Ons het nie baie gaan fliek toe ons nog op skool was nie, dit was regtig darem net ‘n te groot opoffering om gereeld op ‘n Saterdagaand die veertig kilometer grondpad te ry dorp toe en terug, net om die volgende dag weer te ry vir kerk en die dag daarná vir skool. Dít nadat jy die pad op die Vrydag ook moes ry vir skool of dalk die Saterdagoggend vir sport. Ons plaasmense moet maar ver ry vir enige aktiwiteit.
Die hele tyd is ek bekommerd oor pouse, ek het nie geld by my nie en hoe gaan ek vir my ‘n lekkertjie koop? Gaan ek nou sowaar die pouse deur sonder ‘n lekkertjie? Toe pouse aanbreek, is Gaaf daar weg en bring vir ons elkeen ‘n Sweetie Pie. Ek was verniet bekommerd, my pa sou mos gesorg het! Hoe het ek dan gedink?
Ek is nou nog lief vir ‘n goeie fliek. Ek het net al jare gelede verleer om ‘n goeie fliek uit te kies. Toe die seuns oud genoeg was, het hulle Saterdagaande en Sondagaande die fliek uitgesoek. Ek het gespot dat hulle my sensuurraad is. In hulle finale jaar katkisasie het Passion of the Christ gewys in die Kaap. Ds Ollie het besluit om die katkisante te neem om die fliek te gaan kyk. Hy sê toe die ouers mag ook saamgaan. Ek het egter nie kans gesien daarvoor nie. Toe die kinders die aand by die huis kom en ek vra of hulle dink ek moet dit kyk, was dit ‘n eenparige NEE wat oor hulle lippe gekom het. Ek wonder of ek ooit vir hulle gevra het hoe hulle die fliek ervaar het.
Later jare het Martjie gesorg vir die fliek en deesdae is my man so oulik en soek vir ons oulike flieks uit.
Nee, ek het nooit Passion of the Christ gesien nie. Op ‘n later stadium het ek dit probeer kyk toe dit op TV gewys het. Dit was kort nadat my broer die gif gedrink het. Ek kon dit nie kyk nie. Het probeer. Kon nie. Regtig nie.
Weet jy, Gaaf is al tien jaar oorlede, dalk het ek nou die moed om dit te kyk. Maar dit sal lekker wees as jy dit saam met my sal kyk.