Kan troeteldiere aan Alzheimer ly?? - Gesondheid Lees Meer
Hoof Gesondheid Kan troeteldiere aan Alzheimer ly??
Kan troeteldiere aan Alzheimer ly??
Studies in die brein van primate en walvisse toon proteïenstrukture wat tipies is vir Alzheimer se siekte
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Duif van wonderwerke op 25 Julie 2019.
Laaste opdatering: 25 Julie 2019
Alzheimer is 'n neurologiese siekte wat die menslike bevolking ouer as 65 jaar as die belangrikste risikogroep het. Wetenskaplikes bevestig egter dat hierdie patologie ook die diereryk kan beïnvloed; Daar is 'n reeks simptome wat dit help opspoor.
Die eerste sleuteltekens in die diagnose van Alzheimer is geheueverliese, emosionele probleme en redenasieprobleme wat normaalweg sal ontwikkel namate die pasiënt ouer word totdat hy die toestand van demensie bereik.
Kognitiewe inkorting hou verband met die vorming van gedenkplate en verstrengeling van twee veselagtige proteïene, betaamilode peptied en tau proteïen, in die brein. Daar word egter steeds ondersoek of hierdie strukture die fokus van die siekte is of die gevolg van 'n groter proses.
Tot dusver het diere 'n fundamentele rol gespeel in die ontwikkeling van wetenskaplike modelle wat sou help om die siekte te verstaan ​​en in die terapie van diegene wat hulself geraak het. Nietemin, die afgelope paar jaar het verskillende wilde diere die onderwerp van studie geword.
Nuwe ontdekkings oor Alzheimer by diere
Twee jaar gelede het verskeie bevindings rakende agteruitgang van diere se brein die verloop van Alzheimer se navorsing verander. Dit was in Augustus 2017 toe 'n groep van Wetenskaplikes van Kent State University (VSA) het tekens van die siekte by sjimpansees opgespoor.
Die geloofwaardigheid van die studie was gebaseer op die feit dat dit die eerste keer was dat dit werk met breinmonsters van primate wat in die 1990's gesterf het. Brein van die National Chimpansee Brain Resource, hoe groter die hoeveelheid veselagtige proteïenplate hoe groter word die verouderingsgraad van die dier; So is die analogie met die menslike spesie getoon.
Later, in Oktober van dieselfde jaar, 'n ander studie wat in die tydskrif Alzheimer's & Dementia gepubliseer is, het aan die lig gebring dat dit spore van die siekte by wilde dolfyne gevind het. Hierdie diere, net soos moordvisse en mense, het 'n lang lewensverwagting wat verder gaan as hul vrugbare stadium.
Hierdie moontlikheid om 'n lang lewensduur te bereik, het 'n groep wetenskaplikes van die Universiteit van Oxford (VK) gemotiveer om die aanleg van walvisse vir Alzheimer se siekte te bestudeer.
In hul navorsing het hulle die brein van dooie dolfyne ontleed wat deur die gety van Spanje aan wal gespoel is. In hulle gevind dat die veselagtige proteïenformasies kenmerkend van die siekte is, wat verband hou met ouderdom wat tot natuurlike dood gelei het.
Daar moet egter op gelet word dat die gevolgtrekkings wat in beide eksperimente verkry is, nie inligting bevat oor die simptome wat hierdie diere in die lewe kon gehad het nie. Daarom kan sy demensie nie volledig bevestig word nie.
Demensie by honde en katte
Alhoewel die teenwoordigheid van Alzheimer nie bevestig is nie, is hierdie diere vatbaar vir 'n soortgelyke patologie, indien nie die gevolg van die vorige nie, bekend as kognitiewe demensie.
Onder die studies wat die neiging toon om die siekte op te doen, val die een wat deur die Universiteit van Kalifornië-Berkeley uitgevoer is, op. Daarin het 62% van die ontleed honde, met 'n ouderdomsgroep tussen 11 en 16 jaar, een of meer simptome van demensie vertoon:
Sommige van die algemeenste tekens van hierdie toestand, by honde bekend as kognitiewe disfunksie by die hond, is:
Veranderinge in die slaapsiklus: die dier slaap meer ure gedurende daglig, sodat dit snags kan wakker word.
Gebrek aan interaksie met die eienaar of ander diere. Die gedrag van die dier val op deur sy onaktiwiteit en demotivering.
Urinêre of fekale inkontinensie.
Gekonfronteer met hierdie simptome, dit is die beste om na die veearts te gaan, veral as dit op 'n vroeë ouderdom voorkom. Die algemene advies voor 'n normale fisiologiese toestand is egter om oefening aan te moedig, spel aan te moedig, omgang met ander mense of troeteldiere te hê en ekstra om te eet.