Dit is vanjaar presies 50 jaar gelede dat die uwe saam met sy ouers en broer en suster Blikore geword het. Dit was ook daardie jaar wat die Vrystaatse rugbyspan skielik weer ’n gerekende Curriebekerbond geword het, en die sprankel hardlooprugby wat die span opgedis het en van baie nie-Vrystaatse rugbyliefhebbers hul tweede keusespan geword het.
Ook ander bekers en trofees het met gereelde tussenposes in die Wit Tornado’s – later Cheetahs – se glaskas beland. Die maer jare is hoofsaaklik gekenmerk deur wedstryde waar die Cheetahs die skopsiekte opgedoen het, en verskeie van die span se skoppe onder hul eie pale afgerond is, nadat dit in van die opponente se beste aanvallers se keelgate afgeskop is. Die kwiksilwer Kennedy Tsimba het hierin ’n groot rol gespeel. Daardie jaar was vir die uwe ’n goeie jaar. Nie alleen het die Cheetahs weer ŉ keer huis toe gebring nie, maar daardie jaar was ek ook redakteur van die Cheetahnuus, en dit was regtig lekker om oor die opwindende rugby wat die Cheetahs toe opgedis het te kon skryf. Danksy die vlam wat Tsimba aangesteek het, is ek met ’n derde plek vir landswye sportskrywing beloon.
Die besluit om die Vrystaat, die huidige Curriebekerkampioene, uit die Pro-14, wat nou Pro-16 word, weg te laat is nou besig om opslae te maak. Op 5 Oktober vanjaar het Die Burger en Volksblad in hul gedeelde hoofartikel goed mond teenoor die land se rugbybase uitgespoel. Onder meer word geskryf dat die rugbybase se ongepoetste optrede teenoor ’n senior joernalis die vermoede versterk dat die Cheetahs in die raadsale met ’n dolk in die rug gesteek is.
Uiteindelik is besluit hy moet maar saam met die heelagter daar agterlangs karring. Dalk hardloop daar darem ’n WP-speler per ongeluk in hom vas. Hy probeer sy bes, maar puur verniet. Die WP ransel die Vrystaat af. Met die afstap van die veld af, klink ’n stem baie hard van die Suidpawiljoen af: “Haai kêppie, waa kry julle daai voelbêk met die houtbeen?”
Die Cheetahs hou nog die kaarte teen die bors oor die opsie om hof toe te gaan om die nasionale rugbybase tot orde te roep en te bind tot ’n bestaande, bindende kontrak, wat geïgnoreer is asof dit nie bestaan nie. Die saak word eers met vennote en aandeelhouers bespreek. Ondersteuners wat bereid is om ’n bydrae te maak sal ’n groot verskil te maak om die nasionale rugbybase van arrogansie te genees.