Tydens haar oorwinningstoespraak, Kamala Harris, die eerste vrou wat tot vise-president van die Verenigde State verkies is, het hulde gebring aan vroulike aktiviste, nie net in haar woorde nie, maar ook in haar voorkoms.
Kamala Harris se besluit om 'n wit broekpak aan te trek, was 'n knik vir suffragiste en vir vroulike politici Hillary Clinton en voormalige vise-presidentskandidaat Geraldine Ferraro. Intussen was Harris se wit syhemp met 'n poesboog 'n genuanseerde verwysing na die vrouebetogings wat vier jaar gelede uitgebreek het.
As historikus wat oor mode en politiek skryf, Ek hou van hierdie tipe sartoriale gebare. Dit toon die relevansie en krag van modeverklarings in ons politieke stelsel. Harris, soos die suffragiste en politieke leiers wat voor haar gekom het, gebruik haar klere om hul beeld te beheer en 'n gesprek aan te wakker.
Die sterk verband van vandag tussen die kleur wit en die suffragiste is egter nie heeltemal akkuraat nie. Dit is meer gebaseer op die swart-en-wit foto's wat in die media versprei is, wat twee kleure wat net so belangrik vir die suffragiste was, verduister het.
Gebruik kleur om te oortuig
Die grootste deel van die 19de eeu het suffragiste nie beeldmateriaal in hul beweging opgeneem nie. Eers in die vroeë 20ste eeu het suffragiste begin besef dat Glenda Tinnin, een van die organiseerders van die National American Woman Suffrage Association, aangevoer, "'N Idee wat deur die oog na die gees toe gedryf word, lewer 'n meer opvallende en blywende indruk as enigiets wat deur die oor gaan."
Aangesien die suffragiste bewus geword het van die manier waarop beeldmateriaal die publieke opinie kon verskuif, het hulle media- en publisiteitstaktieke in hul veldtog opgeneem en allerhande bril gebruik om hul saak te populariseer. Kleur het 'n deurslaggewende rol in hierdie pogings gespeel, veral tydens openbare betogings soos optogte en optogte.
Suffragist Alice Paul trek 'n wit rok aan en lig 'n glas kort na die verloop van die 19de wysiging in 1920. Library of Congress
'N Deel van hul doel was om aan te dui dat hulle nie duiwelse Amazone's was wat geslagshiërargieë sou vernietig nie, aangesien sommige van hul kritici beweer. Slagvoerders wou eerder 'n beeld van hulself voorstel as pragtige en bekwame vroue wat beleefdheid in die politiek sou bring en die stelsel van korrupsie sou reinig.
Suffragiste het wit ontplooi om hierdie boodskappe oor te dra, maar hulle het ook na 'n baie meer uiteenlopende palet gewend.
Die 1913 Washington, DC parade was die eerste nasionale gebeurtenis wat die saak van die suffragiste op voorblaaie van koerante regoor die land geplaas het. Organiseerders het 'n ingewikkelde kleurskema gebruik om 'n indruk van harmonie en orde te skep. Optoggangers is verdeel deur beroepe, lande en state, en elke groep het 'n duidelike kleur aangeneem. Maatskaplike werkers het donkerblou gedra, opvoeders en studente het groen gedra, skrywers het wit en pers gedra, en kunstenaars het 'n ligte roos gehad.
Omdat hulle die mediabewuste vrouens was, besef hulle dat dit nie genoeg is om 'n aantreklike indruk van hulself te skep nie. Hulle moes ook met 'n herkenbare handelsmerk vorendag kom. Geïnspireer deur die Britse suffragette en hul veldtogkleure - pers, wit en groen - het die National Woman's Party ook 'n stel van drie kleure aangeneem: pers, wit en goudgeel.
Hulle het groen met geel vervang om hulde te bring aan Susan B. Anthony en Elizabeth Cady Stanton, wat die sonneblom - Kansas se staatsblom - toe hulle hulle in 1867 beywer vir 'n mislukte referendum oor die hele land se stemreg.
Die sonneblom is die eerste keer gebruik tydens 'n 1867-veldtog vir 'n referendum wat in Kansas staatsregtelik was wat misluk het. Library of Congress
Maak 'n kontras
Hierdie Amerikaanse stemregkleure - pers, wit en geel - staan ​​onderskeidelik vir lojaliteit, suiwerheid en hoop. En terwyl al drie van hulle tydens parades gebruik is, was dit die helderheid van die wit wat die grootste indruk gelaat het.
In beelde van suffragiste in opmars marsjeer, kontrasteer hul helder klere skerp met die skare mans in donkerkleurige pakke wat op die sypaadjies staan.
Tydens parades het die wit klere van die optoggangers skerp gekontrasteer met die toeskouers wat op die sypaadjie staan. Library of Congress
Hierdie visuele kontras - tussen vroue en mans, helder en donker, orde en wanorde - het hoop en moontlikheid oorgedra: Hoe kan vroue die politiek verbeter as hulle stemreg kry?
Wit rokke was ook makliker en goedkoper om te verkry as gekleurde rokke. 'N Armer of middelklasvrou kan haar steun vir stemreg toon deur 'n gewone wit rok aan te trek en 'n pers of geel bykomstigheid by te voeg. Die assosiasie van wit met die idee van seksuele en morele reinheid was ook 'n nuttige manier vir suffragiste om negatiewe stereotipes te weerlê wat hulle as manlike of seksueel afwykend.
Veral swart suffragiste het munt geslaan uit die assosiasie van wit en morele suiwerheid. Deur wit swart swart suffragiste te dra, het hulle getoon dat hulle ook eerbare vroue is - 'n posisie wat hulle lankal in die openbare diskoers ontneem is.
Behalwe die stryd om die stemming, sou swart vroue wit gebruik. Gedurende die 1917 stille parade om lynchies en rassediskriminasie te betoog, het hulle wit gedra.
Net soos wit 'n kragtige stelling gemaak het, was dit die kombinasie van die kleure - en die eienskappe wat elkeen voorgestel het - wat die ware omvang en simboliek van die stemregbeweging weerspieël.
Huisdemokratiese vroue het wit blanke uitrustings aangetrek om die suffragiste te vier, op 4 Februarie 2020, in 'n knik vir die 100ste herdenking van die bekragtiging van die 19de wysiging, wat state verbied om stemreg op grond van seks te ontken.
Die volgende keer as 'n vroulike politikus mode wil gebruik om die nalatenskap van die stemregbeweging te vier, kan dit 'n goeie idee wees om nie net hul morele suiwerheid te beklemtoon nie, maar ook aandag te gee aan hul lojaliteit aan die saak en, nog belangriker, hul hoop.
Wit is 'n groot gebaar. Maar dit kan nog beter wees as daar 'n bietjie pers en geel is.
Dit is 'n opgedateerde weergawe van 'n artikel wat oorspronklik op 19 Februarie 2019 gepubliseer is.