Verder hou die titel iets van ‘n verrassingselement in wat mens terugvoer na die gesegde ‘uit die bloute’, maar dit word hier nuut ontgin om realisties (waarheidsgetrou?) te verwys na die oseaan as agtergrondgegewe waarbinne die digter sy gedigte plaas. Opperman (Brink 2008:294) se “Sondag van ŉ kind” – waarin ŉ sekere wolhaarstorie, of ŉ storie van ŉ kind wat homself nie wol oor die oë laat trek het nie, vertel word? – en geniet dit te vreeslik: In die gedig “Om’t ewe” (7) spreek die digter die leser direk aan as “Geagte leser” – dit is ‘n soort voorwoord waarin die voornemende leser gewaarsku word oor die aard van die gedigte wat gaan volg: “Hulle sê terloops my verse is nie singbaar nie”, maar, soos altyd, skryf die digter ín téén die aanvaarde norme en neem sy oudergewoonte dié posisie in waar haar woorde haar van ander mense vervreem: “Sal ek my steur aan hierdie hulle? (…) Terloops, dis my om’t ewe.”