Alexander von Humboldt selfportret.
Alexander von Humboldt het probeer om alles te sien en te verstaan. Teen die tyd dat hy sy selfportret op die ouderdom van 45 geteken het, het Humboldt homself in elke tak van die wetenskap onderrig, meer as vyf jaar op 'n wetenskaplike trek deur 6,000-myl deur Suid-Amerika deurgebring, nuwe metodes vir die grafiese vertoning van inligting ingestel 'n wêreldrekord vir bergklim wat 30 jaar lank gestaan ​​het en hom gevestig het as een van die wêreld se bekendste wetenskaplikes, nadat hy baie van die natuurwetenskappe van vandag help omskryf het.
Gebore in Berlyn 250 jaar gelede op Sept. 14, 1769, word Humboldt soms die laaste man van die Renaissance genoem - hy beliggaam alles wat in sy tyd oor die wêreld bekend was. Hy het die laaste drie dekades van sy lewe 'Kosmos' geskryf, 'n poging om 'n wetenskaplike weergawe van alle aspekte van die natuur te gee. Alhoewel onvoltooid ten tyde van sy dood in 1859, is die vier voltooide volumes een van die mees ambisieuse wetenskaplike werke wat ooit gepubliseer is, wat 'n buitengewone begripsvorm uitstraal.
'N 1823-kaart wat Humboldt se innovasie van isotermlyne gebruik, wat punte met dieselfde temperatuur verbind.
Humboldt het sy hele lewe lank die wêreld se onderlinge verbindings gesoek. Vandag kan kennis hopeloos gefragmenteer lyk. Die wetenskap en geesteswetenskappe praat verskillende tale, die wetenskaplike dissiplines lyk dikwels onverbeterlik en die universiteit self voel dikwels meer soos 'n multiversiteit. Teen hierdie agtergrond verteenwoordig Humboldt die strewe na omvattende orde; as ons net diep genoeg kyk, kan ons 'n ingewikkelde onderliggende harmonie opspoor.
Nadat hy besin het oor hierdie ambisie in "Kosmos", skryf Humboldt:
'Die belangrikste impuls waardeur ek gerig was, was die ernstige poging om die verskynsels van fisieke voorwerpe in hul algemene verband te begryp, en om die natuur voor te stel as 'n groot geheel, beweeg en geanimeer deur interne kragte.'
Om die natuurlike orde te verstaan, moes Humboldt homself egter in 'spesiale studietakke' giet, waarsonder 'alle pogings om 'n groot en algemene siening van die heelal te gee, niks anders is as 'n ydele illusie nie.'
'N 1817 Humboldt-manuskrip wat 'n geografiese verspreiding van plante toon. APS Museum
Humboldt se geloof in die eenheid van die kosmos het ook verreikende implikasies gehad vir die verstaan ​​van die mensdom. Hy verwerp wat hy gesien het as verouderde en skadelike verdeling van die wêreld in Oud en nuut. Deur middel van sy geologiese, meteorologiese en botaniese kaarte het hy gewys dat afgeleë wêrelddele meer soos mekaar kan lyk as hul onmiddellike bure. Nie verbasend nie, toe Humboldt die mensdom ondersoek het, was hy meer onder die indruk van die gemeenskaplikhede as die verskille. Hy was in werklikheid 'n ywerige kampioen vir die vryheid van alle volke.
Toe Humboldt Spaanse magtiging vir sy verkenning verwerf het, het hy dit gedoen om verskillende redes as dié van die Europeërs wat die eerste lande in dieselfde onbeskaafde land besoek het. Anders as hulle, was hy nie primêr geïnteresseerd in die ontginning van die land en sy inheemse volke vir eie gewin nie. Hy het gesien dat Suid-Amerika nie so buit is om na Europa teruggesleep te word nie, maar as 'n deuropening na die ontdekking wat wag om oopgemaak te word. Hierdeur sou hy voorheen ongesiene verhoudings tussen verafgeleë plekke en die spesies wat daarin woon, openbaar.
Humboldt en kollega Aimé Bonpland voor die Chimborazo-vulkaan in Ecuador.
'N Ander Humboldtian-nalatenskap is die aptyt vir verkenning en avontuur. Volgens Humboldt moet die wêreldstudent daarin uitgaan en sy talle uitkyk direk teëkom. In werklikheid het Humboldt wetenskaplikes aangemoedig om die wêreld self tot 'n laboratorium te maak, met behulp van alle sintuie en instrumente wat die wetenskap beskikbaar het om dit te waarneem, te meet en te katalogiseer.
Humboldt kommunikeer hierdie gevoel van avontuur in sy skryfwerk. Wetenskaplikes skryf deesdae in die passiewe stem, asof ongeïnteresseerde of selfs ongeërgde figure die wetenskaplike werk doen. Humboldt herinner ons egter dat die navorser een van die belangrikste bestanddele van die wetenskap is. Nuuskierigheid is beide die vonk wat ondersoek moontlik maak en die bron van die opgewondenheid wat dit onderhou. Boonop kan die weglating van die ondersoeker die deur oopmaak vir vorme van onverantwoordelikheid en onmenslikheid wat Humboldt betreur het.
Humboldt enkele jare voor sy dood.
Benewens sy finansiële ondersteuning en toesig oor ander wetenskaplikes, waaronder die geoloog Louis Agassiz en die vader van die organiese chemie Justus von Liebig, kan Humboldt se grootste geskenk sy blywende krag om te inspireer, se grootste geskenk wees. Van hom het die bevryder Simon Bolivar geskryf: 'Die werklike ontdekker van Suid-Amerika was Humboldt, want sy werk was nuttiger vir ons mense as dié van al die veroweraars.' En Charles Darwin, wat Humboldt beskryf het as 'die grootste wetenskaplike reisiger wat het nog ooit geleef, 'lui sy geskrifte' het my 'n brandende ywer opgewek om selfs die nederigste bydrae tot die edele struktuur van die natuurwetenskap toe te voeg. '
Van Humboldt se invloed in Amerika het Emerson geskryf: 'Hy is een van die wonders van die wêreld wat van tyd tot tyd verskyn, asof hy die moontlikhede van die menslike gees wil wys.' Humboldt het selfs die poësie van Walt Whitman, wat 'n eksemplaar van "Kosmos" op sy lessenaar gehou vir inspirasie terwyl hy "Leaves of Grass" geskryf het. Sulke voorbeelde getuig van die krag van Humboldt se gees, wat tot vandag toe geslagte ondersoekers inspireer om die wêreld in te vaar om sy onderliggende verbande te ontbloot. .