Die groot getalle borsspelde en ander geskenkies, wat met soveel liefde en teerheid gemaak is, verpersoonlik in 'n hoe mate die eindelose verlange van 'n jong man na 'n geliefde, en die smagting na die weersiens van 'n getroude man vir sy eggenote. Juis die maak van die voorwerpe na die beeltenis van dinge bekend aan hom, het aan die krygsgevangene 'n staan- en vastrapplek in sy ontwortelde lewe gegee.
I.J. Stoltz, wat die begrafnis bygewoon het, gee 'n aandoenlike beskrywing van hierdie eenvoudige plegtigheid: "'n Ouderling het die diens gelei, en die soldate het drie sarsies oor die graf geskiet. Daarna, met die ondergaan van die son, het twee beuelblasers -- een aan die hoofend en een aan die voetend van die graf -- die aandblaas ( reveille ) geblaas. Maar toe snik ons klomp mans soos ons huil, dit het 'n vreeslike indruk op ons gemaak toe die geklank van die beuel oor die klowe van die Hemelaai (Himalaja) se berge wegsterf."
(So jammer dat hulle weg gesterwe het van hulle geliefde land. As ons hulle bene kon herbegrawe as 'n ereplek in hulle regmatige land Zuid-Afrika.)