Dit bring ’n mens by die gedagte of die stilte self nie ook as ’n tipe geluid gehoor moet of kan word nie: soos daardie “sounds of silence” waarvan Simon en Garfunkel in die sewentigerjare gesing het, m.a.w. wanneer die stilte “hoorbaar” word, soos hierdie reeds geykte uitdrukking lui. Dit was inderdaad nie maklik om ’n Afrikaanse Taalberaad aan te bied nie, veral nie ’n beraad van die omvang wat die Voortsettingskomitee in gedagte gehad het nie. ’n Sogenaamde ‘volksberaad’ is beplan, maar prakties gesproke (logisties en kostegewys) was dit ’n onmoontlikheid. Wanneer die kerkklok die middaguur inlui, kom trokke, gelaai met tamaties, die dorp ingery, terwyl ritmiese krete van "Ta-ma-ties, ta-ma-ties!" 'n crescendo bereik. Minder selfgenome skryf hy daarna dat hy hom as Rooms-Katoliek eintlik skaam om soveel goeds van ’n Hugenoot te skryf (Böeseken, bl. xvi-xvii). Die bloemlesing “S.A. in Poësie / S.A. in Poetry” was die eerste digbundel wat ek ooit by ons dorpsbiblioteek uitgeneem het (Brackenfell se onvolprese, destyds werklik uitstekende biblioteek).