Oersted eksperiment: eienskappe en refleksies Netwerk meteorologie
Die navorser, bekend onder die naam Hans Christian Oersted, het in 1819 waargeneem hoe 'n magnetiese naald afgebuig kon word deur die effek van 'n elektriese stroom. Die magneetnaald was 'n samestelling van 'n naaldvormige magneet. Hierdie eksperiment het bekend gestaan ​​as Oersted eksperiment en die bestaan ​​van 'n verband tussen elektrisiteit en magnetisme aan die lig gebring. Tot hierdie tyd was dit twee verskillende elemente, sowel as gravitasie en elektrisiteit.
In hierdie artikel gaan ons vertel waaruit die Oersted-eksperiment bestaan ​​en wat die kenmerke en weerspieëling daarvan is.
1 Oorsprong van die Oersted-eksperiment
3 Bydraes van die Oersted-eksperiment
Oorsprong van die Oersted-eksperiment
Daar moet in ag geneem word dat die huidige tegnologie nog nie bestaan ​​het om navorsing en stellings volgens die wetenskaplike metode uit te voer nie. Oersted se eksperiment toon dat daar 'n verband was tussen elektrisiteit en magnetisme. Die wette wat magnetiese interaksies met elektrisiteit wiskundig beskryf, is ontwikkel deur André Marie Ampère, wat in beheer was van die kragte wat bestaan ​​tussen die kabels waardeur elektriese strome sirkuleer.
Alles het ontstaan ​​danksy die analogie wat bestaan ​​tussen magnetisme en elektrisiteit. Dit is hierdie analogie wat die oorsaak is dat daar 'n soektog gedoen word in die verhouding wat tussen hulle bestaan ​​en wat die kenmerke in gemeen kan verklaar. Die eerste pogings om 'n moontlike verband tussen die elektriese ladings van magnete te ondersoek, het nie veel resultate opgelewer nie. Wat hulle wel getoon het, is dat deur voorwerpe wat elektries gelaai is naby magnete te plaas, 'n enkele krag is tussen hulle uitgeoefen. Hierdie krag is van wêreldwye aantrekkingskrag soos die wat bestaan ​​tussen enige voorwerp wat met elektrisiteit gelaai word en 'n neutrale voorwerp. In hierdie geval is die voorwerp die magneet.
Die magneet en die elektries gelaaide voorwerp trek aan, maar kan nie gerig wees nie. Dit dui aan dat daar geen magnetiese interaksie tussen hulle plaasvind nie. As dit die geval is, as hulle sou lei. Oersted het eers die eksperiment gedoen wat die hulp van die verband tussen elektrisiteit en magnetisme getoon het. Reeds in die jaar 1813 het voorspel dat daar 'n verhouding tussen die twee mag wees, maar dit was in die jaar 1820 toe hy dit bevestig.
Dit het gebeur terwyl hy sy fisikaklas aan die Universiteit van Kopenhagen voorberei het. In hierdie klas kon hy verifieer dat as hy 'n kompas naby 'n draad skuif wat elektriese stroom dra, die kompasnaald geneig is om loodreg op die draadrigting te oriënteer.
Die fundamentele verskil wat die Oersted-eksperiment bestaan ​​met ander vorige pogings, het negatiewe resultate opgelewer, is dat die eksperiment van die lus en die stroom, die ladings wat met die magneet wissel, in beweging is. Met inagneming van hierdie feit, sou die resultaat van die Oersted-eksperiment bekend kon wees aangesien dit voorgestel is alle elektriese stroom kon 'n magneetveld vorm. Ampere was 'n wetenskaplike wat die konsep van die verband tussen vloed en magnetisme gebruik het om 'n verklaring vir dit alles te kon verwag. Danksy sy resolusie kon hy 'n verduideliking daarstel wat die oplossing vir die gedrag van natuurlike magnetisme gegee het, en kon hy al die ontwikkelinge in wiskundige terme formaliseer.
Bydraes van die Oersted-eksperiment
Die bevinding dat alle elektriese stroom in staat is om 'n magnetiese veld te produseer, kan baie moontlikhede vir navorsing oor magnetisme en die verband daarvan met elektrisiteit open. Onder al hierdie oop paaie was daar baie vrugbare ontwikkelings wat ons tot die volgende punte ontwikkel het:
Die kwantitatiewe bepaling van die magnetiese veld wat deur verskillende soorte elektriese strome geproduseer word. Hierdie punt is beantwoord as gevolg van die behoefte om magnetiese velde met 'n intensiteit te produseer en 'n rangskikking van hul lyne wat beheerbaar was. Op hierdie manier is dit moontlik om die voordele van natuurlike magnete te hanteer en is dit moontlik om ander kunsmatige magnete met 'n doeltreffender werking te skep.
Die gebruik van die kragte wat bestaan ​​tussen elektriese strome en magnete. Danksy die kennis van hierdie verskynsel is dit moontlik om elektriese motors te gebruik, verskillende instrumente wat gebruik word om die intensiteit van stroom en ander toepassings te meet. Die elektroniese balans word byvoorbeeld vandag op baie terreine gebruik. Die elektroniese balans is gebou danksy die gebruik van die kragte wat bestaan ​​tussen elektriese strome en magnete.
Die verklaring van natuurlike magnetisme. Danksy die gebruik van die Oersted-eksperiment was dit moontlik om die kennis wat gedurende hierdie tyd opgebou is, op die interne struktuur van materie te baseer. Die feit dat enige stroom in staat is om 'n magnetiese veld in sy omgewing te genereer, is ook beklemtoon. As gevolg hiervan is dit bekend dat al die gedrag daarvan kan benut.
Die wederkerige effek wat in Oersted se eksperiment getoon kan word, het die industriële verkryging van elektriese stroom en die gebruik daarvan deur die meerderheid van die bevolking. Hierdie gebruik is gebaseer op die verkryging van elektriese stroom vanaf 'n magnetiese veld.
Ons gaan 'n bietjie besin oor die Oersted-eksperiment en wat is die bydraes daarvan in die wêreld van die wetenskap. Ons weet dat die draad bestaan ​​uit positiewe en negatiewe ladings. Albei take is met mekaar gebalanseer sodat die totale lading is nulpunt, ons visualiseer die kabel wat gevorm word deur twee lang parallelle rye. As ons die kabel in sy geheel beweeg, en albei in rye vooruit beweeg, gebeur daar niks. As die gang van 'n elektriese stroom egter vasgestel word, beweeg die ry voort en word 'n veld geproduseer wat die magneetnaald afbuig.
Hieruit word die refleksie verkry dat wat die veld produseer nie die beweging van die ladings is nie, maar die relatiewe beweging van die ladings van die een teken ten opsigte van die van die ander. Die verklaring waarom die naald beweeg, is dat die stroom van die magnetiese veldproduksiekabel waarvan die lyne aan die een punt ingaan en aan die ander kant vertrek. Dit is hoe die naald beweeg na aanleiding van die magneetveld.
Ek hoop dat u met hierdie inligting meer kan leer oor die Oersted-eksperiment en sy bydraes tot die wêreld van die wetenskap.