Gedagtes van iemand wat bang is om te vlieg - Interessant
Wat gebeur as u 'n aviofobie op tien vlugte plaasvind in 9 dae?
St. John's na Toronto, aan boord van: Dit sal beslis my laaste reis ooit wees. Ek weet dit net hierdie keer. Ek het daardie ingewande-instink.
Ma het gesê dat sy die gevoel het dat ek dit nie op hierdie reis in Suid-Amerika sou maak nie. Ek wonder voortdurend waarom sy so dink. Sy het altyd hierdie vreemde voorgevoelens. Soos toe my boetie op 3 jaar oud in die hospitaal siek was, en my ouma in 'n droom na haar toe gekom het en gesê het dat dit goed gaan met hom. Hy was oukei.
Ek wil nie hê my ouers moet my dood hanteer nie; hulle het genoeg om te hanteer. Ek wonder watter musiek hulle tydens my begrafnis gespeel het?
St. John's na Toronto, vertrek: Ag god, ek gaan sterf. Ek gaan doodgaan. Liewe God, laat my asseblief nie sterf nie. Ek belowe dat ek nooit weer die Here se naam tevergeefs sal neem nie. Asseblief, laat my asseblief nie sterf nie. Waarom lyk almal anders so kalm as ons beslis gaan sterf? Ek sal van nou af 'n goeie mens wees, ek belowe.
Toronto na Bogota, verbinding: Ek sweet onbeheersd en ek moet mense op persreis ontmoet. Hierdie mense is beroemde YouTubers. Ek weet niks van hul wêreld nie. 'Ek het 'n bier nodig,' sê ek. Hulle lyk nie geamuseerd nie. Ek het die reis alreeds verwoes.
Toronto na Bogota, in vlug: Hulle bedien ons aandete. Die hoender het 'n pynlike pienk kleur, so ek eet die groente daar rondom. Een van die lugwaardinne het 'n senuagtige glimlag op sy gesig.
Die vliegtuig skommel.
Die lugwaardinne maak 'n oorhaastige toevlug. Een van die ander mediamense wys daarop dat dit dieselfde datum is van die Oceanic 815-ongeluk.
'N Passasiersaankondiging word gemaak. 'Dames en here ... ons moet ... ons vlugtydiens tydelik opskort ... totdat ons 'n veiliger hoogte bereik.'
HOEKOM MOET ONS NA 'N VEILIGER ALTITUDE GAAN? IS DIT ALTITUDE NIE VEILIG NIE? O, MY GOD IS DIT PANIEK IN HAAR STEM?
Bogota na Lima, in vlug: Ek is bang om aan alles te raak. Ek is in die badkamer en die toilet spoel lyk na 'n rampspoedige idee. Ek is bevrees as ek die verkeerde handvatsel op die wasbak gebruik, sal die vliegtuig ontplof.
Terug by my sitplek is die man langs my besig om sake te doen. Hy kla oor die diens en sê dat hy op sy laaste reis twee dae in 'n lughawe in Kuba vasgesit het. Hy is vriendelik en vriendelik en ruik vaagweg na sigare en tandepasta. Ek ontleed sy hande om te sien hoe sterk hulle is, ingeval ek sy vingers in 'n oomblik van paniek moet gryp. Ek verstaan ​​nie hoekom ek nie net langs 'n warm man kan sit en kyk hoe 'n liefdesverhaal ontvou nie. Ek sien daardie ouens elke keer voordat ek op my vlug gaan. Hulle is pragtig. Hulle sit nooit langs my nie.
Ek dink aan die man wat oorkant my op die lughawe gesit het op my terugreis in Ottawa in Julie. Ek was honger en slaperig en het die nag gehuil. Hy het vriendelik en mooi gelyk, en hy het gelees Mistieke rivier. Ek het van die boek gehou. Daar was niemand rondom ons nie, en ek kon nie 'n enkele woord uitspreek nie. Al waaraan ek kon nadink, was hoe ek 'n paar uur gelede vir oom Glen afskeid geneem het. Ek en my neef het die vorige aand huis toe gekom om onsself uit die huis te bevind. Ons het geen ander keuse gehad as om te klop nie, en ons kon die pyn van my oom hoor klap toe hy skuifel na die deur. Ek het vir hom gesê dat ek van hom hou en dat ek hom later sou sien.
Ek het nooit die man gevra of hy dit geniet nie Mistieke rivier.
Lima na Cuzco: Ek verstaan ​​nie Spaans nie, wat gebeur as die vliegtuig afwaarts gaan? Is die woorde vir "ons op die punt om te neerstort" universeel? As almal begin skree, hoe sal ek dan weet wat aangaan?
Cuzco na Lima: Ons vlug na Brasilië is gekanselleer, daarom moet ons eerder na Lima vlieg. Almal is ontsteld, maar dit is nog 'n vlug wat ek moet neem. Twee minder, as u die helikopterrit oor die Iguassu-waterval insluit. Ek voel effe verlig. Ek haat myself omdat ek effe verlig voel. Ek is 'n reisskrywer wat bang is om te vlieg.
Ek sit in die ry vir nooduitgang. Twee van my reisgenote lewer kommentaar op my geluk. Ek voel nie gelukkig nie. Ek voel vasgevang. Die lugwaardin kom en vertel dat ons die spesiale veiligheidsinstruksies moet lees vir ons wat in hierdie ry sit. Die man oorkant die gang spreek sy vriend langs my en sê: 'Ek sal dit opsom: maak die deur oop in geval van nood.' Ek fluister, "dit is baie druk." Die ouens lag. Die instruksies sê ek moet effektief kan kommunikeer. Geen hablo Espanol nie.
Lima na Buenos Aires: Ek wil net slaap. Ek het gisteraand deurgebring op die dak van 'n hotel in Miraflores met 'n klomp mense op my toer, totdat 'n dame uit Hongkong haar kamerdeur toegeslaan het en na bo marsjeer om te kla.
Die dokter van Argentinië sal nie ophou om met my te praat nie. Hy is ongelooflik lekker, maar ek wil fokken slaap. Ek het twee slaperige teen-naar-pille geneem om myself bewusteloos te maak eerder as om die spanning van vlieg te hanteer. Die ander lag later daaroor as ons op ons visums in Buenos Aires wag. 'Ons het gedink hy word vars met jou,' het hulle gesê. 'Nee, die idioot sal my nie laat slaap nie,' antwoord ek. Ons lag hard. Ek draai om hom 'n paar voet agter my te sien.
Buenos Aires na Toronto via Santiago: Die ander Kanadees en ek het besluit om dronk te word. Die drank is gratis. Ek gly in die sitplek langs haar en ons bestel 'n bottel na bottel witwyn en Kanadese bier Molson. Ons praat oor seuns en reis en die lewe, en ons besluit dit is die beste vliegtuigrit van 11 uur wat ons nog ooit gedoen het. Skielik lyk die gedagte aan neerstorting nie so sleg as dit vinnig en pynloos was soos die Air France nie. Ons gons deur die blonde vliegvrou wat met 'n geamuseerde glimlag na ons kyk elke keer as sy na ons sitplek kom. Ons begin geoordeel voel. Die Kanadese kuiken en ek stry heen en weer oor die vraag of ons weer wil gons, maar ons voel dapper, daarom bestel ons meer.
Ons probeer slaap. Ek maak my oë oop vir sonlig as ontbyt bedien word. Sloppy, slymerige eiers. Ek kreun en maak my oë weer toe. Skielik blyk die gevolge van duisende voet bo seespieël op duisende voet.
Toronto na St. John's, op die vlug: Dit is my tiende vlug in 9 dae, en ek voel steeds nie rustiger nie. Dit is my eerste keer dat ek eerste klas vlieg. Ek kyk na die ekonomiese klas met minagting. Ek strek uit en val in 'n slaap gebreek met oomblikke van onstuimige paniek. Is ek veiliger naby die kajuit? Moet ek nader aan die nooduitgang wees? Ag my god, ek sal sterf.