Een van die groot jammertes van die kerkgeskiedenis is dat so min van die vroeë kerkmusiek bewaar gebly het. Ons ken nie al die vroeë kerk se liedere nie, ons weet ook nie hoe hulle destyds musiek genoteer het nie en daarom weet ons van hulle kersmusiek heel weinig. Van die kerklied in die Middeleeue weet ons al ’n bietjie meer en nou nog kan ’n mens die liedere met die Latynse woorde en snaakse instrumente beluister.
Om God te loof, is egter nie so maklik nie. Soms maak die kerstyd dit ook nie maklik nie. Dikwels voel mens ‘in Gods lof onlustig’, soos Totius nog Psalm 42 berym het, want in dié tyd raak ’n mens mos meer intens van ellende, eensaamheid en swaarkry bewus.
Hulle moes weer ‘n diepe vreugde oor God se liefde voel en weet dat dit nooit sou ophou nie. Hulle moes weer ‘n diepe geluk ervaar omdat God se trou vir ewig staan. Omdat Hy aan sy liefde getrou was, sou Hy sy erbarming nooit opskort of Israel minder lief hê nie. En omdat dít waar is, stel kersdag ’n betekenisryke vraag aan elkeen: ‘Voel jy ook nou sy warm liefde, as ons die dag gedenk …’ (Lied 358).