Maar beide Cocteau en Warhol het waarmerke wat hul identiteit verder bevestig. Cocteau se embleem is 'n ster, geteken soos 'n Dawidster; Warhol s'n is die hartvorm, dikwels rooi ingekleur. 'n Warhol-jongeling hou 'n vinger in die lug, met 'n hart wat vlinderlig op sy vingerpunt kom land het; 'n ander jongeling maak sy hand oop, en uit sy palm ontsnap, soos 'n bondel konfetti, rooi hartjies; en penisse - dalk kerse? - is keurig versier met pienk en rooi harte. ("Pienk-en-rooi," het 'n ontwerpkunstenares my eendag toevertrou, "is 'n verwoestende kombinasie, maar moet spaarsaam gebruik word." Andy Warhol was, by al sy gawes, ook 'n ontwerpkunstenaar.)
Cocteau neem 'n jong matroos na 'n losieshuiskamer en besef dat sy vriend-vir-een-nag weerloos is: hy is so pas uit die vloottronk ontslaan. Hy hang 'n hangertjie om die matroos se nek, maar hy leen dit net vir ��n nag, waarsku hy; en die matroos weet, met sy vel eerder as met sy verstand, dat hy veilig is by Cocteau. Op die matroos se borskas is daar die volgende getatoe�er: Pas de chance (in Engels word di� frase meesal vertaal as Lousy Luck). Cocteau haal sy vulpen te voorskyn en "kanselleer" di� noodlottige woorde, en teken onder die tatoe�ermerk 'n ster en 'n hart. Vir een tydelose oomblik raak die w�relde van Cocteau en die toekomstige Andy Warhol verenig.