Pindai -grotte, eens tuis vir die Lapita -mense en uitgestorwe spesies - Geskiedenis Podcasts - 2022
Pindai -grotte, eens tuis vir die Lapita -mense en uitgestorwe spesies
Nieu -Caledonië, in die suidelike Stille Oseaan, is 'n besonderse samelewing van Frankryk. Dit het nie net 'n fassinerende geskiedenis en unieke kultuur nie, maar die eilande het ook een van die belangrikste argeologiese terreine in die hele Oseanië, die Pindai -grotte. Hierdie grotte het aan argeoloë 'n skatkis van menslike oorblyfsels voorsien, en paleontoloë oorblyfsels van uitgestorwe voëls, reptiele en ander fauna wat uit die Holoseense tydperk dateer.
Die antieke geskiedenis van Pindai -grotte
Die Lapita -mense was die eerste mense wat hulle op die eilande van Nieu -Caledonië gevestig het. Aangesien hierdie matrose van die Austronesiese ekstraksie uiters bekwame seevaarders was, het Nieu -Caledonië 'n baie belangrike rol gespeel in hul kolonisering van Oseanië. Hulle word beskou as die voorouers van die Polinesiërs wat baie Stille Oseaan -eilande en Nieu -Seeland bevolk het. Hulle is ook die voorouers van die moderne Kanak -mense van Nieu -Caledonië.
Argeoloë het in die Pindai -grotte items gevind wat vroeër aan die Lapita -mense behoort het, waaronder baie potskerwe. Hulle het ook verskeie hope skulpvisreste agtergelaat. Guano (voëluitwerpsels) is in die grotte geoes en as kunsmis gebruik.
Lapita -erdewerk, gevind op Port Vila , Vanuatu (CC BY-SA 3.0)
Nieu -Caledonië is in die 19de jaar opgeneem in die Franse Ryk ste eeu toe hulle die eilande as 'n strafkolonie gebruik het. Terwyl die grotte in die 19 verken is ste eeu, het argeoloë eers in die 20's ondersoek ste eeu en het twee nedersettings in die Pindai -grotte gevind wat oor 'n tydperk van ten minste twee millennia deur mense beset was.
Die uitgestorwe horingskilpad, Meiolania. Bron: CC BY SA 2.0
Die ongelooflike fossiele van Pindai -grotte
Saam met die prehistoriese nedersettings is baie diere- en voëlreste ontdek. Van die 45 spesies wat gevind is, is ten minste 20 nou uitgestorwe in Nieu -Caledonië of wêreldwyd. Onder die uitgestorwe spesies is relings, 'n kagu, duiwe en 'n groot sluip. Ander voëlsoorte wat al lankal uitgesterf het, sluit in die Sylviornis, 'n vlieglose megapode wat sy eiers op die grond gelê het, en 'n vlieglose vlei-hen. Die oorskot van 'n aantal uile is ook gevind. Ook hierdie het vir baie jare uitgesterf. 'N Groot aantal van hierdie oorskot is gevind in slaggate en sinkgate in die grotte, wat die voëls vasgekeer het.
Piesangs het die ou Lapita -kultuur gehelp om Oseanië te koloniseer
Ou skedels gee insig in die oorsprong van Polinesiërs
Ongekende golf van uitsterwings van groot soogdiere gekoppel aan prehistoriese mense
Sylviornis, die uitgestorwe vluglose voël (Renata Cunha)
'N Aantal uitgestorwe reptiele is ook gevind, waaronder 'n landelike krokodil ( Mekosuchus) sowel as fossiele van die reuse horingskildpad, Meiolania. Die fossiele en oorblyfsels in die grot bied navorsers insig in die uitwissing van spesies na die aankoms van die eerste mense.
Die resultate van verskillende studies het nie 'n definitiewe verband getoon tussen menslike aktiwiteite en die uitwissing van spesies soos die vluglose voëls op Nieu -Caledonië nie. Die oorblyfsels is koolstofgedateer en dui aan dat mense en die uitgestorwe spesies al jare lank bestaan. Mense het mettertyd 'n nadelige uitwerking op die omgewing gehad, en dit het, eerder as oorjag, gelei tot die ondergang van baie spesies.
Uitleg van die Pindai -grotte
Die grotte is op 'n skiereiland aan die noordkus van die hoofeiland, Grande Terre. Die ligging het ses grotte van die karst -tipe, waarvan twee toeganklik is. Die oorblywende vier grotte is as sinkgate ingedeel - kloof wat ontstaan ​​deur die vloei van ondergrondse water.
Die ligging van Nieu -Caledonië (Google kaarte)
Die twee toeganklike grotte was eens die huise van die eerste mense wat hulle op die eilande gevestig het. Die ingange van die grot brei uit tot 'n groot kamer en bevat stalaktiete en stalagmiete. Baie voëlsoorte het in die grotte gewoon, soos die uitgestorwe prehistoriese voëls waarvan die fossiele deur paleontoloë gevind is.
Besoek aan die Pindai -grotte in Nieu -Caledonië
Die grotte is 182 km noord van Noumea, die hoofstad van Nieu -Caledonië, geleë. Daar is begeleide toere deur die streek en dit sluit uitstappies na die grotte in. Die grotte word deur die plaaslike regering beskerm en besoekers word versoek om die terrein te respekteer.
Pindai -grotte, eens tuis vir die Lapita -mense en uitgestorwe spesies - geskiedenis
Kaart van Suidoos-Asië en Australië, met huidige en ystydperk grense oor die see, toon die belangrikheid van seevaart in hierdie streek. Moontlike roetes vir die kolonisering van Australië deur moderne mense is noord, deur Sulawesi en suid, van Timor af. Teen 1000 v.C. obsidiaan uit New Britain was besig om Borneo te bereik. Indo-Romeinse erdewerk bereik Bali teen die vroeë eeue nC (Lynda D'Amico) [GROOTER BEELD]
Suidoos -Asië en Australië gee argeoloë 'n paar van die beste bewyse vir antieke seeoorgange, nie net deur paleolitiese mense nie, maar ook deur neolitiese mense en selfs speseryhandelaars wat in die Romeinse Ryk is. Nuwe ontdekkings, sommige kontroversieel, stoot die datums van menslike kolonisasie van hierdie streek terug en brei ons kennis oor vroeë eilandnetwerke uit. Hierdie vondste belig ook die eerste treë in sommige van die langste prehistoriese koloniseringsreise in die oop see-van Suidoos-Asië tot Polinesiese eilande soos Hawaii, Paaseiland en Nieu-Seeland, en miskien ook van Indonesië tot Madagaskar- gedurende die eerste millennium nC
Om die implikasies van hierdie ontdekkings te verstaan, moet u bewus wees dat die Indo-Maleisiese argipel twee baie verskillende biogeografiese streke bevat. Die westelike eilande op die Sunda-rak-Sumatra, Java, Bali en Borneo-is deur landbrûe verbind met mekaar en die Asiatiese vasteland tydens ysperiodes van lae seevlak. Daarom ondersteun hulle ryk Asiatiese plasenta -soogdiere en is hulle gekoloniseer Homo erectus, miskien so vroeg as 1,8 miljoen jaar gelede. Die oostelike eilande-Sulawesi, Lombok, Flores, Timor, die Molukken en die Filippyne-is nog nooit deur landbrûe met die Sunda-rak of Australië of met mekaar verbind nie. Hulle het beperkte soogdierfauna's, toevallige aankomste uit Asië en Australasië.
Migrasie deur die argipel het altyd vereis dat mense aansienlike dele van die oop see moet oorsteek. Maar wanneer het hulle dit eers probeer doen? Daar is tans 'n omstrede bewering deur 'n gesamentlike Nederlands-Indonesiese span dat mense tydgenote was van stegodons, uitgestorwe olifantagtige diere, op 'n plek genaamd Mata Menge op die Indonesiese eiland Flores. Klipvlokkies en stegodonbene is hier gevind in vermoedelike assosiasie in afsettings wat net bokant 'n ommekeer van die aarde se magnetiese veld dateer uit 730 000 jaar gelede. Sou hierdie eis toekomstige ondersteuning ontvang, sal ons die moontlikheid moet toelaat dat selfs Homo erectus kon die oop see oorsteek, in hierdie geval die Lombokstraat van 15 myl tussen Bali en Lombok.
Dat die Australiese kontinent minstens 30 000 jaar gelede die eerste keer gevestig is deur mense wat opeenvolgende seebane in die ooste van Indonesië moes oorsteek, was aan die einde van die 1960's bekend. Navorsing deur wyle Joseph Birdsell en deur Geoffrey Irwin van die Auckland Universiteit dui daarop dat daar afsonderlike noordelike en suidelike roetes was, waarlangs die meeste eilande op helder dae sigbaar sou gewees het van hul naaste bure, wat vanaf die Sunda Shelf -eilande na Australië en Nieu -Guinee gelei het. . As Australië die eerste keer vanaf Timor bereik word, sou dit waarskynlik lyk, sou 'n laaste seespoor van ongeveer 55 myl, wat beweging buite sig van die land behels, ook nodig gewees het.
Die Australiese argeologiese rekord is nou teruggeskuif tot die grense van konvensionele radiokoolstof -datering, met verskeie plekke tussen 35 000 en 40 000 jaar gelede. Radiokoolstofdatums van hierdie ouderdom is moontlik onderhewig aan besmetting deur jonger koolstof op vlakke wat nie in die laboratorium opgespoor kan word nie. Sodanige besmetting kan 'n datum jonger as 40 000 jaar produseer wanneer die werklike ouderdom baie ouer is. In onlangse jare het optiese luminescentiedating van terreine in die noorde van Australië die moontlikheid verhoog dat mense so 60 000 jaar gelede daar aangekom het, en baie argeoloë aanvaar nou hierdie nuwe datums. Meer omstrede is huidige berigte, wyd gepubliseer in die wêreldmedia en in die tydskrif gepubliseer Oudheid, dat Jinmium, 'n rotsskuiling van sandsteen in die Noordelike gebied van Australië, meer as 100,000 jaar oud is met klipartefakte. Die ondersoekers van die webwerf-Richard Fullagar van die Australian Museum in Sydney en Lesley Head en David Price van die School of Geosciences aan die Universiteit van Wollongong-het termoluminescentiedatering gebruik om die ouderdom van sy laer vlakke te bepaal. Daar word beweer dat die onderste steen -artefakte meer as 116 000 jaar oud is. Omdat die Jinmium-datums van termoluminescentie afkomstig is eerder as van die meer akkurate enkelkorrelige optiese luminescentie, bevraagteken baie argeoloë hierdie bewering, en is verifikasie noodsaaklik. Konvensionele wysheid het altyd geglo dat die eerste mense wat Australië bereik het, modern was Homo sapiens, maar as die Jinmium -datums korrek is, kan dit wees dat meer argaïese vorme eens in Australië gewoon het, soos in die res van die tropiese en gematigde Ou Wêreld. Op Java dui nuwe datums van die Ngandong- en Sambungmacan -webwerwe daarop aan Homo erectus het moontlik baie langer oorleef as wat voorheen geglo is, miskien tot so onlangs as 25 000 jaar gelede (sien "Homo erectus Oorlewing ").
Elders in die Suidoos -Asiatiese eilandgebied kom nuwe bewyse vir vroeë reise uit argeologiese projekte wat in die Molukken, Noord -Borneo en Bali onderneem is. In die noordelike Molukka, tussen Sulawesi en Nieu -Guinee, het mense 33 000 radiokoolstofjare gelede die kusgrotte van Golo en Wetef op die Gebe -eiland besoek. Grotte en oop plekke aan die kusgebiede Sulawesi, aan die noordelike kus van Nieu -Guinee, die Bismarck -argipel en die noordelike Solomons (suidoos van Nieu -Guinee) het reeds soortgelyke datums opgelewer. Op die oomblik lyk dit asof mense baie beweeglik was, en slegs spaar besetting nagelaat het (hoofsaaklik gevlekte klipgereedskap en mariene skulpe) en nie veel handel in grondstowwe, soos klip vir die vervaardiging van gereedskap nie. Baie van die eilande in hierdie tyd, veral in die Molukken en die eiland Melanesië (die Solomons, Vanuatu en Nieu -Caledonië), het moontlik so beperkte landfauna's gehad dat hulle nie in staat was om groot permanente bevolkings te onderhou nie. Diegene wat Nieu -Guinee en Australië bereik het, waarna hulle deur 'n landbrug aangesluit het, sou moontlik 'n beter lewe gevind het, wat nou uitgestorwe spesies van groot buideldiere en voëllose voëls kon jag. Huidige navorsing op die terrein van Cuddie Springs naby Brewarrina in die weste van Nieu -Suid -Wallis toon ongeveer 30.000 jaar gelede die tydgenote van mense en megafauna op die Australiese kontinent.
Tussen 20 000 en 10 000 jaar gelede dui die Molukse en eiland Melanesiese argeologiese rekords op groter kontak en innovasie. Obsidian van New Britain is na Nieu -Ierland vervoer (maar blykbaar nie so ver as die Molukken nie) moontlik 20 000 tot 15 000 jaar gelede. Marsupials is doelbewus deur mense uit Nieu -Guinee en miskien Halmahera geneem om klein eilande op te vang, vermoedelik vir jagdoeleindes. Cuscuses (nagtelike katagtige wesens) is na Nieu -Ierland geneem, en teen 10 000 jaar gelede verskyn beide cuscuses en wallabies op Gebe. Die mense van Gebe het ook klein sirkelvormige rangskikkings van koraalblokke gebou, te klein om as hutfondamente te funksioneer, op die vloer van Golo Cave ca. 12 000 jaar gelede. Hulle het moontlik 'n rituele funksie vervul. Verskeie plekke in die noordelike Molukken, Talaud en Admiraliteits -eilande het 'n unieke en taamlik indrukwekkende industrie van adzes wat gemaak is van skulpe van groot Tridacna en Seekoei mossels op ongeveer dieselfde datum. Hierdie aanbevelings dui daarop dat die vervaardiging van uitgeholde kano's tegnies teen 13 000 jaar gelede moontlik was, alhoewel die vroegste koloniste van hierdie eilande waarskynlik klein vlotte geroei het. Wat ook al hul ambag, die omvang en herhaling van die vroegste kolonisasies-tot so ver oos as die Salomonseilande deur baie eilandhoppe teen 30 000 jaar gelede-maak 'n mate van opsetlikheid onmiskenbaar.
Baie millennia later was die Indo-Maleisiese streek weer aanskoulik vir merkwaardige oordragte van mense en materiële kultuur. Drie duisend jaar gelede het Neolitiese mense New -obsidiaan oor 2 400 myl verruil na die perseel van Bukit Tengkorak in Sabah, in die noorde van Borneo. Die Lapita -mense het dit 2 100 myl ooswaarts van New Britain tot in Fidji verplaas. 'N Nuwe verslag in die joernaal Wetenskap beweer dat die obsidiaan uit New Britain, opgegrawe deur die argeoloog Stephen Chia van Universiti Sains Malaysia en ontleed deur die antropoloog Robert Tykot van die Universiteit van Suid -Florida, Bukit Tengkorak baie vroeër bereik het, teen 4000 v.C. Geen besonderhede van die datering word egter verskaf nie, en die eis bly ongegrond. Tydens die oorspronklike opgrawing van hierdie webwerf, alleen in 1987, het ons 'n goeie reeks radiokoolstofdatums en obsidiaan herwin, geïdentifiseer deur Roger Bird van die Australian Nuclear Sciences and Technology Organization as afkomstig uit New Britain. Destyds het ons tot die gevolgtrekking gekom dat die obsidiaan van Bukit Tengkorak nie meer as 1000 v.C. en was kontemporêr met die Lapita -argeologiese kultuur van die westelike Stille Oseaan (ongeveer 1500 tot 300 v.C.).
Wat Lapita betref, is my eie siening en die mening van baie ander argeoloë, waaronder Patrick Kirch van die Universiteit van Kalifornië in Berkeley, dat die Lapita-kultuur die Austronesiesprekende neolitiese bevolkings verteenwoordig wat Oseanië gekoloniseer het (Melanesië, Mikronesië en Polinesië) ) begin ca. 1500 v.C. Hierdie mense was voorouers van die moderne Polynesiërs en die oostelike Mikronesiërs, en ook voorouers, in mindere mate vanweë die vroeë bestaan ​​van menslike bevolkings in die westelike Stille Oseaan, vir baie van die bevolkings van die eiland Melanesië. In hierdie siening verteenwoordig Lapita 'n oordrag van mense en Austronesiese tale en kulture na Oseanië vanaf die eiland Suidoos -Asië, en uiteindelik uit die suide van China en Taiwan. Dit is belangrik dat die obsidiaanse handel in New Britain, hoewel dit plaaslik in die Pleistoseen in die Bismarck-argipel plaasgevind het, sy langafstand-apogee in Lapita-tye bereik het.
Teenkanting van hierdie siening van die oorsprong van Lapita kom van John Terrell van die Field Museum of Natural History, wat meen dat hy bewyse gevind het dat baie kulturele kenmerke wat verband hou met Lapita moontlik aan die noordelike kus van Papoea -Nieu -Guinee ontwikkel het en nie in Suidoos -Asië nie. Op plekke naby die stad Aitape het hy aardewerk gevind, wat tot dusver nog nie presies gedateer is nie, wat soos Lapita lyk, maar nie 'n uitgebreide indruk het nie. Volgens Terrell lyk dit ook aan erdewerk wat in Indonesië gemaak is op ongeveer dieselfde tyd as Lapita, en miskien selfs effens vroeër. Terrell glo dat die Polinesiese voorouers nie direk uit Suidoos -Asië getrek het nie, maar baie lank in Noord -Nieu -Guinee gewoon het voordat sommige mense uiteindelik uit Melanesië vertrek het om Polinesië te koloniseer. Argeoloë soos ek, wat navorsing gedoen het in beide Suidoos -Oos -Asië en Polinesië, kan egter hierdie mening moeilik aanvaar en sal beslis die akkurate datering van die nuwe materiaal van Aitape eis voordat hulle ernstig aandag daaraan gee.
Ons het ook dramatiese nuwe bewyse van vaarvermoë in die vroeë historiese tydperk in Suidoos -Asië, in hierdie geval moontlik die gebruik van die moessonwinde wat seisoenaal oor die Baai van Bengale waai. Ongeveer 2 000 jaar gelede het pottebakkery kenmerkend van die Indo-Romeinse terrein van Arikamedu in Tamil Nadu, aan die Indiese kus, sy weg gevind na die terrein van Sembiran in Bali (opgegrawe deur IW Ardika van die Udayana Universiteit in Bali), 'n verstommende 2700 myl soos die kraai vlieg, of veel meer as die matrose die kus omhels. Hierdie Indiese handelsware-die grootste versameling wat nog ooit buite die Indiese subkontinent gevind is-het 'n duisendjarige kultuurkontak ingelui wat aanleiding gegee het tot die tempels en beskawings van Pagan, Angkor en Borobudur. Baie van hierdie handel het waarskynlik speserye behels-selfs Romeine het af en toe naeltjies gekry, afkomstig van klein eilande in die noordelike Molukken.
Toekomstige navorsing, as sommige van die bogenoemde bewerings die status wil verkry, moet 'n meer deeglike datering en meer noukeurige aandag gee aan die stratigrafiese slaggate waarin 'n mens kan val, beide in grotte en op oop terreine. Skynbare assosiasies tussen artefakte, dateerbare materiale en geomorfologiese kontekste kan dikwels misleidend wees. Verder is al die kusgebiede wat direkte spore van kolonisasie van Pleistoseen kan bevat, oorstroom deur 'n styging in die seevlak van 325 voet of meer na die laaste gletsermaksimum. Al wat ons nou sien, is die binnelandse geografiese skelet van die voormalige landskap. Onderwaterargeologie kan eendag tot die redding kom, maar tot dusver blyk historiese wrakke aantrekliker en winsgewender te wees as gesinkte Pleistoseen -terreine.
Peter Bellwood is 'n professor in die departement van argeologie en antropologie, Australian National University. Sy navorsing in die Molukken is ondersteun deur toelaes van die National Geographic Society en die Australian Research Council. 'N Hersiene uitgawe van hom Voorgeskiedenis van die Indo-Maleisiese argipel word vanjaar deur die University of Hawai'i Press gepubliseer.
Die genus is in 1886 opgerig op grond van oorblyfsels op Lord Howe Island, wat Richard Owen aan die twee spesies toegewys het.M. platyceps en M. mineur (nou 'n sinoniem van laasgenoemde). Dit was die eerste goeie meiolaniid , en is gebruik om aan te toon dat die eerste bekende oorblyfsels van 'n verwante dier, 'n spesie uit Queensland , nou bekend as Ninjemys oweni (wat toegewys is aan Meiolania tot 1992), het nie aan akkedisse behoort soos aanvanklik gedink is nie, maar aan skilpaaie. Woodward sak Niolamia argentina in Meiolania, maar dit is nie deur latere skrywers aanvaar nie.
In Nieu -Caledonië, M. mackayi is beskryf uit Walpole Island in 1925. Dit was kleiner en minder robuust as M. platyceps. Meiolania oorblyfsels is ook bekend uit die Pindai -grotte, Grande Terre, en vanaf Tiga -eiland.
M. brevicollis is in 1992 beskryf vanaf die middel Mioseen Camfield Beddens van Noord -Australië, en verskil van M. platyceps160in met 'n platter skedel en ander horingverhoudings.
Oorblyfsels van M. damelipi is gevind op die eiland Efate in Vanuatu, wat verband hou met nedersettings uit die Lapita kultuur.
Moontlike meiolaniid -oorskot is ook gevind op Viti Levu, Fiji.
Kenmerke van Aboriginal Art
Australiese inheemse kuns omvat figuurskildery, sowel as vorme van abstrakte kuns. Kenmerkend van die Northern Territory is die sogenaamde "X-ray " tekeninge – 'n spesiale verskeidenheid stokfigure van diere en mense, waarin die kunstenaar die binneste dele van die liggaam verteenwoordig omdat hy weet dat hulle daar is , en is veral geïnteresseerd in hulle.
Dieselfde styl kom voor in die oseaniese kuns van Melanesië, en die Australiese voorbeelde is moontlik te wyte aan die Melanesiese invloed. Maar X-straaltekeninge word ook aan die ander kant van die Stille Oseaan gesien, onder die Indiane van British Columbia en sommige van die Eskimo-stamme van Alaska.
Aboriginale abstrakte skilderye kan 'n verskeidenheid konsentriese sirkels, boë, kolletjies en ander piktogramme insluit wat bedoel is om inligting oor te dra.
Kennis van die inheemse kultuur is 'n belangrike faktor om te verstaan ​​of 'n kunswerk abstrak of verteenwoordigend is. Byvoorbeeld, 'n aantal ronde ontwerpe van ongeveer 'n sentimeter in deursnee wat studente sonder sulke kennis sou kon neem vir eenvoudige motiewe van nie-objektiewe kuns, is deur historici vasgestel om 'n groen pruimagtige vrug voor te stel, genaamd nalge. Die gereelde voorraad van hierdie vrug word gehandhaaf deur voorstellings daarvan op rotse gedurende die nat seisoen te skilder.
Die betekenis van simbole wat in die kuns van die Aboriginale Steentydperk gebruik word, kan wissel van plek tot gebied. 'N Eenvoudige sirkel kan byvoorbeeld 'n kampvuur, boom, watergat of heuwel aandui, volgens watter Aboriginale stam u behoort. Let ook daarop dat baie prehistoriese beelde in Australië, of dit naturalisties of abstrak is, gebaseer is op die oorspronklike kulturele konsep van Droom tyd. Trouens, die meeste tradisionele Aboriginale kuns bevat 'n soort mitologiese of geestelike inhoud.
Die meiolaniid-bene wat hier gerapporteer word, kom van die voormalige kus Lapita-begraafplaas en die middelste terrein by Teouma op die eiland Efate, Vanuatu (14) (Fig. S1). Mense uit die Lapita -kultuur was die eerste mense wat die Vanuatu/Nieu -Caledonië/Fidji -gebied in die suidweste van die Stille Oseaan 3 100 tot 3 000 jaar gelede gekoloniseer het (15-17). Die skilpadoorblyfsels wat hier gerapporteer is, is gedurende 2004 tot 2006 uit twee van die huidige skrywers (MS en S.B.) van 275 m 2 van die kulturele afsettings opgegrawe (SI teks). Die terrein is goed gestratifiseer, soos getoon in Fig. 2, met bene van meiolaniide wat oorvloedig is en beperk is tot die begraafplaasvlakke en basale lae van die latere middelste afsettings (laag 2).
Suidelike gedeelte van Teouma -opgrawing aan die agterkant van die rifterras (2009) wat die duidelik gestratifiseerde afsettings toon. L1 dui die swart tephra-ryk grond aan, L2 dui die gekonsentreerde middelafsetting aan, L3 dui die geel tephra aan, en L4 dui die verhoogde rif aan.
Die terrein het begin as 'n begraafplaas, die oudste wat nog op die Stille Oseaan -eilande gevind is, ongeveer 3 100 of 3 000 gekalibreerde jare voor die hede (cal BP) (14). Na 'n daaropvolgende tydperk van slegs kortstondige besoek aan die terrein, het 'n dorpie daar ongeveer 2 900 cal BP gevestig. Hierdie volgorde word ondersteun deur radiokoolstofdatering van dop-, been- en houtskoolmonsters van gepaardgaande menslike begrafnisse en middelmateriaal (14,18) (SI Teks).
Die ouderdomme van die skilpadbene word beperk deur hierdie argeologiese volgorde. Twee versneller MS radiokoolstof dateer op kollageen uit meiolaniidbene uit die basale vlakke van laag 2, gekalibreer tot 2 890 tot 2 760 cal BP teen 94,3% waarskynlikheid (SI teks), ondersteun hierdie afleiding. Die gepaardgaande δ 13 C waardes (−25.4, −23.1) stem ooreen met 'n terrestriese plantetende dieet vir hierdie skilpaaie. Die middelste afsettings in sommige gebiede is meer as 1 m dik, maar skilpadbene is slegs in die laagste vlakke in situ gevind. Die boonste deel van die middel kan nie later as 2500 cal BP dateer nie, op grond van pottebakkertipologie, wat goed gedateer is op ander Efate -terreine (19).
Tien eksemplare is geïdentifiseer as mariene skilpaaie, maar word nie hierna bespreek nie. Die meerderheid behoort aan 'n relatief groot terrestriese skilpad soos getoon deur byvoorbeeld humeri en femora van soortgelyke lengte, proximale en distale ente uitgebrei, en skagte merkbaar sigmoïdale borsgordel met 'n hoek tussen die dorsale skapulêre proses en acromion wat aansienlik wyer is as die benaderde 90 ° waargeneem in seeskilpaaie korakoïede kort, waaiervormige stertvlakke kort en robuust en jongmense robuust en effens herhaal (Fig. 2 en 3). Die materiaal bevat 405 bene en talle onbepaalde fragmente van been/romp wat aan meiolaniïede toegeskryf word. Identifiseerbare monsters is hoofsaaklik ledemaatbene van ten minste 30 individue (tabel 1), met kraniale en stertelemente afwesig en dopstukke skraal en fragmentêr. Baie van die bene is gebreek en die epifise het dikwels verlore gegaan. Hulle word geïdentifiseer as meiolaniid deur die volgende apomorfieë (4, 5): (ek) humerus met ectepicondylar foramen wat as 'n groef dorsaal begin, maar distaal die kondyle binnedring om ventraal oop te gaan (ii) ulna met 'n duidelike rant dorsoproksimaal, wat distaal van die artikulêre faset strek en 'n plat radioulêre artikulasie vorm (medial)iii) syfers met twee phalanges en 'n robuuste ungual (iv) dopfragmente wat relatief dun is en putte en groewe dra sonder 'n gereelde patroon op hul buitenste oppervlak en (v) teenwoordigheid van dermale wapenrusting op die doprand.
Borselemente van?M. damelipi. (A–D) Regte humeri, Holotype AMF136641 (A) en AMF136640 (B–D), in (A en B) dorsaal, (C) stert, en (D) ventrale aspekte. (E, Ek, en J) Linker ulnae, AMF136648 (E en J) en die proximale helfte van AMF.136647 (Ek) in (E) mediale en (Ek en J) dorsale aspek. (F en G) linker scapula AMF136644 in (F) ventrale en (G) syaansig. (H) Regs korakoïde AMF136652 in dorsale aspek. ca. radiaal-ulnar artikulasie r, rant wat grens vorm van dorsaal-mediale grens lae sig, sigmoïde inkeping.) *Oppervlakte is plat, nie 'n diep sulkus soos in M. platyceps. Sien SI Teks vir verwante data. (Skaalstawe, 50 mm.)
Elementfrekwensie van meiolaniid -oorblyfsels van die opgrawings van 2004 tot 2006 in Teouma, Efate, Vanuatu
Die Vanuatu meiolaniid verskil van alle genoemde Pleistocene meiolaniids, so hier rig ons 'n nuwe takson daarvoor op.
Meiolaniidae Boulenger, 1887?Meiolania Owen, 1886 (20) en?Meiolania damelipi sp. nov.
Holotipe is AMF136641, regter humerus, versamelde laag 2, eenheid 3.3–3.4, gebied 3B, Teouma Lapita -terrein, Efate, Vanuatu, 2006 (fig. 3). Etimologie is vir Willie Damelip, oorspronklik van Ambrym Island (SI Teks). Diagnose is 'n meiolaniïed wat verskil van ander Pleistoseen -spesies met 'n meer grasieuse langbeen skouergordel met 'n korakoïede, onontwikkelde dorsale en akromionprosesse wat by ongeveer 105 ° klein is en groot femorale trochanters ventraal omhul 'n diep intertrochanteriese fossa wat baie kleiner is as Ninjemys oweni. Metings van holotipe is soos volg: totale lengte, maksimum proximale breedte van 95 mm, minimum aswydte van 39 mm, 15 mm en maksimum distale breedte, 35 mm. Paratipes is alle elemente wat in Fig. 3 en 4 metings word in tabel 2 verskaf.
Bekken- en skedelelemente van?M. damelipi. (A) Linker femur AMF136642 in stertaansig (B en C) Regter tibia AMF136651 in (B) ventrale en (C) dorsale aansig. (D en E) Dermale wapenrusting van die romp in die stert (D) en ventrale (E) aansigte van AMF136646. (F) Randfragment van die ruit met geut AMF136649. (G en H) Ongeskikte phal AMF136664 in (G) ventrale en (H) dorsale aspekte. (pat, patellêre peesbevestiging nie verhoog in rif tm, trochanter major tub, tuberositeit.) Sien SI Teks vir verwante data. (Skaalstawe, 50 mm in A–F, 10 mm in G en H..)
Metings (mm) van die Holotype (AMF.136641) en die paratipes van?M. damelipi n. sp
Gegewe die afwesigheid van die diagnostiese materiaal van die skedel en die stert, en die minimale perifere materiaal van die romp of plastron, verwys ons slegs voorlopig na hierdie nuwe spesie na Meiolania. Op biogeografiese en tydelike gronde beskou ons dit as onwaarskynlik dat die insulêre?M. damelipi was spesifiek vir die Mioseen -taksa wat uit Australië beskryf is (SI Teks en tabel S1). Of dit verskil van ander naamlose taxa uit die Nieu -Caledoniese streek, kan nie uit die beskikbare materiaal vasgestel word nie. Die behoue ​​elemente maak aansienlike vergelyking met M. platyceps materiaal in die Australiese museum, beskryf deur Gaffney (5).
Humeri (Fig. 3 A–D) het minder uitgebreide eindpunte as in M. platyceps. Geskatte lengtes wissel van 40 tot 140 mm, met 'n maksimum asdiameter van 30 mm. Soos in M. platyceps, die proksimale artikulêre oppervlak is hemisferies en word dorsaal van die as afgeskakel, die mediale proses is groter as die laterale, en die proximale breedte is groter as die distale breedte. Die ectepicondylar foramen begin as 'n duidelike groef, wyer as in M. platyceps, op die dorsale gesigte van die skag, voordat dit die ectepicondyle binnedring om ventraal oop te maak. Humeri verskil van M. platyceps en M. mackayi (11) met 'n minder uitgebreide laterale proses en 'n meer proximaal projekteerbare mediale proses.
Ulnae (Fig. 3 E, Ek, en J), soos in M. platyceps, het 'n uiters goed ontwikkelde olikranproses en 'n sigmoïede inkeping, en 'n goed gedefinieerde radioulêre artikulasie (5). Radius is langer en die ruggraat vir biceps superficialis op die as is kleiner as in M. platyceps.
Die skouergordel (Fig. 3 F–H) is triradiate: soos in M. platycepsword die glenoïed nie deur 'n nek ondersteun nie; die goed ontwikkelde dorsale en akromionprosesse verskil by ongeveer 105 ° in vergelyking met 120 ° in M. platyceps en ander terrestriële skilpaaie (5) die korakoïed (Fig. 3H.), anders as M. platyceps, is nie saamgesmelt met die glenoïde nie en is meer verleng. 'N Wye kophoek word gewoonlik gekorreleer met 'n hoë liggaamsprofiel (5) wat daarop dui?M. damelipi het 'n lae liggaamsprofiel, iets meer soos seeskilpaaie.
Femora (Fig. 4A) is stewig en wissel van 45 tot 145 mm in aslengte, die kop is groot en halfrond, breër as lank en meer dorsaal op die as gerig as in M. platyceps, sodat dit nie proximaal verby die trochanter majeur uitsteek nie. Die klein en groot trochanters verskil van die femorale kop, maar anders as M. platyceps, het 'n soortgelyke proximale omvang en word ventraal verbind deur 'n benige web om 'n diep intertrochanteriese fossa te sluit.
Enkel-, pols- en syferelemente is ongewoon, maar die paar jongmense is stomp, dorsoventraal dik en buikvlakkig plat soos in M. platyceps (Fig. 4 G en H.).
Skulpfragmente van?M. damelipi is soortgelyk aan dié van meiolaniïede met 'n dun, digte buitenste beenlaag en 'n fyn kansvormige interne struktuur, maar verskil met 'n gladder eksterne tekstuur, en ten minste 'n deel van die rand van die karapace is dorsaal hol. Dermale wapenrusting was teenwoordig op die romp (Fig D en E).
Die grootte van?M. damelipi kan vergelyk word met dié van M. platyceps van die afmetings van die lang bene. Femora en humeri was onderskeidelik so lank as 145 mm en 140 mm, soortgelyk aan dié in AMF57984 met 'n skulplengte van 1 m. Groter skilpaaie was egter aanwesig, aangesien een deel van die skouergordel 'n glenoïedholte met 'n deursnee van 40 mm behou in vergelyking met 30 mm in AMF57984.
Hierdie data toon dat die meiolaniïde bestraling in die suidwestelike Stille Oseaan meer omvattend was as wat voorheen erken is (5). Verspreiding na en tussen eilande van hierdie streek sou maklik deur meiolaniïede bereik kon word. Aardse skilpaaie is hoogs lewendig (21) en sommige, bv. Dipsochelys giganteusDit is bekend dat hulle vir baie weke in die oseane oorleef het sonder toegang tot vars water (22). Alhoewel hulle nie in staat is om gerig te swem nie, is hulle dus die ideale kandidate vir die dryf van die see, wat die verspreiding van die bestaande aardse skilpaaie in die Indiese Oseaan verduidelik (22, 23). Daar is niks uniek aan Vanuatu om te verduidelik waarom meiolaniïede daar oorleef het tot met die koms van mense nie, maar dit nie in ander eilandgroepe, soos Fidji en Nieu -Caledonië, kon doen nie. In die Lord Howe-groep het die styging in die seevlak na die ystyd aansienlik verminder, wat by gebrek aan bewyse van pre-Europese besetting (24) die uitwissing van M. platyceps. For archipelagoes that retained islands of significant size in the Holocene, this cannot be the explanation. A poor or absent fossil record for most islands is the probable reason for a lack of other Holocene meiolaniids so discovery of further populations or taxa should be expected on other southwest Pacific islands where adequate habitat existed. Investigations of first contact human southwest Pacific sites will likely extend the record, and reexamination of bones previously interpreted as marine turtle might reveal that some are in fact those of terrestrial turtles.
Wedged in a crease of hills just above a long white-sand beach favored by sailboarders, the sinkhole sits in a setting so picturesque that Johnny Depp&rsquos Captain Jack Sparrow leaped off the lip of one of its high cliffs in the recent Pirates of the Caribbean Fliek On Stranger Tides. There, everything from a 352,000-year-old lava flow to a Styrofoam cup washed in during a recent hurricane has been preserved. For the past quarter century, husband-and-wife paleoecologists David Burney and Lida Pigott Burney, along with dozens of colleagues and volunteers, have been digging down through the black mud that fills the sinkhole. There they have uncovered millions of fossils&mdashin fact, the site, referred to as Makauwahi Cave, may be the richest fossil site in the entire Pacific region. The upper levels contain thousands of artifacts, ranging from animal bones to stone tools and carved wood, all of which were washed, blown, or thrown into the cave. But despite the richness of the site in terms of the evidence, Burney doesn&rsquot need expensive drilling equipment or a massive dig project to plumb the site&rsquos secrets. &ldquoIt&rsquos the poor man&rsquos time machine,&rdquo he says. Small trowels, a very good water pump to keep groundwater under control, and wood-framed screens, along with a great deal of tenacity, are all that&rsquos required.