Aquinas, weer, het die siel in Aristoteliaanse terme as die "vorm" van die liggaam beskou (kyk Labooy 2007:105 - ook vir wat hierna volg). In die Aristoteliaanse ontologie het 'n vorm egter per definisie 'n algemene of sekondêre identiteit, en is dit slegs in die verbintenis met materie dat 'n spesifieke ding met 'n primêre of individuele identiteit bestaan. Boonop kan vorm nie los van materie bestaan, of selfs gedink word, nie. Om die siel as vorm van die liggaam te verstaan, maak dit dan moeilik, dalk onmoontlik, om aan die siel as onsterflik te dink, of selfs net as iets wat sou kón voortbestaan - 'n posisie wat sterk ooreenkomste toon met 'n moderne filosoof soos P.F. Strawson (1959:102; vergelyk Labooy 2007:63-64) se argument teen die moontlikheid van 'n liggaamlose siel asook talle kontemporêre teoloë se afwysing van 'n "onsterflike siel" ten gunste van die "opstanding van die vlees" (kyk byvoorbeeld Berkhof 2007:515). Dit is iets waarmee Aquinas, wat die onsterflikheid van die siel wou handhaaf, geworstel het, en daar is geen eenstemmigheid oor of hy suksesvol daarmee was nie (kyk McCabe 2006:195 vir 'n simpatieke beoordeling). In die laat Middeleeue het iemand soos Skotus met sy idee van haecceitas ("dit-heid") 'n nuwe identiteitsteorie voorgestel om aan die Scylla van 'n primêre, en die Charybdis van 'n sekondêre, identiteit te ontsnap (kyk hieroor veral Labooy 2007:52-54).
Hoe 'n mens ook al oor die sukses al dan nie van die vroeg-Christelike, skolastieke en (Christelike) Renaissance-denke oor die siel oordeel, dit kan beslis nie met iets soos die voorstelling van 'n "ghost in the machine" vergelyk word nie. Guus Labooy merk daarom ironies op dat hierdie kategorie-fout, soos Descartes dit sou ontwikkel het, nie die oorblyfsel van 'n premoderne opvatting was (soos Ryles suggereer) nie, maar juis die aanbreek van 'n nuwe era ingelui het (Labooy 2007:237-242)!
Dit kan daarom nuttig wees om in breë terme te probeer aandui wat by enige spreke oor die siel of gees aan die orde is. As "the ghost in the machine" byvoorbeeld nie 'n tradisioneel Christelike voorstelling is nie, wat sou 'n mens dan wel as die kern van daardie tradisie se denke oor die siel, in al sy variasies, kan aandui? In hoe 'n mate verkeer só 'n opvatting in spanning (indien enigsins) met belangrike insigte en bevindings van die hedendaagse neuro-wetenskappe of geestesfilosofie? Is die idee van 'n siel in enige spesifieke opsig meer aanneemlik gesien vanuit die kontemporêre kompleksiteitsdenke as wat analitiese metodes op hul eie mag suggereer (later meer hieroor)? Is dit enigsins van belang of "ek 'n siel het" (vir sover dié vraag hoegenaamd betekenisvol is)?