Hulle praat nog oor Kemp se studie en sy vorige betrokkenheid in die uitgewersbedryf, oor keuses van voorbladontwerpe – soos dié van Skool: die simboliek (skooldas wat ’n galgtou kan word; die agterblad waar die diktafoon ook iets probeer sê, wat ook eintlik as ’n karakter in die boek misbruik is deur sy oorweldigde medekarakter, die ander Theo Kemp, karikatuur van die onbeholpe verslaggewer.
Dié karikatuur wat vir my as die volgende skakel in die vertellerketting voorkom, soos die disproporsionele beeld wat ’n kind in ’n gebuigde spieël sien. Is dit hy wat hy sien? Hy staan nog nader. Kyk en kyk tot sy oë traan. Hy probeer hard om te sien – gee hom punte dáárvoor ... Want anders as Alice weet hy wel die gekkeparadys is hierdie kant van die spieël. Hy weet dat wat agter hom sigbaar raak, deel van sy eie onvolmaakte omgewing is. En ... kyk – nóg mense staan nader om oor sy skouer te loer.