• Direk nadat Nelson Mandela uit die gevangenis vrygelaat is, het hy op die ANC-leierskap se aandrang, aangekondig dat die gewapende stryd verskerp moet word en dat nasionalisering ’n prioriteit moet wees. Die volgende dag het hy tydens ’n mediakonferensie ’n pleidooi vir vrede en versoening gelewer. Later is ook verklaar dat nasionalisering nie ’n prioriteit is nie.
• In die aanloop tot die 1994-verkiesing het die ANC ook ’n dubbele strategie gevolg. Aan die een kant is verkondig dat die ANC ’n gewapende revolusie in die mou voer. Terselfdertyd is verklaar dat die ANC slegs in ’n onderhandelde skikking belangstel. Dr. Anthea Jeffery het hierna verwys as die strategie van “talking peace while waging war”. Mbeki het gepraat van “parallel paths to power”.
• In dieselfde tyd is Afrikaners wat hulle op selfbeskikking beroep, met groot geesdrif in komitees geplaas om voorleggings aan die ANC-regering-in-wording te doen. Maar Cyril Ramaphosa het by privaatfunksies gefluister dat hierdie gesprekke eintlik ’n “sideshow” was om die Afrikaners wat hulle nie by die NP geskaar het nie te neutraliseer.
• Tydens sy presidentskap het Mbeki teenoor Mark Gevisser erken dat die ANC tydens die onderhandelings nie oop kaarte gespeel het oor die ingrypende manier waarop hulle beplan het om regstellende aksie af te dwing nie.
• Terwyl die president weier om vrae oor die Nkandla-skandaal in die parlement te beantwoord, word die stelling gemaak dat die ANC ’n deursigtige regering is.
In die tweede plek moet ons in ons eie pogings nie dieselfde fout maak nie. Geen mens of instelling kan sy brood op die lang termyn aan albei kante botter nie. Op die kort termyn kan hierdie strategie wel vrugte afwerp, soos wat die ANC bewys het, maar op die lang termyn lei dit tot ontnugtering en teleurstelling. Ons moet duidelik wees in ons standpunte en konsekwent kommunikeer oor dit waarvoor ons onsself beywer, maar dan moet ons ook oorgaan tot aksie en dit nie by leë beloftes laat nie.