Geld, goed, glorie en ander gruwels. Só getuig jy nié. Nie van genade nie. – Hervormend
Die kerk se werk is om van Jesus Christus te getuig.
Dis om ŉ verskil te maak aan mense en die wêreld.
Maar ons eiebelang staan in die pad. Ons wil hê ons eie wêreld moet eerste beter word, ons wil eerste voordeel trek.
Dis ook hoekom die kerk nie die mas opkom nie: die kerk voldoen nie aan ons verwagtinge nie. Maar dis dalk ons wat moet bykom, nie altyd die kerk nie.
Handelinge 4 : 32 tot 5 : 11
30 April 2017, NHKA Kampersrus
Opstanding. Die kerk.
Dis nie net mooibroodjies bak nie, dis ook om ŉ verskil te maak aan mense en die wêreld.
Maar dis nie so maklik as wat dit klink nie. Ons eiebelang staan in die pad. Ons wil hê ons eie wêreld moet eerste beter word, ons wil eerste voordeel trek.
Dis ook hoekom die kerk nie die mas opkom nie: die kerk voldoen nie aan ons verwagtinge nie.
Vandag kyk ons na wat ons van die kerk verwag, en wat ons van die kerk kry. En ons leer hoekom dit ons is wat moet bykom, nie altyd die kerk nie.
Kom ons sing vandag oor die kerk.
Kom ons begin met Gesang 154. Dis vir my ŉ onbekende lied. Die lied roep ons saam om in eenheid te vergader. God is hier en Hy skep hierdie ruimte vir sy werk. En Hy seën wat ons bou.
Sang Vooraf (Sit)
Gesang 154 strofes 1 en 2
Daar is twee goed wat mens uit die staanspoor uit stories van die eerste gemeente van die kerk leer: Die gelowiges kom bymekaar om te bid, en hulle is eensgesind.
Miskien is dit die twee goed wat ons die meeste nodig het, en die minste aan aandag gee: ons eensgesindheid en gebede. Kom ons bid daarvoor in hierdie lied:
Gesang 193 strofes 1,2 en 3
Ons kom met vreugde in ons harte kerk toe. Maar dis ook God se opdrag dat ons hier is. Ons is hier om God se Woord en Gees te ontvang, en die regte pad raak te sien.
Sang Toetrede (Staan)
Gesang 165 strofes 1 en 2
Om u wil te doen, my God, is my een begeerte, u woord is my hele lewe.”
Met blydskap het ek aan die gemeente vertel U het my verlos. Ek het nie stilgebly nie, Here, U weet dit!
Dat U verlos, het ek nie vir myself gehou nie, ek het gepraat oor u trou en u hulp. Oor u goedheid en u trou het ek in die gemeente nie stilgebly nie.
Gemeente, genade en vrede vir julle van God, ons Vader, van Jesus, die Here, en die Heilige Gees.
Ons is ŉ gemeente. Ons staan in ŉ verbond met God, ons Vader. Ons is deel van die kerk en die liggaam van Christus. In ons werk die Heilige Gees. Al hierdie seëninge kom in die erediens na ons toe. Kom ons loof saam met die kerk van alle eeue ons God. Kom ons sing
Sang Loflied (Staan)
Gesang 475 strofes 1 en 2.
Die kerk bestaan nie uit mense wat nie sonde het nie. Almal van ons het sonde. Luister na die wil van God uit Eksodus 35 en dink na oor hoe ons skuldig staan.
Moses het ook vir die hele gemeente Israel gesê: “Dit is die opdrag van die Here:
Julle moet uit julle besittings ‘n offergawe vir die Here gee. Elkeen wat vrywillig ‘n offergawe vir die Here wil gee, moet dit bring: goud, silwer, brons,
blou, pers en bloedrooi wolstof, linne, bokhaar,
rooigekleurde ramsvelle, gebreide velle of doringhout,
olie vir die lampe, balsem vir salfolie en vir geurige wierook,
oniks en ander edelstene waarmee die skouerkleed en borssak van die hoëpriester versier kan word.”
“Elke vakman onder julle moet kom help dat alles gemaak word wat die Here beveel het:
Van vers 11 af volg ŉ lang lys van goed wat vir die inrigting van die tabernakel nodig was.
Daarna het die hele gemeente weggegaan van Moses af,
en elkeen wat daarna gevoel het, het vrywillig ‘n offergawe vir die Here gebring vir die werk aan die tent van ontmoeting, vir al die ander dienste en vir die gewyde klere.
Van hier volg daar met afgemete reëlmaat:
Manne en vroue het gekom en vrywillig al hierdie items kerk toe gebring: geld, goed, handwerk en handearbeid, kundigheid en vakmanskap.
Elkeen wat ‘n bydrae . . . wou maak, het dit as offergawe vir die Here gebring.
Elke Israelitiese man en vrou wat vrywillig iets wou bring vir die werk wat die Here vir Moses beveel het om te doen, het dit vir die Here gebring.
Die Here se werk in die wêreld hang van ons af. As dit nie gedoen kom nie, is dit ons skuld, nie God s’n nie. Kom ons bely dat ons ons taak versaak en ons tyd verspeel omdat ons dink ons weet van beter. Kom ons sing
Sang Skuldbelydenis (Staan)
Gesang 230 strofes 1 en 2.
Luister uit Jeremia 30 hoe gee God genade aan sy volk.
Waarom skreeu jy oor jou wond, oor jou siekte wat ongeneeslik is?
Ek sal jou gesond maak, jou wonde genees, sê die Here.
Daar sal lofsange uit [die gemeente] kom, feesliedere! Ek sal my volk baie maak, hulle sal nie minder word nie. Ek sal eer aan hulle gee, hulle sal nie geminag word nie.
Sy kinders sal weer soos tevore wees, die gemeente in hom sal ‘n blywende plek hê in my teenwoordigheid.
Die vergifnis is wat in ons lewe die deurslag gee. Gelowiges se lewens is nie swartgallig of wanhopig of selfs skuus-dat-ek-leef nie. Gelowiges leef sonder vrees en vol vreugde. Kom ons sing dit uit
Sang Genadeverkondiging (Staan)
Kom ons sing dat ons, ons huise en ons kerk gelukkig is, want God is by ons.
Sang Geloofsbelydenis (Staan)
Gesang 494 strofes 1,2 en 3.
Kom ons lees uit die Nuwe Testament van die Bybel, Handelinge 4 en 5. Ons begin op bladsy 165 van die NAV (1983)
Die groot getal wat gelowig geword het, was een van hart en siel. Niemand het sy goed net vir homself gehou nie, maar hulle het alles met mekaar gedeel.
Die apostels het kragdadig getuig dat die Here Jesus uit die dood opgestaan het, en die genade van God was groot oor hulle almal.
Nie een van hulle het gebrek gely nie, want dié wat grond of huise besit het, het dit verkoop en die verkoopprys daarvan gebring
en vir die apostels gegee. Dié het dit dan uitgedeel volgens elkeen se behoefte.
Josef ‘n Leviet wat op Siprus gebore is en wat deur die apostels Barnabas genoem is – dit beteken iemand wat mense moed inpraat –
het ook die grond wat hy gehad het, verkoop en die geld gebring en dit vir die apostels gegee.
Maar daar was ook ‘n sekere man, Ananias, en sy vrou, Saffira, wat ‘n eiendom verkoop het.
Met die medewete van sy vrou het hy van die verkoopprys vir hulleself agtergehou en net ‘n gedeelte daarvan gebring en vir die apostels gegee.
Petrus sê toe vir hom: “Ananias, hoekom het jy jou deur die Satan laat omhaal om vir die Heilige Gees te lieg en van die verkoopprys van die grond vir jouself agter te hou?
Die grond was mos joune, en toe dit verkoop is, kon jy met die geld gemaak het wat jy wou. Wat het jou besiel om dit te doen? Jy het nie vir mense gelieg nie maar vir God.”
Toe Ananias dit hoor, het hy dood neergeval; en al die ander wat dit gehoor het, het baie bang geword.
‘n Paar van die jonges het nader gekom, hom toegedraai en gaan begrawe.
Omtrent drie uur later het sy vrou daar aangekom, onbewus van wat gebeur het.
Petrus vra toe vir haar: “Sê vir my, het julle die grond vir soveel verkoop?” “Ja,” sê sy, “vir soveel.”
Toe sê Petrus vir haar: “Waarom het julle ooreengekom om die Gees van die Here uit te tart? Die mense wat jou man begrawe het, is nou net weer by die deur, en hulle sal jou ook uitdra.”
Sy het onmiddellik voor Petrus dood neergeval. Die jongmanne het ingekom, gesien sy is dood, en haar by haar man gaan begrawe.
Die hele gemeente en al die ander mense wat hiervan gehoor het, het baie bang geword.
Jesus sê in Matteus 7 wat gebeur as ons nie luister en doen wat Hy sê nie.
Elkeen wat na hierdie woorde van My luister en dit nie doen nie, sal vergelyk word met ’n dwase man wat sy huis op die sand gebou het.
Kom ons sing biddend dat die Here moet voortgaan met sy reddingswerk en dat Hy ons moet leer om ons talente dankbaar in diens van die kerk te gebruik.
Sang Na gebed (Staan)
Gesang 487 strofe 3
Skyfie: Geld, goed, glorie en ander gruwels. . .
So, die koninkryk van God is óns werk. Ons s’n, ons wat in die kerk sit en kerk is.
Hoe kan, of moet, die kerk lyk? Hoe goed kry ons dit reg? Hoe vergelyk ons met die ideaal?
Ek moet erken: Ek is al teleurgesteld. Ek is al seergemaak. Ek het al swaargekry in die kerk. Ek was al spyt.
Skyfie: Waar is ons deernis en liefde?
En ek kry met baie mense te doen – hierdie afgelope week weer – wat vir ons op vlug geslaan het. Ons moes liefdevol wees, en verwelkomend, vergewend en verdraagsaam. Die een plek in die wêreld wat die beste rede vir liefde het, het min deernis, is ŉ gevaarlike en onherbergsame plek. Waarom anders hou net ŉ paar van ons uit? Die oordeel wat net God toekom, het ons gebruik soos swepe om slae uit te deel, en sleutels wat die deure na God toe vir mense toesluit.
Skyfie: Ek en jy, ons is die kerk. Ons is wreed.
Maar as jy jouself nou aan die ontvangkant van die klappe wat uitgedeel word, voel, lyk jy gou vir jouself na die slagoffer. Jy sien sonde in die kerk en maak jouself wys dis al die ander mense hier se fout. Foeitog. Jy kry jouself so jammer, jy vergeet jy is die kerk.
Ja, mense is wreed. Jy is een.
Hoe het ons en ons kerk so geword? Wat is die kanse ons gaan dit kan omdraai?
Of lê die fout dalk by ons verwagting? Is ons oordrewe in ons verwagtinge, stel ons die standaard te hoog? Moet ons nie maar aanvaar nie, ons is nou maar eenmaal almal van ons sondaars, waarom sal ons dan nou nog wil voorgee ons kan anders wees? Is dit nie skynheilig om voor te gee ons kan die sonde te bowe kom nie? Want as daar nou iets is wat ons walg, is dit skynheiligheid.
Die eerste gemeente, so skryf Lukas in Handelinge, het uitgeblink in ŉ paar goed. Net ŉ paar goed. Maar daarin was hulle baie goed.
Skyfie: Kragdadige getuienis dat Jesus leef
Die apostels het kragdadig getuig dat die Here Jesus uit die dood opgestaan het. Hulle preek met onwrikbare oortuiging. Met die gevolg: Hulle was geloofwaardig.
Skyfie: Groot genade
Die genade van God was groot oor hulle almal. Miskien beteken dit bloot God was goed vir hulle. Of God het goed gevoel oor hulle. Miskien kon mens sien hoe hulle God se genade die deurslag laat gee in hoe hulle mekaar vergewe, verdra en versorg.
Hulle was een van hart en siel. Dis nogal met nadruk gesê: van hart en siel. Kan ons dit sê? Ek dink dit gaan verder as mekaar op Sondae net hoflik te groet, of in Spar gou ŉ geselsie aan te knoop. Dit klink vir my meer na iets waarop jy jou moet toelê. Want vanself gebeur eenheid nie. Wat doen ons aan ons onderlinge eenheid? Voel ons hoegenaamd gedring om daar enigiets aan te doen? Streef ons soontoe? Wel, hoekom hoef ons? Waarom het eenheid enige waarde?
Wat sou sulke eenheid in elk geval behels?
Skyfie: Op mekaar ingestel
Lukas vertel dat die eenheid so heg was, dat die eenheid so ver gestrek het dat niemand sy eie goed meer as net sy eie beskou het nie. Niemand het sy goed net vir homself gehou nie: Hulle het alles met mekaar gedeel.
Skyfie: Sorgsaamheid. Die vrywillige offergawe.
Dit klink vir my jy sou die eerste gemeente van “radikale ekonomiese transformasie” kon verdink, van “kommunisme”, trouens. Maar ŉ soort kommunisme wat werk, anders as dié wat jy in die politiek kry. Want nie een van die gemeentelede het gebrek gely nie. Dis moontlik gemaak deurdat dié wat grond of huise besit het, dit verkoop het en die verkoopprys daarvan gebring
en vir die apostels gegee het. Die apostels het dit dan uitgedeel volgens elkeen se behoefte. Die verskil tussen hierdie nuwe sosiale verskynsel wat ons die kerk en die gemeente noem, en Kommunisme (hoofletter “K”), is dat die gelowiges dit vrywilliglik doen. Dis offergawe, en offergawes, soos Tom netnou God se wil uit Eksodus 35 voorgelees het, is altyd vrywillig. Die kerk werk nie, soos Kommunisme, met n dwingelandy nie.
So was daar byvoorbeeld ŉ ou uit Siprus – hy was ŉ Leviet, sy naam was Josef, maar die gemeente het hom Barnabas genoem. Barnabas beteken iemand wat mense moed inpraat. Hy was dus op ander mense en hulle nood ingestel. Hy wou aan mense verskil maak. Hy het hulle pastoraal versorg. Josef-Barnabas het ook die grond wat hy gehad het, verkoop en die geld gebring en dit vir die apostels gegee.
Ekstreem, sou jy sê? Dit is beslis baie vrygewig. Ander mense, weet ons nou al, het dit ook gedoen. Maar Barnabas moes besonder baie gegee het, want hy was bekend daarvoor.
Skyfie: Gierigheid, bedrog en selfverheerliking.
Uit hierdie mooiste getuienis van barmhartigheid, kom gierigheid, bedrog en selfverheerliking voort.
Ananias en sy vrou Saffira se storie staan uit soos ŉ puisie op jou vrydag. Hulle is die toonbeeld van hoe om nie te getuig van God, sy Christus en sy koninkryk nie. Dis tragies. So gou, so verskriklik gou, is daar weer ŉ slang in die paradys. So gou is mense weer verlei. En dit gaan maar weer oor een en dieselfde ding: selfverheffing en grootheidswaan. Om beter te wil lyk as wat ons is. Om beter te lyk as ander, of om net maar by ander by te hou.
Niemand het gesê jy móét jou grond en jou goed verkoop en jou geld weggee nie. Dis nie asof God vir die kerk nuwe gebooie geskryf het nie. Die kerk is juis bevrydend, bemagtig mense om aan God se koninkryk te kan werk. Die kerk nooi mense uit om vir die Here se nuwe werklikheid verantwoordelikheid te kom vat, om God se medewerkers te wees in sy nuwe skepping waarin mense sy instrumente is. Wat het daarvan geword? Wat kan ons al wys?
Aan die begin was God, en wanneer mense opdaag, is daar sonde. Jy het die Satan en sy slange nie eers nodig nie. Was dit wys om die kerk en die koninkryk aan ons oor te laat? Ek kan nie anders nie as om te wonder: is die kerk regtig weergebore of alweer doodgebore? Is hierdie geboortepyne of laaste stuiptrekkings?
Skyfie: Eiebelang: agting, aansien, status, eer, glorie. . .
Dis eiebelang wat Ananias en Saffira dryf: agting, aansien, status, eer, glorie, ŉ goeie reputasie.
Geld en goed en grond en ander gruwels vergiftig die kerk. Dis teelaarde vir hierdie eiebelang.
Die kerk wat eerlik en eg moes wees is skelm en agteraf. Heiligheid word skyn. Vryheid word vryemark, en raak verslaaf aan uitbuiting en selfverryking, en daarom, natuurlik, sal ons altyd die armes met ons hê. Dis die doodsklok vir vrywilligheid. Wat oorbly is die dreigement dat jy gaan moet uithaal en wys vir jou plek op die kerkbank. Die avontuur van ŉ nuwe lewe in ŉ wêreld waar God jou vlerke gee, word ŉ kompetisie waar net die wat regtig kan vlieg, vóór kom.
Nie eers vrymoedigheid is meer vry nie.
Vreemd? Nee, ons kon dit seker maar te wagte wees. Ons het Jesus nie verstaan nie en Hom vermoor. Ons verstaan die kerk ook nie en is goed op pad om die laaste bietjie lewe uit haar ook te wurg.
Ons kan nie kerk wees nie, Here. U het ons oorskat.
Ons kan nie kerk wees nie, Here. Ons weet nie hoe nie. Ons is soos die ANC in 1994: ŉ spul tronkvoëls weens hoogverraad teen God se koninkryk en terreur teen swakkes en onskuldiges. Die verskil is, ons het 2000 jaar se ondervinding van koninkryksbestuur agter die blad. Ons kan nie eers onkunde pleit nie. Ons weet van beter.
Die kerk is ŉ klaaglike mislukking.
As dit van ons afhang, is die kerk gedoem, Here.
Wat is dit van die kerk dat ons nie kop nie? Ons vermoed dis net nóg ŉ ruimte soos wat jy in die wêreld vir jou moet gaan oopkap waar jy vir jou roem moet verwerf en respek afdwing. Eer word verdien. Ontsag kom van ander uit te stof. Gesag moet jy met ŉ ystervuis vasvat. Ons dink nog steeds dat ons hier in die kerk, nes orals elders, net met volmaaktheid en uitnemendheid iewers kom. Dat mens hier verder kom met dieselfde vertrapping, selfgelding en beeldbou wat die wêreld ons geleer het. Dat harde werk, en waar werk nie meer werk nie, spin (ook bekend as bemarking, maar in die finale analise niks anders nie as ŉ skaamtelose gelieg), en selfverheffing, hier ook gaan slaag. Daarmeesaam dat mens moet wegsteek, voorhou, bedrieg, en moet anders lyk as wat jy is, want hoe jy is, gaan vir jou geen respek kry nie.
Snaaks dat, die oomblik as ons moeilikheid kry met die kerk, of met lewe buite die kerk, sê ons graag: dis eintlik die kerk se skuld. Die kerk is nie meer duidelik oor wat reg en wat verkeerd is nie. Dis oor ek aan my eie lot oorgelaat is, en self my besluite moes neem, dat ek gefaal het. Waar was die kerk toe ek hulle nodig gehad het? Ek het geen hulp of ondersteuning gehad nie. Hoe moes ek weet wat om te doen? Die Bybel sê oor die goed waarin ek faal, ook nie duidelik wat ek moes doen nie. God moet bietjie sy personeelbeleid hersien.
Ons is goed met verontskuldiging en beskuldiging. Die een hou ons vir die kerk, en die ander vir onsself. Ons hou kwansuis van lepelvoer. Tot die kerk sê jy’s verkeerd en iets vra wat jy nie wil toegee nie. Ons leef op melkkos; van nagereg.
Die kerk self help hierdie dwaling aan. Deur veroordelend te staan jeens swakheid, mislukking en sonde, verwelkom die kerk deesdae net die suksesvolles. Ons gee nie meer om vir die sukkelaars nie. Wie van ons gaan grond verkoop en geld uitdeel? Ons regverdig dit met die belaglike bewering dat ons die mens / sondaar liefhet en die sonde haat. Twak. Die mens is die sonde.
Skyfie: God vergewe nie sonde nie. God vergewe mense.
Ruk my hart uit as jy my sonder sonde wil sien. God het mense lief. God vergewe nie die sonde nie, Hy straf dit. Hy straf sonde op Jesus. God vergewe die mens.
Die mens het vir God waarde, nie die mens se prestasie of gebrek aan prestasie nie. Hou op veroordeel. Hou op om aan uiterlike dinge te beoordeel. Soos rykdom en vrygewigheid. Hou op om jou aan ander te meet.
Het die kerk Ananias en Saffira versoek? Het die ruimte waarin hulle gesmag het na aansien, of dalk net aanvaarding, hulle laat dink mens kan in die kerk ook eer verwerf deur goed te lyk en goeie dade te doen? Miskien. Die wêreld het ons tot hier al bekruip.
Maar ek leer nie daaruit dat die kerk verkeerd is nie. Ek leer daaruit dat ons die verkondiging van die kerk nie hoor nie, en nie ter harte neem nie. Ek kom agter ons verstaan ons eie verantwoordelikheid nie.
Hou op kompeteer. Hou op om te wil beter wees as ander, en op hulle te wil neersien. Trap rem met jou oordeel. Hou op met voorgee. Hou op vingerwys en reëls maak wat strikke stel en hindernisse in die pad rol. Hou op om die verkeerde goed hoog te ag. Hou op om die verkeerde mense op ivoortorings te wil plaas. Hou op verafgod. Waag dit en wees self eg. Dis ŉ ander manier van te sê wees jouself. Maar dan nie met die houding: wel ek is nou eenmaal so gemaak en gelaat staan en jy moet nou maar so met my klaarkom nie. Vat my soos ek is of staan opsy nie. Daar is ŉ deel van jou menswees waaraan jy kan en moet werk. God noem dit sonde.
Basta met hierdie selfverryking, selfverheffing, eersug, hebsug, selfsug, eiewaan, selfdien-godsdiens. Dis die verskil tussen hier, in die Here se kerk, en daar in die wêreld: hier verloor jy die self. En jy vervang hom met God. Die self is die gevaarlikste duiwel wat uit jou uitgedryf moet word.
Skyfie: Ons gaan dit nie alleen regkry nie, Here.
Ons gaan dit nie alleen regkry nie, Here. Ons gaan net weer dieselfde foute maak.
Wag, dit word nog moeiliker. Nie net in die kerk moet julle die self uitroei nie. Soos julle hier maak, moet julle daar in die wêreld ook gaan leef.
Dis malligheid. Ja. Dis God se koninkryk.
Net nie op ons eie nie, Here. Ons kan dit nie alleen doen nie.
Ek kom, sê God. Wag op my Gees. Die Heilige Gees kom, en die kerk sal aan die lewe kom. Dis geboortepyne hierdie. Hier wag ons nie op doodgaan nie. Hier verwag ons opstaan.
Gee die kerk ŉ kans. Glo in God. Wees kerk.
Jy hoef niks alleen te doen nie. God is hier.
Mag daar vrede wees binne jou mure, rus in jou wonings.
Ter wille van my broers en my vriende wens ek jou vrede toe.
Ter wille van die huis van die Here ons God bid ek dat dit met jou goed sal gaan.
Sang Slotsang (Staan)
Gesang 524 strofes 1 en 3
Aan God, die Vader van ons Here Jesus Christus, kom al die lof toe! Hy het ons in Christus geseën met al die seëninge van die Gees wat daar in die hemel is.
So het Hy, nog voordat die wêreld geskep is, ons in Christus uitverkies om heilig en onberispelik voor Hom te wees.
Gesang 589 strofes 1,2 en 5
Posted on 30 April 2017 14 May 2017 Posted in Eredienste, Gedink oor God, HervormdTagged Ananias en Saffira, die begin van die kerk, die kerk moet liefhe, die kerk n klaaglike mislukking, Handelinge 4:32-5:11, kwaad vir die kerk?