Gedig: Die huis waar ek woonArgieffoto (Pixabay) my huis het tien vensters en twee deure wat honger hande na die wêreld reik en binne woon daar twee verbanne geeste wat saam die dag en die nag tot ŉ bitter heuning meng en as broers die gekraakte spieël bepeins die een wat die nagwaak waarneem is ‘n heilige wat gevaarlike ure opeet want snags is die tuin om my huis ŉ geriffelde bladsy waar woorde onheilspellend ritsel en vreemde ideologieë bekoor soos gebreekte blomme wat die naglug met hul doodsgeur poeier maar bedags – ja bedags is dit anders as die môreklanke soos skoenlappers geel klokkies wegvlieg dan is die voëls dartelende sirkels wat sing omdat die son hulle hart stukkend kap – al is die struike se gesigte natgehuil ek moet onthou: elke dag is ‘n ronde blou klippie wat ‘n seuntjie soos ‘n juweel in sy sak vertroetel o, ek wens ek kon die blare se musiek volledig betas of die donderende see met my tong besoek of die blou lug in my handpalm hou maar ek is ‘n paradysvoël in ‘n koperkou sonder sleutel ek speel op my silwerfluit maar net my note sal die sagte reëndruppels sien. (William Rowland. Tafelberg, 1974.)