'n Wolk is 'n sigbare massa vloeistofdruppels of bevrore kristalle wat in die atmosfeer hang, bo die oppervlak van die aarde of ander hemelliggaam. Die term word ook gebruik om na sigbare massas in die ruimte wat deur swaartekrag aangetrek word te verwys, soos interstellêre wolke en nebulae.
Wanneer die waterdamp naby die oppervlak kondenseer, word warmte vrygestel wat 'n stabiliserende uitwerking op die temperatuur het, en dit is onwaarskynlik dat die druppels sal vries. By rypvorming (in die koue, droë winterseisoen) is die lug so droog dat die temperatuur ver moet daal voordat kondensasie plaasvind. Die waterdamp gaan by hierdie temperatuur direk oor in yskristalle en ryp word gevorm. In die lug word dikwels druppeltjies gevorm wat as mis sigbaar word.
Indien daar wind waai, word die lug deur turbulensie oor 'n dikker laag versprei en die gemiddelde afkoeling is te klein, sodat daar nie kondensasie plaasvind nie. Mis kan ook gevorm word wanneer koue lug bokant 'n warmer wateroppervlak lê. Die waterdampmolekules wat uit die water verdamp, kondenseer in die kouer lug daarbo en word as mis sigbaar. Die proses stem ooreen met stoomvorming by warm water.
Horisontaal bewegende lug kan omhoog gestu word wanneer dit ŉ hindernis soos 'n ry heuwels of ŉ bergreeks teëkom. Met die styging sal die lug afkoel en kan kondensasie wolke (reliëfbewolking) en mis tot gevolg hê. Die windkant van die bergreeks is daarom dikwels in wolke gehul en daar val dan ook relatief baie reën, soos byvoorbeeld aan die seekant van die Drakensberg. Aan die lykant van die berg is die lug wat oor die kruin styg en aan die ander kant afdaal, warmer, en die wolke verdwyn, hoewel die lug ook reeds droër is as gevolg van die neerslag aan die reënkant.
Die droë, warm lug het trouens dikwels die onaangename warm bergwinde tot gevolg. In die Alpe staan hierdie wind as die fohn bekend, en in Noord-Amerika as die Zhinook. Lug kan ook styg wanneer dit oor 'n ander lugmassa gestoot word. Hierdie verskynsel word algemeen aangetref by frontvlakke. Warm, ligte lug gly teen die koue, swaar lug op en die bewolking wat hierdeur ontstaan, heet frontale bewolking. 'n Ander moontlikheid vir styging le in die plaaslike verwarming van lug aan die aardoppervlak, waar dit onstabiel raak en opstyg (konveksiestroming).
Die son en maan bly deur hierdie wolke sigbaar en dit werp geen skaduwee nie. Die wolke word gekenmerk deur 'n stralekrans wat in die sonlig gevorm word. Die tweede wolkfamilie bestaan uit die middelbare wolke, wat oor die algemeen op 'n hoogte van tussen 2 en 6 km aangetref word. Hulle is digter as die hoë wolke en gee 'n ligte skaduwee.
Sommige wolke kan bo die troposfeer gevind word en nog ander wolke vorm as gevolg van 'n wisselwerking met 'n spesifieke geografiese eienskap