1. Die artikel is baie goed geskryf en ’n toonbeeld van hoe duidelik, presies en mooi die Afrikaanse akademiese idioom kan wees. Dis ook ’n bewys dat Afrikaans steeds ’n bemagtigde taal is wat gebaat het by historiese bevoorregting tot op die punt dat dit naas internasionale tale ’n medium van kennisbou is wat nie vir ander tale hoef terug te tree nie.
Daar is nie baie geskrifte in Afrikaans wat die verband (nie verhouding nie) tussen deugde, karaktersterktes en akademiese prestasie ondersoek nie. Hierdie is ’n unieke bydrae, en hoewel die Engelse opsomming goed gedoen is, kan dit meer uitgebreid wees ter wille van toeganklikheid van die artikel vir sprekers van ander tale.
3. Die skrywers bied, soos ’n mens kan verwag van ’n stuk werk van hoogstaande gehalte, ’n baie eerlike selfevaluering aan. Dit is inderdaad gepas om tekorte in die teoretiese raamwerk uit te wys, sowel as om die probleme van sielkundige metings wat nie geldig is vir jonger en ander kulture nie, te erken. Die bydrae is egter ’n goeie een in die sin dat dit verkennend was en duidelike aanbevelings vir verdere navorsing maak.
7. Die artikel toon die verhouding tussen die navorsers en hulle deelnemers as ’n verwyderde verhouding, genoodsaak deur die behoefte van navorsers om objektief te wees. Hierteenoor is dit moontlik om navorsers en deelnemers te sien as mense van dieselfde gemeenskap wat in wederkerige verhoudings saam werk om doeleindes van gesonde menswees na te streef; ’n strewe wat gebaseer is op ’n holistiese wêreldbeskouing en die aanvaarding dat navorsers eintlik hulle rol speel as “gesondmakers” in die gemeenskap (Chilisa 2008).