Hoe Alexander die Grote die Achaemenidiese ryk beëindig het tydens die Slag van Gaugamela - Artikels - 2022
Hoe Alexander die Grote die Achaemenidiese ryk beëindig het tydens die Slag van Gaugamela
Op 1 Oktober 331 vC het Alexander die Grote 'n definitiewe oorwinning in Gaugamela behaal teen die Persiese ryk. Alexander se charismatiese leierskap en briljante gebruik van kavalerie verseker sy onsterflikheid en dui op die einde vir sy lelike vyand, die Persiese heerser Darius III.
Alexander die Grote (356-323 vC) was die seun van Filippus, die koning van Masedonië, 'n koninkryk net noord van Griekeland. Hy het die eerste keer geveg gesien in sy pa se veldtogte teen die Griekse state, waaronder Sparta en Athene.
By die dood van sy vader, Filips II, het hy sy oë gedraai na die reusagtige en kragtige Persiese Ryk, wat dan van die huidige Libië na die noorde van Indië uitgebrei het.
Alexander marsjeer oor die Hellespont na Asië en kry aanvanklike sukses teen die Perse in 'n reeks gevegte en beleërings, wat sy reputasie as 'n uitstekende bevelvoerder verseker.
Die Middellandse See en die Nabye Ooste was slegs een deel van 'n veel groter, onderling verbonde antieke wêreld. Professor Michael Scott bespreek die ontsaglike ouderdom van die Silk Road en die belangrikheid daarvan vir die keiserlike Rome.
Na sy verstommende oorwinning by Issus en die voltooiing van die uitmergelende beleg van Tirus, het die Masedoniese indringer Alexander 'n groot deel van die Midde -Ooste en Egipte beheer. Sy vyand, Darius III, het egter op vrye voet gebly en het 'n groot leër in die oostelike deel van sy ryk grootgemaak.
Wapenstilstand val plat
Alexander verwerp Darius se pogings om 'n wapenstilstand te beding, verwerp selfs die aanbod om 'n medeheerser van Asië te word, dring aan dat daar slegs een koning van Asië kan wees, en vorder eerder in die rigting van Babilon en neem 'n noordelike roete oor beide die Eufraat en die Tigris.
Darius het uit Babilon gery om Alexander te trotseer. Nadat hy twee jaar tevore deur 'n smal slagveld by Issus omring was, het Darius 'n groot, plat slagveld in die huidige Irak gekies met min hindernisse en min dekking, en het dit verder platgetrek vir sy oorlogswaens.
Borsbeeld van Alexander die Grote uit die Hellenistiese era.
Moderne skattings stel sy leër op 50-100,000, waaronder oorlogsolifante en 10 000 van die beroemde Persiese onsterflikes. Die leër van Alexander was ongeveer 47 000 sterk, insluitend 7 000 kavallerie.
Alhoewel Alexander in die minderheid was, het Alexander vol vertroue gebly en 'n vindingryke strydplan bedink. Met homself aan die stuur, het Alexander sy elite Companion -kavallerie ver na regs gelei. Uit vrees dat Alexander van plan was om sy mag te oortref, beveel Darius sy eie kavallerie aan die linkerkant om Alexander se bewegings na te gaan en dan die Masedoniese leër te omsingel.
Intussen het die swaar Masedoniese infanterie die Persiese sentrum - wat 'n elite Persiese regiment met die naam van die Onsterflike ingesluit het - betrek by die vorming van falanks.
Dit was presies wat Alexander gehoop het sy vyand sou doen. Beide deur die Persiese kavallerie en die opmars van Darius se infanterie te bevorder, het 'n kwesbare gaping in die Persiese lyn hom nou voor Alexander gestel. Stadig filter hy sy beste troepe van regs terug, vorm 'n reuse wig en slaan op die nuutgemaakte gaping in die hartjie van die Persiese lyn, reguit op Darius. Hy verloor sy senuwee en draai Darius stert om en vlug, net soos by Issus.
'N Diagram van die belangrikste gebeurtenisse van die Slag van Gaugamela.
Sodra Darius gevlug het, het baie van die Perse ook daar naby geveg. Ook die sterkte aan die regterkant is suksesvol afgeweer.
Op die linkerflank van Alexander se leër het 'n ander verhaal egter plaasgevind. Hierdie deel van Alexander se leër, onder bevel van Parmenion, sy tweede in bevel, het begin buk, oorweldig deur die enorme massa Persiese kavallerie wat hulle teëgestaan ​​het.
Toe hy van hierdie stryd hoor, draai Alexander sy ruiters om en ry agter die Persiese mag aan, en laat Darius vry om te ontsnap. Na 'n hewige geveg is die Persiese kavallerie ontwrig en Alexander se oorwinning was voltooi.
'N Vlaamse tapisserie van die Slag van Gaugamela uit die eerste helfte van die 18de eeu.
Die oorwinning het die Masedoniese weermag groot hoeveelhede plundering uit die kamp van Darius gebring en 'n lae slagoffers van minder as 'n duisend, terwyl Persiese slagoffers na raming tot 40.000 geraam het.
Alexander het sy leër daarna na Babilon opgeruk waar hy as die wettige koning van Asië ontvang is.
Darius vlug nog verder ooswaarts in 'n poging om 'n ander leër uit sy Satraps op te wek, maar een van hulle, Bessus, vermoor hom. Na bewering was Alexander bedroef oor so 'n einde vir sy grootste vyand en het Darius 'n weelderige begrafnis in die Persiese hoofstad Persepolis gegee, asook om Bessus te vang en tereg te stel.
Watter skatte is daar in die verskuiwende sand van die Vallei van die Konings? Dan praat met Chris Naunton om te ontdek waar die grafte van Alexander die Grote en Cleopatra kan wees.
Met sy dood stem die meeste historici saam dat die Persiese Ryk, die wêreld se eerste supermoondheid, nie meer bestaan ​​het nie, vervang deur die groeiende ryk van die oorwinnaar van Gaugamela. Alexander sou later dele van Indië binnedring, wat tot sy ontydige dood op 33 -jarige ouderdom gelei het.
Na die onlangse Slag by die Granicus het Memnon bevel gekry oor alle Persiese magte in Klein -Asië. As die Perse sy advies by Granicus gevolg het, sou hulle Alexander moontlik betyds gewen en gestop het. In 'Upset at Issus' (Military History Magazine) sê Harry J. Maihafer dat Memnon nie net militêr slim was nie, maar ook omkoopgeld uitgedeel het. 'N Griek, Memnon het Sparta amper oorreed om hom te ondersteun. As Grieke moes die Spartane verwag word om Alexander te ondersteun, maar nie alle Grieke verkies heerskappy deur Alexander bo die koning van Persië nie. Masedonië was nog steeds die oorwinnaar van Griekeland. As gevolg van gemengde Griekse simpatie, aarsel Alexander om sy uitbreiding na die ooste voort te sit, maar dan sny hy die Gordiaanse knoop en neem die teken voor hom aan.
Omdat hy geglo het dat hy op die regte pad was, het Alexander sy Persiese veldtog aangepak. 'N Probleem het ontstaan, Alexander het verneem dat hy onder die aandag van die Persiese koning gekom het. Koning Darius III was in Babilon en beweeg na Alexander, uit sy hoofstad Susa, en versamel troepe onderweg. Alexander, aan die ander kant, was besig om hulle te verloor: hy het moontlik tot 30 000 man gehad.
Die Slag van Gaugamela: Die geskiedenis van die beslissende oorwinning van Alexander die Grote en die vernietiging van die Achaemenidiese Persiese Ryk (Boek)
Talle opvoedkundige instellings beveel ons aan, insluitend Oxford Universiteit en Universiteit van Missouri. Ons publikasie is hersien vir opvoedkundige gebruik deur Common Sense Education, Internet Scout, Merlot II, OER Commons en School Library Journal. Let asseblief daarop dat sommige van hierdie aanbevelings onder ons ou naam, Ancient History Encyclopedia, verskyn.
World History Encyclopedia Foundation is 'n organisasie sonder winsbejag wat in Kanada geregistreer is.
Ancient History Encyclopedia Limited is 'n maatskappy sonder winsbejag wat in die Verenigde Koninkryk geregistreer is.
Sommige regte voorbehou (2009-2021) onder Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike lisensie tensy anders vermeld.
Die Sultanaat van Delhi verwys na die verskillende Moslem -dinastieë wat in Indië geheers het (1210–1526). Dit is gestig nadat Mohammed van Ghor Prithvi Raj verslaan en Delhi in 1192 verower het. Onder die opvolgers van Tughluq begin die sultanaat van Delhi in verskeie klein state ontbind.
Die verbrokkeling van die Delhi Suhanate was nie skielik nie, maar dit het begin aan die einde van die bewind van Ferozshah Tughlak in 1388 nC en dit is voltooi deur die inval van Timur wat die stad Delhi tussen die jare 1398-99 AD vernietig het.
Hoe om 'n weermag te koop
Boonop het die rykdom van Darius hom in staat gestel om die dienste van die beste swaar infanterie ter wêreld te koop - Grieke. Ten spyte van Alexander se pretensies om 'n heel-Griekse kruistog te lei om die Perse te verslaan, het baie Grieke Alexander meer gevrees en gehaat as wat hulle enige Persiese soewerein gedoen het. Hulle onthou sy brutale en genadelose vernietiging van Thebe, en die herstellende Griekse stadstate het Alexander onder leiding van generaal Antipater laat byna net so groot soos die een wat hy geneem het om Persië binne te val. Later sou die Spartane in opstand kom teen die Masedoniese heerskappy en in die geveg deur Antipater verslaan word. Een van Alexander se bekwaamste vyande was die Griekse huursoldaat-generaal Memnon, wat die verdediging van Halicarnassus (in die huidige Turkye) gelei het en een van die beste bevelvoerders van Persië was.
Ander Grieke het 'n meer prosaïese rede gehad om saam met Darius te dien: geld. Teen die latere derde eeu v.C. was Griekeland oorstroom deur wortellose mans wat werk soek. 'N Tradisionele middel was om die Persiese Koning van die Konings te dien as huursoldate. Die Perse was ryk aan kavallerie, maar arm aan swaar infanterie van hoë gehalte, of hopliet, wat elke stadstaat in Griekeland opgelewer het. Duisende was in diens van Darius by Granicus en Issus. Duisende meer het na sy vaandel gestroom vir betaling, selfs al het Alexander in Egipte gerus.
Na sy verblyf langs die Nyl vertrek Alexander in die laat lente van 331 vC na Tirus. Daar ontmoet hy afvaardigings van Athene, Chios en Rhodes. Die Atheners was geïnteresseerd in die vrylating van hul landgenote wat in die Granicus gevange geneem is, en die Chians en Rhodiane het gekla oor die optrede van hul Masedoniese garnisone. Alexander was plesierig in die behandeling van die afvaardigings, en sy betrekkinge met die verskillende Griekse state onder sy beheer weerspieël die benarde aard van sy greep op Griekeland. Omtrent hierdie tyd verskyn die eerste tekens van openlike opstand. Agis van Sparta was nou in opstand, en Alexander versterk Antipater met honderd trireme uit Fenicië en Ciprus. Maar Alexander kon self nie na Griekeland terugkeer om met die Spartane te doen nie, en uit Tirus wou hy Darius vind en rekenskap aflê.
Die probleme in Griekeland dui op die gevaar wat Alexander se ekspedisie na Asië omring het. Aan die vooraand van sy klimaks konfrontasie met Darius, het Alexander geleer van die Griekse bedreiging aan sy agterkant. Dit maak sy besluit om Asië nog dieper in te steek, en toon aan dat Alexander, selfs nadat hy die hele oostelike Middellandse See vir homself verseker het, bereid was om alles wat hy gehad het in 'n stryd met Darius vir die 'heerskappy van Asië' in te span. Die lotgevalle van Alexander en die Ryk van die Perse sou aan die uitkoms van hierdie veldtog hang.
Slag van Gaugamela
Artikels soos hierdie is verkry en gepubliseer met die primêre doel om die inligting op Britannica.com uit te brei met 'n groter spoed en doeltreffendheid as wat tradisioneel moontlik was. Alhoewel hierdie artikels tans in styl kan verskil van ander op die webwerf, bied dit ons 'n wyer dekking van onderwerpe wat ons lesers soek deur 'n uiteenlopende reeks vertroude stemme. Hierdie artikels het nog nie die streng interne redigerings- of feitekontrole- en stylproses ondergaan waaraan die meeste Britannica-artikels gewoonlik onderwerp word nie. Intussen kan u meer inligting oor die artikel en die outeur vind deur op die outeur se naam te klik.
Vrae of bekommernisse? Stel u belang om aan die Publishing Partner Program deel te neem? Laat ons weet.
Slag van Gaugamela, ook genoem Slag van Arbela, (1 Oktober 331 v.C.) geveg waarin Alexander die Grote sy verowering van Darius III se Persiese Ryk voltooi het. Dit was 'n buitengewone oorwinning wat behaal is teen 'n numeries beter leër op grond wat deur die Perse gekies is. Net soos by Issus het die aggressie van die Masedoniese kavallerie onder leiding van Alexander die dag gedra.
In 'n poging om die inval van Alexander in die Persiese ryk te stop, berei Darius 'n slagveld voor op die vlakte van Gaugamela, naby Arbela (die huidige Irbīl in die noorde van Irak), en plaas sy troepe om op Alexander se opmars te wag. Darius het die terrein van die voornemende slagveld gelyk gemaak sodat sy talle strydwaens met maksimum effektiwiteit teen die Masedoniërs kon werk. Sy totale magte was baie groter as dié van Alexander, wie se magte ongeveer 40 000 infanterie en 7 000 kavallerie beloop het.
Die goed opgeleide leër van Alexander het Darius se massiewe gevegslyn gekonfronteer en georganiseer vir aanval, terwyl hy die linkerkant van die Pers se lyn met boogskutters, spiesgooiers en kavallerie gelaai het, terwyl hy teen reserwe-flankwagte teen Darius se uitlopende kavallerie verdedig het. 'N Aanklag deur Persiese waens wat op die middelpunt van Alexander se magte gemik was, is deur Masedoniese liggewapende soldate verslaan. Tydens die geveg is soveel van Darius se kavallerie aan sy linkerflank in die geveg getrek dat hulle die Persiese infanterie in die middel van die geveg blootgestel het. Alexander en sy persoonlike kavalerie het dadelik half links gery en hierdie gaping binnegedring en toe weer gery om die Perse se agterkant en agterkant aan te val. Hierop vlug Darius, en paniek versprei deur sy hele leër, wat 'n langdurige terugtog begin terwyl hy deur die agtervolgende Grieke afgesny word. Darius is later deur een van sy satraps vermoor, en Alexander het die Persiese hoofstad Babilon ingeneem. Die Masedoniese oorwinning het die einde beteken van die Persiese ryk wat deur Kores II die Grote gestig is en Alexander die meester van Suidwes -Asië gelaat het.
Die Persiese Thermopylae: toe Alexander die Grote byna sy ryk in die geveg verloor het
Die Slag om die Persiese Poort is nie bekend nie, alhoewel dit byna identies is aan die Griekse stand by Thermopylae, slegs met omgekeerde kante. 'N Paar groot verskille het hierdie Persiese stand egter in die duisternis laat gly.
Eerstens het die Grieke uiteindelik die Perse uit Griekeland verdryf. Die Perse is gou verower na hul standpunt. Tweedens het die Griekse kultuur die Westerse wêreld en die grootste deel van die Midde -Ooste oorheers, terwyl die Persiese kultuur effens gedemp geraak het en verskeie transformasies in sy latere geskiedenis ondergaan het.
Tog is hierdie geringe stryd beslis die moeite werd om na te kyk, soos die min, maar dapper Perse het aan Alexander die Grote een van sy grootste uitdagings in al sy veldtogte gegee, wat groot ongevalle onder die Grieke en bitter frustrasie veroorsaak het.
Alexander se verowering van Babilon was minder soos 'n beslaglegging op die Groot stad en meer op 'n parade. Nadat hy die massiewe slag van Gaugamela gewen het en Darius op die vlug geslaan het, het die stad daar gelê om te neem. Persië onder die Achaemenidiese Ryk het verskeie funksionerende "hoofstede" gehad, en hoewel Babilon beslis 'n juweel was van Alexander se oorwinning op Gaugamela, het die ander groot stad Persepolis in die suidooste uitdagend gebly.
Wes -Iran is redelik rotsagtig en bergagtig, en gee Alexander slegs 'n paar goeie roetes om na Persepolis te kom. Een roete was deur die sogenaamde Persiese Poort, 'n smal vallei langs 'n paar heuwels. Op pad was Alexander in staat om 'n paar heuwelstamme te onderwerp wat gereeld 'n ooreengekome tol vir Perse sou oorsteek. Hierdie stamme is maklik oorwin.
Die massiewe ryk van Alexander was amper kort van Persepolis afgesny. Deur Generiese karteringstools – CC BY-SA 3.0
Met 'n oorvloed van selfvertroue marsjeer Alexander en sy leër moedig die vallei van die Persiese Poort in. Die vallei het geleidelik vernou, met randjies wat aan die kant van die roete uitkyk.
Die Perse onder Ariobarzanes was baie hoopvol in hul verdediging. Anders as die Grieke by Thermopylae, kon die Perse minstens 17 000 troepe bymekaarskraap, waarskynlik meer. Dit stem ooreen met die grootte van Alexander se leër, wat tans in twee verdeel is vir 'n ander benadering onder leiding van Alexander se ondergeskikte.
Toe die manne van Alexander die pas binnegaan, het die Perse die stygende kranse en kranse beset wat in die smal pas toegesak het. by 'n draai in die pas het die Perse 'n muur opgerig terwyl hulle die meeste van hul manne op die kranse neergesit het, met 'n terugtog en vrees vir Alexander se troepe totdat volle eenhede die muur nader.
Op die regte oomblik laat die Perse duisende pyle en rotse op die Masedoniërs los. Die rotsagtige terrein het die Perse in staat gestel om groot rotsblokke los te maak wat met ongelooflike krag en spoed neergedaal het, dat hulle tientalle mans elk uitgehaal het. Boogskutters en slingeraars het met presisie op die massas afgevuur en groot rotse het omgeslaan, en rotse het aan beide kante afgerol.
Die Persiese poort vandag. Nog steeds 'n baie smal pad wat vatbaar is vir rotsstortings.
Die Masedoniërs, tot hul eer, probeer dapper om hul aanvallers te bereik. Mans skarrel teen die kranse op en soldate lig hul kamerade op om die hoogtes te bereik. So 'n teenaanval was egter gedoem omdat die Perse eenvoudig hul vuur op die klim Masedoniërs konsentreer en hulle maklik terugslaan.
Alexander was genoodsaak om 'n toevlugsoord uit te roep en beskaamdstens het hy bevel gegee om die Masedoniese dood te laat. Begrafnisregte was van groot belang vir die Masedoniërs, en daarom kon hulle teruggaan vir hul dooies. Die lewensverlies was aansienlik vir die Masedoniërs met hele eenhede verlore in die verlowing.
Alexander het sy leër in die kamp op 'n oop vlakte hergroepeer nadat hy moontlik sy grootste verliese gely het van enige dag van sy Persiese veldtog tot dusver, moontlik selfs meer as by Gaugamela, hoewel die bronne onspesifiek is.
'N Kaart van die Slag en vermeende flankroete deur Alexander. Deur Immortals – CC BY-SA 3.0
Alexander het gou waarsêers sowel as gevangenes uit die omgewing ontbied. Hy het gevind dat daar feitlik geen maniere om die pas was nie, behalwe vir 'n baie smal pad deur 'n digte bos. Alexander het persoonlik 'n paar honderd tot 'n paar duisend van sy mees elite troepe gelei, waarskynlik die Silver Shields, wyd om die verdedigers van die pas.
Aangesien die oorblywende Masedoniërs as 'n lokmiddel opgetree het, kon die Alexanders -mans 'n knypaanval vanuit 'n hoër posisie as die verdedigers koördineer. Die Perse het baklei met alles wat hulle gehad het, in sommige bronne het die Perse die Masedoniërs tot op die grond getakel en hulle met hul eie wapens gesteek. Ten spyte van die Persiese felheid en getalle, was dit nie 'n wedstryd vir die elite van die Masedoniese weermag nie.
Na 'n bitter stryd waar Ariobarzanes en sy omringde manne die laaste selfmoordklag gelei het, was die geveg uiteindelik verby. Die Masedoniërs het na Persepolis gehaas waar Alexander verseker het dat hulle die stadskas so gou as moontlik beveilig. Destyds was die groot stad een van die rykstes ter wêreld, en Alexander sou die res van sy veldtogte hoofsaaklik met hierdie buit kon finansier.
Die ruïnes van die koninklike paleis. Sy stewige fondamente dui op 'n groot en weelderige kompleks. Deur Masoudkhalife – CC BY-SA 4.0
Alhoewel die stad hom aan Alexander oorgegee het, het hy uiteindelik sy leër toegelaat om te plunder en te plunder, mans dood te maak en die vroue te verslaaf. Dit is ongewoon vir Alexander as 'n stad oorgegee het, maar waarskynlik uit woede voortspruit. Die relatief frustrerende weerstand van die eilandstad Tirus het tot die vernietiging van die stad gelei, en dit het nie te lank geneem voordat die Masedoniërs die eens groot hoofstad van die Persiese Ryk vernietig het nie.
Benewens die algemene vernietiging, het Alexander beveel dat die paleiskompleks heeltemal verwoes moet word voordat hy na Darius gaan, sommige sê dat dit was om te vergoed vir Xerxes wat Athene tydens die Grieks-Persiese Oorloë verbrand het, maar dit kon maklik 'n uitbreiding van Alexander se toorn nadat hy soveel goeie mans in so 'n aaklige stryd verloor het.
Die stryd word nie gereeld bespreek nie, waarskynlik omdat dit een van die grootste oorwinnaars ter wêreld in 'n slegte lig stel, maar ook omdat die stand uiteindelik onsuksesvol was. Ongeag, die staanplek het duisende Masedoniese slagoffers gekos en die dooies is skandelik en heilig op die veld laat verrot, wat Alexander waarskynlik die grootste pyn van sy hele veldtog veroorsaak het.
Geskiedenis van die Indiese subkontinent
Verowering van die Persiese Ryk
Na die sluipmoord op Philip in 336 vC, volg hy sy pa op die troon. Hy het 'n sterk koninkryk en 'n ervare leër geërf.
Edeles het Alexander die generaalskap van Griekeland toegeken. Hy gebruik hierdie gesag om sy pa-Helleense projek van stapel te stuur om die Grieke te lei in die verowering van Persië.
In 334 vC val hy die Achaemenidiese Ryk (Persiese Ryk) binne en begin 'n reeks veldtogte wat 10 jaar duur.
Alexander die Groot Ryk
Na die verowering van Anatolië, breek Alexander die mag van Persië in 'n reeks beslissende gevegte, veral die gevegte van Issus en Gaugamela.
Daarna het hy die Persiese koning Darius III omvergewerp en die Achaemenidiese Ryk in sy geheel verower. Op daardie stadium strek sy ryk van die Adriatiese See tot by die Indusrivier.
Alexander het oor die algemeen die oorspronklike Achaemenidiese administratiewe struktuur behou, wat geleer het dat sommige geleerdes hom as die laaste van die Achaemenids genoem het.
Invasie van Indië
Nadat hy die Achaemenidiese Ryk van Persië verower het, het Alexander 'n veldtog geloods na die Indiese subkontinent in die huidige Pakistan.
Die rede vir hierdie veldtog is gewoonlik die begeerte van Alexander om die hele bekende wêreld te verower, wat volgens die Grieke in Indië geëindig het.
Nadat hy beheer gekry het oor die voormalige Achaemenidiese satrapie van Gandhara, vorder Alexander na Punjab. Gou het hy die stryd gevoer teen die streekkoning Porus, wat Alexander in 326 vC in die Slag van die Hydaspes verslaan het.
Sy leër, uitgeput, heimwee en angstig oor die vooruitsigte om groot Indiese leërs in die hele Indo-Gangetiese Vlakte te trotseer. Hulle het gemut by die Hyphasis en geweier om verder ooswaarts te marsjeer.
Na 'n ontmoeting met sy offisier, Coenus, en nadat hy gehoor het van die klaaglied van sy soldate, het Alexander uiteindelik berou gekry en was oortuig dat dit beter was om terug te keer.
Die mees onmiddellike nalatenskap van Alexander was die bekendstelling van die Masedoniese heerskappy aan groot nuwe dele van Asië. Ten tye van sy dood het die ryk van Alexander ongeveer 5 200 000 km2 afgelê en was dit die grootste staat van sy tyd.
Baie van hierdie gebiede het die volgende 200–300 jaar in Masedoniese hande gebly of onder Griekse invloed. Die opvolger state wat na vore gekom het, was ten minste aanvanklik dominante kragte. Historikus het hierdie 300 jaar as die Hellenistiese tydperk beskou.
Die oostelike grense van Alexander die Groot Ryk het selfs gedurende sy leeftyd begin ineenstort.
Was Alexander se ryk te groot om te beheer na sy dood?
Alexander se vroeë dood en die afwesigheid van 'n erfgenaam wat die ambisies van die generaals en ander kon beheer, was deurslaggewende faktore in die verbrokkeling van die Ryk. Sommige meen egter dat selfs as daar 'n ordelike opvolging was en die leër verenig gebly het, dit mettertyd sou gefragmenteer het. Die totale omvang van Alexander se ryk was na raming 2 miljoen vierkante kilometer. Kommunikasie was baie stadig, en die Masedoniese ryk was baie uiteenlopend en gedeel deur godsdiens, etnisiteit en taal.
Alexander het die charisma en gesag gehad om sy wil op die streke af te dwing. Selfs hy moes egter aan sy goewerneurs 'n groot mate van outonomie gee en is deur rebelse satrape  gepla. Die uitgestrekte Ryk sou baie moeilik bymekaar gewees het, selfs al sou die groot oorwinnaar geleef het en 'n bekwame opvolger gehad het. Nadat hy gesterf het, was daar geen sentrale gesag om eenheid te handhaaf nie. Die omvang van die gebiede was sodanig dat dit byna onmoontlik was om effektief te regeer. Plaaslik het plaaslike militêre leiers dikwels straffeloos die hele provinsies ingeneem en de facto onafhanklik geword. Hierdie situasie het hom herhaal met Ptolemeus in Egipte, Seleucus in Babilon en Lysimachus in Thracië.
Die groot omvang van die verowerings van Alexander het generaals toegelaat om dikwels groot state uit te sny. Boonop het die streke hierdie plaaslike sterkmanne vereis, wat ter plaatse probleme kon hanteer. Net hulle kon orde handhaaf en die grense verdedig, want enige sentrale owerheid sou te ver en ver gewees het.  Die behoefte aan hierdie sterk plaaslike heersers was nog 'n faktor in die opbreek van een van die grootste koninkryke in die wêreldgeskiedenis.
Die Slag van Gaugamela. 1 Oktober 331 vC.
Die Slag van Gaugamela was die beslissende stryd van Alexander die Grote's inval van die Persiese Achaemenidiese Ryk. In 331 vC het Alexander se leër van die Hellenic League ontmoet die Persiese leër van Darius III naby Gaugamela, naby die moderne stad Dohuk (Irakse Koerdistan). Alhoewel hy baie in die minderheid was, het Alexander as oorwinnaar uit die stryd getree as gevolg van sy beter taktiek en sy behendige gebruik van lig infanterie. Dit was 'n beslissende oorwinning vir die Helleense Liga en het gelei tot die val van die Achaemenidiese Ryk.
Na die mislukking van die tweede onderhandeling Darius begin voorberei vir 'n ander geveg. Tog het hy 'n derde en laaste poging aangewend om te onderhandel nadat Alexander uit Egipte vertrek het. Die derde aanbod van Darius ' was baie meer vrygewig. Hy het Alexander geprys vir die behandeling van sy ma Sisygambis en het hom die hele gebied wes van die Eufraat, mede-heerskappy van die Achaemenidiese Ryk, die hand van een van sy dogters en 30 000 talente silwer. In die rekening van Diodorus, Het Alexander hierdie aanbod met sy vriende beraadslaag. Parmenion was die enigste een wat gesê het: "As ek Alexander was, moes ek aanvaar wat aangebied is en 'n verdrag sluit." weier weer die aanbod van Darius en dring daarop aan dat daar slegs een kan wees koning van Asië. Hy het 'n beroep op Darius gedoen om hom aan hom oor te gee of hom in die stryd te ontmoet om te besluit wie die enigste koning van Asië sou wees. Met die mislukking van diplomasie besluit Darius om hom voor te berei op 'n ander geveg met Alexander.
Terwyl Darius 'n beduidende voordeel in getalle gehad het, was die meeste van sy troepe van 'n laer kwaliteit as Alexander's. Alexander 's pezhetairoi was gewapen met 'n ses meter snoek, die sarissa. Die belangrikste Persiese infanterie was swak opgelei en toegerus in vergelyking met Alexander's pezhetairoi en hopliete. Die enigste eerbare infanterie wat Darius gehad het, was sy 2 000 Grieks hopliete en sy persoonlike lyfwag, die 10 000 onsterflikes. Die Griek huursoldate geveg in 'n falanks, gewapen nie met 'n swaar skild nie, maar met spiese nie langer as drie meter nie, terwyl die spiese van die onsterflike twee meter lank was. Onder die ander Persiese troepe, die swaarste gewapende was die Armeniërs, wat op die Griekse manier gewapen was en waarskynlik as 'n falanks geveg het. Die res van die Darius -kontingente was baie ligter gewapen; die hoofwapen van die Achaemenidiese leër was histories die pyl en boog, en spiesgooi.
Die Skithies kavallerie van die Persiese linkervleuel het die geveg begin deur te probeer om Alexander se uiterste regterkant te flank. Wat daarna gevolg het, was 'n lang en hewige kavaleriegeveg tussen die Persiese linkses en die Masedonies reg, waarin laasgenoemde, wat grootliks in die minderheid was, dikwels onder swaar druk was. Deur sorgvuldige gebruik van reserwes en gedissiplineerde aanklagte kon die Griekse troepe egter hul Persies bevat eweknieë, wat noodsaaklik sou wees vir die sukses van Alexander se beslissende aanval.
Die gety het uiteindelik in die Griekse guns gedraai ná die aanval van Aretes' Prodromoiwaarskynlik hul laaste reservaat in hierdie sektor van die slagveld. Teen daardie tyd was die stryd egter deur Alexander self in die middel beslis.
Soos vertel deur Arrian:
"Die Perse wat om die vleuel gery het, is met alarm gryp toe Aretes 'n sterk aanval op hulle doen. In hierdie kwartaal het die Perse inderdaad vinnig gevlug en die Masedoniërs het die vlugtelinge opgevolg en geslag. "
Namate die Perse al hoe verder na die Griekse flanke gevorder het in hul aanval, het Alexander stadig in sy agterhoede gefiltreer. Hy het syne ontkoppel Metgeselle en voorbereid op die beslissende aanval. Agter hulle was die wagte brigade saam met enige falanks bataljons hy kon hom aan die geveg onttrek. Hy het sy eenhede in 'n reuse -wig gevorm, terwyl hy die aanklag gelei het. Die Persiese infanterie in die sentrum was nog steeds besig om die falanks te beveg, en dit verhinder enige pogings om die aanklag van Alexander teen te werk. Hierdie groot wig breek toe in die verswakte Persiese sentrum en haal die koninklike wag Darius ' en die Griekse huursoldate uit. Darius loop die gevaar om afgesny te word, en die algemene standpunt is dat hy nou breek en hardloop, terwyl die res van sy leër hom volg.
Na die geveg het Parmenion die Persiese bagasie -trein afgerond terwyl Alexander en sy lyfwag Darius agternagesit het. Soos op Issus, is aansienlike buit verkry, met 4 000 talente gevang, die persoonlike strydwa en boog van die King ' oorlog olifante. Dit was 'n rampspoedige nederlaag vir die Perse en een van Alexander se beste oorwinnings.
Darius het daarin geslaag om te ontsnap met 'n klein groepie van sy magte wat ongeskonde was. Die Baktriese kavallerie en Bessus het hom ingehaal, net soos sommige van die oorlewendes van die Royal Guard en 2 000 Griekse huursoldate. Op hierdie punt was die Persiese Ryk in twee helftes verdeel - Oos en Wes. Op sy ontsnapping het Darius 'n toespraak gehou oor wat van sy leër oorgebly het. Hy was van plan om verder ooswaarts te gaan en 'n ander leër in te samel om Alexander in die gesig te staar, in die veronderstelling dat die Grieke in die rigting sou kom Babilon. Terselfdertyd stuur hy briewe aan sy oostelike satraps vra hulle om lojaal te bly.
Die satraps het egter ander bedoelings gehad. Bessus het Darius vermoor voordat hy ooswaarts gevlug het. Toe Alexander ontdek dat Darius vermoor is, was hy bedroef om 'n vyand wat hy respekteer, op so 'n manier dood te maak, en het Darius 'n volledige begrafnisgeleentheid gehou by Persepolis, die voormalige seremoniële hoofstad van die Persiese Ryk, voordat hy Bessus woedend agtervolg en die volgende jaar gevange geneem en tereggestel het. Die meerderheid van die oorblywende satrape het hul lojaliteit aan Alexander gegee en is toegelaat om hul posisies te behou. Daar word tradisioneel beskou dat die Achaemenidiese Persiese Ryk geëindig het met die dood van Darius.
Baie geluk, jou gedagte sal handig te pas kom
Ek vra om verskoning, maar ek dink jy is verkeerd. Ek bied aan om dit te bespreek.
die frase Manjifiek en dit is tydig
Dankie, ek het regtig daarvan gehou.
In vertroue gesê, is my mening dan duidelik. Ek het die antwoord op u vraag in Google.com gevind
Die geheim van Venesiese sukses: die rol van die staat in finansiële markte
Troilus en Criseyde: The Hidden Influence of Chaucer's Reading
Wetenskap, oorlogvoering en samelewing in die Renaissance, met spesifieke verwysing na die vestingsteorie
Koningin Ermengarde en die abdij van St Edward, Balmerino
Konsepte van besmetting en die gesag van mediese behandelings in Engeland van die 14de tot die 16de eeu
Koreaanse vertaling van Beowulf: verskeidenheid en beperking van argaïese woorde
On Gilded Ugliness: Donatello's Penitent Magdalen and Issues of Beauty, Sanctity, and Sexuality in Fifteenth Century Florence
The Irish Christian Holy Men: Druids Reinvented?
Die eerste McDonald's word in die Sowjetunie geopen
Copyright 2022 \ Hoe Alexander die Grote die Achaemenidiese ryk beëindig het tydens die Slag van Gaugamela...