Hierdie vertellinge word as familieverhale aangebied – alles begin eers by ‘n kleinfamilie, brei dan uit tot ‘n klan wat uiteindelik ‘n groot nasie word. Die vroue in die verhale word dikwels gesien as die moeders van ‘n so ‘n kleinfamilie – die ruggraat, noodsaaklik om daar te wees, maar wie se funksie nie veel verder strek as kos kook en kinders baar binne familieverband nie. Maar, as ‘n mens die moeders so wil sien, moet die rol van die vaders ook tot die familie beperk word: ook die pa se primêre verantwoordelikheid was om vir sy gesin te sorg en hulle te onderhou. Vir hom was dit net so belangrik soos sy vrouens om kinders te hê!
Deur alle tye heen was die familieverband in ou-Israel die belangrikste en mees basiese sosiale eenheid. Latere skrywers van die Hebreeuse Bybel sluit by hierdie beginsel aan, en gebruik dit as ‘n kragtige metafoor om ‘n geskiedenis oor die volk te skryf. Die familiegeskiedenis is ‘n literêre tegniek waarmee ‘n volksgeskiedenis vertel word. En so word verhale tydloos: ‘n ou kollektiewe idioom het die potensiaal om telkens in nuwe omstandighede opnuut geaktualiseer te word.
Maar hierdie belofte kom onder groot druk, want oor die beloofde land kom hongersnood, en Abram-hulle vertrek Egipte toe. Hy weet dit nog nie, maar sy nageslag sou ‘n geruime tyd juis in Egipte bly waar hulle mettertyd as slawe onderdruk sou word! Nou het hy egter ‘n ander probleem – sy mooi vrou. Dit lyk asof sy lewe van alle kante bedreig word – as hy nie doodgaan van die honger nie, gaan hy doodgemaak word oor die skoonheid van sy vrou. Abram vrees vir sy lewe.
Hy stel die probleem aan Sarai. Eers komplimenteer hy haar deur haar te vertel hoe mooi sy is, en dan skets hy ‘n fiktiewe scene – die Egiptenare sal haar in die hande wil kry, en daarom gaan hulle hom doodmaak. Die oplossing vir hierdie probleem is dat sy lieg oor haar huwelik-status deur te sê dat sy sy suster is. In die monoloog blyk dit dat Abram slegs aan homself en aan sy eie heil dink. Sarai se skoonheid sal vanselfsprekend sorg dat sy bly lewe, haar leuen is nie net op sy oorlewing gemik nie, maar hy spreek ook die verdere hoop uit dat dit met hom goed sal gaan.
Op ironiese wyse is die optrede van die farao meer moreel korrek as die van Abram, die godvresende. Die farao is glad nie soos wat Abram hom in sy vrees voorgestel het nie – inteendeel! Met drie retoriese vrae roep hy Abram tot verantwoording. Die koning van Egipte het regtig nie geweet wat hy doen nie. Hy reageer onmiddellik op die boodskap wat hy van Jahwe kry: iewers het iemand iets verkeerd gedoen. Die farao gee die vrou aan haar man terug en stuur hulle sak en pak weg, sonder om die bruidskat terug te vra. Hy blyk meer bekommerd te wees oor die onreg as oor die onkostes.
Net soos Sarai, word die farao ook ‘n offer. Alhoewel hy die magtigste akteur in die verhaal is, word hy bedrieg, en eintlik onbillik gestraf. Al wat hy gedoen het, was om ‘n leuen vir die waarheid aan te sien.
In die eerste plek spreek Jahwe die leuen aan. Hy tref egter nie die skuldiges nie, maar die onskuldige wat niksvermoedend en op die inligting wat aan hom oorgedra is, gehandel het. Maar die fokus van die verhaal is nie of die straf billik of onbillik is nie – dis die resultaat wat tel. Sarai word bevry uit die harem van die farao. Hierdie geskiedenis is dus eintlik ‘n klein reddingsgeskiedenis waar Jahwe ter wille van die swakste intree. Hy gryp in tussen die magtige farao van Egipte en maar net nog een van die vele vroue in sy harem.