Holocaust Duitse geskiedenis - Artikels - 2022
Nazi -Duitsland en die Holocaust
Konsentrasie- en uitwissingskampe
Jode in Duitsland
Opstand in Warskou
Inleiding tot die Holocaust
Die Holocaust was die stelselmatige, staatsondersteunde vervolging en moord op ses miljoen Jode deur die Nazi-regime en sy bondgenote en medewerkers. Die Nazi's het in Januarie 1933 aan bewind gekom in Duitsland. Hulle het geglo dat die Duitsers behoort aan 'n ras wat 'beter' was as alle ander. Hulle beweer dat die Jode behoort aan 'n ras wat 'minderwaardig' is en 'n bedreiging vir die sogenaamde Duitse rassegemeenskap is.
Teen 1945 het die Duitsers en hul bondgenote en medewerkers byna twee uit elke drie Europese Jode doodgemaak as deel van die 'Finale Oplossing'. Die 'finale oplossing' was die Nazi -beleid om die Jode van Europa te vermoor.
Gedurende die Nazi -era het Duitse owerhede ook ander groepe vervolg weens hul vermeende ras- en biologiese minderwaardigheid. Dit sluit in Roma ("Sigeuners"), gestremdes, sommige van die Slawiese volke (Pole, Russe en ander), Sowjet -krygsgevangenes en Swart mense.
Duitse owerhede het ander groepe vervolg op politieke, ideologiese en gedragsgronde. Onder hulle was kommuniste, sosialiste, Jehovah se Getuies en homoseksuele.
Waarom Duitse soldate nie bevele hoef te gehoorsaam nie?
Oorweeg, as u wil, 'n moeilike militêre opstand. 'N Soldaat van die Duitse weermag ontvang 'n bevel van 'n meerdere om sy geweer af te vuur, maar hy sit dit neer en loop weg. In die Verenigde State sou hy pas die onvergeeflike en onwettige daad van insubordinasie gepleeg het, selfs al was die hoofoffisier nie van dieselfde dienskantoor nie.
Maar in hierdie scenario het die Duitse soldaat die reëls nie oortree nie en hy het dit nie gevolg nie. Militêre ongehoorsaamheid is eintlik ingebak in die Duitser Bundeswehr, of gewapende magte. En die redes waarom ons in die land se sinistere verlede kan vind.
Amerikaanse militêre wet bepaal dat 'n bevel slegs ongehoorsaam kan wees as dit onwettig is. Die Duitse militêre handleiding verklaar egter dat 'n militêre bevel nie bindend is as dit nie vir diens gebruik is nie, of dat dit redelikerwys nie uitgevoer kan word nie. Trouens, as die bevel die menswaardigheid van die lid van die weermag of die doelwit van die bevel ontken, moet dit nie gehoorsaam word nie.
In die praktyk beteken dit dat 'n soldaat of administrateur van die gewapende magte 'n hoër offisier se bevel kan ignoreer, selfs as dit te midde van die geveg is of deur 'n hooggeplaaste amptenaar gegee word.
Dit is nie hoe dit vroeër was nie. Onvoorwaardelike gehoorsaamheid aan militêre bevele was eens 'n norm wat teruggekeer het na die koninkryke wat Duitsland voorafgegaan het voordat dit 'n nasiestaat geword het in 1871. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Duitsland 48 soldate tereggestel weens insubordinasie, en sy basiese opleiding was ontwerp om onvoorwaardelike onderwerping aan hoër beamptes was bekend as een van die brutaalste in Europa.
Na die Eerste Wêreldoorlog versag hierdie dissipline danksy die geallieerde magte, wat die land se streng militêre hiërargie die skuld gee vir die genadeloosheid van die Eerste Wêreldoorlog. Onder die Verdrag van Versailles moes Duitsland skuld erken vir die oorlog en sy militêre getalle en wapens. Die land se weermag is effektief afgebreek, met offisierskole gesluit en die aantal troepe verminder tot slegs 100,000.
Hans von Seeckt kyk hoe troepe verbystap, 1936. (Krediet: Ullstein Bild via Getty Images)
Duitsland wou egter nie die militêre bepalings van die verdrag volg nie. Kort nadat die verdrag onderteken is, het die Duitse generaal Hans von Seeckt begin om die weermag met die hulp van Rusland te herorganiseer en in die geheim herbou. Duitse maatskappye het verbode wapens op Russiese grond begin vervaardig en Duitse troepe het in die geheim met Russiese soldate geoefen.
Teen die tyd dat Adolf Hitler in 1933 aan bewind gekom het met beloftes om die land se vorige mag te laat herleef, was die Duitse publiek gereed daarvoor. Hitler het dadelik begin om die verdrag openlik te oortref. Toe hy die geheime naoorlogse weermag van Duitsland in die openbaar bring, begin hulle hul lojaliteit direk aan hom belowe. Vanaf 1934 is die Duitse militêre eed aan Hitler self gesweer en het dit 'n klousule bevat wat 'voorwaardelike gehoorsaamheid' belowe het.
Hierdie reël is ernstig opgeneem tydens die aanloop tot die Tweede Wêreldoorlog en die konflik self. Minstens 15 000 Duitse soldate is tereggestel vir verlating alleen, en tot 50 000 is gedood weens dikwels geringe dade van insubordinasie. 'N Onbekende aantal is summier uitgevoer, dikwels op die oomblik, deur hul offisiere of kamerade toe hulle geweier het om opdragte te volg.
Dit was nie altyd die geval nie. Historikus David H. Kitterman se navorsing oor 'n groep van 135 Duitse soldate wat bevele geweier het om Jode, krygsgevangenes of gyselaars te vermoor, toon dat hulle slae en doodsdreigemente opgedoen het omdat hulle hul meerderes trotseer het, maar nie een is tereggestel nie. Alhoewel insubordinasie ernstig opgeneem is, was verskonings dat soldate net opdragte gehoorsaam het toe hulle aan Holocaust -gruweldade deelgeneem het, nie heeltemal waar nie.
Die Duitse Nazi -kanselier en diktator Adolf Hitler raadpleeg 'n geografiese opnamekaart met sy algemene personeel, waaronder Heinrich Himmler en Martin Bormann tydens die Tweede Wêreldoorlog, 1939. (Krediet: France Presse Voir/AFP/Getty Images)
Toe die oorlog geëindig het, het die Geallieerdes die beheer oor Duitsland oorgeneem en die hele weermag daarvan uit diens gestel. Dit het 'n dekade geneem voordat Duitsland nou in twee verdeel is en 'n weermag herwin het, en in 1955 is 'n nuwe Bundeswehr geskep.
Die nuwe Duitse weermag was 'n ander dier as hul voorgangers. Die Duitse wet verbied die gebruik van sy weermag om enigiets anders te doen as om Duitsland self te verdedig, alhoewel die weermag wel deelneem aan humanitêre en NAVO -koalisie -missies. In plaas van blinde gehoorsaamheid, beklemtoon die weermag Innere F ührung, 'n moeilik vertaalbare konsep wat die militêre ervaring sentreer rondom die innerlike gewete van elke individu.
As gevolg hiervan weier baie Duitse soldate gevegsopdragte of is hulle ongehoorsaam aan bevele, sonder enige gevolg. Hulle vermoë om dit te doen is herhaaldelik in burgerlike howe gehou (Duitsland het geen militêre howe nie) en in die federale regering. In 2007 het die Duitse federale regering selfs so ver gegaan dat die Duitse reg beteken dat onvoorwaardelike gesag of lojaliteit teenoor meerderes nie bestaan ​​nie. Soldate moet nie onvoorwaardelik gehoorsaam nie, het die regering geskryf, maar kan gehoorsaam word wat denke is.
Die konsep van pligsgetroue militêre diens is nêrens duideliker as by die Benderblock, 'n Berlynse gebou waar deelnemers aan 'n mislukte poging om Hitler te vermoor in 1944 uitgevoer is nie. Vandag is die gebou 'n museum vir Duitse verset en elke jaar is dit x2019s die plek waar tradisioneel nuwe Duitse soldate hul pligte beëdig.
Dit is opsetlik dat hul eed om Duitsland te verdedig, nie 'n plek van militêre gehoorsaamheid nie, maar van militêre verset sweer. Die wrede nalatenskap van twee wêreldoorloë en die Holocaust verklaar die terughoudendheid van Duitsland om sy soldate in elk geval opdragte te laat gehoorsaam.
Hierdie verhaal is deel van Heroes Week, 'n week lange viering van ons helde in die weermag. Lees hier meer veteraneverhale.
Die Wannsee -konferensiehuis
Vyftien hooggeplaaste Nazi-amptenare vergader in hierdie villa aan die Wannsee-meer op 20 Januarie 1942 om die stelselmatige moord op Europese Jode te bespreek, wat hulle die 'Finale Oplossing vir die Joodse Vraag' noem. Vandag is die huis 'n gedenkteken wat besoekers inlig oor die ondenkbare dimensie van die volksmoord wat hier besluit is.
Joodse gedenktekens in Berlyn
Na die Amerikaanse oorlogsverklaring teen Japan, verklaar Duitsland en Italië oorlog teen die Verenigde State.
Vyftien lede van die Duitse staatsdiens en die Nazi -party het op die Wannsee -konferensie in Berlyn vergader. Hulle het die maatreëls wat nodig is om die 'Finale Oplossing' te implementeer en ooreengekom en die totale uitwissing van die Europese Jode geïmplementeer. Beeld met vergunning van David Allthorpe.
Joodse migrasie uit Romeinse Italië word beskou as die mees waarskynlike bron van die eerste Jode op Duitse grondgebied. Alhoewel die datum van die eerste vestiging van Jode in die streke wat die Romeine Germania Superior, Germania Inferior en Magna Germania genoem het, nie bekend is nie, dateer die eerste outentieke dokument met betrekking tot 'n groot en goed georganiseerde Joodse gemeenskap in hierdie streke uit 321 [ 13]    en verwys na Keulen aan die Ryn    (Joodse immigrante het hulle reeds in 139 vC  begin vestig. Dit dui aan dat die regstatus van die Jode daar dieselfde was as elders in die Romeinse Ryk. Hulle het sekere burgerlike vryhede geniet, maar was beperk ten opsigte van die verspreiding van hul kultuur, die behoud van nie-Joodse slawe en die ampstoepassing onder die regering.
Jode was andersins vry om enige beroep wat vir inheemse Duitsers oop was, te volg en was besig met landbou, handel, nywerheid en geleidelik geldlenings. Hierdie toestande het aanvanklik voortgegaan in die daarna gevestigde Germaanse koninkryke onder die Boergondiërs en Franken, want die kerklikheid het stadig wortel geskiet. Die Merowingiese heersers wat die Burgundiese ryk opgevolg het, was sonder fanatisme en het die pogings van die Kerk om die burgerlike en sosiale status van die Jode te beperk, min steun gegee.
Karel die Grote (800–814) het geredelik van die Kerk gebruik gemaak om samehang in die los saamgevoegde dele van sy uitgebreide ryk te bring, maar was geensins 'n blinde instrument van die kanonieke wet nie. Hy het Jode in diens geneem vir diplomatieke doeleindes, en het byvoorbeeld 'n Jood as tolk en gids saam met sy ambassade na Harun al-Rashid gestuur. Tog het daar selfs 'n geleidelike verandering in die lewens van die Jode plaasgevind. Die kerk het Christene verbied om woekeraars te wees, en daarom het die Jode die lonende monopolie van geldlenings verseker. Hierdie besluit het 'n gemengde reaksie van mense in die algemeen in die Frankiese ryk (insluitend Duitsland) op die Jode veroorsaak: Joodse mense is oral gesoek en vermy. Hierdie ambivalensie oor Jode het plaasgevind omdat hul kapitaal onontbeerlik was, terwyl hulle sake as onbetwisbaar beskou is. Hierdie vreemde kombinasie van omstandighede het die Joodse invloed verhoog en Jode het vrylik deur die land gegaan en hulle ook in die oostelike gedeeltes gevestig (Oud -Sakse en Hertogdom Thüringen). Afgesien van Keulen, is die vroegste gemeenskappe gestig in Mainz, Worms, Speyer en Regensburg. 
Die status van die Duitse Jode het onveranderd gebly onder die opvolger van Karel die Grote, Lodewyk die Vroom. Jode was onbeperk in hul handel, maar hulle betaal ietwat hoër belasting in die staatskas as die nie-Jode. 'N Spesiale beampte, die Judenmeister, is deur die regering aangestel om Joodse voorregte te beskerm. Die latere Karolingers het egter meer en meer die eise van die Kerk gevolg. Die biskoppe het voortdurend by die sinodes aangevoer dat hulle dekrete van die kanonieke wet insluit en afdwing, met die gevolg dat die meerderheid Christelike bevolking die Joodse ongelowiges wantrou. Hierdie gevoel, onder beide vorste en mense, is verder gestimuleer deur die aanvalle op die burgerlike gelykheid van die Jode. Vanaf die 10de eeu het die Heilige Week al hoe meer 'n tydperk van antisemitiese aktiwiteite geword, maar die Saksiese keisers het die Jode nie sleg behandel nie, maar slegs die belasting wat op alle ander handelaars gehef is. Alhoewel die Jode in Duitsland net so onkundig was as hul tydgenote in sekulêre studies, kon hulle die Hebreeuse gebede en die Bybel in die oorspronklike teks lees en verstaan. Halakistiese studies het ongeveer 1000 begin floreer.
Destyds het Rav Gershom ben Juda by Metz en Mainz klas gegee en leerlinge van ver en naby oor hom versamel. Hy word in die Joodse geskiedskrywing beskryf as 'n model van wysheid, nederigheid en vroomheid, en het by opvolgende geslagte bekend geword as die 'Lig van die ballingskap'.  Deur sy rol in die godsdienstige ontwikkeling van Jode in die Duitse lande te beklemtoon, Die Joodse ensiklopedie (1901–1906) bring 'n direkte verband met die groot geestelike sterkte wat later deur die Joodse gemeenskappe in die era van die kruistogte getoon is:
Hy het die Duitse Jode eers gestimuleer om die skatte van hul godsdienstige literatuur te bestudeer. Hierdie voortdurende studie van die Torah en die Talmoed het so 'n toewyding aan Judaïsme veroorsaak dat die Jode die lewe sonder hul godsdiens as die moeite werd beskou het, maar hulle het dit nie duidelik besef tot die kruistogte, toe hulle dikwels gedwing was om te kies tussen lewe en geloof. 
Kulturele en godsdienstige sentrum van die Europese Joodse wysiging
Die Joodse gemeenskappe van die stede Speyer, Worms en Mainz vorm die bondel van stede wat gedurende die Middeleeue die middelpunt van die Joodse lewe geword het. Dit word die ShUM -stede genoem, na die eerste letters van die Hebreeuse name: Shin for Speyer (Shpira), Waw for Worms (Varmaisa) en Mem vir Mainz (Magentza). Die Takkanot Shum (Hebreeus: תקנות שו"ם "Enactments of ShUM") was 'n stel dekrete wat oor 'n tydperk van dekades deur hul Joodse gemeenskapsleiers geformuleer en ooreengekom is. Die amptelike webwerf van die stad Mainz lui:
Een van die mees glorieryke tydperke in Mainz se lang geskiedenis was die tydperk vanaf die begin van die 900's en blykbaar baie vroeër. Na die barbaarse donker eeue het 'n betreklik veilige en verligte Karolingiese tydperk vrede en voorspoed vir Mainz en groot dele van Sentraal -Wes -Europa gebring. Gedurende die volgende 400 jaar het Mainz baie Jode gelok namate die handel gedy het. Die grootste Joodse leraars en rabbi's het na die Ryn gestroom. Hulle leerstellings, dialoë, besluite en invloed het Mainz en naburige dorpe langs die Ryn tot wêreldwye bekendheid gedryf. Hulle roem het versprei en dit vergelyk met dié van ander post-diaspora-stede soos Bagdad. Wes -Europees - Ashkenazies of Germaans - Judaïsme het in Mainz gesentreer en losgemaak van die Babiloniese tradisies. 'N Yeshiva is in die 10de eeu gestig deur Gershom ben Juda. 
Die historikus John Man beskryf Mainz as "die hoofstad van die Europese Jood", en merk op dat Gershom ben Juda "die eerste was wat kopieë van die Talmoed na Wes -Europa gebring het" en dat sy voorskrifte "Jode gehelp het om by Europese praktyke aan te pas." : 27–28 Gershom se skool het Jode uit die hele Europa gelok, waaronder die beroemde Bybelgeleerde Rashi  en "in die middel van die 14de eeu het dit die grootste Joodse gemeenskap in Europa gehad: ongeveer 6 000".  'In wese', sê die webwerf van City of Mainz, 'was dit 'n goue era, aangesien gebiedsbiskoppe die Jode beskerm het, wat lei tot groter handel en voorspoed.' 
Die Eerste Kruistog begin 'n era van vervolging van Jode in Duitsland, veral in die Rynland.  Die gemeenskappe van Trier, Worms, Mainz en Keulen is aangeval. Die Joodse gemeenskap van Speyer is deur die biskop gered, maar 800 is in Worms vermoor. Daar word gesê dat ongeveer 12 000 Jode alleen in die Rynse stede omgekom het tussen Mei en Julie 1096. Beweerde misdade, soos ontheiliging van die gasheer, rituele moord, vergiftiging van putte en verraad, het honderde op die brandstapel gebring en duisende in ballingskap gedryf.
Jode word beweer [ aanhaling nodig ] die ingang van die Mongole veroorsaak het, alhoewel hulle gely het met die Christene. Jode het hewige vervolging gely tydens die Rintfleisch -slagtings van 1298. In 1336 is Jode uit die Elsas aan massamoorde onderwerp deur die outlaws van Arnold von Uissigheim.
Toe die Swart Dood in 1348–49 oor Europa spoel, het sommige Christelike gemeenskappe Jode daarvan beskuldig dat hulle putte vergiftig het. In die Erfurt -bloedbad van 1349 is die lede van die hele Joodse gemeenskap vermoor of uit die stad verdryf weens bygelowe oor die Swart Dood. Koninklike beleid en openbare ambivalensie teenoor Jode het die vervolgde Jode gehelp om uit die Duitssprekende lande te vlug om die fondamente te vorm van wat die grootste Joodse gemeenskap in Europa sou word in die huidige Pole/Oekraïne/Roemenië/Wit-Rusland/Litaue.
Die wettige en burgerlike status van die Jode het 'n transformasie ondergaan onder die Heilige Romeinse Ryk. Die Joodse volk het 'n sekere mate van beskerming gevind by die keiser van die Heilige Romeinse Ryk, wat die reg op besit en beskerming van alle Jode van die ryk geëis het. 'N Regverdiging vir hierdie bewering was dat die Heilige Romeinse keiser die opvolger was van die keiser Titus, wat na bewering die Jode as sy privaat eiendom verkry het. Die Duitse keisers het hierdie besitbesit blykbaar meer geëis ter belasting van die Jode as om dit te beskerm.
'N Verskeidenheid van sulke belastings het bestaan. Louis IV, die Heilige Romeinse keiser, was 'n vrugbare skepper van nuwe belasting. In 1342 het hy die 'goue offergeld' ingestel en besluit dat elke Jood elke jaar die keiser een kreutzer uit elke gulden van hul eiendom moet betaal, benewens die belasting wat hulle reeds aan die staat sowel as die munisipale owerhede betaal. Die keisers van die huis van Luxemburg het ander belastingmetodes bedink. Hulle het hul prerogatiewe ten opsigte van die Jode verder toegereken deur die waardevolle voorreg om belasting aan die Jode te belas en 'n boete te betaal, aan die prinse en vryedorpe van die ryk te verkoop.Charles IV, via die Goue Bul van 1356, verleen hierdie voorreg aan die sewe kiesers van die ryk toe die ryk in 1356 herorganiseer is.
Vanweë hierdie redes, wat blykbaar ook belasting aangaan, het die Jode van Duitsland vanaf hierdie tyd geleidelik in toenemende getalle oorgegaan van die gesag van die keiser na die van beide die minder heersers en die stede. Ter wille van die broodnodige inkomste, is die Jode nou genooi om met die belofte van volledige beskerming terug te keer na die distrikte en stede waaruit hulle kort tevore verdryf is. Sodra die Joodse mense 'n eiendom verkry het, is hulle egter weer geplunder en verdryf. Hierdie episodes vorm van nou af 'n groot deel van die Middeleeuse geskiedenis van die Duitse Jode. Keiser Wenceslaus was die mees kundige in die oordrag van goud uit die sakke van ryk Jode na sy eie koffers. Hy het afsprake gemaak met baie stede, boedels en vorste, waardeur hy alle uitstaande skulde aan die Jode vernietig het in ruil vir 'n sekere bedrag wat aan hom betaal is. Keiser Wenceslaus verklaar dat enigiemand wat Jode help met die invordering van hul skulde, ondanks hierdie nietigverklaring, as 'n rower en vredesbreker hanteer sal word en gedwing sal word om terug te betaal. Daar word beweer dat hierdie besluit, wat na bewering jare lank die openbare krediet beseer het, duisende Joodse gesinne tydens die einde van die 14de eeu verarm het.
Die 15de eeu het geen verbetering meegebring nie. Wat in die kruistogte gebeur het, het weer gebeur. Die oorlog teen die Hussiete het die teken geword vir hernieude vervolging van Jode. Die Jode van Oostenryk, Bohemen, Morawië en Silezië het deur al die angs van die dood, gedwonge doop of vrywillige selfvernietiging gegaan ter wille van hul geloof. Toe die Hussiete vrede met die Kerk maak, het die pous die Franciskaanse monnik Johannes van Capistrano gestuur om die afvalliges terug in die kudde te wen en hulle met 'n afsku van kettery en ongeloof te inspireer. 41 martelare is alleen in Wrocław verbrand, en alle Jode is vir ewig verban Silesië. Die Franciskaanse broeder Bernardine van Feltre het 'n soortgelyke lot oor die gemeenskappe in Suid- en Wes -Duitsland gebring. As gevolg van die fiktiewe belydenisse wat onder die marteling van die Jode van Trent onttrek is, het die bevolking van baie stede, veral Regensburg, op die Jode geval en dit vermoor.
Die einde van die 15de eeu, wat 'n nuwe tydperk vir die Christelike wêreld gebring het, het die Jode geen verligting gebring nie. Jode in Duitsland het die slagoffers gebly van 'n godsdienstige haat wat hulle alle moontlike euwels toegeskryf het. Toe die gevestigde Kerk, bedreig deur sy geestelike krag in Duitsland en elders, voorbereid was op sy konflik met die kultuur van die Renaissance, was rabbynse literatuur een van die gerieflikste aanvalpunte daarvan. Op hierdie tydstip, soos een keer in Frankryk, het Joodse bekeerlinge valse berigte oor die Talmoed versprei, maar 'n voorstander van die boek het ontstaan ​​in die persoon van Johann Reuchlin, die Duitse humanis, wat die eerste in Duitsland was wat die Hebreeus insluit taal onder die geesteswetenskappe. Sy mening, hoewel sterk teenstaan ​​deur die Dominikaners en hul volgelinge, het uiteindelik die oorhand gekry toe die humanistiese pous Leo X toegelaat het dat die Talmoed in Italië gedruk word.
Moses Mendelssohn Edit
Alhoewel die lees van Duitse boeke in die 1700's verbied was deur Joodse inspekteurs wat 'n mate van polisiemag in Duitsland gehad het, het Moses Mendelson sy eerste Duitse boek, 'n uitgawe van Protestantse teologie, by 'n goed georganiseerde stelsel van Joodse liefdadigheid vir behoeftige Talmoedstudente gevind. Mendelssohn het hierdie boek gelees en bewyse gevind van die bestaan ​​van God - sy eerste ontmoeting met 'n voorbeeld van Europese briewe. Dit was slegs die begin van Mendelssohn se navrae oor die kennis van die lewe. Mendelssohn het baie nuwe tale geleer, en met sy hele opleiding wat uit Talmoed -lesse bestaan ​​het, het hy in Hebreeus gedink en elke nuwe werk wat hy teëgekom het, vir homself in hierdie taal vertaal. Die kloof tussen die Jode en die res van die samelewing is veroorsaak deur 'n gebrek aan vertaling tussen hierdie twee tale, en Mendelssohn het die Torah in Duits vertaal en die kloof tussen die twee oorbrug wat hierdie boek Jode in Duits kon praat en skryf, en hulle voorberei op deelname aan die Duitse kultuur en sekulêre wetenskap. In 1750 begin Mendelssohn as onderwyser in die huis van Isaac Bernhard, die eienaar van 'n syfabriek, nadat hy sy publikasies van filosofiese essays in Duits begin. Mendelssohn het God as 'n volmaakte wese beskou en het geloof in "God se wysheid, geregtigheid, barmhartigheid en goedheid". Hy het aangevoer, "die wêreld is die gevolg van 'n kreatiewe daad waardeur die goddelike wil die hoogste goeie wil bereik", en aanvaar die bestaan ​​van wonderwerke en openbaring, solank geloof in God nie daarvan afhang nie. Hy het ook geglo dat openbaring nie die rede kan weerspreek nie. Net soos die deïste, beweer Mendelssohn dat die rede die werklikheid van God, goddelike voorsienigheid en onsterflikheid van die siel kan ontdek. Hy was die eerste wat hom uitgespreek het teen die gebruik van ekskommunikasie as 'n godsdienstige bedreiging. Op die hoogtepunt van sy loopbaan, in 1769, word Mendelssohn in die openbaar uitgedaag deur 'n Christelike apologeet, 'n pastoor in Zürich met die naam John Lavater, om die meerderwaardigheid van Judaïsme bo die Christendom te verdedig. Van toe af was hy betrokke by die verdediging van Judaïsme in druk. In 1783 publiseer hy Jerusalem, of oor godsdienstige mag en Judaïsme. Hy het gespekuleer dat geen godsdienstige instelling dwang moet gebruik nie en beklemtoon dat Judaïsme nie die verstand dwing deur dogma nie, maar het aangevoer dat alle mense deur die rede godsdienstige filosofiese waarhede kan ontdek, maar wat Judaïsme uniek maak, is die geopenbaarde wetlike, rituele en morele kode wet. Hy het gesê dat Jode in die burgerlike samelewing moet lewe, maar slegs op 'n manier dat hul reg om godsdienstige wette na te kom, toegestaan ​​word, terwyl hulle ook die behoefte aan respek en die veelheid van godsdienste erken. Hy het hom beywer vir emansipasie en het Jode opdrag gegee om bande met die heidense regerings te sluit, in 'n poging om die verhouding tussen Jode en Christene te verbeter terwyl hy vir verdraagsaamheid en menslikheid pleit. Hy word die simbool van die Joodse Verligting, die Haskalah. 
Aan die einde van die 18de eeu het 'n jeugdige entoesiasme vir nuwe ideale van godsdienstige gelykheid in die westerse wêreld begin posvat. Die Oostenrykse keiser Joseph II was die belangrikste in hierdie nuwe ideale. Reeds in 1782 het hy die Patent van verdraagsaamheid vir die Jode van Neder -Oostenrykom sodoende burgerlike gelykheid vir sy Joodse onderdane te vestig.
Voor 1806, toe algemene burgerskap in die Heilige Romeinse Ryk grootliks nie bestaan ​​het nie, was sy inwoners onderhewig aan verskillende boedelregulasies. Op verskillende maniere van die een gebied van die ryk na die ander, het hierdie regulasies inwoners in verskillende groepe ingedeel, soos dinastes, lede van die hofvolgorde, ander adellikes, stadsbewoners (burgers), Jode, Hugenote (in Pruise 'n spesiale landgoed tot 1810 ), vryboere, slawe, smouse en sigeuners, met verskillende voorregte en laste verbonde aan elke klassifikasie. Regsongelykheid was die beginsel.
Die konsep van burgerskap was meestal beperk tot stede, veral vrye keiserstede. Daar was geen algemene konsessie nie, wat 'n voorreg gebly het vir die min mense wat die status geërf het of dit verkry het toe hulle 'n sekere vlak van belaste inkomste bereik het of die koste van die burgerfooi kon bekostig (Bürgergeld). Burgerskap was dikwels verder beperk tot stadsbewoners wat verbonde was aan die plaaslik dominante Christelike denominasie (Calvinisme, Rooms -Katolisisme of Lutheranisme). Stadsbewoners van ander denominasies of godsdienste en diegene wat nie die nodige rykdom gehad het om as burgers te kwalifiseer nie, word beskou as blote inwoners wat politieke regte ontbreek, en was soms onderhewig aan herroepbare verblyfpermitte.
Die meeste Jode wat toe in die dele van Duitsland gewoon het wat hulle toegelaat het om te woon, is outomaties gedefinieer as slegs inheemse inwoners, afhangende van permitte wat gewoonlik minder vrygewig was as die wat aan heidense inheemse inwoners verleen is (Einwohner, in plaas van Bürger, of burger). In die 18de eeu het sommige Jode en hul gesinne (soos Daniel Itzig in Berlyn) gelyke status verwerf met hul Christen -medeburgers, maar het 'n ander status as edeles, Hugenote of diensknegte gehad. Hulle het dikwels nie die reg op bewegingsvryheid oor territoriale of selfs munisipale grense geniet nie, laat staan ​​dieselfde status op enige nuwe plek as op hul vorige plek.
Met die afskaffing van die verskille in regstatus tydens die Napoleontiese era en die nagevolge daarvan, is burgerskap gevestig as 'n nuwe franchise wat oor die algemeen van toepassing was op alle voormalige onderdane van die vorste. Pruise verleen in 1812 burgerskap aan die Pruisiese Jode, hoewel dit geensins tot volle gelykheid met ander burgers gelei het nie. Joodse emansipasie het nie alle vorme van diskriminasie teen Jode uitgeskakel nie, wat dikwels nie amptelike staatsposisies beklee nie. Die Duitse federale bevele van 1815 het bloot die vooruitsig van volle gelykheid uitgehou, maar dit is op daardie stadium nie werklik toegepas nie, en selfs die beloftes wat gemaak is, is gewysig. Sulke vorme van diskriminasie was egter nie meer die leidende beginsel vir die ordening van die samelewing nie, maar 'n skending daarvan. In Oostenryk het baie wette wat die handel en verkeer van Joodse onderdane beperk, tot in die middel van die 19de eeu van krag bly ondanks die patent van verdraagsaamheid. Sommige van die kroonlande, soos Stiermark en Opper -Oostenryk, het Jode verbied om hulle op hul gebied in Boheme, Morawië en Oostenrykse Silezië te vestig, en baie stede is vir hulle gesluit. Die Jode was ook belas met swaar belasting en boetes.
In die Duitse koninkryk Pruise het die regering die beloftes wat in die rampspoedige jaar van 1813 gemaak is, wesenlik gewysig. Die beloofde eenvormige regulering van Joodse aangeleenthede is telkens uitgestel. In die tydperk tussen 1815 en 1847 was nie minder nie as 21 territoriale wette van toepassing op Jode in die ouer agt provinsies van die Pruisiese staat, wat elk deur 'n deel van die Joodse gemeenskap nagekom moes word. Op daardie tydstip was geen amptenaar gemagtig om in die naam van alle Pruisiese Jode, of Jood in die meeste van die ander 41 Duitse state te praat nie, wat nog te sê vir alle Duitse Jode.
Nietemin het 'n paar mans na vore gekom om hul saak te bevorder, onder wie Gabriel Riesser († 1863), 'n Joodse advokaat uit Hamburg, wat volle burgerlike gelykheid vir sy volk geëis het. Hy het die openbare mening in so 'n mate gewen dat hierdie gelykheid op 6 April 1848 in onderskeidelik Hannover en Nassau in Pruise op 5 September en op 12 Desember toegestaan ​​is, en ook in sy tuisstaat Hamburg, destyds die tuiste van die tweede -grootste Joodse gemeenskap in Duitsland.  In Württemberg is gelykheid toegestaan ​​op 3 Desember 1861 in Baden op 4 Oktober 1862 in Holstein op 14 Julie 1863 en in Sakse op 3 Desember 1868. Na die totstandkoming van die Noord -Duitse Konfederasie deur die wet van Julie 3, 1869, is alle oorblywende statutêre beperkings wat aan die volgelinge van verskillende godsdienste opgelê is, afgeskaf; hierdie dekreet is na die gebeure van 1870 na alle state van die Duitse ryk uitgebrei.
Die Joodse Verligting Edit
Tydens die Algemene Verligting (die 1600's tot laat 1700's) het baie Joodse vroue gereeld begin om nie-Joodse salonne te besoek en hulle te beywer vir emansipasie. In Wes -Europa en die Duitse state, is die nakoming van die Joodse wet Halacha, begin verwaarloos word. In die 18de eeu het 'n paar tradisionele Duitse geleerdes en leiers, soos die dokter en skrywer van Ma'aseh Tuviyyah, Tobias geb. Moses Cohn, waardeer die sekulêre kultuur. Die belangrikste kenmerk gedurende hierdie tyd was die Duitser Aufklärung, wat kon roem op inheemse figure wat meeding met die beste Wes -Europese skrywers, geleerdes en intellektuele. Afgesien van die eksternaliteite van taal en kleredrag, het die Jode die kulturele en intellektuele norme van die Duitse samelewing geïnternaliseer. Die beweging, bekend as die Duitser of Berlyn Haskalah bied baie gevolge vir die uitdagings van die Duitse samelewing. Reeds in die 1740's het baie Duitse Jode en sommige individuele Poolse en Litause Jode 'n begeerte na sekulêre onderwys gehad. Die Duits-Joodse Verligting van die laat 18de eeu, die Haskalah, dui op die politieke, sosiale en intellektuele oorgang van die Europese Jood na moderniteit. Sommige van die elite -lede van die Joodse samelewing het Europese tale geken. Absolutistiese regerings in Duitsland, Oostenryk en Rusland ontneem die Joodse gemeenskap se leierskap van sy gesag en baie Jode word 'hofjode'. Deur hul verbintenis met Joodse sakemanne te gebruik om as militêre kontrakteurs, mynbestuurders, stigters van nuwe nywerhede en verskaffers van edelgesteentes en klere aan die hof te dien, het hulle die plaaslike heersers ekonomiese hulp verleen. Hof -Jode is deur die heersers beskerm en het opgetree soos almal in die samelewing in hul toespraak, maniere en bewustheid van Europese literatuur en idees. Isaac Euchel verteenwoordig byvoorbeeld 'n nuwe generasie Jode. Hy het 'n leidende rol in die Duits behou Haskalah, is een van die stigtersredakteurs van Ha-Me/assef. Euchel is blootgestel aan Europese tale en kultuur terwyl hy in Pruisiese sentrums gewoon het: Berlyn en Koenigsberg. Sy belange was om die opvoedkundige belange van die Verligting met ander Jode te bevorder. Moses Mendelssohn as 'n ander verligtingsdenker was die eerste Jood wat sekulêre kultuur gebring het aan diegene wat 'n Ortodokse Joodse lewe lei. Hy waardeer die rede en voel dat enigiemand logies tot godsdienstige waarhede kan kom terwyl hy beweer dat wat Judaïsme uniek maak, die goddelike openbaring van 'n wetgewing is. Mendelssohn se toewyding aan Judaïsme lei tot spanning selfs met sommige van diegene wat hulle op die Verligtingsfilosofie onderskryf het. Getroue Christene wat minder gekant was teenoor sy rasionalistiese idees as teen sy aanhang van Judaïsme, het dit moeilik gevind om dit te aanvaar Juif de Berlin. In die grootste deel van Wes -Europa is die Haskalah eindig met groot getalle Jode wat assimileer. Baie Jode het opgehou om die Joodse wet te volg, en die stryd om emansipasie in Duitsland het twyfel laat ontstaan ​​oor die toekoms van Jode in Europa en het uiteindelik gelei tot immigrasie na Amerika en Zionisme. In Rusland beëindig antisemitisme die Haskalah. Sommige Jode het op hierdie antisemitisme gereageer deur hulle vir emansipasie te beywer, terwyl ander by revolusionêre bewegings aangesluit en geassimileer is, en sommige het hulle tot Joodse nasionalisme gewend in die vorm van die Sionistiese Hibbat Sion -beweging. 
Herorganisasie van die Duitse Joodse Gemeenskap Edit
Die bemagtiging van die Jode en die wedergeboorte van die Joodse wetenskap het gelei tot die oordrag van antieke tradisies na die nuwer geslagte. Geiger en Holdeim was twee stigters van die konserwatiewe beweging in die moderne Judaïsme wat die moderne gees van liberalisme aanvaar het. Samson Raphael Hirsch verdedig tradisionele gebruike: ontken die moderne 'gees'. Nie een van hierdie oortuigings is gevolg deur die getroue Jode nie. Zachary Frankel het 'n gematigde hervormingsbeweging in versekering met die Duitse gemeenskappe geskep, openbare eredienste is gereorganiseer, vermindering van middeleeuse toevoegings tot die gebed, gemeentesang is ingestel en gereelde preke het wetenskaplik opgeleide rabbis vereis. Godsdienstige skole is deur die staat afgedwing weens 'n behoefte aan die toevoeging van godsdienstige struktuur tot sekulêre opvoeding van Joodse kinders. Die preekstoelrede het veral begin floreer as gevolg van Duitse predikers, soos M. Sachs en M. Joel. Sinagogale musiek is aanvaar met die hulp van Louis Lewandowski. Deel van die evolusie van die Joodse gemeenskap was die kweek van Joodse letterkunde en assosiasies wat met onderwysers, rabbi's en leiers van gemeentes geskep is.
'N Ander belangrike deel van die herorganisasie van die Joods-Duitse gemeenskap was die groot betrokkenheid van Joodse vroue in die gemeenskap en hul nuwe neigings om hul gesinne in 'n ander lewenstyl op te neem. Joodse vroue weerspreek hul standpunte in die sin dat hulle moderniseer, maar probeer ook om sommige tradisies lewendig te hou. Duitse Joodse moeders verander die manier waarop hulle hul kinders grootgemaak het, soos om hul gesinne uit die Joodse woonbuurte te verhuis, en verander sodoende met wie Joodse kinders grootgeword het en met wie hulle gepraat het, en alles verander die dinamika van die destyds hegte Joodse gemeenskap. Daarbenewens wou Joodse moeders hulself en hul gesinne op ander maniere in die Duitse samelewing integreer.  As gevolg van hul moeders het Joodse kinders deelgeneem aan wandelinge in die omgewing, sportbyeenkomste en ander aktiwiteite wat hulle sou laat lyk soos hulle ander Duitse eweknieë. Om moeders in die Duitse kultuur te verenig, het hulle dit geniet om koerante en tydskrifte te lees wat fokus op die mode -style, sowel as ander neigings wat vir die tyd aan die kom was en wat die Protestantse, burgerlike Duitsers uitstal. Soortgelyk hieraan het Duits-Joodse moeders hul kinders ook aangespoor om deel te neem aan musieklesse, veral omdat dit 'n gewilde aktiwiteit onder ander Duitsers was. Nog 'n poging wat Duits-Joodse moeders gedoen het om hul gesinne te assimileer, was om die belangrikheid van maniere op hul kinders af te dwing. Daar is opgemerk dat nie-Joodse Duitsers Jode as oneerbiedig beskou en nie die konsep van tyd en plek kan begryp nie.  As gevolg hiervan het Joodse moeders probeer om hul kinders groot te maak met selfs beter maniere as die protestantse kinders in 'n poging om die bestaande stereotipe wat op hul kinders geplaas is, te bekamp. Boonop lê Joodse moeders groot klem op behoorlike opvoeding vir hul kinders in die hoop dat dit hulle sal help om meer gerespekteer te word deur hul gemeenskappe en uiteindelik tot voorspoedige loopbane te lei. Terwyl Joodse moeders onvermoeid gewerk het om die assimilasie van hul gesinne te verseker, het hulle ook probeer om die familiale aspek van Joodse tradisies te behou. Hulle het na Sabbat en vakansiedae gekyk as minder kultureel Joodse dae, maar meer na soortgelyke gesinsherenigings. Wat vroeër as 'n meer godsdienstige gebeurtenis beskou is, het meer 'n sosiale byeenkoms van familielede geword. 
Geboorte van die Hervormingsbeweging Redigeer
Die begin van die Hervormingsbeweging in Judaïsme is beklemtoon deur David Philipson, wat die rabbi by die grootste Hervormingsgemeente was. Die toenemende politieke sentralisering van die laat 18de en vroeë 19de eeu het die samelewingstruktuur ondermyn wat die tradisionele Joodse lewe in stand gehou het. Verligtingsidees het baie intellektuele begin beïnvloed, en die gevolglike politieke, ekonomiese en sosiale veranderinge was oorweldigend. Baie Jode het 'n spanning gevoel tussen die Joodse tradisie en die manier waarop hulle hul lewens nou gelei het, wat gelei het tot minder tradisie. Namate die insulêre godsdienstige samelewing wat hierdie nakoming versterk het, uiteenval, was dit maklik om weg te bly van waaksaamheid sonder om doelbewus met Judaïsme te breek.Sommige het probeer om hul godsdienstige erfenis met hul nuwe sosiale omgewing te versoen; hulle het die tradisionele Judaïsme hervorm om aan hul nuwe behoeftes te voldoen en hul geestelike begeertes uit te druk. 'N Beweging is gevorm met 'n stel godsdienstige oortuigings en praktyke wat as verwag en as tradisie beskou is. Hervormde Judaïsme was die eerste moderne reaksie op die Jood se emansipasie, hoewel die hervorming van Judaïsme wat in alle lande verskil, spanning van outonomie op die gemeente en die individu veroorsaak het. Sommige van die hervormings was in die praktyke: besnydenisse is laat vaar, rabbi's het baadjies gedra na Protestantse predikante, en instrumentale begeleiding is gebruik: pyporrels. Boonop is die tradisionele Hebreeuse gebedeboek vervang deur Duitse teks, en hervormings -sinagoges het tempels genoem wat voorheen as die tempel van Jerusalem beskou is. Hervormingsgemeenskappe wat bestaan ​​uit soortgelyke oortuigings en Judaïsme het in dieselfde tempo verander as die res van die samelewing. Die Joodse volk het deur die hele geslag aangepas by godsdienstige oortuigings en gebruike om aan die behoeftes van die Joodse volk te voldoen. 
Napoleon I het die Jode in Europa vrygemaak, maar met die val van Napoleon in 1815 het toenemende nasionalisme gelei tot toenemende onderdrukking. Van Augustus tot Oktober 1819 het pogroms wat bekend gestaan ​​het as die Hep-Hep-onluste in Duitsland plaasgevind. Joodse eiendom is vernietig en baie Jode is dood.
Gedurende hierdie tyd het baie Duitse state Jode van hul burgerregte ontneem. In die Vrystad Frankfurt mag slegs 12 Joodse paartjies elke jaar trou, en die 400 000 gulden wat die stad se Joodse gemeenskap in 1811 betaal het vir die emansipasie daarvan, is verbeur. Nadat die Rynland teruggekeer het na Pruisiese beheer, het Jode die regte verloor wat Napoleon aan hulle verleen het, is hulle uit sekere beroepe verbied en die paar wat voor die Napoleontiese oorloë in die openbare amp aangestel is, is ontslaan.  Regdeur talle Duitse state het Jode hul regte op werk, vestiging en huwelik beperk. Sonder spesiale beskermingsbriewe is Jode uit baie verskillende beroepe verbied en moes hulle dikwels beroepe doen wat as onrespekvol beskou word, soos veehandel of veebedryf, om te oorleef. 'N Joodse man wat wou trou, moes 'n registrasiesertifikaat, bekend as 'n Matrikelwat bewys dat hy in 'n 'agbare' beroep of beroep was. A Matrikel, wat tot 1000 gulden kan kos, was gewoonlik beperk tot eersgebore seuns.  As gevolg hiervan kon die meeste Joodse mans nie wettiglik trou nie. Dwarsdeur Duitsland is Jode swaar belas en word dit soms deur heidense vakmanne gediskrimineer.
As gevolg hiervan het baie Duitse Jode begin emigreer. Die emigrasie is aangemoedig deur Duits-Joodse koerante.  Aanvanklik was die meeste emigrante jong, alleenstaande mans uit klein dorpies en dorpe. 'N Kleiner aantal alleenstaande vroue het ook geëmigreer. Individuele familielede emigreer alleen en stuur dan familielede na hulle genoeg geld verdien het. Emigrasie het uiteindelik toegeneem, en sommige Duitse Joodse gemeenskappe het tot 70% van hul lede verloor. Op 'n stadium het 'n Duits-Joodse koerant berig dat al die jong Joodse mans in die Frankiese dorpe Hagenbach, Ottingen en Warnbach geëmigreer het of op die punt was om te emigreer.  Die Verenigde State was die primêre bestemming vir die emigrasie van Duitse Jode.
Die Revolusies van 1848 swaai die slinger terug na vryheid vir die Jode. 'N Bekende hervormingsrabbi van daardie tyd was Leopold Zunz, 'n tydgenoot en vriend van Heinrich Heine. In 1871, met die vereniging van Duitsland deur kanselier Otto von Bismarck, kom hul emansipasie, maar die groeiende gemoedstoestand van wanhoop onder geassimileerde Jode word versterk deur die antisemitiese penetrasie van die politiek. In die 1870's is antisemitisme aangevuur deur die finansiële krisis en skandale in die 1880's deur die koms van massas OstjudenDit was 'n parlementêre teenwoordigheid wat teen die Joodse wette bedreig het en teen die 1890's uit Russiese gebiede gevlug het. In 1879 het die Hamburgse anargistiese pamfleteerder Wilhelm Marr die term 'antisemitisme' in die politieke woordeskat ingebring deur die Antisemitiese Liga te stig.  Antisemiete van die volksbeweging was die eerstes wat hulself as sodanig beskryf het, omdat hulle Jode beskou het as deel van 'n Semitiese ras wat nooit behoorlik in die Duitse samelewing opgeneem kon word nie. So erg was die felheid van die anti-Joodse gevoel van die volksbeweging dat teen 1900, anti Semitiese het Duits ingeskryf om enigiemand met anti-Joodse gevoelens te beskryf. Ten spyte van massiewe protes en versoekskrifte, kon die volksbeweging egter nie die regering oorreed om die Joodse emansipasie terug te trek nie, en tydens die Reichstag-verkiesings van 1912 het die partye met volksbewegings-simpatie 'n tydelike nederlaag gely.
Jode het 'n tydperk van wettige gelykheid beleef na 1848. Baden en Württemberg het die wetgewing aanvaar wat die Jode in 1861–64 volkome gelykheid voor die wet gegee het. Die nuutgevormde Duitse Ryk het dieselfde in 1871 gedoen.  Historikus Fritz Stern kom tot die gevolgtrekking dat teen 1900 'n Joods-Duitse simbiose ontstaan ​​het, waar Duitse Jode elemente van die Duitse en Joodse kultuur saamgesmelt het tot 'n unieke nuwe. Huwelike tussen Jode en nie-Jode het in die 19de eeu ietwat algemeen geword, byvoorbeeld, die vrou van die Duitse kanselier Gustav Stresemann was Joods. Die geleentheid vir hoë aanstellings in die weermag, die diplomatieke diens, die regbank of senior burokrasie was egter baie klein.  Sommige historici glo dat die Joodse volk met emansipasie hul wortels in hul kultuur verloor het en slegs die Duitse kultuur begin gebruik het. Ander historici, waaronder Marion A. Kaplan, beweer egter dat dit die teenoorgestelde was en dat Joodse vroue die inisieerders was van die balans tussen die Joodse en die Duitse kultuur tydens die keiserlike Duitsland.  Joodse vroue het 'n sleutelrol gespeel om die Joodse gemeenskappe in ooreenstemming te hou met die veranderende samelewing wat veroorsaak is deur die Jode wat emansipasie was. Joodse vroue was die katalisator van modernisering binne die Joodse gemeenskap. Die jare 1870-1918 was 'n verskuiwing in die rol van vroue in die samelewing. Hulle werk was in die verlede huishouding en grootmaak van kinders. Nou het hulle egter finansieel begin bydra tot die huis. Joodse moeders was die enigste hulpmiddel waarmee gesinne Judaïsme met die Duitse kultuur kon verbind. Hulle het gevoel dat dit hul taak was om kinders groot te maak wat by die burgerlike Duitsland sou pas. Vroue moes die balans handhaaf tussen die Duitse tradisies en die Joodse tradisies behou. Vroue was verantwoordelik vir die onderhouding van kosjer en die sabbat, asook om hul kinders Duitse spraak te leer en hulle in Duitse klere aan te trek. Joodse vroue het probeer om 'n uiterlike teenwoordigheid van Duits te skep, terwyl hulle die Joodse leefstyl in hul huise behou het. 
Gedurende die geskiedenis van die Duitse Ryk was daar in die Duitse Joodse gemeenskap verskillende verdeeldheid oor die toekoms in godsdienstige terme; Ortodokse Jode wou Joodse godsdienstige tradisie hou, terwyl liberale Jode hulle gemeenskappe wou "moderniseer" deur van liturgiese tradisies na orrelmusiek en Duitstalige gebede.
Die Joodse bevolking het gegroei van 512 000 in 1871 tot 615 000 in 1910, waaronder 79 000 onlangse immigrante uit Rusland, net minder as een persent van die totaal. Ongeveer 15 000 Jode het tussen 1871 en 1909 tot die Christendom bekeer.  Die tipiese houding van die Duitse liberale teenoor Jode was dat hulle in Duitsland was om te bly en in staat was om geassimileer te word, antropoloog en politikus Rudolf Virchow het hierdie standpunt opgesom en gesê: "Die Jode is net hier. Jy kan hulle nie doodslaan nie. " Hierdie standpunt duld egter nie kulturele verskille tussen Jode en nie-Jode nie, maar pleit eerder vir die uitskakeling van hierdie verskil. 
'N Hoër persentasie Duitse Jode het in die Eerste Wêreldoorlog geveg as van enige ander etniese, godsdienstige of politieke groep in Duitsland, ongeveer 12 000 sterf vir hul land.  
Baie Duitse Jode ondersteun die oorlog uit patriotisme soos baie Duitsers, hulle beskou Duitsland se optrede as defensief van aard en selfs links-liberale Jode was van mening dat Duitsland reageer op die optrede van ander lande, veral Rusland. Vir baie Jode was dit nooit 'n vraag of hulle agter Duitsland sou staan ​​nie; dit was bloot 'n gegewe dat hulle sou. Die feit dat die vyand Rusland was, gee ook 'n bykomende rede vir Duitse Jode om die oorlog te ondersteun. Tsaristiese Rusland word in die oë van Duitse Jode beskou as die onderdrukker vir sy pogroms en vir baie Duitse Jode sou die oorlog teen Rusland 'n soort heilige oorlog. Alhoewel daar gedeeltelik 'n begeerte was om wraak te neem, was baie Jode wat verseker het dat die Joodse bevolking van Rusland uit 'n diensbaarheid was gered, net so belangrik-een Duits-Joodse publikasie lui: "Ons veg om ons heilige vaderland te beskerm, om die Europese kultuur te red en te bevry ons broers in die ooste. "   Oorlogsgier was net so algemeen onder Joodse gemeenskappe as onder etniese Duitsers. Die belangrikste Joodse organisasie in Duitsland, die sentrale vereniging van Duitse burgers van die Joodse geloof, verklaar onvoorwaardelike steun vir die oorlog en toe 5 Augustus deur die Kaiser tot 'n dag van patriotiese gebed verklaar word, het die sinagoges dwarsoor Duitsland met besoekers gestroom en gevul met patriotiese gebede en nasionalistiese toesprake. 
Terwyl hulle na die oorlog gegaan het, het die onaangename vooruitsig om mede -Jode in Rusland, Frankryk en Brittanje te beveg, hierdie verbreking van bande met Joodse gemeenskappe in die Entente vir die meerderheid Jode as deel van hul geestelike mobilisering vir oorlog aanvaar. Die konflik het immers ook Duitse Katolieke en Protestante teen hul medegelowiges in die ooste en weste getref. Vir sommige Jode was die feit dat Jode met mekaar gaan oorlog 'n bewys van die normaliteit van die Duits-Joodse lewe; hulle kon nie meer as 'n minderheid met transnasionale lojaliteit beskou word nie, maar as getroue Duitse burgers. Duitse Jode verbreek dikwels die bande met Jode van ander lande, die Alliance Israélite Universelle, 'n Franse organisasie wat hom beywer het vir die beskerming van Joodse regte, het 'n Duitse Joodse lid sien stop nadat die oorlog begin het en verklaar dat hy as Duitser nie aan 'n samelewing wat onder Franse leiding was.  Duitse Jode ondersteun Duitse koloniale ambisies in Afrika en Oos -Europa, uit die begeerte om die Duitse mag te vergroot en Oos -Europese Jode uit die tsaristiese bewind te red. Die oostelike opmars het belangrik geword vir Duitse Jode omdat dit Duitse militêre superioriteit gekombineer het met die redding van Oosterse Jode uit Russiese brutaliteit.   Duitse Jode het egter nie altyd 'n persoonlike verwantskap met Russiese Jode gehad nie. Baie is afgeweer deur Oosterse Jode, wat hulle anders aangetrek en gedra het, en ook baie meer godsdienstig toegewyd was. Victor Klemperer, 'n Duitse Jood wat vir militêre sensure werk, het gesê: "Nee, ek het nie aan hierdie mense behoort nie, selfs al bewys ek my bloedverwantskap honderd keer. Ek behoort aan Europa, aan Duitsland, en ek bedank my skepper dat ek 'n Duitser was. " Dit was 'n algemene houding onder etniese Duitsers, maar tydens die inval in Rusland het die gebiede wat die Duitsers oorkom het agteruit en primitief gelyk, en vir baie Duitsers het hul ervarings in Rusland eenvoudig hul nasionale selfkonsep versterk. 
Prominente Joodse nyweraars en bankiers, soos Walter Rathenau en Max Warburg, speel 'n groot rol in die toesig oor die Duitse oorlogsekonomie.
In Oktober 1916 het die Duitse Militêre Opperkommando die Judenzählung (sensus van Jode). Die sensus is bedoel om beskuldigings van die gebrek aan patriotisme onder Duitse Jode te bevestig, maar het die aanklagte weerlê, maar die resultate daarvan is nie bekend gemaak nie.  As 'n "statistiese monster",  was die sensus 'n katalisator vir verskerpte antisemitisme en sosiale mites soos die "steek-in-die-rug-mite" (Dolchstoßlegende).   Vir baie Jode het die feit dat die sensus hoegenaamd uitgevoer is, 'n gevoel van verraad veroorsaak, aangesien Duitse Jode egter deelgeneem het aan die geweld, voedseltekorte, nasionalistiese sentiment en ellende van uitputting saam met hul mede -Duitsers. die meeste Duits-Joodse soldate het pligsgetrou tot die bitter einde voortgegaan. 
Toe stakings teen die einde van die oorlog in Duitsland uitbreek, het sommige Jode hulle ondersteun. Die meerderheid Jode het egter min simpatie met die stakers gehad, en een Joodse koerant het die stakers daarvan beskuldig dat hulle 'die voorste weermag in die rug gesteek het'. Soos baie Duitsers, sou Duitse Jode die Verdrag van Versailles betreur. 
Onder die Weimarrepubliek, 1919–1933, het Duitse Jode vir die eerste keer in hul geskiedenis 'n groot rol gespeel in politiek en diplomasie, en hulle het hul posisie in finansiële, ekonomiese en kulturele aangeleenthede versterk.   Hugo Preuß was minister van binnelandse sake onder die eerste post-imperiale regime en het die eerste konsep van die liberale Weimar-grondwet geskryf.  Walther Rathenau, die voorsitter van General Electric (AEG) en hoof van die Duitse Demokratiese Party (DDP), dien in 1922 as minister van buitelandse sake, toe hy die belangrike verdrag van Rapallo beding. Hy is twee maande later vermoor. 
Reeds teen 1914 was die Jode goed verteenwoordig onder die rykes, waaronder 24 persent van die rykste mans in Pruise en agt persent van die universiteitstudente. 
Daar was sporadiese antisemitisme gebaseer op die vals bewering dat Duitsland in die oorlogstyd deur 'n vyand verraai is. Daar was 'n mate van geweld teen Duitse Jode in die beginjare van die Weimar -republiek, en dit is gelei deur die paramilitêre Freikorps. Die protokolle van die ouderlinge van Sion (1920), 'n vervalsing wat beweer dat Jode die wêreld oorneem, is wyd versprei. Die tweede helfte van die 1920's was voorspoedig, en antisemitisme was baie minder opvallend. Toe die Groot Depressie in 1929 tref, het dit weer toegeneem toe Adolf Hitler en sy Nazi -party 'n wrede spanning bevorder het.
Skrywer Jay Howard Geller sê dat vier moontlike antwoorde beskikbaar was vir die Duitse Joodse gemeenskap. Die meerderheid Duitse Jode was slegs nominaal godsdienstig en hulle beskou hul Joodse identiteit as slegs een uit verskeie identiteite wat hulle gekies het vir die burgerlike liberalisme en assimilasie in alle fases van die Duitse kultuur. 'N Tweede groep (veral onlangse migrante uit Oos -Europa) het Judaïsme en sionisme aangeneem. 'N Derde groep linkse elemente onderskryf die universalisme van marxisme, wat etnisiteit en antisemitisme afgemaak het. 'N Vierde groep bevat sommige wat die Duitse nasionalisme hard aangeneem het en hul Joodse erfenis tot 'n minimum beperk of weggesteek het. Toe die Nazi's in 1933 aan bewind kom, het honderde duisende op 'n vyfde opsie beslag gelê: ontsnap in ballingskap, gewoonlik ten koste van alle rykdom. 
Die Duitse regstelsel het Jode oor die algemeen regverdig behandel gedurende die tydperk.  Die Centralverein, die belangrikste organisasie van die Duitse Joodse godsdiens, het die hofstelsel gebruik om die Jode kragtig te verdedig teen antisemitiese aanvalle in Duitsland, wat oor die algemeen suksesvol was. 
Joodse intellektuele en kreatiewe professionele persone was een van die leidende figure op baie gebiede van die Weimar -kultuur. Duitse universiteitsfakulteite het in 1918 universeel oop geword vir Joodse geleerdes. Vooraanstaande Joodse intellektuele op universiteitsfakulteite was die natuurkundige Albert Einstein, sosioloë Karl Mannheim, Erich Fromm, Theodor Adorno, Max Horkheimer en Herbert Marcuse filosowe Ernst Cassirer en Edmund Husserl kommunistiese politieke teoretikus Arthur Rosenberg seksuoloog en baanbreker LGBT -advokaat Magnus Hirschfeld, en vele ander. Sewentien Duitse burgers is tydens die Weimar -republiek (1919–1933) met Nobelpryse toegeken, waarvan vyf Joodse wetenskaplikes was. Die Duits-Joodse literêre tydskrif, Der Morgen, is in 1925 gestig. Dit het essays en verhale gepubliseer deur vooraanstaande Joodse skrywers soos Franz Kafka en Leo Hirsch tot die likwidasie daarvan deur die Nazi -regering in 1938.  
Volgens die historikus Hans Mommsen was daar drie tipes antisemitisme in Duitsland. In 'n 1997 -onderhoud is Mommsen aangehaal:
'N Mens moet onderskei tussen die kulturele antisemitisme wat simptomaties is van die Duitse konserwatiewes - veral in die Duitse offisierkorps en die hoë burgerlike administrasie - en hoofsaaklik teen die Oosterse Jode enersyds, en völkisch antisemitisme aan die ander kant. Die konserwatiewe variëteit funksioneer, soos Shulamit Volkov aangedui het, as iets van 'n 'kulturele kode'. Hierdie verskeidenheid Duitse antisemitisme het later 'n belangrike rol gespeel in soverre dit die funksionele elite verhinder het om afstand te neem van die gevolge van rasse -antisemitisme. Daar was dus byna geen relevante protes teen die Joodse vervolging van die generaals of die leidende groepe in die Ryk regering. Dit geld veral met betrekking tot Hitler se afkondiging van die 'rasse -vernietigingsoorlog' teen die Sowjetunie. Behalwe konserwatiewe antisemitisme, bestaan ​​daar in Duitsland 'n taamlik stille anti-Judaïsme binne die Katolieke Kerk, wat 'n sekere impak gehad het op die immunisering van die Katolieke bevolking teen die stygende vervolging. Die beroemde protes van die Katolieke Kerk teen die genadedoodprogram het dus nie gepaard gegaan met protes teen die Holocaust nie.
Die derde en mees vitrioliese verskeidenheid antisemitisme in Duitsland (en elders) is die sogenaamde völkisch antisemitisme of rassisme, en dit is die belangrikste voorstander van die gebruik van geweld. 
In 1933 het vervolging van die Jode 'n aktiewe Nazi -beleid geword, maar eers was wette nie so streng of verwoestend gehoorsaam as in latere jare nie. Sulke klousules, bekend as Ariese paragrawe, is voorheen deur antisemitisme gepostuleer en in baie private organisasies verorden.
Die voortdurende en verergerende misbruik van Jode in Duitsland het dwarsdeur Maart 1933 deur Joodse leiers regoor die wêreld oproepe tot 'n boikot van Duitse produkte veroorsaak. Die Nazi's reageer met verdere verbod en boikotte teen Joodse dokters, winkels, prokureurs en winkels. Slegs ses dae later is die Wet op die Herstel van die Professionele Staatsdiens goedgekeur, wat Jode verbied het om in die regering te werk. Hierdie wet het beteken dat Jode nou indirek en direk ontmoedig of verbied is uit bevoorregte posisies op hoër vlak wat gereserveer is vir "Ariese" Duitsers. Van toe af was Jode genoodsaak om op meer gemoedelike posisies te werk, onder nie-Jode, wat hulle na meer gewerkte posisies verplaas het.
Die staatsdienswet het onmiddellik by die onderwysstelsel ingekom omdat universiteitsprofessore byvoorbeeld staatsamptenare was.Terwyl die meerderheid van die Duitse intellektuele klasse nie volstoom Nasionaal -Sosialiste was nie, was die akademie sedert die keiserlike tye 'n 'gekweekte antisemitisme', veral in Weimar.  Omdat die meerderheid nie-Joodse professore sulke gevoelens oor Jode gehad het, tesame met die manier waarop die Nazi's uiterlik verskyn het in die tydperk tydens en na die magsoorname, was daar weinig motivering om die anti-Joodse maatreëls teen te gaan- min het dit gedoen, en baie was aktief daarvoor.  Volgens 'n Duitse professor in die geskiedenis van wiskunde, "is daar geen twyfel dat die meeste Duitse wiskundiges wat lid was van die professionele organisasie met die Nazi's saamgewerk het en niks gedoen het om hul Joodse kollegas te red of te help nie."  "Duitse dokters was hoogs genasifiseerd, in vergelyking met ander professionele persone, wat lidmaatskap betref," het Raul Hilberg  opgemerk en sommige het selfs eksperimente op mense op plekke soos Auschwitz uitgevoer. 
Op 2 Augustus 1934 sterf president Paul von Hindenburg. Geen nuwe president is aangestel met Adolf Hitler as kanselier van Duitsland nie; hy het beheer oor die kantoor van Führer geneem. Dit, en 'n mak regering sonder opposisiepartye, het Adolf Hitler totalitêre beheer oor wetgewing moontlik gemaak. Die weermag het ook persoonlik 'n eed van lojaliteit gesweer aan Hitler, wat hom die mag oor die weermag gegee het, wat hom in staat gestel het om sy oortuigings verder af te dwing deur meer druk op die Jode te plaas as ooit tevore.
In 1935 en 1936 het die tempo van vervolging van die Jode toegeneem. In Mei 1935 is Jode verbied om by die Wehrmacht (gewapende magte) aan te sluit, en daardie jaar het anti-Joodse propaganda in Nazi-Duitse winkels en restaurante verskyn. Die wette vir rasse -suiwerheid in Neurenberg is aangeneem rondom die tyd van die Nazi -byeenkomste in Neurenberg op 15 September 1935. Die Wet vir die Beskerming van Duitse Bloed en Eer is aangeneem, wat seksuele verhoudings en huwelike tussen Ariërs en Jode verhoed het. Terselfdertyd is die Reich-burgerskapwet goedgekeur en is in November versterk deur 'n dekreet waarin verklaar word dat alle Jode, selfs kwart- en half-Jode, nie meer burgers is nie (Reichsbürger) van hul eie land. Hulle amptelike status het geword Reichsangehöriger, "onderwerp van die staat". Dit het beteken dat hulle geen basiese burgerregte gehad het nie, soos stemreg, maar op hierdie tydstip het die stemreg vir die nie-Joodse Duitsers slegs die plig tot die Nazi-party beteken. Hierdie verwydering van basiese burgerregte het voorafgegaan dat strenger wette in die toekoms teen Jode uitgevaardig moes word. Die opstel van die Neurenbergwette word dikwels toegeskryf aan Hans Globke.
In 1936 word Jode verbied om alle beroepe te beoefen, wat hulle effektief verhinder om enige invloed uit te oefen op onderwys, politiek, hoër onderwys en nywerhede. As gevolg hiervan was daar niks om die anti-Joodse optrede wat oor die Nazi-Duitse ekonomie versprei het, te stuit nie.
Na die Night of the Long Messes het die Schutzstaffel (SS) die dominante polisiemag in Duitsland geword. Reichsführer-SS Heinrich Himmler was gretig om Hitler te behaag en het so gewillig sy bevele gehoorsaam. Aangesien die SS Hitler se persoonlike lyfwag was, was sy lede baie meer lojaal en vaardiger as dié van die Sturmabteilung (SA). As gevolg hiervan is hulle ook ondersteun, al was hulle wantrouig, deur die weermag, wat nou meer bereid was om met Hitler se besluite saam te stem as toe die SA oorheersend was. [ aanhaling nodig ] Dit alles het Hitler meer direkte beheer oor die regering en politieke houding teenoor Jode in Nazi -Duitsland moontlik gemaak. In 1937 en 1938 is nuwe wette geïmplementeer, en die skeiding van Jode van die ware "Ariese" Duitse bevolking is begin. In die besonder is Jode finansieel gestraf weens hul vermeende rassestatus.
Op 4 Junie 1937 is twee jong Duitse Jode, Helmut Hirsch en Isaac Utting, albei tereggestel omdat hulle betrokke was by 'n komplot om die Nazi -party se hoofkwartier in Neurenberg te bombardeer.
Vanaf 1 Maart 1938 kon regeringskontrakte nie meer aan Joodse ondernemings toegeken word nie. Op 30 September kon "Ariese" dokters slegs "Ariese" pasiënte behandel. Die voorsiening van mediese sorg aan Jode is reeds belemmer deur die feit dat Jode verbied is om dokters te wees of professionele beroepe te hê.
Vanaf 17 Augustus 1938 moes Jode met voorname van nie-Joodse afkoms Israel (mannetjies) of Sarah (wyfies) by hul name voeg, en 'n groot J moes op 5 Oktober op hul paspoorte aangebring word. kinders is verbied om na gewone skole te gaan. Teen April 1939 het byna alle Joodse ondernemings óf in duie gestort onder finansiële druk en dalende winste, óf gedwing om aan die Nazi -Duitse regering uit te verkoop. Dit het Jode se regte as mense verder verminder. Hulle was op baie maniere amptelik van die Duitse bevolking geskei.
Die toenemend totalitêre, militaristiese regime wat deur Hitler aan Duitsland opgelê is, het hom in staat gestel om die optrede van die SS en die weermag te beheer. Op 7 November 1938 het 'n jong Poolse Jood, Herschel Grynszpan, twee Duitse amptenare in die Nazi -Duitse ambassade in Parys aangeval en geskiet. (Grynszpan was kwaad oor die behandeling van sy ouers deur die Nazi -Duitsers.) Op 9 November is die Duitse Attache, Ernst vom Rath, oorlede. Goebbels het instruksies uitgereik dat demonstrasies teen Jode in Duitsland in vergelding gehou sou word. Die SS het beveel dat die Night of Broken Glass (Kristallnacht) daardie nag, 9–10 November 1938, uitgevoer moet word. Die winkelvensters van Joodse winkels en kantore is verpletter en gevandaliseer, en baie sinagoges is deur 'n brand verwoes. Ongeveer 91 Jode is dood en nog 30 000 gearresteerdes, meestal liggaamlik mannetjies, wat almal na die nuutgestigte konsentrasiekampe gestuur is. In die daaropvolgende 3 maande sterf ongeveer 2 000–2 500 van hulle in die konsentrasiekampe, die res is vrygelaat op voorwaarde dat hulle Duitsland verlaat. Baie Duitsers was walg van hierdie optrede toe die volle omvang van die skade ontdek is, en daarom het Hitler beveel dat dit die Jode moes blameer. Gesamentlik is die Jode verplig om 'n miljard Reichsmark (gelykstaande aan 4 miljard euro 2017) aan skadevergoeding terug te betaal, en die boete word opgelê deur 20 persent van elke Joodse eiendom in beslag te neem. Die Jode moes ook alle skade op eie koste herstel.
Toenemende antisemitisme het gelei tot 'n golf van Joodse massa -emigrasie uit Duitsland gedurende die dertigerjare. Onder die eerste golf was intellektuele, polities aktiewe individue en Sioniste. Namate Nazi -wetgewing die situasie van die Jode vererger het, wou meer Jode Duitsland verlaat, met 'n paniekerige gejaag in die maande na Kristallnacht in 1938.
Palestina was 'n gewilde bestemming vir Duitse Joodse emigrasie. Kort nadat die Nazi's aan bewind gekom het in 1933, onderhandel hulle die Haavara -ooreenkoms met Sionistiese owerhede in Palestina, wat op 25 Augustus 1933 onderteken is. Onder die voorwaardes sou 60.000 Duitse Jode toegelaat word om na Palestina te emigreer en $ 100 miljoen te neem. in bates by hulle.  Tydens die vyfde Aliyah, tussen 1929 en 1939, het 'n totaal van 250 000 Joodse immigrante in Palestina aangekom - meer as 55 000 van hulle uit Duitsland, Oostenryk of Bohemen. Baie van hulle was dokters, prokureurs, ingenieurs, argitekte en ander professionele persone wat baie bygedra het tot die ontwikkeling van die Yishuv.
Die Verenigde State was 'n ander bestemming vir Duitse Jode wat die land wou verlaat, hoewel die aantal toegelate immigrante beperk was weens die Immigrasiewet van 1924. Tussen 1933 en 1939 het meer as 300 000 Duitsers, waarvan ongeveer 90% Jode was, aansoek gedoen. vir immigrasievisums na die Verenigde State. Teen 1940 het slegs 90 000 Duitse Jode visums gekry en hulle in die Verenigde State kon vestig. Ongeveer 100 000 Duitse Jode het ook na Wes -Europese lande, veral Frankryk, België en Nederland, verhuis. Hierdie lande sou egter later deur Duitsland beset word, en die meeste van hulle sou steeds die slagoffer van die Holocaust word. Nog 48 000 emigreer na die Verenigde Koninkryk en ander Europese lande.  
In totaal, van die 522 000 Jode wat in Januarie 1933 in Duitsland gewoon het, het ongeveer 304,000 gedurende die eerste ses jaar van die Nazi -bewind geëmigreer en ongeveer 214,000 is oorgebly aan die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog. Hiervan is 160,000-180,000 dood as deel van die Holocaust. Diegene wat in Duitsland oorgebly het, het weggekruip en alles in hul vermoë gedoen om te oorleef. Die Jode, wat algemeen bekend staan ​​as 'jaers en duikers', het 'n onderdompelde lewe geleef en het die stryd ondervind om kos te vind, 'n relatief veilige wegkruipplek of skuiling, en vals identiteitsdokumente terwyl hulle voortdurend die Nazi -polisie ontduik en kontrolepunte strategies vermy. Nie-Jode het ondersteuning gebied deur die Jode toe te laat om in hul huise weg te kruip, maar toe dit vir beide partye te gevaarlik was, moes die Jode skuiling soek op meer blootgestelde plekke, insluitend die straat. Sommige Jode kon vals papiere bekom, ondanks die risiko's en opoffering van hulpbronne wat dit vereis. 'N Betroubare vals ID kos tussen 2,000RM en 6,000RM, afhangende van waar dit vandaan kom. Sommige Jode in Berlyn het na die swart mark gekyk om vals papiere te kry, aangesien dit 'n gewildste produk was na voedsel, tabak en klere. Sekere vorme van identifikasie is gou as onaanvaarbaar geag, wat die Jode uitgeput het en nie meer in hegtenis geneem kan word nie. Dit was veral moeilik om in hegtenis te neem in 1943, aangesien die Nazi -polisie hul personeel- en inspeksiekontrolepunte vergroot het, wat daartoe gelei het dat 65 persent van alle ondergedompelde Jode aangehou en waarskynlik gedeporteer is.  Op 19 Mei 1943 het slegs ongeveer 20 000 Jode oorgebly en Duitsland is verklaar judenrein (ook skoon van Jode judenfrei: vry van Jode). 
Gedurende die Middeleeue het antisemitisme in Duitsland floreer. Veral gedurende die tyd van die Swart Dood van 1348 tot 1350 het haat en geweld teen Jode toegeneem. Ongeveer 72% van die dorpe met 'n Joodse nedersetting het gely onder gewelddadige aanvalle op die Joodse bevolking.
Na die Eerste Wêreldoorlog het antisemitisme weer toegeneem, gedurende die tyd van die Weimarrepubliek en later tydens die Nazi -bewind. Verskeie studies is gedoen om die redes vir die groei van antisemitisme tydens die Weimarrepubliek en veral tydens die Nazi-regime te verduidelik. Nico Voigtländera en Hans-Joachim Voth ontleed en bespreek 'n kombinasie van studies wat deur die National Bureau of Economic Research, Cambridge en die Centre for Economic Policy Research, Londen, gedoen is oor Duitse antisemitiese leerstellings tydens die Nazi-era. Hierdie studies het ondersoek ingestel na hoe breinspoeling metodes tot vandag toe in die Duitse kultuur oorbly. Voigtländera en Voth lewer ook 'n duidelike bewys dat daar vandag nog individue is wat deur die Hitler -era geleef het en wat in sy haatgedagte geglo het. Hulle navorsing wys daarop dat gesindhede wat tydens die Nazi -regime gevorm is, steeds jonger geslagte beïnvloed.
Streke wat aan die pogings van die Swart Dood gely het, was gedurende die 1920's ses keer meer geneig tot antisemitiese geweld. na antisemitiese koerante soos "Der Stürmer", en hulle het meer Jode gedeporteer tydens die Nazi -bewind. Dit is as gevolg van kulturele oordrag. 
'N Eenvoudige model van kulturele oordrag en volharding van gesindhede kom van Bisin en Verdier wat verklaar dat kinders hul voorkeurskema verkry deur hul ouers na te volg, wat op hul beurt probeer om hul kinders te sosialiseer na hul eie voorkeure, sonder om in ag te neem of hierdie eienskappe nuttig of nie. 
Ekonomiese faktore kon die volharding deur die eeue heen ondermyn. Haat teen buitestaanders was duurder in handelstede, net soos die lede van die Hanze. By vinniger groeiende stede was daar minder volharding in antisemitiese gesindhede, dit kan te wyte wees aan die feit dat handelsopenheid gepaard gaan met meer ekonomiese sukses en dus hoër migrasiesyfers na hierdie streke. 
Die volharding van antisemitisme spruit werklik uit die Nazi-regime. Baie Duitsers het daaronder grootgeword en is blootgestel aan 'n wye verskeidenheid indoktrinasiemetodes. Die betekenis wat uit die bevindinge gekom het, is dat Duitsers wat onder die Nazi-regime grootgeword het, vandag baie meer antisemities is as diegene wat voor of na die tydperk gebore is.
Voth bied ook 'n studie aan wat in Duitsland in hierdie artikel gedoen is oor die huidige siening van die bevolking. 'Twee golwe van die Algemene Sosiale Opname vir Duitsland (ALLBUS 1996 en 2006) het 'n stel van sewe vrae gevra oor die houding teenoor Jode. Vir elkeen van hierdie vrae het respondente op 'n numeriese skaal van 1 tot 7 geantwoord, en ons het die skaal herkodeer sodat 7 altyd die mees antisemitiese antwoord is. Byvoorbeeld, 17% van die Duitse respondente was van mening dat Jode hulself moet blameer vir hul eie vervolging, 25,7% was ongemaklik met die idee dat 'n Jood in hul gesin sou trou, en 21,5% was van mening dat Jode nie gelyke regte moes hê nie (tellings van 5 of hoër op 'n skaal van 1 tot 7). " 
Toe die Sowjet-leër Berlyn aan die einde van April 1945 oorneem, het slegs 8 000 Jode in die stad oorgebly, almal in die skuilplek of getroud met nie-Jode.   Die meeste Duitse Jode wat die ballingsoorlog oorleef het besluit om in die buiteland te bly, maar 'n klein aantal het na Duitsland teruggekeer. Boonop het ongeveer 15 000 Duitse Jode die konsentrasiekampe oorleef of oorleef deur weg te kruip. By hierdie Duitse Jode is ongeveer 200 000 ontheemdes, Oos -Europese Joodse oorlewendes van die Slagting, aangesluit. Hulle het na die geallieerde besette Wes-Duitsland gekom nadat hulle geen huise in Oos-Europa gevind het nie of nadat hulle op Duitse grond bevry is. Die oorweldigende meerderheid DP's wou na Palestina emigreer en woon in vlugtelingkampe wat deur die Geallieerdes en die VN geadministreer word, en bly geïsoleerd van die Duitse samelewing. Toe Israel in 1948 onafhanklik word, het die meeste Europees-Joodse DP's na die nuwe staat vertrek, maar 10.000 tot 15.000 Jode het besluit om hulle in Duitsland te hervestig. Ondanks huiwering en 'n lang geskiedenis van antagonisme tussen Duitse Jode (Yekkes) en Oos -Europese Jode (Ostjuden), het die twee uiteenlopende groepe verenig om die basis te vorm van 'n nuwe Joodse gemeenskap. In 1950 stig hulle hul eenheids verteenwoordigende organisasie, die Sentrale Raad van Jode in Duitsland.
Jode van Wes -Duitsland Edit
Die Joodse gemeenskap in Wes -Duitsland vanaf die 1950's tot die 1970's is gekenmerk deur sy sosiale konserwatisme en oor die algemeen privaat aard. Alhoewel daar Joodse laerskole in Wes -Berlyn, Frankfurt en München was, het die gemeenskap 'n baie hoë gemiddelde ouderdom gehad. Paar jong volwassenes het verkies om in Duitsland te bly, en baie van diegene wat wel met nie-Jode getrou het. Baie kritici [ who? ] van die gemeenskap en die leierskap daarvan beskuldig dat dit vergiftiging was. In die 1980's is 'n kollege vir Joodse studies in Heidelberg gestig, maar 'n onevenredige aantal studente was nie Joods nie. Teen 1990 het die gemeenskap tussen 30 000 en 40 000 getel. Alhoewel die Joodse gemeenskap van Duitsland nie dieselfde impak gehad het as die gemeenskap voor 1933 nie, was sommige Jode prominent in die Duitse openbare lewe, waaronder die burgemeester van Hamburg, Herbert Weichmann Schleswig-Holstein, minister van justisie (en adjunkhoofregter van die federale konstitusionele hof) Rudolf Katz Hesse Prokureur-generaal Fritz Bauer, voormalige minister van ekonomie in Hessen, Heinz-Herbert Karry, Wes-Berlynse politikus, Jeanette Wolff, televisiepersoneel Hugo Egon Balder, Hans Rosenthal, Ilja Richter, Inge Meysel en Michel Friedman Joodse kommunale leiers Heinz Galinski, Ignatz Bubis, Paul Spiegel , en Charlotte Knobloch (kyk: Sentrale Raad van Jode in Duitsland), en Duitsland se invloedrykste literêre kritikus, Marcel Reich-Ranicki.
Jode van Oos -Duitsland Redigeer
Die Joodse gemeenskap van die kommunistiese Oos -Duitsland het slegs 'n paar honderd aktiewe lede getel. Die meeste Jode wat hulle in Oos-Duitsland gevestig het, het dit gedoen óf omdat hulle huise voor 1933 daar was, óf omdat hulle polities links was voor die Nazi-magsoorname en, na 1945, 'n antifascistiese, sosialistiese Duitsland wou bou. Die meeste sulke polities betrokke Jode was nie godsdienstig of aktief in die amptelike Joodse gemeenskap nie. Dit sluit skrywers in soos Anna Seghers, Stefan Heym, Stephan Hermlin, Jurek Becker, kolonel -generaal Markus Wolf, sanger Lin Jaldati, komponis Hanns Eisler en politikus Gregor Gysi. Baie Oos -Duitse Jode het in die sewentigerjare na Israel geëmigreer.
Die einde van die Koue Oorlog het bygedra tot die groei van die Joodse gemeenskap in Duitsland. 'N Belangrike stap vir die herlewing van die Joodse lewe in Duitsland het in 1990 plaasgevind toe Helmut Kohl met Heinz Galinski vergader het, sodat Joodse mense uit die voormalige Sowjetunie na Duitsland kon emigreer, wat gelei het tot 'n groot Joodse emigrasie.  Duitsland is die tuiste van 'n nominale Joodse bevolking van meer as 200 000 (alhoewel hierdie getal weerspieël nie-Joodse eggenote of kinders wat ook onder die kwota-vlugtelingwet geïmmigreer het) 104,024 is amptelik by Joodse godsdiensgemeenskappe geregistreer.  Die grootte van die Joodse gemeenskap in Berlyn word geraam op 120 000 mense, oftewel 60% van die totale Joodse bevolking van Duitsland.  Tans is tussen 80 en 90 persent van die Jode in Duitsland Russiessprekende immigrante uit die voormalige Sowjetunie.   Baie Israeliete verhuis ook na Duitsland, veral Berlyn, vanweë die ontspanne atmosfeer en die lae lewenskoste. Olim L'Berlin, 'n Facebook -sneeukloon wat Israeliërs vra om na Berlyn te emigreer, het in 2014 bekendheid verwerf.  Sommige keer uiteindelik terug na Israel na 'n tydperk van verblyf in Duitsland.  Daar is ook 'n handjievol Joodse gesinne uit Moslemlande, waaronder Iran, Turkye, Marokko en Afghanistan. Duitsland het die derde grootste Joodse bevolking in Wes-Europa, naas Frankryk (600 000) en Brittanje (300 000)  en die Joodse bevolking wat die vinnigste groei in Europa die afgelope jare. Die toestroming van immigrante, waarvan baie hernieude kontak met hul Ashkenazi -erfenis soek, het gelei tot 'n herlewing van die Joodse lewe in Duitsland. In 1996 het Chabad-Lubavitch van Berlyn 'n sentrum geopen. In 2003 het Chabad-Lubavitch van Berlyn 10 rabbi's georden, die eerste rabbi's wat sedert die Tweede Wêreldoorlog in Duitsland georden is.  In 2002 word 'n Reform rabbynse kweekskool, Abraham Geiger College, in Potsdam gestig. In 2006 het die kollege aangekondig dat hy drie nuwe rabbi's, die eerste Hervormings -rabbi's wat sedert 1942 in Duitsland georden is, sou instel. 
Deels as gevolg van die diepe ooreenkomste tussen Jiddisch en Duits, [ aanhaling nodig ] Joodse studies het 'n gewilde akademiese studie geword, en baie Duitse universiteite het departemente of institute vir Joodse studies, kultuur of geskiedenis. Aktiewe Joodse godsdienstige gemeenskappe het in Duitsland ontstaan, insluitend in baie stede waar die vorige gemeenskappe nie meer bestaan ​​het nie. Verskeie stede in Duitsland het Joodse dagskole, koshergeriewe en ander Joodse instellings buite sinagoges. Boonop was baie van die Russiese Jode vervreem van hul Joodse erfenis en onbekend of ongemaklik met godsdiens. Hervormde Judaïsme in Amerikaanse styl (wat in Duitsland ontstaan ​​het), het weer na vore gekom in Duitsland, onder leiding van die Unie van Progressiewe Jode in Duitsland, alhoewel die Sentrale Raad van Jode in Duitsland en die meeste plaaslike Joodse gemeenskappe amptelik by Ortodoksie hou.
Op 27 Januarie 2003 onderteken die Duitse kanselier Gerhard Schröder die eerste ooreenkoms ooit op federale vlak met die Sentrale Raad, sodat Judaïsme dieselfde verhoogde, semi-gevestigde regstatus in Duitsland kry as die Rooms-Katolieke Kerk en die Evangelies Kerk in Duitsland, ten minste sedert die Grondwet vir die Bondsrepubliek Duitsland van 1949.
In Duitsland is dit 'n kriminele daad om die Holocaust te ontken of dat ses miljoen Jode tydens die Holocaust (§ 130 StGB) vermoor is, met tot vyf jaar gevangenisstraf gestraf kan word.  In 2007 wys die minister van binnelandse sake van Duitsland, Wolfgang Schäuble, op die amptelike beleid van Duitsland: "Ons sal geen vorm van ekstremisme, xenofobie of antisemitisme duld nie."  Hoewel die aantal regse groepe en organisasies toegeneem het van 141 (2001)  tot 182 (2006),  veral in die voorheen kommunistiese Oos-Duitsland,    Duitsland se maatreëls teen regse groepe en antisemitisme is effektief: volgens die jaarverslae van die Federale Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet het die totale aantal verregse ekstremiste in Duitsland die afgelope paar jaar gedaal van 49 700 (2001),  45 000 (2002),  41.500 (2003),  40.700 (2004),  39.000 (2005),  tot 38.600 in 2006.  Duitsland het miljoene euro beskikbaar gestel om 'landwye programme te beoog teen die verregse ekstremisme, insluitend spanne reiskonsultante en slagoffergroepe, "  Ten spyte van hierdie feite, het die Israeliese ambassadeur Shimon Stein in Oktober 2006 gewaarsku dat Jode in Duitsland toenemend onveilig voel, en verklaar dat hulle "nie in staat is om 'n normale Joodse lewe te lei nie" en dat swaar sekuriteit die meeste sinagoges of Joodse gemeenskapsentrums omring.  Yosef Havlin, rabbyn by die Chabad Lubavitch in Frankfurt, stem nie saam met die Israeliese ambassadeur nie en verklaar in 'n onderhoud met Der Spiegel in September 2007 dat die Duitse publiek in plaas daarvan geen verregse groepe ondersteun nie, het hy persoonlik die ondersteuning van Duitsers ervaar, en as 'n Jood en rabbi voel hy 'welkom' in sy (tuisdorp) Frankfurt, hy is nie bang nie, die stad is nie 'n no-go-area nie ". 
'N Vlagskip -oomblik vir die ontluikende Joodse gemeenskap in die moderne Duitsland het plaasgevind op 9 November 2006 (die 68ste herdenking van Kristallnacht), toe die nuutgeboude Ohel Jakob -sinagoge in München, Duitsland, ingewy is.   Dit is veral belangrik, gegewe die feit dat München eens in die ideologiese hart van Nazi -Duitsland was. Die Joodse lewe in die hoofstad Berlyn floreer, die Joodse gemeenskap groei, die Centrum Judaicum en verskeie sinagoges - waaronder die grootste in Duitsland  - is opgeknap en geopen, en die jaarlikse week van Berlynse Joodse kultuur en die Joodse kultuurfees in Berlyn Berlyn, wat vir die 21ste keer gehou is, met konserte, uitstallings, openbare voorlesings en besprekings   kan slegs gedeeltelik verduidelik waarom Rabbi Yitzhak Ehrenberg van die ortodokse Joodse gemeenskap in Berlyn sê: "Ortodokse Joodse lewe leef weer in Berlyn. [.] Duitsland is die enigste Europese land met 'n groeiende Joodse gemeenskap. " 
Ten spyte van Duitsland se maatreëls teen regse groepe en antisemiete, het die afgelope paar jaar 'n aantal voorvalle plaasgevind. Op 29 Augustus 2012 in Berlyn is Daniel Alter, 'n rabbi in sigbare Joodse gewaad, fisies aangeval deur 'n groep Arabiese jeugdiges wat 'n kopwond veroorsaak het wat hospitalisasie vereis. Die rabbi het saam met sy sesjarige dogter in die middestad van Berlyn geloop toe die groep vra of hy 'n Jood is en hom daarna aanrand. Hulle het ook gedreig om die rabbyn se jong dogter dood te maak.    Op 9 November 2012, die 74ste herdenking van die Kristallnacht, het neo-Nazi's in Greifswald die stad se Holocaust-gedenkteken gevandaliseer. Boonop is 'n groep Joodse kinders deur die ongeïdentifiseerde jongmense getart op grond van hul godsdiens. 
Op 2 Junie 2013 is 'n rabbi fisies aangerand deur 'n groep van ses tot agt "suidelike" jeugdiges, vermoedelik Arabiere, in 'n winkelsentrum in Offenbach. Die rabbi het foto's van die aanvallers op sy selfoon geneem, maar die sekuriteit van die winkelsentrum en die plaaslike polisie het hom opdrag gegee om die foto's uit te vee. Die rabbi verlaat die winkelsentrum, agtervolg deur sy aanvallers, en word deur 'n kennis weggery.  In Salzwedel, ook in 2013, het vandale hakekors en die woorde "Hitler nou" op die buitekant van plaaslike huise geverf. 
Duitsland het die afgelope paar jaar 'n aansienlike migrasie van jong, opgevoede Israeliese Jode beleef wat akademiese en werksgeleenthede soek, en Berlyn was hul gunsteling bestemming. 
TV -reekse 'Holocaust, ' wat verander het hoe die Duitsers hul geskiedenis gesien het, verskyn weer
BERLYN (JTA)-Vir Sigmount Koenigsberg was die ergste toneel in die Amerikaanse "Holocaust" -miniserie wat 40 jaar gelede hier in Duitsland uitgesaai is, toe 'n Duitse kind foto's van 'n Joodse gesin in 'n kaggel gooi. Die prente krul op en smelt in die vlamme.
Die oomblik "het op een of ander manier in my ingebrand", onthou Koenigsberg (58), 'n Jood wat in Berlyn woon.
Trouens, die vierdelige reeks met 'n jong Meryl Streep en James Woods-wat die eerste keer in 1978 in die Verenigde State vertoon is-het destyds in die gewete van baie Duitsers ingebrand, wat 'n verskuiwing in die land se benadering tot sy geskiedenis kon meebring. .
Hierdie maand, voor die Internasionale Holocaust -herdenkingsdag op 27 Januarie, was WDR (Wes -Duitse uitsaaiwese) die 40ste herdenking van die baanbrekende uitsending deur Streep, Woods, Tovah Feldshuh, Michael Moriarty en die ander sterre van die program terug te bring na die Duitse woonkamers.
Joernalis Jorg Schonenborn, hoof van TV -programme vir WDR, het gesê dat die heruitsending veroorsaak is deur 'n nuwe dokumentêr deur die skrywer Alice Agneskircher oor die vertoning in 1979.
'Ek het dadelik besef dat dit nie genoeg sou wees nie,' het hy onlangs aan die opvoedkundige Gerda Henkel -stigting gesê. 'Ons moet die hele reeks weer wys', selfs al is reaksies vandag dalk nie dieselfde nie.
'Holocaust' is immers nie net hedendaagse geskiedenis nie, maar 'n belangrike deel van die Duitse televisiegeskiedenis, 'het Schönenborn gesê, wat die reeks as 'n jongeling beskou het. "En ongelukkig is antisemitisme nie net 'n historiese verskynsel nie, maar ook baie vandag."
Regie deur Marvin Chomsky en geskryf deur Gerald Green, vertel 'Holocaust' die Nazi -volksmoord op Europese Jood deur twee fiktiewe gesinne in Berlyn: die Weisses, wat Joods is, en die Dorfs, wat Christelik is. Uiteindelik word beide die slagoffers en oortreders byna vernietig.
Die reeks, wat in April 1978 oor vier aande op NBC uitgesaai is, het verskeie Emmy- en Golden Globe -toekennings en 'n groot gehoor gewen, hoewel baie kritici onder die indruk was. Elie Wiesel het beroemd beswaar gemaak teen die reeks en gesê dat dit die Shoah 'trivialiseer' en hom bekommer dat 'die Holocaust gedeeltelik gemeet en beoordeel sal word deur die TV -produksie wat sy naam dra'.
In die besonder lyk dit asof die film die cliché van Jode koop wat "soos lammers gaan slag" in uitbeeldings van massa -skietery of die inbring van Jode in gaskamers. En baie het gevoel dat die skop-jou-hakke se gelukkige einde op die vloer van die snitkamer moes beland het.
Maar die film beeld ook Joodse verset uit en die pynlike posisie van Jode wat saamgewerk het in die hoop om hulself te red. Dit wys hoe die moord op gestremdes stap vir stap die weg gebaan het vir die volksmoord van die Europese Jood, van massa -skietery tot vergassings. Dit beskryf ook die afkoms van gemiddelde nie-Joodse Duitsers tot moorddadige misdaad en die vasberadenheid van baie om te ontken wat gebeur het, selfs vir hulself.
In 1979 het na raming 36 persent van die Wes -Duitsers met TV's - ongeveer 20 miljoen mense, volgens 'n eietydse artikel in die tydskrif Der Spiegel - ten minste een deel van die reeks, wat in Duits oorgeskakel is, bekyk. Die effek was onmiddellik. Later dieselfde jaar het die Wes -Duitse parlement die verjaringswet op oorlogsmisdade uitgewis. Die term "Holocaust" betree die leksikon (ietwat vervang deur "Shoah" na die vrystelling van die dokumentêr van Claude Lanzmann in 1985).
Binne 'n paar jaar het tienduisende Duitse jeugdiges gekyk na wat in hul eie tuisdorpe en hul eie gesinne onder die Nazi's gebeur het as deel van 'n landwye grondgeskiedenisbeweging.
Byna onwillig bewonder Der Spiegel hierdie 'triviale' Amerikaanse reeks en sê dat dit 'daarin kon slaag' wat honderde boeke, toneelstukke, films en TV -uitsendings, duisende dokumente en alle konsentrasiekampproewe in drie dekades van die naoorlogse geskiedenis nie kon doen nie : om Duitsers in te lig oor die misdade wat in hul naam teen die Jode gepleeg is, sodat miljoene geskud is. "
In 'n 2005 -onderhoud met hierdie verslaggewer onthou Chomsky die onmiddellike impak van die Duitse uitsending.
'Daar was allerhande [nuus] verhale en mense het begin vra:' Pappa, wat het u tydens die oorlog gedoen? 'Dit was nogal 'n openbaring vir die generasie,' het Chomsky, nou 89 jaar oud, gesê.
Die verlaging van die verjaringswet op oorlogsmisdade was waarskynlik die eerste keer dat 'n land 'n wet uitgevaardig het wat direk geraak is deur die kyk en die reaksie op 'n televisieprogram ', het hy gesê.
Maar dit het ook gehelp om die fokus te verander van diegene wat aan die toutjies getrek het, soos die Nazi-leiers wat in Neurenberg skuldig bevind is en in ander hoëprofielverhore, na die oortreders wat die bure in die buurt kan wees.
"Die punt wat ek met dit alles wou toon ... was dat mense wat heeltemal normaal lyk ... in staat is om afskuwelike gruweldade te pleeg," sê Chomsky, wat ook mede-regisseur was van die 1977 "Roots" miniserie, waarvan die impak op Amerikaanse historiese geskiedenis die bewussyn was eweneens diep.
Efraim Zuroff, hoof van die Simon Wiesenthal -sentrum se kantoor in Jerusalem, het gesê dat daar geen twyfel bestaan ​​dat die 'Holocaust' -verhaal die sterkste impak in Wes -Duitsland het nie. Zuroff het Duitsland gedwing om Nazi -oorlogsmisdadigers te ondersoek en te vervolg.
'Die verhaal van die Weiss -familie het die Shoah gepersonaliseer op 'n manier wat die gemiddelde kyker geraak het,' het hy gesê, 'en het Duitsers gehelp om die omvang en verskrikking van die tragedie wat in hul land plaasgevind het, te begin, geïnisieer deur 'n beweging wat demokraties verkies is.
Deidre Berger, hoof van die Berlynse kantoor van die Amerikaanse Joodse Komitee, stem saam.
'Hierdie een TV -reeks het die virtuele boks van Pandora oopgemaak om die Holocaust te konfronteer,' het sy gesê. 'Soms kan 'n fiktiewe verslag wat mense se harte oopmaak, meer impak hê as 'n biblioteek met boeke.
Soveel het intussen verander: Oos- en Wes -Duitsland het in 1990 verenig, en die Joodse gemeenskap van die naoorlogse Duitsland het byna tienvoudig geword met die toeloop van voormalige Sowjet -Jode. Holocaust -opvoeding hier het ontwikkel: die generasie oorlewendes, oortreders en ooggetuies is besig om uit te sterf, en die historiese rekord is verfyn deur bykomende feite en interpretasies.
Maar die impak van hierdie reeks op Duitse nie-Jode en Jode, hoe gedateer en ontsmet ook al sommige dele van die film vandag is, is sonder twyfel. Die historikus Edith Raim, gebore in 1965, onthou dat sy saam met haar gesin na die reeks gekyk het in Landsberg, 'n stad buite München. Dit was een van die eerste programme wat hulle saam gesien het omdat haar ouers, albei onderwysers, gedink het dat TV 'geen pedagogiese waarde' het nie.
'Ons was vasgenael op die film, selfs my pa wat huiwerig was', het Raim gesê, wat nie 'n Jood is nie. Later dieselfde jaar het "die jeugorganisasie van die vakbonde herdenkings op die [plaaslike] konsentrasiekampbegraafplase begin".
Raim het gou saam met klasmaats op hoërskool gesoek om die geskiedenis van daardie kampe te ondersoek.
'In die geval van Landsberg het die reeks die plaaslike bevolking gehelp om die Nazi -verlede te konfronteer,' het sy gesê.
In Wes -Duitsland het onderwysers die reeks in hul klasse opgeneem. Dit het ook openbare besprekings ontlok.
Maar aan die ander kant van die sogenaamde Ystergordyn, in Oos-Duitsland, was besprekings meer privaat, sê Jalda Rebling.
Rebling, vandag 'n kantor van die Joodse Vernuwingsbeweging, het saam met haar ouers na die program gekyk in hul huis naby Oos -Berlyn. Sy onthou dat haar ma, die sanger Lin Jaldati, 'n Nederlandse oorlewende van Auschwitz en Bergen-Belsen, 'baie kwaad was oor hierdie kitschige verhaal' en gesê het dat 'niemand in die kampe so mooi gelyk het nie.'
'Sy het nie van die Hollywood -deel daarvan gehou nie,' het Rebling gesê. 'Maar vandag sou ek sê as dit nie daarvoor was nie, sou mense nie gekyk het nie.'
Die fokus van Oos-Duitse onderwys en gedenktekens was op anti-Nazi-verset. Hulle het amptelik geen spieëls vir hulself gehou nie, maar het die nalatenskap van die dader na Wes -Duitsland verskuif.
Maar daar was maniere om meer te wete te kom oor hierdie geskiedenis, sê Rebling, wat haar woede onthou toe 'n vriendin sê dat dit 'so wonderlik is dat ons nou hierdie film het, dat ons nooit van die hele Holocaust geweet het nie.' Rebling "het hom in' n boekwinkel opgeneem en hom voor boeke met betrekking tot Holocaust geplaas wat in Oos-Duitsland gepubliseer is. Ek het gesê: 'U het dit net nie vroeër gesoek nie.'
Net soos Rebling, het Koenigsberg die geskiedenis geken van sy eie ouers, oorlewendes uit Pole. Sigi was 'n 18-jarige hoërskoolleerling in Saarbrücken, voormalige Wes-Duitsland, toe die gesin na die reeks kyk.
'Veral die episodes wat in Pole of in die konsentrasiekampe afspeel, het my ouers gesê:' Dit is slegs 'n deel van wat gebeur het. Dit kan nie weergegee word nie, 'onthou hy.
Maar die program het 'n belangrike impak gehad, het Koenigsberg gesê. Op skool, "voordat hulle altyd oor 6 miljoen Jode gepraat het. En Joodse vertellings is nie in geskiedenissklasse aangebied nie. Maar nou het hulle die verhaal van een gesin gehad. En hulle kon saam met hulle voel. "
'Handboeke is verander en aangepas, en dit was 'n groot gebeurtenis vir Duitsland', onthou die akteur Tovah Feldshuh, wat die rol gespeel het van Helena Slomova, 'n Joodse versetstryder uit die destydse Tsjeggo-Slowakye. 'Ek het moegheid in die bos gedra. Dit was my eerste dood op film, "het sy in 'n telefoniese onderhoud van New York gesê.
Feldshuh het gesê sy voel bevoorreg om die rol van ''n vryheidsvegter te speel, om dapper te wees, eerder as' iemand 'wat blykbaar opgegee het. Sy "was kwaad, nie ontsteld nie, deur die Holocaust -miniserie.
'[Ek] het nie 'n traan gestort nie,' het sy gesê. 'Maar vir die [akteurs] wat pas blootgestel was aan die Holocaust, wat nie Joods was nie, was hulle buite hulself: Rosemary Harris en Meryl Streep was buite hulself. Harris speel mevrou Weiss, en Streep speel haar Christelike skoondogter.
Na die première in 1978 het Wiesel Feldshuh gekonfronteer.
"Tovah, hoe kon jy, hoe kon jy, hoe kon jy! Die Holocaust tot 'n sepie verminder? " het hy geëis.
'Ek het vir hom gesê:' Elie, ek verstaan ​​dat die ervaring van die Holocaust onuitspreeklik is. Ek verstaan ​​dat daar geen taal is vir wat jy deurgemaak het nie. Ons het nie die Holocaust -reeks vir u gemaak nie. Ons het dit gedoen vir mense ... wat dink Holocaust beteken 'hora'. Vir mense wat dink dat die Holocaust nie gebeur het nie. "
Die Holocaust het nie met konsentrasiekampe begin nie, maar met haatlike retoriek. Die deel van die verhaal kan nie vergeet word nie
As mense regoor die wêreld hierdie Donderdag stilstaan ​​om die plegtige geleentheid van die Holocaust -herdenkingsdag te vier, is dit die moeite werd om te vra wat presies onthou word. In onlangse jare het opnames wat deur die konferensie oor Joodse materiële aansprake teen Duitsland met die deelname van die United States Holocaust Memorial Museum gepubliseer is, 'n ontstellende leemte in openbare kennis oor die Holocaust gevind. In 2018 kon 45% van die volwasse Amerikaanse respondente byvoorbeeld nie 'n enkele kamp of ghetto noem nie.
Daar is geen twyfel dat die wêreld beter en meer Holocaust -onderwys nodig het nie. Terwyl ons nadink oor hoe ons dit die beste in die 21ste eeu kan doen, moet ons verseker dat toekomstige geslagte nie net leer wat tydens die Holocaust gebeur het nie, maar ook hoe en waarom.
Nazisme het nie uit die niet gekom nie. Die Holocaust het nie begin met konsentrasiekampe, ghetto's of deportasies nie. Mense het nie eendag wakker geword en besluit om aan massamoord deel te neem nie. Trouens, die Nazi's was al agt jaar aan bewind in Duitsland voordat die stelselmatige moord op die Jode begin het.
Eeue voor dit het godsdienstige antisemitisme in Europa gefloreer. Toe, in die 19de eeu, het 'n nuwe rasvorm ontstaan. Die invloedryke Duitse etno-nasionalis en joernalis Wilhelm Marr het aangevoer dat Jode en Duitsers afsonderlike biologiese en kwadrate was en in 'n ewige stryd met mekaar opgesluit was om te oorleef en dat & ldquomixing & rdquo van die & ldquoraces & rdquo skadelik was vir Duitsers.Hy het gepleit vir die gewelddadige verwydering van alle Jode uit die land en selfs diegene wat hulle tot die Christendom bekeer het. Hy het dit gedoen 18 jaar voordat Hitler selfs gebore is.
Hitler sou voortbou op die diepgewortelde antisemitisme. Deur Duitsers te benut en vrese en wrokke te bied, bied hy hoop en eenheid sowel as haat aan en gebruik die propaganda -krag om sy agenda in 'n demokratiese stelsel te bevorder.
Om massa -steun te wen, is die Nazi -propaganda en sy positiewe aspirasieboodskappe en die demonisering van Jode en ander vaardig op spesifieke gehore gerig, afhangende van hul houdings, wat gemeet is in 'n vroeë weergawe van meningspeiling.
Een van die algemene boodskappe was bedoel om Duitsers te laat voel dat as dit ekonomies seer was, dit die Jode se skuld was. Sidney Zoltak, 'n oorlewende gebore in Pole, onthou toe hy slegs 4 jaar oud was, in 1935, by 'n besoek aan sy grootouers en rsquo -winkel. In 'n onderhoud, verduidelik Zoltak, & ldquo Voor die winkel was daar jongmense met tekens: Koop by 'n Jood. Koop by 'n Jood. Ek het nie geweet wat antisemitisme is nie, maar dit was die eerste daad van antisemitisme wat ek gesien het. Antisemitisme in Pole op daardie tydstip is nie net geduld nie, maar dit is aangemoedig. & Rdquo
Die Nazi -regime het die mark van idees beperk en propaganda gebruik om daarop te konsentreer om alle Duitsers te oortuig dat daar inderdaad 'n " Joodse vraag " was wat opgelos moes word.
Die doel was om te beklemtoon dat u Joodse bure nie Duitsers was nie, maar 'n ander ras, dat hulle nie tot die nasionale gemeenskap behoort nie, en dat hulle geen plek in Duitsland het nie. Die doel van hierdie pogings was om haat, indien moontlik, aan te wakker, maar ten minste om te verseker dat daar toegeneem word in toenemende anti-Joodse maatreëls en uiteindelik verwydering en vernietiging. Met die hulp van Nazi -propaganda het Duitsers toenemend onverskillig geraak oor die lot van hul Joodse bure. Wat geëindig het met die doodmaak van velde en gaskamers, het dus lank voor ons begin met idees en woorde.
Oorlewendes van die Holocaust Aron Krell, gebore in L & oacuted ź, Pole, stel dit so: & ldquo Ons het die woorde gehoor en hellip die Jode is vervloek, die Jode is verraaiers en al die probleme in die wêreld begin by die Jode, daarom moet ons doen word ontslae van die Jode. & rdquo
Haatlike retoriek het 'n saak vir Hitler en rsquos Nazi -regime gebou om 'n hele groep te skei, te isoleer, te ontmenslik en uiteindelik uit te roei net vir wie hulle was. Eenvoudig en eenvoudig en maklik om diegene wat gedefinieer word as minder as mense, dood te maak.
Survivor Irene Weiss het onthou dat sy saam met haar pa op die trein gery het toe sy 12 jaar oud was, toe 'n groep Nazi -kappies en rdquo nader kom, wat hom maklik as 'n Jood kon identifiseer weens sy baard. & ldquo Wat moet hulle met hierdie Jood doen? & rdquo onthou sy. & ldquo Hulle het gesê, dit sal wonderlik wees om hom uit die trein te gooi. Die enigste rede waarom hy nie uit die trein geslinger is nie, was omdat hulle by hul bestemming aangekom het. & Hy het nooit weer met die trein gery nie, en hy is later in Auschwitz vermoor.
Hierdie herinneringe van oorlewendes maak deel uit van 'n nuwe digitale veldtog wat deur die Claims Conference, #ItStartedWithWords, van stapel gestuur is, wat daarop gemik is om die wêreld daaraan te herinner dat die Holocaust nie begin het met die moord wat met woorde begin het nie. Die veldtog sal weekliks video's plaas van oorlewendes van regoor die wêreld wat nadink oor die oomblikke wat gelei het tot die tydperk van die Holocaust en mdasha, toe hulle nie kon voorspel hoe maklik hul bure, onderwysers, klasmaats en kollegas hulle sou beoefen nie , oorgaan van woorde van haat na dade van vervolging en geweld, en uiteindelik na volksmoord.
Sonder om die oorsake van die Holocaust te verstaan ​​en te dink oor hoe dit voorkom kon word, eer ons nie die slagoffers nie. Ons dien ook nie die verlede en die toekoms nie.
Sara J. Bloomfield is direkteur van die United States Holocaust Memorial Museum. Greg Schneider is uitvoerende vise -president van die konferensie oor Joodse materiële eise teen Duitsland.
Holocaust Duitse geskiedenis - Geskiedenis
Op 19 Januarie 1942 het Szlama Ber Winer ontsnap. Tydens die vervoer van die Nazi's se Chełmno-uitwissingskamp na die Rzuchów-subkamp, ​​glip die 30-jarige Poolse gevangene uit die vragmotor en die bos in.
Van daar af het Winer na die Joodse ghetto in Warschau, Pole, gegaan waar hy 'n afspraak gemaak het met die ondergrondse Oneg Shabbat -groep, wat dit hul klandestiene missie gemaak het om die gruwels te vertel wat die Nazi's onlangs met die mede -Joodse inwoners van hul stad.
Destyds het die groep natuurlik geen idee gehad van die volle omvang van wat hulle eintlik skryf nie.
Voordat Winer ontsnap en met Oneg Shabbat in verbinding tree, het die Joodse ondergrondse in die nazi-besette Pole, laat staan ​​die buitewêreld, slegs verspreide stukkies inligting ontvang oor wat nou gebeur in die pas voltooide kampe in die woude buite Warskou-om nie eens te praat van Krakow nie , Lublin, en 'n groot deel van die ooste van Pole.
Maar in sy verslae aan Oneg Shabbat het Winer die leemtes begin invul. Hy het gepraat van Joodse afgevaardigdes, waaronder sy eie familie, wat massaal by Chełmno aankom, slae in die hande van Nazi -offisiere verduur en daarna in gaskamers sterf voordat hulle in massagrafte gestap word - stap vir stap, soos uurwerk.
Onder die skuilnaam Yakov Grojanowski en met die hulp van Oneg Shabbat, het Winer hierdie openbaringsgetuienis gedokumenteer in wat as die Grojanowski -verslag bekend sou staan, waarskynlik die eerste ooggetuieverslag van die uitroeiingsprogramme van die Nazi's om dit buite die mure van die kampe te bereik die magsale in Europa.
Die verslag het nooit ver genoeg gereis nie.
Terwyl Oneg Shabbat een eksemplaar in die hande van die Poolse ballingsregering in Londen geplaas het en nog 'n bondel vir die Duitse volk gepubliseer het (in die hoop dat dit 'n mate van simpatie met hulle vir die Jode sou inspireer), het Winer se bevindings nooit gelyk nie dit op die lessenaars van besluitnemers in óf Brittanje óf die VSA
Daardie twee regerings, namens die geallieerde moondhede, sou eers einde 1942 hul eerste amptelike verslag oor Nazi -uitroeiingspogings in Europa bekend maak. Teen daardie tyd was Winer al ses maande dood, herower deur die Gestapo in Warskou daarna na die laaste mededeling op 10 April na die vernietigingskamp Bełżec gestuur.
In die twee en 'n half jaar daarna sou ongeveer 6 miljoen Jode en ten minste 5 miljoen etniese Pole, Sowjet -gevangenes, Romani, homoseksuele, gestremdes en ander by Winer aansluit as die slagoffers van die grootste volksmoord in die geskiedenis van die mensdom. Dit sou nog twee tot drie dekades duur voordat die grootste deel van die Westerse wêreld min of meer sou saamstem om na die volksmoord as die Holocaust te verwys.
En vandag, grootliks te danke aan die baanbrekerpogings van mense soos Szlama Ber Winer en groepe soos Oneg Shabbat (verantwoordelik vir een van die rykste argiewe ter wêreld van eerstehandse Holocaust -foto's en dokumentasie), kan ons ten minste probeer om 'n idee te kry van wat waarskynlik bly die tragiesste surrealistiese episode in die geskiedenis.
Die wêreld kan ook getuig van 'n gebeurtenis wat nooit vergeet kan word nie, deur talle Holocaust -foto's wat uit regerings-, militêre en burgerlike bronne verwyder is (sien galery hierbo). Gelukkig kan hierdie foto's en ander daarvan deur baie meer mense gesien word as wat Winer se belangrikste, maar onderleesde verslag ooit kon doen.
Nadat u die Holocaust -foto's hierbo gekyk het, kan u lees oor Stanislawa Leszczyńskac, die vrou wat 3000 babas in Auschwitzbb geboorte gegee het, en Ilse Koch, "The Bitch of Buchenwald." Kyk dan na die vergete holocaust met hierdie foto's van die Armeense volksmoord en kyk na die mees opwindende foto's van die Tweede Wêreldoorlog.
Joshua Rubenstein, medewerker by die Harvard Davis-sentrum vir Russiese en Eurasiese studies, beskryf die geleidelike evolusie van Hitler se meesterplan vir die "Jode van Europa" en hoe dit ontvou het in Duits-besette Sowjet-gebied.
Die Nazi -slagting teen die Jode van Europa het nie by Auschwitz begin nie.
Dit het nie begin by enige van die nou berugte geïndustrialiseerde doodskampe van Pole nie.
Hitler en sy hoë bevel het nie eendag in die vroeë dertigerjare wakker geword en aangekondig dat hulle ses miljoen mense alleen gaan uitroei nie. Die proses was geleidelik. Nazi -leërs het gebied na gebied, land na land, binnegeval en beset. Metodes om dood te maak, het mettertyd ontwikkel. En voornemens vir moord op groot skaal is eers onthul nadat byna die hele Europa beset was en die Duitse leër die Sowjetunie binnegeval het.
Historici sal altyd debatteer wanneer die Duitsers, toe die Nazi's, 'n definitiewe besluit geneem het om die Jode van Europa uit te roei. Daar was beslis 'n gesamentlike antisemitiese beleid teenoor Duitse Jode vanaf die oomblik dat Hitler in Januarie 1933 aan bewind gekom het. Hulle is stelselmatig uitgesluit van die burgerlike samelewing. Hulle is beroof van hul burgerregte, van hul gelyke status onder die wet. Daar was boikotte. Daar was beperkings op Jode wat met nie-Jode trou. En dan was daar natuurlik die verskriklike geweld van Kristallnacht, toe Joodse gemeenskapsentrums, sinagoges in Duitsland en Oostenryk aangeval is. En dit het wêreldopskrifte gekry, ook in die Sowjet -pers.
Daar was selfs bespreking in Nazi -kringe om die Jode van Europa na Madagaskar te stuur, wat 'n Franse eilandkolonie aan die oostelike kus van Afrika was. Daar was sprake van die skep van 'n soort voorbehoud in die suidooste van Pole in die Lublin -gebied, waarheen die Jode van Europa gestuur en beperk kon word. Daarvan het niks gekom nie.
Van 1933 tot 1939 het die Nazi's stadig stappe gedoen om beheer oor Europa te neem. Hulle herbou die Duitse ekonomie, versterk die Duitse nasionale identiteit, gryp Oostenryk en Tsjeggo -Slowakye in beslag en voer 'n massiewe propagandaveldtog teen die Jode. Alles om die grond voor te berei vir 'n heeltemal oorlog.
Tussen 1939 en 1941 het die Nazi's ooswaarts gestoot. In 1939 het hulle die westelike Pole binnegeval en gevange geneem en die beheer oor meer as twee miljoen Jode oorgeneem. In 1941 het die Nazi's die Sowjetunie binnegeval en nog 'n paar miljoen Jode gevange geneem.
In baie stede het die Nazi's die Jode in geslote stedelike gebiede, of ghetto's, ingeroep. Dit was plekke waar Jode gedwing was om apart te leef van die res van die samelewing in haglike omstandighede.
Maar selfs na die inval in Pole en die vestiging van die groot ghetto's in Warskou en in Lodz, was dit steeds nie die begin van sistematiese massamoorde nie. Ons glo wel dat tussen '39 en '41 soveel as 50 000 Jode in Pole gesterf het as gevolg van hongersnood, blootstelling aan toevallige skietvoorvalle. Maar dit was nie stelselmatige moord nie.
Met die Duitse inval in die Sowjetunie in 1941 sou stelselmatige moord plaasvind.
Die inval, genaamd Operasie Barbarossa, was die grootste Duitse militêre operasie van die Tweede Wêreldoorlog en 'n beslissende oomblik vir die verbaasde en onvoorbereide Rooi Leër.
Binne weke het die Duitsers die Sowjet -verdediging oorrompel en groot Sowjetstede verower. Dit was ook die begin van die massamoord op die Jode aan die Oosfront.
In die maande voor Operasie Barbarossa, die Duitse inval in die Sowjetunie, het Hitler aan die Duitse hoë bevel begin verduidelik dat die oorlog aan die Oosfront heeltemal anders sou wees as die oorlog in die weste, die oorlog teen Frankryk en die Nederland, op België, selfs teen Engeland. Dit sou totale oorlog wees. Die Geneefse konvensies sou nie van toepassing wees nie. Almal wat teen die Duitsers verset is, insluitend burgerlikes, sou onmiddellik doodgemaak word. En Jode sou saamgesnoer en vermoor word. Dit was hul instruksies.
En terselfdertyd, teen die lente van 1941, het die Duitsers vier skieteenhede georganiseer, die Einsatzgruppen, mobiele moordeenhede wat die Wehrmacht, die Duitse weermag, sou volg na die Sowjet -gebied met die uitdruklike, eksplisiete doel om Joodse mans bymekaar te bring, vroue en kinders en hulle stelselmatig vermoor in opelugmoorde. Dit was dus werklik die begin van massamoord.
Hou in gedagte dat Treblinka nie werk nie. Auschwitz is pas gebou. Tussen Junie 1941 en einde Desember 1941, in die eerste ses of sewe maande van die oorlog in die Duits-besette Sowjet-gebied, het die Einsatzgruppen ongeveer 'n miljoen Jode doodgemaak. Dit is dus die ware begin van die moorddadige dimensie van die Holocaust.
Nou, om 'n idee te kry van die skaal, het die Duitsers aan die einde van September 1941, tien dae na die inhegtenisneming van Kiev, 33,771 Jode vermoor deur hul telling in twee dae van voortdurende skietery. Almal van ons was in 'n stadion. Ons het 'n bofbalwedstryd gesien. Ons het 'n sokkerwedstryd gesien. Ons was op 'n plek waar daar 40 000 of 50 000 mense is.
Stel jou voor wat dit sou verg om al die mense dood te maak sonder om 'n bom te gebruik. Dit is wat die Duitsers dag vir dag gedurende die besetting van die Sowjetunie gedoen het totdat die Rooi Leër hulle in 1944 verdryf het.
Die Rooi Leër het uiteindelik die Duitse opmars aan die buitewyke van Moskou in Desember 1941 gestaak. Die Sowjet -hoofstad is nooit gevange geneem nie. Maar die Duitse leër het steeds dieper in die Sowjet -gebied gevorder voordat dit in Februarie 1943 by Stalingrad gestop is. Waar die Wehrmacht ook stede en dorpe verower, het mobiele skieteenhede die Jode afgerond en vermoor.
In Januarie 1942 het die Duitse hoë bevel en die leiers van die Nazi -party 'n daaglikse konferensie by 'n villa buite Berlyn in Wannsee gehou om hul planne om die Jode van Europa uit te roei, te bespreek en hoe hulle die stelselmatige moord sou uitvoer deur die Jode na moordsentrums in Auschwitz en later Treblinka te bring. Vir baie mense wat 'n oppervlakkige begrip van die Holocaust het, word dit beskou as die eerste stap in die volslae plan van massamoord. Maar eintlik het hulle alreeds byna 'n miljoen Jode in die Duits-besette Sowjet-gebied in hierdie opelugmoorde vermoor.
Wat verander het, is dat die Duitsers besef het dat hulle nie sulke slagtings in die Weste, in Duitsland, kon uitvoer nie. Hulle wou die moord tot Pole beperk.
Wat eerstens ook drie miljoen Jode gehad het, reeds daar, fisies daar. En dit sou dus makliker wees om die slagoffers van Duitsland, van Frankryk, van België, van Holland, Tsjeggo -Slowakye, na hierdie moordsentrums in Pole te bring. En dit is waaroor die Wannsee -konferensie gegaan het.
Daar is 'n bekende kaart wat een van die Einsatzgruppen -bevelvoerders aan die konferensie in Wannsee, 'n kaart van die Baltiese state, van Wit -Rusland verskaf het, wat sê hoeveel ons al vermoor het en dat Estland al Judenfrei is. Estland was amptelik die eerste plek wat die Duitsers verklaar het dat dit Judenfrei was - sonder Jode. Ons het hulle almal doodgemaak.
Dit is dus nog 'n bewys van hierdie stap-vir-stap uitbreiding van hul beplanning en van hul moord.
Hierdie aspek van die Holocaust is dus veral belangrik vir ons in die Weste wat onbewus is van die brutaliteit aan die Oosfront. Dat hulle vir die meeste mense aan die Holocaust dink aan Joodse gesinne soos Anne Frank, wat gevange geneem is, op treine gesit is, na Pole geneem is en daar vermoor is. En dit is slegs een deel van wat gebeur het.
Hoe leer Duitse kinders oor die Holocaust?
Ek sal hierdie een 'n bietjie meer persoonlik maak, want ek het verstaan ​​dat die vraag so gerig was. Ek is in 1985 gebore, so dit was die generasie van my grootouers en grootouers wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gelewe het. Ek dink vir my was daar ongeveer drie stadiums van besef.
Die wete dat daar 'n oorlog was in die nie te verre verlede: Ek het geweet dat my oupa in 'n oorlog betrokke was, maar dit was vir my baie ver. Hy het net die verhaal vertel hoe hy perd moes ry, maar bang was vir perde. Die hele idee van oorlog was destyds nie iets wat ek kon verstaan ​​nie. Maar uit films en ander dinge was dit ook duidelik dat Duitsland die oorlog verloor het en dat daar destyds iets verskrikliks gebeur het.
Leer oor die Tweede Wêreldoorlog en die Holocaust op skool: Oor die algemeen dink ek dat ons ten minste drie keer van hierdie tydperk geleer het. Die eerste keer dat die Holocaust in detail verskyn het, was in graad drie of vier, op die ouderdom van 9 of 10. Die hele onderwerp het vir my 'n vreemde fassinasie gehad, want dit het baie klein dinge in die Duitse kultuur gevoel, en uiteindelik het ons alles daaroor geleer. Terselfdertyd was ek verskrik. Ek kon my nie voorstel hoe mense hierdie verward idees kan glo en sulke aaklige dinge kan doen in die naam van hierdie idees nie. Maar dit was 'n gruwel soos ek vir die hekseproewe en sulke dinge. Ek het nie die verband gemaak tussen die oorlog wat my oupa gevoer het en die Tweede Wêreldoorlog nie. Later is ons na die konsentrasiekamp Dachau (soos die meeste skole in München doen), en dit was interessant en insiggewend, maar nie regtig steurend nie. In Duitsland word die hele idee van 'u eie mense' nie aangemoedig nie, en daar is nie 'n groot gevoel van eenheid nie (behalwe as dit oor sokker/sokker gaan). Hierdie anonieme antwoord vertel u meer hieroor.
Besoek Auschwitz: Toe ek 16 was, het ek deelgeneem aan 'n studente -uitruil met 'n Poolse skool, en ons is twee weke na Pole. Oor die algemeen het ons dit baie geniet, en die mense was wonderlik. Maar as Duitser as u in Pole is, moet u natuurlik Auschwitz besoek. Hierdie naam staan ​​vir alles wat gebeur het, en die poort met sy berugte skrif is oral bekend. Ons het daarheen gekom as 'n gemengde Duits-Poolse groep en was geskei sodat almal 'n toer in hul moedertaal kon onderneem. Ons was dus net 15 Duitse tieners, en dit het dit nogal intens gemaak. Vir my was dit die eerste keer dat ek die volle monster van die Holocaust verstaan ​​het, nie net intellektueel nie, maar ook emosioneel - en ek het 'n band met my eie familie gemaak. As u nog nooit in Auschwitz was nie, is dit wat u daar sien.*
En toe ek hierdie dinge sien wat van die gevangenes geneem is (daar is ook een kamer wat net vol hare is), het al die stukke in my gedagtes bymekaargekom, en ek het die eerste keer op 'n emosionele basis die hele afgryse besef. En ek dink ek was nie die enigste nie. Ek het die moeilikste man in ons groep, wat normaalweg nooit gevoelens sou toon nie, voor die vitrines gestaan ​​met huilende babaskoene. Toe die toer eindig, weet ons nie hoe ons ons Poolse vriende weer in die oë moet kyk nie, want ek dink die meeste van ons het ongelooflik skuldig gevoel, want dit was 'ons' grootouers wat dit aan 'hul' grootouers gedoen het (saam met baie, baie ander onskuldige mense). Ek onthou ons het selfs gepraat oor die feit dat ons onseker was oor hoe ons dit moet hanteer.Gelukkig was ons Poolse vriende baie gaaf: Toe hulle ons weer sien na hul toer en sien dat ons almal geskok is en dat sommige steeds huil, kom hulle na ons toe en sê dat ons glad nie skaam moet wees nie en dat ons nie verantwoordelik vir die dade van ons voorouers nie. Dit het my 'n paar jaar geneem om die punt te bereik waar ek regtig so kon voel, maar ek het daar gekom.
En dit is hoe ek vandag daaroor voel. Die Holocaust was aaklig, en ek dink as 'n land het ons die verantwoordelikheid om dit nie te vergeet nie en ook te doen wat ons kan om so iets nooit weer te laat gebeur nie.
Maar persoonlik dink ek dat ek nie anders is as enige ander persoon op hierdie planeet nie: ek kan die beste en die slegste doen. En dit is my eie verantwoordelikheid wat ek daarvoor maak, dit maak nie saak wat my oupa gedoen het of nie. Dit sal natuurlik lekker wees om voorouers te hê waarop ek eenvoudig trots kan wees, maar op die ou end, wie kan? Elke land het donker kolle in die geskiedenis, ons s'n is toevallig groot en redelik onlangs.
Regstelling, 6 Februarie 2014: Hierdie pos bevat oorspronklik twee beelde van die Auschwitz-Birkenau-staatsmuseum wat aan die skrywer toegeskryf is. Die foto's is nie deur die skrywer geneem nie en is verwyder.