My taak was, om met behulp van Maria, met gemeenskappe te praat oor die impakte van beide plantasiebosbou en die ontginning van edel houtsoorte uit die voorvaderlike woude van die Mapuche. Na twee weke op reis was dit die eerste keer wat ons met die landelike Mapuche te doene gekry het en boonop was hier oumense. Eenkant, deftig uitgevat vir die vername besoekers, het ‘n ou, ou man gestaan. Klein van postuur, verslete koordfluweelbaadjie, netjiese hoedjie. Maria en ek het gaan groet, en eers oor dit en dat gepraat, en toe versigtig verneem of hy bereid sou wees om oor die geestelike waarde van sy omgewing te praat. Hy het sy kop geskud: “Senor, vandat die houtkappers gekom het, is ek verlore. My gedagte-wêreld is verbrokkel, die oer-bome is weg, die strome droog op”. “Hoe wyd lê jou wêreld Senor Miguel – waar vind jy troos – wat van die klippe, die grond?” vra ek. Sy gesig het oopgemaak, sy oë het versag en hy het na my gekyk soos na ‘n geliefde, want ek het uiteindelik die regte vraag gevra. “Die klippe en die grond is heilig Senor – álles is heilig…”
Ons planeet staan voor sy eie kristalnacht, ‘n finale stel misbruike, waarna ons die ekologiese skade nie meer sal kan herstel nie, en ‘n nuwe stel reëls sal geld vir menslike oorlewing.