Die sogenaamde sprokiesverhaal van Februarie het ons land en lewens gegrief met ŉ harde realiteit in Maart. Ons lewens soos ons dit ken, het binne ŉ halwe oogwink verander van ’n vry lewe na ’n vreesbevange een.
Pessimiste op sosiale media het die helderste toekoms vaal laat lyk en klink. Optimiste het vir die eerste keer besef dat goeie woorde nie die omstandighede kan verander nie. Vir baie wêreldlande was die werklikheid die bitterste pil nóg om te sluk.
Soos enige ander skolier het ek hoë ambisies en groot sukses in gedagte gehad toe my matriekjaar aangebreek het. Nooit in my lewe het ek gedink dat ek ŉ masker sou hoef te dra net om in Pick n Pay se ry te staan nie. Dit het my egter getref dat dit nie gaan oor jou omstandighede nie, maar wat jy daaromtrent doen en hoe jy van die vloer af opstaan wanneer realiteit só ’n grendel om jou lewe plaas.
Te min tyd is nog altyd ’n faktor waaroor baie mense heeldag kla, maar noudat ons tyd het, is dit juis dít wat ons teen die mure uitdryf. Daar was ŉ gejaag na drankwinkels, maar nie na kerke toe nie. Mense smag na die gevoel van tabak in hul longe, eerder as kos en water wat hul lewens onderhou.
Die geheim is om lewe te spreek in ’n onophoudelike verandering in omstandighede. ’n Goeie ondersteuningstelsel is óók van kritieke belang. Vir wesens wat 24/7 moet aanpas, is ons redelik in ons weë geprogrammeer. Om hierdie probleem te oorkom, sal ons ons hele gedagteraamwerk moet aanpas om sodoende ook die geestelike geveg teen Covid-19 te oorwin.