Dit was eers in 2007 dat ek vir die eerste keer Suid-Afrika besoek het en ek is oombliklik gefassineer deur die land, die ruimte die verskeidenheid van die mense en sy ingewikkelde en boeiende geskiedenis. Maar daar is meer: Afrikaans was tydens my reise méér as ’n ekstra bonus, dit het méér as bloot ’n reis deur “’n mooi vakansieland” gemaak. In my belewing het my reise daardeur meer diepgang gekry en het die kontakte met die Suid-Afrikaners wat ek ontmoet het, intenser, maar ook gewoner geword. Miskien is dit aanmatigend om hier Nelson Mandela aan te haal wat, vry vertaal, gesê het dat as jy met iemand in sy moedertaal praat, jy deurdring tot sy hart. Natuurlik het my liefde vir Afrikaans ook alles te make met my verbondenheid met Nederlands, hoewel elke (moeder)taal vir my waardevol is.
Europeërs besef dikwels nie dat dit nie vanselfsprekend is dat jy jou taal oral in jou land kan praat nie. Vir baie Suid-Afrikaners is dit heeltemal anders. Die land ken heelparty tale soos Zoeloe, Xhosa, Afrikaans en Engels, maar die regering heg min belang aan hierdie taalverskeidenheid en stimuleer net Engels. Dit is eienaardig, want Zoeloe, Xhosa en Afrikaans is die grootste drie moedertale in Suid-Afrika. Die meeste Suid-Afrikaners dink en doen in daardie drie tale; minder as 10% se moedertaal is Engels. Merkwaardig en opvallend. Die getal leerlinge wat by die skool uitval, is onvoorstelbaar hoog. Dit word deels veroorsaak deur die feit dat baie kinders Engels nie of onvoldoende magtig is: frustrasie en gebrekkige oordrag van kennis dreig hier, die kinders se ontwikkeling val vas. Afrikaans is onlosmaaklik met die land Suid-Afrika verbind. Behalwe dat dit ’n pragtige en kleurryke taal is, is dit ook ’n kragtige middel vir die ontwikkeling van ’n deel van die Suid-Afrikaners, soos die ander inheemse tale en Engels dit ook is.