Interaktief: waarom D -Day een van die wonderlikste optredes van die Tweede Wêreldoorlog was - GESKIEDENIS - Artikels - 2022
Vyf en sewentig jaar gelede het die Geallieerde moondhede in die Tweede Wêreldoorlog besluit om die stryd teen Adolf Hitler direk na Frankryk te neem. Die D-Day-offensief, wat meer as twee jaar lank beplan is, was 'n volskaalse inval wat daarop gemik was om die Nazi's terug te stoot na Duitsland. Geen amfibiese missie van sy grootte is ooit probeer nie.
Die epiese D-Day-offensief het geëindig met 'n geallieerde oorwinning, maar dit was 'n skokkende, swaar missie wat nie altyd na wense gegaan het nie.
Ontdek hoe die stryd verloop het in ons interaktiewe tydlyn van die dag.
Sat, 26 Junie 2021 21:36:11 GMT
Gegenereer deur Wordfence op Sat, 26 Junie 2021 21:36:11 GMT.
Die omstrede geskiedenis van die paspoort
Die konsep van 'n wêreldwye paspoortstandaard is relatief nuut, geskep in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog.
In swart -wit foto's en kras films wat deur staties deurskiet word, verskyn 'n klassieke beeld van die Verenigde State aan die begin van die vorige eeu: 'n byna konstante stormloop van immigrante, wat die meeste bestem is om deur Ellis -eiland te gaan. Daar is hulle 'n vlugtige siekteondersoek gegee, ondervra en in die meeste gevalle toegelaat om met hul reise na binne te gaan. Dit was maklik genoeg sonder 'n wêreldwye standaard vir die identifisering van dokumente. Aangesien immigrasiebeleid wêreldwyd die belangrikste plek in die wêreld neem, is dit moeilik om te dink hoe dit sonder hulle gekom het.
Met hul mikroskyfies en hologramme, biometriese foto's en strepieskodes, kan vandag se paspoorte na wonderlike prestasies van moderne tegnologie lyk, veral as die oorsprong daarvan in die Bybelse era herlei word. Eeue gelede het die sauf kanaal of 'n veilige gedragspas is ontwerp om 'n vyand 'in en uit die koninkryk te laat trek' vir die doel van sy onderhandelinge ', verduidelik historikus Martin Lloyd in Die paspoort: die geskiedenis van die mens se mees gereiste dokument. Dit was weinig meer as 'n skriftelike pleidooi wat as 'n soort gentleman -ooreenkoms gedien het: dat twee heersers mekaar se gesag erken en om oor 'n grens te stap, sal nie 'n oorlog veroorsaak nie.
Benewens 'n swart mark met gesteelde en valse paspoorte, het sommige lande hul grense gewilliglik oopgemaak vir die hoogste bieër.
Dit is natuurlik nie te maklik om die reëls af te dwing as daar geen ooreenkoms daaroor is nie. Dit het alles verander in 1920, toe die idee van 'n wêreldwye paspoortstandaard na vore gekom het in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog, wat deur die Volkebond voorgestaan ​​is, 'n liggaam wat die swaar las dra om vrede te handhaaf. 'N Jaar later, miskien met die erkenning van 'n politieke geleentheid, het die VSA die Wet op Noodkwotas van 1921 aangeneem en later die Immigrasiewet van 1924 wat die invloei van immigrante beperk. Die noodgeval? Te veel nuwelinge uit lande beskou die bedreiging vir "die ideaal van Amerikaanse hegemonie". Hoe om die land van herkoms van 'n immigrant te identifiseer? Natuurlik met 'n pasgemaakte paspoort.
Gekook deur 'n Westers-sentriese organisasie wat probeer het om 'n naoorlogse wêreld onder die knie te kry, was die paspoort amper bestem om 'n voorwerp van vryheid vir die bevoorregtes en 'n las vir ander te wees. "'N Paspoort is 'n soort skild: as u 'n burger van 'n welgestelde demokrasie is," verduidelik Atossa Araxia Abrahamian, skrywer van The Cosmopolites: The Coming of the Global Citizen. 'N Kanadese gebore Switserse burger met 'n Iraanse afkoms, en Abraham se raaisels oor die konstruksie van burgerskap:' Ek het nie 'n besonder sterk emosionele verbintenis met enige van my paspoorte nie, ek beskou dit as 'n geboorteongeluk en sou dit nie as 'n nasionaliteit noem nie. as ek dit nie hoef te doen nie. "
Net soos Abrahamian, het kritici van die resolusie van 1920 aangevoer dat dit minder gaan oor die skepping van 'n meer demokratiese samelewing van wêreldreisigers as oor beheer, selfs binne 'n land se eie grense. In die vroeë 20ste eeu was getroude Amerikaanse vroue letterlik 'n voetnoot in hul mans se paspoorte, berig Atlas Obscura. Hulle kon nie alleen 'n grens oorsteek nie, alhoewel getroude mans natuurlik vry was om rond te loop.
Sommige nasies het die donkerder implikasies van die paspoort voorsien en hulle uitgespreek teen wat hulle as Westerse oorheersing beskou het, verduidelik Mark Salter in Regte van deurgang: Die paspoort in internasionale betrekkinge. 'Alhoewel baie lande die paspoort wou weggooi, omdat 'n paar lande nie die paspoort sou prysgee nie, kon eintlik geen land dit bekostig om die paspoort prys te gee nie.' Hierdie vangs 22-saam met 'n groot dosis angs-sou skelm, stil optredes in die 20ste-eeuse reisliteratuur maak, insluitend werke van Paul Bowles en Joan Didion. Niemand hou van die idee om op die bladsye van 'n paspoort geëtiketteer, verpak en ontmenslik te word nie, maar niemand kon sonder een klaarkom nie.
Die afgelope paar jaar het paspoorte 'n duidelike identiteitskrisis van die 21ste eeu beleef, wat 'n uiters gesogte handelsmerk geword het, soos vaste eiendom en kuns. Benewens 'n swart mark met gesteelde en valse paspoorte, het sommige lande hul grense gewilliglik oopgemaak vir die hoogste bieër. "Toe ek [tydens my navorsing] ontdek dat daar 'n hele wettige mark vir paspoorte is, bevestig dit my gevoel dat burgerskap 'n redelike willekeurige ding is," sê Abrahamian. Byvoorbeeld, lande soos Malta en Ciprus verkoop in wese burgerskap - eersgenoemde vir meer as $ 1 miljoen, laasgenoemde vir aansienlike beleggings.
Behalwe die een persent, het 'n veranderende globale landskap van nuwe state, veranderende grense en diskriminerende etniese beleid die staatloosheid verder versterk: diegene wat nie tot 'n nasionaliteit van enige land behoort nie. Ten minste 10 miljoen mense regoor die wêreld is staatloos, volgens die Verenigde Nasies se hoë kommissaris vir vlugtelinge. Hierdie mense word dikwels paspoorte geweier, en gevolglik bewegingsvryheid. Hierdie uiterstes illustreer weer hoe troebel ons opvattings oor burgerskap werklik is.
Vandag rapporteer statistieke van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake 18,6 miljoen paspoorte wat in 2016 uitgereik is - die hoogste jaargetal wat nog ooit aangeteken is. Die gewilde aanlyn -soekhulpmiddel Paspoortindeks bied maniere om paspoorte te vergelyk deur middel van interaktiewe gereedskap wat herinner aan scoreborde vir fantasievoetbal. Tydskrifte soos Travel & amp Leisure maak jaarliks ​​asemrowend die wenners van die "beste" en "slegste" paspoortranglys bekend. Terwyl ander nasies by die nuwe Amerikaanse administrasie aansluit om die idee van geslote grense te speel, is dit die moeite werd om weer te mediteer oor die noodsaaklike willekeur van die paspoort.
Afhangende van ons land van herkoms, kan 'n paspoort ons uiterste voorreg of uiterste nood verleen. Dit kan 'n skuilende lug wees of 'n las om te dra. Die paspoort gaan nêrens heen nie, maar die noukeurig deurdagte voorsorgmaatreëls wat bedoel is om dit oor 'n tydperk van dekades tot 'n byna perfekte dokument te vorm, moet nou ontwikkel namate ons wêreld verander. So hoe sal dit daarna lyk?
Daar kan net soveel waarde wees vir 'n videospeletjie wat die Tweede Wêreldoorlog meer gebruik as die agtergrond vir sy verhaal as wat direk binne die oorlog self plaasvind. Soos enigiemand wat die Laaste Kruistog film weet, speel omgewing 'n sleutelrol in die verhaal van Indiana Jones en sy pa wat agter die legendariese Heilige Graal aanloop. Daar is ook 'n kwessie van spelers wat Adolf Hitler self tydens die wedstryd teëkom, en in 'n seldsaamheid vir 'n videospeletjie wat Hitler verskyn, eindig dit nie met sy kop wat heftig ontplof nie.
Laaste Kruistog was een van die mees ambisieuse van die LucasArts -avontuurspeletjies, en terwyl sommige dit verkies Die lot van Atlantis- die ander Indy-avontuurlike spel van die onderneming- albei staan ​​langs mekaar as die beste Indiana Jones speletjies wat ooit gemaak is, sowel as 'n paar van die beste speletjies ooit. Die helderrooi Nazi-baniere wat die verskillende weelderige omgewings versier, dien om spelers op die hoogte te hou van die algehele bedreiging wat oor die spel wag, en om die avontuur meer in die werklikheid te laat voel as die meeste Indy-eskapades.
'Alles stil aan die westelike front'
Omdat een verhaal bo alles die res het gevorm hoe ons die Eerste Wêreldoorlog voorstel, en dit veroorsaak steeds opspraak.
Die 'oorlog om alle oorloë te beëindig' het uit die geheue verdwyn, maar dit is duidelik nog steeds in ons gedagtes. As u hierdie jaar 'n koerant oopgemaak het, na die flieks gegaan het of die TV aangeskakel het, is die kans goed dat u 'n blik kry op eeue oue gruwels-modderige loopgrawe, uitgestrekte landskappe en jong soldate met duisend meter staar.
Honderd jaar later is dit die moeite werd om te ondersoek waarom hierdie beelde so kragtige akkoorde tref. Die Eerste Wêreldoorlog is immers op baie fronte gevoer - wat is dit omtrent die loopgrawe wat ons moderne gevoelens teister? Die waarheid is dat ons almal veral deur een verhaal gevorm is sonder om dit te besef.
Mense sukkel nog steeds om te besef wat die Eerste Wêreldoorlog bedoel, en die film het 'n antwoord gehad, al was dit 'n grimmige een.
Alles stil aan die Westelike Front is amper so oud soos die Groot Oorlog self - en sedert 1929 wek dit emosie, kontroversie en ongerieflike waarhede op.
Stel 'n bisarre kruising tussen die oorlog voor om die impak van hierdie oorlogsverhaal in sy bloeityd te bepaal Harry Potter films en Saving Private Ryan. Toe die roman van die Duitse oorlogsveteraan Erich Maria Remarque in 1929 verskyn, het dit bo-aan die topverkoperlyste gekom. Bioskope in Europese en Amerikaanse stede behandel die Hollywood-weergawe van 1930 met ongekende respek: dit speel gelyktydig in twee toonaangewende Londense teaters, 'n ongeëwenaarde prestasie destyds.
Hoe om die gewildheid van 'n film oor die mees verwoestende oorlog wat die wêreld nog ooit gesien het, te verduidelik? Die waarheid was dat mense in 1930 nog steeds sukkel om te besef wat die Eerste Wêreldoorlog bedoel, en die film het 'n antwoord gehad, al was dit 'n grimmige een.
Alles stil aan die Westelike Front volg 'n groep Duitse skoolvriende wat van die onskuld van die jeug na die wanhoop van oorlog reis. Een seuntjie, Paul Bäumer (uitgebeeld deur Lew Ayres), ondergaan streng basiese opleiding en kry tot sy opgewondenheid uiteindelik gevegte. Maar as hy en sy vriende op die Westelike front aankom, leer hulle vinnig dat oorlog nie eintlik die avontuur is wat hulle beplan het nie; dit is hel en bestem om hulle sonder onderskeid te vernietig.
Toneel uit die fliek Alles stil aan die westelike front.
Die gevare, wreedhede, die waansin van oorlog en die ontsaglike vermorsing en vernietiging van die jeug ... uitgebeeld met meedoënlose waarheid. Alles stil bevat 'n paar van die mees pynlike werklike oorlogstonele van alle tye. Karakters sterf wreedaardig deur soldate wat op vrugtelose aanklagte deur modder en kraters in die wêreld struikel. As een van die eerste blockbuster 'talkies', Alles stil klankmengsel is 'n ontstellende reeks ontploffings, geweerskote en gespanne stiltes-veral, merk die filmhistorikus Dorothy Jones op, vergesel van verwoestende menslike nabye oë.
Paulus se uiteindelike aanslag op oorlog? 'U dink nog steeds dat dit mooi en soet is om vir u land te sterf, nie waar nie?' hy spot ongelooflik terwyl hy met verlof was, en besoek sy ou skoolmeester, wat hom oortuig het om in te skryf. 'Dit is vuil en pynlik om vir u land te sterf. As dit gaan om sterf vir u land, is dit beter om glad nie te sterf nie. "
Maar natuurlik sterf hy - skouspelagtig en onnodig, deur 'n skerpskutter getref terwyl hy na 'n vlinder net oor die rand van sy loopgraaf reik. Dit is 'n ikoniese, ontnugterende beeld wat 'n eerste Wêreldoorlog vasgevang het wat mense sielkundig kon verstaan ​​en verwerk.
'Ek haat dit', het 'n resensent en veteraan in Londen in 1930 uitgeroep. 'Dit het my laat skrik van afgryse. Dit het die oorlog na my teruggebring, soos niks sedert 1918 nog ooit gedoen het nie. Die gevare, wreedhede, die waansin van oorlog en die ontsettende vermorsing en vernietiging van die jeug ... uitgebeeld met meedoënlose waarheid. "
Hy was nie die enigste een wat nie daarvan gehou het nie. Tydens die kontroversiële première van die film in Berlyn het die destyds onverkose Nazi's in rolprentteaters oproerig geraak. Goebbels het sterk beswaar aangeteken teen die pasifistiese boodskap van die film en het die film later in Nazi -Duitsland verbied. Toe Universal die film in 1939 heruitgee, het dit 'n verdoemende epiloog bygevoeg waarin Nazi's Remarque se roman verbrand het.
Ondanks die waarheidsgrondslag daarvan, Alles stil aan die Westelike Front is fiksie - die oorlog, hoe histories akkuraat ook al, is 'n denkbeeldige oorlog. Maar dit is wat kykers van die film weggeneem het, wat belangrik is. Saving Private Ryanwaarskynlik die naaste aan D-Day wat ons ooit sal sien, vergelyk deurdat dit 'n groep jong mans deur die gruwel van geveg volg-maar die drama van Steven Spielberg in die Tweede Wêreldoorlog handel onteenseglik oor 'n 'goeie oorlog' en roep dieselfde gewigtige wanhoop op as Alles stil loopgrawe.
'N Eeu na die Groot Oorlog, Alles stil aan die Westelike Front dra nog steeds die menslike kant van oorlog meer visueel oor as enige gedenkdiens.
KENNIS SE KIES: MILITARYRE GESKIEDENIS
As u 'n rak wil vul met die beste boeke oor 'n gegewe onderwerp, is dit goed om 'n deskundige om advies te vra. Hier is 'n lys van tien wonderlike boeke oor militêre geskiedenis, gekies deur 'n fynproewer. Thomas E. Ricks is 'n verslaggewer oor militêre sake vir The Washington Post. Hy is die skrywer van "Making the Corps: Three and 63 Man Came to Parris Island to Become Marines. Not All of Them Made It."
Dit is duidelik 'n willekeurige keuse. Ander kan 'n ewe waardige, maar heeltemal ander stel van 10 boeke kies-soos ek self sou wees as verskillende militêre onderwerpe my oor 'n jaar besig hou. Maar elkeen van hierdie tien het vir my iets beteken in hierdie jaar van oorlogsherdenkings, en bevat iets wat my die boek van die rak laat haal het.
Eers nadat ek hierdie gunstelinge bymekaargemaak het, het ek besef wat 'n eng uitsig hulle bied. Byna almal handel oor grondgevegte, almal is uit die 20ste eeu, en almal is deur Amerikaners of Engelse geskryf. Die nabyheid in tyd en kultuur is miskien die rede waarom hulle so 'n impak op my gehad het. Ek kan jou nie vertel waarom meer as die helfte oor die Tweede Wêreldoorlog handel nie.
In volgorde van die tye wat geskryf is oor:
Die generaal, deur CS Forester.
'N Onverdiende onduidelike, sombere meditasie oor hoe goeie, maar verbeeldinglose Britse offisiere 'n generasie Britse jeug in die Eerste Wêreldoorlog kan laat slag. Gunsteling: "Innovasies en charlatanry was onlosmaaklik in sy gedagtes verbind."
Die beste boek wat ooit oor oorlogskorrespondente geskryf is-en ook die siniesste. 'Nuus is wat 'n ou wat niks omgee nie, wil lees.'
Met die ou ras by Peleliu en Okinawa, deur E.B. Slee.
Die eerste van verskeie boeke op hierdie lys oor die Tweede Wêreldoorlog, die gebeurtenis wat meer as enigiets anders die moderne siening van die wêreld gevorm het. Geen enkele gedeelte of aanhaling spring uit nie, net die duidelike beskrywings van modder, vuilheid, vlieë en maaiers deur 'n jong marinier wat die Stille Oseaan-oorlog oorleef het ('U sal oorleef', het 'n geheimsinnige stem hom tydens 'n geveg vertel) en verder gegaan professor in biologie te word.
'N Slegte titel vir 'n vinnige herinnering deur 'n jong duikbootkaptein in die Stille Oseaan -oorlog, geskryf deur 'n ou man wat as 'n afgetrede admiraal terugkyk, miskien 'n bietjie verbaas oor die prestasies van sy roekelose jeug. As ek Brits was, sou ek waarskynlik eerder die memoires van Alamein tot Zem Zem gekies het deur die Britse digter en tenkbevelvoerder Keith Douglas, wat kort na D-Day in Frankryk vermoor is. Maar as ek Brits was, sou ek ook Robert Graves se ontploffing na die Eerste Wêreldoorlog in Brittanje met die titel Good-Bye to All That insluit, wat ek een keer per dekade gelees het sedert ek 14 was.
Met die 101ste Airborne van D-Day tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Ek lees hierdie boek een keer aan boord van 'n mariene helikopter wat oor die Adriatiese See voor Bosnië vlieg, en die gegrilde ou sersant wat met die helikopter hardloop, sien die boek en gee my twee duime omhoog. Vir aanhangers van "Saving Private Ryan."
Die ander kant van die groep broers: Iemand probeer my doodmaak, al het ek niks aan hom gedoen nie. Meer 'n militêre boek as wat baie mense onthou. "Sonder om te besef hoe dit gebeur het", skryf Heller, "het die gevegsmanne in die eskader ontdek dat hulle oorheers word deur die administrateurs wat aangestel is om hulle te dien."
deur veldmaarskalk Viscount Slim.
Oorlog vanuit die oogpunt van 'n goeie generaal in 'n vergete teater. Die eerste helfte van die boek, waarin hy sy nederlaag en terugtrekking uit Birma beskryf en daarna sy heropleiding van sy troepe, is 'n onvergeetlike selfkritiek: "Tactically, we were fully outclassed." Sy hoofkwartier het in net twee jeeps, een vragmotor en 'n paar motorfietse beweeg. Toe sy frontlinie-eenhede op halwe rantsoene gaan, het sy personeel in die hoofkwartier ook gedoen. Die beste van alles: Hy het gewen.
Ses volumes boeiende geskiedenis deur 'n skrywer met 'n pragtige styl en 'n gesaghebbende standpunt. Daar is oral nuggets. Churchill oor die bestuur van generaals: "U sal nie generaals laat waag nie, tensy hulle voel dat hulle 'n sterk regering agter hulle het." By 'n besoek aan Saoedi -Arabië verseker Churchill die koning dat rook vir hom inderdaad ''n heilige ritueel' is. By Jalta, het hy berig, het president Roosevelt volgehou dat die Verenigde State nie meer as twee jaar na die einde van die oorlog 'n militêre teenwoordigheid in Europa sou behou nie. 'N Sentimentele gunsteling feit vir my: die persoon wat sommige beskou as die grootste figuur van die 20ste eeu, het 'n deel van sy jeug as militêre korrespondent deurgebring.
Die boek om oor die Koreaanse Oorlog te lees, al was dit net vir een gedeelte: 'U mag vir ewig oor 'n land vlieg, u kan dit bombardeer, dit verstuiver, dit verpoeier en dit van lewens afvee-maar as u dit wil verdedig, beskerm dit en bewaar dit vir die beskawing, u moet dit op die grond doen, soos die Romeinse legioene gedoen het, deur u jongmanne in die modder te steek. " Ek is altyd verbaas oor die hoeveelheid modder wat militêre operasies opdoen.
Meer 'n boek oor leierskap en gevegte as oor die Viëtnam-oorlog, geskryf deur 'n voltydse veteraanberader. 'Slegte leierskap is 'n oorsaak van bestrydingstrauma', maar goeie opleiding is 'n voorkomende middel wat trauma kan verminder. Tog kan 'langdurige gevegte die persoonlikheid verwoes'.
Besoekers voer die oorspronklike in Louisiana Memorial Pavilion, wat noodsaaklike gereedskap vir die oorlogspoging bevat, insluitend die LCVP of 'Higgins-boot', die beroemde D-Day-landingsvaartuig wat in die film vertoon word Saving Private Ryan. Meer as 20 000 bote is ontwerp en gebou deur Higgins Industries in New Orleans en gebruik in alle groot amfibiese landings van die oorlog. In 'n onderhoud met die stigter van die museum, Stephen Ambrose, erken Dwight Eisenhower dat hierdie bote 'n sentrale rol gespeel het in die geallieerde oorwinning. Die museum is in New Orleans gestig vanweë Ambrose en hierdie historiese verband. Ander ikoniese artefakte wat deur die museum uitgestal is, is onder meer Sherman- en Stuart-tenks, jeeps, 'n halftrack en 'n gerestoureerde C-47-vliegtuig wat valskermsoldate oor die velde van Normandië laat val het en aksie in die Battle of the Bulge gesien het.
Wat is die interessantste slagveld van die Eerste Wêreldoorlog in Frankryk?
1. Somme slagvelde
Die Somme -slagvelde vorm 'n reeks plekke waar die Slag van die Somme tydens die Eerste Wêreldoorlog geveg is. Dit is een van die bekendste slagvelde van die Eerste Wêreldoorlog in Frankryk.
Vandag begin 'n roete van veertig myl, bekend as die Circuit of Remembrance, van die stad Albert of die van Peronne, wat deur talle gevegsterreine, gedenktekens en museums draai. Diegene wat hierdie roete van Somme -slagvelde wil aanpak, kan gratis klankgidse van verskillende bronne aflaai, insluitend vanaf die webwerf van die Historial de la Grande Guerre -museum.
Baie van die roetes van die Somme -slagvelde word per taxi uitgevoer en die taxibedrywe in die omgewing het roetes vir verskillende roetes voorberei. Afhangende van u belangstelling, kan die reis van 'n halwe dag tot 'n volle dag of meer duur.
2. Verdun -gedenkteken
Die Verdun -gedenkteken is 'n uitgebreide museum van die Slag van Verdun en 'n gedenkteken vir gevalle soldate wat op die slagveld van Verdun geleë is, een van die beroemdste Slagvelde van die Eerste Wêreldoorlog in Frankryk. Die gedenkteken is te midde van die plek van hierdie geveg en die omliggende landskap dra die littekens van die oorlog, insluitend myn- en dopkraters. Die gedenkteken bevat 'n verskeidenheid voorwerpe en dokumentasie wat dateer uit die slag, insluitend wapens, Franse en Duitse vliegtuie, foto's en mediese toerusting.
Oor twee verdiepings verdiep die Verdun -gedenkmuseum die besoeker in die werklikheid van die geveg deur die slootstelsel te herskep en multimediapresentasies te gebruik om besoekers deur die oorlogsgebeure te lei. Uitstallings word vertaal in Engels, Frans, Duits, Italiaans, Spaans en Nederlands, wat die Verdun -gedenkteken baie toeganklik maak en die museum tematies verdeel is. Vir diegene wat oor die algemeen na Verdun wil gaan en die verskillende plekke wil besoek, bied die gedenkteken advies en reisroetes, wat beteken dat dit 'n goeie beginpunt is vir almal wat onafhanklik toer. Dit het ook 'n toegewyde opvoedkundige sentrum.
Pozieres was die plek van 'n groot geveg tussen die geallieerde en Duitse magte in 1916. Die botsing was die eerste van talle gevegte wat saam bekend staan ​​as die Slag van die Somme.
Vandag kan besoekers die stryd volg met tekens en inligtingspanele en die plek van die Slag van Pozieres, insluitend die Tank Memorial en die oorblyfsels van die Gibraltar -blokhuis, wat 'n Duitse uitkijktoring was, sien. Daar is ook 'n begraafplaas en verskeie obeliskvormige gedenktekens. Poziers is een van die plekke waaruit die Circuit of Remembrance bestaan, 'n roete waarlangs besoekers die Slag van Somme kan verken.
4. Lochnagar krater
Die Lochnagar -krater in die dorpie La Boisselle in die Picardie -streek in Frankryk, is die plek waar een van die eerste en grootste ontploffings van die Slag van die Somme op 1 Julie 1916 plaasgevind het.
Die myn wat die Lochnagar -krater geskep het, was om 07:28 die Britse magte aan die gang en was een van die grootste wat ooit ontplof is, en die krater self is ongelooflik 100 meter in deursnee en 30 meter diep. Vandag kan besoekers die Lochnagar -krater sien, as 'n eenmalige terrein of as deel van die Circuit of Remembrance, 'n roete wat die Slag van die Somme, een van die grootste gevegte in die Eerste Wêreldoorlog, ondersoek.
5. Chateau-Thierry Amerikaanse monument
Die Amerikaanse monument van Chateau-Thierry herdenk die Amerikaanse soldate wat tydens die Eerste Wêreldoorlog in die streek geveg het, soos diegene wat aan die Tweede Slag van die Marne deelgeneem het. Die granietstruktuur van die Chateau-Thierry American Monument, met 'n uitsig oor die rivier die Marne, is 'n indrukwekkende gesig met sy kolonnades en heroïese standbeelde. Besoekers aan die Chateau-Thierry American Monument kan met behulp van die oriëntasiekaart op die monument leer oor die gevegte wat in die omgewing plaasgevind het.
6. Die Somme 1916 Museum
Die Somme 1916 -museum is deel van die Circuit of Remembrance, 'n toer deur die Picardie -streek in Frankryk, gewy aan die Slag van die Somme. Die museum, gevestig in 'n voormalige grafkelder in die stad Albert, wat later as 'n ondergrondse skuiling van die Tweede Wêreldoorlog gedien het, vertoon 'n reeks uitstallings met betrekking tot die Slag van die Somme, insluitend oorspronklike wapens, uniforms en toerusting, sowel as na die ervarings van die soldate in die loopgrawe.
Die museum gebruik 'n verskeidenheid metodes om die lewens van soldate te probeer herskep en besoekers te dompel in die ervaring met beeldspraak, byklanke en beligting. Rondleidings is beskikbaar in Engels, Frans en Duits, asook films in die projeksiekamer van die museum.
7. Ulster -gedenktoring
Die Ulster-gedenktoring in Thiepval in Frankryk is 'n 70 voet hoë klipstruktuur wat gebou is as 'n gedenkteken vir die manne van Ulster wat tydens die Eerste Wêreldoorlog geveg en hul lewens gegee het. Die eerste gedenkteken wat aan die Wesfront gebou is, die Ulster-gedenkteken is 'n replika van Helen's Tower, 'n belangrike monument in County Down in Noord -Ierland.
Die gedenkteken, geleë op die Duitse voorste linie tydens die Slag van die Somme, kyk uit op Thiepval Wood, die plek waarvandaan die 36ste (Ulster) afdeling op die eerste dag van die beroemde offensief, 1 Julie 1916, sy leiding geneem het. Die webwerf bied begeleide toere deur hierdie woude vanuit die besoekersentrum. Binne kan besoekers die gedenkplate wat aan die Ierse soldate toegewy is, verskeie skilderye besigtig en die gedenkkapel besoek.
Fort Douaumont was tydens die Eerste Wêreldoorlog een van die sterkste, nuutste forte in Frankryk. In 1916 is dit egter vernietig tydens die Slag van Verdun en vandag lê dit as een van die vele verwoeste slagvelds van die Eerste Wêreldoorlog in Frankryk.
Vandag kan besoekers Fort Douaumont sien soos dit was aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog. U kan 'n toer deur die drie vlakke neem en die gewere, torings en wapens sien wat daar oorbly. Ondanks die vernietiging is 'n groot deel van Fort Douaumont goed bewaar, insluitend die kaserne en bevelposte. Daar is ook 'n begraafplaas.
9. Newfoundland -gedenkteken
Die Newfoundland Memorial verteenwoordig die beste oorlewende slootstelsel uit die Eerste Wêreldoorlog en herdenk die pogings van die 1ste Bataljon van die Kanadese Newfoundland Regiment. Die loopgrawe op die plek van die Newfoundland -gedenkteken is van die bes bewaarde in hul soort en bied besoekers 'n onskatbare insig in die omstandighede van die Groot Oorlog. As sodanig is dit een van die bes bewaarde Franse WW1 -slagvelde.
Die gedenkplek bestaan ​​uit 'n aantal gebiede wat elkeen gemerk is, verskeie begraafplase, gedenktekens vir die Newfoundland -afdeling en die Highland -afdeling. Die interpretasiesentrum bied besoekers meer inligting oor die oorsprong van die Kanadese soldate en oor die Somme.
Die Douaumont Ossuary in Verdun is 'n gedenkplek vir die soldate wat gesterf het tydens die Slag van Verdun tydens die Eerste Wêreldoorlog. Die Ossuarium huisves die bene van ongeveer 130 000 onbekende soldate van beide kante. Hierdie oorskot kan gesien word deur klein vensters in die Douaumont Ossuary en die kloosters van die Ossuary is bekleed met plate van die name van gevalle soldate en die plekke waar elke lyk gevind is. Dit het ook 'n kapel waar seremonies plaasvind.
Die ossuarium, wat bestaan ​​uit 'n indrukwekkende klipstruktuur met 'n toring van 46 meter en pragtig onderhoude velde met 'n begraafplaas met die grafte van nog 15 000 Franse soldate, kyk uit oor die slagveld van die Slag van Verdun. Besoekers kan na die top van sy toring klim vir 'n panoramiese uitsig oor hierdie velde. Die eerste verdieping van die Ossuary is toegewy aan 'n museum van die Eerste Wêreldoorlog.
3 helde wat twee keer krygsgevangenes geword het
Geplaas op 05 Februarie 2020 19:03:46
Daar is geen maklike tyd om 'n krygsgevangene te wees nie.
Die gedragskode van die Amerikaanse weermag smeek gevangene dienslede om op enige moontlike manier weerstand te bied. Dit beteken dikwels vergelding van 'n mens se gevangenes. Daarom kan dit 'n ontsagwekkende taak wees om een ​​tydperk in 'n krygsgevangenekamp te oorleef.
Om dit twee keer te doen, is ondenkbaar - behalwe dat hierdie drie Amerikaanse soldate dit gedoen het.
Die gedragskode van die Verenigde State word deur dienslede gememoriseer om as 'n toetssteen te dien en as 'n gids as dit gevang word. (Departement van Verdediging)
Phillips is by die Air Transport Command aangestel as 'n radio-operateur op C-47-vliegtuie wat van basisse in Engeland vlieg.
Terwyl Phillips in Europa vyf afsonderlike ongelukke oorleef het. Gedurende die laaste, einde 1944, is sy vliegtuig neergeskiet. Alhoewel hy van die ongeluk weggeloop het, kon hy nie die Duitsers ontduik nie en is gevange geneem.
Hy en sy mede -bemanningslede is na 'n Duitse krygsgevangenekamp in België geneem.
Phillips was egter nie van plan om by te bly nie. Na slegs 33 dae het Phillips en twee ander krygsgevangenes 'n breek daarvoor gemaak.
Lees ook: Bob Hoover het 'n Nazi -vliegtuig gesteel om uit 'n krygsgevangene -kamp te ontsnap
Phillips het eenvoudig weggesluip terwyl daar geen wagte naby was nie. Toe hulle 'n gat in die elektriese heining om die kamp vind, het Phillips en die ander twee mans ontsnap en vinnig 'n wegkruipplek gevind.
Phillips het drie dae gereis voordat hy 'n skakel met die Franse metro gemaak het. Die versetstryders het Phillips gehelp om terug te keer na Amerikaanse lyne.
Nadat hy na die Amerikaanse magte teruggekeer het, is Phillips weer na die China-Indië-Birma-teater gestuur en vlieg "the Hump " om voorrade te bring aan magte wat teen die Japannese veg.
Weer het 'n vliegtuig van Phillips ' neergestort en hy is deur die vyand gevange geneem.
Krygsgevangenes by Stalag 11B by Fallingbostel in Duitsland verwelkom hul bevryders, 16 April 1945. (Foto van die Imperial War Museum)
Volgens 'n artikel in The Morning Call het Phillips marteling deur die Japannese verduur - hulle het selfs sy naels met geweld verwyder om inligting uit hom te kry.
Phillips sou hierdie keer nie ontsnap nie, maar hy sou sy beproewing oorleef as 'n krygsgevangenskap wat hy in 1945 vrygelaat is met die Japannese oorgawe.
Toe genl Wainwright die Amerikaanse oorgawe in die Filippyne aan president Roosevelt oorgedra het, het hy gesê: 'Daar is 'n beperking op menslike uithouvermoë, en die limiet is lankal verby.' Mariene sersant, Felix J. McCool.
McCool was nog besig om te herstel van wonde wat hy vroeër opgedoen het toe hy die Japannese verset het toe hy, die 4de Mariene Regiment, en die res van die verdedigers van Corregidor afgerond en na die internering gestuur is.
Net om daar te kom, was erg genoeg, aangesien die gevangenes so styf in veemotors vasgedruk was dat wanneer mans flou of doodgaan, hulle nie eens kon neerval nie.
Krygsgevangenes in die Stille Oseaan -teater het haglike omstandighede verduur. Op die foto is mans op die Bataan Death March met hul hande agter die rug gebind, wat later as 'n Japanse oorlogsmisdaad bestempel sou word. (Amerikaanse nasionale argief)
Maar vir McCool was 'n marinier dat hy nie uit die stryd was nie. Hy het alles in sy vermoë gedoen om sy Japannese gevangenes te weerstaan.
Terwyl hulle as dwangarbeid op 'n vliegveld gewerk het, het McCool en sy medegevangenes 'n tierlokval op die aanloopbaan geskep - hulle het later gekyk hoe 'n Japannese vliegtuig neerstort en brand weens hul handewerk.
McCool het ook daarin geslaag om mediese voorrade in te smokkel om siekes en gewondes te help.
Hy het dit gedoen ondanks die voortdurende dreigement van slae en selfs summiere teregstelling. Hy het voortgegaan ondanks die haglike omstandighede in die kamp.
Maar daar kom nog erger.
McCool het daarna 'n wrede reis na Japan ondergaan aan boord van 'n Japannese gevangenisvervoervaartuig, bekend as 'n helskip. " McCool het die helse omstandighede oorleef om slegs in 'n ondergrondse steenkoolmyn te laat werk. Daar het hy sy verset voortgesit deur die werk te saboteer en die geloof by sy medegevangenes te behou.
Na dertien maande in die steenkoolmyn, is McCool bevry deur die einde van die oorlog in die Stille Oseaan.
Hy keer terug na die Verenigde State en besluit om in die Marine Corps te bly. Toe, in 1950, nou 'n hoof -aartsbeampte, was hy besig om teen die Noord -Koreane te veg.
McCool het deel geword van die noodlottige Task Force Drysdale, 'n ad hoc-eenheid met gemengde nasionaliteit wat probeer het om die weg te loop na die beleërde mariniers wat by die Chosin-reservoir geveg het. Toe die taakspan in 'n hinderlaag val en langs die pad na Hagaru-ri geskei word, is McCool weer gevange geneem.
McCool en sy medegevangenes is verre noordwaarts deur brutale koue opgeruk sonder rantsoene. Toe hulle in hul interneringskamp was, het die omstandighede amper nie verbeter nie. Behalwe die wrede behandeling, is die mans ook onderwerp aan kommunistiese indoktrinasie en propaganda.
Verwant: Die dag toe ons 2 147 gevangenes uit die Los Baños -gevangenis gered het
McCool was repatriated with many other Americans during Operation Big Switch after the end of hostilities .
Keirn's B-17 was shot down that day and he became a POW for the remainder of the war . Released in May 1945 after the defeat of Germany, Keirn returned to the United States and stayed in the military. He became a part of the newly formed U.S. Air Force.
Newly freed prisoners of war celebrate as their C-141A aircraft lifts off from Hanoi, North Vietnam, on Feb. 12, 1973, during Operation Homecoming. The mission included 54 C-141 flights between Feb. 12 and April 4, 1973, returning 591 POWs to American soil. (Foto van die Amerikaanse lugmag)
Kyk die video: Дан сећања на почетак Другог светског рата у Југославији (Julie 2022).
Copyright 2022 \ Interaktief: waarom D-Day een van die wonderlikste optredes van die Tweede Wêreldoorlog was...