Die magte van die Eerste Minister - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die magte van die Eerste Minister binne die Britse politieke struktuur het die afgelope paar jaar so ontwikkel dat sommige politieke ontleders nou na Brittanje verwys as 'n Eerste Ministeriële regering eerder as 'n kabinetsregering.
Die premier kies sy eie kabinet en hy kies die mense wat:
Het die vermoë Het goeie partylojaliteit getoon Het duidelik getoon dat hulle lojaliteit teenoor die Eerste Minister self het
Daardie kabinetslede wat nie 'na vore kom' in hul departement nie, sal deur die premier uit die kabinet verwyder word of na 'n ander posisie in die kabinet 'weer geskuifel' word - byna seker op 'n laer vlak. Enige senior kabinetsposisie bring sekere voordele mee - chauffeured motors; 'n sentraal-Londense regeringshuis of 'n toevlugsoord vir die naweek soos Dorneywood; 'n veel groter geleentheid vir oorsese reis; 'n veel hoër salaris, ens. Daarom sal daar van die LP's wat gekies word vir 'n kabinetspos, verwag word om getrou te wees aan die Eerste Minister wat hulle in hierdie posisie geplaas het.
Sommige beweer dat die premier homself hiermee omring met 'ja'-mense - diegene wat bloot die wense van die premier aanvaar en selde by robuuste besprekings tydens die kabinetsvergaderings betrokke raak. Dit was 'n groot klag van Mo Mowlam, die voormalige minister van Noord-Ierland. Sy beweer dat die kabinetsvergaderings wat sy bygewoon het - waarvan die agenda deur die Eerste Minister opgestel is - nie meer as sessies was waar Blair se beleidsoortuigings ondersteun is nie.
Die premier het self geen departementele verantwoordelikhede nie. Daarom het hy in teorie meer tyd om te bestee aan die handhawing van sy beheer oor sy party.
Deur invloedryke komitees te beheer, kan die premier ook toesien dat hy die beleid van hierdie komitees bestuur.
Die premier het ook beheer oor die kabinetskantoor. Die Kabinetskantoor staan ​​onder leiding van die Kabinetsekretaris, wat ook hoof is van die Staatsdiens. Hy moet baie nou saam met die premier werk. Aangesien senior poste in die Staatsdiens deur die Eerste Minister aangestel word, is dit waarskynlik dat diegene wat daarna streef om senior staatsamptenare te wees, weinig sal doen om hul reputasie ten opsigte van hul verhouding met die Eerste Minister te verkleineer.
Die Eerste Minister het ook sy eie Eerste Ministeriekantoor in Downingstraat 10. Dit bestaan ​​uit staatsamptenare, politieke adviseurs, partypolitieke ondersteuners van die sakewêreld, vakbonde, ens. 'Spin dokters'. Hoeveel dit 'n invloed op 'n premier het, is moeilik om te beoordeel, maar sommige het gesê dat die huidige hoof van kommunikasie in Downingstraat 10, Alastair Campbell, te veel toegang tot die premier en meer invloed as die kabinet het .
Harold Wilson (premier van die Arbeid 1964-66; 1966-1970; 1974-76) was bekend vir sy sogenaamde 'Kitchen Cabinets' waardeur 'n paar gunstelinge vergader het om beleidskwessies te bespreek en deur die Kabinet deur die Kabinet ironies geselekteerde en insette Wilson. Margaret Thatcher was ook ten gunste van die gebruik van klein groepe raadgewers en kabinetslede en het dus verbygegaan wat beskou is as die 'regte' maniere om dinge te doen. Daar word beweer dat haar besluit om vakbonde by GCHQ in Cheltenham in 1984 te verbied, die resultaat was van 'n vergadering tussen so 'n klein groepie, maar 'n vergadering wat die konvensie van kollektiewe besluitneming deur die Kabinet oortree het.
Blair is daarvan beskuldig dat hy dit gedoen het - 'n klein groepie mense gebruik het om beleidsaangeleenthede te bespreek - maar ook dat hy 'n kabinet het wat voldoen. Daarom, as dit by die kabinet kom om reeds bespreekte beleidsaangeleenthede te bespreek, meen sommige politieke ontleders dat die beleid geslaag sal word, maar dat die proses van kabinetsbespreking sal plaasgevind het.
Die premier kan ook beïnvloed word deur drukgroepe waarmee hy simpatie het. Dit kan ook help met beleidskwessies en kan ook daartoe lei dat die rol van die kabinet omseil word. Margaret Thatcher was simpatiek teenoor die Adam Smith-instituut, terwyl Tony Blair na bewering deur Demos beïnvloed is.
Die vraag of kleingroepe help om die regeringsbeleid te formuleer, is belangrik. As dit waar is (en geen premier dit sou erken nie), moet dit die demokratiese benadering tot besluitneming bevraagteken. Drukgroepe, ondersteuningsgroepe, individue ens. Word nie deur die mense tot die regering verkies nie, terwyl die kabinet, as werkende LP's, die verkiesingsproses deurgemaak het.
'N Paar voorbeelde van onlangse gebeure waardeur belangrike besluite deur 'n klein groep mense geneem is, is:
Die verswakking van die pond in 1967 deur Harold Wilson; Die Falklands-konflik van 1982 toe die kabinet deur Margaret Thatcher geskors is en deur 'n 'Warskabinet' vervang is; Die Golfoorlog van 1991 toe John Major saam met 'n 'Warskabinet' gewerk het Die besluit om tabakreklame toe te staan ​​by die Formule Een-geleenthede deur Tony Blair
Tony Blair is daarvan beskuldig dat hy 'ja' mense in verantwoordelikheidsposisies geplaas het. Sommige media het hom daarvan beskuldig dat hy 'beheersing' en 'n begeerte het om 'n 'kultuur van misdaad' te skep.