuus aan die koning gegee het (Ester 2: 19-23). Die persiese hofamptenare is geïdentifiseer as 'by die poort van die koning' (3: 3).
Om die poorte van jou vyande te beheer, was om hul stad te verower. Deel van Abraham se seën van die Here was die belofte dat "jou nageslag die poort van sy vyande sal besit" (Genesis 22:17).
Toe Jesus belowe het om sy kerk te bou, het Hy gesê: "Die poorte van die doderyk sal dit nie oorwin nie" (Matteus 16:18). 'N Begrip van die Bybelse implikasies van' poorte 'help ons om Jesus se woorde te interpreteer. Aangesien 'n poort 'n plek was waar heersers vergader en raad gegee is, het Jesus gesê dat al die bose planne van Satan self nooit die Kerk sou verslaan nie.
Verken die ou ruïnes van Empúries
Wat oorbly van een van die vroegste stede in Spanje, is genoeg om die prentjie te skets van 'n florerende markstad met sy eie plekke van aanbidding, soutfabrieke en besproeiing, kuns, paleise vir die rykes en wat kliphutte vir die armes sou gewees het. Griekse handelaars vaar al in die sewende eeu vC in hierdie gebied wat vandag bekend staan ​​as Emp úries, voordat hulle 'n eeu later besluit het om 'n nedersetting te vestig en ten volle voordeel te trek uit hul handelsbande met inheemse inwoners van die skiereiland.
Die Grieke het hul stad Emporium genoem, wat 'mark' beteken, en dit het ongeveer 300 jaar gedy tot en met die Tweede Puniese Oorlog. Toe die Romeinse generaal Gnaeus Cornelius Scipio per boot by Emporium aankom met sy troepe wat toegang tot sy vyande, die Kartagoërs, wou afsny, het hy 'n lang tydperk van romanisering op die Iberiese skiereiland ingelui. Teen 195 vC bou die Romeine hul eie stad langs die Griekse Emporium. Hulle het die webwerf Emporiae hernoem, en ongeveer 100 jaar lank is dit beset totdat die meer toeganklike hawens by Tarragona en Barcelona daartoe gelei het dat die Romeine dit laat vaar het. Die oorblywende Romeinse inwoners het 'n entjie noordwaarts getrek en hul dorpie Sant Mart í d'Emp íries gebou. Vissers uit die dorp sou gedurende die 16de eeu L'Escala, nou die grootste stad in die omgewing, stig.
Met 'n bietjie verbeelding word Emporium en Emporiae lewendig voor u oë teen die agtergrond van die sprankelende blou Middellandse See. Wandelpaaie maak die besoek aan die ruïnes 'n briesie, en goed geplaasde bordjies bevat besonderhede in Engels en Spaans presies waarvoor elke ruimte gebruik is. Die terreine sluit vloermosaïek, openbare baddens, verdedigingsmure, tempels en 'n amfiteater in. Moenie die Archaelogy Museum of Catalonia in Emp úries ​​misloop nie, wat voorwerpe wat tydens die opgrawings ontbloot is, vertoon en 'n blik op die Griekse en Romeinse lewe bied.
Asklepion in die Griekse stad (IIde eeu v.C.) met 'n gegote beeld van 'n standbeeld in die plaaslike museum, bekend as die 'Asclepius of Empuries', maar miskien beeld dit nie die Griekse god uit nie
Asclepius, die Griekse god van geneeskunde aan wie 'n beroemde heiligdom in Epidaurus gewy is, is ook hoog aangeskryf deur die Romeine, wat vir hom 'n tempel op Isola Tiberina gebou het. Die tempel by Emporiae het moontlik fasiliteite gehad vir mediese behandeling soortgelyk aan dié by die Asklepion van Pergamum.
Die vereniging van invalides na hierdie tempel was byna sonder getal of ophou. Hulle het die nag daar deurgebring om die Godheid aan te roep, wat middels in drome of deur die mond van sy priesters geneesmiddels oorgedra het, wat dwelms versprei en chirurgiese operasies uitgevoer het.
James Dallaway - Konstantinopel oud en modern met uitstappies na die oewers van die eilande van die argipel en na die Troas - 1797.
'N Simbool van geluk langs die stadspoort van Empuries (Emporiæ), Romeinse Hispania.
Let op die verkleuring van al die mense wat daaraan raak.
Hierdie tekens is gewoonlik geen geluk nie; dit is gewoonlik merkers wat die pad na die bordele wys. U kan dit oral in Pompeii sien, veral op straat self.
Sekerlik, dit kon een van die implikasies gewees het, maar geen daarvan is so prominent in Pompeii nie, nie wat ek kan onthou nie. In hierdie geval is dit nie sinvol om een ​​op die stadspoort te plaas as 'n wegwyser na 'n bordeel nie, maar dit is tog sinvol as 'n gelukbringer vir die gemeenskap. Dit is ook wat al die ontelbare falliese amulette, klein beeldhouwerke, olielampe, ens.
Dit is eintlik nie die geval nie, en byna alle geleerdes glo nou dat die konsep van die falliese simbole wat as erotiese advertensies gebruik word, onwaar is. Dit word nog steeds beweer deur plaaslike toergidse, en dit is waar die wanopvatting vandaan kom. Elke soektog op die internet oor falliese simboliek in Pompeii sal nou daarop wys dat dit 'n verkeerde, maar algemeen geglode verband is tussen die fallus en die bordeel in Pompeii.
Sekerlik, in byna elke ander Romeinse nedersetting word die fallussimbool lankal geassosieer met geluk, manlike vrugbaarheid, manlikheid en 'n simbool. Die fallus verskyn dikwels in Romeinse kuns, insluitend persoonlike juweliersware, en dit word ook as 'n gelukbringer geassosieer. Die bordeelhipotese word byna enkelvoudig met Pompeii geassosieer, en soos ek genoem het, word dit nie as korrek beskou nie.
Die huidige akademiese siening is dat dit geluk simbole is en simbole om die Bose Oog af te weer. Gemeenskaplike buitebedrywighede en huise.
Daar is bewyse van menslike bewoning in die gebied sedert die prehistoriese tyd en daar is beduidende Iberiese ruïnes op die heuwels daar naby. In die 4de eeu vC was dit 'n Griekse kolonie Marseille of Empúries, [ aanhaling nodig ] miskien die van Strabo   genoem as Hēmeroskopie (Grieks: Ημεροσκοπείον) (wat "wagtoring" beteken). Dit was 'n bondgenoot van Rome tydens die Puniese oorloë, en is later opgeneem in die Romeinse Ryk onder die naam van Dianium (na hul godin Diana). In die 1ste eeu vC het Quintus Sertorius hier 'n Romeinse vlootbasis gevestig. 
In 636-696 nC, tydens die Visigotiese Koninkryk Iberia, was dit die setel van 'n biskop uit Toledo. Na die Moslem -verowering van Iberia en die ontbinding van die Kalifaat van Córdoba, het Dénia (bekend as Dāniyah of دانية in Arabies wat laagland beteken) die hoofstad geword van a taifa koninkryk wat oor 'n deel van die Valenciaanse kus en Ibiza geheers het. Die Slawiese Moslem slawe, saqālibah, onder leiding van Mujahid ibn Yusuf ibn Ali, hul leier, wat voordeel kan trek uit die geleidelike verbrokkeling van die kalifaat se bobou om beheer oor die provinsie Dénia te verkry. Die Saqaliba het daarin geslaag om hulself te bevry en die Taifa van Dénia te bestuur, wat sy reikafstand bereik het tot op die eilande Mallorca en sy hoofstad Madinah Mayurqah [es]. Die Saqaliba Taifa verloor sy onafhanklikheid in 1076, toe dit gevange geneem word deur Ahmad al-Muqtadir, heer van Zaragoza, waaronder dit gebly het tot die inval van Almoravid in 1091. Die Moslem-Arabiere het oorspronklik die kasteelvesting gebou, en die Franse, wat die besetting beset het stad gedurende die Skiereilandoorlog vir vier jaar, herbou dit vroeg in die 19de eeu.
Die stad is in 1244 deur die Christene herower. Dit het 'n agteruitgang in die stad veroorsaak, wat byna onbewoon gebly het na die ballingskap van die grootste deel van die Moslem -bevolking. Dit is later herbevolk deur die Valenciaanse regering. Dit was 'n erf in 1298 en is in 1431 deur die de Sandoval -familie gehou, hoewel die stad self in 1455 teruggekeer het na die kroon van Aragonese. , 'n gunsteling van Philip III van Spanje. Dit het 'n verdere tydperk van verval gely na die dekreet van die verdrywing van die Moriscos (1609), waardeur 25 000 mense die mark verlaat het, wat die plaaslike ekonomie in 'n somber toestand gelaat het.
Tydens die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging is Dénia in Junie 1707 deur 9 000 Franse troepe beleër, wat verskeie dele van die stadsmure met kanonne afgebreek het, maar hul aanvalle in Julie is deur die klein garnisoen afgeweer met groot lewensverlies vir die aanvallers. in die beleg na 27 dae. Dénia het egter daardie November die Franse magte te beurt geval. In 1713 het die Verdrag van Utrecht erken dat Louis XIV se kleinseun Philip, hertog van Anjou, koning van Spanje was (as Philip V), wat Dénia terugkeer na die Spaanse heerskappy.
Dit is in 1803 deur die Spaanse kroon herwin, waarna Denia 'n toenemend belangrike rol as handelshawe gekry het. 'N Gemeenskap van Engelse rosyntjie -handelaars het van 1800 tot die tyd van die Spaanse burgeroorlog in die laat dertigerjare in Denia gewoon.
Dénia huisves 'n groot Moorse kasteel op 'n rotsagtige rots wat uitkyk oor die stad. Dit is in die 11de en 12de eeu gebou en bied uitsigte oor die see, die stad en die omliggende gebied. In die kasteel is die Palau del Governador en die ooreenstemmende museum.
Dénia het ook die Museu Etnològic met meer inligting oor die geskiedenis en kultuur van die stad.
Dénia het 'n Mediterreense klimaat (Köppen Csa), met sagte winters en warm somers. Die gemiddelde temperatuur van die koudste maand (Januarie) is 12,3 ° C (54,1 ° F), terwyl die gemiddelde van die warmste maand (Augustus) 26,8 ° C (80,2 ° F) is.  Die stad geniet meer as 2800 sonskynure per jaar. 
Klimaatdata vir Dénia, Spanje
Bron: klimaat-data.org 
Die veerboot na Ibiza en die ander Baleariese eilande vertrek daagliks. Tot 2005 was die stad ook die noordelike eindpunt vir 'n spoorlyn van 1 000 mm (3 ft 3 + 3⁄8 in) meter deur die berge vanaf Alicante (in die volksmond bekend as die Limón Express), bestuur deur FGV. Dit was nie 'n spesifieke toeriste -treinspoor nie; dit het gedurende die jaar vervoer gelewer en was bedoel vir pendelaars. Pogings is aangewend om die lyn weer oop te maak, tot dusver sonder sukses. [ aanhaling nodig ]
Die vreugdevuurfees word elke Maart gevier. Groot papier-mâché-beelde genoem valse word oral in die stad opgerig en dan aan die brand gesteek.
Die Bous a la Mar (wat "Bulls at the Sea" beteken) word in Julie gehou. Die hoogtepunt van hierdie week lange fees is om te kyk hoe bulle in die hoofstraat afloop Marqués de Campo, net om in die Middellandse See gejaag te word deur diegene wat genoeg durf om saam met hulle 'n geïmproviseerde bulring te betree.
Sedert 1974 is dit die tuiste van die skilder en beeldhouer Joan Castejón. Die stad het hom in 1999 as 'n aanneemseun van Dénia vereer.
Die plaaslike sokkerspan van Dénia heet Club Deportivo Dénia en speel in die derde afdeling van Spanje.
Die oorsprong van Roses (Grieks: Rhode) word betwis. Volgens 'n gewilde teorie is dit in die 8ste eeu vC gestig deur Griekse koloniste van Rhodes.
Dit lyk waarskynliker dat dit in die 5de eeu vC gestig is deur Grieke uit Massalia (Marseille), miskien met 'n mengsel van koloniste uit die naburige Emporion (vandag se Empúries). Oorblyfsels van die Griekse nedersetting kan nog gesien word.
Oorblyfsels uit die Romeinse tydperk dateer uit die 2de eeu vC en gaan tot in die Christelike tyd voort met 'n paleochristelike kerk en nekropolis. Na die ineenstorting van die Romeinse mag lyk dit asof die stad verlaat is, maar 'n versterkte nedersetting uit die Visigotiese tydperk is op die nabygeleë Puig Rom opgegrawe.
Die middeleeuse stad het gegroei rondom die klooster Santa Maria de Roses (genoem sedert 944). Sy jurisdiksie is gedeel deur die abte van Santa Maria de Roses en die grawe van Empúries. In 1402 is die graafskap Empúries opgeneem in die Kroon van Aragon en het Roses die reg gekry om sy eie munisipale regering en ekonomie te organiseer.
In die eerste dekades van die 16de eeu het Roses herhaaldelike aanvalle deur private persone uit Noord -Afrika beleef. Om die bedreiging teen te werk, beveel Charles V in 1543 om uitgebreide versterkings te bou. Ondanks die voorsorgmaatreëls het 'n vloot eskader onder leiding van die Turkse admiraal Barbarossa die stad 'n paar maande later aangeval en geplunder. Na aansienlike hersienings is die versterkings in 1553 voltooi, onder Charles se seun Philip II. Die hele middeleeuse stad is omring deur 'n vasgemaakte vyfhoekige muur (illustrasie, hieronder).
Die verdedigingstelsel is aangevul deur die Castell de la Trinitat, ongeveer 2,5 km na die ooste. Die stad het 'n permanente militêre garnisoen gekry, wat sy karakter ingrypend verander het. Om wrywing tussen die burger en die soldate te verminder, is kaserne gebou, maar dit verhinder nie die geleidelike beweging van 'n deel van die bevolking na die mure, waar die moderne stad Roses nou is nie.
In die daaropvolgende eeue is die versterkings ernstig getoets. In 1645, tydens die Katalaanse opstand, beleër Franse troepe Roses en verower dit. Die Verdrag van die Pireneë (1659) het die stad in Spanje herstel.
In 1693, tydens die Oorlog van die Groot Alliansie, het die Franse die stad weer verower. Hierdie keer duur die Franse besetting tot die Vrede van Ryswick in 1697. In 1712, tydens die Spaanse opvolgingsoorlog, het Oostenrykse troepe probeer om die stad in te neem, maar is verdryf. In 1719, tydens die War of the Quadruple Alliance, val die Franse weer aan, maar versuim om Roses in te neem.
Na 'n lang tydperk van relatiewe kalmte het die oorloë van die Franse rewolusie 'n nuwe ronde vyandelikhede ingelui. In 1793 verklaar die Franse revolusionêre regering oorlog teen Spanje. Aanvanklik het die Spaanse leërs in Frankryk 'n vastrapplek gekry, maar in 1794 het die rewolusionêre leërs Katalonië binnegeval. Die Siege of Roses duur van 28 November 1794 tot 3 Februarie 1795, toe die garnisoen veilig deur 'n Spaanse vloot eskader ontruim is, behalwe 300 soldate. Die stad is aan Frankryk oorgegee, maar die oorlog tussen Frankryk en Spanje het geëindig met die Vrede van Basel wat in Julie 1795 onderteken is. Die stad keer vinnig terug na Spaanse beheer.
In 1808 het keiser Napoleon I van Frankryk koning Charles IV van Spanje en sy seun Ferdinand gedwing om sy broer, Joseph Bonaparte, op die troon te abdikeer. Toe die Spaanse volk in opstand kom teen hierdie hoogmoedige gedrag, val die Franse leërs weer die land binne die Skiereilandoorlog binne. Die vierde en laaste Siege of Roses het plaasgevind in 1808. Tydens die operasie het die Skotse Royal Navy -kaptein, Thomas Cochrane, die Spanjaarde bygestaan ​​deur sy manne in te sit Castell de la Trinitat om die stad te help verdedig. Die Skot het gebly totdat die sitadel en die stad oorgegee het, voordat hy homself en sy manne ontruim het. In 1814, toe die verslane Franse hulle uit Spanje onttrek het, het hulle die vestings van die stad saam met die Castell de la Trinitat. Op hierdie tydstip het die ou stad, die Ciutadella, was heeltemal verwoes. Intussen het die moderne stad in die ooste stadig gegroei.
Hedendaagse ouderdom Redigeer
In 1879 het Roses 'n verwoestende ekonomiese krisis beleef deur phylloxera, 'n plaag van die wingerdstokke, wat die wynboubedryf van die stad vernietig het. Sommige van die bevolking verhuis na Barcelona of emigreer na die Verenigde State.
In die 20ste eeu, veral in die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog, het Roses baat by die groei van toerisme.
Oor die afgelope dekades is belangrike opgrawings binne die mure van die Ciutadella nie net oor die Griekse en Romeinse oorblyfsels nie, maar ook oor 'n deel van die middeleeuse stad en sy mure. In die 1990's is uitgebreide herstelwerk aan die mure gedoen Ciutadella, en in 2004 is 'n museum daarin geopen. 'N Omstrede herstel van die Castell de Trinitat is formeel in 2010 voltooi.
Roses was die tuiste van El Bulli, een van die beste en beroemdste restaurante ter wêreld, van 1961 tot die sluiting daarvan in Julie 2011. El Bulli het sedert 1997 drie Michelin -sterre beklee en is sedert 2005 vir vier jaar agtereenvolgens aangewys as die beste restaurant ter wêreld Restaurant Tydskrif. 
Die klooster Santa Maria de Roses word genoem in 'n dokument van die jaar 944. Rondom die klooster het die middeleeuse stad Roses gegroei, wie se jurisdiksie gedeel is deur die abte van Santa Maria de Roses en die grawe van Empúries.
As Rotdon was dit 'n suffragan -bisdom van die Metropolitan Rooms Katolieke Aartsbisdom Tarragona, maar het vervaag.
Titel sien Edit
Die bisdom is nominaal in 1969 herstel as 'n Latyns -Katolieke titulêre bisdom.
Dit het die volgende byna opeenvolgende posbekleërs, van die gepaste biskoplike (laagste) rang:
William Tibertus McCarty, Redemptorists (C.SS.R.) (1969.09.11 - 1971.01.13)
Francis Lenny (1974.05.03 - 1978.07.16)
Laurence Forristal (1979.12.03 - 1981.06.30)
John Anthony Rawsthorne (1981.11.09 - 1997.06.04)
Néstor Hugo Navarro (1998.04.15 - 2003.03.19)
Enrique Benavent Vidal (2004.11.08 - 2013.05.17)
Jesús Fernández González (2013.12.10 - 2020.06.08)
Aurelio García Macías (2021.05.27 -.)
Volgens Idescat was die bevolking van Roses in 2016 19.438 mense op 'n landoppervlakte van 45,9 km, die digtheid is 423,4 mense per vierkante kilometer, baie hoër as die gemiddelde van die Comarca van Alt Empordà (103,2) en die algehele van Katalonië (234,3 ).
Roses vermeerder sy bevolking in die somer weens toerisme en verwelkom 120 000 besoekers, die meerderheid van hulle uit Spanje, Frankryk, Duitsland en Groot -Brittanje.
Die munisipale distriksgebied word deur die Palancia -rivier van noordwes na suidoos oorkruis. Dit is geleë op die natuurlike manier van Aragón na die Valenciaanse gemeenskap, tussen die Serra d'Espadà in die noorde en Serra Calderona in die suide.
Die stedelike gebied is 358 m hoog, geleë op twee heuwels wat uit die oewer van die rivier kom.
Die gebied Segorbe is al in die middel van die paleolitiese tyd bewoon, soos getuig deur argeologiese oorblyfsels. Segorbe is eens geïdentifiseer as die ou Segobriga, beskryf deur Plinius die Ouere as die hoofstad van Celtiberia. Argeologiese opgrawings het egter 'n uitgebreide Romeinse stad in La Mancha ontdek wat as Segobriga geïdentifiseer is.  Tydens die Visigotiese bewind in Iberia het dit 'n bisdom setel geword.
In die 8ste eeu word Segorbe deur Moors uit Noord -Afrika beset en die katedraal het 'n moskee geword. Segorbe was die woning van Zayd Abu Zayd, die laaste Almohad -goewerneur van Valencia. Na sy bekering tot die Christendom het Segorbe 'n basis geword vir die verowering van Valencia in 1238. In 1435 het dit deel geword van die koninklike boedels van die koninkryk Aragon.
Die katedraal van Segorbe, ingewy in 1534 en uitgebrei in 1795, is verbind met 'n brug met die ou biskoplike paleis. Die toring en die klooster is gebou op 'n trapeziumvormige grondplan.
Segorbe se ou kasteel was miskien geleë oor 'n Iberiese akropolis. Dit het sy oorsprong as 'n Moorse alcazar en het sy hoogste glansperiode beleef in die latere 15de eeu, Martin van Aragon het hier sy hof gehou. Nadat die administratiewe sentrum na die nuwe hertoglike paleis in die stad verskuif is, het dit afgeneem, en vanaf die middel van die 18de eeu is die materiaal daarvan gebruik vir die bou van die hospitaal en Casa de Misericordia.
Kerk van St. Martin, gebou in barokstyl in 1612
Barok kerk van San Joaquín en Santa Ana (1695)
Middeleeuse mure wat voor die 13de eeu dateer, insluitend 'n 14de-eeuse akwaduk in hul laaste stuk. Sy kenmerke sluit in die boog van Veronica, die Botxi -toring (met 'n hoogte van 17,30 m) en die Cárcel Toring (14de eeu)
Stadhuis, begin in die 16de eeu.
Museum vir argeologie en etnologie
Het ook voormalige toerisme -aantreklikhede, nou gesloop, waarin:
Die hertoglike geslag, in die koninkryk van Valencia, wie se lede die familienaam Aragó dra, is gestig deur die koning Ferdinand I van Aragon wat sy oudste seun, Enric I, die eerste heer van Segorbe, hertog van Villena, graaf van Empúries en graaf gemaak het van Alburquerque. Sy seun Enric II is geskep as hertog van Segorbe en was ook graaf van Empúries, net soos sy seun Alfons I. Joana van Cardona) die hertogdom Cardona. Hy het geen seuns gehad nie en die opvolging gaan deur sy suster Joana, wat getroud was met Diego Fernández de Córdoba, markies van Comares. Sy seun Lluis Folc de Cardona-Aragó was graaf van Prades, maar hy het in 1596 sy ma oorlede en die erfgenaam was die seun (kleinseun van Joana) Enric III d'Aragó Folc de Cardona Córdoba. Sy seun Lluis I volg hom op en oorlede in 1670 en sy seun en opvolger Joaquin I oorlede ook in 1670. Die erfgenaam was Pere Antoni, broer van Lluis I. Na sy dood in 1690, word die opvolging geëis deur Caterina, suster van Joaquin, getroud met Juan Francisco de la Cerda, hertog van Medinaceli. Die Hertoginne van Medinaceli het die hertogdom Segorbe, die hertogdom Cardona en die graafskap Empúries ontvang.
Pere Antoni 1670-1690 1690
Aan die hertoge van Medinaceli 1690 (later oorgedra na die de Medina y Fernández de Córdoba).
Die huidige houer van die hertogdom is don Ignacio de Medina y Fernández de Córdoba, hertog van Segorbe, getroud met prinses Maria da Gloria van Orléans-Braganza.
Toring van Babel, in Bybelse literatuur, struktuur wat 'n tyd na die sondvloed in die land Shinar (Babilonië) gebou is. Die verhaal van die konstruksie daarvan, in Genesis 11: 1-9, blyk 'n poging te wees om die bestaan ​​van uiteenlopende mensetale te verduidelik. Volgens Genesis wou die Babiloniërs naam maak deur 'n magtige stad en 'n toring te bou "met sy top in die hemel". God het die werk ontwrig deur die taal van die werkers so deurmekaar te maak dat hulle mekaar nie meer kon verstaan ​​nie. Die stad is nooit voltooi nie, en die mense is oor die hele aarde versprei.
Die mite is moontlik geïnspireer deur die Babiloniese toringtempel noord van die Marduk-tempel, wat in Babilonië Bab-ilu ("Poort van God"), Hebreeuse vorm Babel, of Bavel genoem is. Die ooreenkoms in die uitspraak van Babel en balaal ("Om te verwar") het gelei tot die spel van woorde in Genesis 11: 9: "Daarom het sy naam Babel genoem, want daar het die Here die taal van die hele aarde verwar."
Wat is die belangrikste antieke Romeinse plekke in Spanje?
Die Romeinse stad Baelo Claudia in Andalusië is een van die beste voorbeelde van 'n antieke Romeinse stad in Spanje. Baelo Claudia, direk aan die kus, is 'n pragtige plek om te besoek, met 'n asemrowende uitsig en antieke ruïnes.
Vandag is Baelo Claudia 'n plek waar besoekers die fundamentele kenmerke van 'n klassieke Romeinse stad kan waarneem, en daar kan nog baie aspekte van die webwerf gesien word. Dit sluit die forum en die tempels van die Capitolium in, sowel as tempels van oostelike aard, soos dié wat aan Isis gewy is. Buiten hierdie elemente is 'n basiliek, administratiewe geboue of die munisipale argief, mark, teater, baddens, stadsmure en hekke, strate, akwadukte en reservoirs.
2. Segovia -akwaduk
Die Romeinse akwadukt in Segovia is een van die bes bewaarde Romeinse ruïnes in Spanje en word deur UNESCO gelys. Aangesien sekere gebiede nog twee vlakke behou, is hierdie indrukwekkende Romeinse terrein 'n uitstekende voorbeeld van die groot skaal van antieke Romeinse akwadukte en een van die bes bewaarde ter wêreld.
Hierdie pragtige plek weef nou deur Segovia en dreun oor die stedelike uitspansel op 'n maksimum hoogte van byna 30 meter. Die beste plek om Segovia -akwaduk te sien, is waarskynlik by die Plaza de Azoguejo. Segovia -akwaduk is deel van die UNESCO -wêrelderfenisgebied van die ou stad Segovia en sy akwaduk.
Die Merida Roman Theatre is een van die indrukwekkendste van die ruïnes van hierdie voormalige kolonie van die Romeinse Ryk. Hierdie ruïnes, wat die Guadiana -brug en die Merida -amfiteater insluit, vorm saam die UNESCO -wêrelderfenisgebied van die argeologiese ensemble van Mérida.
Die Merida Roman Theatre, wat deels gerekonstrueer is, is uiters goed bewaar, veral die laer vlakke. Die halfsirkelvormige mure is ongeskonde en die agtermuur van die verhoog of "frons scenae" met sy dubbelverdieping kolomme is pragtig gerestoureer.
Die terrein van Empuries in Katalonië bevat die oorblyfsels van 'n antieke Grieks-Romeinse stad en militêre kamp en is een van die oudste in sy soort wat op die Iberiese Skiereiland gevind is.
Die argeologiese terrein is vandag geleë tussen die kusdorpie Sant Marti d'Empuries en l'Escala, aan die Costa Brava. Die oorblyfsels op die terrein sluit in die ruïnes van die Griekse mark en hawe, 'n antieke nekropolis, sowel as die mure uit die Romeinse tyd, mosaïek, amfiteater en vroeë Christelike basiliek.
Die ligging van die terrein aan die Baleariese See spog met wonderlike uitsigte, wat dit die perfekte plek maak om die geskiedenis in 'n skilderagtige omgewing te verken.
5. Lugo Romeinse mure
Die Lugo Romeinse mure word deur UNESCO beskryf as 'die beste voorbeeld van laat -Romeinse militêre versterkings', 'n titel wat hulle werklik verdien. Die mure, wat in die derde en vierde eeu nC gebou is, is ongelooflik goed bewaar, tot 'n hoogte van tussen agt en twaalf meter en die kring van meer as twee kilometer bly heeltemal ongeskonde.
Verskeie aspekte van die mure is veral indrukwekkend, insluitend die feit dat vyf van sy ou poorte en ses en veertig van sy ou torings ongeskonde is. Alhoewel daar deur die eeue bygevoeg is, maak die Romeinse mure van Lugo opmerklik dat dit hoofsaaklik Romeins is. Besoekers kan langs die Lugo Roman Walls wandel, 'n uitstekende manier om hul besonderse aard te waardeer en die stad te sien.
6. Cordoba Romeinse brug
Die Romeinse brug van Cordoba, wat in die eerste eeu vC deur die Romeine gebou is, 'oortref alle ander brûe in skoonheid en stewigheid', soos beskryf in ongeveer 1140 deur die Arabiese geograaf Muhammad al-Idrisi. Dit het 16 boë ondersteun deur onreëlmatige halfsilindriese steunpunte en is 247 meter lank en ongeveer nege meter breed.
In seisoen vyf van Game of Thrones het die Romeinse brug van Cordoba verdubbel as The Long Bridge of Volantis wat oor die monding van die Rhoyne -rivier strek.
7. Tarragona -akwaduk
Die pragtige Tarragona -akwaduk is die laaste gedeelte van die ou akwaduk wat die Romeinse stad Tarraco bedien het. Vandag is die akwaduk 'n pragtige plek om te besoek, net soos in die groen valleie en skilderagtige heuwels van die Spaanse platteland.
Die oorblywende gedeelte styg op sy hoogste punt 'n kolossale 90 voet van die grond af en het 'n boonste vlak met 25 boë met 11 daaronder. Toere is beskikbaar om besoekers oor die brug te neem, alhoewel hulle nie bedagsaam is nie!
Die Merida Roman Circus was 'n groot sportarena wat tot 30 000 mense kon huisves. Dit word beskou as een van die grootste in sy soort ter wêreld.
Vandag is die sirkus in 'n redelike goeie toestand vir 'n ruïne van hierdie tipe, met nog steeds sy oorspronklike baan, staanplekke en gate. Daar is nou 'n besoekersentrum waar toeriste meer oor die geskiedenis daarvan kan leer. Net soos ander historiese plekke in Merida, is die Romeinse sirkus deel van die argeologiese ensemble van Mérida, 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied.
9. Tarragona Amfiteater
Die amfiteater van Tarragona, wat deel uitmaak van die antieke Romeinse stad Tarraco, is in die tweede eeu nC gebou en kon oorspronklik tot 14 000 mense huisves.
Alhoewel dit deur die eeue beskadig is, is dit steeds moontlik om elemente van die oorspronklike struktuur en sitareas te sien, en hierdie Romeinse terrein bly 'n uitstekende voorbeeld van die Romeinse ruïnes in Spanje.
10. Carranque Argeologiese Park
Carranque Archaeological Park bevat 'n reeks antieke Romeinse ruïnes wat in die vierde eeu nC gebou is. Die terrein bestaan ​​uit 'n goed bewaarde villa - bekend as die Materno Villa - asook 'n nimfeum en 'n basiliek. Daar is ook 'n klein ou begraafplaas.
'N Goeie plek om u reis te begin of te beëindig, is by die besoekersentrum, wat 'n paar voorwerpe in die Carranque Archaeological Park bevat, sowel as modelle van hoe dit ooit sou gelyk het.