Sheridan het by die Army of the Potomac aangesluit - Inligting
Sheridan het by die Army of the Potomac aangesluit - Geskiedenis
VERGESELF deur kaptein Forsyth en luitenant Moore, het ek die oggend van 4 April 1864 in Washington aangekom en by Willard's Hotel gestop, waar baie amptenare van die Army of the Potomac op pad was na hul bevele van vertrek by die noorde. Onder al hierdie dinge was ek egter 'n hele vreemdeling, en ek kan nie nou onthou dat ek 'n enkele persoon ontmoet het wat ek ooit geken het nie.
Met baie min vertraging nadat ek by my hotel gekom het, het ek na generaal Halleck se hoofkwartier gegaan en aan die beampte gerapporteer, terwyl ek intussen verneem het dat generaal Grant uit die stad afwesig was. Generaal Halleck het 'n paar minute met my gepraat en kortliks die aard en pligte van my nuwe bevel en die algemene militêre situasie in Virginia uiteengesit. Toe hy klaar was met alles wat hy oor hierdie aangeleenthede te sê het, het hy my na die kantoor van die minister van oorlog geneem om my aan mnr. Stanton voor te lê. Tydens die inleidingseremonie kon ek voel dat Stanton my noukeurig en ondersoekend aanskou en probeer om 'n skatting te vorm van een van wie hy absoluut niks weet nie, en wie se loopbaan waarskynlik nooit onder sy aandag gebring is totdat generaal Grant besluit het om beveel my oos, nadat my naam deur generaal Halleck voorgestel is in 'n onderhoud wat die twee generaals met meneer Lincoln gehad het. Ek was nogal jonk van voorkoms, selfs minder as meer as drie-en-dertig jaar, maar vyf voet vyf sentimeter lank en dun tot amper uitputting, met 'n gewig van slegs honderd en vyftien pond. As ek ooit 'n self-bewering van manier of spraak gehad het, het dit beslis verdwyn in die teenwoordigheid van die keiserlike sekretaris, wie se naam destyds die sinoniem was van alles wat koud en formeel was. Ek het nooit geleer wat mnr. Stanton se eerste indruk van my was nie, en sy bewaakte en nogal berekenende manier het op die oomblik geen aanduiding gegee dat dit gunstig of ongunstig was nie, maar sy gereelde lof na jare dui daarop dat ek sy welwillendheid verkry het voor die einde van die oorlog, indien nie toe ek die eerste keer onder sy aandag gekom het nie; en 'n meer intieme vereniging het my oortuig dat die koue en wrede eienskappe wat hom in die volksmond toegeskryf word, meer mities as werklik is.
Toe die onderhoud met die sekretaris afgehandel is, het ek met generaal Halleck na die Withuis gegaan om my eer aan die president te betoon. Mnr. Lincoln het my baie hartlik ontvang en albei sy hande aangebied en gesê dat hy hoop dat ek sou voldoen aan die verwagtinge van generaal Grant in die nuwe bevel wat ek sou onderneem, en voeg by dat die kavallerie van die Army of the Potomac tot dusver nog nie alles gedoen wat dit moontlik sou gedoen het, en ons kort gesprek beëindig deur die ou ondervraging aan te haal wat so algemeen was tydens die beginjare van die oorlog: "Wie het ooit 'n dooie kavalleris gesien?" Sy manier van indruk het my egter nie beïndruk as om die vraag te stel nie, bedoel hy niks meer as 'n grap nie, en ek het van die president geskei dat hy nie alles glo wat die navraag impliseer nie.
Nadat ek verlof geneem het, het ek my van generaal Halleck afgesonder, en toe ek na my hotel teruggekeer het, het ek 'n bevel van die oorlogsdepartement gekry om my te beveel aan die bevel van die Cavalry Corps, Army of the Potomac. Die volgende oggend, 5 April, toe ek die motors na die hoofkwartier van die Army of the Potomac neem, kom generaal Grant, wat die vorige aand na 'n besoek aan sy gesin na Washington teruggekeer het, aan boord van die trein op pad na die Culpeper Court House, en op die afdraande pad het ek onder meer geleer dat hy verstandig vasbeslote was om persoonlik in die veld voort te gaan, en hom te assosieer met die leër van generaal Meade, waar hy die bewegings direk kon monitor en terselfdertyd die ergernis kon ontduik wat hy bly in Washington, sou sekerlik voortspruit uit die versoeking vir die veiligheid van die hoofstad terwyl die veldtog aan die gang was. Toe ons die Brandy -stasie bereik, verlaat ek die trein en rapporteer aan generaal Meade, wat my vertel het dat die hoofkwartier van die Kavalleriekorps 'n entjie terug van die stasie was, en die algemene ligging van die verskillende afdelings van die korps aangedui het, wat my ook gegee het , in die kort tyd wat ek by hom gebly het, baie inligting oor die samestelling daarvan.
Ek het die hoofkwartier van die Kavalleriekorps die aand van 5 April 1864 bereik en die volgende oggend bevele uitgereik met die aanvaarding van bevel. Generaal Pleasonton was maar onlangs verlig, en baie van sy stafoffisiere was nog steeds aan diens by die hoofkwartier en wag op die aankoms van die permanente bevelvoerder. Ek het besluit om die meeste van hierdie beamptes in my personeel te behou, en alhoewel ek almal onbekend was toe ek op hierdie kursus besluit het, het ek nog nooit rede gehad om dit te betreur nie; en ook nie die seleksies wat my voorganger gemaak het, bevraagteken nie.
Die korps het bestaan ​​uit drie kavalleriedivisies en twaalf batterye perdeartillerie Brigadier-generaal A. T. A. Torbert was in bevel van die Eerste Afdeling, wat uit drie brigades bestaan ​​het; Brigadier-generaal D. McM. Gregg, van die Tweede, bestaande uit twee brigades; en Brigadier-generaal JH Wilson is daarna aangestel om die Derde te beveel, wat ook uit twee brigades bestaan. Kaptein Robinson, 'n veteraan -soldaat van die Mexikaanse oorlog, was hoof van artillerie en het as sodanig 'n algemene toesig oor die arm gehad, alhoewel die batterye, as eenhede of in sekondes, in die verskillende afdelings in die veldtog toegewys was.
Elkeen van my afdelingsbevelvoerders was 'n soldaat van beroep, waar Torbert in 1855 aan die Militêre Akademie studeer en in diens was by die infanterie, waarin hy baie diens op die grens, in Florida en op die Utah -ekspedisie gesien het. Aan die begin van die vyandelikhede in April 1861 word hy 'n kolonel van vrywilligers in New Jersey, en word in die herfs van 1862 bevorder tot 'n brigadier -generaal, waarna hy 'n brigade van infanterie in die Army of the Potomac tot , by die herverdeling van generaals, nadat Grant in die Ooste gekom het, is hy by die Eerste Kavalerie -afdeling aangewys.
Gregg studeer ook in 1855 en word aangestel in die First Dragoons, waarmee regiment tot by die uitbreek van die oorlog grensdienste sien strek vanaf Fort Union, New Mexico, tot by die Stille Oseaan, tot in Oregon en Washington Territories, waar ek hom effens geken het. In die herfs van 1861 word hy kolonel van die Agtste Pennsylvania Kavalerie, en 'n jaar later word hy 'n brigadier. die Kavaleriekorps. Hy was die enigste afdelingsbevelvoerder wat ek gehad het, wie se ervaring byna uitsluitlik uit die kavalerie afgelei is.
Wilson studeer in 1860 aan die topografiese ingenieurs en word eers in Oregon aangestel, waar hy tot Julie 1861 gebly het. die Ooste en die Weste, totdat hy in die herfs van 1868 as generaal -generaal in die personeel van generaal Grant as beloning aangestel is vir dienste wat tydens die Vicksburg -veldtog uitgevoer is en vir ingenieursdiens in Chattanooga, voor die slag van Missionary Ridge. Op my versoek is hy gekies om die derde afdeling te beveel. Generaal Grant het baie van hom gedink, en het baie verwag van sy aktiewe geestelike en fisiese vermoë, en het geredelik ingestem om hom in die plek van generaal Kilpatrick toe te wys. Die enigste ander algemene offisiere in die korps was brigadier -generaal Wesley Merritt, brigadier -generaal George A. Custer, en brigadier -generaal Henry E. Davies, wat elk 'n brigade beveel het.
Binne 'n paar dae na my aankoms by Brandy Station het ek my nuwe bevel, wat uit ongeveer twaalfduisend offisiere en mans bestaan ​​het, hersien, met dieselfde aantal perde in 'n begaanbare afwerking. Baie van die algemene offisiere van die weermag was teenwoordig by die ondersoek, onder wie generaals Meade, Hancock en Sedgwick. Sedgwick was 'n ou draak en het sy voormalige verenigings met berede troepe hernu, en om my aan te moedig, soos hy skertsend gesê het, vanweë die tradisionele vooroordele wat die kavalleriste moes hê teen die bevel van 'n infanterie -offisier. Die korps het 'n uitstekende voorkoms gelewer, en wat die gesondheid en toerusting van die manne betref, was die vertoning goed en bevredigend, maar die perde was maer en baie verslete deur oormatige en dit was vir my onnodig piketdiens, want die kavallerie-pieklyn het die infanterie- en artilleriekampe van die weermag byna heeltemal omsingel, op 'n deurlopende lyn, van byna sestig myl, 'n afstand, met amper 'n berede Konfederasie wat dit op enige stadium konfronteer. Vanaf die begin van die oorlog het die vyand meer wysheid getoon ten opsigte van sy kavalerie as ons. In plaas daarvan om sy krag te verspil deur 'n beleid van verbrokkeling, het hy sy vroeë dag vroeg in 'n kompakte massa georganiseer en dit duidelik 'n gunsteling gemaak; en soos gewoonlik gebruik hy nou die sterkte van sy perde deur hulle agter te hou, sodat hy hulle in die lente in 'n goeie toestand kon bring vir die komende veldtog.
Voor en tydens die hersiening het ek hierdie situasie ingeneem en besluit om dit reg te stel indien moontlik; daarom het ek mettertyd 'n onderhoud met generaal Meade gesoek en hom meegedeel dat, aangesien die doeltreffendheid van my bevel hoofsaaklik op die sterkte van sy perde berus, ek gedink het dat die plig wat dit uitgevoer het, beide lastig en verkwistend was. Ek het hom ook my idee gegee oor wat die kavallerie moet doen, waarvan die hoofdoel was dat dit gekonsentreerd gehou moet word om die vyand se kavallerie te beveg. Tot dusver was die bevelvoerder van die Kavalleriekorps feitlik, maar 'n adjunk by die hoofkwartier van die weermag, en my voorstel het generaal Meade nie 'n bietjie laat steier nie. Ek het geweet dat dit moeilik sou wees om die erkende gebruik om die kavallerie te gebruik vir die beskerming van treine en die vestiging van kordante om die infanteriekorps te oorkom, en tot dusver sy operasies te ondergeskik stel aan die hoofbewegings wat slegs in naam was korps hoegenaamd, maar ek het steeds gedink dit is my plig om te probeer.
Aanvanklik wou generaal Meade amper nie na my voorstel luister nie, want hy was gevul met die vooroordele wat vanaf die begin van die oorlog die weermag deurdring het ten opsigte van die belangrikheid en bruikbaarheid van kavallerie, en voorspel dat generaal Scott dan die afhandeling sou afhandel deur artillerie, en daarna die weiering van die dienste van regiment na regiment van berede troepe. Generaal Meade beskou kavallerie geskik vir niks meer as wag- en piekdiens nie, en wou weet wat die vervoertreine en artillerie -reservaat sou beskerm, die voorkant van bewegende infanteriekolomme sou dek en sy flanke sou beskerm teen indringing, as my beleid gevolg word. Ek het vir hom gesê dat as hy my die kavallerie sou laat gebruik soos ek dit oorweeg het, hy in hierdie opsigte min aandag nodig het, want met 'n massa van tienduisend berede manne was dit my oortuiging dat ek dit so lewendig kon maak vir die vyand ruiters wat die aanvalle daaruit betref, sou die flanke en agterkant van die Army of the Potomac min of geen verdediging verg nie, en beweer verder dat bewegende kolomme infanterie na hul eie fronte moet omsien. Ek het hom ook vertel dat dit my doel was om die vyand se kavallerie in 'n algemene geveg te verslaan, indien moontlik, en sodoende 'n gevoel van vertroue in my eie troepe te vestig, wat ons in staat sou stel om na 'n rukkie te marsjeer waar ons wou, want die doel om generaal Lee se kommunikasie te verbreek en die hulpbronne waaruit sy leër voorsien is, te vernietig.
Die idee, soos hier uiteengesit, was in stryd met Meade se oortuigings, want alhoewel hy op verskillende tye sedert die leiding van die Potomac bevel gegee het, is aansienlike lyke van die kavallerie vir 'n spesiale geleentheid bymekaargemaak, maar hy het nooit as permanent ingestem met die plan nie, en kon nou nie daaroor neig nie. Daarom het hy min aanmoediging gegee vir wat ek voorgestel het, maar die gesprek was op een manier onmiddellik voordelig, want toe ek die ware toestand van die kavallerie voor hom lê, het hy dit onmiddellik onthef van baie van die moeisame en teisterende diens wat dit was optree, en gee my dus ongeveer twee weke om die perde te verpleeg voordat die veldtog begin.
Die onderhoud onthul ook die feit dat die kavalleriebevelvoerder volgens generaal Meade se standpunte feitlik as een van sy personeellede by sy hoofkwartier moes wees, waardeur hy gedetailleerde aanwysings sou gee, na gelang van sy oordeel. Omdat Meade se idees en myne so wyd uiteenlopend was, het daar later onenigheid ontstaan ​​tussen ons tydens die veldslae van die Wildernis, wat 'n gebrek aan ooreenstemming tot gevolg gehad het in 'n paar toegewings van sy kant nadat die beweging na Spottsylvania Court House begin het, en hoewel ek twyfel of sy oortuigings ooit was heeltemal verander, maar van daardie datum af, in die organisasie van die Army of the Potomac, het die kavalleriekorps meer 'n kompakte liggaam geword, met dieselfde voorregte en verantwoordelikhede as die ander korpsvoorwaardes wat nog nooit bestaan ​​het nie.
Op 4 Mei beweeg die Army of the Potomac teen Lee, wat 'n verdedigende posisie op die suidelike oewer van die Rapidan beklee. Nadat ek die verskillende afdelings uiteengesit het wat ek vir escorts en ander dienspligte moes voorsien, het ek die rivier oorgesteek met 'n effektiewe mag van ongeveer 10 000 troepe. In die tyd wat ek my toewysing tot die bevel van die kavalerie opgevolg het, het ek moeite gedoen om die topografie van die land in die ooste van Virginia noukeurig te bestudeer, en ek was oortuig dat daar min geleentheid sou wees volgens die beleid wat Meade wou volg: berede troepe om hulself goed vry te spreek in 'n gebied wat so dik bebos is en deur soveel byna parallelle strome deurkruis word; maar ek was bewus daarvan dat hy vroeër of later gedwing sou word om van plan te verander of gedeeltelik vir die druk van die gebeure te gaan, maar ek het die veldtog aangegaan met die lojale vasberadenheid om ywerig te help met al sy planne.
Die leër van generaal Lee was in sy winterkwartiere agter verskansings wat langs die Rapidan gelê het vir 'n afstand van ongeveer twintig myl, wat strek van Barnett's tot by Morton's ford. 'N Paar klein afdelings van die Konfederale kavallerie is dopgehou na die dakke onder Morton's, maar die hoofliggaam was laer onder Hamilton se kruising, waar dit voorrade uit die ryk land langs die Rappahannock kon haal. Slegs 'n paar brigades van Lee se infanterie het die werke langs die rivier bewaak, en die grootste deel daarvan was so geleë dat dit na enige van die flanke gegooi kon word waarheen die Unie -troepe nader gekom het.
Generaal Grant het die plan aangeneem om deur sy linkerflank te beweeg, met die doel om Lee te dwing om agter syne in loopgrawe langs Mine Run uit te kom en op gelyke voet te veg. Grant ken die aard van die land waardeur hy sou moes gaan, maar hy was vol vertroue dat die moeilikheidsgraad van die bedrywighede in die bosagtige gebied van die wildernis teengeweer sou word deur die fasiliteit waarmee hy sy posisie in staat sou stel om 'n nuwe basis te bekom ; en omdat hy Washington so sou bedek, sou die owerhede daar min of geen noodsaaklikheid hê om op 'n ongeleë oomblik van sy mag los te kom ter beskerming van die stad nie.
In die vooruitgang het twee afdelings van my kavallerie die opmars geneem, Gregg wat die Rapidan by Ely's ford en Wilson by Germania ford oorsteek. Torbert se afdeling het agter gebly om die treine en reserwe -artillerie te dek, van Rapidan -stasie na Culpeper, en daarvandaan deur Stevensburg na die Rappahannockrivier. Gregg kruis die Rapidan voor daglig, voor die Tweede Korps, en toe laasgenoemde Ely se drif bereik, stoot hy verder na Chancellorsville; Wilson het die vyfde korps voorafgegaan na Germania Ford, en toe dit die rivier bereik, het hy die kruising gemaak en vinnig beweeg deur Wilderness Tavern, tot by Parker's Store, vanwaar hy 'n swaar verkenning na Mine Run gestuur het, die res van sy afdeling bivak. in 'n sterk posisie. Ek het self na Chancellorsville gegaan en my hoofkwartier op daardie plek gevestig, waar ek op die 5de by die afdeling van Torbert aangesluit het.
Intussen het generaal Meade die Rapidan oorgesteek en sy hoofkwartier gevestig, nie ver van Germania Ford nie. Vanaf daardie tydstip was hy in direkte kommunikasie met Wilson, wie se oorspronklike instruksies van my hom net tot by Parker's Store gebring het, maar gedurende die nag van die 4de het die vyand blykbaar geen kennis gehad met die voorvalle van die dag nie. Meade het Wilson beveel om in die rigting van Craig's Meeting House te vorder, en een regiment het Parker's Store gelaat. Wilson met die tweede brigade het Rosser se brigade van kavallerie net anderkant die Meeting House teëgekom en dit vinnig 'n entjie van ongeveer twee myl teruggehou en dit daar gehou tot die middag, terwyl sy eerste brigade aan die noordekant van Robinson's Run naby die aansluiting gestop is van die Catharpen- en Parker's Store -paaie.
Tot op hierdie tydstip het Wilson niks gehoor van die benadering van die Vyfde Korps nie, en die situasie wat dreigend geword het, het hy die tweede brigade teruggetrek na die posisie wat die eerste beklee het, maar hy het dit skaars gedoen toe hy verneem dat hy vroeg in die die voormiddag het die vyand se infanterie agter in Parker se winkel verskyn en sy kommunikasie met generaal Meade afgesny. Hy was verbaas hieroor en besluit om terug te keer na Todd's Tavern, maar voordat sy besluit uitgevoer kon word, val die Konfederate hom met 'n swaar mag aan en begin terselfdertyd troepe langs die Catharpen-pad afstoot. Wilson was nou in 'n verwarrende situasie tussen die Konfederate wat hom agter in Parker se winkel afgesny het en diegene wat die Catharpen -pad beset het, maar hy het sy bevel uitgeroei deur dit om die laaste mag te stuur en Todd's Tavern bereik deur die kruising oor te steek Po -rivier by Corbin se brug. Generaal Meade het ontdek dat die vyand by Parker se winkel tussen Wilson en die vyfde korps ingegryp het, en ek het 'n boodskap gestuur om Wilson se verligting te bevorder, en dit was die eerste boodskap wat ek ontvang het dat Wilson tot dusver uitgestoot is, maar vermoed dat hy sou uittree in die rigting van Todd's Tavern het ek dadelik Gregg se afdeling daarheen gestuur tot sy verligting. Net buite Todd's Tavern ontmoet Gregg Wilson, wat nou deur die vyand se kavallerie gevolg word. Die agtervolgende mag is gou nagegaan en daarna teruggery na Shady Grove Church, terwyl Wilson se troepe agter Gregg se lyn ingeval het, ietwat erger vir hul avontuur se avontuur.
Toe die Army of the Potomac op die 4de oor die Rapidan begin, het generaal J. E. B.Stuart, bevelvoerder van die Konfederale kavallerie, het sy bevel begin konsentreer aan die regterkant van Lee se infanterie, en het dit van Hamilton se kruising en ander punte waar dit oorwinter het, gebring. Stuart se mag op hierdie datum was 'n bietjie meer as agtduisend man, georganiseer in twee afdelings, onder bevel van generaals Wade Hampton en Fitzhugh Lee. Hampton se afdeling was saamgestel uit drie brigades, onder bevel van generaals Gordon, Young en Rosser; Die afdeling van Fitzhugh Lee bestaan ​​ook uit drie brigades, onder andere die generaals W. F. Lee, Lomax en Wickham.
Inligting oor hierdie konsentrasie en van die bykomende feit dat die vyand se kavallerie oor Hamilton se kruising almal ingetrek is, het my op die 5de bereik, wat alle noodsaaklikheid vir my verhuising op daardie punt, soos ek van plan was by die aanvang van die veldtog, vermy het. Die verantwoordelikheid vir die veiligheid van ons treine en die linkerflank van die leër het egter steeds voortgegaan, so ek het my troepe so ingestel dat ek hierdie voorwerpe kon beveilig deur die lyn van die Brock -pad anderkant die oonde te hou, en daarvandaan om Todd's Tavern en Piney Branch Church. Op die 6de, deur 'n paar valse inligting, het generaal Meade bekommerd geraak oor sy linkerflank en die volgende nota aan my gestuur:
"Hoofkwartier A van die Potomac"
"GROOT ALGEMEEN SHERIDAN", 6 Mei 1864, 1 uur P. M.
"U gestuur van 11.45 uur. Ontvang. Generaal Hancock is swaar gedruk en sy linkerkant gedraai. Die generaal -generaal meen dat u beter u kavallerie moet teken om die treine te beskerm. Die bevel wat 'n begeleiding vereis want die waens is vanaand teruggetrek.
Die oggend van die 6de brigades van Custer en Devin was sterk betrokke by die oonde voordat ek die bogenoemde brief ontvang het. Hulle was egter die suksesvolste in die afweer van die vyand se aanvalle, en ek het gevoel dat die lyn geneem kon word; maar die versending van generaal Humphreys was kommerwekkend, en ek het al die kavalerie naby Chancellorsville genader. Daar is later gevind dat Hancock se linkerkant nie omgedraai is nie, en die punte wat so laat vaar is, moes teen 'n groot koste teruggekeer word, sowel vir die kavallerie as die infanterie.
Op 7 Mei, onder leiding van die hoofkwartier, Army of the Potomac, is die treine aan die gang gesit om by die Piney Branch Church in die parke te gaan, in afwagting van die beweging wat op die punt was om vir die besit van Spottsylvania Court House te gaan. Ek was vol vertroue dat die bevel om die treine daarheen te skuif gegee is sonder om die situasie ten volle te verstaan, want Piney Branch Church is nou deur die vyand gehou, 'n toestand wat die gevolg was van die bevel om die kavallerie terug te trek weens die vermeende ramp die vorige dag na Hancock se kant toe; maar ek het gedink die beste manier om sake reg te stel, was om die treine in die omgewing van Aldrich te hou totdat die grond waarop dit bedoel was om dit te parkeer, herwin moes word.
Dit het gelei tot die slag van Todd's Tavern, 'n lewendige stryd om die besit van die kruispad op daardie stadium, waaraan die vyand se kavallerie en Gregg se afdeling deelgeneem het, en twee brigades van Torbert se afdeling, laasgenoemde onder bevel van Merritt, aangesien Torbert baie siek geword het op die 6de, en moes agterna gestuur word. Om die doel te bereik-die kruispaaie-het ek Gregg aangesê om die vyand op die Catharpen-pad met Irvin Gregg se brigade aan te val en hom oor Corbin se brug te ry, terwyl Merritt hom aanval met die Reserve-brigade op die Spottsylvania-pad in samewerking met Davies se brigade van Gregg se afdeling, wat op die Piney Branch Church -pad ingesit sou word, en verenig met Merritt se linkerkant. Die brigades van Davies en Irvin Gregg aan my regter- en linkerflanke het 'n mate van weerstand gehad, maar tog nie genoeg om hulle te weerhou om hul bevele uit te voer nie. Voor Merritt het die vyand egter hardnekkiger vasgehou, en daar het 'n uiters ernstige en soms wisselende geveg ontstaan. Uiteindelik het die Konfederate meegegee, en ons het hulle amper agtervolg na die hof van Spottsylvania; maar omdat ek dit verstandig ag om die agtervolgers oor donker te onthou, het ek die afdelings van Gregg en Merritt opgeslaan in die oop velde oos van Todd's Tavern.
Gedurende die voorafgaande drie dae was die infanteriekorps van die weermag betrokke by die verskillende konflikte wat bekend staan ​​as die veldslae van die Wildernis. Die sukses van die Unie -troepe in die gevegte was nie die enigste wens nie, en generaal Grant het nou gevoel dat dit nodig was om homself op Lee se kommunikasie te werp, terwyl dit sy eie behou het deur die beweging na links te verleng. Daarom besluit hy op die aand van die 7de om sy hele leër na Spottsylvania Court House te skuif en begin die beweging deur 'n nagmars van die infanterie na Todd's Tavern. Met inagneming van wat beoog word, het ek Gregg en Merritt bevel gegee om die oggend van die 8ste by daglig te beweeg om Snell se brug oor die Po -rivier in besit te neem, eersgenoemde by die kruising by Corbin -brug en laasgenoemde deur die Blokhuis. Ek het Wilson, wat by die huis van Alsop was, ook aangesê om die oggend van die 8ste so vroeg moontlik in besit te neem van Spottsylvania en dan saam met die ander twee afdelings by Snell se brug in posisie te gaan. Wilson se bevele bly soos ek dit uitgereik het, en daarom het hy daaroor beweeg en Spottsylvania in besit geneem en die vyand se kavalerie 'n kilometer verder gery. Gedurende die nag van die 7de kom Generaal Meade by Todd's Tavern aan en verander die bevele wat ek aan Gregg en Merritt gegee het, en gee Gregg die opdrag om Corbin se brug vas te hou, en Merritt om uit te beweeg voor die infanteriekolom wat op die Spottsylvania -pad marsjeer. Merritt het gehoorsaam, maar toe ons vorder, het ons kavallerie en infanterie in die duisternis vermeng, en baie verwarring en vertraging was die gevolg. Ek is nie behoorlik ingelig oor hierdie veranderinge in die bevele van Gregg en Merritt nie, en ek was 'n tyd lank bang vir die veiligheid van Wilson, maar terwyl hy hom voorberei het om sy aansluiting met Gregg en Merritt by Snell's bridge te vorm, van Anderson (wat nou bevelvoerder oor Longstreet se korps was) verskyn op die toneel en het hom van Spottsylvania verdryf.
As Gregg en Merritt toegelaat is om voort te gaan volgens die oorspronklike instruksies, is dit te betwyfel of die gevegte by Spottsylvania sou plaasgevind het, want hierdie twee afdelings sou die vyand by die Po -rivier teëgekom het en sy opmars vertraag het om dit moontlik te maak Ons infanterie moet eers by Spottsylvania kom en Lee dus dwing om agter die Po aan te kom. Ek het Wilson beveel om van links na die "Gate" deur Spottsylvania na Snell se brug te beweeg, terwyl Gregg en Merritt deur Shady Grove en die Block House na dieselfde punt sou vorder. Daar was niks wat ten minste 'n gedeeltelike sukses van hierdie operasies kon verhinder nie; dit wil sê die konsentrasie van die drie afdelings voor Snell se brug, selfs al sou ons dit nie eintlik kon behaal nie. Maar beide die belangrike punt en die brug op die Block House -pad is heeltemal geïgnoreer, en Lee se benadering tot Spottsylvania het heeltemal onbelemmerd gelaat, terwyl drie afdelings kavallerie feitlik ondoeltreffend gebly het weens ongebonde en onreëlmatige instruksies.
Op die oggend van die 8ste, toe ek agterkom dat sulke bevele gegee is, het ek sterk teenstrydig met die koers wat gevolg is, maar dit was toe te laat om die kombinasies uit te voer wat ek die vorige aand voorspel het, so ek het by Merritt aangesluit op die Spottsylvania -pad. Toe ek Merritt bereik, het ek gevind dat generaal Warren kla dat die kavallerie sy infanteriekolom belemmer, en ek trek Merritt van die pad af, en die voorste afdeling van die vyfde korps stoot vooruit. dit het omstreeks 11 uur in lyn gekom en gevorder om die dorp in te neem, maar dit het nie ver gegaan voordat dit Anderson se korps getref het nie, en met groot verlies teruggeslinger. Dit het 'n einde gemaak aan die strewe om Spottsylvania die dag te neem.
'N Rukkie voor die middag stuur generaal Meade vir my, en toe ek by sy hoofkwartier kom, kom ek agter dat sy pittige humeur sy goeie oordeel verbeter het; toegewyd. Hy was veral ernstig oor die kavallerie en het onder meer gesê dat dit die optog van die Vyfde Korps belemmer het deur die Spottsylvania -pad te beset. Ek het geantwoord dat as dit waar was, hy dit self daar bestel het sonder my medewete. Ek het hom ook meegedeel dat hy my kombinasies verbreek het, die afdeling van Wilson aan 'n ramp blootgestel het, en Gregg onnodig ledig gehou het, en verder sy insinuasies afgeweer het deur te sê dat sulke uiteenlopende operasies wat hy die afgelope vier dae van die kavalerie vereis het, maak die korps kort voor lank ondoeltreffend en nutteloos. Meade was baie geïrriteerd, en ek was nietemin nie so nie. Die een woord het 'n ander gebring, totdat ek uiteindelik vir hom gesê het dat ek Stuart kan sweep as hy (Meade) my net sou toelaat, maar aangesien hy daarop aangedring het om die ruiters aanwysings te gee sonder om my te raadpleeg of selfs in kennis te stel, kan hy voortaan die Kavalerie beveel Korps self-dat ek dit nie weer 'n bevel sou gee nie.
Die ernstige onderhoud eindig met hierdie opmerking, en nadat ek hom verlaat het, het hy na generaal Grant se hoofkwartier gegaan en die gesprek met hom herhaal en gesê dat ek gesê het dat ek Stuart kan sweep. Hierop het generaal Grant opgemerk: "Het hy dit gesê? Laat hom dan uitgaan en dit doen." Generaal Meade reageer onmiddellik op hierdie aanwysing, en 'n bietjie later kom die volgende bevel by my op:
"HOOFKwartiere Weermag van die Potomac." 8 Mei 1864-100 uur.
'Die generaal-majoor beveel u om onmiddellik u beskikbare gemonteerde krag te konsentreer, en met u ammunisietreine en sodanige toevoertreine wat gevul is (eksklusief ambulanse), gaan u teen die vyand se kavallerie, en as u voorraad op is, gaan u via New Market en Green Bay na Haxall's Landing aan die Jamesrivier, kommunikeer met generaal Butler, koop voorraad en keer terug na hierdie leër.
Sodra bogenoemde bevel ontvang is, het ek instruksies uitgereik vir die konsentrasie van die drie afdelings kavallerie by Aldrich om voor te berei op die beoogde ekspedisie. Drie dae se rantsoene vir die mans is uitgedeel, en 'n halwe rantsoen graan vir een dag is vir die perde uitgedeel. Ek het Gregg, Merritt en Wilson gestuur en die bevel aan hulle meegedeel en terselfdertyd gesê: 'Ons gaan uit om Stuart se kavallerie te beveg as gevolg van 'n voorstel van my; ons sal hom 'n regverdige, vierkantige geveg gee; ons sterk is, en ek weet dat ons hom kan klop, en in die lig van die onlangse vertoë aan Genera Meade sal ek niks anders as sukses verwag nie. " Ek het ook vir my afdelingsbevelvoerders aangedui dat die lyn van 1 Maart in 'n kolom rondom die regterkant van Lee se leër moet beweeg, en het terselfdertyd gesê dat dit my bedoeling was om teen Stuart te veg waar hy hom ook al voorgestel het. , en gaan indien moontlik deur na Haxall's Landing; maar dat as Stuart suksesvol tussen ons en daardie punt sou tussenbeweeg, ons terug sou swaai na die Army of the Potomac deur die linkerflank van die vyand deur Gordonsville te verbygaan. Aanvanklik was dit asof die voorstel die afdelingsbevelvoerders effens verras het, want tot dusver was selfs die gewaagdste ekspedisies beperk tot 'n haastige rit deur die vyand se land, sonder om meer as genoeg te veg om te ontsnap in geval van molestering, en hier en daar vernietig 'n brug. Ons stap sou 'n uitdaging wees vir Stuart vir 'n kavalerie -tweestryd agter Lee se linies, in sy eie land, maar die voordele wat redelik was om te verwag dat die plan vinnig sou word, het elke afdelingsbevelvoerder onwrikbaar sy steun aangegaan en oor die voorbereiding vir die optog die volgende dag.
Geskiedenis [wysig | wysig bron]
Die Army of the Potomac is in 1861 gestig, maar was toe slegs die grootte van 'n korps (relatief tot die grootte van die Unie -leërs later in die oorlog). Sy kern is die genoem Weermag van Noordoos -Virginia, onder brig. Gen. Irvin McDowell, en dit was die leër wat die oorlog se eerste groot geveg, die eerste slag by Bull Run, geveg het (en verloor het). Die aankoms in Washington, D.C., van generaal -majoor George B. McClellan, het die samestelling van die leër dramaties verander. McClellan se oorspronklike opdrag was om die afdeling van die Potomac, wat die departement van Noordoos -Virginia onder McDowell en die departement van Washington onder brig. Genl Joseph K. Mansfield. Op 26 Julie 1861 is die Departement van die Shenandoah, onder bevel van genl.maj Nathaniel P. Banks, saamgevoeg met die departemente van McClellan en op daardie dag het McClellan die Army of the Potomac gevorm, wat saamgestel was uit alle militêre magte in die voormalige departemente van Noordoos -Virginia, Washington, Pennsylvania en die Shenandoah. Die mans onder Banks se bevel het 'n infanteriedivisie in die Army of the Potomac geword. Ώ ] Die weermag het met vier korpse begin, maar hulle is tydens die skiereilandveldtog verdeel om nog twee te produseer. Na die Tweede Slag van Bull Run het die Army of the Potomac die eenhede opgeneem wat onder genl.maj John Pope gedien het.
Dit is 'n gewilde, maar foutiewe oortuiging dat John Pope in die somer van 1862 bevel gegee het oor die Army of the Potomac ná die onsuksesvolle veldtog van McClellan. Inteendeel, Pous se leër het uit verskillende eenhede bestaan ​​en is die Army of Virginia genoem. Gedurende die tyd wat die Army of Virginia bestaan ​​het, het die Army of the Potomac sy hoofkwartier op die Virginia -skiereiland, en daarna buite Washington, DC, met McClellan nog in bevel, hoewel drie korps van die Army of the Potomac na die noorde van Virginia gestuur is en was tydens die Noord -Virginia -veldtog onder operasionele beheer van pous.
The Army of the Potomac - Ons buitestand in die bos, 1862
Die Army of the Potomac het tydens sy bestaan ​​baie strukturele veranderinge ondergaan. Die leër is deur Ambrose Burnside verdeel in drie groot afdelings van twee korps elk met 'n reserwe wat uit nog twee bestaan. Hooker het die groot afdelings afgeskaf. Daarna het die individuele korps, waarvan sewe in Virginia oorgebly het, direk by die weermaghoofkwartier aangemeld. (Joseph Hooker het ook 'n Kavalleriekorps geskep deur eenhede te kombineer wat voorheen as kleiner formasies gedien het.) Aan die einde van 1863 is twee korps na die weste gestuur, en die oorblywende vyf korps is in drie gekombineer. Burnside se IX Corps, wat die weermag vergesel het aan die begin van Ulysses S. Grant se Overland -veldtog, is later bygevoeg. Vir meer besonderhede, sien die afdeling Korps hieronder.
Die Army of the Potomac het in die meeste van die Eastern Theatre -veldtogte geveg, hoofsaaklik in (Oos) Virginia, Maryland en Pennsylvania. Na die einde van die oorlog is dit op 28 Junie 1865 ontbind, kort na sy deelname aan die Grand Review of the Army.
Die Weermag van die Potomac was ook die naam wat tydens die vroeë stadiums van die oorlog aan generaal P. G. T. Beauregard se Konfederale weermag gegee is (naamlik First Bull Run, dus het die verlore Unie -leër uiteindelik die naam van die wenende Konfederale weermag aangeneem). Die naam is egter uiteindelik verander na die Army of Northern Virginia, wat bekend geword het onder generaal Robert E. Lee.
Custer se voorvaders aan vaderskant, Paulus en Gertrude Küster, kom omstreeks 1693 van die Rynland in Duitsland na die Noord -Amerikaanse Engelse kolonies, waarskynlik onder duisende Palatyne wie se gang deur die Engelse regering gereël is om setlaars in New York en Pennsylvania te kry.  
Custer is gebore in New Rumley, Ohio, aan Emanuel Henry Custer (1806–1892), 'n boer en smid, en sy tweede vrou, Marie Ward Kirkpatrick (1807–1882), wat van Engelse en Skotse-Ierse afkoms was.  Hy het twee jonger broers, Thomas en Boston, gehad. Sy ander volbroers en susters was die gesin se jongste kind, Margaret Custer, en Nevin Custer, wat aan asma en rumatiek gely het. Custer het ook drie ouer halfbroers en susters gehad.  Custer en sy broers het 'n lewenslange liefde vir praktiese grappies gekry, wat hulle onder die naaste familielede gespeel het.
Gedurende sy lewe het Custer grense en reëls getoets. In sy vier jaar by West Point het hy 'n rekordtotaal van 726 swakhede bymekaargemaak, een van die slegste optrede in die geskiedenis van die akademie.Die plaaslike minister onthou Custer as "" die aanhitser van duiwelse komplotte tydens die diens en in die Sondagskool. Op die oog af het hy aandagtig en respekvol voorgekom, maar onder die gedagtes het dit ontwrig. " 'n Medekadet onthou Custer as verklaar dat daar slegs twee plekke in die klas was, die kop en die voet, en omdat hy geen begeerte het om die hoof te wees nie, streef hy daarna om die voet te wees. les of nie, het hy eenvoudig nie toegelaat dat dit hom lastig val nie. " die burgeroorlog het uitgebreek, en gevolglik het die Unie -leër skielik behoefte aan baie junior offisiere.
Op 5 April dien Custer in die 5de Kavalerieregiment en neem deel aan die beleg van Yorktown, van 5 April tot 4 Mei en was assistent vir generaal -majoor George B. McClellan McClellan was in bevel van die Army of the Potomac tydens die Skiereiland -veldtog. Op 24 Mei 1862, tydens die agtervolging van die Konfederale Generaal Joseph E. Johnston op die Skiereiland, toe generaal McClellan en sy personeel 'n moontlike kruispunt aan die Chickahominy -rivier herken, stop hulle, en Custer luister na generaal John G. Barnard, 'Ek wens ek het geweet hoe diep dit is.' Custer jaag vorentoe op sy perd uit na die middel van die rivier, draai na die verbaasde offisiere en skree triomfantlik: "McClellan, so diep is dit, generaal!" 
Custer is toegelaat om 'n aanval te lei met vier kompanie van die 4de Michigan Infanterie oor die Chickahominy -rivier bo New Bridge. Die aanval was suksesvol, wat gelei het tot die vang van 50 Konfederale soldate en die beslaglegging op die eerste Konfederale slagvlag van die oorlog. McClellan noem dit 'n 'baie dapper affêre' en wens Custer persoonlik geluk. In sy rol as assistent-vir-die-kamp vir McClellan, het Custer sy lewenslange strewe na publisiteit begin.  Custer is op 5 Junie 1862 bevorder tot die rang van kaptein. Op 17 Julie is hy teruggekeer na die rang van eerste luitenant. Hy neem deel aan die Maryland -veldtog in September tot Oktober, die Slag van South Mountain op 14 September, die Slag van Antietam op 17 September en die Maart na Warrenton, Virginia, in Oktober.
Op 9 Junie 1863 word Custer hulp van Brevet luitenant -kolonel Alfred Pleasonton, wat aan die bevel was van die Cavalry Corps, Army of the Potomac. Custer het aan sy diens onder Pleasonton gedink en gesê: "Ek glo nie 'n pa kan sy seun meer liefhê as wat generaal Pleasonton vir my lief is nie."  Pleasonton se eerste opdrag was om die leër van Robert E. Lee op te spoor en noordwaarts deur die Shenandoah -vallei te beweeg aan die begin van die Gettysburg -veldtog.
Pleasonton is op 22 Junie 1863 bevorder tot generaal -majoor van Amerikaanse vrywilligers. Op 29 Junie, nadat hy met die nuwe bevelvoerder van die Army of the Potomac, George Meade, beraadslaag het, het Pleasanton politieke generaals begin vervang met 'bevelvoerders wat bereid was om te veg, om persoonlik berede aanvalle te lei'.  Hy het presies die soort aggressiewe vegters gevind wat hy in drie van sy assistente wou hê: Wesley Merritt, Elon J. Farnsworth (wat albei bevelervaring gehad het) en Custer. Almal het onmiddellike promosies ontvang, Custer aan brigadier -generaal van vrywilligers,  onder bevel van die Michigan Cavalry Brigade ("Wolverines"), deel van die afdeling van Brigadier General Judson Kilpatrick.  Ondanks die feit dat hy geen direkte bevelervaring gehad het nie, het Custer op 23 -jarige ouderdom een ​​van die jongste generaals in die Unie -leër geword. Custer het sy brigade onmiddellik gevorm om sy aggressiewe karakter te weerspieël.
Custer, nou 'n algemene offisier, het groot ruimte gehad om sy uniform te kies. Alhoewel dit dikwels as hoogmoedig gekritiseer word, was dit meer as persoonlike nietigheid. Historikus Tom Carhart het opgemerk dat "'n Opvallende uniform vir Custer 'n kommando -teenwoordigheid op die slagveld was: hy wou met die eerste oogopslag maklik onderskeibaar wees van alle ander soldate. Hy was van voor af voor, en vir hom was dit 'n deurslaggewende saak van eenheidsmoraal dat sy manne in die middel van 'n aanklag of op enige ander tydstip op die slagveld kan opkyk en hom onmiddellik in gevaar kan sien. " 
Sommige het Custer se leierskap in die geveg as roekeloos of dwaas beskou. Soos die Engels gebore Amerikaanse skrywer Marguerite Merington egter opgemerk het, het hy "elke slagveld noukeurig verken en die vyande gemeet [sic] swak punte en sterkpunte, het die beste aanvallyn vasgestel en eers nadat hy tevrede was, was die 'Custer Dash' met 'n gille uit Michigan met 'n volledige verrassing op die vyand gefokus om dit elke keer te stuur. "
Die volgende oggend, 1 Julie, is hulle deur Abbottstown, Pennsilvanië, en soek steeds na Stuart se kavallerie. Laat die oggend hoor hulle geluide van geweerskote uit die rigting van Gettysburg. In Heidlersburg, Pennsylvania, het hulle die aand verneem dat generaal John Buford se kavallerie Lee se leër in Gettysburg gevind het. Die volgende oggend, 2 Julie, kom bevele om noordwaarts te haas om generaal Richard S. Ewell se kommunikasie te ontwrig en die druk op die vakbondmagte te verlig. Teen die middag, toe hulle Hunterstown, Pennsylvania, nader, kom hulle op Stuart se kavalerie af.  Custer het alleen vooruit gery om ondersoek in te stel en gevind dat die rebelle nie bewus was van die aankoms van sy troepe nie. Terug na sy manne, het hy hulle versigtig langs albei kante van die pad geplaas, waar hulle vir die rebelle weggesteek sou word. Verder langs die pad, agter 'n lae opgang, het hy die eerste en vyfde kavallerie van Michigan en sy artillerie geplaas, onder bevel van luitenant Alexander Cummings McWhorter Pennington, jr. , "Kom nou seuns, ek lei jou hierdie keer!" en galop direk na die niksvermoedende rebelle. Soos hy verwag het, het die rebelle, "meer as tweehonderd ruiters, op die landpad gehardloop" agter Custer en sy manne. Hy het die helfte van sy mans in die dodelike rebellevuur verloor en sy perd het afgegaan en hom te voet gelaat.  Hy is gered deur privaat Norvell Francis Churchill van die 1ste Michigan Kavalerie, wat galop, Custer se naaste aanvaller geskiet het en Custer agter hom opgetrek het.  Custer en sy oorblywende mans het die veiligheid bereik, terwyl die agtervolgende rebelle afgesny is deur die geweervuur, dan die houer uit ses kanonne. Die rebelle het hul aanval onderbreek, en albei kante het teruggetrek.
Nadat hy die grootste deel van die nag in die saal deurgebring het, het Custer se brigade omstreeks 03:00 Julie 3 by Two Taverns, Pennsylvania, ongeveer vyf myl suidoos van Gettysburg, aangekom. Teen dagbreek het hulle bevele ontvang om Meade se flanke te beskerm. Hy was op die punt om die beste ure tydens die oorlog te beleef.
Omstreeks eenuur het die massiewe Konfederale artillerie -spervuur ​​ter ondersteuning van die komende aanval op Cemetery Ridge begin. Jenkins se mans het die aanval hernu, maar gou het die ammunisie opraak en teruggeval. Verskaf, druk hulle weer op die aanval. In die minderheid val die Unie -kavallerie terug en skiet terwyl hulle gaan. Custer het die grootste deel van sy vyfde Michigan -kavallerie te voet gestuur, wat Jenkins se manne gedwing het om terug te val. Jenkins se manne is versterk deur ongeveer 150 skerpskutters van generaal Fitzhugh Lee se brigade, en kort daarna beveel Stuart 'n beredeneerde lading deur die negende Virginia -kavallerie en die dertiende Virginia -kavallerie. Nou was dit Custer se manne wat ammunisie opraak. Die vyfde Michigan is teruggedwing en die geveg is tot wrede, hand-tot-hand-gevegte gereduseer.
Toe hy dit sien, het Custer 'n teenaanval uitgevoer, voor die minder as 400 nuwe troepe van die Sewende Michigan Kavalerie gery en geskreeu: "Kom, julle Wolverines!" Terwyl hy vorentoe swiep, vorm hy 'n reeks eskaders wat vyf geledere diep is - vyf rye van tagtig ruiters langs mekaar - wat die terugtrekkende rebelle jaag totdat hulle deur 'n houtrailheining gestuit word. Die perde en mans het in 'n stewige massa vasgekeer en is gou op hul linkerflank aangeval deur die afgetrapte negende en dertiende Virginia -kavallerie en aan die regterflank deur die berede First Virginia -kavallerie. Custer het sy mans uitgehaal en suidwaarts gejaag na die beskerming van Pennington se artillerie naby Hanoverweg. Die agtervolgende Konfederate is deur 'n houer afgekap en daarna teruggejaag deur die vyfde Michigan Kavallerie. Beide magte het op 'n veilige afstand teruggetrek om te hergroepeer.
Dit is toe omtrent drie -uur. Die artillerieversperring in die weste het skielik gestop. Vakbondsoldate was verbaas toe hulle die hele mag van Stuart ongeveer 'n half kilometer verder sien kom, nie in 'n geveg nie, maar "gevorm in 'n noue eskader. 'N Groter skouspel as hul opmars is selde gesien".  Stuart het erken dat hy nou min tyd gehad het om die Union -agterkant langs Cemetery Ridge te bereik en aan te val. Hy moet 'n laaste poging aanwend om deur die Unie -kavallerie te breek.
Stuart het relatief gemaklik by McIntosh se kavalerie, die First New Jersey, Third Pennsylvania en Company A van Purnell's Legion, verbygery. Toe hy nader kom, word hulle weer beveel om die bos in te gaan, sonder om die kolom van Stuart te vertraag, "vorder asof in hersiening, met sabels getrek en glinsterend soos silwer in die helder sonlig." 
Stuart se laaste struikelblok was Custer, met vierhonderd veteraan -troepe van die First Michigan Cavalry, direk op sy pad. In die minderheid, maar onverskrokke, ry Custer na die hoof van die regiment, "trek sy sabel, gooi sy hoed af sodat hulle sy lang geel hare kan sien" en skree. "Kom nou, julle Wolverines!"  Custer het sy manne in die geveg gevorm en aangekla. "So skielik was die botsing dat baie van die perde van kant tot kant gedraai het en hul ruiters onder hulle vergruis het."  Toe die Konfederale opmars stop, word hul regterflank getref deur troepe van die vyfde, sesde en sewende Michigan. McIntosh kon 'n paar van sy manne uit die Eerste New Jersey en Derde Pennsylvania versamel en die rebelle se linkerflank aankla. 'Toe ek sien dat die situasie kritiek word, het ek [kaptein Miller] na [luitenant Brooke-Rawle] gewend en gesê:' Ek is beveel om hierdie pos te beklee, maar as u my ondersteun as ek 'n krygsraad is vir ongehoorsaamheid, sal ek 'n aanklag beveel. " Die rebelliekolom het in individuele sabel- en pistoolgevegte verbrokkel.
In 1864, toe die Kavalleriekorps van die Army of the Potomac onder die bevel van generaal -majoor Philip Sheridan herorganiseer het, het Custer (nou bevelvoerder van die 3de afdeling) sy "Wolverines" na die Shenandoah -vallei gelei waar hulle teen die einde van die jaar die leër van Konfederale luitenant -generaal Jubal Vroeg in die Vallei -veldtogte van 1864. Gedurende Mei en Junie het Sheridan en Custer (Kaptein, 5de Kavallerie, 8 Mei en Brevet Luitenant -kolonel, 11 Mei) deelgeneem aan kavallerie -aksies ter ondersteuning van die Overland -veldtog, insluitend die Slag van die Wildernis (waarna Custer opgevaar het na afdelingsbevel), en die Slag van Yellow Tavern (waar JEB Stuart dodelik gewond is). In die grootste al-kavalerie-betrokkenheid van die oorlog, die Slag van Trevilian Station, waarin Sheridan die Virginia Central Railroad en die westelike herverskaffingsroete van die Konfederate wou vernietig, het Custer Hampton se afdelings trein verower, maar daarna afgesny en groot verliese gely (insluitend die treine van sy afdeling laat oorloop en sy persoonlike bagasie deur die vyand gevang word) voordat hy verlig word. Toe luitenant -generaal Early toe beveel is om in die Shenandoah -vallei af te beweeg en Washington, DC te dreig, is Custer se afdeling weer onder Sheridan gestuur. In die Vallei -veldtogte van 1864 het hulle die Konfederate agtervolg tydens die Derde Slag van Winchester en het Early se weermag effektief vernietig tydens Sheridan se teenaanval by Cedar Creek.
Sheridan en Custer, nadat hulle Early verslaan het, keer terug na die belangrikste leër van die Unie -leër by die beleg van Petersburg, waar hulle die winter deurgebring het. In April 1865 breek die Konfederale lyne uiteindelik, en Robert E. Lee begin sy terugtog na Appomattox Court House, wat deur die Unie -kavalerie nagestreef word. Custer het hom onderskei deur sy optrede by Waynesboro, Dinwiddie Court House en Five Forks. Sy afdeling het Lee se toevlug op die laaste dag geblokkeer en die eerste vlag van wapenstilstand van die Konfederale mag ontvang. Nadat 'n wapenstilstand gereël is, is Custer deur die lyne begelei om Longstreet te ontmoet, wat Custer beskryf het as vlaslotte wat oor sy skouers vloei, en Custer het gesê "in die naam van generaal Sheridan eis ek die onvoorwaardelike oorgawe van hierdie leër." Longstreet het geantwoord dat hy nie in bevel van die weermag was nie, maar as hy dit was, sou hy nie boodskappe van Sheridan hanteer nie. Custer het geantwoord dat dit jammer sou wees om meer bloed op die veld te hê, waarna Longstreet voorgestel het dat die wapenstilstand gerespekteer moet word, en dan bygevoeg: "Generaal Lee het vir General Grant gaan ontmoet, en hulle moet die toekoms van die leërs bepaal. "  Custer was teenwoordig by die oorgawe in Appomattox Court House, en die tafel waarop die oorgawe geteken is, is deur Sheridan aan hom voorgehou as 'n geskenk vir sy vrou, wat 'n nota by haar geprys het waarin hy Custer se dapperheid prys. Sy het die geskenk van die historiese tafel, wat nou in die Smithsonian Institution is, waardeer. 
Op 25 April, nadat die oorlog amptelik geëindig het, het Custer sy manne laat soek na 'n groot prysrenperd genaamd "Don Juan" naby Clarksville, Virginia, ter waarde van 'n geskatte $ 10 000 (vandag 'n paar honderdduisend), saam met sy geskrewe stamboom. Custer het op 23 Mei in die groot oorwinningsparade in Washington, DC, op Don Juan gery, en 'n sensasie geskep toe die bang volbloed vasgebars het.Die eienaar, Richard Gaines, het aan generaal Grant geskryf, wat Custer toe beveel het om die perd na Gaines terug te gee, maar hy het nie die perd weggesteek en die volgende jaar 'n wedren daarmee gewen nie, voordat die perd skielik gesterf het. 
Kapteinpersoneel, bykomende hulpverlener: 5 Junie 1862
Uit vrywilligersdiens ontbreek: 1 Februarie 1866
Op 3 Junie 1865, op bevel van Sheridan, aanvaar generaal -majoor Custer die bevel van die 2de afdeling van Kavalerie, Militêre Afdeling van die Suidwes, om van Alexandria, Louisiana, na Hempstead, Texas, te marsjeer as deel van die besettingsmagte van die Unie. Custer het op 27 Junie in Alexandria aangekom en begin om sy eenhede te vergader, wat meer as 'n maand geneem het om bymekaar te kom en weer te plaas. Op 17 Julie neem hy die bevel oor die Kavalerie -afdeling van die Militêre Afdeling van die Golf (op 5 Augustus, amptelik die 2de Kavalleriedivisie van die Militêre Afdeling van die Golf genoem), en saam met sy vrou het hy die afdeling gelei ( vyf regimente van veterane Western Theatre cavalrymen) na Texas op 'n moeisame 18 dae lange optog in Augustus. Op 27 Oktober vertrek die afdeling na Austin. Op 29 Oktober het Custer die afdeling van Hempstead na Austin verskuif en op 4 November aangekom. Generaal -majoor Custer word van 13 November tot 1 Februarie 1866 hoof van Kavalerie van die Departement Texas, en volg generaal -majoor Wesley Merritt op.
Gedurende sy hele tydperk van bevel van die divisie, het Custer aansienlike wrywing en byna muitering teëgekom deur die vrywillige kavalerieregimente wat langs die Golfkus gevoer het. Hulle wou eerder uit die federale diens ontbied word as om voort te gaan met die veldtog, het 'n afkeer gehad van dissipline (veral van 'n generaal in die Oostelike Teater), en het Custer niks anders as 'n ydele dandy beskou nie.  
Die Army of the Potomac was die primêre vegmag van die Unie in die Eastern Theatre of the Civil War, hoofsaaklik in Oos -Virginia, Maryland en Pennsylvania.
Sy dubbele missie was om die Konfederale Weermag van Noord -Virginia te verslaan en om Washington, DC te beskerm. Die leër was ook bekend as "Mr. Lincoln 's Army " vir sy noue omgang met die sittende president van die Verenigde State. Dit is gevorm uit die Army of Northeastern Virginia, wat onder Brigadier -generaal Irvin McDowell op 21 Julie 1861 'n vernederende nederlaag gely het naby Manassas Junction, Virginia. Vier dae na die debakel is McDowell vervang deur generaal -majoor George B. McClellan, die oorwinnaar in verskeie klein, maar goed gepubliseerde aksies in die weste van Virginia. Op 26 Julie 1861 is die departement van die Shenandoah, onder bevel van generaal -majoor Nathaniel P. Banks, saamgevoeg met die magte van McClellan en McClellan het die Army of the Potomac gevorm, wat saamgestel was uit alle militêre magte in die voormalige departemente van Noordoos -Virginia, Washington, Baltimore en die Shenandoah.
Eers sy hoofkwartier op die Virginia -skiereiland, en later, net buite Washington, DC, die Army of the Potomac, deur middel van 'n reeks bevelvoerders, waaronder George McClellan, Ambrose Burnside, Joseph Hooker, George Gordon Meade en generaal Ulysses S. Grant.
Die weermag het sy opeenvolging van bevelvoerders en slagvelde oorleef om die finale oorwinning te behaal. In die lente van 1862, tydens die wanbestuurde Skiereiland -veldtog, het die Army of the Potomac nie daarin geslaag om die Konfederale hoofstad in Richmond te verower nie. Daardie somer het sommige van die komponente in die Tweede Manassas -veldtog 'n nederlaag beleef. Alhoewel dit Robert E. Lee se inval in September 1862 in Maryland afgestomp het, behaal dit slegs 'n taktiese trekking teen die kleiner, maar uitstekend geleide Konfederale weermag. Drie maande later het die weermag verskriklike verliese op Fredericksburg gely, en die volgende Mei is dit deur generaal Robert E. Lee in Chancellorsville gelei. In Julie 1863 behaal dit egter 'n kritieke oorwinning in Gettysburg, Pennsylvania, en beëindig Lee 's se tweede inval in die Noorde.
Begin Mei 1864 het die weermag metodies gevorder teen Richmond, Virginia en ewe strategiese Petersburg, wat elke keer swaar verliese gely het. Die Army of the Potomac was genoodsaak om beide stede te beleër en het uiteindelik hul ontruiming gedwing en Lee's teruggetrek. Gevolglik het generaal Robert E. Lee op 9 April 1865, toe hy besef dat hy ingehaal is, oorgegee aan generaal Ulysses S. Grant. in Appomattox, Virginia, wat die burgeroorlog effektief beëindig het. Na die einde van die oorlog is dit op 28 Junie 1865 ontbind, kort na sy deelname aan die Armies ' Grand Review.
Sheridan se veldtog in Shenandoah Valley in 1864
Gedurende 'n groot deel van die somer van 1864 het luitenant -generaal Jubal Anderson Early se konfederale leër die oorhand gehad in die Shenandoah -vallei. Eind Julie 1864 was Ulysses S. Grant beroerd oor die onvermoë van die Unie -magte in die Shenandoah -vallei om die gebied te beveilig, te verhoed dat sy oppasser die Konfederale leërs voed en die gebruik daarvan as 'n afleidende oorlogsteater verhinder. Grant was vasbeslote om 'n massiewe mag te skep onder 'n bekwame en aggressiewe generaal om Early se bevel te verpletter en het uiteindelik generaal -majoor Philip Henry Sheridan gekies om die leiding van die Army of the Shenandoah te word. Met inligting verskaf deur sy verkenners en Rebecca Wright, 'n vakbond -simpatiseerder in Winchester, val Sheridan op 19 September vroeg in die Derde Slag van Winchester aan en verslaan. . Op 21 en 22 September verslaan Sheridan weer Early wat terugtrek en die vallei grootliks onverdedig verlaat. In die laaste week van September en die eerste week van Oktober het Sheridan skure, plaasgeboue, ysteroonde, gewasse en vee vernietig in wat The Burning genoem word. Sheridan het die Konfederale moraal op 9 Oktober 'n derde slag toegedien toe hy die Konfederale kavallerie in die Slag van Tom's Brook verslaan het. Sheridan was nie meer 'n bedreiging nie en het op 15 Oktober die weermag verlaat om vergaderings in Washington by te woon. Generaal Early wou hardnekkig en kranksinnig wees om die Shenandoah -vallei oor te gee sonder om 'n laaste poging om Sheridan te verslaan. Sheridan het teruggekeer van Washington na Winchester in die nag van 18 Oktober. Om 05:00 op 19 Oktober het die Army of the Shenandoah vroeg aangeval, op sy swakste plek in sy versterkte posisie langs Cedar Creek, en die Unie -magte teruggedryf na Middletown. Nadat hy berigte ontvang het oor artillerievuur wat in die verte gehoor is, het Sheridan Winchester verlaat en nie net na die ongelukstoneel van sy weermag gery nie, maar ook op die gebied van die legende, aangesien die gebeurtenis van die beroemde rit van Sheridan vir ewig verewig sou word in kuns en poësie deur individue soos Thomas Buchanan Read, Alfred Waud en Charles Andrus. Sheridan neem bevel oor sy leër omstreeks 16:00 die konfederate aan. en het Early's Confederates verslaan en die lot van sy leër omgekeer. Sheridan se veldtog in Shenandoah Valley in 1864 was verby, en het groot militêre operasies in die streek beëindig en uiteindelik die Shenandoah -vallei permanent uit konfederale beheer gered.
Sheridan se finale aanklag by Winchester
Skildery deur Thure de Thulstrup, c1886, met vergunning van die Library of Congress
Gedurende 'n groot deel van die somer van 1864 het luitenant -generaal Jubal Anderson Early & rsquos Konfederale weermag die oorhand gehad in die Shenandoah -vallei. Met die uitsondering van die oorwinning van die Unie tydens die Slag van Rutherford & rsquos Farm, geleë aan die noordelike buitewyke van Winchester, op 20 Julie 1864, was die streek steeds 'n plek van vernederende nederlae vir federale magte. Vir baie 'n federale generaal was dit die vallei van vernedering, en 'n veteraan van Vermont het onthou, en 'n verslag oor die nederlae wat sy magte gely het, [niemand] kon die vyand wes van die Blue Ridge vernietig of die Konfederale leërs dryf nie. uit daardie land van oorvloed, waar hulle krag bymekaargemaak het om die konflik te verleng, en waaruit hulle aan die ander kant van die Potomac toegeslaan en Washington bedreig het. & rdquo 
Eind Julie 1864 het die generaal-generaal van die unie, Ulysses S. Grant, berou gehad oor die onvermoë van die Unie-magte in die Shenandoah-vallei om die gebied te beveilig, te verhinder dat die bewaarder die Konfederale leërs voed en die gebruik daarvan as 'n afleidende oorlogsteater verhinder. Grant het deeglik begryp dat totdat die federale magte Early & rsquos -konfederate in die Shenandoah -vallei kon stilmaak, hy nie die verpletterende slag kon lewer wat nodig was om generaal Robert E. Lee & rsquos Army van Noord -Virginia voor Petersburg te verslaan en sodoende die hekke na Richmond oop te maak nie. Na die oorwinning van Early & rsquos tydens die Tweede Slag van Kernstown op 24 Julie 1864 en die konfederale brigadier -generaal John McCausland en die verbranding van Chambersburg, Pennsylvania, ses dae later, was Grant vasbeslote om 'n massiewe mag te skep onder 'n bekwame en aggressiewe generaal om Early & rsquos se bevel te verpletter.
Na die konsolidasie van vier departemente en departement van die Susquehanna, middelste departement, departement van Washington en departement van die weste en die middelste militêre afdeling (in die volksmond die weermag van die Shenandoah genoem), het Grant deeglik besin oor wie hierdie mag van ongeveer 40 000 man sou beveel. Grant het aanvanklik generaal -majoor William Buel Franklin, 'n voormalige klasmaat en vriend van West Point, aan president Abraham Lincoln en oorlogssekretaris Edwin Stanton voorgestel. Lincoln het Grant & rsquos se eerste keuse ten sterkste afgekeur. Buiten die feit dat Franklin & rsquos se reputasie aangetas is deur sy oënskynlike gebrek aan aggressiwiteit as bevelvoerder van die Left Grand Division in die Slag van Fredericksburg in Desember 1862, was generaal Franklin 'n demokraat, vurige kritikus van die Lincoln -administrasie en 'n sterk ondersteuner van die voormalige Unie Generaal -majoor George Brinton McClellan en rsquos bie vir die presidentskap. Lincoln het besef dat die uitkoms van die veldtog in die Shenandoah -vallei ongetwyfeld sou bydra tot sy sukses of mislukking by die stembusse in November, en hy durf nie sy politieke lot in die hande van 'n bekende afbreker plaas nie. 
Nadat Lincoln Franklin verwerp het, het Grant majoor -generaal George Gordon Meade, die huidige bevelvoerder van die Army of the Potomac, aanbeveel. Lincoln hou ook nie van hierdie idee nie. Die president herinner Grant daaraan dat 'n aantal individue hom onder druk geplaas het om Meade uit die bevel van die Army of the Potomac te verwyder. Met die verkiesing wat net 'n paar maande verby was, wou Lincoln nie voorkom asof hy aan die wense van 'n paar individue voldoen nie. 
Generaal -majoor Philip Henry Sheridan was die derde aanbeveling van Grant en rsquos. Terwyl Lincoln gemaklik gelyk het met die keuse, het oorlogssekretaris Edwin McMasters Stanton dit afgekeur. Alhoewel Sheridan 'n West Pointer was wat goed gevaar het met Grant in die weste en in Grant & rsquos-oë bewonderend was as 'n kavalleriebevelvoerder in die Army of the Potomac, het Stanton geglo dat die drie-en-dertigjarige Sheridan te jonk was vir so 'n wonderlike verantwoordelikhede. Grant het kennis geneem van Stanton & rsquos onwilligheid, & ldquoMr. Stanton het beswaar aangeteken, omdat hy te jonk was vir so 'n belangrike opdrag. Hy was van mening dat Sheridan 'n generaal gehad het, lewend of dood, en miskien nie 'n gelyke nie. & Rdquo  Nadat Grant die vrese van Stanton en rsquos bedaar het, het Sheridan goedkeuring gekry en die bevel van die Army of the Shenandoah ontvang.
Die aanstelling van Sheridan & rsquos het formeel op 6 Augustus 1864 gekom en het gemengde reaksies onder die troepe gekry wat aangekla is van doen wat geen ander leër van die Unie in die Shenandoah Valley & mdashdrive Konfederale magte uit die streek kon bereik nie en die vallei stewig in die hande van die unie geplaas het. Drie dae na die afspraak van Sheridan en rsquos het kolonel Charles Russell Lowell sy vrou geskryf van Harpers Ferry en die beginpunt van die Sheridan & rsquos 1864 Shenandoah -veldtog, en alles is hier in chaos, maar onder Sheridan neem vinnig vorm aan. Dit was 'n geluk van inspirasie van Grant & rsquos of Lincoln & rsquos om 'n middelste militêre afdeling te maak en hom in bevel daarvan te stel. & Rdquo 
Terwyl sommige veterane in die nuutgeskepte Army of the Shenandoah Sheridan goedgekeur het en geglo het dat hy die Unie -bevel tot oorwinning sou lei, lyk ander nie so seker nie. Een veteraan in New York het opgemerk, & ldquoGen. Sheridan was 'n man, maar min bekend in hierdie tyd, en baie was die verrassingsuitdrukkings dat 'n offisier met so min onderskeid in beheer van so 'n geweldige bevel geplaas moes word. & Rdquo 
Gedurende Augustus en die eerste helfte van September het Sheridan sy kommando en die VI -korps georganiseer onder generaal -majoor Horatio Gouverneur. Wright, die VIII Corps (Army of West Virginia) onder generaal -majoor George Crook, die XIX Corps onder generaal -majoor William Hemsley Emory, en sy Cavalry Corps Major General Alfred Thomas Archimedes Torbert. Sheridan & rsquos se eerste maand van bevel was getuie van 'n paar skermutselings en baie maneuver tussen Harpers Ferry en Fisher & rsquos Hill, suid van Strasburg, maar geen groot gevegte nie.  Terwyl sommige ontstoke geraak het oor die oënskynlike gebrek aan aggressie van Sheridan en rsquos, was versigtige gedrag van Sheridan slegs gehoorsaamheid aan die Grant & rsquos -opdrag om pragmaties te wees en nie voortydige betrokkenheid te bewerkstellig nie, tensy heeltemal seker van oorwinning. Grant se besorgdheid was nie net militêr nie, maar die politieke nederlaag van die Unie in die Shenandoah -vallei sou nie net die pogings van die Unie in Petersburg benadeel nie, maar ook Lincoln en rsquos se bod op herverkiesing belemmer. Ek het geweet dat ek sterk was, maar as gevolg van die bevele van General Grant, het ek dit nodig geag baie versigtig te wees, en Sheridan het verduidelik, en die feit dat die presidentsverkiesing op hande was, het my dubbeld gemaak, omdat die owerhede in Washington het my onder die indruk gebring dat die nederlaag van my leër gevolg kan word deur die omverwerping van die party aan bewind. & rdquo 
Na weke van onaktiwiteit eis president Lincoln daadwerklike optrede in die Shenandoah -vallei.  Lincoln het Grant op 12 September bedraad, en ldquoSheridan en Early staan ​​mekaar in 'n doodloopstraat voor. Kon ons nie hier en daar 'n regiment opneem volgens die getal van tienduisend man nie, en rustig, maar hulle skielik in die kamp Sheridan & rsquos konsentreer en hom in staat stel om te staak? & Rdquo  Grant het die volgende dag geantwoord en Lincoln hiervan in kennis gestel. dat hy Sheridan sou besoek, en sou reël wat nodig was om hom in staat te stel om vroeg uit die vallei te begin. & rdquo 
Drie dae nadat Lincoln sy misnoeë aan Grant meegedeel het, het die generaal -generaal vir Sheridan meegedeel dat hy op 17 September in Charles Town met Sheridan wou vergader. Sheridan het geweet dat indien hy teen die tyd van die vergadering nie 'n spesifieke plan gehad het om vroeg aan te val nie, Grant hom een ​​sou gee of Sheridan moontlik uit bevel sou verwyder. Alhoewel hy ongetwyfeld onder druk was om vroeg te slaan, het hy steeds geglo dat hy nie 'n plan kan opstel sonder om inligting oor die Konfederale weermag te besit nie, en presiese sterkte, presiese ligging en versterkingsvermoë.
Sheridan het geweet watter intelligensie hy nodig het, nou moes hy 'n manier vind om die inligting agter Early & rsquos -lyne in Winchester te kry. Terwyl Sheridan oor generaal Crook, iemand wat baie tyd in die streek deurgebring het en 'n paar van die vakbondkenners ken, sy beskuldiging aan generaal Crook inlig, het Crook Sheridan ingelig oor 'n vier-en-twintig-jarige onderwyser van die Quaker-skool in Winchester wat hulp kan bied as sy kon bereik word & mdashRebecca Wright.  Om Wright te bereik, het Sheridan staatgemaak op 'n man wat sterk aanbeveel is deur majoor Henry K. Young & rsquos -verkenners, Tom Laws en mdashan Afro -Amerikaner van Millwood, wat 'n pas gehad het wat deur die konfederale amptenare onderteken is om drie keer per week Winchester binne te gaan om produkte aan die Konfederale te verkoop. soldate en burgerlikes in Winchester. 
Met 'n koerier verseker en die vooruitsig op hulp van Wright en rsquos, het Sheridan 'n briefie op 'n klein stukkie papiertjie aan Wright neergeskryf, en ek verneem van generaal-majoor Crook dat u 'n lojale dame is en dat u nog steeds van die ou vlag hou. Kan u my inlig oor die posisie van Early & rsquos -magte, die aantal afdelings in sy leër en die sterkte van een of almal, en sy waarskynlik of gerapporteerde voornemens? & Rdquo 
Wette, toegedraai in tinfoelie en in 'n kapsule geplaas, het Laws die geheime boodskap in sy mond na Wright gebring. Toe Laws omstreeks 12:00 op 16 September by Wright & rsquos se huis aankom, besluit sy aanvanklik om niks aan Laws bekend te maak nie, 'n man wat sy nog nooit ontmoet het nie. Wette smeek haar om 'n paar uur te neem om daaroor na te dink en nie 'n antwoord te gee op die versoek van Sheridan & rsquos om hulp nie, totdat hy later die middag teruggekeer het. 
Na 'n bietjie nadink, en ongetwyfeld besin oor die brutale behandeling van haar vader Amos in die hande van die konfederate onder luitenant -generaal Thomas Jonathan en ldquoStonewall & rdquo Jackson in Maart 1862, bied Wright Sheridan die inligting wat sy besit.  Gelukkig vir Sheridan het 'n ongeïdentifiseerde Konfederale offisier op 14 September Wright besoek en inligting bekend gemaak wat destyds min indruk op Wright en mdashdue gemaak het op die onaktiwiteit van Sheridan en rsquos in die vallei, generaal -majoor Joseph Brevard Kershaw en infanteriedivisie en 'n artilleriebataljon onder Majoor Wilfred Cutshaw het die streek verlaat om by Lee & rsquos se weermag aan te sluit in die loopgrawe rondom Petersburg.  Wright het hierdie inligting via Laws aan Sheridan oorgedra.
Die inligting wat Wright verskaf het, tesame met intelligensie van sy verkenners dat die magte van Early en rsquos verstrooi was, en luitenant -generaal John Brown Gordon en rsquos en generaal -majoor Robert Emmett Rodes en rsquo -afdelings rondom Martinsburg, generaal -majoor John Cabell Breckinridge en rsquos -bevel rondom Bunker Hill en generaal -majoor Stephen Dodson Ramseur Winchester & mdash Sheridan het na sy vergadering in Charles Town gegaan met die noodsaaklike intelligensie wat hy nodig gehad het om sy veldtog om Early uit die Shenandoah -vallei te verwyder, te begin. Met die doel om Winchester te tref, het Grant opgemerk dat Sheridan positief was in sy siening, en so vol vertroue in sukses, dat die generaal -generaal die plan wat hy ontwikkel het, vir homself gehou het en Sheridan eenvoudig na, & ldquoGo in! & Rdquo 
Terwyl Sheridan sy plan om Early te vermy, die laaste hand gedoen het, het Wright gewonder of haar inligting dit by Sheridan bereik het, of was dit nuttig? & ldquo Baie keer gedurende die volgende dag en die stil Sabbat het ek gewonder wat het geword van & hellip my note, & rdquo Wright het neergeskryf.  Toe artillerie- en muskietvuur Maandagoggend 19 September oos van Winchester op die Berryville Pike losbars, wat die opening van die Derde Slag om Winchester aandui, het Wright gewonder of die inligting wat sy verskaf het, iets daarmee te doen het.
Deur die loop van die dag het die leër van Sheridan en die rsquos van byna 40 000 vroeë druk onder druk gebring en 15 000 konfederate uit die ooste en noorde. Teen 17:00. Vroeë kommando's in getal, wat die hele dag hardnekkig geveg het, klou vas aan die noordelike en oostelike buitewyke van Winchester in 'n lyn wat die gestalte van 'n omgekeerde L. aanneem het. om die verpletterende slag te lewer teen die gedeelte van die lyn wat noord gekant was, veranker in 'n grondwerk wat in 1861 gebou is, Fort Collier. Alle pogings om die vloedgolf van kavallerie te weerstaan, was nutteloos vir Early & rsquos -troepe. Een soldaat onthou van die kavalerie -aanval, en in soliede kolomme, met getrekte sabels wat in die son flits en hellip -troepe kom soos 'n donderklap uit die helder lug. & Rdquo 
Alhoewel die weermag van Sheridan en rsquos meer as 5 000 slagoffers opgedoen het (insluitend byna 700 vermoor), het 'n nuwe optimisme na die leër van die Shenandoah en rsquos -geledere deurgedring na die geveg.  Baie van die mans van Sheridan en rsquos, veral diegene wat vorige verbintenisse in die Shenandoah -vallei beveg het, wat tot 'n nederlaag gelei het, was van mening dat die groot oorwinning van Sheridan en rsquos dui op die aanbreek van 'n nuwe era. Die 29ste Maine & rsquos -majoor John Mead Gould, wat deel was van generaal -majoor Nathaniel Prentice Banks en die mag van die Unie in die streek verslaan het tydens die Stonewall Jackson & rsquos 1862 -veldtog, het die betekenis van die oorwinning in Winchester ingeneem, en ek was al die tyd in die weermag daar is oorlog en hellip. Ek is bly om te weet dat daar 'n einde is aan al die moeilike tye en ek begin voel hoe ek terugtrek voordat 'n seëvierende leër beëindig word. & rdquo 
Terwyl Sheridan die nag van 19 September in Winchester besluit het om sy weermag te laat rus, het Early & rsquos -gehawende bevel suidwaarts getrek. Aangesien hierdie Konfederale troepe gewoond was aan sukses in die vallei en mdashtrod suid op die Valley Pike, het baie besin oor wat die Konfederale nederlaag beteken en uiteindelik wie verantwoordelik was. Sommige konfederate soldate het geglo dat Early die skuld het. Die Konfederale kavalleris John Opie het geskryf, en wat van ons leër oorgebly het, het nou alle vertroue in General Early as leier verloor, en hulle was dus baie gedemoraliseer. die korps het daarna nooit vertroue in hom gehad nie. & rdquo 
Alhoewel baie Konfederate beweer het dat hulle hul vertroue in General Early verloor het, het sommige waarnemers van buite gelyk asof die weermag van Early & rsquos nie heeltemal gedemoraliseer is nie. Robert T. Barton, wat in Oktober 1862 as gevolg van tuberkulose uit die konfederale diens ontslaan is, het die Konfederale weermag waargeneem toe hy verby sy huis suid van Kernstown terugtrek, en daar was nie 'n bietjie verwarring en wanorde en baie ambulanse en waens van gewonde mans, maar geen paniekerig of skynbaar bang dat Early op 'n meer voordelige plek sy veterane sou omdraai om sy vyande te konfronteer. & rdquo 
Die gunstige plek en algemene raam wat General Early in gedagte gehad het, was Fisher & rsquos Hill. Veranker in die weste deur Little North Mountain en in die ooste deur Massanuttenberg, was die sogenaamde & ldquoGibraltar of the Valley & rdquo die smalste punt van Shenandoah Valley en rsquos op 3,9 myl breed. Vroeë reg verstaan ​​dat as hy nie probeer om 'n standpunt by Fisher & rsquos Hill te maak nie, die volgende beste redelike plek, sou hy 'n verdedigingsposisie kon vestig in een van die Blue Ridge Mountains en gapings suid van Harrisonburg, en sodoende 'n beduidende deel van die streek laat vaar aan Sheridan & rsquos weermag. Vroeë afgehandel, & ldquoDit was die enigste posisie in die hele vallei waar 'n verdedigingslinie geneem kon word teen 'n vyand wat teen die vallei beweeg. & Rdquo 
Alhoewel die vroeë evaluering korrek was, kon geen leër die ware potensiaal van Fisher & rsquos Hill realiseer nie, tensy dit genoeg troepe gehad het om die afstand van Little North Mountain na Massanutten te span. Teen die tyd dat Early & rsquos -bevel op 20 September by Fisher & rsquos Hill aangekom het, bevat sy bevel ongeveer 8 000 troepe en ongeveer die helfte van die troepe wat aan die begin van die vorige dag tot sy beskikking was, en nêrens naby die nommer wat nodig was om die byna vier myl lank te verdedig nie. Vroeë rsquos -geledere is verdun, nie net deur die verlies van ongeveer 3500 man in Winchester nie, maar deur die ontplooiing van twee kavallerie -brigades onder bevel van brigadier -generaal Williams Carter Wickham om te keer dat die Unie -kavallerie in die Luray -vallei oos van Massanutten kom.  Kaptein Samuel Buck van die 13de Virginia Infanterie het bloot kennis geneem van die Konfederale raaisel, en die posisie was baie sterk, maar ons leër was te klein om dit te beman. & Rdquo 
Alhoewel die grootte en toestand van die weermag van die vroeë rsquos die Konfederate in 'n benarde situasie geplaas het, het Early vasgehou aan een hoop, Sheridan & rsquos -geheue. Gedurende die maneuveringsperiode tussen Sheridan en Vroeg in Augustus en vroeg in September 1864 het Early sy leër by Fisher & rsquos Hill geplaas en Sheridan gewaag om Sheridan nie aan te val nie. Ek het dus besluit om hier 'n standbeeld te maak, & rdquo Vroeg verduidelik, en met die hoop dat die vyand daarvan weerhou sou word om my in hierdie posisie aan te val, soos in Augustus die geval was. & rdquo 
Die vroeë en rsquos -geloof was naïef. Toe Sheridan op 20 September met sy korpsbevelvoerders in Strasburg vergader, is op grond van die voorstel van generaal Crook en rsquos vasgestel dat die VIII Corps 'n flankaanval teen die Konfederale linkerflank begin, terwyl die res van die weermag Early & rsquos -front aflei.
Nadat hulle op 21 en 22 September oor 'n onstuimige land getrek het, het ongeveer 5.500 mans op ongeveer Little North Mountain posisioneer en omstreeks 16:00. storm van die oostelike helling af, en lyk soos 'n stortvloed van huilende demone. & Rdquo  Generaal-majoor Lunsford Lindsay Lomax & rsquos het swaar getalle, swak toegeruste en swak gemonteerde kavalleries en verantwoordelik vir die beskerming van Early en rsquos se linkerkant en mdash kon nie die aanslag vertraag nie. Binnekort, in minder as een uur volgens die meeste rekeninge, het die Early & rsquos -lyn onder druk van links, voor en agter in duie gestort soos domino's van wes na oos. In die nadraai van die nederlaag het die leër van Early & rsquos suidwaarts teruggetrek na Rockfish Gap, naby Waynesboro, Virginia, en sodoende 'n aansienlike deel van die Shenandoah -vallei onverdedig gelaat en kan dit vernietig word deur die uniemagte. 
Vir Sheridan het die roete wat sy leër op Fisher & rsquos Hill toegedien het, sy bevel 456 slagoffers gekos, terwyl Early 'n totale verlies van 1,234 aangemeld het.  Gedemoraliseer deur die nederlaag Henry Kyd Douglas, 'n lid van Early & rsquos -personeel, geskryf, en die slag van Fisher & rsquos Hill & hellip het die Vallei van Virginia vir ons gemaak wat dit tydens Jackson & rsquos -dag was vir die vyand, 'n & lsquoValley of Humiliation. & Rsquo & rdquo 
In die stryd het die Konfederate onmiddellik daarna gesoek na antwoorde oor wat op Fisher & rsquos Hill skeefgeloop het en wie die skuld moes gee vir die weermag en die tweede nederlaag in drie dae. Terwyl sommige die Lomax & rsquos -kavallerie die skuld gegee het omdat hulle nie genoeg gedoen het in sy onbenydenswaardige posisie om die aanval te vertraag nie, het baie soldate en vallei -burgers Early die skuld gegee. Aanklagte van ongeskiktheid en selfs dronkenskap by Fisher & rsquos Hill het selfs die senator James Lawrence Orr in Suid -Carolina aangespoor om die Konfederale Senaat aan te spoor om die gedrag van Early & rsquos in die Shenandoah -vallei te ondersoek.  Selfs sommige van die Shenandoah & rsquos -burgers, soos Sarah McComb, inwoner van Augusta County, het 'n versoekskrif aan die Konfederale president Jefferson Davis gedoen om Early uit bevel na Fisher & rsquos Hill te verwyder en hom te vervang met 'n meer bekwame bevelvoerder voordat Sheridan die hele vallei vernietig. McComb het aan president Davis verduidelik, en daar sal nooit iets anders wees as nederlaag en ramp totdat genl. Vroeg word onthef van kommando & hellip -mans en senior beamptes het alle vertroue in die leier verloor. & Rdquo 
Terwyl die Konfederasie na Fisher & rsquos Hill na antwoorde gesoek het, het Sheridan sy fokus verskuif na die vernietiging van die & ldquoBreadbasket van die Confederacy & rdquo & mdasha -streek wat reeds baie verdrukking verduur het.  Gedurende die laaste week van September en die eerste week van Oktober, wat bekend staan ​​as die brandende, het Sheridan & rsquos -bevel byna 1400 skure, duisende ander plaasstrukture, drie ysteroonde, 435,000 skepels koring vernietig en beslag gelê op ongeveer 11 000 beeste.  Alhoewel die Konfederale simpatiseerders die vurige veldtog van Sheridan en rsquos as brutaal beskou het, het sommige unie -troepe dit as 'n jammerlike militêre noodsaaklikheid beskou om die konflik te beëindig. 'n Groot deel van die voorraad vir die rebelleër by Richmond is afkomstig van hierdie uiters ryk deel van die land, en rdquo het 'n veteraan van die 116ste New York waargeneem, en ldquoIt het Early volledig verskaf, wat sy besetting daarvan maklik gemaak het. As dit skerp afgesny is, sou dit vir hom onmoontlik gewees het om Maryland en Pennsilvanië voortdurend met 'n inval te bedreig. Oorlog is verskriklik, en dit was maar een van die euwels wat die ridderlikheid moes verwag het. & Rdquo 
Benewens die verbranding, het Sheridan & rsquos -kavalerie nog 'n slag geslaan vir die Konfederale moreel in die vallei met 'n oorwinning oor die Konfederale kavallerie onder generaal -majoor Thomas Lafayette Rosser in die Slag van Tom & rsquos Brook op 9 Oktober. soldate glo dat die vroeë en rsquos -leër geslaan is en dat dit geen bedreiging meer in die vallei sou inhou nie. Uit Union -kampe langs die noordoewer van Cedar Creek het kolonel Rutherford Birchard Hayes sy vrou geskryf na die oorwinning van die Unie by Tom & rsquos Brook, en ons veldtog in die vallei moet beëindig word. Dit eindig met 'n kavalerie -oorwinning met die grootste sein. & Rdquo  Sheridan het ook geglo dat Early nie meer 'n groot bedreiging inhou nie, soveel so dat hy die weermag op 15 Oktober verlaat het om vergaderings in Washington, DC met president Lincoln en sekretaris Stanton by te woon. Generaal Horatio Wright het tydelike bevel oorgeneem in die afwesigheid van Sheridan en rsquos.
Die vertroue wat baie in die Army of the Shenandoah oor Early gehad het, was nie meer 'n beduidende bedreiging nie, het voortydig geblyk. Generaal Early wou hardnekkig en kranksinnig wees om die Shenandoah -vallei oor te gee sonder om 'n laaste poging om Sheridan te verslaan. Die vraag wat vroeg opgedaag het, was hoe sy bevel met 'n numeries minderwaardige mag die leër van die Shenandoah uit sy versterkte posisies langs die oewer van Cedar Creek kon dryf? Op 17 Oktober het verskeie van die Early & rsquos -ondergeskiktes onder leiding van generaal John B. Gordon die Massanuttenberg afgeskaal en die posisie van die Unie vanuit Signal Knob & mdashone van die mees prominente kenmerke in die onderste Shenandoah -vallei waargeneem. 'N Opname van die Unie -lyn het aan die lig gebring dat die leër van die Unie en die rsquos se linkerflank, verdedig deur die Crook -korps, die swakste punt was. 
Omstreeks 05:00 op 19 Oktober, nadat die Konfederale kavallerietondersoeke vroeër die oggend op beide die weermag van die Unie en rsquos -flanke toegesak het, het die vroeë en die rsquos -konfederate die leër van die Unie ingeval en die linkerflank van rsquos. Binne die stryd en rsquos se eerste dertig minute het Crook & rsquos twee afdelings uit hul posisie op die linkerflank verdryf en ondanks 'n sterk weerstand van die XIX en VI Corps, het die vyfde infanteriedivisies die Unie -troepe uit hul posisies skoongemaak en hulle gedwing om noordwaarts deur Middletown terug te trek. . 
Die veterane van die Unie is gedemoraliseer deur nie net wat gebeur het nie, maar dat dit plaasgevind het in die afwesigheid van generaal Sheridan en rsquos. Die 29ste Maine & rsquos, John Mead Gould, het getreur, en ek het gedink aan die bloed wat verniet gestort is, en 'n ander offer moet gemaak word vir die vervloekte vallei en dat die opstand nie eindig nie. Eintlik het ek blou geword. & Rdquo 
Terwyl die geveg die oggend woed, het Sheridan, wat die nag van 18 September in Winchester aangekom het na sy besoek aan Washington, wakker geword by die Logan -huis op die hoek van Piccadilly- en Braddockstraat, onbewus van die ramp wat sy leër teëgekom het. Nadat hy 'n paar aanvanklike berigte ontvang het van artillerievuur in die verte van die paaltjies aan die suidelike buitewyke van Winchester, het Sheridan sy perd, Rienzi, opgesaal en suid gery. Toe Sheridan die oggend die Logan -woning verlaat, ry hy nie net na die toneel van sy leër en rsquos -ramp nie, maar in die legendariese gebied, aangesien die gebeurtenis van die beroemde rit van Sheridan en rsquos vir ewig verewig sou word in kuns en poësie deur individue soos Thomas Buchanan Read, Alfred Waud, en Charles Andrus. 
Naby die huidige Stephens City, ongeveer vyf kilometer noord van Middletown, het Sheridan die eerste tekens van sy weermag en rsquos-ramp gesien toe ambulanse vol gewonde mans noordwaarts beweeg het. Terwyl Sheridan na Middletown ry, oorweeg hy sy opsies en besluit uiteindelik om sy bevel te herorganiseer, 'n poging wat reeds deur generaal Wright aan die gang was, en 'n teenaanval te loods.
Omstreeks 16:00. Sheridan het sy aanval geloods op Early & rsquos Confederates wat standpunt ingeneem het in die noordelike buitewyke van Middletown en rsquos. Alhoewel dit aanvanklik betwis is, het die gewig van die Sheridan & rsquos -middagaanval te veel bewys, en die Early & rsquos -lyn het ineengestort. Sheridan & rsquos se vermoë om sy weermag en rsquos se lotgevalle die middag om te keer, het nie net nog 'n oorwinning by die Army of the Shenandoah & rsquos -louere toegevoeg nie, maar het ook die einde van groot militêre operasies in die streek bewys en uiteindelik en permanent die Shenandoah -vallei van konfederale beheer afgeskud. Kolonel Joseph Warren Keifer, bevelvoerder van 'n afdeling in die VI Corps, het eenvoudig opgemerk, en die oorlog het op die bloedige slagveld van die Shenandoah-vallei afgesluit, wat belangrike operasies met betrekking tot Cedar Creek betref. & Rdquo 
Gedurende die eerste maand van die herfs van 1864 het Sheridan 'n aggressie in die Shenandoah -vallei gebring wat nog nooit deur enige unie -bevelvoerder in die streek uitgeoefen is nie. Gedurende die bloedige herfs in die Shenandoah het byna 20 000 mans in die mees vernietigende tydperk in die Konfederasie -broodmandjie slagoffers geword. Alhoewel die duur Sheridan & rsquos 1864 Shenandoah -veldtog 'n beduidende keerpunt in die konflik was, was dit nie net 'n bydrae tot Lincoln se herverkiesing nie, maar dit ontneem ook die weermag van Noord -Virginia een van sy grootste afwykende teaters van oorlog, invalsweë en voedsel hulpbronne. Inderdaad, Sheridan & rsquos 1864 Shenandoah -veldtog merk, soos historikus Bruce Catton eens opgemerk het, 'n teken van die laaste sonsondergang vir die Konfederasie. & Rdquo 
 George N. Carpenter, Geskiedenis van die agtste vrywilligers van Vermont, 1861-1865 (Boston: Press of Deland en Barta, 1886), 164.
 Mark A. Snell, Van eerste tot laaste: Die lewe van generaal -majoor William B. Franklin (New York: Fordham University Press, 2002), 92, 151, 199.
 Jeffry D. Wert, The Sword of Lincoln: The Army of the Potomac (New York: Simon & amp; Schuster, 2005), 387 A. Wilson Greene, "Union Generalship in the 1864 Valley Campaign" in Gary W. Gallagher, red., Stryd om die Shenandoah: opstelle oor die 1864 -vallei -veldtog (Kent, OH: Kent State University Press, 1991), 41-43.
 Ulysses S. Grant, Persoonlike herinneringe van U.S. Grant, 2 vols. (New York: Charles L. Webster, 1886), 2: 317.
 Algemene Amerikaanse toelae aan senator George F. Hoar, aangehaal in W. E. Woodward, Ontmoet generaal Grant (VS: The Literary Guild of America, 1928), 261.
 Kolonel Charles Russell Lowell aan vrou, 9 Augustus 1864, aangehaal in Edward Waldo Emerson, red., Lewe en briewe van Charles Russell Lowell: Kaptein, Sesde Kavalerie van die Verenigde State, kolonel Tweede Massachusetts Kavalerie, Brigadier-generaal Vrywilligers van die Verenigde State (Columbia: University of South Carolina Press, 2005), 322.
 Harris Beecher, Rekord van die 114 ste Regiment, NYSV: Waarheen dit gegaan het, wat dit gesien het en wat dit gedoen het (Norwich, NY: J. F. Hubbard, Jr., 1866), 396.
 Sien Scott C. Patchan, vir 'n gedetailleerde ondersoek van hierdie maneuvering gedurende die eerste maand van Sheridan se bevel, The Last Battle of Winchester: Phil Sheridan, Jubal Early, en die Shenandoah Valley-veldtog, 7 Augustus-19 September 1864 (El Dorado Hills, CA: Savas Beatie, 2013), 55-202.
 Philip H. Sheridan, Persoonlike herinneringe van P. H. Sheridan (New York: Charles L. Webster, 1888), 1: 499-500.
 Sien Charles Bracelen Flood vir besprekings van Lincoln se politieke oorwegings teen die tweede week van September, 1864: Lincoln by die poorte van die geskiedenis (New York: Simon & amp; Schuster, 2009), 292-4 Carl Sandburg, Abraham Lincoln: Die oorlogsjare, 4 vols. (New York: Charles Scribner's Sons, 1939), 3: 233-4.
 President Abraham Lincoln aan generaal Ulysses S. Grant, 12 September 1864, aangehaal in Roy P. Basler, red., Die versamelde werke van Abraham Lincoln, 10 vols. (New Brunswick, NJ: Rutgers University Press, 1953), 7: 548.
 Generaal Ulysses S.Verleen aan president Abraham Lincoln, 13 September 1864, aangehaal in ibid.
 Generaal George Crook aan kolonel Theodore W. Bean, 26 September 1886, aangehaal in The Loyal Girl of Winchester: September 1864 (n.d.), 7 Die New York Times, 28 Julie 1912 Sheridan, Persoonlike herinneringe, 2: 3.
 William B. Feis, Grant se geheime diens: die intelligensieoorlog van Belmont na Appomattox (Lincoln: University of Nebraska Press, 2002), 241-2 Ervin L. Jordan, Jr. Swart Konfederate en Afro-Yankees in die Burgeroorlog Virginia (Charlottesville: University of Virginia Press, 1995), 285 Roy Morris, Jr., Sheridan: Die lewe en oorloë van generaal Phil Sheridan (New York: Crown Publishers, 1992), 191-2.
 Sheridan, Persoonlike herinneringe, 2: 5-6.
 Frank A. Burr en Richard J. Hinton, Die lewe van genl Philip H. Sheridan: sy romanse en werklikheid (Providence, RI: J.A. & amp; R.A. Reid Publishers, 1888), 198. Vir 'n verdere bespreking van Wright, sien Jonathan A. Noyalas, "That Woman Worth a Whole Brigade" Burgeroorlogstye 51, nee. 3 (Junie 2012): 43-49.
 Olympia Rekord, 3 April 1906 Michael G. Mahon, Winchester Divided: The Civil War Diaries van Julia Chase en Laura Lee (Mechanicsburg, PA: Stackpole Books, 2002), 21.
 Die tye (Washington, DC), 5 Oktober 1902 Rebecca Wright aan Charles Carleton Coffin, 1 Mei 1890, Coffin Papers, Houghton Library, Harvard University, Cambridge, MA.
 Charles Carleton Coffin, Freedom Triumphant: The Fourth Period of the Rebellion War (New York: Harper and Brothers, 1890), 17 Grant, Persoonlike herinneringe, 2: 327-8.
 Die tye, 5 Oktober 1902.
 Timmerman, Agtste Vermont, 183. Vir gedetailleerde behandelings van die Derde Slag van Winchester, sien, Patchan, Die Laaste Slag van Winchester, of Brandon H. Beck en Roger U. Delauter, Jr., Die Derde Slag van Winchester (Lynchburg, VA: H.E. Howard, 1997).
 Ongevalle -syfers geneem uit Brandon H. Beck, "Third Battle of Winchester" in Jonathan A. Noyalas, red. "Gee die vyand geen rus nie!" Sheridan se Shenandoah -veldtog van 1864 (New Market, VA: Shenandoah Valley Battlefields Foundation, 2007), 16.
 William B. Jordan, red., Die tydskrifte oor die burgeroorlog van John Mead Gould (Baltimore, MD: Butternut en Blue, 1997), 403.
 John N. Opie, 'N Rebel Cavalryman saam met Lee Stuart en Jackson (Chicago: W. B. Conkey, 1899), 251.
 John O. Casler, Vier jaar in die Stonewall -brigade (Girard, KS: Appeal Publishing, 1906), 234.
 Margaretta Barton Colt, Verdedig die vallei: 'n Shenandoah -gesin in die burgeroorlog (Oxford: Oxford University Press, 1994), 338.
 Jubal A. Vroeg, 'N Herinnering van die laaste jaar van die oorlog vir onafhanklikheid in die Konfederale State van Amerika (Columbia: University of South Carolina Press, 2001), 98.
 Jonathan A. Noyalas, The Battle of Fisher's Hill: Breek die Shenandoah -vallei se Gibraltar (Charleston, SC: The History Press, 2013), 21-22.
 Samuel D. Buck, "The Battle of Fisher's Hill" Konfederale veteraan 2, nee. 11 (November 1894): 338.
 Vroeg, 'N Herinnering, 98.
 Springfield Republikein, 29 November 1886.
 Vir 'n meer gedetailleerde taktiese studie van die gevegte by Fisher's Hill, sien Noyalas, Fisher's Hill, 31-99.
 Amerikaanse oorlogsdepartement, War of the Rebellion: 'n Samestelling van die amptelike rekords van die unie en die konfederale leërs, 128 vols. (Washington, DC: Government Printing Office, 1880-1901), reeks I, volume 43, deel 1, p. 59, 556.
 Henry Kyd Douglas, Ek ry met Stonewall (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1940), 313.
 Millard K. Bushong, Old Jube: 'n Biografie van generaal Jubal A. Early (Boyce, VA: Carr Publishing, 1955), 245.
 Sarah L. McComb aan Jefferson Davis, 24 Oktober 1864, aangehaal in Lynda Lasswell Crist, red., The Papers of Jefferson Davis, 14 vols. (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 2003), 3: 117.
 Dit is belangrik om daarop te let dat hoewel die verwoesting van Sheridan tydens die brand die gebied in 'n kort tydperk die wydverspreidste vernietiging in die streek meegebring het, voordat die koms van Sheridan geweldig gely het. Vir verdere bespreking, sien Jonathan A. Noyalas, Burgeroorlog nalatenskap in die Shenandoah: Herinnering, Reünie en Versoening (Charleston, SC: The History Press, 2015), 22-27 Megan Kate Nelson, Ruin Nation: Vernietiging en die Amerikaanse Burgeroorlog (Athene: The University of Georgia Press, 2012), 135.
 Michael G. Mahon, The Shenandoah Valley 1861-1865: The Destruction of the Granary of the Confederacy (Mechanicsburg, PA: Stackpole Books, 1999), 135. Vir die beste studie van die mees vernietigende tydperk, sien John L. Heatwole, The Burning: Sheridan in die Shenandoah -vallei (Charlottesville, VA: Rockbridge Publishing, 1998).
 Orton S. Clark, Die honderd en sestiende regiment van vrywilligers in die staat New York: 'n volledige geskiedenis van sy organisasie en van sy byna drie jaar aktiewe diens tydens die Groot Opstand (Buffalo, NY: Printing House of Matthews en Warren, 1868), 238.
 Rutherford B. Hayes aan vrou, 12 Oktober 1864, aangehaal in Charles Richard Williams, red., Dagboek en briewe van Rutherford Birchard Hayes, 5 vols. (Columbus: Ohio State Archaeological and Historical Society, 1922), 2: 524.
 Jonathan A. Noyalas, Die Slag van Cedar Creek: Oorwinning uit die kake van nederlaag (Charleston, SC: The History Press, 2009), 25-29.
 Vir verdere bespreking van hierdie fase van die geveg, sien Noyalas, Cedar Creek, 32-58.
 Jordan, red., Tydskrifte vir burgeroorlog, 422.
 Vir verdere bespreking oor die gebeurtenis van Sheridan's Ride en hoe dit na vore gekom het as die ikoniese oomblik van Sheridan, sien Jonathan A. Noyalas, '' Its Thrill Will Never Die ': Sheridan's Ride in War and Memory' in Jonathan A. Noyalas en Nancy T Sorrells, red., "Ons het geleer dat ons ondeelbaar is": Sesquicentennial Reflections on the Civil War Era in the Shenandoah Valley (Newcastle Upon Tyne, UK: Cambridge Scholars, 2015), 143-67.
 Joseph Warren Keifer, Slawerny en vier jaar oorlog: 'n Politieke geskiedenis van slawerny in die Verenigde State, tesame met 'n vertelling van die veldtogte en gevegte van die burgeroorlog waarin die skrywer deelgeneem het, 2 vols. (New York: Putnam, 1900), 2: 157.
 Bruce Catton, Banners by Shenandoah: 'n verhaal van Sheridan's Fighting Cavalry (Garden City, NY: Doubleday, 1955), 243.
As u slegs een boek kan lees:
Wert, Jeffry D. Van Winchester tot Cedar Creek: Die Shenandoah -veldtog van 1864. Mechanicsburg, PA: Stackpole Books, 1997.
Ongesingde held van Gettysburg
Genl David McMurtrie Gregg (1833–1917) was een van die bekwaamste en suksesvolste bevelvoerders van kavallerie in enige burgeroorlogse weermag. Gebore in Pennsylvania, opgevoed in West Point, en baie ervare in kavallerie-operasies voor die konflik, het sy loopbaan die karakter van die tipiese kavalerie-offisier in die middel van die negentiende-eeuse Amerikaanse weermag verpersoonlik. Gregg behaal onderskeiding op baie slagvelde, insluitend dié tydens die veldtogte op die skiereiland, Chancellorsville, Gettysburg, Bristoe, Overland en Petersburg, en kry uiteindelik die rang van brevet -majoor -generaal as leier van die Tweede Divisie, Cavalry Corps, Army of the Potomac.
Die hoogtepunt van sy diens het plaasgevind op 3 Julie 1863, die hoogtepunt op die derde dag in Gettysburg, toe hy sy eie bevel sowel as die brigade van brig. Genl. George Armstrong Custer het 'n poging deur duisende Konfederale kavallerie onder die legendariese J. E. B. Stuart afgeweer om die regterflank en agterkant van die Unie -leër aan te val terwyl Pickett se aanklag sy voorkant en middel getref het.
Geskiedkundiges erken Gregg dat hy op 'n kritieke punt gehelp het om die veiligheid van sy leër te behou, wat die oorwinning van die Unie onvermydelik gemaak het. Anders as gloriejagters soos Custer en Stuart, was Gregg 'n rustig bekwame veteraan wat nooit homself bevorder het of persoonlike erkenning vir sy diens gesoek het nie. 'N Biograaf se huldeblyk is selde ontken dat 'n militêre bevelvoerder met so 'n onderskeiding die eerbetoon het. Gregg se tyd is lankal te laat.
The Army of the Shenandoah: Sheridan neem bevel
6 Augustus 1864 Generaal -majoor Philip Sheridan het bevel gekry oor 'n nuwe federale militêre departement wat ontwerp is om die Konfederate ten goede uit die Shenandoah -vallei te verdryf.
Nadat hy Sheridan in hierdie nuwe bevel geplaas het, het luitenant -generaal Ulysses S. Grant, die algemene federale bevelvoerder, die generaal -majoor David Hunter, wat die departement van Wes -Virginia beveel het, in kennis gestel van die verandering. Sheridan se nuwe Army of the Shenandoah sou Hunter se afdeling opneem. By sy aankoms by Hunter se hoofkwartier aan die Monocacy River in Maryland, herinner Grant:
'Ek het die leër van General Hunter gevind ... versprei oor die velde langs die oewers van die Monocacy, met baie honderde motors en lokomotiewe, wat aan die Baltimore- en Ohio -spoorweg behoort, wat hy op daardie stadium die voorsorgmaatreël getref het om terug te bring. Ek het die generaal gevra waar die vyand is. Hy het geantwoord dat hy nie weet nie. Hy het gesê dat hy so verleë was met bevele van Washington wat hom eers na regs en dan na links beweeg het dat hy die spoor van die vyand verloor het. "
Volgens Grant se plan sou Sheridan die Federale in die veld beveel terwyl Hunter administratiewe pligte in die nuwe militêre departement oorgeneem het. Intussen sou Hunter sy troepe na Harpers Ferry lei, waar hulle luitenant -generaal Jubal Early se Konfederale weermag van die vallei konfronteer, waar hulle dit ook al gevind het.
Grant het gesê dat dit 'wenslik is dat niks oorgebly het om die vyand uit te nooi om terug te keer' na Maryland of Pennsylvania. 'Neem alle voedsel, voer en voorraad wat u benodig vir die gebruik van u bevel, soos wat u nie kan verbruik nie, vernietig dit.' Hy het Hunter aangemoedig om nie openbare geboue te vernietig nie "dit moet eerder beskerm word."
Hunter het sy Federals begin wegskuif, en arriveer op die 5de in Halltown, Virginia. Maar omdat hy ontevrede was met sy nuwe rol in die departement, het Hunter "sy bereidheid uitgespreek om van sy bevel onthef te word". Grant aanvaar. Sheridan arriveer op die toneel op die 6de en ontvang bevele van Grant wat byna identies is aan Hunter:
'Deur die Shenandoah -vallei op te stoot, soos verwag word dat u die eerste of laaste moet doen, is dit wenslik dat niks oorgebly het om die vyand uit te nooi om terug te keer nie. Neem al die voedsel, voer en voorraad wat u benodig om u bevel te gebruik. Sulke wat nie verteer kan word nie, vernietig ... Hou in gedagte dat die doel is om die vyand suidwaarts te dryf, en om dit te kan doen, wil u hom altyd in die oog hou. Laat u in u kursus lei deur die kursus wat hy volg. "
Sheridan se bevel sou die departemente van Washington, Wes -Virginia, die Susquehanna en die Midde insluit. Sy leër sou bestaan ​​uit:
Hunter's Army of West Virginia, nou onder Brigadier General George Crook
Generaal -majoor Horatio G. Wright se VI Korps van die Army of the Potomac
Twee afdelings van Brigadier General William Emory se XIX Corps van die Army of the Gulf
Twee afdelings van Sheridan se ou Kavalleriekorps uit die Army of the Potomac, nou onder Brigadier General Alfred T.A. Torbert
'N Kavalleriedivisie onder brigadier -generaal William W. Averell
Teen die nag van die 6de het Sheridan aan Grant geskryf: 'Ek vind sake ietwat verward, maar sal dit binnekort regstel.' Grant het hom die volgende dag in kennis gestel:
'Die departemente van Washington, die Midde, die Susquehanna en Wes -Virginia is gevorm tot 'n militêre afdeling genaamd die Midde -afdeling, en u is aan die tydelike bevel toegewys. U kan bevel neem sonder enige verdere gesag. "
President Abraham Lincoln en oorlogsekretaris Edwin M. Stanton het bedenkinge uitgespreek om Sheridan so 'n groot verantwoordelikheid te gee, maar Grant het daarop aangedring dat hy Sheridan vertrou vir die pos.
Sheridan het die boodskap gekry dat Early's Confederates in Winchester was en het sy nuwe leër dus aangesê om daarheen te gaan. Maar die meeste van Early se magte was eintlik in Maryland en het koring geoes in Sharpsburg en Hagerstown. Vroeg op die 7de terug suidwaarts oor die Potomacrivier na Bunker Hill, maar hy sou binnekort versterkings ontvang.
Generaal Robert E. Lee, bevelvoerder van die Konfederale weermag van Noord -Virginia in Petersburg, het na Richmond gegaan om strategie te bespreek met luitenant -generaal Richard H. Anderson en president Jefferson Davis. Daar is ooreengekom om majoor -generaal Joseph B. Kershaw se afdeling van Anderson se korps na Culpeper te stuur, tesame met 'n kavalleriedivisie onder generaal -majoor Fitzhugh Lee, met Anderson in die algemene bevel. Van daar af kan Anderson in noodgevalle na Petersburg terugkeer of Sheridan se flank bedreig as hy dieper in die Shenandoah inbeweeg.
Die stryd tussen Sheridan en Early oor die beheer van die Shenandoah het begin.
Die Overland -veldtog van 1864
Spotsylvania Battlefield, Virginia. Fredericksburg & Spotsylvania National Military Park Steve Hajjar
Gordon Rhea Heilige Grond, Lente 2014
Die veldtog oor die land, ongeveer 40 dae van maneuver en gevegte tussen die Rapidan- en James-riviere, het die eerste generaals van die burgeroorlog-luitenant-generaal Ulysses S. Grant vir die Unie en genl. Robert E. Lee vir die Konfederasie-teengehou mekaar in 'n uitmergelende wedstryd van uithouvermoë en bedrog.
Grant se krag was onwrikbare nakoming van die strategiese doelwit om Lee se leër te neutraliseer. Terwyl hy gereeld struikel, was die algemene patroon van sy veldtog die van 'n innoverende generaal wat deurdagte kombinasies van maneuver en krag gebruik om 'n moeilike teëstander te werp. Lee se sterkpunte was sy veerkragtigheid en die kwaai toewyding wat hy by sy manne geïnspireer het. Ook hy het foute begaan, Grant dikwels verkeerd gelees en sy kleiner leër in gevaar gestel, net om 'n kreatiewe oplossing te bedink wat sy teëstander op die tafel gedraai het. In baie opsigte was die generaals soortgelyk. Elkeen was ten gunste van offensiewe bedrywighede en was bereid om risiko's te loop, maar elkeen het 'n gestremdheid gehad, alhoewel dit van verskillende soorte was, en elkeen was bederf deur ondergeskiktes wat dikwels nie in staat was om dinge reg te stel nie. Grant en Lee was omtrent ewe ewe groot in militêre talent soos enige twee opponerende generaals ooit was.
Die verhoog vir hierdie dramatiese veldtog was ingestel met die Unie -leër van die Potomac se afstoting van Lee se inval in Pennsylvania in Julie 1863. Federale bevelvoerders het hul oorwinning in Gettysburg verwoes, en die volgende lente het Lee's Army van Noord -Virginia agter formidabele grondwerke langs die Rapidan gewag. River, soos altyd seker van sukses op sy eie grond.
Agtien-vier-en-sestig was 'n verkiesingsjaar, en president Abraham Lincoln het 'n gegronde twyfel oor sy vooruitsigte vir 'n tweede termyn. Tensy die leërs van die Unie oorwinnings behaal het, loop die presidentskap die risiko om na 'n kandidaat te gaan wat bereid is om met die Suide te onderhandel, sodat die Rebelle met politieke middele die doelwitte kon bereik wat hulle met geweld kon ontwyk.
Unie -leërs in die Weste kan met tasbare suksesse spog, maar die ou heerskappy het Lee se beskerming behou. Lincoln se antwoord was om Grant, die argitek van sy Westerse oorwinnings, te ontbied in die hoop dat hy sy towerkuns in die Ooste kan verrig. Grant, nuut aangestelde bevelvoerende generaal van die Amerikaanse weermag, beplan 'n veldtog wat voordeel trek uit die voordele van die noorde in mannekrag en materiaal. Die federale leërs sou nie meer hul hulpbronne verkwis om vyandelike gebiede te vang en vas te hou nie, maar die vernietiging van rebelleërs was nou hul doel. Voortaan sou die leërs van die Verenigde State in konsert beweeg, wat die Konfederate verhinder om troepe tussen fronte te stuur. Die dae van kort gevegte was verby, gevolg deur maande se ontspanning onder Grant, die leërs van die Unie sou sonder kwartaal veg totdat hulle die afskeidings se vermoë om te weerstaan, vernietig het.
Grant het aan generaal -majoor William T. Sherman die hoofverantwoordelikheid vir die bestuur van die Unie -oorlogspoging in die Weste gedelegeer en sy eie kragte aangewend om Lee te verslaan. Met dieselfde beginsels wat sy nasionale strategie bepaal het, het Grant onweerstaanbare krag teen sy grimmige teenstander toegespits. Die Army of the Potomac, dubbel die grootte van Lee se gasheer, moes oor die Rapidanrivier druk en die Army of Northern Virginia aanval, die Army of the James, onder bevel van genl.maj. Benjamin F. Butler, sou die James opvoer. River, verower die Konfederale hoofstad Richmond en gaan in Lee se agterkant in. 'N Derde liggaam van die Unie, onder genl.maj. Franz Sigel, sou suid deur die Shenandoah -vallei ry, Lee se linkerflank bedreig en die toevoerlyne van die rebelle -leër ontwrig. Lee se leër, wat in 'n driekantige stut vasgekeer was, sou sekere vernietiging in die gesig staar.
Grant het bedoel dat die Army of the Potomac die swaarste van die geveg dra en besluit om sy hoofkwartier daar te maak. Die bevelvoerder van die weermag, majoor -generaal George G. Meade, het in Gettysburg goed presteer, maar sy versuim om Lee sedertdien aan die stryd te bring, het hom die administrasie se vertroue gekos. Grant besluit om Meade aan te hou en delegeer aan die bestuur van die weermag en sy gevegte in Pennsylvanië, terwyl Grant toesig hou oor die algehele uitvoering van die oorlog. Agressief en gewillig om risiko's te neem, het Lincoln se nuwe opperbevelhebber hom gou verslaan deur sy versigtige ondergeskikte. Die spanning tussen hierdie twee mans en hul onverenigbare militêre style het 'n dominante tema van die lenteveldtog geword.
Eerder as om die Rebels regstreeks aan te val, het Meade besluit om die Rapidan-afloop van Lee oor te steek, en het die sterk Konfederale rivierverdediging ontken. Op 'n keer oor die Rapidan, bevind die leër van die Unie hom in 'n verbode bos van verstrengelde tweede groei, bekend as die Wildernis. As ons aanneem dat Lee nooit vinnig genoeg kon reageer om hom in die digte ruigtes aan te val nie, het Meade besluit om daar te stop om sy voorraadwaens tyd te gee om in te haal.
Lee het gehoop om die inisiatief te neem, maar min voorraad en onsekerhede oor wanneer en waar Grant se drie leërs sou aanval, bly sy hand. Lee het die Army of the Potomac tereg as die grootste bedreiging beskou, en hy het Meade se flankbeweging deur die Wildernis ook korrek voorspel. Hy het egter niks gedoen om te verseker dat hy Grant daar sou beveg nie, aangesien die afwaartse riviere sy westelike flank kan oopmaak vir aanvalle en die Federale in staat stel om sy toevlugroetes te blokkeer. Net so kommerwekkend was Butler se voorkoms naby Richmond as Butler die hoofstad van die Konfederasie aanval, sou Lee troepe moes haas om die stad te verdedig.
En so versprei Lee kavallerie langs die Rapidan en wag op Grant se opmars.Hy was vasbeslote om die rivier ten alle koste te verdedig as Grant hom terugdwing na Richmond, die oorlog in die Ooste sou 'n beleg word wat die Konfederate noodwendig moet verloor.
Saunders Field, Wilderness Battlefield, Virginia. Fredericksburg & amp; Spotsylvania National Military Park Buddy Secor
Die Slag van die Wildernis
Op 4 Mei 1864 het die Army of the Potomac die Rapidan in die Wildernis oorgesteek, 20 myl afwaarts van Lee. Majoor -generaal Winfield S. Hancock se Union II Corps vestig hulle in kampe rondom Chancellorsville, naby die oostelike dele van die Wildernis. 'N Paar kilometer wes, naby Wilderness Tavern, het genl.genl. Gouverneur K. Warren se V Corps gestaan, en onmiddellik noord van Warren se kampe het rook gestyg uit brande wat deur genl. John Sedgwick se VI Corps aangesteek is. Generaal -majoor Ambrose E. Burnside se onafhanklike IX Corps, wat die Unie agter gebring het, het noord van die rivier kamp opgeslaan. Daardie aand het die Unie -leër gerus en gewag dat sy voorraadwaens kom.
Toe hy van hierdie beweging te wete kom, besluit Lee om sy leër na Grant te jaag langs drie paaie wat parallel met die Rapidan loop. Luitenant -generaal Richard S. Ewell se Tweede Korps sou langs die Oranje Turnpike vorder, tesame met luitenant -generaal Ambrose P. Hill se Derde Korps op die Orange Plank Road, met die doel om Grant in die Wildernis vas te maak. Intussen sou Lee se eerste korps, onder luitenant -generaal James Longstreet, onder die leër van die Unie gly en noordwaarts draai en die vyand oor die Rapidan terugry. Lee se plan was riskant, aangesien die Rebel-bevelvoerder, wat reeds twee-tot-een in die getal was, sy leër in drie dele verdeel het, elk geskei deur 'n paar kilometer onbereikbare bos. As Grant die plan van Lee voorspel, kan hy onweerstaanbare krag teen individuele segmente toespits en vreeslike skade berokken. Lee het egter geen alternatief vir aanval gevind nie, aangesien terugtrek onvermydelik sou lei tot die vernietiging of belegging van sy leër.
Foute deur die Unie -kavallerie het die Konfederale strategie gehelp. Genl.maj. Philip H. Sheridan, nuut aangestelde hoof van die Army of the Potomac se gemonteer arm, het die kritieke opdrag gegee om die paaie na Lee te patrolleer aan brig. Genl. James H. Wilson, sy minste ervare generaal, was die hoof van sy kleinste afdeling. Omdat hy nie verstaan ​​wat van hom verwag word nie, het Wilson tentatiewe ondersoeke na die Konfederate gedoen, niks gevind nie en vir die aand kamp opgeslaan. Ewell en Hill het onopgemerk binne 'n paar kilometer van die leërs van die Unie -leër opgeruk en vir die nag gebivak.
Byna daglig op 5 Mei het Ewell en Hill hul dubbele opmars geloods en die Federals onvoorbereid betrap. Grant was vasbeslote om die inisiatief te herwin, en beveel Meade om aan te val. Warren se korps is deur Ewell op die draaipunt, net soos Sedgwick, afgeweer, en die geveg het ure lank opgevlam tussen antagoniste wat vir mekaar onsigbaar was in die digte lente -blare. In die hoop om Lee se verdediging te verbreek, beveel Meade nog 'n aanval, hierdie keer teen Hill op die plankpad, onder leiding van Hancock se korps en sommige van Sedgwick se manne. Maar Hill se lyn het vasgehou en teen die aand het die soldate van albei leërs binne 'n paar meter van mekaar verskans.
Lee se vrymoedigheid en die onvermoë van die bevelvoerders van die Unie om hul aanvalle te koördineer, het die federale offensief gestrem. Grant het egter nou besef dat Lee sy leër verdeel het. Vasberade om hierdie geleentheid te benut, beveel hy Meade om 'n massiewe aanslag teen Hill op Orange Plank Road te konsentreer. Lee van sy kant verwag dat Grant sy hamer moet hernu en Longstreet opdrag gegee om na die plankpad te skuif om Hill te ondersteun.
Kort na sonsopkoms op 6 Mei het Hancock Hill deur die bos teruggery, en vir 'n paar asemrowende oomblikke het dit gelyk asof Lee gevange geneem en sy leër verslaan sou word. In 'n dramatiese ommekeer in fortuin het die korps van Longstreet aangekom en die Federale afgeweer en die weermag van Noord -Virginia gered. In die offensief val die Konfederate die flank van Hancock aan, ry die Federals terug na die Brockweg en druk twee donker aanvalle voor donker.
Lee se aggressiewe reaksie het Grant in die Wildernis gestuit, maar die bevelvoerder van die Unie wou nie nederlaag erken nie. Hy was vasbeslote om die inisiatief te herstel, en beveel Meade om suidwaarts te skuif na die Spotsylvania Court House, 10 myl onder die wildernis. Grant het die maneuver tussen Lee en Richmond geplaas, wat die rebelle sou dwing om die wildernis te verlaat en hom te beveg op grond van sy eie keuse. Kort na donker op 7 Mei begin die Union -juggernaut suid.
Spotsylvania Battlefield, Virginia. Fredericksburg & amp; Spotsylvania National Military Park Steve Hajjar
The Battles for Spotsylvania Court House
Lee bly verbaas oor Grant se volgende stap. Miskien was die Federale bedoel om hul hamer in die Wildernis te hernu, miskien was hulle van plan om langs Fredericksburg te gaan en suidwaarts langs die Richmond-, Fredericksburg- en Potomac -spoorlyn te gaan, of miskien was hulle besig om voor te berei om na Spotsylvania Court House te marsjeer. Deur sy verbintenis te verskans, het Lee sy leër in die Wildernis gehou en sy eerste korps gestuur, onder bevel van genl.maj Richard H. Anderson na Longstreet se verwonding, suidwaarts op 'n tydelike roete wat deur die bos gekap is. Anderson kon nie 'n geskikte rusplek vind nie, maar marsjeer tot dagbreek en stop 'n paar kilometer noordwes van die Spotsylvania Court House.
Intussen het die Konfederale kavallerie 'n vasberade optrede gedoen om die opmars van die Unie -leër te vertraag. Die rebelle-perderuiters het opeenvolgend gestry en agtereenvolgende lyne versperrings langs die Brockweg gebou. Kort na sonsopkoms op 8 Mei beveel Lee se kavalleriehoof, genl.maj. James Ewell Brown "Jeb" Stuart, die uitgevegte ryers om 'n wanhopige finale staanplek te maak langs 'n rant genaamd Laurel Hill, met uitsig op die Spindle-familieplaas. Anderson se korps, het Stuart geleer, het 'n entjie verder teruggekeer, en spoedig het die rebelle -infanterie die gapings in die dun lyn van Stuart gevul.
Warren, met die veronderstelling dat die grys geklede vorms op Laurel Hill uitsluitlik aan die Rebel-kavallerie behoort, het 'n aanval gelas. Die Spindle Farm het 'n slaghok geword, aangesien die Konfederate die opkomende lyn van die Unie met gekonsentreerde vuur gehark het, wat Warren se offensief te kort gekry het. Grant se poging om die Spotsylvania Court House in te neem, het misluk.
Meade het Sedgwick's Corps op Warren se linkerflank geïmplementeer en 'n ander aanval naby sononder beveel. Ewell se Konfederate het egter mettertyd aangekom en die Rebel -lyn ooswaarts uitgebrei om Sedgwick se offensief af te weer. Die volgende dag - 9 Mei - het Burnside die federale lyn suidoos uitgebrei en die belangrike Fredericksburgpad gekry, en die troepe van Hancock het regs by Warren vasgesteek, weswaarts tot by die Po -rivier. Tot Lee se verligting kom Hill gou uit die wildernis en gly in posisie oorkant Burnside. Teen die middag op 9 Mei het die leërs gegrawe in Grant se lyne suidwaarts in die rigting van die Spotsylvania Court House en Lee se troepe wat noordwaarts kyk, en die vooruitgang van die Unie belet.
Terwyl die twee leërs agter groot aardwerke te staan ​​gekom het, het 'n pruttende vete tussen Meade en Sheridan in 'n oop oorlog ontstaan, met ernstige gevolge vir die veldtog. Dit lyk asof Meade Sheridan die skuld gegee het omdat hy nie die Rebel -ruiters opsy geskuif het tydens die opmars na die Spotsylvania Court House nie, en Sheridan was mal oor Meade wat hom bemoei met sy bestuur van die kavalerie. Die twee mans het bitterlik gestry, en Meade het Sheridan se ongehoorsaamheid aan Grant gerapporteer, terwyl hy die ondersteuning van die bevelvoerder verwag het. Grant was ontsteld oor die onvermoë van Meade om Lee in die Wildernis te klop of om die wedloop na die Spotsylvania Court House te wen, en Grant het kant van Sheridan aangesluit.
Met die seën van Grant is Sheridan suidwaarts en het die hele kavalleriekorps van die Unie saamgeneem. Hy het verwag dat Stuart sou voortgaan en hom die geleentheid gebied het om die Konfederale kavallerie te beveg. Gebeurtenisse het verloop soos Sheridan gehoop het, en op 11 Mei het hy Stuart se kavallerie in Yellow Tavern verslaan en die rebelle -kavalleriehoof dodelik gewond. Die gevolg van sy afwesigheid by Spotsylvania Court House was verlore in Sheridan se euforie oor sy oorwinning. Sheridan het Grant blind gelaat, terwyl Stuart vir Lee genoeg soldate gelaat het om die posisies van die Unie te herken en die Konfederale infanterie te ondersoek. Die vrylating van die Unie -kavalerie -arm sou die Federale duur te staan ​​kom.
Grant het intussen 'n reeks aanrandings begin om Lee se Spotsylvania -lyn te breek. Laat op 9 Mei beveel hy Hancock om om die westelike punt van die Rebel -leër te gly en die Konfederale flank aan te val. Lee se linkerkant was egter stewig geanker op 'n lus van die Po -rivier. Om die Konfederate te bereik, moes Hancock die rivier twee keer oorsteek: eers terwyl hy suidwaarts marsjeer, en dan weer toe hy ooswaarts aanval. Hancock het sy eerste Po -kruising bereik voor die aand, maar duisternis het hom verhinder om sy maneuver te voltooi. Die Union II Corps vestig 'n ongemaklike aand, geskei deur die Po van die res van die Army of the Potomac.
Lee het die kans gekry om die geïsoleerde korps van die Unie op te vang. Die volgende oggend - 10 Mei - het Konfederate onder genl.maj. Jubal A. Vroeg aangekla Hancock se Federals en hulle gedwing om 'n duur toevlugsoord oor die Po. Hancock het ontsnap, maar die les was duidelik: die weermag van Noord -Virginia was vol gevegte en sy bevelvoerder was net so waaksaam soos altyd.
Grant is egter nie afgeskrik nie. Omdat hy aangevoer het dat Lee tydens sy aanval op Hancock sy lyn iewers moes verswak het, beveel Grant om 5:00 die aand 'n massiewe offensief oor Lee se hele front. Maar weereens het glipskoördinasie sy plan in die wiele gery. Eerstens moes Hancock homself uit die Po verwyder en sy pos aan die westelike kant van die Unie -formasie hervat. Toe besluit Warren dat hy Laurel Hill suksesvol kan aanval, en die hoofkwartier het ingestem. Warren se aanranding het egter versleg tot 'n bloedige herhaling van sy mislukte aanklagte teen dieselfde doel op 8 Mei, wat die hoofkwartier genoop het om die weermagwye offensief tot 18:00 te vertraag. om Warren tyd te gee om te hergroepeer.
Die uitstel gooi 'n ander komponent van die beoogde offensief uit die spel. Generaal -majoor Horatio Wright, wat die bevel oor die VI -korps oorgeneem het na die dood van Sedgwick aan die hand van 'n Konfederale skerpskutter, het 'n voorstel aangeneem deur kolonel Emory Upton, een van sy aggressiefste offisiere. Die truuk om Lee se skrikwekkende grondwerke aan te val, het Upton aangespoor, was om in die geheim troepe naby die Rebel -verskansings te versamel en dit na 'n clip te stuur. Deur vooruit te druk sonder om op te hou skiet, kon die soldate die verskansings oorskry en 'n breuk wat groot genoeg was om 'n nuwe mag te ontgin, kon uitbreek.
Upton se plan het belowend geklink, so Wright het die kolonel 12 handgeplukte regimente gegee en die aanval in die gevegsplan van die aand opgeneem. Die ondersteunende mag het bestaan ​​uit 'n II Corps -afdeling onder brig. Genl Gershom R. Mott. Niemand het Mott egter in kennis gestel dat die aanranding uitgestel is nie, en sy manne het dadelik om 17:00 vorentoe begin spring, net om deur die rebelle -verdedigers teruggeslaan te word. Toe om 18:00 het Upton, onkundig oor Mott se afstoot, sy eie aanval geloods. Die aanklag het geslaag, en brig. Genl. George Doles se sektor van die Konfederale linie het die troepe van Upton te beurt geval. Mott se afdeling was egter nie meer beskikbaar om te help nie, en vars konfederale troepe het na die bedreigde sektor gejaag en Upton se manne terug na die Unie -linies gedryf. Upton se aanval, soos soveel voorheen, het misluk as gevolg van foute deur die opperbevel van die Unie.
Maar Grant was nie op die punt om op te hou nie, toe Upton se aborsiewe aanranding belowe het. Wat as hy 'n korps in plaas van 'n brigade-grootte mag gebruik, dink Grant. En wat as die steun nie uit 'n afdeling bestaan ​​nie, maar uit twee weermagkorps?
Teen hierdie tyd het Grant 'n swakheid in Lee se lyn ontdek. Naby die middel van die Rebel -posisie het Lee se ingenieurs die grondwerke noordwaarts gehardloop en dit dan omgedraai en na die suide gebring om 'n groot mark te vorm. Byna 'n halwe myl breed en 'n half myl diep sou die uitsteeksel - soldate dit die muilskoene na sy vorm genoem het - moeilik wees vir die rebelle om te verdedig. Grant was vasbeslote om 'n hele korps te stuur - Hancock se mag, ongeveer 25 000 man sterk - wat teen die muilskoene vasstorm terwyl nog twee korps - die IX aan die linkerkant en die VI aan die regterkant - die muile -skoen se kante aanval, terwyl hy die groot borrel afknyp . Intussen het Warren se korps Anderson's Rebels op Laurel Hill gestamp om te keer dat hulle die beleërde Mule Shoe versterk. Nadat die oorwinnende Federals die oorheersende oorheersend oorval het en Lee se lyn in die helfte geskeur het, het hulle gehoop om die oorblyfsels van die rebelle -leër stukkend te verwyder.
Gedurende die nag van 11 Mei, weggesteek deur 'n verblindende reënstorm, het Hancock van die regtervleuel van die leër van die Unie na die Brown -familieplaas, 'n kilometer van die Mule Shoe, afgeskuif. Die aand bestudeer Lee verslae uit die veld en kom tot die gevolgtrekking dat Grant terugtrek na Fredericksburg. Aggressief soos altyd, besluit Lee om artillerie uit die Mule Shoe te verwyder en die gewere terug te bring na goeie paaie in sy agterkant vir 'n verwagte strewe na Grant. En so, terwyl die leër van die Unie ontplooi het om die muilskoene aan te val, het Lee onbewustelik die plek wat Grant teiken gehad het, verswak.
Toe die oggend nader kom, het Ewell, wie se troepe die Mule -skoen beset het, daarvan oortuig dat sy lyn in gevaar was en het hy gevra om die artillerie terug te kry. Maar voordat die gewere kon terugkeer, het Hancock se troepe aangeval, oor die skanse geklouter en ongeveer 3 000 Konfederale gevangenes na agter gestuur. Grant se plan slaag perfek.
Terwyl hy in die Mule Shoe ry, het Lee persoonlike beheer geneem oor die poging om die federale hordes af te weer. Sy plan was om versterkings in die vooruitsig te stel om die federale aanslag te hou totdat hy 'n nuwe verdedigingslinie langs hoë grond na agter kon bou. Onder leiding van 'n krapmag van die troepe van Noord -Carolina en Virginia, het brig. Genl. John B. Gordon het die Unioniste teruggedryf in die Mule Shoe se oostelike sektor. Brig. Genl. Stephen D. Ramseur se brigade het in die westelike been van die Mule -skoen beland en 'n stuk verskansings teruggevang. En opeenvolgende aanvalle deur brig. Gens. Abner Perrin, Nathaniel H. Harris en Samuel McGowan het meer lyn aan die regterkant van Ramseur teruggekry, insluitend kritieke hoë grond by 'n draai in die opvallend gepaste naam Bloody Angle.
Die geveg in die Mule -skoen het gedurende 12 Mei tot vroeg in die oggend van 13 Mei onverpoos gewoed, asook die IX van Burnside. In een van die mees brutale episodes van die oorlog het die Konfederate wat Lee in die muileenskoen gestuur het, hul stand gehou vir byna 20 uur se aangesig tot aangesig-geveg. Omstreeks 03:00 op 13 Mei beveel Lee die verdedigers van die Mule Shoe terug na die nuwe verdedigingslyn. Toe die son oor Spotsylvania County opgaan, het Grant verneem dat Lee hom nou konfronteer vanuit 'n nuwe posisie, sterker as ooit.
Grant het weer probeer om die inisiatief te herwin. Gedurende die stormagtige nag van 13-14 Mei het Warren en Wright 'n gedwonge opmars gemaak na die onbeskermde regterflank van die Rebel -leër onder Spotsylvania Court House. Modderige paaie het hul vordering vertraag, en hulle kon hul doelwit eers na sonop bereik. Dit lyk asof die Rebelle bereid was om hulle te ontvang, en Grant het die aanval afgeskakel. Later die dag skuif Lee Anderson se First Corps van links van sy lyn na regs, wat Warren en Wright se beplande offensief blokkeer. Die leërs kyk nou na mekaar in lyne wat oor die algemeen van noord na suid loop, terwyl Lee steeds die benaderings na die Spotsylvania Court House beheer.
Die reën het op 17 Mei opgehou, en Grant het nog 'n plan uitgedink. Aangesien Lee 'n aanval teen die suidelike deel van sy lyn verwag het, het Grant besluit om uit die noorde aan te val. Gedurende die nag van 17-18 Mei het Wright teruggekeer na die bloedbevlekte velde naby die Mule-skoen, en met die eerste lig het hy en Hancock na die nuwe lyn wat Ewell beset het na die slag van 12 Mei, aangestuur.
Grant het Lee weereens verras, maar die rede was verniet. Veilig agter hul grondwerke het Ewell's Confederates die aanval toegejuig as 'n geleentheid om ou tellings te vereffen. In 'n indrukwekkende vertoning het Ewell se artillerie die aanval verbreek. Daar is later gesê dat Konfederale infanteriste die rookbuise van die gewere met liefde geslaan het.
Grant het tot die gevolgtrekking gekom dat Lee se Spotsylvania -lyn inderdaad ondeurdringbaar was. Slegte nuus het ook van ander fronte gekom. Op 15 Mei het Rebelle onder genl.maj John C. Breckinridge Sigel op New Market verslaan en die Unie -offensief in die Shenandoah -vallei verwoes. Die volgende dag het 'n ander Rebel -mag saamgewerk deur genl Pierre G. T. Beauregard, wat Butler in Drewry's Bluff, naby Richmond, geslaan het. Bekommerd oor die veiligheid van sy leër, trek Butler hom terug na Bermuda Hundred, in die hoek wat gevorm word deur die samevloeiing van die James- en Appomattox -riviere. Soos Grant dit gesien het, het sy filiaalleërs jammerlik misluk. Dit was aan die Army of the Potomac om Lee te verslaan.
Haw's Shop Battlefield, Virginia. Shenandoah Sanchez
Grant was onbevrees en beplan nog 'n plan om Lee van sy grondwerk te lok. Hierdie keer sou hy Hancock op 'n optog na die suidooste stuur in die hoop dat Lee die geïsoleerde Unie -korps sou probeer vang. Toe Lee vir die aas gaan, val Grant saam met die res van sy leër aan en val op Telegraph Road om die mag wat Lee teen Hancock gestuur het, te vernietig.
In die nag van 20 Mei het Hancock met sy afleidingsoptog begin, deur Bowling Green gegaan en naby Milford Station, 20 myl suidoos van die leërs, gevestig. Terselfdertyd het Grant die korps van Warren teruggetrek na Telegraph Road, waar hy gewag het om op enige mag wat Lee teen Hancock gestuur het, te val. Die volgende dag het Lee verneem van die Uniebewegings en tot die gevolgtrekking gekom dat Grant van plan was om suidwaarts te marsjeer langs Telegraph Road, die direkte roete na Richmond. Om Grant se verwagte skuif te stuit, jaag Lee met Ewell ooswaarts na Mud Tavern, waar Telegraph Road die Po oorsteek.
Grant raak toenemend bekommerd. Hy het niks van Hancock gehoor nie - Rebel -kavallerie het die platteland in die rigting van Milford -stasie beheer - en Ewell's Confederates verskans nou oor Telegraph Road en blokkeer die direkte roete na Richmond. Grant was bekommerd dat Hancock in gevaar sou wees, en ontruim sy Spotsylvania Court House -lyne en stuur 'n deel van sy weermag om Hancock se roete deur Bowling Green te volg terwyl die res suidwaarts op Telegraph Road stoot om Ewell te oorweldig. Weereens het 'n Unie -operasie wat as 'n offensiewe aanslag begin het, 'n beslis verdedigende toon aangeneem.
In die nag het 'n unie -leër in wanorde gekom. Naby Milford -stasie het Hancock gespaar met konfederate wat van Richmond gestuur is om Lee te versterk. Op Telegraph Road waag Burnside suid, maar word deur Ewell se verdediging gestuit. Omgedraai het die IX Corps verstrengel geraak met die VI Corps, wat 'n morsige verkeersknoop veroorsaak het.Warren se korps het intussen in Hancock se voetspore gevolg en vir 'n nag by die Guinea -stasie gestop.
Lee het nog steeds geen duidelike idee gehad van Grant se bedoelings nie, maar tekens dui toenemend op 'n verhuizing van die Unie na die suide. Die volgende goeie verdedigingsposisie was die Noord -Anna -rivier, 25 myl daarvandaan, en Lee het sy leër in daardie rigting begin. Blind vir die feit dat Lee verby sy liggende troepe marsjeer - Sheridan se ruiters het nog nie teruggekeer nie - die Federals het Lee se leër ongehinderd laat verbygaan.
Op 22 Mei het Lee se uitgeputte troepe die Noord -Anna oorgesteek en laer opgeslaan suid van die rivier langs die Virginia Central Railroad. Lee se besorgdheid was om die spoorlyn te beskerm, wat 'n belangrike skakel na die Shenandoah -vallei was.
Grant het ook suidwaarts gestoot, gevolg deur Lee. Op 23 Mei het die Unie -leër bymekaargekom by die Mount Carmel -kerk, 'n handjievol kilometers bo die Noord -Anna -rivier. Die korps van Hancock het 'n brigade van Suid -Karoliërs uit 'n kus by Chesterfield Bridge gelei en langs die noordelike oewer van die rivier gevestig. Burnside het die lyn van die Unie langs Hancock uitgestrek en die kruising by Ox Ford verseker. het op die suidelike oewer kamp opgeslaan. Grant het die rivierlyn oortree sonder 'n ernstige stryd.
Toe hy hoor dat Federals by Jericho Mills oorgesteek het, beveel hy Hill om hulle terug te jaag. Die siek bevelvoerder van die korps het die grootte van die Unie -mag egter verkeerd beoordeel en slegs een afdeling in die geveg gestuur. Hill se troepe, wat Warren se korps aangeval het, was oorweldig en het teruggetrek na die Virginia Central Railroad.
Lee was in die moeilikheid. 'N Gedeelte van Grant se leër het die rivier oorgesteek en bedreig sy westelike flank. Met Richmond net 25 kilometer daarvandaan, het Lee min beweegruimte gehad. Daardie aand het Lee, sy hoofingenieur en verskeie ondergeskikte generaals 'n vernuftige plan bedink om die Army of Northern Virginia in 'n wigvormige formasie te ontplooi, met die toppunt van die Noord-Anna-rivier by Ox Ford en sy bene wat teruggesteek het om op 'n sterk natuurlike grond te veranker. posisies. Toe die Federale vorder, sou Lee se wig Grant se weermag in twee verdeel, wat die Konfederate 'n sterk verdedigingsposisie sou gee en selfs 'n teenaanval moontlik sou maak. Lee se plan pas slim by die militêre maksimum wat binnelyne bevoordeel het by die Noord -Anna se topografie.
Die volgende oggend het Grant tot die gevolgtrekking gekom dat Lee terugtrek en die rivier oorgesteek om agtervolg te word. Lee was beperk tot sy tent met disenterie en kon niks meer doen as om te hoop dat sy verdedigingslinie sou bly nie. Toe die aand aanbreek, ontdek Grant die slim ontplooiing van Lee en beveel sy troepe om te begin grawe. Binnekort het die leër van die Unie verskans en teen die vlerke van Lee se wig vasgedruk. Lee was op sy plek gesluit, maar sy posisie bly te sterk vir Grant om aan te val. Die vyandige leërs staar weer eens vas, en staar na mekaar, gedruk van die wange tot suid van die rivier.
Vir die derde keer het Lee Grant gestrem, en vir die derde keer wou Grant maneuver kry om die doodloopstraat te breek. 'N Entjie oos van die leërs het die Noord -Anna saamgesmelt met ander riviere om die Pamunkey te vorm. Grant het besluit om onder die duisternis van Lee los te kom, na die noordelike oewer van die rivier te gaan en 30 myl suidoos na Hanovertown te gaan. Die maneuver sou die leër van die Unie 17 myl van Richmond af bring, en proviand kon van Chesapeakebaai af gestuur word en by White House Landing on the Pamunkey afgelaai word. 'N Vinnige streep oor die Pamunkey en die Konfederale hoofstad sou val, wat die oorlog vinnig tot 'n einde sou bring.
In die nag van 26–27 Mei het Grant oorkant die Noord -Anna gesteel en ooswaarts gegaan. Die volgende oggend het Lee verneem dat Grant weg is en dat die infanterie van die Unie in Hanovertown plaasgevind het. Lee marsjeer vinnig om tussen Grant en Richmond in te skakel. Op 28 Mei het Unie- en Konfederale magte suid van die Pamunkey by Haw's Shop gebots in 'n geveg wat die grootste deel van die dag gewoed het. Terwyl die Unie -kavallerie die veld in besit geneem het, kon die Konfederale ruiters onder leiding van genl.maj. Wade Hampton daarin slaag om die ligging van Grant se weermag te ontdek terwyl hy Lee se verblyfplek van Grant afskerm.
Lee se volgende stap in sy dodelike skaakspel met Grant was om 'n verdedigende posisie langs Totopotomoy Creek in te neem, 'n moerasagtige stroom wat Grant se roete na Richmond gekruis het. Vakbondondersoekers het gevind dat die rebelle verskans is agter formidabele werke aan die suidelike oewer van die spruit, en pogings om die Konfederale lyn te breek, misluk. Weer het Grant die vooruitsig van dooiepunt in die gesig gestaar.
Federale lotgevalle het op 30 Mei helder geword toe Warren Totopotomoy Creek stroomaf van Lee oorsteek en weswaarts na die Rebelle ry. Lee erken die geleentheid om Warren se nie -gesteunde korps aan te val, en beveel Early, wat nou die bevel van die Konfederale Tweede Korps was, om Warren aan te val met sy eie troepe en Anderson se Eerste Korps. Die offensief het goed genoeg begin, want Early se hoofelemente het Warren raakgeloop. Anderson se Konfederate het egter min vordering gemaak, en Early se poging om Warren se flank te draai, het 'n bloedige afkeer vir die Rebelle geëindig. Dit lyk asof die uitmergelende veldtog die weermag van die weermag van Noord -Virginia se offensiewe vermoei het.
Burnett's Tavern was 'n onstuimige houtstruktuur by 'n stervormige kruising 'n handjievol myle onder die leërs. Die kruising, bekend as Cold Harbor, sou in die volgende fase van die veldtog belangrik wees. Deur die kruising van die pad te beslaan, het Grant gehoop om 'n onbelemmerde roete na Richmond te kry en 'n kans om Lee se flank en agterkant te slaan.
Op die laaste dag van Mei het majoor -generaal William F. "Baldy" Smith se XVIII Corps van Bermuda Hundred aangekom om Meade te versterk. Bekommerd dat Smith van plan was om Cold Harbor te beset, het Lee kavallerie na die verkenning gestuur, en 'n berede verlowing het gou om die kruispad gekraak. Terwyl die geveg verhit het, het Lee meer kavallerie na Cold Harbor gestuur en Beauregard oorreed om 'n afdeling - generaal -majoor Robert F. Hoke - uit die Richmond -verdediging te stuur. Teen die aand het Sheridan die Rebel -ruiters van die strategiese kruispad af verdryf en gekyk hoe Hoke se afdeling optrek en 'n verdedigingslyn wes van die kruising oprig, wat Sheridan in die gesig staar.
Grant en Lee het meer troepe na die opkomende front van Cold Harbor gehaas. Gedurende die nag het die korps van Wright op pad na die kruisopdragte gegaan, sodat Smith ook so sou optrek en Lee het Anderson beveel om suid te begin en by Hoke aan te sluit. Die hele nag het troepe geklee in blou en grys die paaie in 'n wedloop om Cold Harbour gepak.
Die oggend van 1 Junie val die hoofelemente van Anderson op Sheridan by Cold Harbor aan, net om deur 'n gekonsentreerde vuur van die Unie -kavaleriste se herhalende karabiene teruggedryf te word. Anderson, langs Hoke, brei Anderson die Rebel -formasie noordwaarts uit. Binnekort het die Union VI Corps die Cold Harbor binnegedring, en laatmiddag het Smith se troepe ook opgedaag en regs van die VI Corps in plek geval.
Teen die aand op 1 Junie konfronteer Unie en die Konfederale infanterie mekaar langs 'n noord-suid-as. Omstreeks 18:30, met die doel om die inisiatief te handhaaf, val Wright en Smith die Rebel -lyn aan en breek dit. Alhoewel dit donker geword het voordat die federale bevelvoerders volkome sukses kon behaal, was die uitslae bemoedigend vir die manne in blou. Elke kant het ongeveer 2 000 soldate verloor, maar die Federale was goed geposisioneer om hul winste te benut.
In die hoop om uiteindelik 'n doodslag te slaan, het Grant die korps van Hancock na Cold Harbor gehaas. Maar donker paaie en 'n onbedoelde kortpad het die optog van Hancock vertraag, en eers op 2 Junie het sy kronkelende manne in posisie gekom. Grant het besluit om die aanval tot 3 Junie uit te stel, 'n vertraging wat noodlottig sou wees, aangesien Lee, wat nou heeltemal op hoogte was van Grant se bedoelings, tyd gehad het om meer soldate - Breckinridge se troepe, wat onlangs uit die Shenandoah -vallei en Hill se korps aangekom het - na die Cold Harbour -sektor. Die Rebels het die hele dag voorberei op die verwagte aanval van die Unie.
Grant se besluit om Lee se formidabele verskansings die oggend van 3 Junie aan te val, het sterk kritiek ontlok. Die beoordeling van die generaal was egter gegrond op 'n nugtere beoordeling van die situasie. Grant het geglo dat die konstante regime van marsjeer en gevegte Lee se leër ernstig verswak het. Lee het immers nie die offensief by die North Anna aangeval nie, Grant toegelaat om onbestrede die Pamunkey oor te steek, by die Bethesda -kerk te vroetel en was op 1 Junie amper oorweldig. ryp vir die pluk.
Die Army of the Potomac was egter gespoel met vars troepe uit Washington en met Smith se XVIII Corps. Vertraging het geen sin nie - meer tyd sou die rebelle net 'n kans gee om versterkings te bring. Boonop sou die Republikeinse byeenkoms byeenkom, en watter beter geskenk sou Grant vir president Lincoln kon bied as die vernietiging van die belangrikste Konfederale weermag en die inname van Richmond? Aggressief van aard besluit Grant om voort te gaan. As die offensief gewerk het, sou die beloning 'n geweldige mislukking wees, sou dit bloot 'n ander omgekeerde in 'n veldtog met terugslag verteenwoordig, en Grant sou 'n ander poging probeer. Kortom, die gevolge van nie -aanranding - die kans om 'n vinnige oorwinning te verbeur - was erger as om aan te val en te misluk.
Grant se plan het 'n weermagwye offensief oor 'n front van ses myl vereis. Meade was verantwoordelik vir die toesig oor die aanranding, maar was jammer vir sy ondergeskikte posisie en keur Grant se harde taktiek ten sterkste af. Hy het sy ontevredenheid uitgespreek deur weinig te doen; die verslag toon geen pogings om die korps te heroorweeg, die korps te koördineer of te sorg vir die dinge wat ywerige generaals gewoonlik doen voordat hulle troepe teen versterkte linies stuur nie. Die slagoffers van Grant en Meade se slordige bevelverhouding sou die soldate van die Army of the Potomac wees.
'N Seingeweer klink om 3:30 op 3 Junie, en die suidelike vleuel van die Unie -weermag - Smith, Wright en Hancock - kom onder 'n dodelike loodstorm vorentoe. Hancock behaal 'n kort deurbraak, maar word vinnig afgeweer. Wright se troepe het 'n entjie gevorder en begin ingrawe, en in Smith se sektor het drie brigades in 'n sak gevoer met rebelle muskiete en kanonne opgedoen en het hulle ontsaglike slagoffers opgedoen. Die aanval is binne minder as 'n uur voltooi. Later die oggend het Warren en Burnside uiteenlopende aanvalle in die noordelike sektor van die slagveld gedoen en kon dit nie vorder nie. Teen die middag het Grant die offensief as 'n mislukking beoordeel en dit afgelas.
Die aanranding van die Unie by Cold Harbor was 'n ramp, hoewel verhale van velde besaai met blougeklede lyke 'n verwronge indruk gee van wat werklik gebeur het. 'N Paar sektore het groot slagtings beleef, maar langs 'n groot deel van die slaglyn was die verliese van die Unie gering, en baie Konfederate het geen idee gehad dat daar selfs 'n offensief probeer is nie. Geskiedkundiges het getalle voorgestel wat wissel van 7.500 tot meer as 12.000 slagoffers, wat almal binne 'n paar vreeslike minute opgedoen is. 'N Noukeurige ontleding van die betrokke eenhede dui egter daarop dat die groot aanklag by Cold Harbor meer as 3,500 ongevalle in die Unie veroorsaak het. Totale ongevalle van die Unie vir die hele dag, ongeveer 6 000 konfederale verliese, was ongeveer 1 500.
Verskeie dae lank het skerpskutters hul dodelike handel onderneem en lyke vrot onder die skroeiende somerson. Na 'n tragiese tussenpose van vertragings en misverstande het Grant en Lee uiteindelik 'n wapenstilstand beding om die dooies en gewondes te verwyder. Vir die meeste beseerde soldate wat tussen die leërs lê, het die skietstilstand te laat gekom.
Op soek na die doodloopstraat by Cold Harbour, het Grant weer oorgegaan tot maneuver, hierdie keer met die oog daarop om Lee se toevoerlyne te verbreek. Unie -kavalerie het in die rigting van Charlottesville gery met die doel om die Virginia Central Railroad te verwoes, en die troepe van die Unie in die Shenandoah -vallei was op pad na Lynchburg, eindpunt van die James River Canal. Weereens dans Lee op Grant se deuntjie, stuur Early se korps om Lynchburg te beskerm en stuur kavallerie om die aanval op die Unie te onderskep, en uiteindelik botsing by Trevilian Station.
Die kern van Grant se nuwe plan was om met vrymoedigheid oor die Jamesrivier te jaag en Petersburg vas te lê en die hoofspoorverbindings na Richmond te verbreek. Na donker op 12 Junie ontkoppel die Unie -mag en stroom suidwaarts. Uit die vrees dat Grant verby sy regterflank kan gly en Richmond aanval, konsentreer Lee daarop om die paaie wat na die Konfederale hoofstad lei, te blokkeer. Grant het egter 'n ander plan in gedagte gehad. Die Overland -veldtog van die Rapidan tot by die James was besig om te eindig, en die Petersburg -veldtog was op die punt om te begin.
Trevilian Station Station Battlefield, Virginia. Shenandoah Sanchez
Die belangrikheid van die veldveldveldtog
Wie was die oorwinnaar? Die antwoord lê in hoe 'n mens wen definieer. Grant het tydens die Overland -veldtog ongeveer 55 000 man verloor, en Lee ongeveer 33 000, waardeur die Rebel 'n soort oorwinning kon behaal. By die aanvang van die veldtog was die verliese gemeet aan die onderskeie groottes van die leërs - Lee het ongeveer 65 000 man en Grant ongeveer 120 000 - Lee se aftrekkings was meer as 50 persent, terwyl Grant ongeveer 45 persent was. Alhoewel elke weermag aansienlike versterkings tydens die veldtog ontvang het, was Grant se vermoë om sy mag te vergroot baie groter as Lee. Eenvoudige rekenkunde dui daarop dat Grant uiteindelik die oorhand sou kry.
As die bevelvoerders behaal word deur taktiese suksesse, kom Lee as die duidelike wenner uit. Alhoewel hy gereeld in getal was, behaal hy oorwinnings in die Wilderness, Spotsylvania Court House, die Noord -Anna -rivier, Totopotomoy Creek en Cold Harbour, wat Grant in elk van die gevegte in die wiele ry. Maar as die veldtog in sy geheel bekyk word, kom Grant voor. Alhoewel hy verskeie taktiese terugslae ondergaan het, het hy hom nooit as verslaan beskou nie, en hy het sy strategiese doelwit verder gevoer deur middel van maneuver. Die groot doel van die Rebel -bevelvoerder was om die lyn van die Rapidan te hou, en hy het misluk dat Grant se doel was om Lee se leër as 'n effektiewe vegmag te ontken, en daarin slaag hy grootliks. Teen die einde van die veldtog het Grant Lee in defensiewe grondwerke rondom Richmond en Petersburg vasgemaak. Alhoewel hy nie Lee se leër vernietig het nie, het hy die rebellemag se aanvallende vermoë vernietig en die vermoë daarvan om die uitkoms van die oorlog te beïnvloed, ernstig verminder.
Met die dooiepunt in Petersburg het die konfederasie se klok sy laaste ure afgeskakel. Die afsterwe van die Army of Northern Virginia, en daarmee saam die afsterwe van die Konfederasie, was maar 'n kwessie van tyd.
Sheridan 's 1864 Shenandoah -veldtog
Teen die laat somer van 1864 het die Unie die ramp in Kernstown en die Konfederale brand van Chambersburg beleef. Genl Ulysses S. Grant het besluit om die leër van die Konfederale genl. Jubal Early te verpletter en die vrugbare Shenandoah te vernietig as 'n militêre voorraadkelder vir Lee se leër.
Hy het verskeie militêre distrikte onder een bevelvoerder herorganiseer en sy aggressiewe kavalleris, genl. Philip H. Sheridan, gekies om hierdie nuwe leër met die grootste deel van die federale kavallerie te lei. Sheridan se instruksies was om Early te verslaan en 'n veldtog van totale oorlogvoering in die vallei te voer. Na 'n aanvanklike tydperk van 'nabootsing van oorlog', het Sheridan 'n reeks brandende nederlae gelewer. Sheridan het op 7 Augustus die kommando by Harper's Ferry oorgeneem om sy benaderings na Winchester te verdedig, terwyl Sheridan sy weermag, nou 50.000 sterk, suidwaarts beweeg het via Berryville met die doel om die Valley Turnpike te sny. Op 11 Augustus het die Konfederale kavallerie en infanterie die Unie-kavallerie by Double Toll Gate teruggedraai in sporadiese, daglange gevegte, wat hierdie maneuver verhinder het
Robert E. Lee het versterkings gestuur onder die algemene bevel van genl Richard Anderson om by Early aan te sluit. Op 16 Augustus het die kavallerie van die Unie hierdie mag teëgekom deur Front Royal, en in 'n skerp verlowing by Guard Hill het generaal George A. Custer 's brigade meer as 300 Konfederate gevange geneem.
Sheridan is beveel om versigtig te beweeg en 'n nederlaag te vermy, veral as Early versterk word. Onseker oor die vroeë ''s en Anderson 's se gesamentlike krag, het Sheridan hom teruggetrek na 'n verdedigingslinie naby Charles Town om die Potomacrivierkruisings en Harpers Ferry te dek. Die vroeë magte het op 17 Augustus die agterhoede van die Unie by Abrams Creek by Winchester geloods en noordwaarts op die Valley Turnpike na Bunker Hill gedruk. As gevolg van die prestasie van Sheridan tot dusver, beskou General Early hom as 'n skugter bevelvoerder.
Op 21 Augustus het Early en Anderson 'n konvergerende aanval teen Sheridan geloods. Toe Early die hoof van die infanterie van die Unie by Cameron's Depot bereik het, het Anderson noordwaarts van Berryville afgetrek teen Sheridan se kavallerie by Summit Point. Die uitslae van die gevegte was onoortuigend, maar Sheridan het aanhou terugtrek. Die volgende dag vorder Early met vrymoedigheid na Charles Town, en raak paniekbevange oor 'n deel van die terugtrekkende leër van die Unie, maar laatmiddag het Sheridan teruggekeer in formidabele verskansings by Halltown, suid van Harpers Ferry, waar hy onaantasbaar was.
Vroeg daarna 'n ander inval in Maryland, in die hoop om deur hierdie maneuver die inisiatief te handhaaf. Op 25 Augustus het twee afdelings van die Sheridan -kavallerie die vroeë vordering onderskep, maar die Konfederale infanterie het hulle teruggery na die Potomac. Vroeë bedoelings is egter onthul, en op 26 Augustus het die infanterie van Sheridan 'n deel van die Konfederale vestigings in Halltown aangeval en oorrompel, wat Anderson en Kershaw genoodsaak het om terug te keer na die Depens van Stephenson. Vroeg laat vaar sy aanval en keer terug suid, en vestig 'n verdedigingslinie op die westelike oewer van Opequon Creek van Bunker Hill na Stephenson's Depot.
Op 29 Augustus het Union -kavallerie die Opequon by Smithfield Crossing verbygesteek, maar is vinnig deur die Konfederale infanterie oor die spruit teruggery. Unie -infanterie van die VI Corps het daarna gevorder en die lyn van die Opequon teruggekry. Dit was nog 'n keer in 'n reeks stootpunte en paries wat hierdie fase van die veldtog gekenmerk het, onder die soldate bekend as die " mimiese oorlog. "
Op 2-3 September het Averell 's se kavalleriedivisie suid van Martinsburg gery en die Konfederale linkerflank by Bunker Hill getref, die Konfederale kavallerie verslaan, maar deur infanterie teruggedryf. Intussen konsentreer Sheridan sy infanterie naby Berryville. Die middag van 3 September het die bevel van Anderson 's elemente van die Crook 's korps (Army of West Virginia) in Berryville teëgekom en aangeval, maar is afgeweer. Hy het sy hele leër vroeg op die 4de laat kom, maar hy het die posisie van Sheridan in Berryville te sterk gevind om aan te val. Vroeg weer teruggetrek na die Opequon -lyn.
Op 15 September het Anderson die Winchester -gebied verlaat om terug te keer na Lee 's se leër en teen die 18de die Virginia -Piemonte bereik. Sy oorblywende afdelings het vroeg versprei van Winchester na Martinsburg, waar hy weer die B & ampO -spoorweg gesny het. Toe Sheridan verneem van die vertrek van Anderson en die aanval op Martinsburg, besluit hy om dadelik aan te val terwyl die konfederale leër verstrooi is
Op 19 September het Sheridan sy leër op die Berryville Turnpike gevorder, wat die slag van Third Winchester (Opequon) laat neerkom het. Deur gedwonge optogte konsentreer Early sy leër betyds om die hoofslag van Sheridan te onderskep. Die geveg het heeldag op die heuwels oos en noord van Winchester gewoed. Veterane in die vroeë jare het twee afdelings van die XIX Corps en 'n VI Corps -afdeling in gevegte in die middelveld en naby die Dinkle Barn uitgeskakel. Konfederale afdelingsbevelvoerder genl Robert E. Rodes en unie -afdeling bevelvoerder genl David A. Russell is binne 'n paar honderd meter van mekaar dood in die hitte van die gevegte. Laatmiddag breek 'n flankerende beweging deur die korps van Crook en die kavallerie van die Unie uiteindelik die vroeë lyn noord van die stad uit. Derde Winchester was 'n doen-of-sterf-poging van albei leërs, wat tot bykans 9 000 slagoffers gelei het
Die oorwinning van Sheridan was deurslaggewend, maar onvolledig Vroeg teruggetrek twintig myl suid na sy verskansings by Fisher's Hill en Sheridan het gevolg.
Voorlopige skermutseling op die 21ste het getoon dat 'n frontaanval duur sou wees, en daarom het Sheridan op 22 September 'n flankbeweging aangewend, weggesteek van die Konfederale seinstasie op Massanuttenberg by die digte woud, loop Crook twee afdelings langs die skouer van Little Noordberg om agter die Konfederale lyne te kom. Laat namiddag val Crook se soldate op die vroeë linkerflank en agterkant, soos 'n stortvloed, en gooi die Konfederale weermag paniekbevange terug. Op Milford (Overall) in die Luray -vallei op dieselfde dag het die Konfederale kavallerie verhoed dat twee afdelings van die Union -kavallerie Luray bereik en New Market Gap verbygesteek het om die oorwonne leër van die vroeë 8217's te onderskep toe dit die vallei onttrek het.
Vroeg teruggetrek na Rockfish Gap naby Waynesboro, en het die vallei oopgemaak vir Union-afvallighede en wat bekend gestaan ​​het as The Burning, 'n veldtog van twee weke van vernietiging om die landboubasis van die vallei te neutraliseer-die 'broodbak van die konfederasie'. Nadat hy Grant oortuig het dat hy nie verder as Staunton kon gaan nie, het Sheridan die vallei afgetrek en stelsels, stalle en openbare geboue stelselmatig verbrand en die voer, graan en vee vernietig of weggevoer. Gedurende hierdie deel van die veldtog het die Konfederale partydige groepe onder John S. Mosby en Harry Gilmor hul aktiwiteite teen die toevoerlyne van die Unie in die onderste vallei verhoog.
Sheridan het gedink dat hy die vroeë leër vernietig het, maar die Kershaw -afdeling en nog 'n brigade kavalerie is terug na die vallei, wat amper die verliese by Opequon en Fisher 's Hill opgemaak het. Vroeg volg die onttrekking van Sheridan en stuur sy kavallerie onder genl Thomas L. Rosser om die agterhoede van die Unie te teister. Woedend deur Rosser se voortdurende skermutseling, beveel Sheridan sy bevelvoerder van kavallerie, genl. Alfred T. Torbert, om 'die vyand te slaan of te laat sweep. " Op 9 Oktober los Torbert die afdelings van sy jong generaals, Wesley Merritt en George Custer, op die Konfederale kavallerie, en stuur dit na Tom 's Brook. In die geveg wat gevolg het, het seëvierende Unie -troepe die Konfederate twintig myl op die snoek en agt myl op die agterpad gejaag, in wat bekend gestaan ​​het as die " Woodstock Races. " Die moraal en doeltreffendheid van die Konfederale kavallerie was ernstig benadeel vir die res van die oorlog.
Op 13 Oktober het Early Fisher 's Hill weer in beslag geneem en deur Strasburg na Hupp 's Hill gestoot, waar hy 'n deel van die leër van Sheridan betrek het. Toe Sheridan die nabyheid van die vroeë magte besef, onthou hy die VI Corps, wat weer gestuur is om by Grant aan te sluit. Op 19 Oktober, met dagbreek, na 'n ongeëwenaarde nagmars, het die Konfederale infanterie onder leiding van genl John B. Gordon die soldate van die Crook 's korps in hul kampe by Cedar Creek verras en oorweldig. Die XIX -korps het dieselfde lot gely toe die res van die vroeë leërs by die aanval aangesluit het. Slegs die VI -korps het sy orde gehandhaaf toe dit na Middletown teruggetrek het, en 'n skerm verskaf waarna die ander korps kon hergroepeer.
Sheridan, wat afwesig was toe die aanval begin het, het vanaf Winchester op die veld aangekom en onmiddellik 'n teenaanval begin reël en gesê as ek vanoggend by julle was, seuns, sou dit nie gebeur het nie. " Laatmiddag , het die leër van die Unie 'n gekoördineerde teenaanval geloods wat die Konfederate oor Cedar Creek teruggedryf het. Die leiding van Sheridan het die gety verander en die pragtige oggendoorwinning in die vroeë oggendure in 'n middagramp verander. Vroeë terugval in die vallei onder skerp kritiek op sy generaalskap, terwyl president Abraham Lincoln die momentum van Sheridan se oorwinnings in die vallei en Sherman se sukses in die veldtog van Atlanta na herverkiesing in November behaal het.
Die verhaal van Sheridan se veldtog weerklink vandag nog in Valley -gesinne. Hierdie geskiedenis is inderdaad veral oortuigend - nie net vanweë die effek daarvan op die uiteindelike uitkoms van die burgeroorlog nie - maar ook vanweë die impak daarvan op die persoonlike lewens van die Shenandoah -burgers.
Daar is baie plekke in die vallei wat vandag die verhaal vertel van hierdie dramatiese veldtog, van meulplekke tot slagvelde tot museums. As u die vallei verken, kan u selfs 'n inwoner teëkom wat sy of haar eie familie se ervaring tydens hierdie donker hoofstuk van die geskiedenis van die vallei met u kan deel.
Die laaste veldtog van die Army of the Potomac.
Die volgende dokumente voltooi die geskiedenis van die laaste kampagne van die Army of the Potomac:
CAVALRY HOOFKwartiere, DINWIDDIE HOF, 31 Maart 1865.
Luitenant-genl. Grant, bevelvoerende leërs Verenigde State:
Die vyand se kavallerie het my ongeveer tienuur vandag aangeval op die pad wat uit die weste gekom het en 'n entjie noord van Dinwiddie Court-huis. Hierdie aanval is baie mooi afgeweer deur genl SMITH se brigade van CROOK 's afdeling, en die vyand is oor Chamberlain 's Creek gedryf. Kort daarna val die vyandelike infanterie met groot geweld op dieselfde spruit aan en ry in genl DAVIES ' brigade, en vorder vinnig die vurke van die pad by J. BOISSEAU 's. Dit het DEVIN, wat vooraf was, en DAVIES gedwing om na die Boydton -pad te gaan. Genl GREGG 's brigade en genl GIBBS ' brigade, wat na Dinwiddie toe was, val die vyand agterlangs baie mooi aan. Dit het die opmars na links van ons infanterie gestop en uiteindelik veroorsaak dat hulle na Dinwiddie draai en ons met groot geweld aanval. Die vyand val toe weer by Chamberlain 's Creek aan en dwing SMITH se posisie. In hierdie tyd het CAPEHART en PENNINGTON 's brigades van CUSTER 's afdeling gekom en 'n baie aantreklike geveg het plaasgevind.
Die vyand het veld gekry, maar ons hou nog steeds voor Dinwiddie, en Davies en Devin kom langs die Boydton -pad om by ons aan te sluit.
Die opponerende mag was Pickett 's afdeling, Wise 's onafhanklike brigade van infanterie, en Fitzhugh Lee 's, Rosser 's en W.H. Lee 's kavallerie bevele.
Die mans het hulle uitstekend gedra. Ons verlies aan dood en gewond sal waarskynlik 450 mense tel, maar baie min is as gevangenes verlore.
Ons het 'n aantal gevangenes van die vyand.
Hierdie krag is te sterk vir ons. Ek sal moed inskuif na Dinwiddie Court House totdat ek genoodsaak is om te vertrek.
Ons gevegte vandag is afgeskakel.
Die vyfde, korps is tot u ondersteuning gebied. Twee afdelings gaan deur J. BOISSEAU 's en een in die Boydton -pad. Boonop het ek MCKENZIE se kavalerie gestuur wat u langs die Vaughan -pad sal bereik.
Al hierdie magte behalwe die kavallerie behoort u teen twaalfuur te bereik.
U neem die bevel oor die hele mag wat gestuur is om saam met u te werk, en gebruik dit na u beste vermoë om die mag te vernietig wat u bevel vandag so galant beveg het.