• Dit bied ook ’n ideale omgewing vir die toetsing van sekere ruimtetuigstelsels wat vir sendings na die maan en Mars en miskien elders heen nodig sal wees—en figuurlike gesproke is dit dus ’n unieke brug na die sterre...
Om dus net te sê dat dit ’n kolossale "lugkasteel" is wat die ruimtestasie se bouers graag voltooi wil sien, is ’n kolossale onderbeklemtoning. Wanneer die bouery klaar is, moet dit, ná die maan, die grootste en helderste voorwerp in die naghemel wees. Dit sal die verste buitepos van die mensdom wees—en die eerste stap na ’n lewe weg van ons planeet.
Hulle sal ook nuwe metaalallooie kan skep en vir die eerste keer werklik die probleme en voordele van ’n lewe in die ruimte kan bestudeer. Vanuit die stasie sal wetenskaplikes begin werk aan ’n waarskuwingstelsel sodat ons planeet betyds beskerm kan word indien ’n reusagtige asteroïde (mini-planeet) op ons afpyl soos die een wat die dinosourusse uitgewis het.
En mettertyd—altans só word verder aan hierdie wonderlike droom geborduur—sal die stasie as ’n halfwegstasie tussen die aarde en die res van die sonnestelsel dien.
Maar niks ontbreek werklik hier nie. Om die waarheid te sê, hier is baie meer as wat werklik nodig is om te oorlewe.
’n Mens eet wel bevrore kosse, maar dit is heerlik. Trouens, die vroeë ruimtevaarders, wat met vitamienpilletjies vir lief moes neem, sou wát wou gegee het om sulke lekker kosse te kon gehad het.
Boonop slaap elkeen hier baie gemaklik op sy eie slaapbank. ’n "Stortbad", hoewel nogal verfrissend, is egter baie anders as waaraan ’n mens op die aarde gewoond is. Die stort het geen sproeikop nie, omdat die swaartekrag hier in die ruimte ’n miljoen keer swakker as op die aarde is.
Stortwater kan nie sproei nie, maar dryf rond pleks van om te val. Elkeen ontvang dus net ’n paar liter water om saam met seep aan die vel te smeer. Nadat ’n mens jou afgedroog het, word die waterbobbeltjies rondom jou met ’n suigapparaat opgesuig. Die stortwater word spoedig hersirkuleer en sal so suiwer anderkant uitkom dat ’n mens dit kan drink.
REGS: Suid-Afrika se eie ruimteman, Mark Shuttleworth, het in 2002 ’n tydjie aan boord van die Internasionale Ruimtestasie deurgebring—’n ervaring wat hom, na berig is, ’n yslike R220 miljoen gekos het.
Hulle dra ruimtepakke van nagenoeg R110 miljoen wat botsings teen stofdeeltjies so groot as ’n sandkorrel kan weerstaan. Enige groter deeltjies sal ’n gat in ’n ruimtepak skeur, wat die ruimtevaarder slegs ’n halfuur tyd gee om binne-in die ruimtestasie te kom met sy noodvoorraad suurstof.
NOG tegnologiese hulpmiddels sal dit onnodig vir ruimtevaarders maak om dit ooit buite te waag. ’n Robot met die bynaam Robonaut (deur NASA vervaardig) sal heeltyds buite die ruimtestasie kan bly en soos ’n astrante ryloper aan die buitewand kleef. Die robot sal deur ruimtevaarders binne-in die stasie beheer kan word of selfs deur tegnici op aarde wat met hul hande in handskoene werk.
REGS: Aangesien ruimtewandelings vir ruimtevaarders gevaarlik is, is ’n spesiale robot genaamd Robonaut ontwerp om bouwerk en noodsaaklike herstelwerk aan die buitekant te doen. ’n Beheerder sal hom van binne af bestuur.
Nog ’n nuttige robot, wat PSA of Personal Satellite Assistant genoem word, kan weer die ruimtevaarders aan die binnekant help. As Robonaut vergelyk kan word met Star Wars se C3PO, is PSA die stasie se weergawe van R2D2. Maar hy’s lank g’n groot blikemmer van ’n robot wat dit moeilik vind om trappe te klim nie. Inteendeel, die PSA is niks groter as ’n tennisbal nie en sal in die ruimtestasie aangedryf word deur ’n reeks waaiers sodat hy ruimtevaarders met hul take kan help.
Yuri Gawdiak, die man agter die PSA-projek, verduidelik: "Hy’s ’n soort veeldoelige toestel soos dié in Star Trek. Maar ons het hom ook in staat gestel om stemme te herken sodat die ruimtevaarders vrae aan die robot kan stel en hom opdragte kan gee.
BO: ’n Nuwe Robonaut. Hierdie een, die jongste een en weergawe R2, is die eerste Amerikaans geboude robot wat oplaas inderdaad aan boord van die Internasionale Ruimtestasie gebruik kan word. Dit is in Februarie 2011 na die IRS gebring. ’n uiteindelike doel met die Robonauts is om die bemanningslede van die Ruimtestasie tydens hul uittogte in die ruimte aan die buitekant by te staan en om gereedskap vas te hou wat die bemanning gebruik. Robonaut 2 het egter nog nie genoeg beskerming om buitekant die IRS te bestaan nie, terwyl daar ook veranderings moet kom sodat dit binne-in die Ruimtestasie kan rondbeweeg. NASA reken nietemin dat Robonauts noodsaaklik is vir toekomstige sendings buite ’n lae wentelbaan om die aarde. Die Amerikaners hoop nou dat hulle met R2 goeie inligting sal kan inwin oor hoe ’n robot sy aan sy met ruimtevaarders kan werk.
MISKIEN is die ruimtemanne se belangrikste tegnologiese hulpmiddel een wat hulle hoop hulle nooit sal hoef te gebruik nie. As hulle noodgedwonge die stasie moet verlaat, sal hulle ’n ontsnappingskapsule gebruik—’n pendeltuigie wat die Crew Recovery Vehicle genoem word. Hierdie ruimtetuig kan net-net die sewe bemanningslede dra en hulle na die aarde terugbring.
Dié tuig is ’n goeie voorbeeld van hoe verskillende nasies saamwerk in die ontwikkeling van die ruimtestasie. Die Amerikaners sou die projek koördineer, terwyl die Nederlanders die rigtingsroere, die Spanjaarde die onderstel en die Duitsers die neus bou. DIe Franse sou weer hul aandag op die aërodinimika toespits en die Belgiërs aan die stert werk.
Daar word reikhalsend uitgesien na die voltooing van die IRS, sodat die nasies van die aarde sal kan opkyk na die naghemel en ’n helder nuwe ster sal sien, ’n glansende simbool van die mensdom se vermoë om saam te werk.