Taal weerspieël die waardes en vooroordele van die samelewing. Franzi / Shutterstock.com
Die retoriek rondom die uittrede van die Verenigde Koninkryk uit die EU het toenemend inflammatories geword. Sommige voel dat Boris Johnson se gebruik van militêre metafore soos 'oorgawe' om 'n wetgewing te beskryf, het debatte nog meer gepolariseer.
Dit is belangrik: die taal wat in die House of Commons gebruik word weerspieël - en kan waarskynlik deur die samelewing in die algemeen weerspieël word. Senior persone van die belangrikste Westminster-partye erken die gevare van sulke ontstellende taal 'n belofte onderteken aan die einde van September word hul “verantwoordelikheid om gematigde taal te probeer gebruik” uiteengesit in die debatte oor die uittrede van die EU. In hierdie geval word die mag van taal en die potensiaal om gedrag te vorm, erken.
Ons leef in 'n samelewing waarin ongelykheid verskans en toeneem - in hierdie konteks kan woorde werklike en skadelike gevolge hê. Dit geld veral die manier waarop ons oor ongelykheid self praat. Daar is talle voorbeelde hiervan, van die maniere waarop studente met leergestremdhede soms beskryf word deur middel van korter frases soos “lae vermoë”Aan eisers van behuisingsvoordele met luiheid.
Taalsake. Taal sny oor industrieë en sektore, wat beleid, navorsingsagendas en die samelewing in die algemeen beïnvloed. Dit ontwikkel ook voortdurend. Die samelewing verander op verskillende maniere. As gevolg hiervan moet aandag geskenk word aan die terme wat gebruik word om die ongelykhede daarin te identifiseer en te beskryf, en die gevolge wat taalkeuses het op diegene wat die gevolge van ongelykheid ervaar.
Die taal wat gebruik word om verskillende soorte ongelykheid te beskryf, kan geweldig verskil. Gevolglik, as ons nuwe verslag toon dat die taal wat gebruik word om oor strukturele ongelykhede te praat enorme betekenis het vir die bepaling van wat vasgelê en gemeet word tydens die bestudering daarvan.
Taal as voorstelling
Taal weerspieël en bewaar die waardes en vooroordele van die samelewing, en is 'n kragtige manier om ongelykhede te bevorder. Webwerwe, sosiale mediakanale en televisieprogramme is besaai met voorbeelde, soos byvoorbeeld die gebruik van die woorde “lam'Of' gay '.
In sulke gevalle word die vooroordele sigbaar versteek. Die taalgroep van die Kommissie vir Gelykheid en Menseregte het aangevoer dat “die Engelse taal die algemene aanname maak dat mense wit, manlik, heteroseksueel, nie-gestremd, getroud en van Europese onttrekking is”. Terwyl positiewe stappe gedoen is om uitdruklik bevooroordeelde taal aan te spreek waar manlikheid die standaard is (“die mensdom”), bly taal rondom dinge soos geslagte beroepe en sosiale houdings moeilik om uit te daag en te verander. In 2017 het Dany Cotton, die hoof van die Londense brandweer, aansienlike terugslag gehad en aanlyn misbruik toe sy 'n beroep op mense doen om eerder na 'brandbestryders', eerder as 'brandweermanne' te verwys.
Twee jaar later is dit nodig dat die debat binne die brandweerdiens gewen word, maar dit duur voort in die openbare lewe: hierdie keer in verband met televisieprogramme vir kinders. Die brandweer-en-reddingsdiens van Lincolnshire het aandag getrek deur die karakter “Brandweerman Sam” as 'n gelukbringer van die brandweerdiens te laat val. Intussen het die Londense brandweerdiens Peppa Pig gekritiseer omdat hy dieselfde geslagstaal gebruik het om hul beroep te beskryf.
Dit het nie die positiewe openbare reaksie gekry waarop die brandweerdiens gehoop het nie. In plaas daarvan het die tweet 'n verdeelde debat op sosiale media geloods. Baie reaksies op hierdie oproep tot meer gelyke taal noem dit 'politieke korrektheid het gek geraak', met sommige wat sover gegaan het om aan te dui dat slegs 'swakmindige' mense 'deurlopend aanstoot geneem word deur taal'. En tog is daar geen twyfel dat die gebruik van taal wat vroulike bydraes tot hierdie tradisioneel manlike beroep verminder, die ongelykhede wat die diens self probeer aanspreek, bevorder nie.
Motiverende sosiale verandering
Vir die samelewing om ongelykhede aan te pak, moet ons diegene insluit wat ongelykheid ervaar. Die aktivis-slagspreuk: “Nothing About Us Without Us” is 'n aanduiding van gemarginaliseerde groepe se ervaring om sonder stem te bly. Dit was byvoorbeeld waargeneem dat die gespesialiseerde taal vir navorsing oor gestremdhede nie toeganklik is vir gestremde mense nie. As diegene wat die gevolge van ongelykheid ervaar nie van die debat uitgesluit word nie, kan die taal self as 'n strukturele nadeel optree.
Intussen is daar baie variasie in die sentrale regeringsdepartemente wat verskillende terme gebruik om ongelykhede te beskryf - van sosiale mobiliteit, tot gelykheid, tot onreg. A onlangse opname het bevind dat net 55% van die mense in die Verenigde Koninkryk verstaan ​​wat die term “sosiale mobiliteit” beteken - met die kinders van 18 tot 24 wat die minste geneig is om dit te verstaan ​​in vergelyking met ouer ouderdomsgroepe. As die publiek nie bewus is van terme wat gereeld deur kundiges gebruik word nie, hoe kan ons dan effektief tot verandering vra?
Dit is dus belangrik dat die ervarings van 'n bepaalde groep in hul eie woorde aangebied word. Om die taal wat deur 'n individu, groep of gemeenskap gebruik word, te weerspieël, is noodsaaklik. Oorweeg die bepalings “BAME” en “BME”. Alhoewel dit algemeen gebruik word om na etniese minderhede te verwys, identifiseer baie min individue hulle met sulke akronieme. Baie mense weet nie waarvoor hulle staan ​​nie en dit impliseer dat nie-blanke mense 'n homogene groep uitmaak. In plaas daarvan moet die taal gebruik word om ongelykhede te beskryf ontstaan van diegene wat hulle ervaar en in hul ervarings geleë is.
Openbare opvattings van ongelykheid wissel ook regoor die land. Mense sien die gaping tussen sosiale klasse heel anders, afhangende van waar hulle woon in die UK. As u 'n individu vra om te definieer "wat beteken die hoërklas?" Of "hoe lyk 'n bevoorregte agtergrond vir u?" Sal die reaksies in verskillende geografiese gebiede en in verskillende bevolkingsgroepe wissel.
Taal is belangrik om verandering deur te voer veranderende houdings in die samelewing en die stimulering van politieke optrede. Ondersoek die taal wat gebruik word om ongelykhede te bespreek en te bewys, bevraagteken dan of dit moontlik is - of inderdaad nuttig - om 'n nasionale verhaal oor ongelykhede te konstrueer.
Hoewel die instelling van 'n starre leksikon om oor ongelykhede te praat, nie ons doel is nie, moet die taal van ongelykhede die ervarings van diegene wat benadeel word, vasvang en daarop reageer. Dit sou uiteindelik beteken dat die regte vrae gevra word en dat die regte stemme gehoor word.
Olivia Stevenson, Hoof van openbare beleid, UCL en Clare Stainthorp, Navorsing assistent, UCL
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Hoe die taal wat ons gebruik, lei tot ongelykhede
Waarom mense wat in verskillende woonbuurte woon, meer is ...
Is u meer geneig om die waarheid te ontken in u tweede ...