Hy het hom toe maar in sy kamer toegesluit, die bottel rooi wyn wat hy vir haar tuiskoms gekoop het, uitgehaal en Frank Yerby se Jarred’s Jade nadergetrek. Die geraas in die gange en die betekenisvolle toegeklappery van kamerdeure het hom nie eintlik gepla nie. Hy was half lomerig toe daar ’n sagte klop aan sy deur kom …
"Huh? Hoe so? Waar’s jou Ma?" Hy was bekommerd. Nie reg vir dit nie. Sy gewete het hom opgevreet en hy was nie seker hoe hy uit die gemors gaan kom nie.
Maar hy het nie. Kon nie. Toe sy in sy arms storm en haar gesig na hom opdraai, het hy half gehuiwer en haar minder hartsogtelik as wat sy gewoond was, gesoen.
Sy het dit aangevoel, want haar skraal lyfie het vraend styfgetrek. Haar oë het vir ’n oomblik donker geraak, maar toe het die vreugde die oorhand gekry en het sy haarself snoesig teen hom opgewurm.
Hy was half verlig toe sy skimp dat sy moeg is van die vlug en vroeg wil inkruip en het kop onderstebo na sy kamer gedrentel.
"Dan weet sy! O Here, sy weet!" Hy hoef nie te raai oor hoe die nuus by haar uitgekom het nie. Die meeste van die meisies was maar altyd nydig teenoor Soutie Robinson.
Sy het soos ’n speld verdwyn. Al wat hy kon vasstel, was dat sy die aand in die toilet was. ’n Paar van die voorbokmeisies het die badkamer ingekom, alte bewus van haar teenwoordigheid agter die toe deur. Hulle het hard en vermakerig begin gesels oor die naweek se dinge en natuurlik gefokus op die Kurt-Brenda-episode.
Hy was byna van sy kop af, want sy soekery het niks opgelewer nie. Die opsigter by die woonstel in Durban kon slegs help met ’n adres van haar ma in Londen.
Ten einde laaste gooi hy toe sy studies op en kry ’n werk by ’n groot handelsbank. In ’n ander voorstad. Binne ses maande was hy getroud met een van die klerke. Nogal die bestuurder se dogter.
Twintig jaar en twee tienerkinders later het die skeisaak gekom. Alhoewel dit op die oog af gesond en gelukkig gelyk het, was die huwelik maar deurentyd krapperig. Sy vrou wou tog maar net ’n man gehad het wat vir haar liefde, sekuriteit en kommunikasie gee. Nie noodwendig in daardie volgorde nie, want sy het stilweg geweet van die Soutie-spook wat iewers in Kurt se kop vasgesteek sit.
Hy het uit sy pad gegaan om te probeer vergoed. Om te vergeet. Maar kon nie. Hy het selfs later die bankwese gelos en die konstruksieveld betree. Sodoende kon hy genadiglik vir lang tye van die huis weg wees om sy vrou se verwytende blik te ontduik.
Aan B&B's en gastehuise ontbreek McGregor geensins nie, maar hy is alte bewus van die buitensporige tariewe wat hier hoogty vier. Hy besluit om eerder aan die buitewyke te probeer vir beter pryse en draai in ’n systraat af. Sy oog vang ’n bordjie aan ’n lamppaal aan die einde van die straat. Die gloeilampie is dood, maar hy kan darem die "… B&B" in die donker uitmaak.
Toe hy die klokkie lui, walm die heerlike reuk van boerekos deur die kosyn en hy onthou met weerwil dat hy vanoggend op Worcester laas ’n pasteitjie geëet het. Hy hoor voetstappe, en ’n stem, wat half bekend klink verseker hom dat hy net ’n minuut moet wag. Dan flits die stoeplig aan en hy draai outomaties na die bordjie.