Rylie, ouderdom 10, is een van die byna 1000-kinders wat met Pitt-Hopkins-sindroom gediagnoseer is, 'n seldsame vorm van outisme. Photo curtesy van Pitt Hopkins Research Foundation. Fotokrediet: Christa Michelle Photography
In 2019 is geeks cool, en die idee dat hulle op die outisme spektrum mag wees, word gevier. Nêrens is dit waarder as in Silicon Valley nie, een van die min plekke in Amerika waar sosiale aandag en laser fokus op detail word meer dikwels beloon as gekritiseer. Dikwels lof as 'n voorbeeld van 'n suksesverhaal in outisme sirkels, bekende wetenskaplike Temple Grandin, het een keer 'n Kalifornië-koerant vertel, "Die helfte van Silicon Valley's het ligte outisme, hulle vermy net die etikette."
Ek is nie een vir die diagnose van hele subkulture uit koerantberigte nie, maar die onlangse verandering in diskoers rondom outisme is goed omdat dit hopelik die samelewing sal stoot om mense met outisme met meer deernis te behandel. Maar dit kan ook 'n donkerder waarheid verduister dat die uitdagings en stryd vir geaffekteerde individue en hul gesinne soms oorweldigend is.
Huidige benaderings om kinders met outisme te help, is van beperkte impak, maar wetenskaplikes begin om te dink dat behandelings binnekort gebaseer sal wees op begrip van spesifieke oorsake.
Ek is die direkteur van die Lieber Instituut vir Breinontwikkeling en die Maltz-navorsingslaboratoriums by die Johns Hopkins Universiteitskool vir Geneeskunde, waar wetenskaplikes bestudeer hoe gene en die omgewing die ontwikkeling van die menslike brein vorm. Ons het 'n dwelm geïdentifiseer wat werk in individuele selle en knaagdiere van een vorm van outisme, bekend as Pitt-Hopkins-sindroom, wat veroorsaak word deur 'n spesifieke genetiese mutasie. Ons hoop om in 'n jaar menslike proewe te begin.
Baie individue wat aan die kriteria voldoen outisme spektrum versteuring (ASD) is, ten spyte van enige stereotipes, nie hoogs funksionele wiskunde-waansinte wat deur tegnologie-maatskappye gretig aangewend word vir hul unieke kognitiewe vaardighede nie. In werklikheid, navorsing toon dat volwassenes met ASD meer ekonomies, opvoedkundige en sosiaal benadeel is as volwassenes met ander ontwikkelings- of intellektuele gestremdhede.
In ernstige vorms van ASD, soos Pitt-Hopkins-sindroom, kinders leer om tussen 4 en 6 jaar oud te loop en die meeste individue kan nie praat nie. Maar 'n seldsame toestand soos Pitt-Hopkins kan leidrade bied vir die behandeling van 'n reeks ASD en gee insig in waarom dié "op die spektrum" so uniek is.
Die term outisme beskryf 'n verskeidenheid van afwykings waar die brein anders funksioneer. Dit is analoog aan hoe die term kanker 'n versameling siektes beskryf wat gekenmerk word deur buite-beheer selgroei. Die diagnose van outisme word tipies op ongeveer 2 tot 3 jaar gemaak, aangesien kinders herhalende gedrag toon en probleme ondervind met sosialisering. Tot onlangs is ASD as ongewoon beskou en gedink dat dit veroorsaak word deur slegte ouerskap, maar ons weet nou dat outisme 'n neuro-ontwikkelingsversteuring is wat vind plaas in ongeveer 1 in 59 mense en is nie die resultaat van ouerlike gedrag nie.
Die presiese oorsake bly onbekend, maar sommige meng van omgewingsfaktore en 'n oorvloed van gewoonlik klein genetiese verskille kombineer brein ontwikkeling begin in kinderskoene. Dit stoot breinontwikkeling op 'n trajek wat verskil van wat ons normaal beskou.
Die baie faktore wat bydra tot ASD maak hulle besonder moeilik om te verstaan. Die aantal veranderlikes is hoog, wat dit onmoontlik maak om enige enkele faktor in isolasie te ondersoek. Om hierdie rede is 'n seldsame toestand soos Pitt-Hopkins 'n waardevolle geval vir outisme-navorsing en die bevindings kan insigte lewer oor ander tipes ASD. Pitt-Hopkins-sindroom word veroorsaak deur 'n mutasie binne 'n geen op die 18-chromosoom. Benewens probleme met stap en spraak, veroorsaak hierdie mutasie ook afsonderlike gesigsfunksies en maak dit soms moeilik vir mense om asem te haal.
Vroeë tekens dat 'n kind mag ly aan 'n outisme spektrumversteuring. KateDemianov / Shutterstock.com
'N Eerste spesifieke behandeling vir outisme?
Omdat die genetiese oorsaak van Pitt-Hopkins bekend is, kan ons die mutasie in die laboratorium bestudeer om beter te verstaan ​​hoe dit breinfunksie verander. Die naam van die gemuteerde geen is transkripsiefaktor 4 (TCF4). Dit is hoogs aktief tydens vroeë breinontwikkeling in kinderskoene. Wanneer die geen aangeskakel word, verminder dit die produksie van twee ioonkanale. Hierdie proteïene laat ione (spesifiek natrium en kalium) in en uit die sel in en beweeg op die membraan van die brein se neurone.
Spesifiek, hierdie ioonkanale word ooraktief aktief, verander hoe senuweeselle funksioneer en hoe hulle op seine van ander neurone reageer, en dus hoe die brein werk. Toe ons dit in knaagdiere en selmodelle getoets het, ons het gevind dat die Pitt-Hopkins mutasie die funksie van die brein se neurone verander, wat uiteindelik verantwoordelik is vir die kognitiewe en sosiale abnormaliteite wat ons in mense vind. In hierdie sel- en diermodelle het senuweeselle abnormaal gereageer om gestimuleer te word. In plaas daarvan om terug te stuur seine wanneer gestimuleer, het hulle geneig om af te sluit.
Met hierdie kennis, 'n span ondersoekers hier by die Lieber Institute het begin soek na 'n dwelm wat die aktiwiteit van hierdie ioonkanale kan blokkeer en die gedrag van die neurone effektief kan verander. Soos dit blyk, het verskeie farmaseutiese maatskappye dwelms geskep om een ​​van hierdie ioonkanale te teiken, waarvan ons gevind het om in die abnormale senuweeselle en diere te werk. Ons is in die finale stadiums van die lisensiëring van hierdie verbinding vir 'n menslike verhoor by jong volwassenes met Pitt-Hopkins-sindroom, wat ons in ongeveer 'n jaar wil begin.
Dit sal dan die eerste behandeling vir outisme word, gebaseer op die verstaan ​​van 'n spesifieke oorsaaklike meganisme.
Dit regmaak nie alles natuurlik nie. Deur te verander hoe elke senuwee funksioneer vanaf die tyd van vroeë ontwikkeling, verander Pitt-Hopkins ook die brein se argitektuur vir ewig. Maar as ons kan bepaal hoe die neurone werk, kan ons normale breinaktiwiteit vir mense met hierdie toestand red.
Om duidelik te wees, sien kinders en jong volwassenes met Pitt-Hopkins-sindroom aansienlike verskillende uitdagings in vergelyking met byvoorbeeld 'n individu met Asperger, wat sosiaal ongemaklik maar hoogs funksioneel en winsgewend is. Maar maak nie saak waar ons op die spektrum kyk nie, om al die vorme van outisme beter te verstaan, moet ons die onderliggende biologie van hierdie toestande begin onthul. Dit maak 'n kraak oop in 'n klein venster wat kan help om te verduidelik wat aangaan.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Is daar 'n dwelm vir outisme in ons toekoms?