Model T - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Die Model T, wat deur die Ford Motor Company van 1908 tot 1927 verkoop is, was die eerste poging om 'n motor te maak wat die meeste mense eintlik kon koop. Moderne motors is die eerste keer in 1885 in Duitsland deur Karl Benz gebou, en die eerste Amerikaanse motors in Springfield, Massachusetts in 1893 deur Charles en Frank Duryea. Maar net omdat hulle beskikbaar was, het dit nie beteken dat gewone mense dit kon bekostig nie.
Die Model T was eintlik bekostigbaar en dit het op 'n stadium so gewild geword dat 'n meerderheid Amerikaners dit besit het, wat direk die plattelandse Amerikaners gehelp het om meer met die res van die land verbind te raak en tot die genommerde snelwegstelsel gelei het. Die vervaardigingsbehoeftes van die Model T het gepaard gegaan met Ford se revolusionêre modernisering van die vervaardigingsproses.
Henry Ford vind die Model T -enjin uit
Bedags was hy hoofingenieur by Edison Illuminating Company van Detroit, maar snags het Henry Ford 'n petrolenjin ingewerk. Hy het een op Oukersaand, 1893, suksesvol getoets met die hulp van sy vrou, Clara, wat 'n blaaskans geneem het tydens die kersfees kook. Die enjin het 30 sekondes gewerk, lank genoeg om vir Ford te bevestig dat hy op die regte pad was.
Drie jaar later ontwikkel Ford die Quadcycle, 'n selfaangedrewe voertuig. Na twee mislukte sakeondernemings is die Ford Motor Company op 16 Junie 1903 gebore.
Die produksie van die Model T is voorafgegaan deur agt motormodelle waardeur Ford verskillende aspekte ontwikkel het wat uiteindelik as die Model T.
Amptelike Model T -ontwikkeling het in Januarie 1907 begin, toe Ford 'n span saamgestel het uit die ingenieur Childe Harold Wills, die masjinis C.J. Smith en die tekenaar Joseph Galamb in sy klein Detroit -fabriek in Piquettelaan.
Verkoop die Model T
Die Ford Model T, wat op 1 Oktober 1908 vrygestel is, was 'n selfstartende voertuig met 'n linkerkantse stuurwiel, met 'n ingeslote viersilinderenjin met 'n afneembare silinderkop en 'n eenmalige silinderblok. Dit is vervaardig van vanadiumlegeringstaal en bied uitstekende sterkte ondanks sy ligte gewig. Dit bevat ook 'n ruim grondvryhoogte wat die slegste paaie kan neem, wat dit veral aan landelike bestuurders lok. Die Model T was die eerste Ford met al sy onderdele wat die onderneming self gebou het.
Dit word vir $ 850 verkoop, en dit word as 'n redelike waarde beskou, hoewel dit steeds effens hoër is as die inkomste van die gemiddelde Amerikaanse werker. Ford se doel was om voort te gaan met die verlaging van pryse.
Nadat hy 10 607 Model Ts verkoop het, het Ford aangekondig dat die maatskappy sal ophou om die Model R- of Model S -motors te verkoop, en beroemd gesê: "Elke kliënt kan 'n motor laat kleur wat hy wil, solank dit swart is."
'N Publisiteitstunt na die top van 'n Skotse berg
Ford het tipies publisiteitsstunts ontwerp om sy motors in Britse koerante gedek te kry. In 1911 stel 'n Skotse motorhandelaar voor om sy seun Henry Alexander Jr. uit te daag om 'n Model T te ry na die top van Ben Nevis in die Skotse Hoogland, die hoogste berg op die Britse Eilande op 4,411 voet. Die weddenskap was dat Alexander sy toelaag sou verloor as hy nie die top bereik nie.
Vanaf die nabygeleë Fort William, ry die Model T oor rotse, oor moerasse en deur sneeu op 'n reis van vyf dae. Die motor het met 'n zig-zag-rypatroon na die kruin geklim.
Na sy afkoms is Alexander begroet deur 'n juigende skare van honderde, waarna hy rem verstellings gemaak het en die motor teruggery het na sy pa se handelaar in Edinburgh.
Na die bekendmaking is meer as 14,000 Model Ts in die Verenigde Koninkryk verkoop. Dit was die laaste keer dat Ford gevoel het dat 'n publisiteitsstunt nodig is om sy motors daar te verkoop.
Highland Park maak model T's in minder as 6 uur
Die fabriek is in afdelings verdeel, wat elkeen 'n enkele deel van die motor saamgestel het in 'n inkrementele bouproses. Die Highland Park -fabriek bevat uiteindelik 500 van hierdie afdelings in sy monteerbaan.
Oorsprong van 'Tin Lizzie'
Die bynaam "Tin Lizzie" word dikwels op die Model T toegepas, hoewel die oorsprong daarvan onbekend is.
Een tradisie beweer dat Lizzie 'n algemene naam vir perde is en na die Model T. oorgedra word. Later het 'n motorhandelaar in San Antonio by die fabriek gekla oor swak pasdeure op die motor en gevra of motors sonder deure gestuur kan word, maar 'n gereedskapstel vir kopers om hul eie te sny, wat herinner aan 'n blikopener.
'N Ander bewering sê dat deelnemer Noel Bullock tydens 'n wedloop in 1922 by Pikes Peak, Colorado, sy Model T' Old Liz 'genoem het, maar sy onversorgde toestand het mense laat vergelyk met 'n blikkie, wat dit die' Tin Lizzie' -naam genoem het. Onverwags het Bullock se motor gewen en die bynaam het by alle Model Ts gehou.
Antisemitiese koerant verkoop met elke model T
Ford het antisemitiese sienings begin aanneem en die Model T is gebruik om dit te versprei.
Ford se antisemitisme kom veral tot uiting deur die Dearborn Independent, wat hy in 1919 gekoop het.
Ook bekend as die Ford International Weekly, was handelaars verplig om 'n intekening met elke Model T te verkoop, sodat dit 'n oplaag kon bereik wat slegs deur die New York Post. Baie handelaars, wat nie tevrede was met hierdie reëling nie, het gekla en probeer om die polis te omseil.
Die finale model T het op 26 Mei 1927 met die lopende lyn afgegaan. Teen Desember het die Dearborn Independent ook gevou.
Model T eindig, Model A debuteer
Mededinging het ontstaan ​​in die middel van die twintigerjare, wat verbruikers ongeveer tien keer meer keuses gegee het as 'n dekade vroeër. Die Model T het probeer om mee te ding, maar die verkope het gedaal en dit word as outyds beskou en was gereeld die gewilde grappies.
Na baie huiwering deur Ford, is in 1927 aangekondig dat Model Ts nie meer vervaardig sal word nie. Die nuwe Ford genaamd Model A debuteer in Desember nadat hy 40 duisend gereedskap wat hy net kon gebruik om Model Ts te bou, afgeskaf het.
My lewe en werk deur Henry Ford, Garden City, N.Y., Doubleday, Page & Co., 1922
Ek het die moderne tyd uitgevind: The Rise of Henry Ford, deur Richard Snow, Scribner, Mei 2014
Waarom 'n Model T na die top van Ben Nevis gery is, deur Steven McKenzie, BBC, 17 Mei 2018
Model T - GESKIEDENIS
Die 1912 Fords moet kwalifiseer as die mees gevarieerde en miskien die interessantste van enige van die Model T -style. Daar was ten minste vyf verskillende "1912" toer -liggaamsoorte.
Ford se boekjaar 1912 begin op 1 Oktober 1911. Destyds het hulle die tipiese 1911-styl Tourings vervaardig, diegene met die "styfkant" bak en die oop voorste kompartement. Motors wat in Oktober in hierdie styl gebou is, kan '1912' Fords genoem word. Teen Desember 1911 is (ongeveer) dieselfde liggaam voorsien van die byvoeging "voordeure". Die tweedelige firewall (dash) het voortgegaan, en die voordeurgedeeltes het 'neergedaal' om by die onderste firewall te pas. Hierdie motors kan ook '1912' Fords genoem word. Gedurende Desember (ongeveer ongeveer) is die firewall verander in 'n eenvormige ontwerp, en die voordeure het nie meer 'n duik aan die voorkant nie. Hierdie motors kan '1912 Fords' genoem word.
Einde Desember of begin Januarie verskyn die nuwe "1912" lyk. Dit is die styl met die gladde sye, die agterdeure wat agter oopmaak, die firewall uit een stuk, die ondersteuningsband wat aan die voorruit gehaak is en met die voordeure. Daar was ten minste twee van hierdie styl: een met buitedeurhandvatsels agter en die ander met handvatsels binne. Hierdie twee modelle was beslis '1912' Fords. Om die verwarring te verhoog, was daar baie variasies in hierdie liggame, en dit blyk dat die styl van "1911" ook in die vroeë kalender 1912 gebruik is. Boonop het die "1913" liggame laat in 1912 verskyn, maar dit word nooit " 1912 "Fords. Vir die doeleindes van hierdie studie is dit die gladde kant, agter-deur-model wat ons die 1912 Ford sal noem.
Die Model T Ford vir 1912 is miskien een van die interessantste modelle wat deur Ford vervaardig is. Dit dui werklik op die oorgang van die "ou" na die "nuwe" in die ontwikkelende Model T. Die motors van 1909 tot 1911 was almal modelle met oop voorkant, daar was geen deure om die voorste passasiers te sluit nie. Die 1912 -toermotors is as standaardtoerusting van 'voordeure' voorsien. Die bestuurderskant het nie oopgemaak op die Touring Car nie, maar die passasierskant het 'n deur as deel van die byvoeging. So begin die drie-deur styl wat tot middel 1925 sou voortduur, en eindig met die bekendstelling van die "Improved Fords" vir 1926. Interessant genoeg het die Town Car ook die voordeur gekry, maar die Runabout (nou die "Commercial Roadster" genoem) "Vervolg die oop voorkant van die 1911's. Nog interessanter is die feit dat daar was deure aan weerskante van die Torpedo Runabout.
Die veranderinge wat die begin van die 1912-modelle begin het, het moontlik in Augustus 1911 begin toe Ford die stuurarm aan die regterkant met die integrale gat vir die snelheidsmeter-draai begin gebruik het, en daarna die "1912-arm" genoem. Volgens fabrieksfakture is die "1912 agteras" die eerste keer in Junie 1911 gebruik. (Dit is die sogenaamde "clamshell" agteras van twaalf klinknaels van 1911-12.) Nog 'n leidraad was 'n verwysing na "1912 agterskerms "Op 'n sekere produksie van die aanloopbane, ook gedurende September 1911. Ford se boekjaar was destyds van 1 Oktober 1911 tot 30 September 1912, en Ford het oor die algemeen verwys na motors wat na September gemaak is as" 1912 "Fords.
Motors van daardie tydperk was oorgedra van die 1911 -modelle, behalwe die "1912" -onderdele. Die 1911-styl Touring Cars het tot ongeveer Desember 1911 voortgeduur en begin dan ontwikkel in die 1912-styl, blykbaar middel Januarie 1912. Die motors van Desember 1911 het oor die algemeen die een-stuk streep (firewall) en word algemeen na verwys as die " vroeë 1912 "styl. Aangesien Ford se rekords aandui dat die produksie van 1912 begin het met ongeveer 70,000* op 1 Oktober 1911, lyk dit redelik om hierdie motors van 1911 "1912's" te noem.
* Ford -rekords toon dat die eerste getal van 1912 produksie 69.877 is, maar fakture toon getalle bo 70.000 wat in September 1911 gebou is.
Die laaste van die 1911-geboude "1912" Touring Cars gebruik die tipiese 1911-bak met die "trap" in die sypaneel en die voordeure wat oopmaak, maar met die een-stuk dashboard. Hulle het die topsteunbande van 1911 wat na die voorkant van die onderstel gestrek het, behou. Die nuwe 1912 Touring -bak het die relatief gladde sypanele, met agterdeure wat agter oopgemaak het. Soos aangedui, was die voorste kompartement toegerus met bypassende, maar verwyderbare panele. Soortgelyke voordeure is op die laat 1911-bakkies gebruik om die ouer styl te "bywerk". Met hierdie panele in plek, het die Ford van 1912 die algemene voorkoms gekry wat die Model T vir die volgende dekade of so sou tipeer.
Interessant genoeg illustreer die katalogus van 1912, gedateer Desember 1911, die Touring van 1912 met die gladde sye, maar met agterdeure wat voor oopmaak. Alhoewel hierdie styl moontlik vervaardig is, was dit nogal skaars. Die katalogus -illustrasie was waarskynlik 'n kunstenaar se skepping, en hy het net die deurhandvatsels aan die verkeerde kant gesit. Dieselfde katalogus illustreer die 1911 Runabout. Die stadswa word met die voordeure gewys, en die afleweringswa, toe nuut, word op die foto getoon. Die nuwe Torpedo Runabout, gebaseer op die standaard Runabout -bak, het die lyn voltooi.
Die nuwe 1912 Torpedo is aangekondig in 'n brief aan die takke, gedateer 27 Oktober 1911. Hierdie motor het die vroeëre Torpedo en Open Runabouts vervang wat, hoewel dit vandag gewild was vanweë hul 'racy' styl, nie te gewild was in 1911. Die brief wys daarop dat hierdie model nou standaardhoogtesitplekke het. Anders as die 1911 -Torpedo, gebruik hierdie nuwe ontwerp ook die standaard kappie, stuurkolom en ander onderstel en liggaamsdele.
Die standaard Runabout het die styl van die vorige Runabouts gevolg. Dit is die 'plaas' of 'kommersiële' runabout genoem, en 'n enkele 'skoonmoeder' sitplek op die agterste dek. Die katalogus van Desember 1911 toon die Commercial Runabout met die plat agterskerms, maar in al die katalogusse uit 1912 (kalenderjaar) word die motor gewys met die afgeronde beskutters, dieselfde as op die Torpedo. Die skrywer het nog nooit 'n standaard Runabout uit 1912 gesien met alles behalwe die plat fenders en Ford's nie Onderdele lyste wys die motors wat dieselfde (plat) agterskerms gebruik as op die Tourings. Miskien is beide tipes gebruik, maar die katalogusfoto is waarskynlik onjuis. Ford het in elk geval teruggegaan na die plat agterskerms in hul katalogusse uit 1913.
Met die nuwe bakkies op die Touring Cars het die topondersteuning verbeter. In plaas daarvan dat die voorste steunbande tot by die voorkant van die onderstel loop, het hulle nou aan 'n hakie by die voorruitskarnier gehaak. Die buisvormige metaalvoorruitsteun aan die voorkant van die onderstel is egter voortgesit.
Hierdie nuwe reeks motors uit 1912 het maar 'n deel van die jaar geduur. In September 1912 (miskien selfs 'n bietjie vroeër) is die liggaamstyl van 1913 bekendgestel. Die laaste van die 1912 Torpedos is in Oktober 1912 "uitverkoop" en vervang met die styl van 1913. (Terwyl Ford in latere jare 'Torpedos' genoem is, was die 1912 Torpedo die laaste motor met hierdie naam met die agterste gemonteerde petroltenk.) Hoewel die nuwe Touring uit 1913 in die herfs vertoon is, het die ouer Town Car voortgegaan. Die afleweringswa is nog steeds vertoon, alhoewel dit al 'n paar maande lank nie gebou is nie. Dit was 'n swak verkoper, en dit het 'n rukkie geneem om van die voorraad ontslae te raak. 513 afleweringswaens is na 1 Oktober 1912 verkoop, maar almal was 'ou voorraad'. Die laaste een is in Desember 1912 verkoop, en dit was die einde van die Model T Delivery Car -onderneming, hoewel bykomstighede van hierdie styl, wat deur eksterne verskaffers verskaf is, later op die Ford -onderstel gebruik is.
Die meeste van die 1912 Fords gebruik die "1912" 12-klink agteras wat in die somer van 1911 bekendgestel is. Op grond van oënskynlik oorspronklike motors, en uit foto's van latere 1912 motors, wil dit voorkom asof die "1913" agteras was bekendgestel in die latere deel van 1912, voor die 1913 -modelle. (Die 1913 -as is die tipe wat van 1913 tot vroeg in 1915 gebruik is, met die 'vetter' middelste gedeelte wat dieselfde vorm het as alle latere Model Ts.)
Die enjins in die motors van 1912 het in die 1911 -patroon voortgegaan. Die serienommerbaas was net agter die tydsberekening aan die regterkant geleë tot ongeveer 100 000, toe dit na 'n plek net agter die waterinlaat aan die linkerkant verskuif is. Kort daarna is dit weer na die standaard plek bo die waterinlaat verskuif. Die werklike datum van hierdie veranderinge is nie bekend nie, die 100,000 -syfer is ongeveer.) 1912 silinderblokke was nie gemerk met die 'Made in USA' nie.
Die "Made in USA" op die silinderkop verskyn laat in die jaar en is vermoedelik voor die bekendstelling van die 1913 -modelle. Die grootste deel van die produksie van 1912 het slegs 'Ford' in die kop gegooi (plus die gewone gieteridentifikasienommers).
Die standaard vergasser wat op die motors van 1912 gebruik is, was die Holley H-1 (P/N 4550), wat in 1911 bekendgestel is. Daar was ook Kingston "6-ball" vergassers wat in beperkte getalle gebruik is, maar Ford het nie die Kingston in die onderdele boeke gelys nie .
Vroeg in 1912 is 'n nuwe aluminium-timer met 'n integrale olie-vulstuit gebruik. Die tydsberekeningdeksel wat met hierdie timer gebruik is, het geen olie -vulstuit gehad nie. Hierdie timer was onbevredigend en is vervang met 'n ander aluminium timer van wat die standaardontwerp sou word. Die ratkas se deksel het weer 'n olietuit gehad. Beide hierdie 1912 -omhulsels het die waaieraanpassingsskroef aan die regterkant gehad, en hierdie skroef het teen 'n bout aan die einde van die waaiersteunarm vasgesteek, 'n stelsel wat tot in 1926 se modelle voortgeduur het.
Die ontstekingskas vir 1912 was óf die Heinze 4600 óf die Kingston 4675. Die Heinze-boks het spoele gebruik wat 2-5/16 by 3-1/16 by 5 duim gemeet het. Die Kingston het spoele gebruik wat 2-9/16 by 2-5/16 by 5-3/4 duim was. Dit is moontlik dat sommige van die vroeëre Kingston 4660 -bokse in die vroeë 1912 -produksie gebruik is. Hierdie boks het dieselfde spoele as die 4675 -boks gebruik.
Daar word vermoed dat 1912 die laaste jaar was waarin stofpanne by die fabriek tussen die ratkas en die raam aangebring is. Hierdie panne is moontlik baie vroeër gestaak, volgens sommige bronne al in die laat 1910. Die panne aan die kante van die enjin het natuurlik voortgegaan gedurende die hele Model T -produksie.
Die brandstoftenk wat in die 1912 -motors (behalwe die Torpedo) gebruik is, het voortgegaan in die patroon van die 1911's, met die bevestigingshakies vasgenael op die tenk. Die sedimentbol was in die middel van die tenk, direk oor die universele las. Die tenk is gedurende die jaar weer aangepas, hierdie keer om afsonderlike monteerhakies te gebruik, en met die gloeilamp tussen die raamrail en die dryfas - die plek wat tot op die einde van die Model T -era op die ronde (en ovaal) tenks gebruik is.
Die aluminium kap het die patroon van die 1911's voortgesit. Iewers gedurende hierdie tydperk het die vasklampe, wat nog steeds gesmee is, 'n ander "oor" gekry, wat die eienaar gemakliker gemaak het, aangesien hy nie nou na die klem hoef te kyk om dit in plek te stel nie. Regte vordering hier!
Die gloeilamphoring in die 1912's het begin met die dubbele draai, koper-tipe. Vroeër is dit vervang met 'n enkel-draai-tipe all-messing tipe. Later in die jaar verskyn die swart en koper enkeldraaiende horing, voor die 1913-modelle. 1912 begin werklik die era van "swart en koper".
Kopligte was oor die algemeen óf E & ampJ 666 met die Ford -draaiboek, en alle koper, óf die bruin model 19. Soos met die horing, verskyn die swart en koperlampe later in die jaar. Dit was E & ampJ 666 of Brown 16.
Sylampe was almal koper E & ampJ "Pat. 1908 "of Brown 100. Die swart en koper E & ampJ 30 of 32, of die Brown 110 (en miskien die Corcoran en Victor lampe van 1913) verskyn later in die jaar. Die agterligte was E & ampJ "Pat. 1908 "of Brown 105, met die E & ampJ 10 of 12, en die Brown 115 (swart en koper) wat later verskyn.
Die verkoeler het voortgegaan in die patroon van die 1911's, met die gegote vulnek. Daar was gedurende die grootste deel van die jaar geen 'Made in USA' onder die Ford -draaiboek nie, maar dit is moontlik voor die 1913 -modelle bygevoeg.
Spoedmeters was standaard toerusting. Hulle was almal blykbaar Stewart Model 26, in twee style, albei koper. Die eerste Stewart 26 het ronde gate in die gesig vir die kilometerteller vyf oor die boonste deel en drie oor die onderste deel vir die ritmeter. Die latere model 26 het 'n trommelteller gebruik, met die tromme deur reghoekige gate in die boonste helfte van die gesig. Swart en koper modelle het moontlik later in die jaar verskyn.
1912 was die laaste jaar waarin die harde rubberknoppe vir die vonk- en gashendels gebruik is. Hierdie is vervang met hefbome met afgeplatte punte. Dit is moontlik dat sommige motors in die vroeë 1913 die rubberknoppe gebruik het, maar dit was slegs oorgangsmodelle.
Die stuurkolom self het in die styl van die 1911's voortgegaan met die koperratkas, messinghefbome, die vyftien duim swart geverfde stuurwiel met die gesmede ysterspin en die koper-kwadrant. Vroeër vervaardigde motors uit 1912 het die brons stuurwiel spinnekop gebruik, miskien swart geverf.
Stoffering in die oop motors was meestal leer, maar 'n bietjie leer is blykbaar in latere produksie gebruik.
1912 is die enigste Model T -produksiejaar waarin geen verifieerbare produksiesyfers gevind is nie. Die bestaande rekords dui aan dat die produksie van 1912 begin met die enjin nommer 68.877, maar ander rekords toon dat die getalle bo 70.000 in September 1911 gebou is. (Die Ford -boekjaar van 1912 begin op 1 Oktober 1911 en eindig op 30 September 1912.) Ons amptelike "guesstimate" is dat "1912" motors in die enjingommers van 70,750 tot 157,424 sal wees. Die vroeëre nommers sou natuurlik motors uit 1911 wees. Die latere nommers kan '1913' -modelle wees. Reeksnommers vir die kalenderjaar 1912 was van 88 901 tot 183 563. Daarbenewens is 12 247 "B-genommerde" enjins tussen 1 Oktober 1912 en 1 Januarie 1913 gebruik. Hierdie modelle het '1913' geword. Dit is ook interessant dat die gewone reeksnommers 12 247 getalle tussen 157, xxx en 169 oorgeslaan het, xxx hierdie gaping word gevul met die 12 247 B-getalle.
1912 was 'n vreemde jaar omdat daar geen numeriese volgorde in die gebruik van reeksnommers teenoor monteerdatums was nie. Dit wil voorkom asof enjins saamgestel en geberg is vir toekomstige gebruik. Soort van 'n eerste-in, laaste-uit volgorde. Dit was veral waar in die afgelope drie maande toe die B-nommer gebruik is. Die laer getalle is in Desember gebruik, terwyl die hoër getalle in Oktober weer in 'n ewekansige volgorde gebruik is.
Toe Ford Motor Company op 1 Oktober 1908 sy nuwe Model T bekendstel, kon selfs 'n onwrikbare optimis soos Henry Ford (1863-1947) nie die groot veranderings voorspel wat sy taamlik huislike nuwe voertuig sou veroorsaak nie. Wat voortvloei uit hierdie reeks gewaagde innovasies, was meer as 'n eindelose stroom Model Ts & mdash, dit was die basis van die twintigste eeu self. Die lopende band het die kenmerkende produksiemodus van die eeu geword, wat uiteindelik van toepassing was op alles, van fonograwe tot hamburgers. Hoë-loon, laaggeskoolde fabrieksgeleenthede versnel immigrasie uit die buiteland en die beweging van Amerikaners van die plase na die stede en na 'n steeds groeiende middelklas. Die totstandkoming van 'n groot aantal laaggeskoolde werkers het ook in die dertigerjare aanleiding gegee tot industriële vakbondwese as 'n kragtige sosiale en politieke mag. Deur hoër lone kon werkers die goedere koop wat hulle vervaardig het, insluitend motors. Die Model T het massa en kwotautomobiliteit veroorsaak, wat ons lewenspatrone, ons ontspanningsaktiwiteite, ons landskap en selfs ons atmosfeer verander. Laastens het massa -motor beteken dat daar oral ruwe olie in die grond was, van die Perm -bekken tot by die Persiese Golf, daar 'n potensiaal vir rykdom en konflik.
Die Model T het 'n paar gevorderde funksies, soos 'n viersilinderenjin met 'n afneembare silinderkop en 'n eendelige silinderblok. Dit gebruik wel liggewig, hoë sterkte vanadiumlegeringstaal. Maar 'n sleutel tot die vroeë sukses daarvan was 'n eenvoudige ding, soos voldoende grondvryhoogte, wat dit moontlik maak om afgrond te hanteer. Teen $ 850 was die nuwe motor goedkoop vir sy dag, maar dit kos steeds $ 30 meer as die gemiddelde werknemer se jaarloon. Die eintlike sleutel tot die belangrikheid van Model T lê in die begeerte van Henry Ford om 'n motor vir die groot menigte te bou. so laag in prys dat niemand wat 'n goeie salaris verdien, dit nie sal kan besit nie. & quot Ford het vurig geglo dat as motors laag genoeg geprys kan word, mense daaroor sou kla.
Teen die einde van 1913 het Ford en sy ingenieurs 'n groot nuwe fabriek gebou, 'n bewegende monteerbaan geskep en die prys van 'n Model T tot $ 550 gedaal. Maar die tempo en aard van die werk aan die monteerbaan het daartoe gelei dat die arbeidsomset so hoog was dat Ford Motor Company op 5 Januarie 1914 aangekondig het dat dit sy huidige loonsyfer byna verdubbel het tot $ 5 per dag, 'n ongekende bedrag geld vir ongeskoolde of halfgeskoolde werk.
Teen die tyd dat die laaste Model T op 26 Mei 1927 vervaardig is, was dit 'n verouderde tegnologie, wat vinnig vervang word deur kragtiger en gemakliker mededingers. Maar niks het die impak daarvan geëwenaar nie.
Die Ford Model T van 1927, wat in The Henry Ford vertoon word, is die 15 miljoenste Ford Model T wat vervaardig word. Hierdie toermotor het 'n 4-silinder, in-lyn, watergekoelde, 176,7 cu. in., 20 pk -enjin, en sy prys was destyds $ 380. Dit het op 26 Mei 1927 van die fabriek in Ford's Highland Park, Michigan, van die lyn af gekom en die einde van die produksie van Model T beteken. Agt van Ford se werknemers met die langste diens en John Wandersee, August Degener, Frank Kulick, Fred Rockleman, Charles Hartner, Charles Maida, Peter Martin en Charles Sorensen en mdash het elkeen 'n serienommer op die enjin gestempel. Henry Ford se seun Edsel het die motor van die lyn afgery, vergesel van sy pa, Martin, en Sorensen. Die motor was nog altyd in die besit van Ford Motor Company of The Henry Ford.
Teks: Robert Casey, kurator van vervoer by The Henry Ford
Museumfoto: Met vergunning van The Henry Ford
Ander foto's: Met vergunning van David Harrington
Ford Model T Spesifikasies en werking
Die oorspronklike is gebou met 'n 22 pk, 4-silinder enjin wat 'n topsnelheid van Model T tussen 35 en 40 myl per uur moontlik maak. Dit is redelik vinnig vir die era en die snelheid van ander destydse vervoer.
Die verkoelingstelsel vir die enjin was 'n spatstelsel. Die gastenk was onder die voorste sitplek en gebruik swaartekrag om die enjin te voer.
Die gastenk is in 'n posisie waar dit maklik aan die brand kan raak, wat blykbaar 'n Ford -beginsel was, aangesien hierdie probleem later weer met die Pinto en sy plasing -fiasko ontstaan ​​het.
Die ratkas was 'n 2-spoed wat deur voetpedale bestuur word in plaas van 'n handratkas.
Die impak van die Model T
Waar begin ons selfs hier? Die impak van die Model T is amper onbeskryflik. Toe Henry Ford eers daarop gemik was om 'n motor vir die massas te ontwerp, was dit presies wat hy gekry het. Gedurende sy 19 jaar van produksie is 16,5 miljoen motors verkoop. Dit was ook nie net in die VSA nie, 57 persent van die wêreld se motors was teen 1921 Model Ts.
Almal kan hierdie motor besit: dit was goedkoop genoeg dat enige werkende persoon dit sou kon bekostig, en Ford se werkers was geen uitsondering nie. Die fabriek het 'n minimumloon van $ 5 in 1914 aanvaar. Hierdie aantreklike salaris sou waarskynlik nie moontlik gewees het sonder die Model T.
Gedurende sy 19 jaar van produksie is 16,5 miljoen motors verkoop
Dit het Amerikaanse motors vanaf 1908 gestandaardiseer: die stuur is nou met die linkerkant. Voor die Model T was die stuur dikwels regs in Amerikaanse motors. Sy afwerkingsvlakke was buigsaam, en die standaard Roadster word saam met die Runabout in die bakkie vervaardig.
Uiteindelik was dit die eerste wêreldwye motor. Behalwe dat dit in die Verenigde State vervaardig is, ontstaan ​​daar onder meer ook fabrieke in Engeland, Mexiko, Spanje, Frankryk, Denemarke en Japan.
Dit was die motor wat die wêreld op wiele gesit het en die motorkultuur wat ons vandag het, begin het.
'N Dieper duik - Verwante lesing uit die 101:
Die verhaal van een van Henry Ford se interessantste vriendskappe.
Dit is regverdig om te sê dat hierdie motors nooit so invloedryk was as die Model T.
DIY -motoronderhoud is vandag nog baie moontlik. Lees hierdie gids vir 'n paar pro wenke!
Styg tot roem
Henry Ford se Model T -motors maak die paaie oop vir die Amerikaanse middelklas. Die motor was bekostigbaar vanweë Ford se eenvoudige maar vernuftige gebruik van die monteerbaan, wat produktiwiteit verhoog het. As gevolg van hierdie toename in produktiwiteit, het die prys gedaal van $ 850 in 1908 tot minder as $ 300 in 1925.
Die Model T is aangewys as die invloedrykste motor van die 20ste eeu, aangesien dit 'n simbool geword het van die modernisering van Amerika. Ford het tussen 1918 en 1927 15 miljoen Model T -motors gebou, wat 40 % van alle motorverkope in die Verenigde State verteenwoordig, afhangende van die jaar.
Swart is die kleur wat verband hou met die Tin Lizzie - en dit was die enigste kleur wat van 1913 tot 1925 beskikbaar was - maar aanvanklik was swart nie beskikbaar nie. Vroeë kopers het 'n keuse gemaak van grys, blou, groen of rooi.
Die Model T was beskikbaar in drie style, almal gemonteer op 'n onderstel van 100 duim:
Daar is gesê dat dit Ford se Iron Mountain-fasiliteit in die boonste skiereiland van Michigan was, en dan na Detroit gestuur is waar hierdie nou houtagtige lyke op 'n rollende onderstel gemonteer is. My vraag is:
- was die wa -bakke werklik vervaardig @ Iron Mountain, of
- is dit in Detroit vervaardig en dan na die land gestuur om die panele aan te bring (blykbaar).
Met die vakansieseisoen, het niemand miskien beswaar daarteen dat ek die Amazon -skakel na my roman "Henry's Lady" deel nie, met 'n model A -entoesias as die hoofkarakter. Baie dankie vir enige oorweging! En gelukkige vakansie uit Indiana!
Historiese enjins – Die Ford Model T
As ons praat oor enjinontwikkeling, bedoel ons dit. Ontwikkeling is 'n proses waarin ons alles neem wat ons weet en iets nuuts probeer. Soms werk dit en soms nie, maar hoe kan u 'n idee kry van die volgende stap sonder om te verstaan ​​wat al die stappe gedoen is?
Dit is die idee agter die volgende reeks artikels wat u hier by EngineLabs gaan vind. Ons gaan kyk na die wonderlike enjins van die verlede en kyk wat die enjins ons vandag kan bied - selfs al is dit 'n waarskuwing oor wat u nie moet doen nie. Die Historic Engines -reeks sal alles insamel en die beste enjins van vandag in konteks plaas.
As u 'n idee het van 'n enjin wat ons moet dek, stuur dit asseblief saam en ons kry dit op die lys.
Ons het besluit om byna aan die begin te begin, met die oorspronklike massa-enjin van Ford, wat in byna 16 miljoen eenhede van die Model T gelewer is. Tussen die bekendstelling in 1908 en die einde van die produksie in 1927 het die basiese enjin in die Model T skaars verander hoegenaamd, en dit word steeds in 'n wye verskeidenheid toepassings gebruik nadat Ford verder gegaan het. Miljoene Model T -enjins werk vandag nog, ongeveer 100 jaar later.
Die Model T was die motor wat Amerika op wiele gesit het, en die enjin is sentraal in die sukses van die voertuig. Henry Ford was 'n besetene oor die besnoeiing van koste oral waar 'n sent gespaar kon word. Hy het selfs plase gehad wat vee grootmaak om leer vir sy sitplekke te voorsien en beesvleis vir sy werkers om te eet. Ford het druk op sy ingenieurs geplaas om die Model T -enjin te bou om veelsydig, betroubaar en goedkoop te wees. Die resultate wat hulle behaal het, is pure genie.
Die Model T -enjin is so eenvoudig as wat 'n enjin moontlik kan wees. Dit is 'n inlyn 4-silinder platkopontwerp-spesifiek 'n L-kop-opset. Dit beteken dat die kleppe langs die suiers opwaarts gerig is. Die kop is nie regtig plat nie, met vier spadevormige verbrandingskamers om die kleppe te huisves. Maar daar is geen kans op klep/suier inmenging nie - onthou dit.
Die T-enjin het 'n inhoud van 2,9 liter (177 kubieke duim) en 'n boorgat van 3,75 duim en 'n 4-duim-slag. Die kompressieverhouding was slegs 4,5: 1, wat normale silinderdruk van slegs 50-75 psi geskep het. As a result, the engine develops about 20 horsepower, but it makes 83 pound-feet of torque due to the long stroke and relatively large displacement.