Is (lyf)straf regtig nodig vir goeie dissipline?Foto: Parenting.firstcry.com Kinders het die reg om goeie leiding te ontvang en ouers en onderwysers het ’n plig om goeie leiding te verskaf. Te veel kinders se skouers hang weens die gewig van te veel verantwoordelikheid met betrekking tot besluitneming in gesinne en skole. ’n Mens sien te veel kinders wat gewikkel is in eindelose “hofsake” met hul ouers en onderwysers. Uitspraak word gedurig voorbehou en hofdatums as’t ware uitgestel, kinders struikel soms vanuit die een hofsaal se aantygings tot binne-in die volgende hofsaal met vars aanklagte. Ons as volwassenes skuld kinders ’n ontspanne atmosfeer waarin hulle nie die einde van hul vryhede ken nie. Vir so ’n atmosfeer om te heers waar daar nooit gedreig, gekerm, of instruksies herhaal word nie, waar volwassenes nie hul stemme hoef te verhef om belangrike instruksies uitgevoer te kry nie, waarin geen volwassene snedig, sarkasties of afknouerig hoef te wees nie, moet twee dinge reeds daargestel wees: Eerstens moet daar min reëls wees, slegs daardie reëls wat die volwassene bereid is om te straf indien dit oortree word. Tweedens (dit is eintlik reeds gesê) moet die volwassenes kinders liefdevol straf wanneer reëls oortree word of instruksies geïgnoreer word. Die definisie van straf is “om die logiese gevolge van verkeerde keuses en dade te ervaar”. Daar is niks venynigs aan straf nie, want geen mens word ooit onthef van die logiese gevolge van verkeerde keuses en dade nie. Dit is dan ook onverantwoordelik en onopvoedkundig om kinders groot te maak in ’n wêreld wat so kunsmatig is, dat hulle onthef word van hierdie doodnatuurlike proses. Om nie eens te praat van die struikelblok wat dit inhou vir die verkondiging van die evangelie nie. ’n Wêreld waarin kinders gedurig gehelp word om die logiese gevolge van hul verkeerde keuses en dade te omseil, mag dalk net daardie wêreld wees waar ’n kind ook eintlik nie ’n Verlosser nodig sal hê vir sy/haar sondes nie. Dus, in die lig van die onlangse polemiek oor bewerings van lyfstraf, is die vraag: Hoe straf mens kinders in skole en tuis? Gelukkig is die antwoord nie baie kompleks nie en doen die meeste huisgesinne en skole reeds die regte ding. Daar is vier opsies wanneer ons die kinders in ons sorg wil leer om die logiese gevolge van verkeerde keuses en dade te ervaar. Weerhou voorregte, isoleer, gee werk en (slegs in die liefdevolle, geslote omgewing van die huisgesin) Bybelse tugtiging. Skole het dus drie kragtige instrumente om te benut vir straf en die meeste skole gebruik ’n variasie of kombinasie van al drie. Detensie ná skool of tydens pouse is ’n effektiewe manier om kinders te isoleer en ’n voorreg tydelik te weerhou. Ek glo ook dit is gesond om take wat in elk geval by skole gedoen moet word, oor te dra aan kinders as ’n vorm van straf. Indien ons as volwassenes dit eens is dat dit natuurlik is dat kinders die logiese gevolge van hul verkeerde keuses en dade moet ervaar, dan sal ons besef dat dit opvoedkundig regverdigbaar en verdedigbaar is en dat dit sin maak dat leerders gestraf word deur die terrein of klaskamers netjies te help maak as deel van straf. Dis nie nodig om ’n militêre strafkamp na te boots om goeie dissipline teweeg te bring in jou huis of skool nie. ’n Skool en gesin moet plekke wees waar ons kinders nie die einde van hul vryhede ken nie. Daar moet slegs ’n paar ononderhandelbare reëls wees wat te alle tye nagekom moet word en kinders moet verder ook ontspan deur altyd gehoor te gee aan alle vorme van instruksie. Volwassenes moet terselfdertyd spaarsamig wees met instruksies, bewus van die feit dat sekere instruksies wat nie gehoorsaam word nie, nie noodwendig tot straf moet lei nie (die logiese gevolge van daardie verkeerde keuses en dade). Ouers wat gedurig onderwysers se oordeel (en straf) in twyfel trek, is die groot rede waarom ook onderwysers (kundiges van opvoeding) soms kerm, dreig en instruksies herhaal. Ons skuld ons kinders beter as dit – ons skuld ons kinders onderwysers wat oortredings straf en ouers wat terugstaan in die wete die straf is bloot die logiese gevolge van verkeerde keuses en dade van sy/haar kind. Straf moet altyd die eerste uitweg wees, nie die laaste uitweg nadat dreig, herhaal, kerm, stemverheffing, snedigheid of sarkasme nie gewerk het nie. Volwassenes moet kinders liefdevol straf terwyl hulle eintlik self in hul harte kalm en rustig voel. Wanneer jy eers lekker kwaad en teleurgesteld is, moet jy nie net jou woede laat vaar en kinders nié straf nie… jy sal (eers) vergifnis moet vra omdat dit jý is wat dinge te ver laat gaan het. Onthou net weer – kinders het die reg om goeie leiding te ontvang en ouers en onderwysers het ’n plig om goeie leiding te verskaf. Ons hoef nie vasgevang te word in lang debatte oor lyfstraf by skole en by die huis nie. Ons het sterk alternatiewe wat sal lei tot kinders wat eerste keer gehoorsaam is. Ons moet net hierdie alternatiewe konsekwent toepas. Ons moet weet dat goeie dissipline nie ’n toeskouersport is nie, maar dat dit, onder meer, die volgende behels: studie, gebed, nederigheid, die vra van raad, navorsing, en vele meer. Ons moet as’t ware van die pawiljoene afklim, ons moue oprol en beplan om vir ons kinders daardie ontspanne omgewing skep wat ons aan hulle verskuldig is. Hoe hierdie omgewing waarin ons kinders nie die einde van hul vryheid sal ken nie, gebou word, staan en val ironies genoeg by straf, naamlik “die logiese gevolge van verkeerde keuses en dade ervaar.”