Selfkennis en persoonlikheidsontwikkeling, tipes menslike selfkennis - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
selfkennis - Dit is die proses om die persoonlikheid self te begryp. Deur selfkennis verstaan ​​'n persoon homself as 'n persoon, weet sy "ek", studeer sy sielkundige en fisiese vermoëns. Selfkennis is 'n verstandelike proses wat die integriteit, eenheid en ontwikkeling van die individu verseker. Hierdie proses is gebore in kinderskoene en word regdeur die lewe gerealiseer.
Om te verstaan ​​wat selfkennis is, moet 'n mens die hoofaspekte van sy vorming opspoor. Die proses van selfkennis word in stadiums gevorm as die vertoning van die eksterne wêreld en die geleidelike kennis van jouself as 'n unieke persoon.
Selfkennis van die individu sluit drie vlakke in wat ooreenstem met die drie sfere van die organisasie van die individu. Op biologiese vlak word selfkennis bereik as 'n aparte, outonome organisme. Die sosiale vlak spreek die vermoë om te leer, die vaardighede te bemeester en die norme van gedrag in die samelewing te bemeester. Die persoonlike vlak verteenwoordig die vermoë om keuses te maak, besluite te neem, hul gedrag te koördineer, hul lewens te organiseer.
Selfkennis en persoonlike ontwikkeling
Selfkennis en persoonlikheidsontwikkeling is die kategorieë wat die sukses en doeltreffendheid van menslike selfverwesenliking verseker.
Selfkennis van 'n persoon is 'n evaluering deur 'n persoon van homself, die vermoë om objektief na homself te kyk en die vermoë om homself as 'n voorwerp van kennis te behandel.
Ontwikkeling verwys na die vermoë om hul potensiaal te verbeter met hul eie hulpbronne ten einde die hoogste vlak van ontwikkeling te bereik.
In die sielkunde is daar 'n wetenskaplike konsep waarvolgens die proses van selfkennis sommige semantiese eienskappe het, wat deur sekere aspekte verteenwoordig word: menslike gesondheid (sielkundige en geestelike); persoonlike potensiaal (optimale realisering van potensiaal); harmonie (innerlike vrede en sielkundige volwassenheid). Al hierdie aspekte interaksie en werk op 'n holistiese wyse, die bepaling van die hoë doeltreffendheid van die selfkennis van die individu.
Selfkennis, sowel as selfontwikkeling van 'n persoonlikheid, is eerder langdurige prosesse betyds. Hulle word uitgevoer gedurende die hele bewuste lewe van die individu.
Selfkennis begin op 'n vroeë ouderdom. Kinders ontwikkel, leer wat hulle in staat is, leer om hulself te onderskei van ander voorwerpe van die eksterne wêreld, kennis maak met die wêreld om hulle deur middel van nagemaakte meganismes. 'N Jong kind se gedagtes is so ontvanklik dat hy soos 'n spons letterlik alles wat rondom hom gebeur, absorbeer, al die inligting oor voorwerpe en prosesse, sonder om enige inhoud te maak (het hy sulke inligting nodig, wat sleg is, wat goed is en wat presies hy nodig het). Die kind begin om die betekenis van voorwerpe te besef en die waargenome inligting te deel wanneer die selfontwikkeling van 'n individu ná ongeveer drie jaar selfs meer gevorm word.
Daar is baie verskillende teoretiese benaderings en konsepte van menslike selfontwikkeling. Byvoorbeeld, selfkonsep, dit impliseer die vermoë en gewilligheid van 'n persoon tot die proses van selfontwikkeling.
In die proses van ouderdomvorming skep 'n persoon 'n aantal van sy eie oortuigings oor homself en vind hy so 'n persoonlike motief, wat die hoofmotivering vir selfontwikkeling word en menslike gedrag bepaal. Met betrekking tot hierdie motief word 'n sekere inhoud van gedagtes en gevoelens van 'n persoon geskep, die spesifisiteit van sy gedrag, persoonlike houding teenoor die wêreld om hom en sy vooruitsigte word ontwikkel. Dit volg uit hierdie teorie dat elke individu sy eie lewensituasie skep en dit kan verbeter deur 'n verandering in bewussyn en denkwyse.
Die teorie van selfontneming lê die struktuur van persoonlikheid, wat bestaan ​​uit die drievoudigheid van die beeld van die menslike "I".
"Ek" - die ideaal - maak 'n duidelike idee van 'n persoon oor sy uniekheid, sy persoonlike eienskappe, drome, ideale en hoop. "Ek" - die ideaal is 'n geïntegreerde beeld van die ideale persoon vir 'n spesifieke persoon. So 'n ideaal kombineer die beste eienskappe, gewenste eienskappe, optimale gedragspatrone en lewenswaardes.
"Ek" - die ware - is 'n persoon se eie beeld, soos hy self sien, soos hy werklik is. Dit is 'n soort interne spieël wat die ware persoonlikheid, sy gedrag, wêreldbeskouing, en so aan weerspieël.
Hoe 'n persoon homself beoordeel, toon sy vlak van selfbeeld, gee homself aantreklik of spreek ontevredenheid met homself uit. Afhangende van die vlak van selfbeeld, hou dit die individualiteit of dryf 'n persoon in die raam, wat groot persoonlike ongemak veroorsaak.
Menslike selfontwikkeling in die aangebied konsep kom voor as 'n proses van interaksie en integrasie van alle komponente van die "I".
Die eerste fase behels die skep van u eie ideale beeld van 'n volmaakte persoon volgens sekere eienskappe, wat dit moontlik maak om die take van selfontwikkeling so akkuraat moontlik te sien en die nodige optimale tegnieke hiervoor te kies. Die denke van 'n selfontwikkelende persoon is daarop gemik om elkeen se eie opinie minstens 15 minute per dag te ontleed. So word die konsep van maniere geleidelik ontwikkel, met behulp van watter een nader aan die gewenste ideaal kan kom (hoe om op te tree, met wie om te kommunikeer, wat om te doen). As 'n mens al hierdie reëls en take in ag neem, kom hy meer en meer na sy ideaal, en die afstand tussen "Ek" - die ideale en "Ek" - die eintlike afneem geleidelik af. Die komponent "Ek, soos ek myself evalueer", sal help om te sien of 'n persoon in die regte rigting beweeg.
Selfkennis en menslike ontwikkeling is twee onafskeidbare prosesse wat in 'n persoon voorkom. Wanneer 'n persoon nie verstaan ​​nie en homself nie as 'n unieke persoonlikheid beskou nie, sal hy nie op 'n konstruktiewe wyse self ontwikkel nie, hy sal nie weet in watter rigting hy sal beweeg nie en hy sal ook nie 'n ooreenstemmende motivering hê nie.
Selfkennis ontstaan ​​en ontwikkel as 'n persoon volwasse en volwasse word, ook onder die invloed van hoe geestelike funksies ontwikkel en kontak met die buitewêreld uitbrei.
Selfkennis en selfbeeld het ook 'n noue verhouding en saam beïnvloed die proses van selfontwikkeling. Daar is drie hoofmotiewe waardeur 'n persoon na selfbeeld word: selfverstaan; self-belangrikheid groei; selfbeheersing Die vlak van selfbeeld het ook te doen met die mate van bevrediging van 'n persoon met homself en wat hy doen.
Voldoende selfbeeld stem ooreen met die werklike moontlikhede, en dra by tot 'n beter menslike selfontwikkeling, verdraaide selfbeeld voorkom dit.
Selfbeeld styg as 'n persoon sukses behaal in sommige sake of as gevolg van die vermindering van die vereistes vir die ideaal. As selfkennis gerealiseer word en selfassessering van 'n individu voldoende is, sal 'n persoon 'n positiewe selfbeeld hê as wanneer 'n persoon 'n lae selfbeeld het en 'n negatiewe beoordeling van byna al sy eienskappe gegee het.
Om te verstaan ​​wat selfkennis, moet u hierdie proses in stadiums oorweeg.
Die proses van selfkennis het verskeie stadiums. In die stadium van primêre selfkennis vind 'n persoon se selfkennis plaas met die hulp van ander mense. Sulke selfkennis is ontvanklik en konstruktief. Hier beskou 'n mens die menings van ander op 'n vertrouende manier, skep sy "I-konsep", wat onder invloed van assesserings en oordele van ander gevorm word. Op hierdie stadium kan probleme van teenstrydigheid tussen die sienings van ander en die persoon self voorkom.
Na primêre selfkennis is die tweede fase die krisis van primêre selfkennis. Op hierdie stadium is daar teenstrydige oordele oor die persoon wat voortspruit uit die mense rondom hulle, interne veranderinge ontstaan ​​wat nie in die gewone beeld van die persoonlike "I" pas nie - dit veroorsaak die opkoms van kognitiewe dissonansie, wat ook resolusie vereis. Miskien is selfkennis, soos die kennis van jouself en nie deur ander nie, juis ontstaan ​​uit 'n ontmoeting met ervaring wat nie deel van die gewone "I-konsep" is nie. Die krisis lei ook tot die feit dat die rol van ander se opinies in selfkennis verander. Die persoon word nie meer gelei deur ander se oordele nie en die persoon beweeg na selfbeskikking.
Die derde fase van selfkennis is sekondêre selfkennis. Hierdie stadium word verteenwoordig deur 'n verandering in die persoon se persepsie van homself. Hier is die proses van selfkennis taamlik aktief, omdat 'n persoon geleer het om homself ten volle te definieer. Die mening van ander speel nou 'n passiewe rol, aangesien die persoon sy eie idees verkies. Sulke kennis is rekonstruktief, aangesien die "I-konsep" herdefinieer word op grond van die bestaande konsep, en 'n persoon vra die waarheid van die gewone konstruksie, homself homself volgens sy eie plan.
Die proses van selfkennis kan in die vorm van 'n reeks van die volgende aksies voorgestel word: die identifisering van sekere persoonlike kwaliteit in die self, die bepaling van hierdie kwaliteit in bewussyn, die analisering, evaluering en aanvaarding van kwaliteit. As 'n persoon gekenmerk word deur hoë emosionaliteit en nie-aanvaarding van die self, kan hy komplekse ontwikkel, en die proses self sal in "selfgrawe" verander. Daarom is dit belangrik dat sekere raamwerke in selfkennis sowel as in ander prosesse gerespekteer word.
Die prosesse van selfkennis en selfontwikkeling word selfs meer doeltreffend as 'n persoon kennis dra van die basiese beginsels van persoonlikheidsielkunde en die psigologie van gevoelens.
Daar is sulke maniere van selfkennis van 'n persoon: selfwaarneming (waarneming van jou gedrag en gedagtes, interne prosesse); selfontleding (ontleed die dinge wat ontdek is as gevolg van selfobservasie, bepaal die oorsaak-en-effek verhoudings, 'n persoon analiseer die eienskappe wat aan hom geopenbaar is); vergelyking (vergelyk jouself met ander mense, met ideale, modelle); persoonlikheidsmodellering ('n persoon modelleer sy eie persoonlikheid deur die vertoon van sy individuele eienskappe en verhoudings met ander deur tekens en simbole te gebruik); bewustheid van opposiete ('n persoon is bewus van die teenwoordigheid van teenoorgestelde van sekere kwaliteit of gedragseienskappe).
Laasgenoemde metode (bewustheid van teenoorgesteldes) word gebruik in die latere stadiums van selfkennis, wanneer die persoonlikheidseienskap gekies en ontleed word. Individuele persoonlike eienskappe van 'n persoon kan gelyktydig positiewe en negatiewe kante hê. As 'n persoon geleer het om die positiewe kant van die eienskap te vind waarin hy voorheen slegs negatief gesien het, sal die pynlikheid van sy aanvaarding minder wees, en die persoon sal sterker voel. Hierdie laaste oomblik is baie belangrik, want self-aanvaarding is baie belangrik in selfkennis, selfontwikkeling en selfverbetering.
Maniere van selfkennis dra nie net by tot 'n beter begrip van die mens self nie, maar ook om te leer oor ander mense. As 'n persoon van homself as 'n persoon bewus is, gee hy homself sekere eienskappe, hy kan ook homself vergelyk met ander om goed te verstaan ​​wat sy verskil van ander is.
Daar is die volgende middele van menslike selfkennis: selfverslag (byvoorbeeld in die vorm van 'n dagboek); kyk films, lees literatuur, let op die sielkundige beelde van die karakters, vergelyk hulself met hierdie karakters; die studie van persoonlikheidsielkunde, sosiale sielkunde; sielkundige toetse.
Daar is ook spesiale middele van selfkennis, wat verskillende vorme van die sielkundige se aktiwiteite vorm: individuele berading, waar die sielkundige vaardig opstel om 'n individuele plan vir die werk met 'n kliënt te ontwikkel, waarmee die kliënt die maksimum kan oopmaak, probleme kan verstaan ​​en interne hulpbronne kan vind om hierdie probleme op te los; groepwerk binne die raamwerk van sosio-sielkundige opleiding, waarin verhoudings so gebou word dat die groep die prosesse van selfkennis en kennis van ander versterk.