Geskryf deur Miroslav Palanský
Belastingparadys het 'n bepalende kenmerk van die wêreldwye finansiële stelsel geword. Multinasionale ondernemings kan verskillende skemas gebruik om belasting te vermy in lande waar hulle groot omset verdien. in nuwe navorsing, skat my kollega Petr Janský en ek skat dat ongeveer US $ 420 miljard se korporatiewe winste elke jaar uit die 79-lande verskuif word.
Dit is gelykstaande aan ongeveer US $ 125 miljard aan verlore belastinginkomste vir hierdie lande. As gevolg hiervan word hul staatsdienste óf onderbefonds of moet hulle deur ander belastingbetalers met laer inkomste befonds word. Dit dra by tot toenemende ongelykheid in lande sowel as oor die hele wêreld.
Gegewe die aard van die saak, is dit intrinsiek moeilik om belastingvermyding of ontduiking op te spoor. Om dit reg te kry, gebruik ons ​​gegewens oor direkte buitelandse belegging (FDI) wat deur die Internasionale Monetêre Fonds versamel is om te ondersoek of maatskappye wat uit belastingparadys besit, laer winste in lande met hoë belasting het in vergelyking met ander maatskappye.
Ons het gevind dat lande met 'n groter deel van die beleggingsoptrede uit belastingparadys winste wat stelselmatig en aansienlik laer is, aandui dat hierdie winste na belastingparadys verskuif is voordat dit in lande met hoë belasting aangemeld is. Die sterkte van hierdie verhouding stel ons in staat om te skat hoeveel meer wins in elke land gerapporteer sou word as ondernemings wat uit belastingparadys besit, soortgelyke winste as ander maatskappye het.
Ons het gevind dat lande met laer inkomste gemiddeld minstens soveel verloor as ontwikkelde lande (relatief tot die omvang van hul ekonomieë). Terselfdertyd is hulle minder in staat om effektiewe instrumente te implementeer om die hoeveelheid wins wat uit hul lande verskuif word, te verminder.
Drie kanale om wins te verskuif
Daar is drie hoofkanale wat multinasionale ondernemings kan gebruik om winste uit lande met hoë belasting te verskuif: skuldverskuiwing, registrasie van ontasbare bates soos kopiereg of handelsmerke in belastingparadys, en 'n tegniek wat bekend staan ​​as 'strategiese oordragpryse'.
Om te sien hoe hierdie kanale werk, stel jou voor dat 'n multinasionale bestaan ​​uit twee ondernemings, een geleë in 'n hoë-belasting jurisdiksie soos Australië (maatskappy A) en een in 'n lae-belasting jurisdiksie soos Bermuda (maatskappy B). Maatskappy B is 'n houermaatskappy en besit volle maatskappy A.
Alhoewel albei maatskappye belasting moet betaal op die wins wat hulle in hul onderskeie lande maak, word een van die drie kanale gebruik om winste van die land met 'n hoë belasting (Australië in ons geval, met 'n belastingbelasting op korporatiewe inkomstebelasting van 30%) na die land met 'n lae belasting (Bermuda, met 'n belastingkoers vir ondernemingsbelasting van 0%). Vir elke dollar wat op hierdie manier verskuif word, vermy die multinasionale 30 sent belasting.
Skuldverskuiwing is wanneer maatskappy A geld (alhoewel dit nie nodig het nie) by maatskappy B leen en rente op hierdie lening aan maatskappy B betaal nie. Die rentebetalings is 'n koste vir maatskappy A en is in Australië belastingaftrekbaar. Hulle verminder dus die wins wat die maatskappy A in Australië doen, terwyl hulle die wins in Bermuda verhoog.
Op die tweede kanaal dra die multinasionale sy ontasbare bates (soos handelsmerke of outeursreg) aan maatskappy B oor, en dan betaal maatskappy A tantieme aan maatskappy B om hierdie bates te gebruik. Tantieme is 'n koste vir maatskappy A en verlaag die wins daarvan kunsmatig, wat die minderbelaste wins van maatskappy B verhoog.
Strategiese oordragpryse, die derde kanaal, kan gebruik word wanneer maatskappy A met maatskappy B. handel dryf. Om pryse vir hul handel in te stel, gebruik die meeste lande tans die sogenaamde 'armlengte-beginsel'. Dit beteken dat pryse dieselfde moet wees as wat die geval sou wees as twee nie-geassosieerde ondernemings met mekaar verhandel.
Maar in die praktyk is dit dikwels moeilik om die prys van die armlengte te bepaal, en daar is groot ruimte vir multinasionale ondernemings om die prys op 'n manier te bepaal wat hul totale belastingverpligtinge tot die minimum beperk. Stel jou voor dat maatskappy A vervaardig jeans en dit verkoop aan onderneming B, wat dit dan in winkels verkoop. As die koste van die vervaardiging van 'n paar jeans US $ 80 is en die maatskappy A bereid sou wees om dit aan die onverwante maatskappy C vir US $ 100 te verkoop, sou hulle $ 20 in wins verdien en US $ 6 aan belasting betaal (teen 30% ) in Australië.
Maar as maatskappy A die jeans aan sy filiaalmaatskappy B verkoop vir slegs US $ 81, verdien dit slegs US $ 1 in wins en betaal so US $ 0.3 aan belasting in Australië. Onderneming B verkoop dan die jeans aan 'n nie-verwante maatskappy C vir US $ 100, wat 'n wins van US $ 19 verdien, maar geen belasting betaal nie, aangesien daar geen belasting op korporatiewe inkomstes in Bermuda is nie. Met behulp van hierdie skema ontduik die multinasionale US $ 5.7 aan belasting in Australië vir elke paar jeans wat verkoop word.
Hoe om dit te stop
Die wortel van die probleem is die manier waarop internasionale korporatiewe inkomste belas word. Die huidige stelsel is gebaseer op 'n benadering wat byna 'n eeu gelede ontwikkel is, toe groot multinasionale ondernemings soos ons dit vandag ken, nie bestaan ​​het nie. Vandag het afsonderlike entiteite wat 'n multinasionale samestelling het, afsonderlike rekenings asof dit onafhanklike maatskappye is. Maar die multinasionale optimaliseer sy belastingverpligtinge in die geheel.
In plaas daarvan moet ons oorskakel na wat 'n eenheidsmodel van belasting. Die idee is om die wins te belas waar die ekonomiese aktiwiteit wat dit genereer in werklikheid plaasvind - nie waar wins gemeld word nie. Die multinasionale verslag lewer oor sy algehele wêreldwins en ook oor sy bedrywighede in elke land waarin hy werksaam is. Die regerings van hierdie lande sal dan toegelaat word om die multinasionale belasting te gee volgens die aktiwiteit in hul land.
In die praktyk is dit moeilik om te definieer wat presies 'ekonomiese aktiwiteit wat wins genereer' uitmaak. Vir 'n multinasionale maatskappy wat byvoorbeeld selfone vervaardig, is dit nie duidelik watter deel van sy wins word gegenereer deur, byvoorbeeld, die bestuurders in Kalifornië, ontwerpers in Texas, programmeerders in München, 'n monteerfabriek in China, 'n logistieke maatskappy in Singapore nie wat die telefoon na Parys stuur, die winkel in Parys wat die telefoon verkoop, of die Franse verbruiker.
Verskillende voorstelle vir eenheidsbelastingskemas omskryf hierdie belastingbasis op verskillende maniere. Die vyf faktore wat die meeste in ag geneem word, is: ligging van die hoofkwartier, verkope, betaalstaat, werknemersopbrengste en bates. Hierdie faktore gee verskillende voorstelle.
Uiteindelik sal die invoering van eenheidsbelasting 'n wêreldwye konsensus vereis oor die formule wat gebruik word om winste te verdeel. En weliswaar, dit sou moeilik wees om te doen. Soos die OESO sê: "Dit het enorme politieke en administratiewe kompleksiteit [en] en vereis 'n vlak van internasionale samewerking wat onrealisties is om te verwag op die gebied van internasionale belasting."
Maar aangesien die huidige stelsel regerings regoor die wêreld jaarliks ​​ongeveer $ 125 miljard kos, is wêreldwye samewerking regtig duurder as dit?
Miroslav Palanský, PhD-kandidaat, Instituut vir Ekonomiese Studies, Charles Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoekom Kanada se mees lewensvatbare stad nie Vancouver is nie ... dit is Calgary