Tyd om natuurstudie 'n verpligte skoolvak te maak – voor dit te laat is - InnerSelf.com
Die Britse regering is glo ernstig oorweeg om "natuurstudies" 'n verpligte vak vir alle leerlinge te maak. Dit is 'n stap wat in die onlangse regeringskommissie aanbeveel is Dasgupta-oorsig, 'n gedetailleerde analise van die "ekonomie van biodiversiteit".
Die oorsig is lank en tegnies, maar tussen die tabelle en statistieke is daar 'n paar radikale voorstelle wat verder gaan as 'n fokus op ekonomie, aanbevelings wat ontwerp is om ons verhouding met die natuurlike wêreld te verander voordat dit te laat is. Onder die opsies om heroorweging te neem in voorsieningskettings, maatreëls vir ekonomiese vooruitgang en finansiële regulering, reg aan die einde is 'n kort fokus op onderwys:
"Elke kind in elke land het die leer van natuurgeskiedenis te danke om kennis te maak met die ontsag en verwondering van die natuurlike wêreld, om te waardeer hoe dit tot ons lewens bydra."
Die oorsig vra vir omgewingsopvoedingsprogramme vanaf die laerskool tot by die universiteit.
Ontdek ons ​​verbintenis met die natuur
Sou dit regtig 'n verskil maak? As akademikus wat klasgee, skryf en onderneem navorsing oor die sosiale en sielkundige betekenis van kontak met die natuur, veral in die konteks van ons deurlopende ekologiese krisisEk glo daar is goeie rede om te dink dit kan.
Voorgestel aan die 'ontsag en verwondering van die natuurlike wêreld'. Monkey Business Images / shutterstock
Neem die idee van 'nuitwissing van ervaring", Wat verwys na hoe elke volgende generasie minder sintuiglike kontak met verskillende natuurlike omgewings het. Namate betekenisvolle verband verdwyn, word ons gevoel van wat normaal is geleidelik herdefinieer - die "verskuiwende basislynsindroom", Om 'n verwante konsep te leen. Namate standaardervarings van die natuur toenemend en leër word, is die vrees dat ons ook ons ​​vermoë verloor om die natuurlike wêreld te verstaan, te versorg en te verdedig, en dat daar 'n vinnige kringloop van wedersydse agteruitgang is.
Ervaringsgebaseerde omgewingsopvoeding kan 'n belangrike hulpmiddel wees om hierdie verskuiwing om te keer. Onlangs navorsing bevestig gesonde verstand in hierdie verband - herhaalde, positiewe (wat nie onbetwisbare beteken nie) ervarings van natuurlike omgewings in vroeë kinderjare ondersteun 'n diep en lewenslange verbintenis met die natuur tot in volwassenheid.
om die uitwissing van ervaring teë te werk, is dit sinvol om 'n onderwysstelsel proaktief te ontwerp wat 'n gehegtheid aan die natuur sal bevorder. Daar is al positiewe presedente hier, nie die minste nie Bosskole, wat in Skandinawië ontstaan ​​het, maar nou 'n wêreldwye beweging is wat die sosiale en opvoedkundige waarde van 'n deel van die skooldag in die natuur bestee. Om die studie van ekologie tot volwassenheid voort te sit, lyk ook na 'n noodsaaklike stap as ons die verskuiwende basislynsindroom gesamentlik wil aanspreek, deur aktief na wat gaan verlore.
Natuurstudies vir die antroposeen
Natuurstudies moet nie wegskram van die feit dat natuurlike omgewings as gevolg van Menslike aktiwiteite. In die sin is natuurgeskiedenis ook sosiale geskiedenis, en natuurstudies sosiale studies. Baie aspekte van 'n sekondêre leerplan kan hierdie feit herken sonder om noodwendig verpligte natuurgeskiedenislesse in te voer, maar tog om ervarings van natuurwees in te neem.
As ons begin nadink oor die mensegeskiedenis en die soort aktiwiteite wat verantwoordelik is vir die biodiversiteit en klimaatkrisis, word dinge effens ingewikkelder. Ryk, kolonialisme, die slawehandel, industrialisme, kapitalisme, kommunisme en intensiewe landbou staan ​​alles sentraal in hoe 'ons' natuurlandskappe oor die hele aarde getransformeer het in die tyd van die 'Anthropocene".
Onderweg was daar dikwels belangrike praktyke en wêreldbeskouings wat gesofistikeerde en diep begrip van die natuur het vertrap en gemarginaliseer. Hierdie tradisies gaan voort in baie inheemse gemeenskappe, en dit is ingelig kollektiewe verset omgewingsvernietigende aktiwiteite en die verdediging van die regte van die natuur.
"Natuurstudies" kan baie leer uit hierdie langer, diepgewortelde en deurlopende verbintenisse met die natuur, net soos mense van die natuur wat op verskillende maniere werk, soos boere, veldwagters, natuurbewaarders en aktiviste. 'N Belangrike les wat ons moet leer, is dat die natuur leef, en iets waarvan ons deel is en waarop ons afhanklik is - nie 'n eksterne en inerte hulpbron om sonder gevolge te plunder nie. Weereens lyk dit vir my nodig om 'n radikale benadering tot onderwys oor die hele kurrikulum heen - wetenskap, geskiedenis, letterkunde, geografie, ekonomie, sielkunde, selfs godsdiensstudies - eerder as iets wat binne 'n verpligte vak vervat kan word.
Ten spyte van hierdie voorbehoude, dink ek steeds dat 'n ervaring-gebaseerde natuurstudie-opleiding, verweef in 'n progressiewe leerplan, 'n fantastiese idee is. Betekenisvolle interaksies tussen mens en natuur is 'n baie sterker grondslag vir aksie as om mense te vertel oor waarom hulle na die natuur moet omsien.
Dit kan deel uitmaak van 'n noodsaaklike gereedskapstel vir 'n volhoubare toekoms, en vir die skep van 'n grondput van mense wat bereid is om die natuur te versorg en aktief te verdedig. As dit regtig verpligtend was, wie weet hoe kragtig die gesamentlike versorging van 'n gevoel van ontsag en verwondering in die kinderjare en 'n diep, veilige, gehegtheid aan die natuur kan wees, is dit toegelaat om te blom en te floreer?