antieke Mesopotamiese beskawing
Sumer (Akkadies: Šumeru; Sumeries: ki-en-ĝir) was een van die antieke beskawings in Suid-Mesopotamië, die hedendaagse Suid-Irak, tydens die vroeë Bronstydperk. Hoewel die vroegste voorbeelde van skrif in die streek nie verder terug as omstreeks 2500 v.C. strek nie, meen moderne historici dat Sumer tussen omstreeks 5500 en 4000 v.C. al bewoon is deur nie-Semitiese volke wat Sumeries gepraat het.
2 Sumeriese kuns
Die Sumeriese beskawing het in die 4de millennium v.C. ontstaan. In die 3de millennium v.C. het ’n kulturele simbiose ontwikkel tussen die Sumeriërs (wat ’n taal gepraat het wat onverwant is aan enige tale wat vandag bekend is) en die Semitiese Akkadiessprekende volke. Die invloed van Sumeries op Akkadies (en omgekeerd) is te bespeur op alle gebiede, van leenwoorde tot sintaksis, morfologie en fonologie.
Sumer is omstreeks 2270 v.C. deur die Semitiessprekende konings van die Akkadiese Ryk verower, maar Sumeries het as ’n heilige taal voortbestaan. Inheemse Sumeriese heerskappy het weer tussen 2100 en 2000 v.C. opgevlam, maar Akkadies was steeds een van die spreektale.
Die stad Eridu, aan die kus van die Persiese Golf, was die wêreld se eerste stad; drie kulture het daar vermeng: Oebaidiese boere wat in moddersteenhutte gewoon het, nomadiese Semitiese skaap- en bokboere wat in swart tente gewoon het en vissers wat in riethutte in die vleie gewoon en die voorvaders van die Sumeriërs kon gewees het.
Die ekonomie wat in die streek ontstaan het, het die bevolking in staat gestel om tot destyds ongekende vlakke te styg. Die hoër bevolkingsdigtheid het op sy beurt ’n werkersmag en ’n verdeling van arbeid met gespesialiseerde kundigheid geverg. Terselfdertyd het die oorverbruik van die grond geleidelik gelei tot versouting en ’n ontvolking van die streek, en eindelik het die Akkadiërs van Middel-Mesopotamië dit oorgeneem.
Sumer was ook die plek waar die eerste skrif ontwikkel het; van ’n soort protoskrif in die middel 4de millennium v.C. tot die Sumeriese wigskrif in die 3de millennium v.C.
Die rivierdal van die Eufraat en die Tigris was ongunstig vir die ontwikkeling van boukuns omdat daar in die onmiddellike omgewing geen natuurlike klip of hout beskikbaar was nie. Vir die bou van hutte, skaapkrale en stalle is bondels riete as steunwerk gebruik vir die rietmatte wat die dak- en muurbedekking uitgemaak het.
Groter en duursamer geboue soos tempels is met leem gebou. Die leem is tot langwerpige blokke gevorm wat in die son drooggebak is. Die blokke is dan met leem gemessel en ook met leem gepleister. Die leemmure is aan die buitekant versier met steunbere (wigvormige stutmure), wat mettertyd hul ondersteunende funksie verloor en suiwer as versiering gedien het.
Die skaduwerking van hierdie steunbere het die eentonige muuroppervlak onderbreek. Veral die tempels is deur die eeue heen deur hierdie argitektoniese vlakverdeling gekenmerk, 'n eienskap wat hulle tot in die Hellenistiese tyd van die nie-heilige geboue onderskei het. Die binnemure is versier met terra-cottastafies met 'n swart, rooi of wit gekleurde punt, wat in mosaïeke (die sogenaamde keëlmosaïek) met geometriese patrone (veral sigsag) saamgevoeg is. Die sogenaamde suiletempel van Uruk is byna heeltemal met keëlmosaïek versier.
Hierdie versiering is aan die einde van die tweede millennium v.C. voortgesit in die geglasuurde bakstene wat deur die Assiriërs gebruik is. In die Uruk-tydperk (ca. 3500- 2900 v.C.), veral die Dzjemdet-Nasr-periode (ca. 31 00-2700 v.C.), is ŉ groot aantal tempels gebou. Die binnekant het uit 'n sentrale ruimte bestaan wat vanuit 'n ruimte aan die sykant betree is. Met 'n draai van 90 grade na links het mens dan voor 'n altaar teen die kort muur te staan gekom, waarop 'n simbool of beeld van die godheid geplaas is. Enkele meters daarvoor kon brand- of plengoffers gebring word.
Die tempels is altyd op ŉ verhoogde vlak van die terrein gebou met 'n trap wat na die ingangspoort lei. In die Sumeriese wêreldbeskouing was berge die gebruiklike plek vir die manifestasie van hemelse magte. Deur die tempels op hoë plekke te bou, kon optimale voorwaardes vir kommunikasie met die gode dus geskep word.
Dit is nie moontlik om op grond van die vorm en die indeling van die tempel vas te stel watter god of godin daar vereer word nie. Met die toename in stedelike welvaart het die terreinsverhoging in die loop van die vierde en derde millennium v.C. ontwikkel tot 'n ziggoerat, ŉ terreinsverhoging wat uit verskeie terrasse bestaan. 'n Tempelplatform van geringe hoogte het egter dieselfde simboliese betekenis behou. In Uruk (die hedendaagse Warka, wat in die Bybel Erech genoem word) is 'n baie ou ziggoerat waarop die Wit Tempel (ca. 3500-3000 v.C.) staan.
Die naam van die tempel is aan die witgepleisterde buitekant ontleen. Die terras onderkant die Wit Tempel het die oorblyfsels van ouer heiligdomme bevat wat, nadat hulle klaar diens gedoen het. Met klippe opgevul is, waardeur 'n nuwe terras gevorm is. Dit was die normale handelswyse in Mesopotamië. In die Dzjemdet-Nasr-periode is daar baie in Mesopotamië gebou, en onder meer die Ovaal-tempel van Chafadji (in die dal van Diala) is opgerig.
Ook hier is verskillende tempels gevind wat bo-oor mekaar gebou is. Die belangrikste een het in die tydperk 3000-2450 v.C. ontstaan. Die werklike heiligdom van die tempels is met verloop van tyd meer na die uiteinde van die gebou verplaas, waar dit minder toeganklik as voorheen was. Die Tempel van die Oog by Brak (geleë in die dal van die Chabur) dateer ook uit hierdie tydperk. Op die witgekalkte mure is koperlyste met afbeeldings van die Oog aangebring.
In die tempel is duisende votiewe beeldjies (geloftebeeldjies) met 'n afbeelding van die Oog in wit en swart albas aangetref. Die grootste gebou in die Oud-Akkadiese tyd was die paleis van Naram-Sin (ca. 2250 v.C.) by Brak wat aan die voorkant ruim 100 m breed was. Op al die stene in die paleis wat van opskrifte voorsien is, word Naram-Sin se naam gemeld. Die versterkte paleis moes waarskynlik ook dien as beskerming vir die handelsweg na Anatolië, waar die ryk erts uit Klein-Asië vandaan gekom het.
Metaalvoorwerpe uit Brak stem ooreen met vondste uit Troje II. wat in die Oud-Akkadiese tyd kontak met die stede van Mesopotamië moet gehad het. Na ca. 2000v.C. het die Sumeriërs geen betekenisvolle rol meer gespeel nie, hoewel hul taal voortbestaan het en hulle tot aan die einde van die Babilonies-Assiriese tyd voortgegaan het om tempels te bou.
Een van die oudste beeldhouwerke is 'n vrouekop van wit marmer (ca. 3500-3000 v.C.) wat by Uruk gevind is (lrak-museum, Bagdad). Die oë en wenkbroue is waarskynlik met 'n swart verf van aardpik gekleur en die oogholtes met lasuursteen gevul. Die hoof was waarskynlik met 'n pruik van goud of koper bedek. In die Sumeriese, beeldhoukuns is verskillende materiale gewoonlik tegelyk gebruik. Die ingesette dele is met ŉ bitumenstof vasgeheg.
Nie die realistiese nie, maar die geometries-abstraherende elemente van hierdie kop het in die latere beeldhoukuns voortgeleef. Dit is onder meer te sien aan die votiefbeeldjies van mans en vroue met groot, wyd geopende oë en gevoude hande, wat in groot getalle by die Abu-tempel te Amar (ca. 2700-2500 v.C.) gevind is. Die oë en hare is met ŉ bitumenhoudende verf swart gemaak, en sowel die mans as die vroue is geklee in lang rokke wat tot by die enkels reik.
In die Oud-Akkadiese tyd het die Sumeriese kuns 'n nuwe funksie gekry: die verheerliking van die vors. In hierdie tydperk is dan ook meer beeldhouwerk as religieuse bouwerk gedoen. Danksy die noukeurige inskripsies kan presies bepaal word uit watter tydperk die werk dateer. 'n Besonder indrukwekkende voorbeeld is die realistiese bronskopbeeld van Sargon van Akkad (ca. 2370v.C.), wat by Ninevé gevind is (Irak-museum, Bagdad). Sargon se kleinseun, Naram-Sin (2254-2218 v.C.), is met sy seevierende troepe op 'n reliëf wat in Susa gevind is, uitgebeeld.
Die soldate op die afbeelding klim teen 'n beboste helling uit. Bokant hulle staan Naram-Sin (vanweë sy geïsoleerde posisie word die toeskouer se aandag op hom gefokus) terwyl die verslane vyande hom om genade smeek. In die tydperk van verwarring aan die einde van die Oud-Akkadiese tyd het verskillende stadstate weer selfstandig geword, onder meer Lagasj, waar Gudea die vors was. Sy gelaatstrekke is uit verskillende beeldhouwerke bekend. Een van die beelde - wat dikwels minder realisties is as die uit die tyd van Sargon en Naram-Sin - toon Gudea terwyl hy die grondplan van ŉ tempel bekyk (ca. 1250 v.C., Louvre, Parys).
Uit die Obeidperiode (tot ca. 3500 v.C.) is erdewerk met geometriese ornamentiek gevind. Die tegniek is voortgesit in die Uruk-periode (ca. 3500-2900 v.C.), waarin veral klokvormige potte vervaardig is, ŉ tipe wat in veral die Dzjemdet-Nasrperiode (ca. 3100-2700 v.C.) in die hele gebied voorgekom het. Gestileerde mens- en dierefigure het ook voorgekom.
'n Albastervaas van een meter hoog wat by Uruk gevind is, is versier met reliëfs waarin die bring van offerande aan die godin Inanna (= Ishtar) uitgebeeld word. Die Sumeriërs was bekend met ŉ spesiale mosaïektegniek waarin gekleurde stukkies kalksteen, lasuursteen en skulpe met bitumen op 'n houtdraer vasgeheg is.
Die enigste volledig bewaarde mosaïekwerk volgens hierdie tegniek is die sogenaamde mosaïekstandaard van Ur (ca. 2700-2500 v.C., British Museum, Londen), wat op 2 reghoekige panele die temas oorlog en vrede uitbeeld. Hierdie mosaïekstandaard was waarskynlik 'n deel van 'n musiekinstrument se klankkas. Uit hierdie tyd dateer ook die Ram in die Struike, 'n offerstandaard uit Ur, gemaak van goud, silwer, lasuursteen en skulpe wat op 'n houtkern aangebring is.
Sierade, veral krale en goue hooftooisels, is in groot getalle gevind, onder meer by Ur. 'n Besondere plek word ingeneem deur die rolseël wat sedert die Uruk-periode aangetref word. 'n Voorstelling - deurgaans in spieëlbeeld – verskyn op die ronde kant van die silinder (gewoonlik in 'n harde klipsoort gegraveer) en kom duidelik te voorskyn wanneer dit op sagte klei afgerol word. Die afbeeldings op die see is, waarby dikwels 'n inskripsie in spykerskrif gevoeg is, vertoon ŉ enorme afwisseling in styl en onderwerp. Rolseëls het tot in die Persiese tyd (5e eeu v.C.) in gebruik gebly, toe dit deur seelstempels vervang is.
Die Gilgamesj-epos (ca. 2000 v.C.) behandel in 11 kleitablette die avontuurlike lewe van die held Gilgamesj, die legendariese koning van Uruk. In die loop van die verhaal vind hy 'n metgesel in die kragmens Enkidu, met wie se hulp hy die monster Chuwawa verslaan. Die daaropvolgende dood van sy vriend bring 'n keerpunt in die lewe van Gilgamesj, wat na onsterflikheid street.
Hy raadpleeg die wyse Uta-Napishtim, by wie hy van die lewensplant hoor. Gilgamesj besluit om die lewensplant in die hande te kry, maar onsterflikheid is hom nie beskore nie: nadat hy die plant met groot moeite bekom het, word dit deur 'n listige slang van hom afgeneem en hy sterf voor die mure van sy geliefde Uruk.
Die woord vir "musiek" is nin-gufu, wat ook "vreugde" beteken. Musiek het 'n belangrike plek in die daaglikse lewe ingeneem. Daar was arbeids-, herders- en liefdesliedjies, liedere wat by feestelikhede aan die hof gesing is, oorwinningsliedere en natuurlik die godsdienstige musiek, waaroor byna alles bekend is.
Godsdienstige gesange het aanvanklik uit een loflied bestaan wat deur een of 'n paar instrumente begelei is. Dit het uiteindelik tot ŉ ware liturgie ontwikkel, wat bestaan het uit 'n aantal bepaalde gesange wat dikwels deur hele ensembles begelei is. Uit die bronne kan afgelei word dat beurtsang dikwels voorgekom het.
By die tempels was daar permanente musici in diens, byvoorbeeld 'n voorsanger. Elke instrument het sy eie rituele betekenis gehad. Die trom, en in die besonder die koperketeltrom, is as 'n spreekbuis van die godheid beskou. In so 'n keteltrom was dikwels 'n godebeeldjie. In die oorgelewerde teksbronne kom daar tekens voor wat as 'n vroeë vorm van notasie beskou word. Daar bestaan nie eensgesindheid oor hierdie moontlikheid en die uiteindelike vertolking daarvan nie, en daarom is daar eintlik niks oor die werklike musiek bekend nie.
Te min inligting is ook oor die stemming of toonhoogte van die instrumente - waaruit byvoorbeeld die samestelling van die toonreekse vasgestel sou kon word - bekend. Instrumente wat deur diere bespeel word, vorm 'n tema wat dikwels in die beeldende kuns voorkom. Op die musiekinstrumente self is daar ook dikwels afbeeldings van diere, veral bulle. Die hoogste ontwikkelde groep was snaarinstrumente: die harp, die lier en die luitagtige pandora. Die blaasinstrumente was meestal fluite van hout en riet, maar trompette was ook bekend.
Ander musiekinstrumente was tromme, keteltromme, tamboeryne, klokkies en simbale. Identifikasie word bemoeilik deurdat die name van die instrumente baie uiteenlopend was. Die Bybelse beskrywing van instrumente het waarskynlik betrekking op instrumente wat Mesopotamië veel later vanuit die Grieks-Siriese kultuur binnegekom het.
Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409591, volume 18, bl. 141
↑ "Ancient Mesopotamia. Teaching materials" (in Engels). Oriental Institute in collaboration with Chicago Web Docent and eCUIP, The Digital Library. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 November 2013. Besoek op 5 Maart 2015.
↑ "The Ubaid Period (5500–4000 B.C.)" In Heilbrunn Timeline of Art History. Department of Ancient Near Eastern Art. The Metropolitan Museum of Art, New York (Oktober 2003)
↑ "Beyond the Ubaid", (Carter, Rober A. en Graham, Philip, reds.), Universiteit van Durham, April 2006
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Sumer&oldid=2215512"
Last edited on 24 Junie 2020, at 09:37
Die bladsy is laas op 24 Junie 2020 om 09:37 bygewerk.