Ons 'voedselbeloning'-stelsel kan ons vermoë om versoeking te weerstaan, ernstig ondermyn. Roman Samborskyi / Shutterstock
Die drange van voedsel is baie bekend vir die meeste mense. Ons kan kos sien of ruik en wil eet, of soms voel ons lus om iets lekkers te eet. Hierdie intense begeertes kom voor selfs wanneer ons nie honger is nie en dit baie moeilik kan wees om te weerstaan.
Daar is baie redes waarom ons honger kan "voel", selfs as ons mae nie grom nie. Fisiese honger in ons liggame word beheer deur komplekse fisiologiese seine wat ons eetlus stimuleer en dit dan onderdruk nadat ons geëet het (bekend as versadiging). Eet is egter veel meer as net om te reageer op 'n biologiese behoefte.
Daar is 'n ander stelsel wat ons dryf en motiveer om voedsel wat ryk is aan energie (kalorieë) te verteer: die brein 'Voedselbeloning'-stelsel. Die lonende aard van kos kan kan ons versadigingsseine maklik ignoreer en ons vermoë om versoeking te weerstaan, ernstig ondermyn.
Eet heerlike kosse is inherent aangenaam. Hierdie verwagte genot is 'n kragtige motiveerder van ons voedselinname. Die sig en reuk van kos trek ons ​​aandag, en ons kan miskien nadink oor hoe lekker dit is om te eet. Dit kan lei tot drange en voedselverbruik.
Navorsing het selfs getoon dat veral gemorskos, soos sjokolade, ys, skyfies en koekies, veral so is moeilik om te weerstaan. Hierdie soorte kos bevat baie vet en / of suiker baie aangenaam en daarom gewens.
Kosbeloning word ondersteun deur komplekse breinbiologie, insluitend die endogene opioïedstelsel en die endo-cannabinoïde stelsel, wat albei rolle in die "Hou van" en "wil" voedsel (soos die genot van eet en die motivering om voedsel te verkry). Die kern accumbens ('n area van die brein wat motivering en beloning beheer) bevat oorvleuelende opioïede en cannabinoïede reseptorplekke wat, wanneer dit gestimuleer word, kragtige effekte op begeerte, hunkering en voedselgenot veroorsaak.
In sommige mense kan hierdie stelsels meer aktief wees as ander, en hul motivering om te eet is ongelooflik kragtig. Byvoorbeeld, breinbeeldingstudies het getoon dat by mense wat gewoonlik van sjokolade begeer, daar 'n groter aktiwiteit is in breinbeloningsstreke as die voorkoms en smaak van sjokolade aangebied word, in vergelyking met mense wat nie sjokoladekuns is nie. Hierdie individuele verskille is waarskynlik te wyte aan 'n kombinasie van genetiese en aangeleerde faktore wat nog nie ten volle verstaan ​​moet word nie.
Die beloningstelsel stel ons ook in staat om assosiasies te vorm tussen om in sekere situasies te wees en kos met 'n kalorie-ete te eet, soos om vis en skyfies te eet as ons by die bioskoop is of springmielies. 'N Interessante studie het gevind dat mense maklik sulke assosiasies kon leer wanneer hulle 'n milkshake kry terwyl hulle beelde op 'n rekenaarskerm gewys word. Die deelnemers het 'n groter begeerte na 'n milkshake gerapporteer toe daar aan hierdie beelde gewys is, in vergelyking met wanneer hulle beelde gewys het wat nie met die milkshake geassosieer is nie.
Die voedselbeloningsisteem is uiters doeltreffend om ons na voedselbronne te rig en verbruik aan te moedig, en daarom kan dit maklik versadigingsseine oorheers. In ons evolusionêre verlede, toe ons jagter-versamelaars was, sou hierdie stelsel gewees het baie voordelig aangesien ons voedselbronne vinnig kon opspoor en groot hoeveelhede energieryke voedsel kan verbruik wanneer dit beskikbaar is. Hierdie opportunistiese oorverbruik sou ons teen toekomstige hongersnood beskerm het en ons voortbestaan ​​verseker het.
Ons begeerte na voedsel met 'n hoë energie kan ongesond wees vir ons. Alle soort mense / Shutterstock
In die moderne samelewing plaas ons ons natuurlike motivering om voedsel met hoë energie te soek risiko van gewigstoename. Moderne dieetomgewings word 'obesogenies' genoem as gevolg van die oorvloed kosse met 'n hoë kalorie, wat dikwels laekoste is en in groot porsies bedien word. Dit is ongelooflik moeilik om gesonde eetgedrag in hierdie omgewing te handhaaf en vereis konstante inspanning.
Eerstens is dit belangrik om te verstaan ​​dat daar kragtige biologiese en sielkundige kragte is wat ons motiveer teen voedsel en wat voortdurend in 'n obesogene omgewing werk. Daar is niks moreel minderwaardigs daaraan om kosdrange te gee nie. Skuld en stigma daar is bekend dat eet en gewig baie nadelig is en uitgeroei moet word. Daar is egter maniere waarop ons ons begeerte onder beheer kan bring.
Mense gaan gereeld met beperkende diëte om hul eetgewoontes en gewig te bestuur. Dieet kan egter op 'n paradoksale manier erger word. In een studie, het dieetkundiges baie drang na die voedsel wat hulle probeer beperk. Vermyding kan problematiese voedsel selfs meer prominent maak, en as ons eers aan hierdie kosse dink, neem dit toe begeerte en drange.
Dus is dit waarskynlik 'n beter benadering om realistiese doelwitte vir eet- en gewigsbeheer te stel. Die bereiking van doelwitte verhoog die geloof in ons vermoë om te slaag en die verbetering van die bui, wat op ons beurt kan help om by gesonder eetpatrone te bly. In teenstelling daarmee is die stel van onrealistiese doelstellings die teenoorgestelde effek.
Dit is ook belangrik om aanloklike situasies te identifiseer en te bestuur. Byvoorbeeld, om die suikergoed in die supermark totaal te vermy, kan dit help om drange te voorkom en om die impuls te koop.
Baie mense ervaar ook drange en wil hê om te eet in reaksie op bui. Probeer dus ontwikkel alternatiewe hanteringstrategieë wat nie kos en drank behels nie (soos om te gaan stap), kan nuttig wees.
Laastens kan die onderskeid tussen fisieke honger seine en drange ook help met die beheer van voedselinname. "Opgewonde eet"Behels aandag aan honger- en versadigingsseine, en dit is bewys dat dit 'n effektiewe strategie vir gewigsverlies is.
Ons almal kan, en behoort dit te kan geniet, lekker eet. Dit is net belangrik om na die versadigingsseine van ons liggaam te luister, sodat ons nie oorboord gaan nie.
Charlotte Hardman, senior lektor in sielkunde van eetlus en vetsug, Universiteit van Liverpool en Carl Roberts, Tenure Track-navorsingsgenoot, Universiteit van Liverpool
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > Dit is die rede waarom ons smag na kos, selfs as ons nie honger is nie