Medisyne-uitbarsting: simptome, diagnose, behandeling
Die medisyne-uitbarsting is 'n allergiese velreaksie op 'n middel. Die belangrikste aanduiding hiervan is die tydelike verband tussen die voorkoms en die inname van medisyne. Behalwe vir ernstige en hele liggaamlike allergiese reaksies, kom die simptome gewoonlik sonder permanente skade terug na staking van die middel. Lees alles oor simptome, diagnostiek en terapie van die uitbarsting van medisyne!
Medisyne kan verskillende newe-effekte veroorsaak. Meer as 80 persent van alle newe-effekte van die medisyne is op die vel – insluitend die slymvlies. Twee tot drie persent van die hospitaalpasiënte ervaar velreaksies op medikasie. Hiervan is elke vyfde reaksie potensieel lewensgevaarlik. Die velreaksies kan wees as gevolg van immuun (bv. Allergies) sowel as giftig, deur interaksies met ander medisyne, of deur middel van 'n dwelmgevoeligheid.
Die veluitslag, 'n veluitslag, is allergies en is een van die mees algemene newe-effekte. Ongeveer een derde van alle medisyne-uitbarstings word deur penicillien veroorsaak. Tot tien persent van die pasiënte wat met penisillien behandel is, meld velreaksies na die toediening van die antibiotikum.
Benewens velveranderings, kan die allergiese reaksie op antibiotika en ander medisyne ook lei tot algemene simptome soos naarheid, braking, diarree, swelling van die slymvliese en kardiovaskulêre afwykings (sistemiese simptome).
Gewoonlik vind die medisyne-uitbarsting plaas by eerste kontak in die eerste dae tot twee weke na die aanvang van die toediening van medisyne. As daar reeds sensibilisering plaasgevind het, vind die medisyne-uitbarsting gewoonlik minute tot 48 uur na toediening van die middel plaas. Dit kan ook voorkom as die herhaalde inname vertraag word.
Dit is ook moontlik dat 'n sogenaamde kruisreaksie plaasvind. Dit beteken dat voorheen sensitisering deur chemies soortgelyke stowwe plaasgevind het en dus is 'n onmiddellike reaksie moontlik.
'N Medisyne-uitbarsting kan in byna alle liggaamsdele voorkom, insluitend die slymvlies. Tipies word dit egter op die ledemate en op die stam van die liggaam aangetref (bors, buik en rug.) Die medisyne-uitbarsting kan óf vanaf die stam versprei óf vanaf die ledemate tot by die liggaamstam.
Die medisyne-uitbarsting is 'n baie diverse veltoestand. Dit kan dus maklik verwar word met die groot vlekuitslag by masels, met die vlekkelose rubella, of met skarlakenkoors of sifilis. In die meeste gevalle is die uitbarsting van die dwelm 'n rooierige verhoging, baie soortgelyk aan 'n muskietbyt. Die tweede algemeenste medisyne-uitbarsting is koring (urticaria). Die vorming van gedeeltelik groot en barsborrels is moontlik (bolvormige vorm). Uit die aard van die uitslag, kan daar nie seker gemaak word of dit 'n medisyne-uitbarsting is nie. Die erns van die dwelm xantem wissel baie. Bedreigende vorme van medisyne-uitbarsting hou verband met die losmaak en dood van groot velareas.
Diarree, naarheid, braking en swelling van die slymvliese in die mond en keel kom soms voor in die velreaksie. Dit hou verband met 'n min of meer uitgesproke gevoel van siekte, soms met koors. Daarbenewens kan limfkliere in die omgewing ook geswel wees. In baie ernstige gevalle word die kardiovaskulêre stelsel ook beïnvloed.
Spesiale vorme van die dwelmverwante uitslag:
Die sogenaamde vaste medisyne-uitbarsting Alhoewel dit op die hele liggaam kan voorkom, met die herhaaldelike inname van die sneller, kom dit altyd presies op dieselfde plek voor. Dit is gewoonlik 'n afgeronde, blase, ongeveer twee sentimeter groot uitslag met 'n grys kleur. Dikwels word die slymvlies in die mond, die tong en die penis aangetas. Die eerste vaste medisyne-uitbarsting kom gewoonlik voor as een uitslag een tot twee weke na die eerste dosis, maar weer na 24 uur en dikwels op verskillende plekke.
Ook die rumatiese siekte Sistemiese lupus erythematosus kan in tien persent van die gevalle veroorsaak word deur medikasie (medikasie-geïnduseerde lupus-sindroom). Benewens die uitslag kom dit by gewrigspyn en koors. As die sneller egter vrygestel word, kom die simptome gewoonlik terug.
'N Ander spesiale vorm van dwelmverwante velreaksies is die giftige pustoloderm(Akute veralgemeende eksanthemiese pustulose). Daar is 'n skielike rooi verkleuring met pustules, wat soos 'n psoriase lyk. Tipies is die pustules geleë in die buigings en die tussenvinger en tussen-toonruimtes. Die uitslag kan brand of jeuk.
Rooiheid van die meeste vel word genoem Eritroderma. Hierdie medikasie reaksie gaan gewoonlik gepaard met koors, geswelde limfknope en 'n swak algemene toestand. In ernstige gevalle kan eritroderma lewensgevaarlik wees. Eritroderma word egter gewoonlik nie veroorsaak deur medikasie nie, maar deur velsiektes.
die Eritemese eksudatiewe multiform is 'n skielike, sirkelvormige, huilende en helderrooi velreaksie wat hoofsaaklik veroorsaak word deur infeksies en medikasie. Gewoonlik word dit aan die ekstensors van die hande en arms aangetref, maar ook aan die slymvlies. Dit kan lei tot ernstige versteurings van die algemene toestand.
Die sterkste manifestasies van die erythema exsudativum multiforme is die Giftige epidermale nekrolise (TEN) en dit Steven-Johnson-sindroom (SJS).Dit is skaars. Dit lei tot 'n velreaksie met die verwydering en dood van groot dele. Dit beïnvloed ook die slymvlies, insluitend die konjunktiva van die oog (konjunktivitis). Die letsel lyk soos 'n tweedegraadse brandwond. As minder as tien persent van die vel aangetas word, word dit Steven-Johnson-sindroom genoem. Met 'n velbetrokkenheid van meer as 30 persent, word dit giftige epidermale nekrolise genoem. Benewens die sterk velreaksie, ly lyers aan simptome van koors, lewer, derm en long.
Ander spesiale vorme is vaskulêre inflammasie (vaskulitis), erythema annulare centrifugum, pruritus sine materia (pruritus sonder veluitslag), angio-edeem en allergiese kontakdermatitis. In kankerbehandeling met sekere medisyne kan die sogenaamde "EGFR-remmeruitslag" voorkom.
Differensiasie met ampisillinxantem
Dikwels vind 'n medisyne-uitbarsting plaas in verband met die toediening van die antibiotiese ampisillien (ampicillinxanthem) met gelyktydige virale infeksies soos klierkoors (aansteeklike mononukleose) of CML-infeksies. In bykans 100 persent van die gevalle ontwikkel dit na die toediening van ampicillien in die klierkoors van 'n Pfeiffer. Ander risikofaktore sluit in die gepaardgaande gebruik van die jig dwelm allopurinol, nierversaking en chroniese limfositiese leukemie. Dit is egter nie 'n allergiese reaksie nie, daarom kan die middel verder gegee word. Dit is 'n belangrike verskil aan die allergiese velreaksies van ander medisyne. Aangesien die ampisillinxanthem baie ooreenstem met die uitbarsting van dwelmmiddels, word dit 'n pseudo-allergiese reaksie genoem.
Medisyne-uitbarsting: oorsake en risikofaktore
Die medisyne-uitbarsting is een van die belangrikste groepe van allergiese reaksies. Dit beteken dat die liggaam die middel as 'n vreemde liggaam beskou en daarteen veg. Geneesmiddeluitbarsting kan veroorsaak word deur verskillende meganismes. 'N Mens onderskei grofweg reaksies van die onmiddellike tipe en vertraagde reaksies.
Volgens Coombs en Gell word allergiese reaksies in vier groepe verdeel. Medikasie kan al vier soorte allergieë veroorsaak, die medisyne-uitbarsting word gewoonlik aan die groep IV toegeken, wat deur immuunselle bemiddel word.
Medisyne-uitbarstings kom gereeld voor in 'n aantal medikasie. Dit sluit in:
Analgetikum (NSAID): b.v. Naproxen, ibuprofen, diklofenak, asetielsalisielsuur
Antibiotika: penisilliene, sulfonamiede, kefalosporiene
Narkose: lokale verdowingsmiddels, spierverslappers
Kardiovaskulêre middels: bv. ACE inhibeerders
Risikofaktore vir 'n medisyne-uitbarsting is vroulike geslag, ouderdom, gelyktydige virusinfeksies, immuunstelselversteurings en kanker. As medisyne-reaksies al in die familie of in die verlede bekend is, word die risiko vir 'n nadelige reaksie ook verhoog (genetiese aanleg). Ook disfunksies van lewer en niere bevoordeel die voorkoms van 'n medisyne-uitbarsting.
Die tipe medikasie beïnvloed ook die waarskynlikheid van dwelmallergie. Gereelde gebruik bevorder toleransie, terwyl onreëlmatige inname (onderbroke) lei tot meer algemene allergiese reaksies. Die toediening van 'n verskeidenheid medisyne of 'n beduidende toename in dosisse is ongunstig. Wat die tipe toediening betref, moet daar op gelet word dat die afleweringsroete (mondeling, plaaslik, intraveneus, ens.) Ook 'n rol speel.
Medisyne-uitbarsting: ondersoeke en diagnose
As 'n onduidelik veluitslag voorkom, veral na die aanvang van die gebruik van 'n nuwe middel, moet 'n dokter geraadpleeg word. Die kontakpersoon moet eerstens die behandelende geneesheer wees wat die medikasie voorgeskryf het wat dit kan veroorsaak. Die spesialis in siektes van die vel is die dermatoloog. Die dokter sal vrae stel soos:
Neem u onlangs 'n nuwe middel?
Hoe het die velreaksie ontwikkel?
Is daar ander simptome soos jeuk of algemene simptome?
Het u of 'n familielid al negatiewe reaksies op 'n dwelm gehad?
Aangesien die uitbarsting van medisyne soortgelyk kan wees aan 'n verskeidenheid ander siektes, is die mediese bespreking en dus die verheldering van die verband met 'n dwelminname van besondere belang. Daarbenewens kan eenvoudige velondersoeke, soos die Nikolski-teken, nuttig wees. Hierdie teken is positief as die gesonde vel maklik losgemaak kan word.
In duidelike gevalle is 'n sterk vermoede reeds voldoende om 'n uitslag van die dwelm te diagnoseer en met die behandeling te begin. In die reël word akkurate toetse eers uitgevoer nadat die simptome opgelos is. 'N Sukses in die behandeling is gewoonlik reeds 'n voldoende aanduiding. In ongeveer die helfte van die bloedtoetse is daar 'n toename in 'n subset van witbloedselle wat eosinofiele genoem word.
Voordat daar verder met diagnosering begin word, moet ander oorsake van die uitslag uitgesluit word. 'N Meer spesifieke diagnose is nie altyd nuttig nie; dit moet met die dokter bespreek word.
Daar is 'n verskeidenheid allergietoetse wat u kies, afhangende van die tipe dwelmreaksie. Daar is ongeveer twee soorte toetse. Aan die een kant kan vermeende allergene op of in die vel toegedien word en die velreaksie kan waargeneem word (in vivo), andersyds kan 'n mens ook probeer om 'n allergie in die bloed op te spoor (in vitro). Die veltoetse hou die risiko in vir 'n verskeidenheid newe-effekte.
'N Medisyne-uitbarsting is 'n sogenaamde pseudo-allergiese reaksie, wat nie as gevolg van die immuunstelsel is nie, maar direk deur die middel (byvoorbeeld die uitslag van ampicilline) onderskei word.
Eerstens moet die (vermoedelik) sneller medisyne onmiddellik gestaak word. In die geval van 'n ligte loop en 'n spesiale mediese belang van die middel, kan dit egter oorweeg word om die middel te laat slaag. As u 'n vervangende medisyne kies, moet u onthou dat daar kruisreaksies kan wees. Dit is veral waar in die soeke na 'n vervangende antibiotikum.
As die velreaksie gelokaliseerd en jeukerig is, kan selfs 'n salf wat 'n antihistamien of kortisoon bevat, voldoende verligting bied. In meer ernstige gevalle kan kortisoon of antihistamiene ook as tablet of infusie gegee word. In veral dreigende gevalle word die infusie van immunoglobuliene oorweeg.
As daar bykomende vermoede bestaan ​​dat bakteriële infeksie van die beskadigde vel voorkom, moet antibiotiese behandeling parallel daarmee begin word. Want as die vel beskadig deur die medisyne-uitbarsting, kan die bakterieë in die weefsel en in slegte gevalle in die bloed (sepsis) versprei.
Steven Johnson-sindroom en sogenaamde toksiese epidermale nekrolise is siektes wat intensiewe sorgbehandeling en -monitering benodig. Dit is lewensgevaarlike kursusse van 'n dwelmreaksie, maar dit kan ook ander snellers veroorsaak.
In seldsame gevalle kan 'n sogenaamde hiposensitisering uitgevoer word. Dit word egter selde gedoen en in die geval van uiters belangrike medisyne sonder vervangingsopsies. Voorbeelde hiervan is PJP-profilakse ('n longontsteking wat veroorsaak word deur 'n swam) by VIGS, insulien in diabetes mellitus en sekere antibiotika.
Voordat u 'n noodsaaklike allergie-induserende medisyne neem, kan u voorkomende kortisoon en antihistamiene neem om die allergiese reaksie te verlig.
Geneesmiddeluitbarsting: siekteverloop en prognose
In die meeste gevalle kom 'n medisyne-uitbarsting binne enkele dae na die staking van die sneller, terug. Baie ernstige gebeure soos Steven-Johnson-sindroom of toksiese epidermale nekrolise kan egter dodelik wees. Die oorsaak hiervan is gewoonlik 'n infeksie wat die bloedstroom via die vel binnedring (sepsis).
Na 'n medisyne-uitbarsting en die afhandeling van allergie-diagnostiek moet 'n allergie-pas uitgereik word en die pasiënt moet ingelig word oor die sneller en moontlike kruisreaksies. In elk geval moet die sneller geneesmiddel vermy word. Dit is die beste om die naam van die middel en byvoorbeeld Dokumenteer in die pamflet om dokters onmiddellik in kennis te stel in geval van herbehandeling. Omdat met die hernieude toediening van die sneller die reaksie meestal meer intens blyk te wees as die eerste keer. Alternatiewe medisyne wat as 'n aanbeveling in die Allergy Pass gelys word, moet verkieslik vooraf getoets word.
Afgesien van 'n verkleuring van die vel, soos in 'n vaste medisyne-uitbarsting in grys kleur, word blare aangetref dwelm in die oorgrote meerderheid van die gevalle geen permanente skade nie. Uitsonderings is ernstige kursusse, wat ook kan lei tot hechtings van die slymvlies.