Dankie ouma..... - www.madelieblog1.com
Ouma Helen, die sagmoedigste van sagmoedige mense wat ook haar kwota swaar gehad het. Haar ma, Helen Deas, 'n Skotse vrou, is by haar geboorte oorlede.
Kyk, wanneer dit by name kom, kan die myne die strandhuise 'n ding of twee leer. Net die afgelope week sien ek die volgende name op die myndatabasis raak: "Wettige praatjies", "Dikpens" en "Dankie Ouma". Jip, amptelik geregistreer onder dit.
Met die naam "Dankie Ouma", het ek nogal simpatie, want in ons familie het ons ook baie om te bewonder in ons oumas en heelwat om voor dankbaar te wees as ons aan hulle dink.
Toe DIE KLEINSEUN verlede jaar gedoop is, het dit almal in die familie weer baie sterk aan ons ouma Helen herinner.
Toe haar seuntjie, Stephen, ons pa, in 1902 op die plaas Hazenjacht, naby Oudtshoorn gebore is, het sy spesiaal vir hom 'n dooprokkie uit Engeland ingevoer. Sou sy ooit kon dink hoeveel familiebabas na Pappa nog in die rokkie gedoop sou word? Dit strek immers nou al by vier geslagte.
Hier is Stephen as baba saam met sy ouboet Louis en ousus Helen-Deas. Daar bestaan ongelukkig nie meer 'n foto van hom wat by sy doop geneem is nie. Kyk dan nou net so die kantkrae van die seuntjies. Nogal nê?
Pa Stephen as baba met sy ouboet Louis en ousus Helen-Deas
Die uwe se doop
Die uwe is ook in die rokkie gedoop in 19?? op Tweespruit in die Vrystaat. My pa was al 47 toe ek gebore is, en hy was danig trots op sy "master's piece" (he he).
Drie geslagte bymekaar
En hier is drie geslagte wat in die rokkie gedoop is saam.
Die rokkie en ouma Helen
Die rokkie is van broderie anglaise gemaak met fyn opnaaisels. Dit het ook 'n onderrok wat mooi versier is. Om dit te bewaar bêre ons dit in blou, suurlose papier, maar dit is gelukkig nog in 'n baie goeie toestand. Ouma Helen het destyds goed gekoop.
Daar gaan ook 'n foto-album saam met die rokkie, waarin almal wat doop 'n stukkie oor hulself en die baba skryf. Baie interessant om te lees.
Dit is net vir my ironies maar terselfdertyd hartverskeurend, dat gedurende presies dieselfde tyd toe ouma Helen artikels soos rokkies ingevoer het uit Engeland tydens die bloeitydperk in die volstruisveerbedryf, ons ander ouma Malie, met haar kinders voor die kakies uitgevlug het om uit die konsentrasiekampe uit te probeer bly.
Sy het later vertel dat sy, wanneer die kakies hulle kampe opgebreek en vertrek het, in die perdemis gaan soek het vir mieliepitte wat nie verteer het nie. Dis dan gewas, gemaal en die lekkerste brood daarvan gebak. Die Oos-Vrystaatse winters moes ekstra lank en koud gewees het so sonder kos en blootgestel aan die elemente.
Die twee oumas het mekaar later van tyd goed geken. Waaroor sou hulle gesprekke tog gegaan het, wonder mens?
Ai, dis bitter om 'n laatlammetjie te wees en nie jou oumas te geken het nie. Sou so graag met hulle wou gesels het!
Ouma Helen was blykbaar 'n groot bewonderaar van Generaal de Wet, want ons het na haar dood koerantknipsels oor hom asook Vrystaatvlaggies en Vierkleurvlaggies gekry wat sy bymekaar gemaak het en in 'n ou trommel op die solder gehou het.