Leiers op burgerregte en vakbond, waaronder Martin Luther King jr., Joseph L. Rauh jr., Whitney Young, Roy Wilkins, A. Philip Randolph, Walter Reuther, en Sam Weinblatt in die Maart op Washington, Augustus 28, 1963. (Krediet: Amerikaanse inligtingsagentskap via Wikimedia Commons)
Ondanks die belofte wat die Amerikaanse wet op burgerregte en stemregte eensydig vir Amerikaanse gelykheid gehou het, is tekens van stryd en selfs regressie rondom regte-kwessies oral in die Verenigde State sigbaar, verduidelik 'n historikus.
'N Verstandige blik op onlangse opskrifte vertel 'n aaklige verhaal. "Segregasie was die verhaal van New York se skole vir 50 jaar", berig die New York Times. Slate gaan 'n stap verder: "Die Hooggeregshof kan binnekort 'n finale, noodlottige slag tot die Wet op die Stemreg gee".
In 'n onlangse AP-peiling is bevind dat vyf dekades na die moord op Martin Luther King Jr, "Slegs 1 in 10 Afro-Amerikaners dink die Verenigde State het die meeste of die meeste van die doelstellings van die burgerregte-beweging wat hy gelei het, bereik."
Voortgesette uitdagings het dikwels 'n siklus van stagnasie gevoer, omdat die struikelblokke vir kiesers se verkiesbaarheid uiteindelik die verteenwoordiging verminder wat die beleid wat die segregasie volhou beter kan bekamp.
Dit is veral kommerwekkend namate die verkiesingseisoen van die 2020 nader, en kandidate sukkel met die intense rassepolarisasie van die land, die eise van tradisioneel onderverteenwoordigde gemeenskappe, en nuwe immigrante, en 'n toenemende gety van wit wrok en vreemdelingehaat.
Hier is Thomas Sugrue, professor in sosiale en kulturele analise en geskiedenis aan die Universiteit van New York, en die skrywer of redakteur van verskeie boeke, waaronder Sweet Land of Liberty: The Forgotten Struggle for Civil Rights in the North (Random House, 2008) en Nie Even Past: Barack Obama and the Burden of Race (Princeton University Press, 2010), verduidelik hoe dekades van diskriminerende praktyke deur vaste eiendomsontwikkelaars en banke die minderheidsgemeenskappe verhinder het om gelyke ekonomiese en sosiale groei te ervaar, en waarom die weermag 'n verrassende suksesverhaal geword het om geleenthede vir almal af te dwing:
Die wetgewing van die Civil Rights Act van 1964 was deels bedoel om die segregasie te verminder. Wat het verbeter sedert die ondertekening van hierdie wetgewing?
Ek sal begin met die positiewe veranderinge. Jim Crow-wette in hotelle, restaurante, swembaddens en parke is 'n saak van die verlede. Afro-Amerikaners het soms agterdog of teistering as hulle inkopies doen of eet, maar baie min blankes sal vandag woedend wees as 'n swart persoon by hulle in 'n restaurant sit of oornag in dieselfde hotel. Nog 'n groot verandering: Afro-Amerikaners werk nou in 1964, byna almal wit, insluitend verpleegkundiges, verkopers en hoogleraars.
Wat het onveranderd gebly sedert die goedkeuring van die wetsontwerp?
Diskriminasie op die werkplek is nie iets van die verlede nie. Swart werkers is steeds vasgevang in werk op laer vlak en het 'n onveiligheid in die werk, selfs as hulle 'n universiteit of nagraadse graad het. Dit word steeds in baie werkplekke onderverteenwoordig, veral in die beroepe.
In een arena, openbare onderwys, het ons eintlik terugval beleef. In burgerregte-wette en deur middel van 'n geordende integrasieprogramme is rassehindernisse in openbare onderwys verbreek, meestal in die 1960's en 1970's. Sedertdien het skole landwyd egter weer geregistreer. Die mees rasverdeelde skoolstelsels is deesdae nie in die Suide nie, waar die federale howe die desegregasie van skole opdrag gegee en afgedwing het.
Hulle is in die Noorde, veral in die groot metropolitaanse gebiede van die Noordooste en die Midde-Weste. New York is boaan die lys van die mees geskei-gesegregeerde skoolstelsels in die Verenigde State. Primêre en sekondêre onderwys in die Verenigde State is steeds apart en ongelyk.
U werk gee 'n uiteensetting van die historiese oorsake van segregasie - wat wissel van federale huiseienaarsprogramme, wat uitleen aan nie-blankes ontmoedig, tot diskriminerende praktyke deur makelaars. Wat verklaar die volharding daarvan vandag?
Die Huismark bied 'n neerdrukkende voorbeeld van hoe die lang geskiedenis van rasse-uitsluiting steeds geleenthede belemmer. Makelaars, verhuurders en ontwikkelaars het blatant gediskrimineer teen minderhede, veral Afro-Amerikaners, deur die 1960's, met die steun van die federale regering.
Die praktyk van rooilyn—Moordenning aan Afro-Amerikaners se toegang tot konvensionele huisfinansiering — het oor tyd verwoestende gevolge gehad. Swartes is vasgevang in gesegregeerde woonbuurte, het toegang tot federale gesteunde verbande geweier en beperk tot plekke met ouer, verswakkende huisvoorraad sonder die kapitaal om groot huisverbeterings aan te bring.
Begin in die 1990's en voortgegaan deur die 2008-ongeluk, het minderheidswyk 'n dubbele klap in die gesig gestaar. Verhuurders het ontginning hoë huur gehef, dikwels hoër as blankes vir beter huisvesting in beter woonbuurte. Predatoriese leners het die begeerte van minderheidshuiskopers probeer om hul huise te koop en te verbeter deur lenings met 'n hoë rente aan hulle te bemark.
Die meeste Amerikaners het 'n primêre bron van huishoudelike welvaart - hul vaste eiendom. Maar omdat Afro-Amerikaners - en meer onlangs Latino's - dikwels nie toegang tot bekostigbare lenings kon kry nie en in minderwaardige behuising vasgevang was, kon hulle nie hul welvaart deur huiseienaarskap opbou nie. Die resultaat vandag is 'n groot gaping tussen rykdom en blankes. Afro-Amerikaners en Latino's het ongeveer 1 / 10 die huishoudelike welvaart van blankes. En behuising bly baie geskei.
Wat is volgens u die gevolge van voortdurende segregasie vir ons land as geheel?
Voortdurende segregasie beïnvloed elke dimensie van die lewe. Mense van kleur is minder ryk en het daaglikse daaglikse spanning in die gesig, wat navorsers van openbare gesondheid gekorreleer het met allerlei gesondheidsprobleme. Rassesegregasie hou sterk verband met armoede. Beleggers skram weg van woonbuurte met groot nie-blanke bevolkings. Aan die ander kant het die blankes baat gevind by wat die groot sosioloog Charles Tilly 'geleentheidskaarmaak' genoem het.
Hulle het toegang tot beter skole, beter huisvesting en beter werk - en het geglo dat hierdie verskille hul eie meriete weerspieël, nie die nalatenskap van geslagte van rasse-ontbering, predasie en uitbuiting nie. Segregasie het ook 'n sleutelrol gespeel in die voortgesette politieke polarisasie in die Verenigde State, wat wantroue bevorder en politici toegelaat het om hul ondersteuners op te spoor met behulp van rasse-appèlle.
Waar was daar verbasende vordering met die desegregasie?
Miskien het die mees verrassende veranderinge in die gewapende magte. Tot 1948 was die weermag totaal gesegregeerd - swart troepe het nie kaserne met blankes gedeel nie, in dieselfde gemorsale geëet of langs mekaar geveg en geveg. Die weermag het selfs bloedbanke tydens die Tweede Wêreldoorlog rasse-afsonderlik gehad.
In teenstelling, is die leierskap en rang en lêer van die weermag vandag baie uiteenlopend. As gevolg hiervan, is huweliksyfers tussen die gemeenskap hoër in gemeenskappe naby militêre basisse as in die grootste deel van die land. En metropolitaanse gebiede met 'n groot militêre teenwoordigheid is nou van die minste gesegregeerd in die VSA.
Daar is 'n historiese les uit die desegregasie van die weermag: dit het jare van voetsoolvlak gereël en georganiseer deur burgerregte om veranderinge te bewerkstellig. Maar selfs nadat die wet geskrap is, het rassehindernisse nie outomaties geval nie. Dit het militêre leierskap (na 'n mate van weerstand) geneem om sy dwangmag te gebruik om integrasie af te dwing. Rasse-integrasie het druk en protes geneem, maar ook die mag van die regering vereis om te slaag.
Watter rol het immigrasie in die vroeë 21ste eeu in hierdie neigings gespeel?
Die verhouding tussen immigrasie en segregasie is ingewikkeld. Dit is moeilik om oor breë kategorieë nuwelinge in die Verenigde State te veralgemeen. Spaans-sprekende immigrante uit Latyns-Amerika en die Karibiese See het wyd uiteenlopende ervarings wat grootliks gevorm word deur hul velkleur en sosio-ekonomiese status.
Byvoorbeeld, immigrante van afkoms van Afrika (van plekke soos Dominikaanse Republiek of Colombia) het 'n hoë mate van segregasie in huise en skole soortgelyk aan Amerikaans-gebore Afro-Amerikaners. Werkersklas Meksikaanse en Guatemalaanse immigrante staar toenemende segregasietempo in die gesig, veral in groot stede in die suidweste. Dit gesê, Latino's in die tweede en derde geslag hou gereeld met blankes in die huwelik en woon rasse-diverse skole by.
Die proses is nie almal positief nie. Studies uit Chicago en Los Angeles het getoon dat baie Latyns-Amerikaanse immigrante hulself distansieer van Afro-Amerikaners in die huisvesting en skoolopleiding. Asiatiese Amerikaners se ervaring wissel ook van groep tot groep. Sommige immigrante, soos die Hmong, ervaar segregasie en stigmatisering, maar ander, veral diegene wat as professionele mense na die VSA kom of sosiale, opvoedkundige of finansiële kapitaal saambring, kan maklik na wit gedomineerde woonbuurte verhuis en hul kinders na meerderheid wit skole. Een maatstaf van aanvaarding is ondertrouery. Swartwit huwelike kom meer voor as wat dit dekades gelede was, maar steeds ongewoon. Aan die ander kant het die eens gemarginaliseerde Asiatiese groepe - veral Japannese en Chinese Amerikaners - nou 'n baie hoë ondertrouersyfer met wit Amerikaners.
As segregasie steeds meer algemeen is - en miskien selfs meer uitgesproke - meer as 50 jaar na die Civil Rights Act, wat sê die effektiwiteit van wetgewing om dit aan te spreek?
Die regering kan 'n groot rol speel in die aanspreek van segregasie. Maar op die oomblik is daar op die federale, staats- of plaaslike vlak min wil om dit te doen. Die Afdeling Burgerregte van die Departement van Justisie het lank 'n belangrike rol gespeel in die handhawing van die Wet op Burgerregte en die Wet op Stemreg.
Die Afdeling Burgerregte was gedurende die grootste deel van sy geskiedenis nie-partydig, beman deur loopbaanadvokate wat baie daartoe verbind was om wette teen diskriminasie af te dwing. Maar die DOJ het gesukkel met besnoeiings in die begroting en 'n verskuiwing van prioriteite weg van die handhawing van burgerregte. In die huidige administrasie word baie burgerregte-prokureurs gedemoraliseer en is daar baie vertrek. Die departement van behuising en stedelike ontwikkeling onder leiding van Ben Carson het die pogings om billike behuisingswette af te dwing, 'n ander groot terugslag vir rasse-gelykheid, grootliks gestop.
Wat van staats- en plaaslike vlak?
Die meeste pogings om bekostigbare behuising te konstrueer en op 'n nie-diskriminerende basis beskikbaar te stel, veral in meestal wit voorstede, is deur NIMBY - 'nie in my agterplaas nie' - aktiviste verslaan. En pogings om openbare skole te desegreer, ontmoedig hewige teenkanting, meestal van blanke ouers, wat meestal rasse-gemengde distrikte verlaat het.
Selfs in oënskynlik liberale groot stede - New York is 'n perfekte voorbeeld - het blanke ouers heftig teengestaan ​​teen hervormings wat die bywoningsones van laerskool sou verander om meer rassediversiteit te bewerkstellig en het geveg om die opsporing en toetsing van beleid op die skool te bevorder wat Afro-Amerikaanse en Latino-kinders. Baie staatswetgewers, burgemeesters, lede van die stadsraad of skoolraad is bang dat as hulle desegregasiepogings aandurf, hulle 'n "derde spoor" van die politiek sal aanraak deur hul wit kiesers te vervreem.
Wat is die belangrikste stap wat ons kan neem om die diskriminasie te beëindig?
Ons moet politieke wil opbou om die doel van rasse-gelykheid te bereik. Dit vereis die toepassing van die wette, maar ook die gebruik van die openbare beleid - van die bou van meer bekostigbare behuising tot die heroorweging van openbare onderwys - om verandering te bewerkstellig.
As historikus van burgerregte, argumenteer ek dat die grootste winste plaasgevind het toe aktiviste betoog het, ontwrigting gedreig het, na die howe gegaan het en die verkose amptenare onder druk geplaas het. Een van die helder kolle in ons donker politieke oomblik is dat die openbare steun vir rasse-geregtigheid aan die toeneem is. Ondanks 'n diep sentiment teen immigrante, glo 'n meerderheid Amerikaners dit immigrasie was 'n positiewe mag in die Verenigde State.
Maar dit neem meer as goeie wil om die onafgehandelde sake van die burgerregtydperk af te handel. Dit sal aktivisme en mobilisering verg net soos in die verlede. Positiewe verandering, veral as dit by ras kom, het nog nooit maklik gekom nie.
'N Geredigeerde en verbeterde samestelling van 'n Universal Newsreel en argieffoto's uit die periode bevat 'n opsomming van die basiese beginsels van die 11-titels wat bestaan ​​uit die Civil Rights Act van 1964.
In die jongste aflewering van die Patriot Act ontleed Hasan die maniere waarop die Trump-administrasie burgerregte se beleid in Amerika stelselmatig afgebreek het. Van die versuim om bestaande wette af te dwing tot die vernietiging van beskerming wat gemarginaliseerde burgers help, kyk Hasan deeglik na die taktiek wat die huidige regering gebruik om te diskrimineer teen diegene wat beskerming benodig.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Waarom die wette van burgerregte en stemreg steeds groot hindernisse in die gesig staar