Ons vra regtig nie baie nie: ŉ vreedsame en voorspoedige bestaan vir ons gesinne; die ruimte om my kinders groot te maak as Afrikaners, wat bydra tot Suid-Afrika. Om vir hulle ŉ gebalanseerde geskiedenis te leer, een wat hulle wys op die suksesse van hulle voorouers, asook die foute wat Afrikaners begaan het. Ek wil hulle anker in Afrika, hulle tone in haar rooi grond, hulle hande aan die werk, hulle oë blink.
Ek is ŉ trotse Afrikaner. Ek is lief vir my land en ek wil nêrens anders gaan nie. Ek geniet die verskeidenheid mense in Suid-Afrika. Ek geniet my eie kultuur, en is trots daarop. Ek is bang vir die toekoms, maar ook optimisties. Ons is al deur erger as dié, ons het al groter goed vermag. Ek verwerp die idee dat ek nie hier hoort nie, want my hart weet: “Wat ons is, is nie verkeerd nie. Wat ons vra, is nie te veel nie.”
Goed geskryf. Ek so graag wou verstaan waarom my volk so n probleem is vir ander dat ons voordurend aangeval, verkleineer en verstoot moet word, soos die skrywe hier bo al wat ons vra vir eeue al los ons om ons self te wees en gun lewensruimte. Dan sal ons bydrae tot die wereld ons almal verstom.
Gaan my verstand te bowe dat die Afrikaner so ‘n steen des aanstoots vir ander is. Nog nooit het die Afrikaner bakhand gestaan om voorkeur vir ‘n werk te kry nie. Nog nooit het die Afrikaner mense links en regs uitgemoor nie. Nog altyd het die Afrikaner sy kant gebring om hierdie land vooruit te laat gaan. En ook is die Afrikaner die eerste om na vore te tree om kos en klere te verskaf aan “agtergeblewenis” wie se getalle ons omtrent ruineer. Die Afrikaner met sy dryfkrag vir oorlewing is ‘n bedreiging vir diegene wat net soggens wakker word om betyds by die verkeerslig te wees.