Nuuskommentaar: Plaasmoorde nie tandetrekkery nieArgieffoto Die inspan van terreurdade deur plaasaanvallers laat opnuut die vraag ontstaan of gruweldade ’n politieke motief móét hê om as terreur beskou te kan word. ’n Eiesoortige vorm van terreur waarvan deesdae al meer gelees word, is dat die slagoffer(s) van plaasaanvalle moet hoor hoe die aanvallers onder mekaar bespreek of hulle die slagoffer(s), reeds hulpeloos vasgebind en beseer, gaan vermoor. Dat dié verhale vertel kan word, dui daarop dat ’n aantal wel oorleef het. Om watter ander rede kon so iets binne hoorafstand van die slagoffers bespreek word, as om die huismense bykomende vrees in te jaag? In sommige gevalle is van die gesinslede, gewoonlik die boer, egter wel vermoor terwyl die ander moes toekyk, of ten minste kon hoor wat gebeur het. Wie sal byvoorbeeld ooit vergeet hoe die kleuter, Willemientjie Potgieter, soos haar ma, van agter deur die kop geskiet is? Willemientjie moes waarskynlik toekyk hoe haar pa met ’n panga doodgeslaan en vermoedelik met ’n tuinvurk gesteek is. Willemientjie se grootste ideaal destyds was om ’n lofkleuter van die Kinderkrans te word. Volgens berigte het ’n Oos-Kaapse boer, geblinddoek, geluister hoe die terroriste (want eintlik is hulle niks anders nie) debatteer of hy doodgemaak moet word. Ook ander duik in die argiewe op. Moontlik die grillerigste is die boervrou wat met ’n elektriese boor gemartel is nadat sy moes toesien hoe haar man wreed vermoor word. In Engels word die verwantskap tussen woorde soos terror, terrorised, terrorist maklik raakgesien. Daar is duidelik ’n taktiese inspan van terreur – moontlik om latere slagoffers by voorbaat “sag” te maak en so sonder veel marteling uit te wys waar die “warm” geld, of die geld vir lone, weggesteek word. Die ander opsie is dat die plaasaanvallers ’n streep masochisme onder lede moet hê. Hierdie politiek inkorrekte ontleding sal baie teenkanting kry, veral van akademici wat stompsinnig probeer aantoon dat plaasaanvallers die aanvalle uitvoer sonder politieke of rasmotiewe. ’n Nuwe boek van Ernst Roets, adjunkvoorsitter van AfriForum, speel klaar met dié naïwiteit. Hoewel terrorisme en politieke terrorisme dikwels as sinoniem voorgehou word, is die twee begrippe nie noodwendig dieselfde ding nie. Soms word terreur om ander redes gepleeg. Politieke motiewe speel egter so dikwels ’n rol dat dit menigmaal as sinonieme beskou word. Die afwesigheid van ŉ politieke motief kan nie die elemente van terreur uit dade haak wat ontwerp is om mense te terroriseer nie.