Nadat die parasiet haar gebyt het, is Jeandré allergies vir sekere kosse en kan sy nie meer haar geliefde braaivleis eet nie.
Maar dit was in die goeie ou dae – die dae voor sy langs die vleisbraaivuur moes verduidelik: “Ek is allergies vir braaivleis.”
Sy haal haar bril af om die trane weg te vee terwyl ons in ’n ontbytplek in George gesels oor haar seldsame allergie wat ná ’n bosluisbyt toegeslaan het.
Sy eet vanoggend net eiers op roosterbrood, want dis nie net braaivleis wat sy nie meer kan eet nie.
Sy is allergies vir alle vleis van soogdiere soos skaap, bees en vark, en vir enige produkte van hierdie diere, soos ’n kapsule of geurmiddel wat gelatien bevat of hoenders wat beenmeel gevoer is.
Dit was nadat ’n bloedtoets volgens ’n patoloog se verslag ’n baie hoë vlak van die koolhidraat alfa-gal in haar bloed getoon het. Dié koolhidraat kom in die vleis van soogdiere buiten mense en ander primate voor.
Ons word dan op verskillende maniere gesensiteer, vertel prof. Mike Levin van die Allergiestigting van Suid-Afrika. Wanneer die koolhidraat met ’n bosluisbyt aan die mens oorgedra word, kan dit in seldsame gevalle die mens sensitief maak vir die alfa-gal-koolhidraat en ’n allergiese reaksie op rooivleis en verwante diereprodukte veroorsaak.
As rooivleis aan die rooster geraak het en haar hoender met daardie gedeelte in kontak kom, is dit genoeg om ’n allergiese reaksie te ontlok. Selfs wanneer haar kêrel, Kevin Fry (19), haar soen nadat hy vleis geëet het, kry sy ’n veluitslag.
Sy leef na aan die natuur in Denneoord, ’n uitbreiding van George in die Suid-Kaap waar bokke en ander diere uit die omliggende woude gereeld in hul oorgroeide tuin kom kuier.
Vandaar kan die gesin se drie katte en drie honde maklik bosluise in die huis inabba. Op 14 Julie verlede jaar het ’n bosluis haar op haar linkervoet gebyt. Sy was in die salon waar haar ma as haarkapper werk toe dit vir haar begin voel asof haar voet “aan die brand” is en sy die bosluis op haar vel sien.
Jeandré het sedertdien uitgevind dit is beter om nie ’n bosluis te probeer aftrek nie, want sy pootjies en bek kan aan jou vel afbreek en jou verder besmet.
Die gogga moet eerder met die soort ys verwyder word wat vir vratjies gebruik word. Dit kan ook versigtig – sonder om druk op die bosluis se lyf uit te oefen – gedoen word met ’n spesiale haartangetjie met ’n fyner punt as die gewone een waarmee wenkbroue gepluk word.
Sy het ’n paar uur tevore braaivleis geëet, maar hulle het gedink sy is dalk allergies vir die tamatie op die braaibroodjies. Eers later het dit geblyk dit was haar eerste allergiese reaksie op rooivleis.
Sy het by die apteek antihistamien gekry en die uitslag het ’n paar dae later verdwyn. Op 12 November is sy weer deur ’n piepklein bosluisie gebyt; dié keer aan die been. Aanvanklik het sy geen reaksie op die byt getoon nie, maar enkele dae later, op 19 November, het sy om halfdrie die oggend wakker geskrik nadat sy die vorige aand ’n stukkie wors geëet het.
“Ek kon nie my gesig voel nie. My lippe wou bars. Ek het soos Angelina Jolie gelyk, maar nie op ’n goeie manier nie. Om al my litte was groot, rooi kolle. Dit het gevoel asof warm sement deur my are loop.”
Haar ma het vir haar antihistamienpille ingejaag, maar die uitslag was so hardnekkig dat dit eers twee dae later opgeklaar het. Drie dae later, nadat Jeandré die vorige aand ’n steak geëet het, het sy weer om halfdrie die oggend wakker geskrik.
Sy het gesukkel om asem te kry, haar gewrigte het gepyn en haar arms het gejeuk. Herhaaldelike gebruik van ’n asmapompie en antihistamien het verligting gebring, maar sy het steeds die volgende dag gevoel asof ’n bus oor haar bors en keel gery het, sê sy.
Nadat ma en dogter haar simptome op Google ingetik het, het hulle begin vermoed sy het dalk ’n allergie vir rooivleis ontwikkel en ’n dokter gevra om ’n bloedtoets te doen. “Ons het gedink dis dalk die MNG-geurmiddel in die wors. Tog net nie die tjoppies nie . . . ” onthou Jorita.
Dis sedert haar diagnose ’n oneindige stryd om seker te maak Jeandré kry geen neweprodukte van soogdiere in nie. Stowwe soos gelatien, keratien, vitamien D3 en nog vele ander is vir haar op die gevaarlys.
Sy het roomys met kokosneutroom leer maak en gebruik seep sonder dierevette. ’n Kenmerk van die allergie is ’n vertraagde reaksie nadat die persoon aan rooivleis of ’n neweproduk blootgestel is; daarom is dit soms moeilik om vas te stel wat presies die reaksie veroorsaak.
Jeandré loop nou met ’n adrenalienspuit in haar handsak rond vir ’n noodgeval. “Dis nie lekker nie,” sê sy. “Maar ek maak die beste daarvan eerder as om alewig te kla. Ek wil net veral ouers hiervan bewus maak.