Die leser soek vergeefs na enige aanhaling van Ramaphosa wat enige wederkerige warmte teenoor Meyer beskryf. En jy kan weet dat as die skrywer dit gehad het, hy dit sou genoem het – juis om nuanse te gee aan die klinies berekende aspek van die politikus se persoonlikheid.
Saam met hierdie helaas onaantreklike eienskappe is die oorweldigende indruk waarmee ’n mens gelaat word dat Ramaphosa ’n man van aksie is, iemand wat niks in sy pad sal laat staan om ’n doelwit te bereik nie; kortom, hy doen wat nodig is – mits dit wettig en eerlik is.
Voorts gaan dié doelgerigtheid gepaard met ’n ambisie wat kompleet soos ’n laserstraal op sy mikpunt kan fokus. En ’n onstuitbare vermoë om mense tot sy standpunte om te haal. Een van die boeiendste stukke in die boek is die beskrywing van hoe Ramaphosa die NUM van feitlik niks opgebou het tot ’n bedingingsmasjien van ver oor 300 000 lede – ’n mag wat die andersins magtige Anglo American laat sidder het. Dieselfde geld die onstuitbare tsoenami van sy sakeryk wat hy – en onthou dit – uit niks uit ontwikkel het, aan die begin sonder die kunsmatige hulp van vandag se formele wetgewende steun en handveste wat ondernemings dwing om sekere persentasies aandeelhouding aan swart bemagtigdes oor te dra.
Sy byna bomenslike veldtog om sy beeld hierna as vakbondleier wat vir werkers omgee te herstel is tekenend van ’n loopbaan wat hom herhaaldelik in die vuur van aktiewe politiek gelouter het. Só sê hy: