Nikolai Denisov - Inligting
Nikolai Denisov is gebore in 1917. Hy studeer aan die Ogiz Poster and Graphic School in Moskou en Moskou Kunsinstituut. Hy is in 1982 oorlede.
Nikolai Denisov - Geskiedenis
Sviatoslav Varlaamovich Denisov
'N Register van sy referate, 1900-1966
By die Holy Trinity Orthodox Seminary
Opgestel deur Vladimir Von Tsurikov
& kopieer 2008 Holy Trinity Orthodox Seminary. Alle regte voorbehou.
Sviatoslav Varlaamovich Denisov Papers, 1900-1966
32 manuskripkaste, 1 groot boks, (13,6 lineêre voet)
Telefoon/faks: (315) 858-0945
Hierdie artikels bevat die korrespondensie en geskrifte van Sviatoslav V. Denisov, generaal -majoor van die Don Cossack Army en deelnemer aan die Don Cossack -opstand van 1918. In emigrasie was Denisov president van die Cossack Union in die Verenigde State, en 'n aktiewe lid van verskillende Kosakke-organisasies, veral die All-Cossack Union.
Die versameling is ingedeel in sewe reekse: biografiese lêer, dagboek, korrespondensie, toesprake en geskrifte, onderwerplêer, gedrukte materiaal en verskillende
Inligting vir navorsers
Die versameling is oop vir navorsing
Kontak die Holy Trinity Orthodox Seminary vir outeursregstatus
[Identifikasie van item], Sviatoslav Varlaamovich Denisov Papers, [Box no.], Holy Trinity Orthodox Seminary
Alternatiewe vorms beskikbaar
Gedeeltelike versameling is beskikbaar op Microfilm
Verwante versameling (s)
Nikolai Vasil & rsquoevich Fedorov Papers, Holy Trinity Orthodox Seminary
Petr Nikolaevich Donskov Referate, Holy Trinity Orthodox Seminary
Petr Nikolaevich Krasnov Referate, Holy Trinity Orthodox Seminary
Die volgende terme is gebruik om die beskrywing van hierdie versameling in die aanlyn katalogus te indekseer.
Gebore, Stanitsa Piatiizbianskaia, Luganskaia oblast & rsquo, Rusland
Gegradueer, Donskoi kadetskii korpus
Gegradueer, Mikhailovskoe artilleriiskoe uchilishche
Bediende, 21ste Don Cossack -battery
Gegradueer, Nikolaevskaia akademiia general & rsquonogo shtaba
Adjudant, Ural Kosak -afdeling
Kommandant, 11de Don Cossack -regiment
Het deelgeneem aan die Don Cossack -opstand
Generaal -majoor en bevelvoerder van die Don Cossack Army
Geëmigreer na Konstantinopel (Istanbul, Turkye)
Skrywer, Zapiski. Grazhdanskaia voina na Iuge Rossii 1918-1920
In die Verenigde State van Amerika aangekom
Verkose voorsitter van Cossack Union in die Verenigde State
Omvang en inhoudsopmerking
Hierdie artikels bevat die korrespondensie en geskrifte van Sviatoslav V. Denisov, generaal -majoor in die Don Cossack Army en deelnemer aan die Don Cossack -opstand van 1918. By emigrasie was Denisov voorsitter van die Cossack Union in die Verenigde State, en 'n aktiewe lid van verskillende Kosakke-organisasies, veral die All-Cossack Union.
Die korrespondensie -lêer bevat uitgebreide korrespondensie met toonaangewende Russiese en uitlandse en militêre en sosiale leiers, en bied 'n ryk bron van inligting oor die aktiwiteite van Kosakke -aktiwiteite in die diaspora.
Denisov & rsquos Toesprake en geskrifte bestaan ​​hoofsaaklik uit materiaal wat verband hou met sy geskiedenis van die Wit Leër, Belyi Al & rsquobom, asook navorsingsmateriaal en artikels oor die geskiedenis van die Kosakke.
Die vaklêer bevat materiaal oor die geskiedenis van die Don -Kosakke, die Wit Weermag, sowel as Russiese en afskeidende en migrante organisasies. Veral belangrik is die dokumente van 1917 af oor die Don Cossack Army. Van besondere belang is die materiaal wat verband hou met die All-Cossack Union in die Verenigde State, sowel as dokumente met betrekking tot die Don Cossack ataman-verkiesings.
Drukwerk bevat appèlle en omsendbriewe uit die burgeroorlog, 1919-1920, gepubliseer in gebiede wat deur die Wit Leër beset is, Soobshcheniia Donskoi Armii (1919), uitgawes van Vol & rsquonaia kuban & rsquo en Velikaia Rossiia.
Gedetailleerde verwerking en bewaring van mikrofilm vir hierdie materiaal is moontlik gemaak deur 'n ruim toekenning van die National Endowment for the Humanities en deur ooreenstemmende fondse van die Hoover Institution en die Holy Trinity Seminary. Die toekenning maak ook voorsiening vir die deponering van 'n mikrofilmkopie in die Hoover Institution Archives. Die oorspronklike materiaal bly in die Holy Trinity Seminary Archives as sy eiendom. 'N Oordragstabel wat die ooreenstemmende boks- en spoelnommers aandui, word by hierdie register gevoeg. Enige sienings, bevindings, gevolgtrekkings of aanbevelings wat in hierdie materiaal uitgespreek word, verteenwoordig nie noodwendig dié van die National Endowment for the Humanities nie.
Biografiese lêer, 1910-1957.
Outobiografiese skets, telefoonkaartjies, sertifikate, indiensnemingsdokumente, familiekorrespondensie, finansiële dokumente, genealogiese lêers, identifikasiedokumente, inventaris van argiewe, regsdokumente, mediese rekords, militêre rekords, versekeringsdokumente, diverse, alfabeties gerangskik volgens fisiese vorm
Korrespondensie, 1917-1957 en ongedateer.
Kaarte en letters, alfabeties gerangskik volgens die naam van die korrespondent
Toesprake en geskrifte, 1919-1956 en ongedateer.
Artikels, uitknipsels, konsepte, monografie, notas en toesprake, chronologies volgens titel gerangskik
Onderwerplêer, 1900-1966 en ongedateer.
Aankondigings, beroepe, artikels, biografiese skets, statute, omsendbriewe, uitknipsels, korrespondensie, finansiële dokumente, pamflette, lyste, loterykaartjies, kaarte, militêre diensrekords, notules, notas, sterfkennisse, bevele, vraelys, registrasiekaart, verslae, resolusies, statute, pamflette, skedules en leerplanne, alfabeties volgens onderwerp gerangskik
Drukwerk, 1918-1939 en ongedateer.
Appèlle, uitknipsels, koerante, afkondigings, chronologies gerangskik
Knipsels, duplikate, aantekeninge. Nie verfilm nie
Edison Vasilyevich Denisov was een van die voorste komponiste wat na die dood van Stalin in die Sowjetunie ontstaan ​​het en avant-garde tegnieke in hul musiek gebruik het ondanks die afkeuring van die Kommunistiese Party. Sy pa was 'n elektriese ingenieur in Tomsk en noem sy seun Edison ter ere van die Amerikaanse uitvinder en omdat die naam 'n anagram van Denisov is (die laaste "v" weggelaat). Edison was geïnteresseerd in wiskunde, musiek en skilderkuns. Hy leer homself 'n aantal volksinstrumente speel, en studeer van 1946 tot 1950 klavier aan die Tomsk Music College. Terselfdertyd was hy 'n student in wiskunde en meganika aan die Tomsk Universiteit (1946-1951).
Toe besluit hy om musiek te studeer, reis hy na Moskou om daar na die konservatorium te gaan en bly tot 1956. Sy klavieronderwyser was Vladimir Belov en sy komposisie -instrukteur was Vissarion Shebalin. Hy bestudeer ook orkestrasie by Nikolai Rakov en musikale analise by Viktor Zuckerman. Hy word 'n fakulteitslid van die Konservatorium in 1960 en gee deur die jare orkestrasie, analise van musiekvorme en komposisie. Sy vroeë musiek toon die begin van sy lewenslange belangstelling in die gebruik van Russiese volksmateriaal.
Gedurende die vroeë 60's het hy 'n deeglike studie gemaak van die belangrikste komponiste van die twintigste eeu, waaronder die amptelik ongunstige Stravinsky, Schoenberg, Webern, Berg, Nono en Stockhausen, plus Lutoslawski en Bartók. Die belangrikste werk van Denisov wat hierdie studie gekonsolideer het en getoon het dat daar 'n belangstelling in avant-garde-musiek in die USSR was, was The Sun of the Incas, in 1964 in Leningrad in première gegaan en spoedig in Wes-Europa gespeel deur Bruno Maderna en Pierre Boulez.
In die 1960's het Denisov dikwels streng reeksprosedures gebruik en formele idees dikwels streng beperk, soos die een wat in die titel van sy Crescendo e diminuendo vir klavecimbel en 12 snare (1965) weerspieël word. Gedurende die daaropvolgende jaar het hy die neiging gehad om musiek in groter vorme te skryf, dikwels in die vorm van konserte. Baie van hierdie werke is gekomponeer vir Westerse kunstenaars, soos die saksofonis Jean-Marie Londeix, die oboiste Heinz Holliger, die klarinetist Eduard Brunner en die fluitspeler Aurèle Nicolet. Een Sowjet -kunstenaar wat Denisov se werk verrig het, was die Letse violis Gidon Kremer, en hy het selfs Denisov se vioolkonsert in Milaan, eerder as in die Sowjetunie, in première gebring.
Gedurende hierdie dekade het Denisov ander tegnieke as die twaalftoonstelsel begin gebruik, insluitend aleatoriese (toevallige) tegnieke, elektroniese musiek, nuwe speeltegnieke en mikrotone. Sy musiek het minder stelselmatig geword. In sy volwasse musiek (gewoonlik vanaf 1980 geskryf) gebruik hy gewoonlik verskillende tegnieke vryelik. Russiese volksmusiek het weer in hierdie musiek verskyn, maar word dikwels in heterofoniese teksture gebruik.
Die laat Sowjet-beleid van perestroika het Denisov in staat gestel om noue bande met die Weste te kweek en avant-garde tegnieke met meer vryheid te gebruik. In 1990 word hy hoof van die Moskou Vereniging vir Kontemporêre Musiek. In 1991, op uitnodiging van Pierre Boulez, gaan werk hy by IRCAM, die Franse eksperimentele musiekinstituut.
Trauma, posttraumatiese stresversteuring en herstel in oorlog en vrede: die geval van Nikolai Rostov.
Die afgelope paar jaar in die Verenigde State is daar toenemend gefokus op en kommer oor die sielkundige slagoffers van oorlog. As gevolg van mediese vooruitgang, is die kans vandag dat 'n soldaat 'n besering op die slagveld oorleef, baie groter as in enige vorige oorlog. Baie van diegene wat gevegservaring gehad het, fisies beseer of nie, keer terug uit die oorlog met sielkundige letsels wat verwoesting in hul daaglikse lewens veroorsaak. Gewoonlik word hulle gediagnoseer met post-traumatiese stresversteuring (PSTD), 'n kategorie sielkundige siekte wat eers in 1980 deur die psigiatriese professie erken is, toe dit die eerste keer in die derde uitgawe van die American Psychiatric Association se Diagnostic and Statistical Manual opgeneem is. van geestesversteurings (DSM-III). Voor 1980 het PTSD onder baie verskillende name gegaan, waaronder strydmoeidheid, dopskok, bestrydingsuitputting en oorlogsneurose. Jonathan Shay skat dat twintig jaar nadat die VSA Vietnam verlaat het, ongeveer 250 000 soldate steeds ernstige simptome van PTSS (xix) gehad het. Sedert die oorlog in Irak begin het, is meer as vyftigduisend troepe by PTSD gediagnoseer. Onlangs het die aantal selfmoorde onder militêre personeel dramaties toegeneem:
Ongeveer agt en twintig veterane maak hulself elke dag dood. Duisende uit die huidige oorloë het dit reeds gedoen. Die getal Amerikaanse soldate wat met hul eie hande gesterf het, word nou na raming groter as die getal (6,460) wat in die geveg in Afghanistan en Irak gesterf het. (Swofford 29)
Dit het dus 'n prioriteit van die weermag en die geestesgesondheidsgemeenskappe geword om soldate wat aan trauma op die slagveld ly, te identifiseer en sielkundige hulp te verleen. Vir hierdie doel het die weermag die dienste van verbeeldingryke literatuur ingeroep en die produksie en bespreking van Griekse tragiese toneelstukke soos Sophocles 'Ajax en Philoctetes georganiseer, wat die sielkundige uitwerking van' oorlogservarings 'op verskeie van die grootste helde van die Trojaan uitbeeld. Oorlog. Vroeër het Shay probeer om die gedrag van Achilles in Homerus se Ilias te gebruik as 'n hulpmiddel om die verskriklike dade wat deur soldate in Viëtnam gepleeg is, te begryp, dade wat hy beskou het as gevolg van trauma op die slagveld.
Maar wat van Tolstoy, wie se Oorlog en Vrede deur baie beskou word as die grootste roman oor oorlog wat ooit geskryf is? Tolstoi het in die hoedanigheid van die middel van 1851 tot die einde van 1852 in verskillende hoedanighede by die weermag in die Kaukasus gedien. Later beveel hy vir ongeveer ses weke van 3 April tot 15 Mei 1855 'n artilleriebattery in Sevastopol, waar hy op 'n skedule van vier dae aan en agt dae af (Simmons 113). Hy was dus getuie van sommige van die verskriklike verwoesting wat beide soldate en burgerlikes tydens meedoënlose vyandelike bombardemente toegedien het. Vanaf 1852-55 publiseer hy verskeie goed ontvangde verhale gebaseer op sy militêre diens, beide in die Kaukasus en tydens die Krimoorlog.
Oorlog en vrede bevat beskrywings van talle skermutselinge en gedetailleerde aanbiedings van verskeie van die belangrikste gevegte van die Napoleontiese oorloë, waarvan sommige ook op sy militêre diens gebaseer was. In die gevegte van Austerlitz en Borodino word duisende ernstig gewond, vermink en vermoor.
Elkeen van die drie helde van die roman neem in verskillende hoedanighede deel aan die oorloë. Almal het traumatiese ervarings. Prins Andrei Bolkonsky word ernstig beseer in elk van die groot veldslae-in Austerlitz en Borodino. Pierre Bezukhov, hoewel 'n burger, bring 'n paar maande deur as krygsgevangene en ontsnap skaars aan die teregstelling weens sy beweerde rol in die aanstigting van aansteeklike brande in die besette Moskou. Nikolai Rostov neem deel aan verskeie skermutselings en gevegte, en dit is deur sy oë op Austerlitz dat ons 'n paar van die gruwelikste tonele van die slagveld van die slagveld sien.
Alhoewel elkeen van die helde sy eie studie ten opsigte van sielkundige trauma werd is, bied Nikolai Rostov die beste geval vir 'n ontleding van PTSD op die slagveld. Prins Andrei en Pierre Bezukhov het hoogs ongewone reaksies op trauma. Na elkeen van sy beserings beleef prins Andrei, bowenal, vrede en verligting. Sy moedeloosheid tussen sy beserings is nie die gevolg van trauma nie, maar van sy ontnugtering met politiek en teleurstelling in liefde. Pierre betree nooit die weermag nie; hy sien die aksie by Borodino as 'n belangstellende waarnemer. Nadat hy as krygsgevangene bevry is, word hy drie maande lank siek. By herstel kom hy op 'n nuwe man met 'n gevoel van vryheid en geluk, byna net so allesomvattend soos dié van Andrei. Na trauma lyk dit asof Andrei en Pierre presies die teenoorgestelde van PTSS ervaar.
Nikolai is anders. Hy neem as soldaat deel aan die vroeë en latere stadiums van die oorlog. Hy word lig gewond toe sy perd in 1805 onder hom uitgeskiet word, en hy vang 'n Franse soldaat in 1812. Hy is 'n getuie van 'n van die verskriklikste slag van die oorlog in die slag by Austerlitz. In 1807, na die beëindiging van vyandelikhede, beleef hy diepgaande ontnugtering en depressie wanneer hy die newe-effekte van die oorlog op sy deelnemers aanskou-van die gewone boeresoldaat tot die tsaar. Ons het 'n gedetailleerde beskrywing van sy lewe in die epiloog, waarvan die gebeure in 1820 plaasvind, vyftien jaar na sy eerste gevegservaring en sewe jaar na sy laaste. 'N Mens kan as' t ware 'n longitudinale studie doen ten opsigte van PTSV oor Nikolai wat jy nie met Pierre of Andrei kan doen nie.
Die meeste literatuur oor bestrydingstrauma handel oor korttermyn en chroniese PSTD en die behandeling daarvan. Dit is te verstane dat daar min geskryf is oor diegene wat trauma beleef het en 'n normale en produktiewe lewe gelei het, hoe verander dit ook al deur hul ervarings. Nikolai is een van hulle. Syne is 'n geskiedenis van oorlewing en sukses. Dit is 'n verhaal wat minder gereeld vertel word, veral sedert die twintigste eeu, maar dit is 'n verhaal wat vertel moet word, want dit is die verhaal van baie, indien nie die meerderheid veterane nie. In die onlangse bundel Tolstoy on War word Nikolai 'n paar keer genoem, maar selde bespreek (McPeak en Orwin).
Verder sal ons Nikolai se karakter en volwassenheid beter kan verstaan ​​as ons dit vanuit die perspektief van trauma en herstel sien. Hierdie begrip is des te meer relevant, aangesien met die uitsondering van Pisarev se skerp opstel ([TEKS NIE HERPRODUCEERBAAR IN ASCII]) en Brody se artikel, daar nie veel kritiek op Nikolai was nie, veral in vergelyking met die ander hoofkarakters. Wasiolek, Christian, Silbajoris, Bailey en Hagan, om maar net 'n paar prominente name te noem, handel baie kort oor Nikolai en gebruik hom dikwels om 'n spesifieke Tolstojaanse literêre praktyk of instrument te demonstreer. Soos Saburov skryf, "maak sy eenvoudige aard die ontleding van sy karakter moeilik" ([TEKS NIE HERPRODUCEERBAAR IN ASCII] 217-218). Hy was veronderstel om 'n 'gewone persoon' te wees ([TEKS NIE HERVOERBAAR IN ASCII]).
Dit is belangrik om duidelik te wees watter aspekte van PTSD ek in oorlog en vrede sal ondersoek. PTSD is 'n kontroversiële onderwerp met meningsverskille oor die etiologie en simptome daarvan. In die verlede is gevegstrauma meestal as 'n gebrek aan karakter beskou (Gabriel 120). Daarbenewens het die definisie van PTSD, wat vroeër hoofsaaklik verband gehou het met trauma op die slagveld, oor die jare uitgebrei tot trauma van verskillende soorte-van ongelukke, natuurrampe, verkragting, terreuraanvalle en kindermishandeling. Die akute of chroniese simptome is onder meer depressie, moegheid, lusteloosheid, skrikreaksies, nagmerries, fobies, impulsiewe gedrag, agterdog en uitbarstings van geweld wat verband hou met persoonlike verhoudings, werk en studie. Die simptome van PTSD ontwikkel meestal in die ure of dae wat volg op die traumatiese gebeurtenis, maar dit kan soms weke, maande of selfs jare neem voordat dit verskyn. Die oorlogstrauma kan aansienlik verskil van ander trauma's. Soldate ly dikwels nie net aan die beserings wat hulle opgedoen het nie (hul noue ontmoetings met die dood), maar ook aan die lyding en verwoesting wat hulle aanskou en ander toegedien het-veral die moord op onskuldige burgers. Aangesien die erns van trauma direk verband hou met die intensiteit en frekwensie daarvan, skep die slagveld, waar traumatiese situasies daagliks en vir lang periodes kan voorkom, 'n besonder vrugbare grond vir PTSS. Richard Gabriel, wat 'n uiterste standpunt inneem oor PTSD-kwesbaarheid, het aangevoer dat byna elke soldaat, ongeag sy geestestoestand, voordat hy in diens was, trauma sal ondervind as hy lank genoeg aan herhaalde slagveldstres onderwerp word (Gabriel 30-31) .
Maar nie alle oorlogsverwante traumatiese stres is van dieselfde aard nie, en soortgelyke traumatiese ervarings het nie noodwendig soortgelyke sielkundige gevolge nie. Soldate kan 'n onbevoegde sielkundige ineenstorting ondervind in die geveg, 'n vorm van PTSV wat soms 'bekampingsstresreaksie' of MVO genoem word (Solomon 30).As MVO egter ter plaatse behandel word en soldate rus, kos en skuiling kry, kan hulle na hul eenhede terugkeer, goed funksioneer en nooit eens die langtermynsimptome van PTSS ondervind nie. Diegene wat sielkundige ineenstorting ondervind, is seker die geneigste om chroniese PTSD te ervaar, maar hulle swig nie altyd nie. Die voorkant is ook waar: daar is soldate wat onder intense gevegstoestande goed funksioneer en wat eers later, soms baie later, PTSS ondervind.
Ons het rekords van die psigiatriese ineenstorting (MVO) in die stryd onder die Egiptenare, Grieke en Romeine. Die mediese beroep het eers in die sewentiende eeu begin met die opsporing van psigiatriese ineenstorting. Dit word dan meestal nostalgie genoem omdat dit dikwels gepaard gegaan het met aanhoudende denke oor die huis. In die vroeë twintigste eeu word psigiatriese ineenstorting dikwels dopskok genoem omdat dokters geglo het dat ontploffende skulpe breinveranderinge veroorsaak. Dit was eers in 1905, tydens die Russies-Japannese oorlog, dat Russiese dokters begin verstaan ​​het dat die ineenstorting van die slagveld hoofsaaklik sielkundig was.
Wat het Tolstoy van PTSD geweet, sowel as psigiatriese ineenstorting en chroniese slagveldtrauma? Hy was beslis getuie van gevalle van psigiatriese ineenstorting sedert hy etlike jare in die Kaukasus aktief was en ses weke in 'n beleërde bastion gedien het tydens die beleg van Sevastopol (3 April-15 Mei 1855). Totale psigiatriese ineenstorting in die geveg, wat tot die onvermoë om sy pligte uit te voer, het altyd in gevegte plaasgevind en is vir almal duidelik wanneer dit plaasvind. Dit verg om ooglopende redes dikwels onmiddellike ontruiming van die voorkant. Die meeste wat minder trauma ervaar, probeer dit so goed as moontlik verberg. Vir Israeliese soldate, wie se diens nog altyd as noodsaaklik beskou is vir die voortbestaan ​​van die staat, word die ineenstorting van die slagveld amper beskou as 'n verraad van 'n heilige plig (Solomon 161-73). Soldate wat breek, ervaar 'n geweldige verlies aan selfbeeld en skaamte (Solomon 96) en weier dikwels om terapie te soek (Scurfield 288). Aangesien regerings hoofsaaklik daarin belangstel om die moraal op die slagveld en die tuisfront te handhaaf, wil hulle nie MVO wyd bekend maak nie. Dit is te verstane, ten spyte van Tolstoy se begeerte om die waarheid te sê, dat hy hom nie op sielkundige ineenstorting in sy fiksie sou toespits nie. Alhoewel hy die terreur van oorlog wou uitbeeld, wou hy ook die heldhaftigheid en patriotisme van die gewone Russiese soldaat toon. Met betrekking tot chroniese PTSS, weet ons nie of Tolstoy te eniger tyd geweet het van veterane wat aan die gevolge van sielkundige trauma ly lank na hul gevegservaring nie. Op grond van PTSD onder veterane van die Amerikaanse burgeroorlog kan ons egter aanvaar dat die voorkoms van gevegsverwante PTSD nie beduidend laer was onder Russiese troepe wat in die Napoleontiese en Krim-oorloë geveg het nie. Om 'n behoorlike studie van Nikolai en trauma te doen, moet ons duidelik sy oorlogservarings in beide fases van die Napoleontiese Oorlog-in 1805 en 1812-maar ook na die tussenoorlog en naoorlogse periodes noukeurig ondersoek, aangesien ons dit moet hanteer beide akute en chroniese slagveldtrauma.
Nikolai Rostov verlaat die universiteit om die militêre diens te betree as 'n kadet net voor die oorlog van 1805, en sluit meer aan as gevolg van sy navolging van ander as sy aantrekkingskrag op militêre lewe. Sy vriend Boris Dubretskoy het reeds 'n offisier geword, lid van die hooggeagte Guards -eenheid. Nikolai is 'n patriotiese, idealistiese en entoesiastiese vrywilliger. Soos baie ander rou jeugdiges, is sy begrip van oorlog gebaseer op die beperkte en fantastiese sienings van sy vriende en mede -rekrute, van wie baie uitsien na hul eerste verlowing om hulself in die geveg te onderskei, om as Russiese helde na vore te tree. Daar is ook baie, soos Boris, wie se enigste belangstelling in die weermag die bevordering van hul loopbane is. Nikolai is nie een hiervan nie. Toe hy by 'n geleentheid gevra word hoe hy die komende oorlog beskou, antwoord Nikolai stereotipies, maar in karakter-Saburov ([TEKS NIE REPRODUCEERBAAR IN ASCII] 220) noem dit primitiewe, maar eerlike patriotisme-"Ek is oortuig dat ons Russe moet sterf of oorwin "(66 PSV 9: 77).
Nikolai se eerste gevegservaring vind by Enns plaas. Toe hy in Oostenryk aankom, het die Russe nog nie die oorlog betree nie. Hy is gestasioneer in 'n klein Oostenrykse dorpie waar die Russiese offisiere hoofsaaklik drink, dobbel en karwei.
Nikolai beland byna onmiddellik in die moeilikheid en beskuldig 'n beampte daarvan dat hy regimentgeld van sy vriend en bevelvoerder Denisov gesteel het. Dragomirov ([TEKS NIE REPRODUCEERBAAR IN ASCII] 1-17) bespreek Nikolai se rol in die Denisov-aangeleentheid, maar slegs om die onetiese optrede van die weermag in verband met 'n oorlogsheld, Denisov, aan te dui. Nikolai word gevra om nie 'n skandaal te maak nie, want dit sal die hele regiment en sy bevelvoerder, kolonel Bogdanich, beskaam. Hy val onwillig terug.
Hierdie voorval bied die konteks vir sy eerste oorlogsbetrokkenheid by Enns. Nikolai is deel van 'n agterhoede -eskader wat 'n brug verdedig en sorg dat al die troepe en waens veilig die rivier oorsteek. Slegs ongeveer sewehonderd meter skei die Franse en Nikolai se eskader. Die hoofaksie is sielkundig, nie militêr nie. Nikolai se gedagtes fokus nie op die vyand nie, maar op die noodsaaklikheid om goed te presteer voor die kolonel met wie hy die onderonsie gehad het oor die gesteelde geld. "'Laat hom kyk of ek 'n lafaard is!' hy het gedink." Dit is deel van die militêre etiek onder beamptes om onbesorg te wees oor koeëls wat by jou kop verbyskuif en druiweskote wat daar naby ontplof. Om minder te doen word as lafhartigheid beskou.
Tolstoj beskryf 'n voorval waarin 'n generaal en 'n kolonel mekaar probeer oortref deur hulle aan die grootste gevaar te onderwerp (199 PSS 9: 226-27). Nikolai gee egter meer aandag aan sy werklike teëstander, die kolonel, as die Franse. Later word hy in 'n meer gevaarlike situasie geplaas toe sy eskader beveel word om terug te gaan na die brug en dit aan die brand te steek, sodat die Franse dit nie kan gebruik om die Russiese troepe te agtervolg nie. Nikolai se eskader word die teiken van vyandelike artillerie. Die Franse klim drie ronde druiweskote af voordat die huzare hul perde kan opklim en ontsnap. Drie soldate word getref en val op die aarde neer-twee beseer en een dood. Die Russe het die geluk dat hulle nie groter slagoffers gely het nie.
Hoe het Nikolai gevaar en watter uitwerking het hierdie ontmoeting op hom gehad? Op die brug het Nikolai min gedoen, omdat hy te 'geabsorbeer was deur sy betrekkinge met Bogdanich,' sy 'interne' teëstander. Daar was ook 'niemand om af te kap nie (soos hy altyd gevegte vir homself voorgestel het), en hy kon ook nie help om die brug af te vuur nie, want hy het nie 'n brandende strooi saam met hom gebring soos die ander soldate nie' (157 PS 9: 179) . Maar Nikolai ervaar hier wat alle trauma -slagoffers doen: die gevoel van kwesbaarheid, die nabyheid van die dood. Solomon wys daarop dat "bestrydingsstresreaksie die hoogtepunt en toonbeeld is van 'n proses waarin die individu van sy gevoel van veiligheid en bemeestering ontneem word en die volle krag van sy kwesbaarheid en eksistensiële hulpeloosheid ervaar. Die MVO -ongeval word oorweldig deur die eksterne bedreiging en deur sy eie gevoelens van impotensie "(163-64). Nikolai besef dat die wêreld mooi en heerlik is, maar hy loop die gevaar om dit te verloor.
Op daardie oomblik het die son agter die wolke begin wegkruip, en ander rekkies verskyn voor Rostov. En die vrees vir die dood en vir die brancards, en die liefde vir die son en vir die lewe, het alles saamgesmelt tot een gevoel van ontstellende opwinding. "O Here God! U wat in die hemel is, red, vergewe en beskerm my!" Fluister Rostov. (157 PSS 9: 179)
Verder kry Rostov, die eerste keer onder skoot, krediet vir iets wat hy nie dink dat hy verdien nie. Denisov sê vir hom dat dit meer vreeslik is om aan 'n druiwe -vuur blootgestel te word as 'n frontaanval. Trouens, Nikolai glo dat hy basies opgetree het: "Alles is verby, maar ek is 'n lafaard-ja, 'n lafaard" (158 PSV 9: 180). Die trauma van sy eerste gevegservaring word ietwat verswak deurdat hy geprys word vir sy bestendigheid onder vuur en dat hy nie opgemerk word deur sy teëstander, die Russiese kolonel met wie hy die kontrepsels gehad het nie. Hier beleef Nikolai twee van die verwoestendste gevoelens wat verband hou met militêre trauma: die vrees vir die dood en 'n verlies aan selfbeeld as gevolg van die oortuiging dat 'n mens nie dapper opgetree het nie (Solomon 59, 166-67).
Tolstoj bly nie stil by Nikolai se eerste vuurdoop nie. Enns is meer 'n voorspel vir die volgende gevegservaring van Nikolai in die belangrikste geveg voor Austerlitz, die slag van Schongrabern (Hellabrunn). Hier word die eskader van die Huzaren van Nikolai "deur die Franse afgesny van die toevlugsoord" en moet "aanval om 'n weg vir hulself te maak" (199 PS 9: 227). Dit is 'n situasie soortgelyk aan die afvuur van die brug by Enns deurdat daar weer niks tussen Nikolai en die vyand is nie. Hierdie situasie is baie gevaarliker. Tolstoy beskryf Nikolai se vrees, maar ook sy opgewondenheid. In sommige gevalle kan gevegte 'n byna dwelmagtige effek hê, sintuie wat verhoog word deur inherente gevaar, 'n gevoel van lewe op 'n ander vlak, om die vreugde van die verskriklike te ervaar.
In A Rumor of War beskryf Philip Caputo die gruwels van die geveg in Viëtnam grafies en gee portrette van diegene wat aan PTSS ly, insluitend homself. Hy gee toe dat hy, ondanks die afgryse, dikwels opgewondenheid ervaar het soos in die geveg:
Gevaar ontsteek "die lewensvonk in elke mens se siel" en onthul "wat lewe beteken" (Orwin, Tolstoy's Art 113-14). Die 'hoë' is iets wat Nikolai gereeld by sy mede -huzare gehoor het. Omdat hy verwag om dit te voel en omdat dit gevoel word deur diegene wat dit nie verwag nie, ervaar Nikolai opgewondenheid terwyl hy die vyand aankla:
Rostov het sy perd se bewegings verwag en word meer en meer opgewonde. Hy het 'n eensame boom voor hom opgemerk. Hierdie boom was in die middel van die lyn wat so verskriklik gelyk het-en nou het hy die grens oorgesteek, en daar was nie net iets vreesliks nie, maar alles word meer en meer gelukkig en opgewonde. "O, hoe sal ek hom afsny!" dink Rostov en gryp die vas van sy sabel vas. "Hur-a-a-a-ah!" kom 'n gedruis van stemme. 'Laat iemand nou oor my pad kom', dink Rostov wat sy spore in Rook inry en hom in 'n volle galop laat gaan sodat hy die ander oortref. (200 PSS 9: 227-28)
Sy verwagtinge word nie nagekom nie. Sy perd word onder hom uitgeskiet. Bedek met bloed, weet hy aanvanklik nie dat dit die perd se bloed is nie sy eie nie. Hy het 'n erge verstuiting opgedoen, sodat sy linkerarm, benombed, hulpeloos van sy skouer hang. As hy besef dat 'n Franse soldaat hom nader, in plaas van met sy pistool, gooi hy dit na die soldaat en hardloop na die bosse. Hierdie ervaring verskil van die ervaring by die Enns -brug.
Hy hardloop nie nou met die gevoel van twyfel en konflik waarmee hy die Enns -brug getrap het nie, maar met die gevoel van 'n haas wat uit die honde vlug. Een sentiment, die van vrees vir sy jong en gelukkige lewe, het sy hele wese gehad. (201 PSS 9: 229).
Die Franse soldaat skiet op hom, maar mis, en Nikolai slaag daarin om veilig by die bosse te kom waar Russiese skerpskutters geleë is.
Die voorval by Schongrabern eis Nikolai groter as die een by die Enns -brug. Op die Enns -brug weet Nikolai skaars wat gebeur. Hy het nie geweet dat die brug met druiweskote aangeval word nie. Hy was ook meer besig met sy spoeg met die kolonel as met die Franse. Alhoewel hy homself as 'n lafaard beskou het vir sy optrede, of gebrek aan optrede, op die brug, is daar vir hom gesê dat hy hom goed van sy taak gekwyt het. Boonop het almal geweet dat dit sy eerste keer in die geveg was. Nikolai was dus ietwat aangemoedig en lyk meer as gereed om beter te presteer tydens sy volgende ontmoeting.
By Schongrabern kla hy die vyand aan. Wat gebeur, is nie wat in boeke staan ​​of daaroor gepraat word nie. Nikolai vlug verskrik soos 'n haas. As hy gedink het dat hy 'n lafaard by Enns was, wat sou hy moontlik kon dink oor sy gedrag by Schongrabern? Al die bestanddele vir trauma is hier. Soldate noem hulle dikwels vasgevang deur 'n voorwerp wat verhoed dat hulle ontsnap as die bron van baie latere nagmerries. Nikolai bevind hom 'n tyd lank onder sy dooie perd. Hy is vol bloed, sy linkerarm is verlam. Sedert antieke tye is die onvermoë om 'n mens se arm tydens die geveg te beweeg een van die simptome van trauma wat die meeste gerapporteer word, wat dikwels 'akute histeriese verlamming' genoem word. Hy vrees veral die dreigende dood terwyl hy deur 'n Franse soldaat agtervolg word.
Om die trauma te vererger, kry hy nie onmiddellike behandeling nadat hy veilig was nie. Onder die terugtrekkende soldate, van wie baie baie ernstiger beseer is as hy, kan Nikolai nie eers 'n wa vind om in te ry terwyl hy by die weermag aansluit nie. Hy kry uiteindelik 'n sitplek, dit is heeltemal bedek met die bloed van 'n offisier wat pas oorlede is. Terwyl Nikolai sit en sidder en in ontsaglike pyn,
die gekerm en stemme van die gewondes is duideliker gehoor as enige ander geluid in die donkerte van die nag. Die somberheid wat die weermag omhul het, is gevul met hul gekerm. Hulle gekreun en die duisternis van hierdie nag lyk dieselfde. (208 PSS 9: 237)
So 'n ruimte is nie die ideale plek om te herstel nie.
Benewens die ervaring dat hy vasgevang is, gevoel in sy arm verloor en die nabyheid van die dood aanvoel, toon Nikolai baie ander simptome van oorlogsverwante trauma, waaronder slegte drome, eensaamheid (verlating) en nostalgie, die intense begeerte om elders, om tuis te wees. Switserse militêre dokters in 1678 was een van die eerstes wat die term "nostalgie" geïdentifiseer en gebruik het om die konstellasie van gedrag aan te dui wat 'n akute gevegsreaksie uitmaak, 'n toestand wat gekenmerk word deur weemoed, onophoudelike tuisdenke, slaapstoornis of slapeloosheid, swakheid, verlies van eetlus, angs, hartkloppings, stomheid en koors (Bentley). Die Griekse term nostalgeo ([TEKS NIE REPRODUCEERBAAR IN ASCII]) verwys na die pynlike begeerte om huis toe te keer.
Tolstoy dra hierdie nostalgie oor in sy transkripsie van Nikolai se droomagtige toestand na die geveg. Die trauma word verder vererger deur Nikolai se ontsaglike pyn, wat hom verhinder om aan die slaap te raak en verligting te kry. Nikolai voel hoe soldate hom verpletter en 'die vlees van sy ontwrigte arm en skouer skroei' (212 PS 9: 241). (Die skouer en arm is nie gebreek nie, maar Nikolai dink dit is.) Die soldate sal nie weggaan nie. In hierdie droomstaat verskyn sy ma, Sonya, en Natasha, wat veiligheid tuis verteenwoordig, saam met Denisov, Telyanin en die kolonel Bogdanich, wat gevaar en konflik op 'n vreemde plek aandui.
As Nikolai sy oë oopmaak, hang "die swart afdak van die nag" "minder as 'n erf bo die gloed van die houtskool" (213 PSS 9: 242). Tushin, wat hom oorspronklik gehelp het, is nie daar nie. Die dokter het nie gekom nie. Hy is heeltemal alleen. Tolstoy teken weer sy 'nostalgie' op.
"Niemand wil my hê nie!" dink Rostov. "Daar is niemand wat my kan help of jammer kry nie. Tog was ek een keer tuis, sterk, gelukkig en geliefd." Hy sug en kreun onwillekeurig.
"Eh, maak iets jou seer?" vra die soldaat en skud sy hemp oor die vuur, en wag nie op 'n antwoord nie en hy knor en voeg by: "Wat 'n klomp mans is vandag kreupel-skrikwekkend!"
Rostov luister nie na die soldaat nie. Hy kyk na die sneeuvlokkies wat bo die vuur wapper en onthou 'n Russiese winter by sy warm, helder huis, sy donsige bontjas, sy vinnig glyende slee, sy gesonde liggaam en al die liefde en sorg van sy gesin. "En hoekom het ek hiernatoe gekom?" wonder hy. (213 PSS 9: 242)
Die diepe ontnugtering en moedeloosheid na hierdie deelname aan die slag van Schongrabern, net soos na sy vuurdoop by Enns, maak plek vir hernieude vertroue. Hy ontvang 'n promosie, styg in die agting van sy mede -offisiere en word tuis verafgod as 'n held vanweë die waarskynlik oordrewe beskrywings wat hy aan sy familie stuur van die gevegte waarin hy deelgeneem het. Sy ma "kon nie glo dat daardie klein wesentjie hierdie sterk, dapper man kan wees nie, hierdie modelseun en offisier wat hy, te oordeel na hierdie brief, was" (254 PS 9: 286-87). Nikolai kan nou, net soos die ander offisiere, oor sy misdrywe lieg en hom as 'n veteraan uit die stryd getoets het as die sagte, risiko-afkeerlike adjudante soos prins Andrei. Slegs agt dae nadat hy 'beseer' was, besoek hy sy ou vriend Boris in Olmutz en dink 'hoe hy Boris en al sy kamerade van die wagte sou beïndruk deur sy voorkoms-dié van 'n veghuzar wat onder skoot was' (255 PSV 9: 288). Hy het 'n verband op sy arm. Hy vertel Boris
hoe hy behalwe homself en opgewonde van vlam gevlieg het, soos 'n storm op die plein gevlieg het, ingedruk het, regs en links gesny het, hoe sy sabel vlees geproe het en hy uitgeput geval het, ensovoorts. En so het hy hulle dit alles vertel. (260 PSS 9: 298)
Wat Nikolai die dae voor die volgende geveg deurdring, is Austerlitz-benewens die verhale oor homself wat hy amper geleer het en die herstel van selfbeeld deur bevordering-sy toewyding aan en bereidheid om vir die tsaar te sterf . As prins Andrei se grootste begeerte is om 'n daad van Napoleontiese belang vir Rusland uit te voer, is Nikolai Rostov se grootste begeerte om heroïes te sterf voor die oë van die tsaar. Tolstoj stel die begeerte van Russe voor om vir hul tsaar en vir die land te sterf, as iets heeltemal begrypliks, selfs lofwaardig.
En Rostov het opgestaan ​​en tussen die kampvure rondgedwaal en gedroom van watter geluk dit sou wees om te sterf-nie om die lewe van die keiser te red nie (hy durf dit nie eens droom nie), maar om eenvoudig voor sy oë te sterf. Hy was regtig verlief op die tsaar en die glorie van die Russiese wapens en die hoop op toekomstige triomf. En hy was nie die enigste man wat daardie gevoel ervaar het gedurende die gedenkwaardige dae voor die slag van Austerlitz nie: nege tiendes van die mans in die Russiese weermag was toe verlief, hoewel minder ekstaties, op hul tsaar en die glorie van die Russiese wapens. (275 PSS 9: 311)
Na Enns en Schongrabern is daar teenkragte wat die trauma van Nikolai demp. Daar is voldoende rus, kos en skuiling. Net so belangrik is die lof van sy kamerade, verhoogde selfbeeld, bevordering (Gabriel 133-34) en veral die ideaal van selfopoffering vir die vaderland en die tsaar. As vrees vir die dood die hoofoorsaak van trauma in die oorlog is, is daar moontlik geen groter balsem vir trauma as die begeerte om te sterf om heerlikheid te verkry nie.
Tolstoj stel Nikolai voor om uit te sien na die volgende geveg, Austerlitz, sodat hy homself uiteindelik kan onderskei. Hy versoek 'n oordrag van sy eskader, wat agterin gestasioneer moet word, na die voorste linie.Hy kry nie net sy wens nie, maar kry 'n opdrag om 'n boodskap aan Kutuzov, die opperbevelhebber, te stuur, en as hy Kutuzov nie kan vind nie, aan die tsaar self.
Dit is sestien dae sedert Nikolai in Schongrabern gewond is, maar dit lyk asof hy verrassend heeltemal van sy besering genees het. Miskien het hy 'n minder beduidende besering opgedoen wat ons moontlik geglo het (ons het dit alles uit Nikolai se perspektief gesien), en arm gevoelloosheid is 'n algemene simptoom van traumatiese skok wat dikwels met rus verdwyn. Of miskien het Tolstoy net nodig gehad om Nikolai gesond te maak sodat hy die rol wat hy vir hom op Austerlitz was, kon vervul. Aangesien Nikolai die grootste deel van die slagveld tydens sy missie oorsteek, kan hy die leser 'n blik gee op die stryd wat beter is as dié van enige ander deelnemer.
Omdat hy homself wou bewys, veral vir die tsaar, neem Nikolai aansienlike risiko's en stel hy by verskeie geleenthede bloot aan onnodige gevaar. Hy is ook getuie van tonele van groot misvorming en slagting, wat net so op die leser as op Nikolai bedoel is. Miskien is die trauma wat die meeste ontlok word tydens die sessies van Jonathan Shay met veterane in Viëtnam, nie die gevolg van beserings wat hulle self in die geveg opgedoen het nie, maar deur die lyding van ander te sien, te kyk hoe hul vriende aan hul sy sterf of as onskuldige burgerlikes vermoor (33). Deur na die slagting van u kamerade te kyk, word die gevoel van u eie kwesbaarheid net so sterk soos enige ander ervaring. As dit met hulle, net soos ek, kan gebeur, kan dit ook met my gebeur.
Op sy lang rit om Kutuzov of die tsaar te vind, wys Tolstoy hoe Nikolai vrees vir sy eie lewe ervaar en sy vermoë om sy missie uit te voer terwyl hy die bloedbad om hom sien.
Alles rondom die veld, soos hope mis op goed versorgde ploeggrond, lê van tien tot vyftien dooies en gewond op elke hektaar. Die gewondes kruip in twee-en-drie saam, en 'n mens hoor hul noodsaaklike gille en kreun, soms geveins-of so lyk dit vir Rostov. Hy het sy perd gedraf om te voorkom dat hy al hierdie lydende mans sien, en hy was bang-nie bang vir sy lewe nie, maar vir die moed wat hy nodig gehad het en waarvan hy geweet het dat hierdie ongelukkiges nie die oë sou sien nie [. ]. Die Franse, wat opgehou het om te skiet op hierdie veld besaai met dooies en gewondes, waar niemand meer kon skiet nie, sien toe 'n adjudant wat daaroor ry, 'n geweer op hom afrig en verskeie skote afvuur. Die gewaarwording van die verskriklike fluitgeluide en die lyke om hom het in Rostov se gedagtes saamgesmelt tot 'n enkele angsgevoel en jammer vir homself. Hy onthou sy ma se laaste brief. "Wat sou sy voel," dink hy, "as sy my nou hier op hierdie veld sien met die kanon op my gerig?" (307 PSS 9: 348)
Die geskreeu en gekerm van gewonde soldate is waarskynlik die mees gebruikte toestel wat Tolstoy gebruik om die lyding van oorlog te voorspel. Dit word nog meer algemeen in die afdelings wat oor prins Andrei handel nadat hy by Borodino gewond is. Hier dra die aaklige kreun en grusame skouspel van die gewondes nie net by tot Nikolai se "angsgevoel en jammer vir homself nie", maar dit bedreig ook sy vermoë om sy missie uit te voer, maar bedreig ook die sielkundige ineenstorting (MVO). As dit nie genoeg was nie, misluk Nikolai in sy missie. Hy het die geleentheid om sy boodskap aan die tsaar oor te dra, maar het nie die moed om dit te doen as hy kan nie. Aan die einde van elk van die drie gevegte waaraan Nikolai deelneem, ervaar hy 'n gevoel van ontoereikendheid en beskou hy as 'n lafaard.
Terwyl ons die ervaring van Nikolai op die slagveld ondersoek, vind ons dat hy baie van die klassieke simptome van trauma manifesteer: gevoelens van eensaamheid, ontoereikendheid, verlies van selfbeeld, nostalgie, vervreemding, terreur, nagmerries en depressie. Nikolai is ook veerkragtig, in geringe mate as gevolg van die ondersteuning wat hy uit sy bevoorregte posisie kry. Daar is genoeg kameraadskap en beloning (bevordering), maar ook idealisme en patriotisme om hom buite sy vrese te kry. Daar is ook rus, familie en huis.
Een of ander tyd na Austerlitz, miskien 'n maand of wat, kry Nikolai verlof en arriveer hy vroeg in 1806 in Moskou. Ons weet nie watter militêre aktiwiteite Nikolai, indien enige, van die slag van Austerlitz (20 November 1805) tot die tyd hy vertrek met verlof na Moskou (vroeg in 1806). Waarskynlik nie een nie. Die Franse oorwinning op Austerlitz het die Derde Koalisie effektief tot 'n einde gebring. Op 26 Desember 1805 (NS) is 'n verdrag onderteken wat Oostenryk uit die oorlog geneem het en Russiese troepe vrye deurgang deur die Franse besette gebied huis toe gegee het.
Hierdie reeks gebeure is die rede waarom Nikolai so lank verlof gekry het. Dit was eers op 26 November 1806 (NS) dat Russiese troepe die Franse weer betrek het. Dit is moeilik om te weet wanneer Nikolai werklik by sy regiment aansluit (Tolstoy gee teenstrydige datums), maar hy is ten minste twaalf maande met verlof. Tolstoj toon niks van die gevegte tydens die Oorlog van die Vierde Koalisie nie. Ons leer van die swak toestande van die Russiese troepe iewers in Maart 1807 en gaan dan oor na die Vredesverdrag van Tilsit op 25 Junie 1807, wat gevolg het op 'n nederlaag van Russiese magte op 1 Junie 1807 in Friedland. Nikolai sou gedurende hierdie tyd aan 'n paar skermutselinge deelgeneem het, maar Tolstoy verwys nie daarna nie. Hy vertel ons net dat die Nikolai nie deelgeneem het aan een van die groot gevegte van die oorlog van 1806-1807 nie, insluitend die beslissende slag van Friedland (436). Denisov, wat 'n dwase risiko loop, is gedurende hierdie tydperk lig gewond op 'n herkenningsmissie.
Nikolai is nie 'n veteraan uit Viëtnam wat onwelkom is uit 'n ongewilde oorlog nie. Hy word gevier en verwelkom deur familie, familie en vriende.
By sy terugkeer na Moskou uit die weermag, is Nikolai Rostov verwelkom deur sy tuiskring as die beste van seuns, 'n held, en hul liefling Nikolenka deur sy verhoudings as 'n sjarmante, aantreklike en beleefde jong man deur sy kennisse as 'n aantreklike luitenant van huzare, 'n goeie danser, en een van die beste wedstryde in die stad. (326 PSS 10: 10)
Hy begin ook geestelik genees onder die invloed van die "warm strale van sy suster se liefde, die kinderlike glimlag wat nie een keer op sy gesig verskyn het sedert hy die eerste keer die huis verlaat het nadat agtien maande weer sy siel en sy gesig verhelder het" ( 323 PSS 10: 7). Hy maak die kinderwêreld weer oop, "wat hom van die beste vreugdes van sy lewe gegee het" (323 PSS 10: 8) en die enigste wêreld waarin ware genesing kan plaasvind.
Dit is egter juis hierdie emosionele ondersteuning in Rusland wat getoets word wanneer Nikolai van verlof na die weermag terugkeer. Nikolai het 'n rukkie in Moskou heerlik gebly, maar sy groeiende vriendskap met Dolokhov lei tot onverwagte probleme. Hy gee toestemming om as die tweede van Dolokhov in 'n tweegeveg met Pierre Bezukhov te dien, en kort daarna verloor hy 43 000 roebels aan sy 'vriend' met kaarte, 'n verlies wat die gesin se reeds verslegtende finansiële situasie vererger.
Deel twee, deel een, begin met Nikolai se opgewondenheid om uiteindelik by die huis te kom; dit eindig met sy begeerte om die huis so vinnig as moontlik te verlaat "sonder om van sy kennis afskeid te neem" (373 PSS 10: 63). Dit is begryplik waarom hy nou die huis wil verlaat, maar wat hom in die lig van sy gevegservarings in 1805 wou begeer om weer by sy regiment aan te sluit tydens 'n hernieude vyandigheid met Napoleon? Tolstoj vertel ons dat in sy regiment Nikolai
ervaar dieselfde gevoel van vrede, van morele ondersteuning en dieselfde gevoel van tuis wees op sy eie plek as wat hy onder die ouerhuis gevoel het. Maar hier was niks van die onstuimigheid van die hele wêreld nie, waar hy nie sy regte plek ken nie en verkeerde besluite geneem het. (428-429 PSS 10: 124).
Die orde, roetine, stabiliteit en kameraadskap wat hy in sy regiment ervaar, is baie gerusstellender as die skaamte en onsekerhede waarmee hy tuis te kampe gehad het. Hy dink dat sy regte huis sy regiment is. Nikolai wil nou net 'n goeie offisier wees en sy pligte uitvoer. Dit is moeilik om presies te sê wat hierdie pligte is, maar dit behels waarskynlik voedsel soek. Nikolai neem geen werklike geveg aan nie. Sy regiment (Petrograd) mis die belangrikste gevegte van die 1806-07 oorlog by Pultusk in Desember 1806 en by Preussisch-Eylau in Februarie 1807. Hy kon nie aan baie skermutselings deelgeneem het nie, want teen Maart van 1807, vertel die verteller ons, die regiment het baie mans weens honger en siekte verloor, maar slegs twee in aksie. Ons weet ook dat Denisov probeer om Nikolai so selde as moontlik aan gevaar bloot te stel. Dit is juis die haglike toestande van die Russiese troepe (honger en siekte), nie Nikolai se eie deelname aan die geveg nie, wat die trauma aan die gang sit wat hom van Maart tot Julie 1807 tref en demoraliseer.
Die trauma van Nikolai word voorafgegaan en beïnvloed deur die sielkundige ineenstorting (MVO) van sy beste vriend en bevelvoerder, Denisov. Woedend oor wat hy beskou as die mishandeling van die manne onder sy bevel wat op die rand van hongersnood is, beveel Denisov verskeie voorraadwaens wat bestem is vir 'n ander regiment beter as sy eie. Toe die personeel ingeroep word om sy gruwelike, onbedagsame gedrag te verduidelik, verloor Denisov sy humeur en raak hy gek, en slaan twee stafbeamptes ernstig neer. Denisov erken dat hy beslis een van hulle sou doodgemaak het as hulle hom nie weggetrek het nie.
As Denisov terugkeer na die kamp, ​​kan hy nie praat nie en snak na sy asem. Hy is in skok. Rostov roep bang na die dokter, wat hom laat bloed. Kort daarna ontgin Denisov 'n geringe koeëlwond in die vlesige deel van sy been om te voorkom dat hy voor die personeelhof verskyn. Dit lyk selfs minder ernstig as die armbesering wat Rostov op Schongrabern opgedoen het. Hy gaan eerder na die hospitaal, waar baie meer soldate sterf as op die slagveld. Dit is hier waar Rostov, nadat 'n wapenstilstand afgekondig is, na sy beste vriend gaan soek het.
Die trauma wat Nikolai sal beleef, word veroorsaak deur sy nabyheid aan Denisov. Denisov is 'n filosoof, iemand naaste en dierbare, net soos Homer Patrocles se verhouding met Achilles beskryf. "Toe hy van sy verlof terugkeer, het Rostov vir die eerste keer gevoel hoe heg die band was wat hom met Denisov en die hele regiment verenig het" (428 PSS 10: 124). Toe Denisov, wat op sy bed geslaap het, Rostov sien, hardloop hy "uitmekaar uit die modderhut om hom te omhels [.]. Rostov ervaar dieselfde gevoel as toe sy ma, sy pa en sy suster hom omhels het, en trane van blydskap het hom verstik sodat hy nie kon praat nie "(428-29 PSV 10: 124). Een van die veterane in Vietnam wat Jonathan Shay ondervra het, praat op dieselfde manier oor sy verhouding met die soldaat in die eenheid wat die naaste aan hom was: 'Dit is nader as jou ma en pa, nader as jou broer of jou suster, of wie jy ook al is' is die naaste in u gesin "(40).
Nikolai arriveer op 'n pragtige dag by die hospitaal waarin Denisov bly, maar daar is verwoesting oral. Die stad het swaar gely tydens die gevegte. Die hospitaal is egter baie erger as enige slagveld. Toe Nikolai inkom, word 'hy omring deur 'n reuk van verrottende vlees' (437 PSS 10: 132). As die dokter hom sien, wonder hy wat hy daar kan doen. Hy waag sy lewe sekerder as in 'n geveg. Daar is vierhonderd pasiënte in die hospitaal, en daar sal baie meer wees as die dooies nie vinnig plek maak vir nuwe aankomelinge nie. Die pasiënte is in 'n afskuwelike toestand sonder die nodigste benodigdhede:
Diegene wat by hul bewussyn was, het hulself opgehef of hul dun geel gesigte opgehef, en almal kyk stip na Rostov met dieselfde uitdrukking van hoop, van verligting, verwyt en afguns van 'n ander se gesondheid [. ]. Hy het glad nie so 'n gesig verwag nie [. ]. (438 PSS 10: 134)
Een pasiënt met 'n pers gesig klop met die agterkant van sy kop teen die vloer en sê iets wat amper nie hoorbaar is nie. Hy vra water. 'N Ander soldaat met 'n bleek, wasgemaakte gesig en oë wat teruggerol word, laat 'n koue rilletjie oor Rostov se rug. Hy is sedert die oggend dood, maar is nie weggeneem nie. Die soldaat langs hom sê dat almal in die wyk gevra het dat hy uitgehaal moet word. "Hy is sedert die oggend dood. Ons is immers mans, nie honde nie" (439 PSS 10: 135). Dit is die lot van die lojale soldate wat gewond is in die stryd om hul land. Byna geen geld kom van die Russiese regering nie. Die hospitaal is afhanklik van die klein geskenke van die plaaslike Pruisiese inwoners. Tolstoy lewer geen kommentaar nie. Nikolai het die dooies en gewondes op die slagveld gesien, maar hy is meer opgewonde oor die lyding wat hy in die hospitaal sien. Hy is ook moreel woedend.
Nikolai gaan dan na die offisiersafdelings waar Denisov bly. Die toestande daar is net effens beter. Ons vind Kaptein Tushin daar, die enigste ware held uit die oorlog van 1805 wat Tolstoy uitsonder. Denisov se wond het nog nie genees nie, maar die werklike besering is aan sy gevoel van regverdigheid en waardigheid. Daarteenoor het Nikolai 'n ligte armbesering in die geveg opgedoen, 'n medalje vir dapperheid ontvang, wat hy nie meer verdien het as die ander mans in sy eenheid nie. Hy het ook redelik vinnig fisies en geestelik herstel. As Denisov aangeraai word om die keiser direk om vergifnis te versoek, is Denisov verontwaardig. Hy het eerbaar gedien. Waarom moet hy verneder word? Denisov beleef iets soortgelyk aan wat Achilles volgens Shay ervaar het. Hy het sy land eerbaar gedien net om 'n skande te ly. Na 'n besoek aan Denisov neem Nikolai se moedeloosheid toe. Dit word verder vererger deur die wapenstilstand en die vredesverdrag tussen Frankryk en Rusland.
Nikolai neem die taak aan om Denisov se versoek om vergifnis in Tilsit in te dien. As hy aankom, kry hy verdere ontnugtering. Hy kyk ontsteld aan terwyl hy Franse en Russiese offisiere en diplomate sien fraterniseer asof hulle nog altyd die beste vriende was. Soos die meeste in die Russiese weermag, beskou Nikolai nog steeds die Franse en Napoleon met antipatie en minagting. Die hoogtepunt van sy ontnugtering is egter die uitruil van geskenke en geriewe tussen die nuwe bondgenote, Napoleon en tsaar Alexander. Nikolai het die tsaar, die grootste liefde van sy lewe, verafgod. Hy is seergemaak as hy die woorde van die tsaar hoor wat Denisov se versoekskrif weier, en dan verder gedemoraliseer word deurdat Alexander die volle deelname aan al die seremonies ter ere van Napoleon aanskou het. As die vredesverdrag formeel onderteken word-met Rusland en Frankryk nou bondgenote-en al die broederskap en feeste voortduur, gaan Nikolai in 'n funk. Die wêreld het alle betekenis verloor.
Nikolai kom dus baie naby aan baie van Shay se soldate wat ly aan 'n gevoel van verraad, ontnugtering en die gevoel dat hulle radikaal verander is deur die gebeure wat hulle gesien het. Tolstoy kombineer al die episodes van Nikolai se ervaring na die wapenstilstand terwyl Nikolai die viering van die verdrag van ver af waarneem:
Rostov het lank op daardie hoek gestaan ​​en van ver af na die manne gekyk. In sy gedagtes was 'n pynlike proses aan die gang wat hy nie tot 'n gevolgtrekking kon bring nie. Verskriklike twyfel ontstaan ​​in sy siel. Nou onthou hy Denisov met sy veranderde uitdrukking, sy onderwerping en die hele hospitaal, met die arms en bene afgeskeur en die vuilheid en siektes. So lewendig onthou hy die hospitaalstank van dooie vlees dat hy om hom kyk om te sien waar die reuk vandaan kan kom. Daarna herinner hy hom aan die selftevrede Bonaparte, met sy klein wit handjie, wat nou 'n keiser was, deur Alexander gehou en gerespekteer is. Waarom dan die afgesnyde arms en bene en die vermoorde mans? [. ] Toe dink hy weer aan Lazarev beloon en Denisov gestraf en onverskoon. Hy het aanhou vang dat hy sulke vreemde gedagtes koester dat hy bang word. (452 PSS 10: 149)
Nikolai vertrek om iets te gaan drink. Hy maak self 'n paar bottels wyn klaar, maar drank is onvoldoende om sy pynige gedagtes stil te maak. Hy onderbreek 'n gesprek waarin Russiese soldate hul ontevredenheid met die wapenstilstand uitspreek, omdat hulle dink dat hulle net op die punt was om Napoleon te verslaan. Alhoewel hulle nie die tsaar genoem het nie, begin Nikolai skreeu en praat hy met woorde dat hy hom met sarkastiese ironie werklik tot homself toespreek.
'As ons beveel word om te sterf, moet ons sterf. Dit beteken dat dit die regte ding is om te doen. As ons eers oor alles begin oordeel en stry, sal daar niks heiligs oorbly nie. Op hierdie manier sal ons sê dat daar geen God is nie-niks, 'skree Nikolai en tik teen die tafel-baie min tot die punt wat dit vir sy luisteraars gelyk het, maar heeltemal in ooreenstemming met die verloop van sy eie gedagtes. (453 PSS 10: 150)
Tolstoy dramatiseer die verandering wat in sy held plaasgevind het deur die bogenoemde gedeelte teen Nikolai se entoesiastiese roosterbrood aan die tsaar voor die slag van Austerlitz te stel. In die ander wêreld was die grootste ding om te sterf voor die oë van die keiser.
Nikolai is die mees patriotiese van Tolstoy se protagoniste in Oorlog en Vrede en aanbid die tsaar. Anders as Pierre en Andrei, bevraagteken hy selde iets; dit is die basis vir Dmitri Pisarev se vernedering van Nikolai se karakter. Dit is sy jeugdige idealisme wat die grond voorberei vir sy ontnugtering, wat op die slagveld plaasvind-trouens nadat vrede verklaar is.
Dit is dikwels die idealiste wat die meeste ly onder wat hulle in oorlog sien. Hierdie trauma van die siel kom duidelik na vore in baie van Shay se onderhoude met Vietnam -veterane. Caputo praat oor baie Vietnam -rekrute wat deur die missionêre idealisme van die Kennedy -jare "in uniform" verlei is (xii).
Die trauma van Nikolai hier is moreel. Tolstoj toon ook aan dat die proses waardeur Nikolai verander, geleidelik is. Dit is nie een dramatiese gebeurtenis, soos in Dostojevski nie, wat die verandering meebring, maar 'n reeks kleiner maar eskalerende gebeurtenisse wat sy idealisme geleidelik ondermyn en sy regsgevoel skend. Die toestand van die gewone soldate, die mishandeling van Denisov, die fraternisering van die Franse en Russiese amptenare en uiteindelik die versoening van Napoleon en sy geliefde tsaar. Uiteindelik probeer Nikolai drink om sy opstandige gedagtes af te weer, maar hy slaag nie, maar besef dat sy enigste manier is om nie na te dink oor wat hy gesien het nie, want om oor hierdie dinge te dink, is om die geregtigheid en betekenis van alles te bevraagteken , om te verstaan ​​dat nie net die gewone soldate nie, maar ook die beste vegoffisiere van die Russiese weermag niks anders is as kanonvoer en die speelgoed van diplomate en leiers nie.
Sommige het die Nikolai -krisis in Tilsit onregverdig verwerp en gesê dat hy sy ontnugtering in 'n paar bottels wyn verdrink het en dat dit gou beter was.Pisarev (iliicapeB 10: 97-98) was miskien die eerste wat hierdie siening uitgespreek het. Hy het Nikolai gesien as 'n verteenwoordiger van die bankrot Russiese aristokrasie, wie se morele en geestelike lewe op twintig geëindig het toe 'alles wat vir hom oorgebly het, growwer en domder geword het en daarna meer vervalle en vervalle' (10: 98-99) ). R. F. Christian is ewe afwysend. "Die krisis gaan wel verby ná 'n paar bottels wyn" (175). Brody stem saam:
Tolstoy bring net soveel tyd saam met Nikolai deur as met sy ander manlike protagoniste. Sy sukses met Nikolai lê daarin om op 'n artistiek oortuigende manier 'n man voor te stel wat geensins buitengewoon is nie. Om dit te kan doen, moet hy sy geestelike en morele ontwikkeling meer subtiel en oor 'n langer tydperk aanbied. Dit is dieselfde metode, soos ons sal sien, wat Tolstoy met Nikolai se oorlogstrauma gebruik.
Nikolai Rostov kom dus baie naby aan baie van Shay se getraumatiseerde soldate wat ly aan 'n gevoel van verraad en ontnugtering en uit die gevoel dat hulle nie net radikaal verander is deur die gebeure waaraan hulle deelgeneem het nie, maar ook deur die gebeure wat hulle aanskou het. Nikolai is van nature nie 'n rebel nie en sal sy gedagtes nooit verder neem nie, maar op hierdie punt is hy so naby aan die rand as enige karakter in Tolstoy. Hy voel dieselfde betekenisloosheid van die bestaan ​​wat prins Andrei en Pierre Bezukhov periodiek teister. As 'n lojale, patriotiese, eenvoudige, onreflekterende man soos Nikolai na hierdie stadium gebring kan word, is daar feitlik niemand wat immuun is vir die trauma van oorlog en die destabiliserende gedagtes wat dit veroorsaak nie. Daarom kan die twyfel van Nikolai oor oorlog op die ou end meer beteken as die eienaardige "gevegs" -ervarings van Pierre Bezukhov of prins Andrei.
Wat kan ons aflei oor die traumatiese aard van Nikolai se oorlogservarings van 1805-1807? Tolstoy beskryf sewe episodes wat gelei het tot sy siniese tirade tydens die Verdrag van Tilsit. Op die brug by Enns herken Nikolai sy kwesbaarheid. Die vrees vir die dood en die liefde vir die lewe dra by tot 'n sieklike opwinding. Hy bid tot God om sy lewe te bewaar. By Schongrabern ontsnap hy skaars aan gevangenskap en ly dit, net so, aan die trauma van sy ontsnapping as aan die ontsaglike pyn in sy arm, wat deels 'n psigosomatiese simptoom kan wees wat verband hou met die sielkundige trauma. By Austerlitz ervaar hy angs vir sy eie lewe, maar hy is ook 'n afgryslike getuie van die slagting en lyding van honderde Russiese soldate.
Nikolai is veerkragtig. Soos ons gesien het, herstel hy van elke voorval, blykbaar vanweë sy ondersteuningstelsel onder sy mede -offisiere, die belonings en promosies wat hy kry vir sy gevegservarings, en 'n huisverlof waarin hy, ten minste aanvanklik, baie liefde ervaar , selfs bewondering. Hy glo amper in die verhale wat hy uitmaak oor sy strydvaardigheid.
Nikolai beleef egter sy grootste demoralisering en ontnugtering in die oorlog buite die geveg. Nadat hy van verlof na aktiewe diens teruggekeer het, neem sy regiment nie deel aan enige van die drie groot gevegte van die oorlog van 180607 nie. Tog word hy meer getraumatiseer deur wat hy van die slagveld af sien as van dit, en deur wat met ander gebeur het. , nie vir homself nie. Vir Nikolai spruit die trauma van oorlog ten minste meer uit ontnugtering, die vernietiging van ideale as uit die gevoelens van persoonlike kwesbaarheid. Dit was 'n algemene ervaring in die Viëtnam -oorlog vir soldate wat uit idealisme, liefde vir die land en toewyding aan 'n doel vrywillig was. Die grootste houe wat hulle gereeld opgedoen het, was hul morele integriteit. Dit is dus nie moeilik om te verstaan ​​dat die trauma van Nikolai minder uit sy ervaring op die slagveld voortspruit as uit sy relatief probleemlose tydperk met die weermag in 180607 nie.
Die ervaring van die slagveld van Nikolai kon tot PTSD ontwikkel het, maar die voorvalle was min (drie) en behalwe die voorval by Schongrabern, was dit soortgelyk aan wat byna alle ander soldate tydens hierdie gevegte beleef het.
Ons weet dat die voorkoms en erns van PTSD afhang van die frekwensie en intensiteit van die traumatiese gebeure. In A Rumor of War beskryf Philip Caputo daaglikse patrollies wat gedurende maande uitgevoer is waarin hy en sy mans te kampe gehad het met valstrikke, sluipskuttersvuur, 'n verborge vyand, intense hitte, verergerende humiditeit, vuilheid, bloedsuiers, stank, liggaamswonde, slaaptekort, honger, militêre onbevoegdheid en die gereelde dood van nabye metgeselle (filoi).
Die hoofoorsake van gevegstrauma verskil van oorlog tot oorlog. In Viëtnam was daar baie min groot gevegte, maar byna konstante blootstelling aan gevaar vir gevegsoldate. In die oorlog van 1805 was daar slegs 'n paar gevegte, maar dit het vreeslike bloedbad behels, soos die geval was met Austerlitz. Tog, selfs onder die omstandighede wat Caputo uitbeeld, het sommige soldate nie verswakkende chroniese PTSS ondervind nie. Ons kan nie sê hoekom nie. Nikolai se ervaring op die slagveld en verdrukking tydens die wapenstilstand eis sy tol omdat Nikolai baie meer sensitief is as wat kritici gewoonlik toelaat. Uiteindelik swig hy nie voor ontnugtering en depressie nie.
Tolstoy stel Nikolai voor as 'n gemiddelde man. Die meeste gemiddelde mans sal herstel as hulle nie vermink is nie, as hulle nie onderworpe is aan die soort intense, onverbiddelike slagveldervarings wat so kenmerkend is van die twintigste-eeuse oorlogvoering, die soort oorlog wat begin het met die bombardemente van Sevastopol-en as hulle, ontvang ook die sielkundige en fisiologiese ondersteuning wat Nikolai voortdurend doen, veral as hy terugkeer huis toe.
Nadat ons Nikolai wanhopig by Tilsit verlaat het, ontmoet ons hom weer in slegs een (deel vier) van die drie oorblywende dele van deel twee. Maar daar is hy die middelpunt van die aandag. Tolstoy wys ons nog 'n belangrike stadium van Nikolai se herstel, tuis, vanaf sy laagtepunt in Tilsit. Vanaf Junie 1807 by Tilsit totdat Nikolai weer in September 1810 terugkeer huis toe, is al wat Tolstoy oor hom sê dat hy "nog steeds beskeie in 'n obskure regiment gedien het". Ons het geen inligting oor Nikolai wat na die wapenstilstand in 1807 aan 'n geveg deelgeneem het nie, hoewel hy vermoedelik in die Russies-Turkse oorlog van 1806-12 kon optree. Nikolai sou in elk geval nie sy toevlug weg van die huis, sy regiment, gelaat het as hy nie desperate briewe van sy pa gekry het oor die verslegtende finansiële situasie van die gesin nie. Trouens, Tolstoy beweer dat die beste plek vir Nikolai se aanvanklike genesing na Tilsit moontlik sy regiment was.
As die mens 'n toestand kon vind waarin hy voel dat hy, hoewel hy sy plig in stand hou, een van die voorwaardes van die primitiewe saligheid van die mens sou vind. En so 'n toestand van verpligte en onberispelike ledigheid is die lot van 'n hele klas-die weermag. Die belangrikste trekpleister van militêre diens bestaan ​​uit hierdie verpligte en onberispelike ledigheid. Nikolai Rostov het hierdie salige toestand ten volle beleef toe hy na 1807 in die Pavlograd -regiment bly dien het, waarin hy reeds bevel gegee het oor die eskader wat hy by Denisov oorgeneem het. (537 PSS 10: 237)
Na 1807 blyk dit dat die regiment geen gevegte gehad het nie, en dit het Nikolai nie die probleme en angs wat hy met die huis in verband gebring het, ondervind nie, waaronder onder meer die finansiële situasie van sy gesin, Natasha se verlowing met prins Andrei en sy delikate verhouding met Sonya. Nikolai, wat nie meer aan gevaar blootgestel is nie, sonder omgee, het genoeg tyd vir rus en vermaak. Sy hele lewe is georden en gereguleer. Hy hoef nie eers te dink nie. Dit is dus begryplik waarom hy so ontsteld is dat hy huis toe moet gaan, "dat hy moet weggaan van hierdie goeie, helder wêreld na 'n plek waar alles dom en verward was" (539 PSS 10: 239). Dit wil sê, sy werklike tuiste.
Tolstoj toon aan dat die werklike genesing van Nikolai nie by die regiment plaasvind nie, maar tuis. Die tussenoorlogse regimentstydperk van salige ledigheid is niks anders nie as 'n uitstel van die nodige aanpassing wat hy moet maak om meer volledig in sy geboorteland op sy voorgeslag te kan geïntegreer word. Hy ondervind natuurlik dieselfde probleme waarmee militêre diens hom beskerm het, maar hy ontdek ook die dieper waarhede van die huis, 'n magiese koninkryk wat slegs vergelyk kan word met die volle kindergeluk. Hy geniet verskeie jagte, wat hy as 'n geleentheid beskou om sy groot ongelukkige terugslae tydens kaarte en oorlog te oorkom. 'Oral, by kaarte en in oorlog, is ek altyd ongelukkig' (550 PSS 10: 251). Hy bid tot God. "Slegs een keer in my lewe om 'n ou wolf te kry. Ek wil net dit hê" (550 PSS 10: 251).
Op daardie oomblik, toe Nicholas die wolf in die kloof met die honde sien worstel, terwyl hulle onder hulle haar grys hare en uitgestrekte agterbeen en haar bang verstikkende kop met haar ore agteroor kon sien (Karay het haar aan die keel vasgedruk) , was die gelukkigste oomblik van sy lewe. (552 PSS 10: 253)
Hy verlustig hom ook in Natasha se dans en sang, tydens Kersvieringe en in die soene van 'n getransformeerde Sonya met 'n kurk snor en wenkbroue. Hy ontdek 'n plek waar hy nie gejag is nie, soos hy hom op Schongrabern beskou het, maar waar hy die jagter is. Dit is 'n plek waarna hy verlang het toe hy sy grootste trauma op die slagveld beleef, toe hy hallusineer van ontsaglike pyn en droom van sy ma, Natasha, warmte, troos en kinderjare, die saligste tyd van die lewe.
Nikolai se tweede verlof by die huis (1810-11) verskil van sy eerste. Met sy eerste verlof was hy gretig om terug te keer huis toe. Hy het lof, lof en lof ontvang. Hy het 'n sorgelose bestaan ​​gelei. Soos ons gesien het, het dinge egter gou versuur: sy verhouding met Sonya het hom ongemaklik gemaak, hy raak betrokke as 'n tweede in 'n tweestryd, en hy het aansienlike skade berokken aan die gesin se reeds afnemende lotgevalle. Toe hy van verlof terugkeer, bereik hy die dieptes van moedeloosheid by Tilsit.
Die tweede verlof bied sy eie probleme. Nikolai kon nie die gesin se finansies in orde bring nie. Hy het dinge eintlik erger gemaak. Sy ma en pa het druk op hom geplaas om nie met Sonya te trou nie, met wie hy meer verlief geraak het as ooit tevore.
Tog, ondanks dit alles, lê hy hierdie keer die grondslag vir 'n nuwe lewe tuis, waar hy nou verstaan ​​dat die grootste geluk moet bly, want hy het iets gevind wat hom terugneem na sy kinderjare. Hy het 'n idee van die huis waaroor hy gedroom het toe hy herstel het van die trauma van Schongrabern. By die ontmoeting met Sonya gedurende Kerstyd, lyk dit asof sy boesem nie die lug inasem nie, maar die krag van ewige jeug en blydskap (583 PSS 10: 286). hy en by die skitterende lug, weer in 'n magiese koninkryk gevoel het "(583 PSS 10: 287). Dit is 'n heel ander winterse, sneeuagtige nag as die een vyf jaar tevore by Schongrabern. Herstel van trauma vir Nikolai kan nie onmiddellik plaasvind nie van die huis af. Dit moet tuis wortel skiet. Nikolai berei hom voor vir die finale genesing.
Tolstoj verlaat Nikolai nog lank vir sy ander manlike protagoniste, Pierre Bezukhov en prins Andrei. Ons hoor niks van Nikolai nie, totdat hy ongeveer agtien maande later aan die einde van die lente van 1812 en voor die hernuwing van die vyandelikhede tussen Rusland en Frankryk 'n brief van sy ouers ontvang het waarin hy hom vra om uit die weermag terug te keer en terug te keer huis toe. In teenstelling met die verlede, wat Nikolai nou die meeste van alles wil hê, is om terug te keer huis toe. Hy wil ook, teen sy ouers se wil, trou met Sonya. Die regiment is nie meer sy ware tuiste nie. Oorlog het nou nie die vervulling van begeerte geword nie, maar die belemmering daarvan. "Glo my, die oorlog is verby, as ek nog lewe en nog steeds deur u liefgehad word, sal ek alles opgooi en na u toe vlieg om u vir ewig teen my vurige bors te druk" (715 PSS 11: 54).
Waarom die verandering? Soos Tolstoy duidelik maak, is dit alles as gevolg van die vorige terugkeer huis toe van verlof:
Die herfs in Otradnoe met die jag, en die winter met die Kersvakansie en die liefde van Sonya, het vir hom 'n blik oopgemaak van rustige vreugde en vrede soos hy nog nooit geken het nie, en wat hom nou lok. "'N Pragtige vrou, kinders, 'n goeie pak honde, 'n dosyn leibande slim borzois, landbou, bure, diens deur verkiesing [.]" Dink hy. (715 PSV 11: 54).
Die ware oplossing uit die trauma van die oorlog is die pastorale vreugdes van die huis. In 1820 is die ideaal wat Nikolai nog steeds die naaste aan sy hart het, om genoeg geld te verdien om die voorvaderlike erf, Otradnoe, terug te koop. "In nog drie jaar, teen 1820, het hy sy sake so bestuur dat hy 'n klein landgoed langs Bald Hills kon koop en onderhandel het om Otradnoe terug te koop-dit is sy mees gekoesterde droom" (1271 PSS 12: 254) .
Nikolai se draai na huis en weg van militêre diens is deels te wyte aan die verandering in sy begrip van gevegte en hoe 'n mens jouself op die slagveld moet bemoei. Aan die begin van die vyandelikhede in 1812 trek die Russe terug, en dit lyk asof die regiment van Nikolai nooit die vyand betrek het nie. Die belangrikste 'militêre' aktiwiteit was die gewone voersoek onder die plaaslike bevolking. Tolstoj noem dat tot Ostrovna Nikolai lanklaas die geluid van koeëls gehoor het. (723 PSS 11: 62)
Die ouer en wyser Nikolai, wat nou die hoof van 'n eskader is, het in wese Tolstoy se siening oor oorlog aangeneem. Oorlog is nie hoe dit beskryf word deur diegene wat daaraan deelneem en daaroor lieg nie, soos hy self gedoen het. U moet ten minste nie onnodige risiko's neem nie. 'N Mens moet nooit jou eie familie in die stryd in gevaar stel nie.
En waarom sy eie kinders in die geveg blootstel? Ek sou my broer Petya nie daarheen geneem het nie, of selfs Ilyin, 'n vreemdeling vir my, maar 'n gawe seuntjie, maar sou probeer het om hulle êrens onder die dekmantel te plaas. (717 PSV 11: 56).
Rostov doen sy plig en leef so goed as wat hy kan. Hy is nie gretig om te veg nie. Hy het geleer om die vrees vir die dood te hanteer deur nie daaraan te dink nie.
In sy volgende en laaste geveg, in Ostrovna (25 Julie 1812), word Nikolai weer opgewonde oor die vooruitsig op geveg. Caputo beskryf dieselfde gevoel van opgewondenheid oor die stryd nadat hy lanklaas gevegte beleef het. Een van die redes waarom hy 'n terugkeer na die voorste linie versoek het, was die aantrekkingskrag tot baklei.
Dit lyk asof Nikolai sy opgewondenheid bevat deur die slagveld met sy jagervaring die vorige jaar te vergelyk: "Met dieselfde gevoel waarmee hy oor die wolf se pad galop, het Rostov sy Donets -perd teuels gegee en galop om die pad te kruis van die wanorde van die draakies. " Deur sy deelname aan die geveg voor te stel as 'n jag, kan Nikolai sy rol byna onbewustelik vervul. "Hy het opgetree net soos om te jag, sonder om na te dink of na te dink" (724 PSS 11: 63). Dit lyk asof Tolstoj die gevegstoneel by Ostrovna in die omgekeerde Nikolai se ervaring op Schongrabern naboots, waarin die perde 'n groot rol speel. Rostov laai en sy perd jaag in die perd van die vlugtende Franse drakie en slaan die drakoon op die grond neer. Nikolai slaan die Fransman halfhartig met sy swaard en veroorsaak 'n oppervlakkige wond aan die arm. Die Fransman se voet word vasgevang in die stiebeuel. Hy is net so hulpeloos soos Rostov op Schongrabern.
Nikolai sal uiteindelik beloon word vir sy dapperheid, maar hy kom agter dat hoewel dit natuurlik beter is as om 'n haas te wees, dit moreel beslis nie so is nie.
Die soldaat wat hy probeer doodmaak het, was 'n man soos hy, nie 'n vyand nie. Hy het ''n kuiltjie in sy ken en ligblou oë'. Hy voel ''n vaagweg onaangename gevoel van morele naarheid' '(725 PSS 11: 64)-en skaamte. Die volgende dag is Nikolai stil, bedagsaam en besig, en verkies om alleen te bly.
Uit Schongrabern verstaan ​​hy die situasie van die haas: Hy het vroeër dieselfde verskrikking gevoel as wat hy in die oë van die Franse soldaat sien wat hy gevang het. Nou verstaan ​​hy ook die morele dimensie van die jagter in oorlog. Om 'n ander mens te probeer doodmaak, kan net so traumaties wees as die vrees om doodgemaak te word.
Hy word nie dronk soos by Tilsit nie, maar begin homself vrae stel. Hy vra waarom hy 'n erepenning vir heldhaftigheid ontvang het toe hy bang was of hy dit vir sy land gedoen het, of sy vyand, wat net soos hy was, die skuld het en of hy hom selfs moes probeer doodmaak. Nog steeds verward, kom hy nooit tot 'n oplossing vir een van hierdie vrae nie. Die ontvangs van die St. George's Cross vir sy optrede laat hom net meer ontsteld voel oor sy optrede, hoe halfhartig dit ook al was.
Sewe jaar gelede kon hy maklik die Fransman gewees het toe hy, Nikolai, onder sy perd vasgekeer was, sy arm beseer was en skynbaar nie kon vlug nie. Die Franse soldaat bring die trauma van sewe jaar gelede terug en voeg by dat die trauma om 'n man byna soos hy te vermoor het.
Daarteenoor geniet Dolokhov, ten minste soms, die aanvallende Franse leër sonder goeie rede, volgens Tolstoy, behalwe om ongevalle te berokken: "Vroeër het 'n bevelvoerder van hom gesê. Op 'n dag is hy verstandig, wel opgevoed en gemoedelik, en die volgende is hy 'n wilde dier [.]. In Pole, as jy wil, het hy amper 'n Jood doodgemaak "(124 PS 9: 144). Nikolai is anders en, volgens Tolstoy, meer tipies. Dolokhov is miskien meer soos die Gabriel se prototipies 'kranksinnige' soldaat wat waarskynlik nooit PTSD sal ondervind nie (30-31).
Ostrovna was Nikolai se laaste geveg. Nikolai sal enige opdrag van hom uitvoer, dit sou oneerlik wees, selfs ondenkbaar, as hy anders sou doen. Hy het geen twyfel daaroor om nie te veg as hy nie hoef nie. As hy voor die slag van Borodino beveel word om na Rusland terug te gaan om perde te bekom, het hy geen plig om hierdie opdrag uit te voer nie. Tolstoy stel Nikolai se gedrag as verstaanbaar en onberispelik voor.
Aangesien die oorlog hom in diens geneem het, neem Nicholas Rostov 'n lang en langdurige rol in die verdediging van sy land, maar doen dit terloops, sonder enige doel om op te offer [. ]. Hy het verneem dat hy na Voronezh gestuur word om terugbetalings vir sy afdeling te koop, nie net sonder spyt dat hy nie aan die komende geveg kon deelneem nie, maar met die grootste plesier-wat hy nie verberg het nie en wat sy kamerade ten volle begryp [ . ]. Slegs 'n man wat dit beleef het-dit wil sê dat hy 'n paar maande aanhoudend in 'n atmosfeer van veldtogte en oorlog verby is-kan die vreugde begryp wat Nicholas ervaar het toe hy ontsnap het uit die gebied wat deur die weermag se voedselbedrywighede, voorsieningstreine en hospitale bedek is. [. ].In die hoogste gees het Nicholas in die nag by 'n hotel in Voronezh aangekom, dinge bestel wat hy lankal van die kamp ontneem was, en die volgende dag, baie gladgeskeer en in 'n uniform wat hy nie lank gedra het nie, het homself gaan voorstel aan die owerhede. (1046 PSS 12:15)
Tolstoy handel nie in detail oor die ander militêre diens van Nikolai in 1812 of daarna nie. Terwyl hy in Voronezh was, voel hy homself toenemend aangetrokke tot prinses Maria en kom hy agter dat hy nie meer gebonde is aan sy geloftes aan Sonya nie. Ongeveer 'n maand na die Slag van Borodino keer hy weer aan diens, einde September 1812. Ons hoor niks meer van Nikolai tot die eerste epiloog waarin ons verneem dat hy by die Russiese weermag in Parys was toe hy die nuus ontvang het nie. van sy pa se dood. Die vroegste wat dit kon gewees het, was Maart 1814. Hy bedank sy kommissie en gaan huis toe om te sien hoe die boedel met 'n groot skuld geskik is. Ons kan aanneem dat Nikolai 'n mate van aksie gesien het sedert hy weer by die Russiese weermag aangesluit het in September 1812 tot die tyd toe die leër Parys binnegegaan het in 1814. Tolstoy hoef geen besonderhede in te vul nie, want hy het ons reeds vertel hoe Nikolai hom in die geveg gedra. : Hy doen sy plig en stel hom nie onnodig aan risiko bloot nie. Dit lyk asof hy geen noemenswaardige trauma ondervind het nie.
Alhoewel Tolstoy nie die trauma en herstel van Nikolai op die voorgrond stel nie, lyk Nikolai nietemin op die meerderheid soldate wat gevegservaring gehad het, sommige traumaties (soos die ontsnapping van Nikolai by Schongrabern), en wat nogtans in staat is om weer in die burgerlike lewe in te gaan en te lei normale, produktiewe lewens. Die doel vir die gemiddelde soldaat, na geveg en trauma, is om ongeskonde te oorleef, integriteit te behou en die vertroue te behou wat nodig is vir die latere uitdagings van die lewe. Dit alles doen Nikolai deur 'n voorbeeldige grondeienaar, eggenoot en vader te word.
Soos ons gesien het, is daar redes waarom Nikolai dit kan doen, veral in die lig van die ervaring van lynsoldate in die oorloë van die twintigste eeu. In 1805 het Nikolai slegs drie gevegservarings gehad. 'N Mens kan hulle nie lig maak nie, veral die ontsnapping by Schongrabern. In teenstelling met die gevegservaring in meer moderne oorlog, was Nikolai nie weke lank elke dag in patrollie nie, in onuitspreeklike omstandighede, met min kos, rus of water of onder daaglikse bombardement, soos Tolstoy self in Sevastopol was.
PTSS word net soveel veroorsaak deur die frekwensie van die trauma as deur die intensiteit daarvan. Nikolai het die grootste deel van sy tyd in die weermag deurgebring. Na sy gevegservaring in 1805, het hy eers in 1812 nog 'n slagveldervaring gehad, en dan slegs een verlowing. Nikolai het ook 'n sterk ondersteuningsnetwerk in die weermag en tuis gehad. Hy was 'n offisier uit 'n prominente familie. Hy is bevorder selfs vir gedrag waaroor hy self skaam was. Sy mede -offisiere het hom sterk gedink. In Moskou was hy 'n Russiese oorlogsheld. Sy ouers en broers en susters het hom geïdealiseer en aanbid. Boonop het hy op sy laaste verlof 'n magiese koninkryk op sy land ontdek wat betekenis gegee het aan en 'n doel vir die res van sy lewe. Hy verneem dat die geneesmiddel vir nostalgie tuiskoms is.
Laastens was Nikolai gelukkig. Nikolai beweer dat hy ongelukkig is met kaarte en oorlog. In kaarte, ja in oorlog, nee. Hy word nie op die brug by Enns vermoor nie. Hy ontsnap nouliks in gevangenskap of dood in Schongrabern en Austerlitz. Hy neem aan geen van die gevegte van 1806-07 deel nie. Hy is nie by Borodino nie. Sy enigste besering is 'n verstuikte arm en skouer.
Nikolai se broer, Petya, sterf daarenteen in sy eerste skermutseling. Prins Andrei ly baie ernstiger wonde. Hy herstel skaars van sy eerste wond wat hy in 1805 by Austerlitz opgedoen het. Die wond het vyf jaar later nog nie heeltemal genees nie (569 PSS 10: 271). Weens sy wond kan hy nie vroeër na Rusland terugkeer nie. As hy dit gedoen het, sou sy verlowing met Natasha nie afgelas gewees het nie. Sy volgende besering by Borodino, waaraan hy oor baie weke ontsaglike pyn ly, is noodlottig, wat dit vir Nikolai moontlik maak om met prinses Maria te trou.
Nikolai is die gemiddelde man as oorlewende. Hy het sy noue oproepe in die stryd. Hy is getuie van vreeslike bloedbad. By Tilsit, wanneer sy ideale oor oorlog en heldhaftigheid verbrokkel, ervaar hy byna 'n volledige ineenstorting. Hy herstel beide in sy regiment en tuis. Hy ly aan PTSS, maar dit is nie verswakend nie en is nie chronies nie. Soos die meeste soldate met sy gevegservaring, leef hy 'n normale lewe. Ons hoor vandag min van sulke soldate. Ons hoor van die slagoffers, sowel die liggaamlik as sielkundig gewonde, waarvan daar te veel is. Die Viëtnam -veeartse waarmee Shay gewerk het, was diegene wat nie in staat was om terug te keer na die lewe wat hulle voorheen gelei het nie. Nikolai verteenwoordig 'n ander verhaal en waarskynlik 'n meer algemene verhaal. Dit is 'n verhaal waarin trauma gely word, maar oorkom word. Sy geestelike wonde genees.
Tolstoy se artistieke sukses is dat hy die aanpassing en sukses van Nikolai geloofwaardig maak, dit esteties laat werk. Trauma benadeel nie die vermoë van Nikolai om 'n volwaardige lewe te lei nie. Uiteindelik het dit 'n gunstige uitwerking op hom. Dit maak hom 'n beter soldaat en bevelvoerder. Dit kan hom ook 'n beter man, vader en ja, vreeslik om te sê, eienaar van slawe maak.
Bentley, Steven. "'N Kort geskiedenis van PTSD: van Thermopylae tot Hue. Soldate het nog altyd 'n ontstellende reaksie op oorlog gehad." Veteraan Mrt-Apr. 2005. & lthttp: //www.vva.org/archive/TheVeteran/2005_03/feature_HistoryPTSD.htm>.
Brody, Ervin C. "Nikolai Rostov in oorlog en vrede: patrone van gedrag." Acta Litteraria Academiae Scientiarum Hungaricae 23.1-2 (1981): 107-129.
Caputo, Philip. 'N Gerug van oorlog. New York: Holt, 1977. [TEKS NIE HERPRODUSEERBAAR IN ASCII] 1895.
Gabriel, Richard A. The Painful Field: The Psychiatric Dimension of Modern War. New York: Greenwood Press, 1988.
McPeak, Rick en Donna Orwin, red. Tolstoy oor oorlog: Narratiewe kuns en historiese waarheid in "Oorlog en vrede." Ithica: Cornell UP, 2012.
Orwin, Donna. Tolstoy se kuns en denke, 1847-1880. Princeton: Princeton UP, 1993.
-"Oorlog en vrede vanuit die militêre oogpunt." Tolstoy oor oorlog: Narratiewe kuns en historiese waarheid in "Oorlog en vrede." Eds. Rick McPeak en Donna Orwin. Ithica: Cornell UP, 2012. 98-110. [TEKS NIE HERPRODUSEERBAAR IN ASCII] 2000-2003.
[TEKS NIE IN ASCII NIE HERPRODUSEERBAAR] 1959.
Shay, Jonathan. Achilles in Viëtnam: Bestrydingstrauma en die ongedaanmaking van karakter. New York: MacMillan, 1994.
Simmons, Ernest J. Leo Tolstoy. Boston: Little, 1946.
Salomo, Zahava. Bekamp stresreaksie: Die blywende oorlogstyd. New York: Plenum Press, 1993.
Scurfield, R. M. "Post-traumatiese stresversteuring by veterane in Vietnam." Die International Handbook of Traumatic Stress Syndrome. Eds. J. P. Wilson en B. Raphael. New York: Plenum Press, 1993. 285-295.
Swofford, Anthony. "Ons maak asof die veeartse nie eers bestaan ​​nie." Newsweek 28 Mei 2012: 27-32.
(PSS) [TEKS NIE HERPRODUSEERBAAR IN ASCII] 1928-58.
Tolstoj, Leo. Oorlog en vrede. Ed. George Gibian. Trans. Louise en Aylmer Maude. New York: Norton, 1966.
Vir aanhalings uit Oorlog en Vrede het ek die Maude -vertaling gebruik. Ek het die vertaling met die oorspronklike nagegaan en waar nodig veranderings aangebring. Verwysings na die roman word eers in die Engelse vertaling aangehaal, gevolg deur die Russiese bron.
(Tsaar) Alexander I, die Russiese keiser (eg).
(Prinses) Aline Kuragina – Prins Vassili se vrou.
Alpatych, Yakov Alpatych – 'n personeellid op die Bolkonsky -landgoed Bald Hills.
Anatole Anatole Kuragin Prins Anatole Vassilievich Kuragin –, die oudste seun van prins Vassily, aantreklik, maar, soos met sy suster Hélène, pas die buitekant nie aan die binnekant nie. Goeie vriend van Dolokhov.
(Prins) Andrei Andrei Nikolaevich Bolkonsky – Marya se broer, Lise se man en die seun van die ou graaf Bolkonsky. Bestee die grootste deel van die roman aan die Russiese front. Kan 'n bietjie koudhartig raak.
Anna Mikhailovna Prinses Anna Mikhailovna Dubretskaya – Boris se ma, en 'n goeie vriend van die gravin Rostova. Sy probeer altyd haar seun se posisie verbeter.
Anna Pavlovna Scherer Annette, hoewel die roman by haar begin, is sy 'n minderjarige karakter. 'N Geselligheid en taamlik konserwatief.
Arakcheev graaf Alexei Andreevich Arakcheev – generaal en staatsman wat 'n gewelddadige humeur gehad het (eg).
Bagration – 'n Russiese generaal (eg).
Bazdeev Osip (Joseph) Alexeevich Bazdeev – 'n Vrymesselaar en kennis van Pierre.
Berg Alphonse Karlovich Berg, Vera se man, offisier in die weermag.
(Graaf) Bezukhov Kirill Vladimirovich Bezukhov die ou graaf & Pierre se pa, een van die rykste mans in Rusland, reeds op sy sterfbed toe hy voorgestel is.
Bilibin – 'n diplomaat met 'n slim reputasie, beweeg in die hoogste kringe.
(die ou prins) Bolkonsky Nikolai Andreevich Bolkonsky ou Bolkonsky – die vader van Marya en Andrei, 'n outydse en streng man.
Boris Prins Boris Dubretskoi – Nikolai se vriend, mooi, maar 'n bietjie berekenend.
(Mademoiselle) Bourienne – 'n Franse vrou wat as metgesel vir Marya aangestel is.
Catiche Princess Catiche – een van die drie niggies van die ou graaf Bezukhov, sy probeer om ten minste 'n deel van sy erfenis te verseker.
Daniel – die hoofjagter op die landgoed van Rostov.
Denisov Vaska Vassily Dmitrich Denisov, 'n huzaarbeampte wat bevriend raak met Nikolai, 'n goeie man, kan nie die letter 'R' sê nie.
Dmitry Vasilevich – graaf Rostov se boedelbestuurder.
Dolgorukov Prins Yuri Dolgorukov – generaal in hoof.
Dolokhov Fedya Fyodor Ivanovich Dolokhov – 'n beampte wat bevriend raak met Nikolai. Hy kan wreed en gemeen wees.
Dorokhov en luitenant-generaal in die Napoleontiese oorloë (werklik).
Dron – die dorpsouderling by Bald Hills, die landgoed Bolkonsky.
Esaul Lovayski die Derde Mikail Feoklitych die esaul – an 'esaul' is 'n Kosak -kaptein.
Hélène Princess Elena Vassilievna Kuragina Gravin Bezukhova – Prins Vassily se dogter, baie mooi aan die buitekant, maar nie altyd aan die binnekant nie.
(Prins) Hippolyte Ippolit Ippolit Vassilievich Kuragin – die jongste seun van prins Vassily, nie die helderste van die gesin nie.
Ilagin is 'n ryk buurman van die Rostovs wat graag gaan jag.
(Graaf) Ilya Ilya Andreevich Rostov Graaf Rostov die graaf – die hoof van die Rostov-familie, baie goedhartig en vrygewig.
Ilyin – 'n jong offisier, die beskermheer van Nikolai.
Julie Julie Karagina (nie te verwar met die Kuragins), Marya se vriendin en, net soos Marya, 'n geskikte welgestelde erfgenaam.
Karataev Platon Karataev – 'n boeresoldaat wat saam met Pierre deur die Franse gevange gehou word.
Karay – Nikolai se gunsteling jaghond saam met Milka.
Karp – 'n boer in Bald Hills, die leier van 'n klein opstand nadat die ou graaf Bolkonsky dood is.
Kozlovski – 'n aide-de-camp van Kutuzov.
Kutuzov se hoofbevelvoerder het 'n deurslaggewende rol gespeel in die slag van Borodino (werklik).
Lavrushka – die ordelike wat na Denisov en Nikolai omsien terwyl hulle in die weermag diens doen.
(die klein prinses) Lise Liza Elizaveta Karlovna Bolkonskaya & Andrei se vrou, sy het 'n uitstaande, dons bolip en is oor die algemeen baie soet en sjarmant.
Mack Baron Mack von Leiberich – die bevelvoerder van die Oostenrykse weermag (eg).
Makar Alexeevich Bazdeev – die half kranksinnige en alkoholiese broer van Pierre se Vrymesselaarvriend Bazdeev.
Mary Hendrikhovna – die vrou van die regiment se dokter.
(Prinses) Marya Marya Nikolaevna Bolkonskaya Masha Mary – Andrei se suster, waarna Tolstoy gereeld verwys as 'n gewone mens met groot oë, 'n bietjie senuweeagtig en baie vroom. Sy aanbid haar broer Andrei.
Marya Dmitrievna Marya Dmitrievna Akhrosimova – familievriend van die Rostovs, bekend as "die verskriklike draak", sy sê altyd haar mening.
Mavra Mavra Kuzminishna – 'n bediende in die Rostov -huishouding.
Mikhail Ivanovich – 'n argitek.
Milka – Nikolai se gunsteling jaghond saam met Karay.
Morel – Kaptein Ramballe se bediende.
Napoleon Bonaparte, die Franse keiser (eg).
Nastasha Ivanovna – die 'buffoon' op die landgoed van Rostov, 'n man geklee in vroueklere. Dit was blykbaar nog normaal om aan die begin van die 19de eeu 'n nar by Russiese landgoedere te hê.
Natasha gravin Natalya Ilyinichna Rostova gravin Rostova – die jongste dogter van die Rostovs – mooi, sy het 'n sterk intuïsie, nogal roekeloos, goedhartig soos haar pa, maar minder nakomend.
Nesvitski Prins Nesvitsky, 'n offisier, bekend met Nikolai, Denisov en Dolokhov, word beskryf as stout en gewoonlik laggend.
Nikolai Nikolai Ilyich Rostov Rostov Graaf Rostov – die oudste seun van die Rostovs, vrolik, goedhartig en gerespekteer, 'n bietjie roekeloos en 'n dapper huzaar.
Nikolenka Prins Nikolai Andreevich Bolkonsky –, die seun van Andrei en Liza.
Pelageya Danilovna Melyukova – een van die bure van die Rostovs.
Petya graaf Pyotr Ilyich Rostov – die jongste lid van die Rostov -clan, oordrewe entoesiasties en roekeloos soos Natasha en Nikolai.
Pierre Pyotr Kirillovich Bezukhov graaf Bezukhov – die buite -egtelike seun van ou graaf Bezuchov, wat erken is net voor die ou graaf se dood en nou sy erfgenaam is, wat hom die mees geskikte bachelor in Rusland maak.
(Kaptein) Ramballe – 'n Franse offisier wie se lewe deur Pierre gered word.
Rostopchin – goewerneur van Moskou. In plaas daarvan om Moskou aan die Franse op te gee, het hy al die inwoners laat ontruim en die stad tot op die grond laat verbrand, sodat Napoleon die stad leeg en brandend (werklik) gevind het.
(Gravin) Rostova Natalya die gravin – Ilya se vrou en die ma van Vera, Nikolai, Natasha en Petya, versorger van Sonya.
Shinshin, Pjotr ​​Nikolajevitsj en neef van gravin Rostova.
Sonya Sophia Alexandrovna Sophie – sy is die saal van die Rostovs, 'n weesverwante. Baie mooi en Natasha se naaste vriend.
Speransky graaf Mikhail Mikhailovich Speransky – staatsekretaris (eg).
Taras en die Rostov -kok, 'n slaaf wat by 'n Franse sjef geleer het om te kook. Aristokratiese Moskoviete het, net soos die Rostov's, heerlike etes gehou en lekker kook was 'n kwessie van persoonlike trots.
Telyanin – 'n beampte wat Denisov se beursie steel
Tikhon – die persoonlike dienaar van die ou prins Bolkonsky.
Tikhon Shcherbaty – 'n boer wat by Denisov se regiment aansluit.
Timokhin Kaptein Timokhin – 'n beampte.
Tushin – Kaptein Tushin – 'n artillerie -offisier.
Oom, 'n ver familielid van die Rostovs en een van hul bure.
(Prins) Vassily Vassily Kuragin Kuragin – die vader van Anatole en Hélène, wat sy uiterste bes doen om seker te maak dat sy kinders goed trou (wat ryk is).
Vera (gravin) Vera Ilyinichna Rostova – die oudste Rostov -kind, nie altyd gewild onder die ander nie, vanweë haar taamlike primitiewe houding.
Zherkov, 'n huzaarkornet, was vroeër deel van die groep vriende in Sint Petersburg wat Dolokhov gelei het.
Ravenel -lenteveiling 2021 Taipei: verfynde kwaswerk: fyn Chinese skilderye en kunswerke
Ravenel Spring Auction 2021: Select: Modern & amp Contemporary Art
Opmerklike veilings wat onlangs geëindig het
Aandverkoping uit die 20ste eeu en kontemporêre kuns
Totale verkoopwaarde $ 118,205,900
Uitverkoping van die 20ste eeu en kontemporêre kunsdag, oggendsessie
Totale verkoopwaarde $ 18,909,692
Uitverkoping van die 20ste eeu en kontemporêre kunsdag, middagsessie
Totale verkoopwaarde $ 16,572,164
Auction Lot Search (gewilde filters)
Komende lotsoektog (gewilde filters)
Verken gewilde stede
Washington Square | Philadelphia | Pennsylvania | VSA
13,2021 Mei - 30 Junie 2020
David Adjaye en Adam Pendleton
Pace Hong Kong (80 Queen 's Road)
Sentraal | Hong Kong
18,2021 Mei - 30,2021 Junie
Teleportasie -navorsing deur Nikolay Denisov
Denisov het Gunes en Faris gevra om hul ervarings tydens 18 April 2009 aanlyn teleportasie les te beskryf. Hier is wat hulle geskryf het:
Tydens die teleportasieklas wou ek 1 Turkse lira inbring. Ek het alle kleingeld, die metaalgeld wat ek gehad het, getel en dit op 'n stuk papier neergeskryf. Ek het my regtig daarop toegespits om die energie in my solar plexus op te bou, en toe ek die oefening voltooi het, het ek gesien dat 2 stukke van 5 kurus weg was en dat daar geen ekstra metaalverandering ingekom het nie. Ek het 2 van my 5 kurus wat ek gehad het verloor. Dus maak 20 stukke van 5 kurus 1 Turkse Lira.
Meneer Denisov het vir my gesê ek moet dit vinnig weer doen en die stukke wat ek verloor het, terugbring, want as ek dit nie doen nie, sal dinge van my af verdwyn. So ek het die oefening weer gedoen, eintlik het die hele groep weer die oefening gedoen.
Dit is regtig ongelooflik, hierdie keer het ek nie die 2 stukke van 5 kurus teruggekry nie, maar ek het baie meer teruggekry. Hierdie keer het 1 Turkse lira en 25 kurus na my teruggekeer. Die ekstra 1 Turkse lira het bo -aan die tafel gekom. Ek het geen 25 kurus voor die klas gehad nie en ek het die 25 kurus op die vloer op my mat gevind, dit was nie daar voor ek die oefening gedoen het nie. Dit is regtig ongelooflik. As ek nie die geld wat ek gehad het, neergeskryf het nie, sou ek nie geglo het wat gebeur het nie.
Faris ('n onderwyser in geskiedenis, Kroasië):
Ek het die teleportasieklas van Nikolai Denisov bygewoon. Ek het nie regtig verwag dat ek iets kon teleporteer die eerste keer dat ek dit probeer het nie, alhoewel ek lank gelede menslike teleportasie geleer het. Nikolai het ons geleer hoe om 'n muntstuk van die straat in ons sak te teleporteer, maar ek het die instruksies verkeerd verstaan ​​en 'n muntstuk uit my kamer in my sak probeer teleporteer.
Toe die oefening verby was, het ek my oë oopgemaak en die muntstuk was nog steeds daar, op my bed gesit.So ek het gedink dit werk nie. Toe tel ek weer die muntstukke in my sak, en ek het een muntstuk meer as voorheen. Ek het eers gedink dat ek miskien nie al my muntstukke getel het nie, want my sak is groot en daar is baie dinge in.
Daarna het ons weer die oefening gedoen, en ek het die prosedure gedoen om 'n muntstuk van die straat in my sak te teleporteer. Ek tel die muntstukke weer, en ek het nog 'n muntstuk (weer!)
Vir my was dit terselfdertyd verrassend en natuurlik. 'N Indrukwekkende ervaring wat ons laat dink!
Rusland en Frankryk gaan weer oorlog toe. Prins Andrei is diep seergemaak deur die verraad van Natasha en weier om haar terug te neem. Die tsaar bied hom 'n hooggeplaaste militêre pos aan, maar Andrei verwerp dit sodat hy 'n leërregiment kan lei. Nikolai neem deel aan die geveg en is geskok toe hy amper 'n Franse dragoon doodmaak. Natasha se ervaring met Anatole laat haar ontnugter en sy word plegtig en vroom, hoewel hierdie verandering van korte duur is. Pierre bly van haar af lief.
Die vyftienjarige Pjotr ​​Rostof probeer tsaar Alexander sien wanneer laasgenoemde na Moskou kom. Hy word amper verpletter deur die skare. Hy is so vasbeslote om by die weermag aan te sluit dat sy gesin hom toelaat om in te skakel. Pierre vervreem die samelewing met sy liberale, pasifistiese opinies. Generaal Kutuzov word hoof van die weermag.
Wanneer die Franse nader kom, ontruim die Bolkonskys Bald Hills - met die uitsondering van Andrei, wat by die weermag is. As hulle by hul landgoed kom, sterf die oudste prins Nikolai aan 'n beroerte en die muzhiks (Russiese kleinboere) kom in opstand en sit prinses Marya in die tronk. Nikolai Rostov kom toevallig met sy geselskap verby, en hy red haar. Hulle begin verlief raak, hoewel Nikolai in stryd voel omdat hy reeds belowe het om met Sonya te trou.
In een van die beroemdste tonele van die roman, probeer Pierre deelneem aan die slag van Borodino, maar loop uiteindelik doelloos deur die slagveld. Prins Andrei is ernstig gewond in hierdie geveg. Namate die Franse op Moskou vorder, ontruim die grootste deel van die stad se bevolking. Intussen oorweeg Hélène Bezukhov om Pierre vir 'n ander man te verlaat (hoewel sy nie weet met watter vryer om te trou nie). By die ontruiming van Moskou verloor die Rostovs baie van hul besittings wanneer hulle instem om hul karre te gebruik om gewonde beamptes in plaas van hul eie besittings te vervoer. Prins Andrei is een van die gewonde beamptes. Pierre is so geïnspireer deur die gewone soldate wat hy by Borodino sien, dat hy hom as 'n boer vermom en na Moskou sluip in die hoop om Napoleon te vermoor. In plaas daarvan word hy 'n barmhartige Samaritaan en help hy 'n aantal mense, waaronder 'n Franse kaptein, 'n vrou wat aangerand word en 'n dogtertjie wat in 'n brandende huis verlore raak. Die Franse misverstaan ​​wat hy doen en arresteer hom. Die Franse verower Moskou.
2 gedagtes oor & ldquo Eenjarige oorlog en vrede 9.12 – Rostov Weer & rdquo
Ek moet erken dat ek nie kan onthou wat met Denisov gebeur nie, of dat ons iets meer van hom te wete kom of nie.
Maar die ding wat ek veral van hierdie hoofstuk gehou het, was die hele vooroorlogse prentjie van onthutsing en nalatigheid wat dit veroorsaak, iets wat ek dink 'n belangrike bestanddeel in enige oorlogsverhaal is, omdat dit ons help om te verstaan ​​hoe mense in die war raak. hiervan is dit in die begin net lekker en 'n kamerade, en waarskynlik sou niemand ooit oorlog toe gaan as hulle op hierdie stadium die verskrikking voel wat ons weet dat hulle later sal voel nie.
En in Ilyin, en in sy heldediens van Nikolai, word ons herinner aan hoe jonk en indrukwekkend en behoeftig die mense is wat die verantwoordelikheid het om hierdie groot vloed van die geskiedenis aan te dryf, wat Andrei in die vorige hoofstuk opgemerk het. Dit is nie die hoë en magtige tsaar nie, ook nie die geleerde Pfuel nie, maar die miljoene kinderlike Ilyins, kwesbaar en onskuldig, in wie se hande die werklike verantwoordelikheid nou lê.