Gedig: Dis jyArgieffoto (Foto: igorovsyannykov/Pixabay) Coenie de Villiers (Geb. 1956) Die dagboek van my lewe neem bestek op, blad na blad, van dit wat met my gebeur, van alles en nog wat. Daar’s verhale wat getuig van twyfel en geloof; van verbreekte ou beloftes, van ŉ soen wat pyn verdoof. Daar is eindelose nagte waar ŉ mens alleen moet stry teen die vrees en teen vertwyfeling wat selfs ná dagbreek by jou bly. Maar deur alles is daar een ding wat my anker en my lei soos ŉ fakkel in die donker, my soos ŉ kompas begelei: Dis jy. As die somer dalk te warm word en die winters veels te koud is daar net een ding wat konstant bly in my lewe, en dis jy. Daar is hier en daar ŉ foto, swart en wit, of soms in kleur. Daar’s tonele uit my lewe met elke oomblik onversteur. Daar’s gesigte lank vergete waar jy hul name nou moet raai. Hier is lelies op ŉ kis, daar speel ons blikaspaai. Maar deur alles is daar een ding wat my anker en my lei soos ŉ fakkel in die donker, my soos ŉ kompas begelei: Dis jy. Uit: Hartlangs – Lirieke 1973 – 2012 deur Coenie de Villiers