Mireuksa - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Mireuksa, wat erken word vir die prag en prag wat deur die Suid-Koreaanse regering oorgedra is, bied 'n insig in die vorming van die Koreaanse beskawing. Mireuksa, wat deur Baekje-vakmanne gebou is, is 'n vorm van Boeddhisme wat Japan sowel as die Unified Silla-dinastie beïnvloed het.
Mireuksa oorleef as die grootste Boeddhistiese tempel in die antieke Koreaanse koninkryk Baekje, wat in die sewende eeu geval het. Die werf het in 1980 in Iksan City, Noord-Jeolla-provinsie, opgegrawe. Die werf het tot dusver onbekende feite oor die Baekje-argitektuur onthul. Die klippagode by Mireuksa, een van die twee bestaande Baekje-pagodes, is die grootste en een van die oudste van Koreaanse pagodes.
Samguk Yusa vertel die legende van die skepping van Miruke-sa. Die legende vertel dat koning Mu en sy koningin 'n visioen van die Maitreya-Boeddha in die 'n dam op die berg Yonghwasan gesien het. Die koning het dadelik die dam laat dreineer om die Mireuksa-tempelkompleks te stig. Volgens Baekje, 'n kunsvlytkunstenaar Abiji, word die bouer van die nege verdiepings houtpagode wat eens in die middel van die kompleks gestaan ​​het, geglo.
Mireuksa, die aangewese Suid-Koreaanse historiese perseel nr 150, is gedeeltelik gerestoureer en bevat nou 'n museum.
Die kompleks het 'n sentrale houtpagode omring met twee klippagodes. Dit wil voorkom asof 'n baan tot by die buitenste ingang van die ommuurde kompleks gelei het. Die tempel van Miruksa het 'n unieke rangskikking gehad van drie pagodes wat in 'n reguit lyn van oos na wes opgerig is, elk met 'n saal na die noorde. Dit lyk asof elke pagode en saal omring is deur bedekte gange, wat die voorkoms van drie afsonderlike tempels in die styl genoem 'een Hall-een-pagode' genoem het.
Die pagode in die middel is van hout gemaak, terwyl die ander twee van klip gemaak is. Die terreine van 'n groot hoofsaal en 'n middelhek is noord en suid van die houtpagode opgegrawe.
Nasionale skat nr. 11
Die klippagode by Mireuksa (Mireuksa jiseoktap) het op 20 Desember 1962 die aanwysing van Nasionale Skat nr. 11 verdien. Mireuksa was die westelike pagode as die oudste en grootste klippagode wat tot vandag toe oorleef het.
Die pagode se argitektoniese betekenis is gebou tydens die bewind van koning Mu wat van 600 tot 640 vC regeer het.
Die lae, een verdieping, basis van die pagode, soos 'n houtpagode, bied 'n voorbeeld van houtpagode-bou-tegnieke wat by klip aangepas is. Mireuksa bied ook wetenskaplikes 'n blik op houtbewerkingstegnieke, aangesien die meeste Koreaanse houtpagodes nie die woede van oorlog en tyd oorleef het nie.
Die pagode het ses verdiepings, hoewel wetenskaplikes glo dat Mireuksa oorspronklik meer verhale gehad het. Elke kant van die eerste verhaal is in drie afdelings verdeel, en die middelste gedeelte bevat 'n deur wat na die pagode lei. As hy na die middel van die pagode stap, kan die besoeker 'n reuse pilaar waarneem. Die hoekpilare en klipondersteunings is volgens houtmodelle van 'n houtpagode gemodelleer. Die hoeke van die dak van die pagode lig effens op terwyl elke progressiewe verhaal kleiner is as die een wat dit voorafgegaan het.
Skat No. 236
Vlagstokke van die tempelterrein (Mireuksa Jidang Ganjiju, skat Nr. 236) oorleef ook by Mireuksa. Daardie twee massiewe klippe staan ​​90 sentimeter van mekaar. Tydens spesiale vieringe sou die monnike 'n vlagpaal staan ​​wat deur die twee klippilare ondersteun is. Drie gate vir vlae is in elke pilaar geboor, met die eerste gaatjies vierkantig en die ander twee pare rondom. Die basis van die vlagpale het nie oorleef nie. Die onversierde aard van die paal, behalwe vir horisontale strepe wat aan die buitekant van die twee pale gekerf is, dui daarop dat die pale gedurende die Unified Silla-periode geskep is.
Bewaring en restourasie
In 1910 het nog net 'n deel van die westelike pagode (Suid-Koreaanse nasionale skat nr. 11) gestaan. In 1914 het die Japanese regering die pagode met 'n konkrete steun ondersteun. In die laat twintigste eeu het Koreaanse argeoloë uitgebreide opgrawings uitgevoer en die grondslag gelê vir 'n gedeeltelike heropbou en die interpretatiewe sentrum. Die betonsteun van die westelike steenpagode is in 1999 verwyder, en die hele struktuur is uitmekaar gehaal. Die kompleks word herstel, wat na verwagting in 2009 voltooi sal wees.
Van die vele vondste by die tempelkompleks was kliplantyntjies en die fondamentstene vir die kolomme en terrasse waarop die tempelstruktuur gestaan ​​het. Privaat huise het bestaan ​​uit eenvoudige strukture met houtvloere. Een rekord dui aan dat mense deur die lere die huise bereik het. Argeoloë wat die Mireuksa- en Imgangsa-tempelwerwe opgrawe, het hoë fondamentstene waarop houtvloere sou rus, opgegrawe. Dit wil voorkom asof hierdie funksie van private huise aangepas is. Die verhoogde vloer en verhittingstelsel het later 'n kenmerkende struktuur van die Koreaanse huis geword.
Nasionale skatte van Suid-Korea
Lee, Jae-Geun. 1990. Die geskiedenis, klippagode en die perseel van die tradisionele Koreaanse Boeddhistiese tempel. Proefskrif (M. Arch.) - Universiteit van Idaho, 1990. OCLC: 41776047
Yi, Yong-bŏm en Chong-min Yi. 1995. Han'guk ŭi sŏktʻap = Kankoku no sekitō = Pagodes van Korea. 3D Ipchʻe yŏngsang sirijŭ, 1. Sŏul: Samdi Midiŏ. OCLC: 53134258
Wŏn'gwang Taehakkyo. 1974. Iksan Mirŭk-sa Tongtʻap chi mit Sŏtʻap chosa pogosŏ. Iri-si: Wŏn'gwang Taehakkyo Mahan, Paekche Munhwa Yŏn'guso. OCLC: 30062321