Die ma se oë het egter nie lank op die grys stel gerus nie, maar weer afwagtend na die deur gedraai. Toe kom die verrassing – ‘n toegerolde mat is die vertrek ingedra. Op die gesonke blokkiesvloer van die sitkamer is dit oopgerol. Voor die oë van die toeskouers het die blokpatroon ontvou. Goud, maroen, swart en room – elke blok ‘n eie prentjie.
“Toe ek dit sien hang in die winkel het ek dadelik geweet dit is ons mat die”, het sy gesê. Sy het die hoek van die mat byna met piëteit omgevou en die etiket aan die kinders gewys. – ‘n Walton Super Kashan!
Pa het gestaan en glimlag – “Ons kon die mat eintlik nie bekostig nie” het hy gesê en na die bruinkopvrou gekyk “maar julle ma het dadelik daarop verlief geraak toe sy dit sien. Ons moes maar oë toeknyp en dit koop.”
‘n Rukkie later is die nuwe sitkamerstel ewe mooi op die nuwe mat gerangskik. Onder die skerp pootjies van die nuwe stel is maroengeverfde ysterbakkies geplaas wat soos deurgesnyde tennisballe gelyk het. Die moes kwansuis keer dat die nuwe mat nie beskadig word nie. Toe is die nuwe gordyne met so goudgroen skynsel ook opgehang en die kinders het versigtig op die nuwe blokmat gaan sit. Hulle moes darem eers voel hoe ‘n Super watsenaam ookal voel. Die baba het nogal geintereseerd na die patrone op die mat gestaar en probeer gryp na die prentjie van ‘n pou met pronkende stertvere.
Die tienjarige het sy speelkarretjies gaan haal en gou met sy karretjies versigtig nuwe paadjies op die mat ontdek.
Daardie aand het die bruinkopma se ouer broer sy kamera gebring en die gesin op die nuwe driesitplek grys bank laat sit, met twee van die kinders voor op die mat.Die kamera het wit geflits toe die foto geneem word en in daardie witflits die gesin gestol tot tydloosheid.
Ek staan en beskou die mat soos hy onthul voor my lê. Ma was tog reg, ek het geleer om van die mat te hou, selfs lief te word daarvoor. Ek gaan haal my kamera en korrel deur die lens: Ek sien die eweredige randpatroon en die middelblok wat amper soos ‘n lyf lyk.
Die Bybel vertel dat trane nie sommer maar net soutdruppels is nie. Dat ons trane dikwels die noodsaaklike vloestof is wat die nuwe begin aandui, soos ‘n geboorte. Daarom hoef ons nie so skaam te wees as daar soms trane vloei nie. Dis as’t ware die deurweekte watte wat die nuwe saad laat ontkiem soos in ons kleintyd eksperimente.
In 2005 hou ons Projek 15 groep van die gemeente ‘n eie retraite op Menuha, die mooi kampterrein naby Brandfort. Weer praat die psalm met ons en word die mooie kerkie op die koppie met sy trappies wat daarheen lei (soos op foto) vir ons ‘n beeld van die pad na verandering wat nie maar ‘n gelykpad, moeitelose pad is nie.
Tog word die psalm ook weer vir ons ‘n belofte dat God die verandering en ommekeer op sy tyd bring – in ons eie lewens en die van die gemeente en gemeenskap.