Theodore Roosevelt se vrou en ma sterf - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die toekomstige president Theodore Roosevelt se vrou en moeder sterf, slegs ure uitmekaar, op 14 Februarie 1884.
Roosevelt was aan die werk in die wetgewer van die staat New York en het probeer om 'n wetsontwerp op die hervorming van die regering te kry toe hy deur sy gesin ontbied is. Hy het teruggekeer huis toe om te sien dat sy ma, Mittie, aan tifuskoors beswyk het. Op dieselfde dag sterf sy vrou van vier jaar, Alice Lee, aan Bright se siekte, 'n ernstige niersiekte. Slegs twee dae voor haar dood het Alice Lee die egpaar se dogter, Alice, gebaar.
Die dubbele tragedie het Roosevelt verwoes. Hy het die mense rondom hom beveel om nie die naam van sy vrou te noem nie. Beswaard van hartseer het hy die politiek laat vaar, die baba Alice by sy suster Bamie agtergelaat en aan die einde van 1884 toegeslaan op die Dakota -gebiede, waar hy as 'n boer gewerk het en twee jaar as balju gewerk het. Toe Roosevelt nie besig was om vee groot te maak of as die plaaslike wetgewer op te tree nie, het hy tyd gevind om sy passie vir lees en geskiedenis te geniet. Nadat 'n sneeustorm in 1885 sy gewaardeerde beeskudde uitgewis het, besluit Roosevelt om terug te keer na die oostelike samelewing. Toe hy in 1886 in New York teruggekeer het, het hy weer die politiek aangeneem en die opvoeding van sy voorbarige dogter, Alice, wat later 'n nasionale beroemdheid geword het, oorgeneem.
Na 'n tydperk in die Spaans-Amerikaanse oorlog en as goewerneur van New York, verower Roosevelt 'n plek as William McKinley se onderpresident in 1900. Toe McKinley aan die begin van sy tweede termyn in 1901 sterf, verhuis Roosevelt na die Withuis, waar hy en sy gesin die volgende agt jaar sou deurbring.
Alice het haar pa bewonder en respekteer, maar volgens haar herinneringe en vriende het sy 'n wrok teenoor hom gehad omdat sy haar as baba verlaat het. Nie lank nadat hy in 1886 met sy tweede vrou, Edith, getroud is nie, kompeteer Alice nie net met haar pa se politieke makkers en nuwe vrou om sy aandag nie, maar ook met haar vyf halfbroers wat vinnig agtereenvolgens aangekom het. Die hoogmoedige Alice het moontlik as skandalige gedrag as vergelding oorgegaan.
Die Roosevelt -era het saamgeval met 'n onderdrukkende tyd in die vrouegeskiedenis, maar die uitgesproke en onafhanklike Alice het aanvaarbare gedrag ontwrig en as eerste dogter in die kollig geval. Alice se aktiwiteite as 'n jong volwassene, soos om te rook en om laat saam met seuns uit te bly, het haar pa ontstel, wat haar nietemin bederf het. In 'n geval toe Roosevelt herhaaldelik by 'n vergadering in die Withuis ingebars het, het hy verskonend opgetrek; ek kan die land bestuur of ek Alice beheer, maar ek kan dit nie moontlik doen nie.
Nadat Roosevelt die amp verlaat het, het Alice 'n hoë profiel in die Washington -samelewing gehandhaaf. Sy is verbied om die Taft Withuis te besoek nadat 'n voodoo -pop van mevrou Taft (begrawe deur Alice) in die voorste grasperk gevind is. President Wilson het haar ook verbied uit die Withuis -samelewing as vergelding omdat sy in die openbaar 'n lelike opmerking oor hom gemaak het. Wilson was nie haar enigste doelwit nie - sy het eens opgemerk dat haar vriend, Calvin Coolidge, vise -president van Warren Harding, gelyk het asof hy op 'n piekel gespeen is.
LEES MEER: 7 Min bekende erfenisse van Teddy Roosevelt
14 Februarie 1884: Theodore Roosevelt se vrou en ma sterf
Op hierdie dag in 1884 sterf toekomstige president Theodore Roosevelt se vrou en moeder, slegs ure uitmekaar.
Die dubbele tragedie het Roosevelt verwoes. Hy het die mense rondom hom beveel om nie die naam van sy vrou te noem nie. Beswaard van hartseer het hy die politiek laat vaar, die baba Alice by sy suster Bamie agtergelaat en aan die einde van 1884 toegeslaan op die Dakota -gebiede, waar hy as 'n boer gewerk het en twee jaar as balju gewerk het. Toe Roosevelt nie besig was om vee groot te maak of as die plaaslike wetgewer op te tree nie, het hy tyd gevind om sy passie vir lees en geskiedenis te geniet. Nadat 'n sneeustorm in 1885 sy gewaardeerde beeskudde uitgewis het, besluit Roosevelt om terug te keer na die oostelike samelewing. Toe hy in 1886 in New York teruggekeer het, het hy weer die politiek aangeneem en die opvoeding van sy voorbarige dogter, Alice, oorgeneem, wat later 'n nasionale beroemdheid geword het.
Na 'n tydperk in die Spaans-Amerikaanse oorlog en as goewerneur van New York, verower Roosevelt 'n plek as William McKinley 's se vise-presidensiële stuurman in 1896. Toe McKinley aan die begin van sy tweede termyn in 1901 sterf, verhuis Roosevelt in die Wit Huis, waar hy en sy gesin die volgende agt jaar sou deurbring.
Alice het haar pa bewonder en respekteer, maar volgens haar herinneringe en vriende het sy 'n wrok teenoor hom gehad omdat sy haar as baba verlaat het. Nie lank nadat hy in 1886 met sy tweede vrou, Edith, getroud is nie, het Alice meegeding om nie net met haar pa se politieke makkers en nuwe vrou om sy aandag nie, maar ook met haar vyf halfbroers wat vinnig agtereenvolgens aangekom het. Die hoogmoedige Alice het moontlik as skandalige gedrag as vergelding oorgegaan.
Die Roosevelt -era het saamgeval met 'n onderdrukkende tyd in die geskiedenis van vroue, maar die uitgesproke en onafhanklike Alice het aanvaarbare gedrag ontwrig en as eerste dogter in die kollig gestaan. Alice se aktiwiteite as 'n jong volwassene, soos om te rook en laat saam met seuns uit te bly, het haar pa ontstel, wat haar nogtans toegelaat het. In 'n geval toe Roosevelt herhaaldelik by 'n vergadering in die Withuis ingebars het, het hy om verskoning gevra, ek kan die land bestuur of ek Alice beheer, maar ek kan dit nie moontlik doen nie.
Nadat Roosevelt die amp verlaat het, het Alice 'n hoë profiel in die Washington -samelewing gehandhaaf. Sy is verbied om die Taft Withuis te besoek nadat 'n voodoo -pop van mevrou Taft (begrawe deur Alice) in die voorste grasperk gevind is. President Wilson het haar ook uit die Withuis verbied as weerwraak omdat sy in die openbaar 'n lelike opmerking oor hom gemaak het. Wilson was nie haar enigste doelwit nie, en sy het eens opgemerk dat haar vriend, Calvin Coolidge, vise -president van Warrern Harding, lyk asof hy op 'n piekel gespeen is.
Alice Hathaway Lee Roosevelt (1861-1884) was Theodore Roosevelt en rsquos se eerste vrou. Gebore in Chestnut Hill, Massachusetts, op 29 Julie 1861, aan die welgestelde bankier George Cabot Lee en sy vrou Caroline Watts Haskell Lee, Alice ontmoet Theodore toe sy sewentien jaar oud was. Hy was toe 'n negentienjarige student aan Harvard College en sy was 'n neef van mede-voorgraadse Richard Saltonstall.
Bekend as & ldquoSunshine & rdquo vir haar vrolike temperament, was Alice lank, atleties, wilgerig, met grysblou oë en fyn blonde hare. Sy speel klavier en geniet tennis, boogskiet en bootvaart. Theodore was eensgesind in sy gesukkel. Hy het homself met haar gesin beledig en wanhoop toe mededingers sy pak dreig.
Nadat sy aanvanklike voorstel verwerp is, het Alice einde Januarie 1880 ingestem om met Theodore te trou. Hulle is getroud op Roosevelt en rsquos se twee en twintigste verjaardag, 27 Oktober 1880, in Brookline & rsquos First Parish Unitarian Church. Hulle het wittebrood in Tranquility, die Roosevelt -huis in Oysterbaai, gereis en daarna by Theodore & rsquos -gesin ingetrek in West 57ste Straat 6 in New York. Terwyl Theodore Columbia Law School bygewoon het, het hy by sy oom Robert Roosevelt geleer en begin skryf Die vlootoorlog van 1812, Het Alice naatloos saam met haar man en haar moeder en broers en susters in die lewe aangesluit.
Die jong paartjie het deelgeneem aan die sosiale wêreld van die elite New York. Hulle het in 1881 vyf maande lank deur Europa getoer. By hul terugkeer hardloop Theodore Roosevelt suksesvol vir die staatsvergadering op die Republikeinse kaartjie. In Oktober 1882 het die Roosevelts hul eie huis in West 45ste Straat 55 gevestig. Die winter verhuis Alice na die koshuis Theodore & rsquos Albany en leer hy oor die politiek van Empire State.
In die somer van 1883 word Alice swanger. Die beplanning vir 'n groot gesin, Theodore en Alice het grond gekoop naby Tranquility waarop hulle Leeholm, 'n groot, deurmekaar huis, kan oprig. Theodore het in September 1883 weswaarts na die Dakota -gebied gegaan om bisons te jag en die Maltese Cross Ranch gekoop.
Later die herfs, namate haar swangerskap vorder, keer Alice terug na haar skoonmoeder en huis in New York, deels omdat Roosevelt gereeld in Albany was. Hy was die naweek van 9-11 Februarie daar. Toe hy weer na die wetgewer vertrek, het sy ma siek geword en die ma van Alice en rsquos het aangekom.
Op die aand van 12 Februarie 1884 het Alice die lewe geskenk aan 'n kragtige dogter van 8 pond. Die gesin het Theodore gewaarsku dat Alice nie heeltemal gesond was nie. Op die 13de het 'n ander telegram Theodore ontbied, omdat Alice & rsquos se toestand versleg het. Sy ly aan Bright & rsquos -siekte, of nefritis van die nier. Theodore Roosevelt het die verskriklike weer beveg om sy vrou en rsquos se bed te bereik voor haar dood, die middag van 14 Februarie.
Theodore Roosevelt en rsquos se ma is elf uur vroeër aan tifus dood. 'N Dubbele begrafnis is by die Presbyterian Church in Fifth Avenue gehou. Alice Hathaway Lee Roosevelt is begrawe in die Green-Wood-begraafplaas. Die babadogter het Alice Lee Roosevelt genoem en is die dag na die begrafnisse gedoop.
Theodore Roosevelt se vrou
Die eerste vrou wat Theodore Roosevelt se vrou geword het, was Alice Hathaway Lee. Sy was slegs 17 jaar oud toe hulle mekaar op 18 Oktober 1878 ontmoet het by die huis van haar bure, die Saltonstalls, wie se seun Richard klasgenote was by Teddy aan die Harvard Universiteit. Teddy het gevoel dat hy verlief geraak het op Alice vanaf die eerste ontmoeting, en deur Thanksgiving - 'n paar weke nadat hulle ontmoet het - reeds besluit het dat hy met haar sou trou. In Junie 1879 stel Teddy Alice voor, maar sy neem meer as agt maande om hom 'n antwoord te gee. Gedurende hierdie tyd het Theodore die hulp van sy ma en susters ingeroep om hom te help om haar te hof, en uiteindelik haar op 13 Februarie 1880 ontvang. Hulle kondig hul verlowing die volgende dag aan - Valentine's 's Day.
Die egpaar trou op 27 Oktober 1880 (Teddy se 22ste verjaardag) in die Unitarian Church in Brookline, Massachusetts. Teen die datum van hul huwelik was Alice slegs 19 jaar oud. By die huwelik en onthaal by die huis van Alice ' se ouers was 'n vrou met die naam Edith Carow, wat later die tweede vrou van Teddy sou word. Na die troue moes die egpaar hul wittebrood uitstel omdat Theodore by die Columbia Law School aanvaar is. In plaas daarvan het hulle twee weke by die Oyster Bay Roosevelt-gesinshuis deurgebring en daarna by Teddy se moeder, Martha, ingetrek.
Met die moord op president McKinley, word Theodore Roosevelt, nog nie 43 nie, die jongste president in die geskiedenis van die land. Hy het die presidentskap nuwe opwinding en mag gebring, terwyl hy die Kongres en die Amerikaanse publiek vinnig gelei het tot progressiewe hervormings en 'n sterk buitelandse beleid.
Hy was van mening dat die president as 'n beloning van die mense die nodige stappe moet doen vir die openbare belang, tensy dit uitdruklik deur die wet of die Grondwet verbied word. "Ek het nie mag ingeneem nie, " het hy geskryf, " maar ek het die gebruik van uitvoerende mag aansienlik verbreed. "
Roosevelt se jeug het skerp verskil van dié van die presidente van die houthut. Hy is in 1858 in New York gebore in 'n welgestelde gesin, maar ook hy het gesukkel - teen swak gesondheid - en het tydens sy triomf 'n voorstander geword van die strawwe lewe.
In 1884 sterf sy eerste vrou, Alice Lee Roosevelt, en sy ma op dieselfde dag. Roosevelt het 'n groot deel van die volgende twee jaar op sy plaas in die Badlands van Dakota -gebied deurgebring. Daar het hy sy hartseer onder die knie gekry terwyl hy in die saal gewoon het, vee bestuur en grootwild gejag het - hy het selfs 'n outlaw gevange geneem. By 'n besoek aan Londen trou hy in Desember 1886 met Edith Carow.
Tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog was Roosevelt kolonel van die Rough Rider Regiment, wat hy op 'n aanklag by die slag van San Juan gelei het. Hy was een van die opvallendste helde van die oorlog. Baas Tom Platt, wat 'n held nodig gehad het om aandag af te trek van skandale in die staat New York, aanvaar Roosevelt as die Republikeinse kandidaat vir goewerneur in 1898. Roosevelt wen en dien met lof.
As president het Roosevelt die ideaal gehad dat die regering die groot skeidsregter van die botsende ekonomiese magte in die land moet wees, veral tussen kapitaal en arbeid, wat aan elkeen geregtigheid waarborg en aan niemand gunste uitdeel nie. Roosevelt het skouspelagtig na vore getree as 'n " -vertroue -buster " deur die ontbinding van 'n wonderlike spoorwegkombinasie in die noordweste te dwing. Ander antitrust -pakke ingevolge die Sherman -wet het gevolg.
Roosevelt het die Verenigde State meer aktief na die wêreldpolitiek gestuur. Hy haal graag 'n gunsteling spreekwoord aan, " Praat saggies en dra 'n groot stok. " Bewus van die strategiese behoefte aan 'n kortpad tussen die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan, verseker Roosevelt die bou van die Panamakanaal. Sy uitvloeisel van die Monroe -doktrine het die vestiging van buitelandse basisse in die Karibiese Eilande verhoed en het die uitsluitlike reg op ingryping in Latyns -Amerika aan die Verenigde State ontneem.
Hy het die Nobelprys vir Vrede gewen vir die bemiddeling van die Russies-Japannese Oorlog, het 'n ooreenkoms bereik oor immigrasie met Japan en het die Groot Wit Vloot op 'n welwillendheidstoer deur die wêreld gestuur.
Sommige van Theodore Roosevelt se doeltreffendste prestasies was behoud. Hy het die nasionale woude in die Weste geweldig toegevoeg, lande vir openbare gebruik gereserveer en groot besproeiingsprojekte bevorder.
Hy kruis eindeloos oor sake groot en klein, opwindende gehore met sy hoë stem, sy kakebeen en sy vuis. Die lewe van strawwe pogings was 'n moet vir die mense om hom, terwyl hy saam met sy vyf jonger kinders gekuier het en ambassadeurs op staptogte deur Rock Creek Park in Washington, DC gelei het.
Roosevelt het in 1909 die presidentskap verlaat en op 'n Afrika -safari gegaan, waarna hy teruggekeer het na die politiek. In 1912 het hy as president op die kaartjie van die Progressive Party gekies. Aan verslaggewers het hy eenkeer opgemerk dat hy so geskik voel soos 'n bulbul, en die bynaam van sy nuwe party.
Tydens sy veldtog in Milwaukee is hy deur 'n fanatikus in die bors geskiet. Roosevelt het gou herstel, maar sy woorde op daardie tydstip was van toepassing ten tyde van sy dood in 1919: Geen mens het 'n gelukkiger lewe gehad as wat ek in elke opsig 'n gelukkiger lewe gelei het nie. "
Anna Eleanor Roosevelt is gebore op 11 Oktober 1884 in Manhattan, New York,   vir sosialiste Anna Rebecca Hall en Elliott Bulloch Roosevelt.  Van kleins af wou sy verkies word om haar middelnaam, Eleanor, te noem. Deur haar pa was sy 'n niggie van president Theodore Roosevelt. Deur haar ma was sy 'n niggie van die tenniskampioene Valentine Gill "Vallie" Hall III en Edward Ludlow Hall. Haar ma het haar 'Ouma' genoem, omdat sy as kind so ernstig opgetree het.  Anna het Eleanor emosioneel verwerp en was ook ietwat skaam oor die beweerde "eerlikheid" van haar dogter. 
Roosevelt het twee jonger broers gehad: Elliott Jr. en Hall. Sy het ook 'n halfbroer, Elliott Roosevelt Mann, gehad deur haar pa se verhouding met Katy Mann, 'n bediende wat by die gesin in diens was.  Roosevelt is gebore in 'n wêreld van enorme rykdom en voorreg, aangesien haar gesin deel was van die hoë samelewing in New York, die 'deinings' genoem. 
Op 19 Mei 1887 was die tweejarige Roosevelt aan boord van die SS Britannic met haar pa, ma en tante Tissie, toe dit met White Star Liner bots SS Kelties. Sy is in 'n reddingsboot laat sak en sy en haar ouers is na die Kelties en keer terug na New York. Na hierdie traumatiese gebeurtenis was Eleanor haar lewe lank bang vir skepe en die see. 
Haar ma is op 7 Desember 1892 aan difterie oorlede, en Elliott Jr. is die volgende Mei aan dieselfde siekte oorlede.  Haar pa, 'n alkoholis wat in 'n sanitêr was, sterf op 14 Augustus 1894 nadat hy tydens 'n aanval van delirium tremens uit 'n venster gespring het. Hy het die val oorleef, maar is dood aan 'n aanval.  Roosevelt se kinderverliese het haar lewe lank geneig tot depressie gelaat.  Haar broer Hall het later aan alkoholisme gely.  Voordat haar pa sterf, het hy haar gesmeek om as moeder op te tree in die rigting van Hall, en dit was 'n versoek waarop sy die res van Hall se lewe goedgekeur het. Roosevelt het op Hall gewag, en toe hy hom in 1907 by die Groton -skool inskryf, het sy hom as begeleier vergesel. Terwyl hy by Groton was, skryf sy hom byna daagliks, maar sy voel altyd 'n tikkie skuldgevoel dat Hall nie 'n voller kinderjare gehad het nie. Sy was verheug oor die briljante prestasie van Hall op skool en was trots op sy vele akademiese prestasies, waaronder 'n meestersgraad in ingenieurswese aan Harvard. 
Na die dood van haar ouers, is Roosevelt grootgemaak in die huis van haar ouma aan moederskant, Mary Livingston Ludlow van die Livingston -gesin in Tivoli, New York.  As kind was sy onseker en honger weens liefde, en beskou haarself as die "lelike eendjie".  Roosevelt skryf egter op 14 dat 'n mens se lewensvooruitsigte nie heeltemal afhanklik was van fisiese skoonheid nie: "hoe eenvoudig 'n vrou ook al mag wees as die waarheid en lojaliteit op haar gesig gestempel word, alles sal tot haar aangetrokke wees." 
Roosevelt is privaat onderrig en met die aanmoediging van haar tante Anna "Bamie" Roosevelt is sy op 15 -jarige ouderdom na die Allenswood Academy gestuur, 'n privaat afrigtingsskool in Wimbledon, buite Londen, Engeland, , waar sy vanaf 1899 opgevoed is. tot 1902. Die skoolhoof, Marie Souvestre, was 'n bekende opvoeder wat probeer het om selfstandige denke by jong vroue te kweek. Souvestre het 'n spesiale belangstelling in Roosevelt, wat Frans vlot geleer het en selfvertroue gekry het.  Roosevelt en Souvestre het 'n korrespondensie gehou tot Maart 1905, toe Souvestre gesterf het, en daarna het Roosevelt die portret van Souvestre op haar lessenaar neergesit en briewe saamgebring.  Roosevelt se eerste neef, Corinne Douglas Robinson, wie se eerste kwartaal op Allenswood oorvleuel met die laaste van Roosevelt, het gesê dat Roosevelt, toe sy by die skool aankom, 'alles' by die skool was.Sy was deur almal geliefd. " Roosevelt wou by Allenswood voortgaan, maar sy word in 1902 deur haar ouma ontbied om haar sosiale debuut te maak. 
Op 17-jarige ouderdom in 1902 voltooi Roosevelt haar formele opleiding en keer terug na die Verenigde State. Sy word op 14 Desember tydens 'n debutantebal in die Waldorf-Astoria-hotel aangebied.  Sy het een keer oor haar debuut in 'n openbare gesprek gesê: "Dit was eenvoudig aaklig. Dit was natuurlik 'n pragtige partytjie, maar ek was so ongelukkig, want 'n meisie wat uitkom, is so ellendig as sy nie weet nie al die jongmense. Natuurlik was ek so lank in die buiteland dat ek kontak verloor het met al die meisies wat ek in New York geken het. Ek was ellendig daaroor. " 
Roosevelt was kort na sy stigting aktief by die New York Junior League, en het dans en calisthenics in die krotbuurte aan die East Side geleer.  Die organisasie is onder die aandag van Roosevelt gebring deur haar vriendin, stigter van die organisasie, Mary Harriman, en 'n manlike familielid wat die groep gekritiseer het omdat hulle "jong vroue tot openbare aktiwiteite lok". 
Roosevelt was 'n lewenslange Episcopalian, het gereeld dienste bygewoon en was baie vertroud met die Nuwe Testament. Dr Harold Ivan Smith verklaar dat sy, "baie openbaar was oor haar geloof. In honderde rubrieke" My Day "en" If You Ask Me "het sy kwessies oor geloof, gebed en die Bybel behandel."  
Huwelik en gesinslewe
In die somer van 1902 ontmoet Roosevelt haar pa se vyfde neef, Franklin Delano Roosevelt, op 'n trein na Tivoli, New York.  Die twee het met 'n geheime korrespondensie en romanse begin en op 22 November 1903 verloof geraak.  Franklin se ma, Sara Ann Delano, het die vakbond teengestaan ​​en hom laat beloof dat die verlowing vir 'n jaar nie amptelik aangekondig sou word nie. 'Ek weet watter pyn ek u moes veroorsaak het,' het hy aan sy ma geskryf oor sy besluit. Maar, het hy bygevoeg: 'Ek ken my eie gedagtes en ken dit al lank, en ek weet dat ek nooit anders sou kon dink nie.'  Sara het haar seun in 1904 op 'n Karibiese vaart geneem, in die hoop dat 'n skeiding die romanse sou onderdruk, maar Franklin bly vasbeslote.  Die huweliksdatum was vasgestel vir president Theodore Roosevelt, wat in New York sou wees vir die St. Patrick's Day parade, en wat ingestem het om die bruid weg te gee. 
Die egpaar is op 17 Maart 1905 getroud tydens 'n huwelik wat deur Endicott Peabody, die hoof van die bruidegom aan die Groton School, behartig is.   Haar neef Corinne Douglas Robinson was 'n strooimeisie. Die huwelik het plaasgevind in Algonac, 'n gesinslandgoed van Franklin se ma se familie in Newburgh. Theodore Roosevelt se bywoning van die seremonie was nuus op die voorblad Die New York Times en ander koerante. Toe hy gevra is oor sy gedagtes oor die vakbond Roosevelt - Roosevelt, het die president gesê: "Dit is goed om die naam in die familie te hou." Die egpaar het 'n voormalige wittebrood van een week in Hyde Park deurgebring en daarna 'n huishouding in 'n woonstel in New York opgerig. Daardie somer is hulle op hul formele wittebrood, 'n drie maande lange toer deur Europa. 
By die terugkeer na die VSA het die pasgetroudes hulle gevestig in 'n huis in New York wat deur Franklin se ma verskaf is, sowel as in 'n tweede woning op die landgoed van die gesin met 'n uitsig oor die Hudsonrivier in Hyde Park, New York. Van die begin af het Roosevelt 'n omstrede verhouding met haar beheersende skoonmoeder gehad. Die meenthuis wat Sara vir hulle gegee het, is deur skuifdeure aan haar eie woning verbind, en Sara het albei huishoudings in die dekade na die huwelik bestuur. Vroeg het Roosevelt 'n ineenstorting gehad waarin sy aan Franklin verduidelik het: "Ek hou nie daarvan om in 'n huis te woon wat op geen manier myne was nie, een waaraan ek niks gedoen het nie en wat nie die manier waarop ek wou leef verteenwoordig nie. ", maar min verander.  Sara het ook probeer om die opvoeding van haar kleinkinders te beheer, en Roosevelt het later besin dat "Franklin se kinders meer my skoonma se kinders was as hulle myne".  Roosevelt se oudste seun, James, onthou hoe Sara vir haar kleinkinders gesê het: "Jou ma het jou net verveel, ek is meer jou ma as wat jou ma is." 
Roosevelt en Franklin het ses kinders gehad:
Roosevelt hou nie daarvan om seks met haar man te hê nie. Sy het eenkeer vir haar dogter Anna gesê dat dit 'n "beproewing was om te dra".  Sy beskou haarself ook as ongeskik vir moederskap, en skryf later: "Dit het my nie vanself gekom om klein kindertjies te verstaan ​​of om dit te geniet nie". 
In September 1918 pak Roosevelt een van Franklin se tasse uit toe sy 'n bondel liefdesbriewe aan haar ontdek van haar sosiale sekretaris, Lucy Mercer. Hy het oorweeg om sy vrou vir Mercer te verlaat. Na druk van sy politieke adviseur, Louis Howe, en van sy ma, wat gedreig het om Franklin te onterf as hy sou skei, bly die egpaar egter getroud.  Hulle vereniging was van toe af meer 'n politieke vennootskap. Roosevelt, ontnugter, het weer aktief geword in die openbare lewe en het hom toenemend toegespits op haar maatskaplike werk as op haar rol as vrou. 
In Augustus 1921 het die gesin op Campobello Island, New Brunswick, Kanada, vakansie gehou toe Franklin met 'n verlammende siekte gediagnoseer is, wat destyds polio was.   Tydens die siekte, deur haar verpleegsorg, het Roosevelt Franklin waarskynlik van die dood gered.  Sy bene bly permanent verlam. Toe die omvang van sy gestremdheid duidelik word, het Roosevelt 'n uitgerekte stryd met haar skoonmoeder gevoer oor sy toekoms en hom oorreed om in die politiek te bly ten spyte van Sara se aandrang dat hy uittree en 'n landgenoot word. Die behandelende dokter van Franklin, dr. William Keen, het Roosevelt se toewyding aan die geteisterde Franklin geprys gedurende sy reis. 'U was 'n seldsame vrou en het u swaar las die dapperste gedra', het hy gesê en haar 'een van my heldinne' uitgeroep. 
Dit was 'n keerpunt in Roosevelt en Sara se jarelange stryd, en namate Eleanor se openbare rol toeneem, het sy toenemend van Sara se beheer losgemaak.   Die spanning tussen Sara en Roosevelt oor haar nuwe politieke vriende het tot die punt gestyg dat die gesin 'n huisie by Val-Kill gebou het, waarin Roosevelt en haar gaste gewoon het toe Franklin en die kinders weg was van Hyde Park.   Roosevelt noem self die plek Val-Kill, losweg vertaal as "watervalstroom"  uit die Nederlandse taal wat algemeen voorkom by die oorspronklike Europese setlaars van die gebied. Franklin moedig sy vrou aan om hierdie eiendom te ontwikkel as 'n plek waar sy 'n paar van haar idees vir werk met winterwerk vir landelike werkers en vroue kan implementeer. Elke jaar, toe Roosevelt 'n piekniek gehou het by Val-Kill vir oortreders, het haar kleindogter Eleanor Roosevelt Seagraves haar bygestaan. Sy was haar hele lewe lank naby haar ouma. Seagraves het haar loopbaan as opvoeder en bibliotekaris gekonsentreer op die lewering van baie van die oorsake wat Roosevelt begin en ondersteun het.
In 1924 beywer sy haar vir die demokraat Alfred E. Smith in sy suksesvolle herverkiesingsbod as goewerneur van die staat New York teen die Republikeinse genomineerde, haar eerste neef Theodore Roosevelt Jr.  Theodore Jr. het haar nooit vergewe nie. Eleanor se tante, Anna "Bamie" Roosevelt Cowles, het ná die verkiesing in die openbaar met haar gebreek. Sy skryf aan haar niggie: "Ek haat dit net dat Eleanor haarself laat lyk soos sy lyk. Hoewel sy nooit aantreklik was nie, het sy altyd 'n sjarmante effek vir my gehad, maar helaas! Omdat politiek haar grootste belangstelling geword het, het al haar sjarme verdwyn . " Roosevelt verwerp Bamie se kritiek deur na haar te verwys as 'n" bejaarde vrou ". [ aanhaling nodig ] Bamie en Roosevelt het egter uiteindelik versoen.
Die oudste dogter van Theodore, Alice, het ook met Roosevelt gebreek oor haar veldtog. Alice en haar tante het versoen nadat laasgenoemde 'n vertroostende brief aan Alice geskryf het oor die dood van Alice se dogter, Paulina Longworth.
Roosevelt en haar dogter Anna het vervreemd geraak nadat sy 'n paar van haar ma se sosiale pligte by die Withuis oorgeneem het. Die verhouding was verder gespanne omdat Roosevelt in Februarie 1945 (twee maande voor FDR se dood) bitter graag saam met haar man na Jalta wou gaan, maar hy het Anna eerder geneem. 'N Paar jaar later kon die twee versoen en saamwerk aan talle projekte. Anna het vir haar ma gesorg toe sy in 1962 terminaal siek was.
Roosevelt se seun Elliott het talle boeke geskryf, waaronder 'n raaiselreeks waarin sy ma die speurder was. Hierdie moordmisteries is egter deur William Harrington ondersoek en geskryf. Hulle het voortgegaan tot Harrington se dood in 2000, tien jaar na Elliott se dood.  Saam met James Brough skryf Elliot ook 'n baie persoonlike boek oor sy ouers The Roosevelts of Hyde Park: An Untold Story, waarin hy besonderhede oor die seksuele lewens van sy ouers onthul het, insluitend sy pa se verhoudings met minnares Lucy Mercer en sekretaresse Marguerite ("Missy") LeHand,  asook grafiese besonderhede rondom die siekte wat sy vader lamgelê het. Die biografie, wat in 1973 gepubliseer is, bevat ook waardevolle insigte oor FDR se verkiesing tot vise -president, sy opkoms tot die goewerneurskap van New York en die vaslegging van die presidentskap in 1932, veral met die hulp van Louis Howe. Toe Elliott hierdie boek in 1973 publiseer, het Franklin Delano Roosevelt Jr. gelei dat die familie hom ontken het dat die boek deur alle broers en susters van Elliot erg verwerp is. Nog een van die broers en susters, James, het gepubliseer My ouers, 'n ander siening (met Bill Libby, 1976), wat gedeeltelik geskryf is as 'n reaksie op Elliot se boek. 'N Opvolger van 'N Onvertelde verhaal met James Brough, gepubliseer in 1975 en getiteld 'N Rendezvous met die lot, het die Roosevelt -sage tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog gedra. Moeder R .: Eleanor Roosevelt se onvertelde verhaal, ook saam met Brough, is in 1977 gepubliseer. Eleanor Roosevelt, met liefde: 'n eeufeesherinnering, het in 1984 uitgekom.
In die 1930's het Roosevelt 'n baie noue verhouding gehad met die legendariese vlieënier Amelia Earhart (1897–1937). Een keer het die twee uit die Withuis gekom en na 'n partytjie gegaan wat vir die geleentheid geklee was. Nadat sy met Earhart gevlieg het, het Roosevelt 'n studentevergunning gekry, maar het nie verder gegaan met haar planne om te leer vlieg nie. Franklin was nie ten gunste daarvan dat sy vrou 'n vlieënier word nie. Tog het die twee vroue gereeld deur hul lewens gekommunikeer. 
Roosevelt het ook 'n noue verhouding gehad met die verslaggewer Lorena Hickok van Associated Press (AP) (1893–1968), wat haar gedurende die laaste maande van die presidensiële veldtog behandel het en 'mal oor haar was'.  Gedurende hierdie tydperk skryf Roosevelt daagliks 10 tot 15 bladsye briewe aan "Hick", wat van plan was om 'n biografie van die First Lady te skryf.  Die letters bevat onder meer liefdes soos: "Ek wil my arms om jou sit en jou by die hoek van jou mond soen"  en, "Ek kan jou nie soen nie, so ek soen jou 'prentjie' goeie nag en goeie more! "  By Franklin se inhuldiging in 1933 het Roosevelt 'n saffierring gedra wat Hickok haar gegee het.  FBI -direkteur J. Edgar Hoover verag Roosevelt se liberalisme, haar standpunt ten opsigte van burgerregte en kritiek op Hoover se toesigstaktiek deur beide haar en haar man, en daarom het Hoover 'n groot lêer oor Roosevelt onderhou,   wat die filmmakers van die biopic J. Edgar (2011) dui op 'n kompromie met bewyse van hierdie verhouding waarmee Hoover van plan was om Roosevelt af te pers. In die gedrang as verslaggewer het Hickok spoedig haar pos by die AP bedank om nader aan Roosevelt te wees, wat haar 'n pos as ondersoeker vir 'n New Deal -program verseker het. 
Daar is aansienlike debat oor of Roosevelt 'n seksuele verhouding met Hickok gehad het of nie. Dit was destyds in die perskorps van die Withuis bekend dat Hickok lesbies was.  Geleerdes, waaronder Lillian Faderman  en Hazel Rowley,  het beweer dat daar 'n fisiese komponent in die verhouding was, terwyl Hickok -biograaf Doris Faber aangevoer het dat die insinuatiewe frases historici mislei het. Doris Kearns Goodwin het in haar verslag oor die Roosevelts in 1994 met die Pulitzer -prys bekroon dat "of Hick en Eleanor verder as soen en drukkies gegaan het" nie met sekerheid vasgestel kon word nie.  Roosevelt was goeie vriende met verskeie lesbiese paartjies, soos Nancy Cook en Marion Dickerman, en Esther Lape en Elizabeth Fisher Read, wat daarop dui dat sy lesbiek verstaan ​​Marie Souvestre, Roosevelt se kinderjare en 'n groot invloed op haar latere denke, was ook 'n lesbiese.  Faber het 'n paar van Roosevelt en Hickok se korrespondensie in 1980 gepubliseer, maar tot die gevolgtrekking gekom dat die liefdeswoorde -frase bloot 'n 'ongewoon laat skoolmeisie' was  en het historici gewaarsku om nie mislei te word nie.  Navorser Leila J. Rupp het Faber se argument gekritiseer, haar boek '' 'n gevallestudie in homofobie '' genoem en aangevoer dat Faber onbewustelik 'bladsy na bladsy' bewys lewer wat die groei en ontwikkeling van 'n liefdesverhouding tussen die twee vroue omskryf '.  In 1992 het Roosevelt -biograaf Blanche Wiesen Cook aangevoer dat die verhouding in werklikheid romanties is, wat nasionale aandag genereer.    'n Opstel uit 2011 deur Russell Baker wat twee nuwe Roosevelt -biografieë in die New York Review of Books (Franklin en Eleanor: 'n buitengewone huwelik, deur Hazel Rowley, en Eleanor Roosevelt: Transformatiewe First Lady, deur Maurine H. Beasley) gesê: "Dat die Hickok -verhouding inderdaad eroties was, blyk nou onbetwisbaar in die lig van wat bekend is oor die briewe wat hulle uitgeruil het." 
In dieselfde jare het die skinder in Washington Roosevelt romanties verbind met die New Deal -administrateur Harry Hopkins, met wie sy nou saamgewerk het.  Roosevelt het ook 'n noue verhouding gehad met sersant Earl Miller van die staatspolisie in die staat New York, wat deur die president as haar lyfwag aangewys is.  Roosevelt was 44 jaar oud toe sy Miller (32) ontmoet in 1929. Hy het haar vriend geword, sowel as haar amptelike begeleier, en het haar verskillende sportsoorte geleer, soos duik en ry, en haar afgerig in tennis. Biograaf Blanche Wiesen Cook skryf dat Miller Roosevelt se "eerste romantiese betrokkenheid" in haar middeljare was.  Hazel Rowley kom tot die gevolgtrekking: "Daar is geen twyfel dat Eleanor 'n tyd lank verlief was op Earl nie. Maar dit is onwaarskynlik dat hulle 'n 'verhouding' gehad het." 
Roosevelt se vriendskap met Miller het plaasgevind op dieselfde tyd dat haar man 'n gerugteverhouding gehad het met sy sekretaresse, Marguerite "Missy" LeHand. Smith skryf: "merkwaardig dat beide ER en Franklin die reëling erken, aanvaar en aangemoedig het. Eleanor en Franklin was sterkgesinde mense wat baie omgee vir mekaar se geluk, maar hul eie onvermoë om daarvoor te sorg besef het."  Roosevelt en Miller se verhouding sou voortduur tot haar dood in 1962. Daar word vermoed dat hulle daagliks ooreenstem, maar alle briewe is verlore. Volgens gerugte is die briewe anoniem gekoop en vernietig, of gesluit toe sy sterf. 
Roosevelt was 'n jarelange vriend van Carrie Chapman Catt en het haar die Chi Omega -toekenning in 1941 in die Withuis gegee. 
Eleanor Roosevelt het privaat in 1918 'n afkeer van ryk Jode getoon en vir haar skoonmoeder gesê dat die "Joodse party afgryslik was. Ek wil nooit weer hoor dat geld, juwele of swartwitpense genoem word nie."   Toe sy mede-eienaar van die Todhunter-skool in New York geword het, is 'n beperkte aantal Jode toegelaat. Die meeste studente was protestante uit die hoër klas, en Roosevelt het gesê dat die gees van die skool 'anders sou wees as ons 'n te groot aantal Joodse kinders het'. Sy het gesê dat die probleem nie net kwantiteit is nie, maar kwaliteit, aangesien Jode 'baie anders as onsself' was en nog nie Amerikaans genoeg geword het nie. Haar antisemitisme het geleidelik afgeneem, veral namate haar vriendskap met Bernard Baruch gegroei het.  Na die Tweede Wêreldoorlog word sy 'n sterk kampioen van Israel, wat sy bewonder vir sy toewyding aan New Deal -waardes.  
In die presidentsverkiesing van 1920 is Franklin aangewys as die lopende maat van die Demokratiese presidentskandidaat James M. Cox. Roosevelt het saam met Franklin 'n toer deur die land gemaak en haar eerste veldtogverskynings gemaak.  Cox is verslaan deur die Republikein Warren G. Harding, wat gewen het met 404 verkiesingsstemme tot 127. 
Na die aanvang van die verlammende siekte van Franklin in 1921, het Roosevelt as 'n stand-in vir haar ongeskikte man begin dien, namens hom openbare optredes gemaak, wat gereeld sorgvuldig deur Louis Howe afgerig is.  Sy het ook saam met die Women's Union Union League (WTUL) begin werk en geld ingesamel ter ondersteuning van die vakbond se doelwitte: 'n 48-uur-werkweek, minimumloon en die afskaffing van kinderarbeid.  Gedurende die 1920's het Roosevelt toenemend invloedryk geword as leier in die New York State Democratic Party, terwyl Franklin haar kontakte tussen Demokratiese vroue gebruik het om sy posisie by hulle te versterk en hul toegewyde steun vir die toekoms te wen.  In 1924 beywer sy haar vir die demokraat Alfred E. Smith in sy suksesvolle herverkiesingsbod as goewerneur van die staat New York teen die Republikeinse genomineerde en haar eerste neef Theodore Roosevelt jr.  Franklin het hom uitgespreek oor Theodore se ellendiges teken op "as assistent -sekretaris van die vloot tydens die Teapot Dome -skandaal, en in ruil daarvoor het Theodore van hom gesê:" Hy is 'n bedrieër! Hy dra nie die handelsmerk van ons gesin nie, "wat haar woedend gemaak het. Sy het Theodore op die veldtog in die staat New York in 'n motor met 'n papier-maché enjinkap in die vorm van 'n reuse -teepot wat gemaak is om gesimuleerde stoom uit te straal (om die kiesers te herinner aan die veronderstelde, maar later weerlêde, verbindings met die skandaal), en sy toesprake met dié van haar eie teë te werk en hom onvolwasse te noem.  Sy sou later hierdie metodes ontken en toegee dat dit onder haar waardigheid was, maar sê dat dit deur die Demokratiese Party "vuil bedrieërs" bedink is. Theodore is met 105 000 stemme verslaan, en hy het haar nooit vergewe nie. Teen 1928 bevorder Roosevelt Smith se kandidatuur vir president en Franklin se benoeming as kandidaat van die Demokratiese Party vir die goewerneur van New York, en volg Smith op. Alhoewel Smith die presidensiële wedloop verloor het, het Franklin gewen en die Roosevelts het in die herehuis van die goewerneur in Albany, New York, ingetrek.  Tydens Franklin se termyn as goewerneur het Roosevelt wyd in die staat gereis om toesprake te hou en namens hom staatsfasiliteite te inspekteer en haar bevindings aan die einde van elke reis aan hom gerapporteer. 
In 1927 koop sy saam met vriende Marion Dickerman en Nancy Cook die Todhunter School for Girls, 'n afrondingskool wat ook voorbereidende kursusse aangebied het, in New York. By die skool het Roosevelt kursusse op hoër vlak in Amerikaanse letterkunde en geskiedenis aangebied, met die klem op onafhanklike denke, aktuele gebeure en sosiale betrokkenheid. Sy het drie dae per week onderrig gegee terwyl FDR as goewerneur gedien het, maar was verplig om na sy verkiesing as president te onderrig.  
In 1927 stig sy ook Val-Kill Industries saam met Cook, Dickerman en Caroline O'Day, drie vriende wat sy ontmoet het tydens haar aktiwiteite in die Women's Division van die New York State Democratic Party. Dit was geleë aan die oewer van 'n stroom wat deur die familie -landgoed Roosevelt in Hyde Park, New York, gevloei het. Roosevelt en haar sakevennote het die bou van 'n klein fabriek gefinansier om aanvullende inkomste te bied aan plaaslike boerderygesinne wat meubels, tin en tuisgemaakte lap sou maak met behulp van tradisionele handwerkmetodes. Met die voordeel van die gewildheid van die koloniale herlewing, was die meeste Val-Kill-produkte gebaseer op vorms uit die agtiende eeu. Roosevelt het Val-Kill bevorder deur middel van onderhoude en openbare optredes. Val-Kill Industries het nooit die bestaansprogram geword wat Roosevelt en haar vriende gedink het nie, maar dit het wel die weg gebaan vir groter New Deal-inisiatiewe tydens Franklin se presidensiële administrasie. Cook se gebrekkige gesondheid en druk van die Groot Depressie het die vroue genoop om die vennootskap in 1938 te ontbind, toe het Roosevelt die winkelgeboue omskep in 'n huisie by Val-Kill, wat uiteindelik haar permanente woning geword het nadat Franklin in 1945 gesterf het. Otto Berge verkry die inhoud van die fabriek en die gebruik van die Val-Kill-naam om voort te gaan met die vervaardiging van meubels in koloniale styl totdat hy in 1975 afgetree het. ] is formeel deur 'n kongreswet aangewys as die Eleanor Roosevelt National Historic Site, "ter herdenking van die opvoeding, inspirasie en voordeel van huidige en toekomstige geslagte oor die lewe en werk van 'n uitstaande vrou in die Amerikaanse geskiedenis." 
Roosevelt word First Lady van die Verenigde State toe Franklin op 4 Maart 1933 ingehuldig word. Nadat sy al die vorige eerste dames van die twintigste eeu geken het, was sy ernstig depressief omdat sy die rol moes aanvaar, wat tradisioneel beperk was tot huislikheid en gasvryheid.  Haar onmiddellike voorganger, Lou Henry Hoover, het haar feministiese aktivisme beëindig met die word van presidentsvrou en verklaar dat sy van plan was om slegs 'n 'agtergrond vir Bertie' te wees.  Die nood van Eleanor oor hierdie presedente was ernstig genoeg dat Hickok haar biografie van Roosevelt 'Reluctant First Lady' onderskryf het. 
Met die ondersteuning van Howe en Hickok, het Roosevelt besluit om die posisie te herdefinieer. Volgens haar biograaf Blanche Wiesen Cook het sy in die proses 'die mees omstrede presidentsvrou in die geskiedenis van die Verenigde State' geword.  Ten spyte van kritiek op hulle albei, het sy met die sterk steun van haar man voortgegaan met die aktiewe sake- en praatagenda waarmee sy begin het voordat sy die rol van die eerste dame aangeneem het in 'n era waarin min getroude vroue 'n loopbaan gehad het. Sy was die eerste presidensiële eggenoot wat gereeld perskonferensies gehou het en het in 1940 die eerste geword wat tydens 'n nasionale partykonvensie gepraat het.  Sy skryf ook 'n daaglikse en wyd gesindikeerde koerantrubriek, "My Day", nog 'n eerste vir 'n presidensiële eggenoot.   Sy was ook die eerste presidentsvrou wat 'n maandelikse tydskrifrubriek geskryf het en 'n weeklikse radioprogram aangebied het. 
In die eerste jaar van haar man se administrasie was Roosevelt vasbeslote om by sy presidensiële salaris te pas, en sy verdien $ 75 000 uit haar lesings en skryfwerk, waarvan sy die meeste aan liefdadigheid gegee het.  Teen 1941 ontvang sy lesgeld van $ 1.000,  en word sy by 'n ere -lid van Phi Beta Kappa vereer om haar prestasies te vier.  
Roosevelt het in haar twaalf jaar in die Withuis 'n swaar reisrooster volgehou, en het gereeld by arbeidsvergaderings persoonlik opgedaag om werkers uit die depressie te verseker dat die Withuis hul situasie in gedagte gehou het. In 'n beroemde tekenprent van die tyd uit Die New Yorker tydskrif (3 Junie 1933), wat 'n besoek aan haar 'n myn besnoei, 'n verstomde steenkoolmyner wat in 'n donker tonnel af loer, sê vir 'n medewerker: "Om die waarheid, hier kom mevrou Roosevelt!"  
Vroeg in 1933 het die 'Bonus Army', 'n protesgroep van veterane uit die Eerste Wêreldoorlog, vir die tweede keer in twee jaar na Washington opgeruk en gevra dat hul veteraanbonusse vroegtydig toegeken word. Die vorige jaar het president Hoover hulle beveel om te versprei, en die kavallerie van die Amerikaanse weermag het die veterane met traangas aangekla en gebombardeer.  Hierdie keer het Roosevelt die veterane op hul modderige kampterrein besoek, na hul kommer geluister en saam met hulle weermagliedere gesing.  Die vergadering het die spanning tussen die veterane en die administrasie ontlont, en een van die optoggangers het later gesê: "Hoover het die weermag gestuur. [President] Roosevelt het sy vrou gestuur." 
In 1933 nadat sy presidentsvrou geword het, is 'n nuwe hibriedte roos na haar vernoem (Rosa x hybrida "Mevrou Franklin D. Roosevelt"). 
In 1937 begin sy met die skryf van haar outobiografie, waarvan alle volumes saamgestel is Die outobiografie van Eleanor Roosevelt in 1961 (Harper & amp Brothers, ISBN 0-306-80476-X).
Amerikaanse jeugkongres en National Youth Administration
Die American Youth Congress (AYC) is in 1935 gestig om te pleit vir die jeugregte in die Amerikaanse politiek, en dit was verantwoordelik vir die bekendstelling van die American Youth Bill of Rights aan die Amerikaanse kongres. Roosevelt se verhouding met die AYC het uiteindelik gelei tot die stigting van die National Youth Administration, 'n New Deal -agentskap in die Verenigde State, wat in 1935 gestig is, wat fokus op die verskaffing van werk en opvoeding vir Amerikaners tussen 16 en 25 jaar.  [ 108]  Die NYA was onder leiding van Aubrey Willis Williams, 'n prominente liberaal uit Alabama wat naby Roosevelt en Harry Hopkins was. Roosevelt het in die dertigerjare van die NYA gepraat oor haar kommer oor ouderdom, en gesê: "Ek leef in skrik as ek dink dat ons hierdie geslag kan verloor. Ons moet hierdie jongmense in die aktiewe lewe van die gemeenskap bring en hulle voel dat hulle nodig is. "  In 1939 het die Diesekomitee leiers van die AYC gedagvaar, wat, benewens die diens van die AYC, ook lede van die Young Communist League was. Roosevelt het die verhore bygewoon en daarna die gedagvaarde getuies genooi om by die Withuis aan boord te bly tydens hul verblyf in Washington DC Joseph P. Lash was een van haar instappers. Op 10 Februarie 1940 het lede van die AYC, as gaste van Roosevelt in haar hoedanigheid as presidentsvrou, 'n piekniek op die grasperk van die Withuis bygewoon waar hulle deur Franklin uit die South Portico toegespreek is. Die president het hulle vermaan om nie net die Nazi -regime nie, maar alle diktatorskap te veroordeel.  Die groep het na bewering die president uitgejou. Daarna het baie van dieselfde jeug die Withuis as verteenwoordigers van die Amerikaanse vredesmobilisasie aangewys. Onder hulle was Joseph Cadden, een van Roosevelt se oornaggangers. Later in 1940, ten spyte van Roosevelt se publikasie van haar redes "Why I still believe in the Youth Congress", is die Amerikaanse jeugkongres ontbind.  Die NYA is in 1943 gesluit. 
Roosevelt se hoofprojek tydens die eerste twee termyne van haar man was die stigting van 'n beplande gemeenskap in Arthurdale, Wes -Virginia.   Op 18 Augustus 1933, op aandrang van Hickok, besoek Roosevelt die gesinne van hawelose mynwerkers in Morgantown, Wes -Virginia, wat op die swartlys was na vakbondaktiwiteite.  Diep geraak deur die besoek stel Roosevelt 'n hervestigingsgemeenskap voor vir die mynwerkers in Arthurdale, waar hulle 'n bestaan ​​kan maak deur bestaansboerdery, handwerk en 'n plaaslike vervaardigingsaanleg.  Sy het gehoop dat die projek 'n model kan word vir '' 'n nuwe soort gemeenskap '' in die VSA, waarin werkers beter versorg sal word.  Haar man het die projek entoesiasties ondersteun. 
Na 'n aanvanklike, rampspoedige eksperiment met voorafvervaardigde huise, het die konstruksie weer in 1934 begin volgens Roosevelt se spesifikasies, hierdie keer met 'elke moderne gemak', insluitend binnenshuise loodgieterswerk en sentrale stoomhitte. Gesinne het die eerste vyftig huise in Junie beset en ooreengekom om die regering oor dertig jaar terug te betaal.   Alhoewel Roosevelt gehoop het op 'n ras -gemengde gemeenskap, dring die mynwerkers daarop aan om lidmaatskap tot wit Christene te beperk. Nadat hy 'n gemeenskapsstem verloor het, beveel Roosevelt die oprigting van ander gemeenskappe aan vir die uitgeslote swart en Joodse mynwerkers.  Die ervaring het Roosevelt gemotiveer om baie meer uitgesproke te raak oor die kwessie van rassediskriminasie. 
Roosevelt was etlike jare 'n kragtige geldinsameling vir die gemeenskap, en het ook die grootste deel van haar eie inkomste aan die projek bestee.  Die projek is egter deur sowel die politieke links as regs gekritiseer. Konserwatiewes het dit as sosialisties en 'n "kommunistiese komplot" veroordeel, terwyl Demokratiese kongreslede die regering se mededinging teen private ondernemings teëgestaan ​​het.  Harold Ickes, minister van binnelandse sake, het ook die projek gekant, met verwysing na die hoë koste per gesin.  Arthurdale het steeds gedaal as 'n staatsbestedingsprioriteit vir die federale regering tot 1941, toe die VSA die laaste van sy besittings in die gemeenskap teen 'n verlies verkoop het. 
Later kommentators beskryf die Arthurdale -eksperiment oor die algemeen as 'n mislukking.  Roosevelt self is sterk ontmoedig deur 'n besoek van 1940, waarin sy voel dat die stad buitensporig afhanklik geraak het van hulp van buite.  Die inwoners het die stad egter as 'n 'utopie' beskou in vergelyking met hul vorige omstandighede, en baie is teruggekeer na ekonomiese selfvoorsiening.  Roosevelt het die projek persoonlik as 'n sukses beskou, en het later gepraat van die verbeterings wat sy in mense se lewens daar gesien het en gesê: "Ek weet nie of jy dink dat dit 'n halfmiljoen dollar werd is nie. Maar ek doen." 
Tydens Franklin se administrasie het Roosevelt 'n belangrike band met die Afro-Amerikaanse bevolking geword in die era van segregasie. Ondanks die begeerte van die president om die sentrale sentiment te kalmeer, was Roosevelt hardop in haar steun aan die burgerregtebeweging. Na haar ervaring met Arthurdale en haar inspeksies van New Deal-programme in suidelike state, het sy tot die gevolgtrekking gekom dat New Deal-programme diskrimineer teen Afro-Amerikaners, wat 'n buite verhouding klein aandeelgeld ontvang het. Roosevelt het een van die enigste stemme in die administrasie van haar man geword wat daarop aangedring het dat voordele ewe veel geld vir Amerikaners van alle rasse. 
Roosevelt het ook die tradisie verbreek deur honderde Afro-Amerikaanse gaste na die Withuis te nooi.  In 1936 word sy bewus van toestande by die National Training School for Girls, 'n oorwegend swart hervormingskool wat eens in die Palisades -omgewing van Washington, DC geleë was  Sy besoek die skool, skryf daaroor in haar "My Day" kolom, het 'n beroep gedoen vir bykomende befondsing en aangedring op veranderinge in personeel en kurrikulum. Haar uitnodiging van die Withuis aan die studente het 'n aangeleentheid geword in die herverkiesingsveldtog van Franklin in 1936.  Toe die swart sanger Marian Anderson in 1939 deur die Daughters of the American Revolution deur Washington se Constitution Hall ontken word, bedank Roosevelt uit die groep uit protes en help hy om weer 'n konsert op die trappe van die Lincoln Memorial te reël.  Roosevelt het Anderson later aan die koning en koningin van die Verenigde Koninkryk voorgehou nadat Anderson tydens 'n ete in die Withuis opgetree het.  Roosevelt reël ook die aanstelling van die Afro-Amerikaanse opvoeder Mary McLeod Bethune, met wie sy 'n vriendskap gesluit het, as direkteur van die Afdeling Negersake van die National Youth Administration.   Om probleme met die personeel te vermy wanneer Bethune die Withuis sou besoek, sou Roosevelt haar by die hek ontmoet, haar omhels en met haar arm-in-arm instap. 
Sy was betrokke by die feit dat sy "die oë en die ore"  van die New Deal was. Sy kyk na die toekoms en is verbind tot sosiale hervorming. Een van die programme het gehelp dat werkende vroue beter lone ontvang. Die New Deal het vroue ook in minder masjienwerk en meer witboordjie geplaas. Vroue hoef nie in die fabrieke te werk om oorlogsvoorrade te maak nie, want mans kom huis toe sodat hulle die lang dae en nagte wat vroue gewerk het, kon oorneem om by te dra tot die oorlogspogings. Roosevelt het ongekende aktivisme en vermoë tot die rol van die presidentsvrou gebring. 
In teenstelling met haar gewone steun vir Afro-Amerikaanse regte, is die "sonsondergangstad" Eleanor, in Wes-Virginia, na haar vernoem en is in 1934 gestig toe sy en Franklin die graafskap besoek het en dit as 'n toetsplek vir gesinne ontwikkel het. As 'n 'sonsondergangstad', net soos ander Franklin Roosevelt -dorpe in die hele land (soos Greenbelt, Greenhills, Greendale, Hanford of Norris), was dit slegs vir blankes.  Dit is gestig as 'n New Deal -projek. 
Roosevelt het agter die skerms 'n lobby vir die Costigan-Wagner-wetsontwerp uit 1934 gemaak om lynch tot 'n federale misdaad te maak, insluitend die reël van 'n ontmoeting tussen Franklin en die NAACP-president Walter Francis White.  Uit vrees dat hy die stemme van die afgevaardigdes van die suidelike kongres sou verloor vir sy wetgewende agenda, het Franklin egter geweier om die wetsontwerp in die openbaar te ondersteun, wat blykbaar nie in staat was om die senaat te slaag nie.  In 1942 werk Roosevelt saam met aktivis Pauli Murray om Franklin te oorreed om namens appellant Odell Waller appèl aan te teken, wat skuldig bevind is aan die moord op 'n blanke boer tydens 'n geveg, hoewel Franklin 'n brief aan die goewerneur van Virginia, Colgate Darden, gestuur het waarin hy hom versoek om die vonnis na lewenslange gevangenisstraf, is Waller uitgevoer soos geskeduleer. 
Roosevelt se steun aan Afro-Amerikaanse regte het van haar 'n ongewilde figuur gemaak onder blankes in die Suide. Gerugte versprei oor 'Eleanor Clubs' wat deur bediendes gevorm is om hul werkgewers te weerstaan ​​en 'Eleanor Tuesday' waarop Afro-Amerikaanse mans wit vroue op straat sou neerslaan, alhoewel daar nooit bewyse is van enige van die praktyke nie.  Toe rasse -onluste in Detroit in Junie 1943 uitbreek, het kritici in sowel die noorde as die suide geskryf dat Roosevelt die skuld het.  Terselfdertyd het sy so gewild geword onder Afro-Amerikaners, voorheen 'n betroubare Republikeinse stemblok, dat hulle 'n konsekwente basis van steun vir die Demokratiese Party geword het. 
Na die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941 het Roosevelt hom uitgespreek teen Japannese-Amerikaanse vooroordeel en gewaarsku teen die 'groot histerie teen minderheidsgroepe'.  Sy het ook privaat gekant teen haar man se uitvoerende bevel 9066, wat Japannese Amerikaners in baie dele van die VSA vereis het om interneringskampe binne te gaan.  Sy is wyd gekritiseer vir haar verdediging van Japannese-Amerikaanse burgers, insluitend 'n oproep deur die Los Angeles Times dat sy 'gedwing word om uit die openbare lewe te tree' oor haar standpunt oor die kwessie. 
Op 21 Mei 1937 besoek Roosevelt Westmoreland Homesteads om die aankoms van die laaste huisgenoot van die gemeenskap aan te dui. Die vrou van Henry Morgenthau Jr., die sekretaris van die tesourie van die president, was saam met haar op die reis.  "Ek glo nie in paternalisme nie. Ek hou nie van liefdadigheidsorganisasies nie," het sy vroeër gesê. Maar koöperatiewe gemeenskappe soos Westmoreland Homesteads, het sy voortgegaan, bied 'n alternatief vir 'ons taamlik vaste idees' wat 'gelyke geleenthede vir almal kan bied en die herhaling van 'n soortgelyke ramp [depressie] in die toekoms kan voorkom.' Inwoners was so opgewonde oor haar persoonlike belangstelling in die program dat hulle dadelik ingestem het om die gemeenskap in haar eer te hernoem. (Die nuwe dorpsnaam, Norvelt, was 'n kombinasie van die laaste lettergrepe in haar name: EleaNOR RooseVELT.)  Die Norvelt -brandbestrydersaal is Roosevelt Hall ter ere van haar. 
Roosevelt was 'n ongeëwenaarde uitgesproke lirst Lady wat veel meer van die media gebruik gemaak het as haar voorgangers; sy het 348 perskonferensies gehou gedurende die tydperk van haar man se 12-jarige presidentskap.  Geïnspireer deur haar verhouding met Hickok, het Roosevelt 'n verbod geplaas op die feit dat manlike verslaggewers die perskonferensies bywoon, wat koerante effektief gedwing het om vroulike verslaggewers in die personeel te hou om dit te dek. Sy het die reël slegs een keer verslap, met haar terugkeer van haar 1943 -reis na die Stille Oseaan.  Omdat die Gridiron -klub vroue verbied het van sy jaarlikse Gridiron -ete vir joernaliste, het Roosevelt 'n mededingende geleentheid aangebied vir vroulike verslaggewers in die Withuis, wat sy 'Gridiron Widows' genoem het.  Sy is in baie koerante ondervra, en die joernalis van New Orleans, Iris Kelso, het Roosevelt beskryf as haar interessantste onderhoudvoerder ooit.  In die vroeë dae van haar persvrouekonferensies het sy gesê dat hulle nie 'politiek, wetgewing of uitvoerende besluit' sal aanspreek nie, , aangesien die rol van die presidentsvrou na daardie tyd nie-polities sou wees tyd. Sy het aanvanklik ook ingestem dat sy sou vermy om haar standpunte oor hangende kongresmaatreëls te bespreek. Tog het die perskonferensies die vroulike verslaggewers 'n welkome geleentheid gebied om direk met die presidentsvrou te praat, toegang wat in vorige administrasies nie beskikbaar was nie. 
Net voordat Franklin die presidentskap in Februarie 1933 aanvaar het, het Roosevelt 'n hoofartikel in die Vroue se daaglikse nuus wat so skerp in stryd was met sy beoogde beleid oor openbare besteding dat hy 'n herhaling in die volgende uitgawe gepubliseer het.  Toe sy die Withuis binnekom, het sy 'n kontrak met die tydskrif gesluit Vrou se huisgenoot om 'n maandelikse rubriek te verskaf waarin sy die pos beantwoord wat deur die lesers aan haar gestuur is, maar die funksie word in 1936 gekanselleer toe 'n ander presidentsverkiesing nader.  Sy het haar artikels op ander plekke voortgesit en meer as sestig artikels in nasionale tydskrifte gepubliseer tydens haar ampstermyn as presidentsvrou.  Roosevelt het ook 'n gesindikeerde koerantrubriek begin met die titel "My Day", wat ses dae per week verskyn het van 1936 tot haar dood in 1962.  In die rubriek skryf sy oor haar daaglikse aktiwiteite, maar ook oor haar humanitêre kommer.  Hickok en George T. Bye, Roosevelt se literêre agent, het haar aangemoedig om die rubriek te skryf.   Van 1941 tot haar dood in 1962 het sy ook 'n adviesrubriek geskryf, As U My Vra, die eerste keer gepubliseer in Dames tuisblad en dan later in McCall's.  'n Seleksie van haar rubrieke is in die boek saamgestel As u my vra: noodsaaklike advies van Eleanor Roosevelt in 2018. 
Beasley het aangevoer dat Roosevelt se publikasies, wat dikwels oor vrouekwessies handel en lesersreaksies uitgenooi het, 'n bewuste poging verteenwoordig om joernalistiek te gebruik "om sosiale isolasie" vir vroue te oorkom deur van "openbare kommunikasie 'n tweerigtingskanaal" te maak. 
Roosevelt het ook wyd gebruik gemaak van radio. Sy was nie die eerste presidentsvrou wat uitgesaai het nie - haar voorganger, Lou Henry Hoover, het dit al gedoen. Maar Hoover het nie 'n gewone radioprogram nie, terwyl Roosevelt dit wel gedoen het. Sy het haar eie programme vir radiokommentaar vir die eerste keer uitgesaai vanaf 9 Julie 1934.  Op die eerste program het sy gepraat oor die effek van films op kinders, die behoefte aan 'n sensor wat kan verseker dat films nie misdaad en geweld verheerlik nie , en haar mening oor die onlangse All-Star-bofbalwedstryd. Sy lees ook 'n advertensie van 'n matrasonderneming wat die uitsending borg. Sy het gesê dat sy geen salaris sal aanvaar as sy in die lug is nie, en dat sy die bedrag ($ 3 000) aan liefdadigheid sal skenk.  Later daardie jaar, in November 1934, het sy 'n reeks programme uitgesaai oor kinderopvoeding wat op die CBS Radio Network gehoor is. Geborg deur 'n tikmasjienonderneming, het Roosevelt weer die geld geskenk en dit aan die American Friends Service Committee gegee om te help met 'n skool wat hy bedryf het.  Gedurende 1934 het Roosevelt 'n rekord opgestel vir die meeste kere wat 'n presidentsvrou oor die radio gepraat het: sy het in daardie jaar altesaam 28 keer as gas op ander mense se programme, sowel as haar eie gasheer, gepraat.  In 1935 het Roosevelt steeds programme aangebied wat op die vroulike gehoor gerig is, insluitend een genaamd 'It's A Woman's World'. Elke keer het sy die geld wat sy verdien het aan liefdadigheid geskenk.  Die verbintenis van 'n borg met die gewilde presidentsvrou het gelei tot 'n toename in verkope vir die onderneming: toe die Selby Shoe Company 'n reeks Roosevelt -programme geborg het, het die verkope met 200%gestyg.  Die feit dat haar programme geborg is, het kontroversie veroorsaak, terwyl die politieke vyande van haar man skeptisisme uitgespreek het oor die feit dat sy haar salaris wel aan liefdadigheid geskenk het, wat hulle haar van "winsgewendheid" beskuldig het. Maar haar radioprogramme was so gewild onder luisteraars dat die kritiek weinig uitwerking gehad het.  Sy het gedurende die dertigerjare steeds uitgesaai, soms op CBS en soms op NBC.
Op 10 Mei 1940 val Duitsland België, Luxemburg en Nederland binne, wat die einde van die relatief konflikvrye "Phoney War" -fase van die Tweede Wêreldoorlog aandui. Toe die VSA na oorlogsvoet begin beweeg, was Roosevelt weer depressief, uit vrees dat haar rol in die stryd om binnelandse geregtigheid vreemd sou raak in 'n land wat op buitelandse aangeleenthede fokus. Sy het dit kortliks oorweeg om na Europa te reis om saam met die Rooi Kruis te werk, maar is afgeraai deur presidensiële adviseurs wat die gevolge daarvan uitgewys het as die president se vrou as krygsgevangene gevang sou word.  Sy vind egter gou ander oorsake in die oorlog, maar begin met 'n populêre beweging om immigrasie van Europese vlugtelingkinders toe te laat.  Sy het ook 'n beroep op haar man gedoen om groter immigrasie van groepe wat deur die Nazi's vervolg is, insluitend Jode, toe te laat, maar die vrees vir vyfde rubriekskrywers het veroorsaak dat Franklin immigrasie beperk het eerder as om dit uit te brei.  Roosevelt het die politieke vlugtelingstatus suksesvol verseker vir drie en tagtig Joodse vlugtelinge uit die S.S. Quanza in Augustus 1940, maar is by baie ander geleenthede geweier.  Haar seun James het later geskryf dat 'haar diepste spyt aan die einde van haar lewe' was dat sy Franklin nie tydens die oorlog gedwing het om meer vlugtelinge van Nazisme te aanvaar nie. 
Roosevelt was ook aktief op die tuisfront. Vanaf 1941 was sy saam met Fiorello H. LaGuardia, burgemeester van New York, die voorsitter van die kantoor van burgerlike verdediging (OCD), en werk daaraan om burgerlike vrywilligers uitgebreide rolle in oorlogsvoorbereidings te gee.  Sy bevind haar gou in 'n magstryd met LaGuardia, wat verkies om op smaller aspekte van verdediging te fokus, terwyl sy oplossings vir breër sosiale probleme as net so belangrik beskou vir die oorlogspoging.  Alhoewel LaGuardia in Desember 1941 uit die OCD bedank het, moes Roosevelt bedank ná woede in die Huis van Verteenwoordigers oor hoë salarisse vir verskeie OCD -afsprake, waaronder twee van haar goeie vriende. 
Ook in 1941, die kortfilm Vroue in die verdediging, geskryf deur Roosevelt, is vrygestel. Dit is vervaardig deur die kantoor van noodbestuur en gee 'n kort uiteensetting van die manier waarop vroue kan help om die land voor te berei op die moontlikheid van oorlog. Daar is ook 'n segment oor die tipe kostuums wat vroue sou dra terwyl hulle besig was met oorlogswerk. Aan die einde van die film verduidelik die verteller dat vroue noodsaaklik is om 'n gesonde Amerikaanse huislike lewe te verseker en kinders groot te maak "wat nog altyd die eerste verdedigingslinie was".
In Oktober 1942 toer Roosevelt deur Engeland, besoek saam met Amerikaanse troepe en inspekteer Britse magte. Haar besoeke het enorme skare getrek en het byna eenparig gunstige pers in sowel Engeland as Amerika ontvang.  In Augustus 1943 besoek sy Amerikaanse troepe in die Suidelike Stille Oseaan op 'n moraalbou-toer, waarvan admiraal William Halsey Jr. later gesê het, "sy alleen het meer goed behaal as enige ander persoon, of 'n groep burgerlikes, wat het deur my gebied gegaan. "  Roosevelt is van haar kant af geskud en diep neerslagtig deur die bloedbad van die oorlog te sien.  ​​'n Paar Republikeine in die kongres het haar gekritiseer omdat sy skaars hulpbronne vir haar reis gebruik het, wat Franklin gevra het om voor te stel dat sy 'n blaaskans neem. 
Roosevelt ondersteun toenemende rolle vir vroue en Afro-Amerikaners in die oorlogspoging, en begin pleit dat vroue 'n jaar fabriek moet kry voordat dit 'n wydverspreide praktyk word.   In 1942 het sy vroue uit alle sosiale agtergronde aangemoedig om ambagte te leer en gesê: "as ek op 'n debutante ouderdom was, sou ek 'n fabriek binnegaan - enige fabriek waar ek 'n vaardigheid kon aanleer en nuttig kon wees."  Roosevelt het geleer van die hoë afwesigheid onder werkende moeders, en sy het haar beywer vir die daggeld wat deur die regering geborg word.  Sy het veral die Tuskegee Airmen ondersteun in hul suksesvolle poging om die eerste swart gevegsvlieëniers te word, tydens 'n besoek aan die Tuskegee Air Corps Advanced Flying School in Alabama. Sy het ook met die Afro-Amerikaanse hoof-burgerlike instrukteur C. Alfred "Chief" Anderson gevlieg. Anderson het sedert 1929 gevlieg en was verantwoordelik vir die opleiding van duisende nuwelingvlieëniers wat hy op 'n halfuurvlug in 'n Piper J-3 Cub geneem het.  Na die landing kondig sy vrolik aan: "Wel, jy kan goed vlieg."  Die daaropvolgende brouhaha oor die vlug van die presidentsvrou het so 'n impak gehad dat dit dikwels verkeerdelik genoem word as die begin van die Civil Pilot Training Program in Tuskegee, al was die program reeds vyf maande oud. Roosevelt het wel haar pos as trustee van die Julius Rosenwald -fonds gebruik om 'n lening van $ 175 000 te reël om die bou van Moton Field te help finansier. 
Na die oorlog was Roosevelt 'n sterk voorstander van die Morgenthau-plan om Duitsland in die naoorlogse tyd te de-industrialiseer.  In 1947 woon sy die National Conference on the German Problem in New York by, wat sy gehelp het om te organiseer. Dit het 'n verklaring uitgereik dat "enige planne om die ekonomiese en politieke mag van Duitsland te laat herleef" gevaarlik is vir internasionale veiligheid. 
Franklin sterf op 12 April 1945 nadat hy 'n serebrale bloeding in die Little White House in Warm Springs, Georgia, opgedoen het. Roosevelt het later verneem dat haar man se minnares Lucy Mercer (nou Rutherfurd genoem) by hom was toe hy gesterf het,  'n ontdekking wat nog erger geword het toe sy verneem het dat haar dogter Anna ook bewus was van die voortgesette verhouding tussen die president en Rutherfurd.  Dit was Anna wat haar vertel het dat Franklin saam met Rutherfurd was toe hy gesterf het; sy het haar vertel dat Franklin die verhouding dekades lank voortgesit het en dat mense rondom hom die inligting vir sy vrou verberg het. Na die begrafnis keer Roosevelt tydelik terug na Val-Kill.  Franklin het instruksies vir haar nagelaat in die geval van sy dood, en hy het voorgestel dat Hyde Park as museum aan die federale regering oorgedra word, en sy het die daaropvolgende maande die landgoed gekatalogiseer en die oordrag gereël. Na Franklin se dood, verhuis sy na 'n woonstel by Washington Square West 29 in Greenwich Village. In 1950 huur sy suites in die Park Sheraton Hotel (202 West 56th Street). Sy het hier gebly tot 1953 toe sy na Oos 62ste Straat 211 verhuis het. Toe die huurkontrak in 1958 verstryk, keer sy terug na die Park Sheraton terwyl sy wag vir die huis wat sy saam met Edna en David Gurewitsch in Oos 74ste Straat 55 gekoop het, opgeknap word.  Die Franklin D. Roosevelt Presidensiële Biblioteek en Museum is op 12 April 1946 geopen, wat 'n presedent skep vir toekomstige presidensiële biblioteke. 
In Desember 1945 het president Harry S. Truman Roosevelt as afgevaardigde van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies aangestel.  In April 1946 word sy die eerste voorsitter van die voorlopige kommissie vir menseregte van die Verenigde Nasies.  Roosevelt het voorsitter gebly toe die kommissie permanent in Januarie 1947 ingestel is.  Saam met René Cassin, John Peters Humphrey en ander het sy 'n belangrike rol gespeel in die opstel van die Universele Verklaring van Menseregte (UDHR).
In 'n toespraak die aand van 28 September 1948 het Roosevelt ten gunste van die verklaring gepraat en dit 'die internasionale Magna Carta van alle mense oral' genoem.  Die Verklaring is op 10 Desember 1948 deur die Algemene Vergadering aanvaar. Die stemming was eenparig, met agt onthoudings: ses Sowjetbloklande sowel as Suid -Afrika en Saoedi -Arabië. Roosevelt skryf die onthouding van die Sowjetbloknasies toe aan artikel 13, wat die reg van die burgers bied om hul lande te verlaat. 
Roosevelt dien ook as die eerste verteenwoordiger van die Verenigde State by die Verenigde Nasies se Kommissie vir Menseregte  en bly tot 1953 in die posisie, selfs nadat hy in 1951 as voorsitter van die kommissie uittree.  Die VN het haar postuum toegeken van sy eerste menseregtepryse in 1968 ter erkenning van haar werk. 
In die veertigerjare was Roosevelt een van die eerste mense wat die stigting van 'n VN -agentskap ondersteun het wat spesialiseer in voedsel en voeding. 
Frederick L. McDougall, 'n Australiese voedingsdeskundige, het destyds die 'Konsep -memorandum oor 'n Verenigde Nasies se program vir vryheid van gebrek aan voedsel' geskryf. McDougall het sterk geglo dat internasionale samewerking die sleutel is om die probleem van honger in die wêreld aan te spreek. 
Roosevelt het van die memorandum geleer en 'n ontmoeting gereël tussen McDougall en haar man, die president van die Verenigde State van Amerika. Na die bespreking is die Voedsel- en Landbou -organisasie van die Verenigde Nasies (FAO) op 16 Oktober 1945 gestig. 
In 1955 het Eleanor Roosevelt en McDougall die nuwe FAO -hoofkwartier in Rome besoek en die Verenigde Nasies se program gedwing om die Food from Hunger -veldtog te skep,  wat uiteindelik in 1960 na 'n reeks onderhandelinge die lig gesien het. 
Die veldtog is geskep om nie-regeringsorganisasies teen honger en wanvoeding in die wêreld te mobiliseer en om oplossings te vind. 
Ander naoorlogse aktiwiteite en eerbewyse
Aan die einde van die veertigerjare het Demokrate in New York en in die hele land Roosevelt vir politieke ampte aangepak. 
Katolieke was 'n belangrike deel van die Demokratiese Party in New York. Roosevelt ondersteun hervormers wat die Ierse masjien Tammany Hall probeer omverwerp het, en sommige Katolieke noem haar anti-Katoliek. In Julie 1949 het Roosevelt 'n bitter openbare meningsverskil met kardinaal Francis Spellman, die aartsbiskop van New York, gehad oor federale finansiering vir parochiale skole.   Spellman het gesê dat sy anti-Katoliek is, en ondersteuners van albei het kant gekies in 'n geveg wat nasionale aandag getrek het en 'word steeds onthou vir sy hewigheid en vyandigheid'. 
In 1949 word sy 'n erelid van die histories swart organisasie Alpha Kappa Alpha.  
Sy was 'n vroeë ondersteuner van die kamp vir burgerskap, 'n organisasie sonder winsbejag wat somerprogramme vir residensiële persone hou wat die hele jaar deur opvolg word vir jongmense met 'n baie uiteenlopende agtergrond en nasie. Sy het gereeld kampwerkswinkels op haar landgoed in Hyde Park aangebied, en toe die program aan die begin van die vyftigerjare deur die McCarthyite -magte as 'sosialisties' aangeval word, het sy dit kragtig verdedig. [ aanhaling nodig ]
In 1954 het Carmine DeSapio, baas van Tammany Hall, die poging gelei om Roosevelt se seun, Franklin Delano Roosevelt Jr., te verslaan tydens die verkiesing vir die prokureur -generaal van New York. Roosevelt het in die res van die vyftigerjare toenemend 'n afsku gekry van DeSapio se politieke optrede. Uiteindelik sou sy saam met haar ou vriende Herbert Lehman en Thomas Finletter saamstaan ​​om die New York -komitee vir demokratiese kiesers te vorm, 'n groep wat toegewy is aan die verset van DeSapio se gereïnkarneerde Tammany Hall. Hulle pogings was uiteindelik suksesvol, en DeSapio moes in 1961 afstand doen van die mag. 
Roosevelt was teleurgesteld toe president Truman die goewerneur van New York, W. Averell Harriman - 'n naaste medewerker van DeSapio - gesteun het vir die Demokratiese presidensiële nominasie van 1952. Sy ondersteun Adlai Stevenson as president in 1952 en 1956, en dring daarop aan dat hy hernoem word in 1960.  Sy bedank uit haar VN -pos in 1953, toe Dwight D. Eisenhower president word. Sy het die Demokratiese Nasionale Konvensie toegespreek in 1952 en 1956. Alhoewel sy bedenkinge oor John F. Kennedy gehad het oor sy versuim om McCarthyisme te veroordeel, ondersteun sy hom as president teen Richard Nixon. Kennedy het haar later weer aangestel in die Verenigde Nasies, waar sy weer van 1961 tot 1962 gedien het, en by die National Advisory Committee of the Peace Corps. 
Teen die vyftigerjare het Roosevelt se internasionale rol as woordvoerder van vroue daartoe gelei dat sy ophou kritiseer het oor die wysiging van gelyke regte (ERA), hoewel sy dit nooit ondersteun het nie. In die vroeë sestigerjare het sy aangekondig dat sy as gevolg van vakbondwese van mening was dat die ERA nie meer 'n bedreiging vir vroue is nie, en het aan ondersteuners gesê dat hulle die wysiging kan hê as hulle dit wil hê. In 1961 het president Kennedy se sekretaris van arbeid, Esther Peterson, 'n nuwe presidensiële kommissie oor die status van vroue voorgestel. Kennedy het Roosevelt aangestel as voorsitter van die kommissie, met Peterson as direkteur. Dit was Roosevelt se laaste openbare posisie.  Sy is dood net voor die kommissie sy verslag uitgereik het. Dit het tot die gevolgtrekking gekom dat vroulike gelykheid die beste bereik word deur erkenning van geslagsverskille en behoeftes, en nie deur 'n wysiging van gelyke regte nie. 
Gedurende die vyftigerjare het Roosevelt ontelbare nasionale en internasionale gesprekke aangegaan. Sy het voortgegaan om haar koerantrubriek te pen en het op televisie en radio -uitsendings verskyn. Sy het gemiddeld honderd -en -vyftig lesings per jaar gedurende die vyftigerjare gehou, baie toegewy aan haar aktivisme namens die Verenigde Nasies. 
Roosevelt ontvang die eerste jaarlikse Franklin Delano Roosevelt Brotherhood -toekenning in 1946.  Ander noemenswaardige toekennings wat sy tydens haar na -oorlogse lewe ontvang het, was onder meer die toekenning van verdienste van die New York City Federation of Women's Clubs in 1948, die Four Freedoms Award in 1950, die Irving Geist Foundation -toekenning in 1950 en die Prins Carl -medalje (uit Swede) in 1950.  Sy was die mees bewonderde lewende vrou, volgens Gallup se mees bewonderde man -en -vrou -peiling onder Amerikaners, elke jaar tussen 1948 (begin van die peiling) ) tot 1961 (die laaste peiling voor haar dood) behalwe 1951. 
Na die Varkbaai in 1961, vra president Kennedy Roosevelt, arbeidsleier Walter Reuther, en Milton S. Eisenhower, broer van president Eisenhower, om met Kubaanse leier Fidel Castro te onderhandel oor die vrylating van gevange Amerikaners. 
In April 1960 is Roosevelt gediagnoseer met aplastiese bloedarmoede kort nadat hy deur 'n motor in New York getref is. In 1962 kry sy steroïede, wat 'n sluimerende geval van tuberkulose in haar beenmurg geaktiveer het  en sy sterf aan hartversaking by haar huis in Manhattan in East 74th Street 55, Upper East Side  op 7 November. , 1962, op die ouderdom van 78.   Haar dogter Anna het in 1962 vir Roosevelt gesorg toe sy terminaal siek was. President John F. Kennedy het beveel dat alle vlae van die Verenigde State op November in halfpersoneel regoor die wêreld verlaag moet word. 8 ter ere van Roosevelt. 
Onder ander prominente byeenkoms vereer president Kennedy, vise -president Lyndon Johnson en voormalige presidente Truman en Eisenhower Roosevelt tydens begrafnisdienste in Hyde Park op 10 November 1962, waar sy langs haar man begrawe is in die Rose Garden in "Springwood", die Roosevelt -gesinshuis. By die dienste het Adlai Stevenson gesê: 'Watter ander enkele mens het die bestaan ​​van soveel mense aangeraak en verander?' En voeg by: 'Sy wil eerder 'n kers aansteek as om die duisternis te vervloek, en haar gloed het die wêreld warm gemaak.' 
Na haar dood het haar gesin die gesinsvakansiehuis op Campobello-eiland aan die regerings van die VSA en Kanada afgestaan, en in 1964 het hulle die Roosevelt Campobello International Park van 2 800 hektaar geskep. 
Jag op groot wild in die tagtigerjare: die briewe van Elliott Roosevelt, sportman. New York: Scribners, 1932.
As jy groot word om te stem. Boston: Houghton Mifflin, 1932.
Dit is aan die vroue. New York: Stokes, 1933.
'N Reis na Washington met Bobby en Betty. New York: Dodge, 1935.
Dit is my storie. New York: Harper, 1937.
My Dae. New York: Dodge, 1938.
Hierdie moeilike wêreld. New York: Kinsey, 1938.
Kersfees: 'n storie. New York: Knopf, 1940.
Kersfees, 1940. New York: St. Martin's. 1940.
Die morele basis van demokrasie. New York: Howell, Soskin, 1940., 'n boek uit 1942 met teks deur Eleanor Roosevelt en foto's deur Frances Cooke Macgregor.
As U My Vra. New York: Appleton-eeu, 1946.
Dit onthou ek. New York: Harper, 1949.
Vennote: die Verenigde Nasies en Jeug. Garden City: Doubleday, 1950 (met Helen Ferris).
Indië en die ontwakende ooste. New York: Harper, 1953.
VN: Vandag en môre. New York: Harper, 1953 (met William DeWitt).
Dit lyk vir my. New York: Norton, 1954.
Dames van moed. New York: Putnam's, 1954 (met Lorena Hickok).
Verenigde Nasies: wat u daarvan moet weet. New London: Croft, 1955.
Op my eie. New York: Harper, 1958.
Groei na vrede. New York: Random House, 1960 (met Regina Tor).
Jy leer deur te lewe. New York: Harper, 1960.
Die outobiografie van Eleanor Roosevelt. New York: Harper, 1961.
Jou tieners en myne. New York: Da Capo, 1961.
Eleanor Roosevelt se etiket vir algemene gesonde verstand. New York: Macmillan, 1962 (met die hulp van Robert O. Ballou).
Eleanor Roosevelt se Kersboek. New York: Dodd, Mead, 1963.
Môre is nou. New York: Harper, 1963. 
Erkenning en toekennings
In 1966 het die Withuis Historiese Vereniging Douglas Chandor se portret van Eleanor Roosevelt gekoop, die portret is in 1949 in opdrag van die Roosevelt -gesin aangebied. Die skildery is aangebied op 'n onthaal op 4 Februarie 1966 by Lady White Johnson en bygewoon deur meer as 250 genooide gaste. Die portret hang in die Vermeil -kamer.   
Roosevelt is postuum opgeneem in die National Women's Hall of Fame in 1973. 
In 1989 is die Eleanor Roosevelt Fund -toekenning gestig wat ''n individu, projek, organisasie of instelling vereer vir uitmuntende bydraes tot gelykheid en opvoeding vir vroue en meisies'. 
Die Eleanor Roosevelt -monument in Riverside Park in New York is in 1996 opgedra, met die eerste spreker Hillary Clinton. Dit was die eerste monument vir 'n Amerikaanse vrou in 'n park in New York.  Die middelpunt is 'n standbeeld van Roosevelt wat deur Penelope Jencks gevorm is. Die omliggende granietpaadjie bevat inskripsies wat deur die argitek Michael Middleton Dwyer ontwerp is, insluitend opsommings van haar prestasies, en 'n aanhaling uit haar toespraak in 1958 by die Verenigde Nasies wat universele menseregte bepleit. 
Die volgende jaar is die Franklin Delano Roosevelt -gedenkteken in Washington DC opgedra; dit bevat 'n bronsbeeld van Eleanor Roosevelt wat voor die embleem van die Verenigde Nasies staan, wat haar toewyding aan die Verenigde Nasies eer. Dit is die enigste presidensiële gedenkteken wat 'n presidentsvrou uitbeeld. 
In 1998 het president Bill Clinton die Eleanor Roosevelt -toekenning vir menseregte ingestel om uitstaande Amerikaanse promotors van regte in die Verenigde State te vereer. Die toekenning is die eerste keer toegeken op die 50ste herdenking van die Universele Verklaring van Menseregte, ter ere van Eleanor Roosevelt se rol as die "dryfveer" in die ontwikkeling van die VN se Universele Verklaring van Menseregte. Die toekenning is toegeken vanaf 1998 tot aan die einde van die Clinton-administrasie in 2001. In 2010 het Hillary Clinton, destydse minister van buitelandse sake, die Eleanor Roosevelt-toekenning vir menseregte herleef en die toekenning namens die destydse president van die Verenigde State Barack Obama.
Die Gallup -organisasie het die peiling gepubliseer Gallup se lys van mees bewonderde mense van die 20ste eeu om te bepaal watter mense regoor die wêreld Amerikaners die meeste bewonder vir wat hulle in die 20ste eeu in 1999 gedoen het. Eleanor Roosevelt het negende gekom.  In 2001 is die Eleanor Roosevelt-nalatenskapskomitee (Eleanor's Legacy) gestig deur Judith Hollensworth Hope, wat die president was tot April 2008. Dit inspireer en ondersteun voornemende Demokratiese vroue om by die plaaslike en staatskantore in New York aan te bied. The Legacy borg opleidingsskole vir veldtogte, skakel kandidate met vrywilligers en kundiges, werk saam met eendersdenkende organisasies en bied veldtogtoelaes aan goedgekeurde kandidate.  In 2007 is sy deur The My Hero Project aangewys as 'n Woman hero.  
Op 20 April 2016 het die Amerikaanse minister van finansies, Jacob Lew, aangekondig dat Eleanor Roosevelt saam met Marian Anderson sal verskyn en hy het suffragette aangeteken op die herontwerpte US $ 5 -wetsontwerp wat in 2020, die 100ste herdenking van die 19de wysiging van die Amerikaanse grondwet, wat vroue die stemreg gewaarborg het.  In 2020, Tyd tydskrif het haar naam op die lys van 100 vroue van die jaar ingesluit. Sy is aangewys as Vrou van die Jaar 1948 vir haar pogings om kwessies rondom menseregte aan te pak. 
Plekke vernoem na Roosevelt
In 1972 is die Eleanor Roosevelt Institute gestig, wat in 1987 saamgesmelt is met die Franklin D. Roosevelt Four Freedoms Foundation om die Roosevelt Institute te word. Die Roosevelt Institute is 'n liberale Amerikaanse dinkskrum.  Die organisasie, gevestig in New York, verklaar dat dit bestaan ​​"om die nalatenskap en waardes van Franklin en Eleanor Roosevelt voort te sit deur progressiewe idees en dapper leierskap te ontwikkel om Amerika se belofte van geleentheid vir almal te herstel."  
Eleanor Roosevelt High School, 'n openbare magneetskool wat spesialiseer in wetenskap, wiskunde, tegnologie en ingenieurswese, is in 1976 op sy huidige plek in Greenbelt, Maryland, gestig. Dit was die eerste hoërskool wat na Eleanor Roosevelt vernoem is, en is deel van die Prince George's County Public Schools -stelsel.
Roosevelt het in 'n kliphuisie by Val-Kill gewoon, twee kilometer oos van die Springwood-landgoed. Die huisie was haar tuiste na die dood van haar man en was die enigste woning wat sy ooit persoonlik besit het.  In 1977 is die huis formeel deur 'n kongreswet aangewys as die Eleanor Roosevelt National Historic Site, "ter herdenking van die opvoeding, inspirasie en voordeel van huidige en toekomstige geslagte oor die lewe en werk van 'n uitstaande vrou in Amerika geskiedenis. "  In 1998 kondig Save America's Treasures (SAT) die Val-Kill-kothuis aan as 'n nuwe amptelike projek. SAT se betrokkenheid het gelei tot die Honoring Eleanor Roosevelt (HER) -projek, wat aanvanklik deur private vrywilligers bestuur is en nou deel is van SAT. Die HER-projek het sedertdien byna $ 1 miljoen ingesamel, wat gepaard gegaan het met die herstel- en ontwikkelingspogings by Val-Kill en die produksie van Eleanor Roosevelt: naby die huis, 'n dokumentêr oor Roosevelt by Val-Kill. Vanweë die sukses van hierdie programme, het Val-Kill 'n toekenning van $ 75 000 gekry en is hy een van die 12 webwerwe genoem Restore America: A Salute to Preservation, 'n vennootskap tussen SAT, die National Trust en HGTV.  Die Roosevelt Studiesentrum, 'n navorsingsinstituut, konferensiesentrum en biblioteek oor Amerikaanse geskiedenis van die twintigste eeu, geleë in die twaalfde-eeuse Abdy van Middelburg, Nederland, is geopen in 1986. Dit is vernoem na Eleanor Roosevelt, Theodore Roosevelt, en Franklin Roosevelt, waarvan almal se voorouers in die sewentiende eeu uit Zeeland, Nederland, na die Verenigde State geëmigreer het.
In 1988 is Eleanor Roosevelt College, een van ses voorgraadse residensiële kolleges aan die Universiteit van Kalifornië, San Diego, gestig. ERC beklemtoon internasionale begrip, insluitend vaardigheid in 'n vreemde taal en 'n streeks spesialisering. Eleanor Roosevelt High School, 'n klein openbare hoërskool aan die Upper East Side van Manhattan in New York, is in 2002 gestig.  Eleanor Roosevelt High School in Eastvale, Kalifornië, geopen in 2006. 
In die veertiger- en vyftigerjare het vroulike nabootser Arthur Blake lof verwerf vir sy nabootsings van Eleanor Roosevelt in sy nagklub -optrede.   Op uitnodiging van die Roosevelts het hy sy nabootsing van Eleanor in die Withuis uitgevoer.   Hy verpersoonlik ook F.D.R. in die film van 1952 Diplomatieke koerier. 
Sonopkoms by Campobello, 'n Broadway -toneelstuk van 1958 deur Dore Schary het Franklin se aanval op en uiteindelike herstel van polio gedramatiseer, waarin Mary Fickett as Eleanor vertolk het. Die gelyknamige film uit 1960 het Greer Garson as Eleanor vertolk.
Die Eleanor Roosevelt -verhaal, 'n Amerikaanse biografiese dokumentêre film uit 1965 onder regie van Richard Kaplan, het die Oscar -toekenning vir beste dokumentêre rolprent gewen.  Die Academy Film Archive het dit in 2006 bewaar. 
Roosevelt was die onderwerp van die historiese toneelstuk van Arlene Stadd uit 1976 Eleanor. 
In 1976 stel Talent Associates die Amerikaanse televisie -miniserie vry Eleanor en Franklin, met Edward Herrmann in die hoofrolle as Franklin Roosevelt en Jane Alexander as Eleanor Roosevelt, is dit op 11 en 12 Januarie 1976 op ABC uitgesaai en was gebaseer op Joseph P. Lash se biografie uit 1971 met dieselfde titel (en langer bykomende subtitel) gebaseer op hul korrespondensie en argiewe wat onlangs geopen is. Die film het talle toekennings gewen, waaronder 11 Primetime Emmy -toekennings, 'n Golden Globe -toekenning en die Peabody -toekenning. Die regisseur Daniel Petrie het 'n Primetime Emmy gewen vir die direkteur van die jaar - spesiaal. In 1977 stel hulle 'n vervolgverhaal vry met die titel Eleanor en Franklin: The White House Years, met dieselfde sterre. Dit het 7 Primetime Emmy -toekennings gewen, waaronder die uitstaande spesiale van die jaar. Daniel Petrie het weer 'n Primetime Emmy gewen vir die regisseur van die jaar - spesiaal vir die tweede film. Beide films is geprys en bekend vir historiese akkuraatheid.
In 1979 het NBC die miniserie uitgesaai Agter in die Withuis gebaseer op die boek uit 1961My dertig jaar agter in die Withuis"Deur Lillian Rogers Parks. Die reeks beskryf die lewens van die presidente, hul gesinne en die personeel van die Withuis wat hulle bedien het deur die administrasies van William Howard Taft (1909–1913) deur Dwight D. Eisenhower (1953–1961). 'N Groot deel van die boek is gebaseer op aantekeninge van haar ma, Maggie Rogers, 'n diensmeisie in die Withuis. Parks erken Eleanor Roosevelt omdat sy haar ma aangemoedig het om 'n dagboek oor haar diens aan die Withuis -personeel te begin.  Die reeks het die Writers Guild of America -toekenning vir Long Form Television Series gewen,  het 'n Golden Globe -benoeming ontvang vir Dramatic Television Series,  en 'n Emmy gewen vir Outstanding Achievement in Makeup.  Onder die 10 bykomende Emmy -benoemings was Eileen Heckart vir haar vertolking van Eleanor Roosevelt.  Sy ontvang die volgende jaar weer 'n Emmy -benoeming vir haar optrede as Eleanor Roosevelt in die NBC -televisiefilm F.D.R .: Die laaste jaar. 
In 1996, Washington Post skrywer Bob Woodward het berig dat Hillary Clinton sedert die begin van Clinton se tyd as presidentsvrou 'denkbeeldige gesprekke' gehad het met Eleanor Roosevelt.  Na die verlies van die demokrate aan die kongres in die verkiesing in 1994, het Clinton die dienste van die voorstander van die menslike potensiële beweging, Jean Houston, aangewend. Houston het Clinton aangemoedig om die Roosevelt -verbinding na te streef, en hoewel geen psigiese tegnieke met Clinton gebruik is nie, het kritici en strokiesprente onmiddellik voorgestel dat Clinton séances met Roosevelt hou. Die Withuis het gesê dat dit slegs 'n dinkskrum was, en 'n privaat peiling het later aangedui dat die meeste van die publiek glo dat dit inderdaad net denkbeeldige gesprekke was, en die res glo dat kommunikasie met die dooies eintlik moontlik is.  In haar outobiografie van 2003 Lewende geskiedenis, Het Clinton 'n hele hoofstuk 'Gesprekke met Eleanor' getiteld en gesê dat 'denkbeeldige gesprekke' eintlik 'n nuttige geestelike oefening is om probleme te ontleed, mits jy die regte persoon kies om te visualiseer. Eleanor Roosevelt was ideaal. ' 
In 1996, die kinderboek Eleanor deur Barbara Cooney, oor Eleanor Roosevelt se kinderjare, gepubliseer.
In 2014, die Amerikaanse dokumentêre reeks The Roosevelts: 'n intieme geskiedenis was vrygestel. Die reeks, vervaardig en geregisseer deur Ken Burns, fokus op die lewens van Theodore, Franklin en Eleanor Roosevelt. Die reeks het positiewe resensies ontvang en is genomineer vir drie Primetime Emmy -toekennings, wat die Emmy -toekenning vir uitstaande verteller gewen het vir Peter Coyote se vertelling van die eerste episode.  In September 2014 het Die Roosevelts het tot dusver die mees gestroomde dokumentêr op die PBS -webwerf geword. 
Theodore Roosevelt se dagboek die dag toe sy vrou en ma sterf, 1884
11 15 18 & amp 18 Meer
Toe my ma 'n paar jaar gelede onverwags oorlede is, onthou ek dat ek aan hierdie dagboekinskrywing gedink het en dit werklik vir die eerste keer verstaan ​​het.
Ek is regtig jammer oor u verlies. Ek hoop dit gaan nou beter met jou, en as jy iemand nodig het om mee te praat, moet asseblief nie huiwer om 'n boodskap te stuur nie.
Ek het aan dieselfde inskrywing gedink toe my kêrel dood is. Het dit selfs op Instagram geplaas. Maar miskien kom die lig nou weer terug. Alhoewel dit nie dieselfde is nie
Ek het 'n lessenaarskalender by die werk gehad, toe ek 'n goeie vriend van my in Februarie vanjaar oorlede is, het ek dieselfde op die dag geskryf. Dit het my altyd op 'n baie duidelike manier by my gebly.
Ek is regtig jammer om dit te lees. Hoe gaan dit nou met jou? Ek probeer dit nie omskep in 'n kompetisie nie? Maar ek het ook 'n goeie vriend verloor, en al verskil ons omstandighede, as ek iemand nodig het om mee te praat, sal ek my bes probeer om u te ondersteun.
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Bright%27s_siekte sy vrou is dood nadat sy geboorte geskenk het en sy ma is dood aan tifus.
Dit was 2 dae na die geboorte, maar was as gevolg van 'n nier toestand
'N Tweede of derde neef hou blykbaar my oupagrootjie se dagboek vas, wat 'n inskrywing insluit toe een van sy kinders op ongeveer vier jaar oud is. Daarin skryf hy 'n gedig wat begin met 'Se marchó para siempre mi ovejita dorada. "Wat grofweg vertaal na" My goue lam is vir ewig weg. "
As jy na foto's van hom kyk, was hy 'n groot, vuil man. Toe daar 'n opstand was in die hoofstad waar hy buite die diktatuur gewoon het, het hy al sy kinders laat kyk hoe die rebelle in 'n kettingbende optrek, terwyl hy die weermag so haat en vir hulle gesê het om dit nooit te vergeet nie.
TOT dat Theodore Roosevelt se ma op 49 -jarige ouderdom gesterf het en minder as twaalf uur later, sterf sy vrou Alice aan akute niersiekte. Die ses-en-twintigjarige Theodore het daardie aand in sy dagboek 'n groot X geplaas, tesame met die eenvoudige woorde "Die lig het uit my lewe gegaan."
Asof dit nie dramaties genoeg was nie, kom die dood van T.R. se vrou twee dae nadat sy die eerste kind gebaar het (ook Alice genoem). Ongelukkig het die verhouding tussen pa en dogter nie juis daarvandaan verbeter nie.
'N Bietjie understatement waarin hy haar eenvoudig geïgnoreer het en nooit eenkeer gesê het dat sy haar naam nie gegee het nie, wat hy haar dogter nie genoem het nie, of iets dergeliks, maar hy het haar net 'n spook gegee terwyl hy nie vertrek het nie. Sy het grootgeword om baie wonderlik en wild te wees
Daar is 'n goeie klomp hierop. Ek dink dat dit tegnies meer oor sy dogter gaan, maar steeds die moeite werd om te luister.
Wat 'n tragiese reeks gebeurtenisse.
Syne, Theodore Roosevelt Sr., is ook net 'n paar jaar tevore oorlede.
Goed om te sien dat iemand die menslikheid van hom ondersoek en nie sy lyk uitvee nie. Hy was miskien taai, maar reddit dink asof hy net onfeilbaar was.
Waarom is die verhouding verbreek? Ek kry dit nie.
"Ons is nie meer in Wonderland nie Alice."
Daar is 'n ongelooflike pop -podcast oor haar (die dogter Alice Roosevelt). Sy was basies die koningin van die VSA en het 'The Second Washington Monument' genoem omdat sy soveel mag gehad het. https://youtu.be/WLMRYOvWJfo
Om my ma op 49 in my middel twintigs te verloor, het my hele lewe basies ontrafel. 95% seker ek sou buckshot vir aandete geëet het as ek dieselfde dag 'n eggenoot verloor het.
Wat 'n sterk mens was Teddy
Dit laat my dink aan 'n kennis van my. My klaspaartjie is op die ouderdom van 19 getroud (hulle was op daardie stadium meer as 5 jaar saam en het al 'n kind gehad).
Ongeveer 2 jaar later het sy haar pa verloor. Sowat 'n maand later kondig hulle hul derde swangerskap aan, en hy sal na haar pa vernoem word.
Twee weke nadat die baba gebore is, sterf haar man in 'n motorongeluk. Ek weet nie hoe sy dit doen nie. Dit is nou al twee jaar, en dit lyk asof sy so goed doen soos enigiemand in die situasie. Maar hel fok my hart pyn vir haar.
Na 'n Europese wittebrood keer Teddy en sy bruid terug na New York waar hy regte aan Columbia studeer. Alhoewel hy gelukkig getroud was-"Ek leef in 'n droom van vreugde met my liefling, my ware liefde"-was hy onseker oor 'n loopbaan. Reg was vir hom minder interessant as skryf. In 1880 publiseer hy sy Vlootgeskiedenis van die oorlog van 1812 tot goeie resensies. Maar die wet en die skryfwerk word verduister deur die politiek, 'n beroep wat 'n beroep op sy mededingendheid en gevoel van burgerlike plig was. OP 23 -jarige ouderdom is TR verkies tot die staatsvergadering, sy jongste lid. Hy beveg politieke korrupsie, dring aan op hervorming van die staatsdiens, word binne 'n jaar minderheidsleier en kry die bynaam van die sikloon -vergader. 'Ek het soos 'n vuurpyl opgestaan', het hy later geskryf.
Alles lyk goed vir TR. Saam met sy sukses in die staatsvergadering, verwag Alice hul eerste kind. Vroeg in Februarie 1884 kry Teddy in Albany die boodskap dat sy ma, Mittie, siek is. Op 12 Februarie het 'n telegram die geboorte van 'my klein nuwe baba' aangekondig. Toe hy gelukwensinge van sy vriende in die vergadering ontvang het, het 'n tweede telegram gekom - ook Alice was siek. Toe hy huis toe jaag, word sy broer Elliot ontmoet wat gesê het: 'Daar is 'n vloek op hierdie huis.' Ma Mittie was koorsig van tifus Alice sterf aan nierversaking. Die volgende 16 uur het TR na elke pasiënt se bed gegaan. Mittie is vroegoggend oorlede terwyl Alice dieselfde dag - 14 Februarie, die vierde herdenking van hul verlowing, oorlede is.
TR het hom in sy werk in die Vergadering gewerp en hom hard beywer vir die Republikeinse Party in die presidentsverkiesing van 1884. Voor die verkiesing het Roosevelt egter toegeslaan op die Dakota -gebied, na 'n plaas naby Medora wat hy die vorige jaar gekoop het. Hy het verlief geraak op die Weste, want dit was 'n land wat 'n strawwe lewe in die buitelug gebied het. Hier te midde van beeste, wilde diere en rowwe gekapte mans kon hy sy verlies die hoof bied.
Martha Bulloch Roosevelt is op 8 Julie 1835 gebore aan majoor James Stephens Bulloch en Martha Elliott Bulloch (geb. Stewart) in Hartford, Connecticut. Dit was in Hartford waar die pasgebore Martha se ouer broer, James Dunwoodie Bulloch, studeer het. Kort daarna keer Martha en baba 'Mittie' terug na hul huis in Savannah, Georgia. Vier jaar later verhuis die Bullochs na Cobb County, Georgia, na 'n dorpie wat Roswell, Georgia, sou word. Dit was hier waar majoor Bulloch 'n vennoot in 'n katoenmeul geword het en 'n herehuis laat bou het. In 1839 verhuis die gesin na 'Bulloch Hall'. Teen 1850 is die Bullochs erken as 'n welgestelde planterfamilie wat tot 33 slawe besit het, waarvan die meeste in hul katoenlande gewerk het.
Op 22 Desember 1853 trou Mittie met Theodore Roosevelt Sr. in Bulloch Hall in die formele eetkamer. Kort daarna verhuis die pasgetroudes na hul nuwe huis in Oos 20ste Straat 28 in New York.Die huis was 'n trougeskenk van Cornelius Van Schaack Roosevelt. Mittie het vier kinders gebaar: Anna (1855), Theodore (1858), Elliott (1860) en Corinne (1861).
Mittie word beskou as 'n ware suidelike belle wat groot skoonheid, sjarme en gees gehad het. Daar word geglo dat die karakter van Scarlett O'Hara in Margaret Mitchell se roman 'Gone with the Wind' deels op haar gebaseer is. Mittie was 'n ongekonstrueerde konfederaat tot die dag van haar dood, en haar broers James en Irvine het vir die Konfederale magte gedien. Theodore Roosevelt Sr. het sy deel gedoen om die Unie -magte te ondersteun as 'n toewysingskommissaris wat met president Lincoln vergader en die Kongres beywer het vir programme om die noordelike troepe te ondersteun.
In 1872 het die Roosevelts 'n nuwe gesinshuis in West 57th Street 6 verkry. Dit is waar Mittie tot haar dood gebly het weens tyfus op 14 Februarie 1884. Sy was agt en veertig jaar oud en het gesterf op dieselfde dag as haar seun, Theodore, se eerste vrou, Alice Lee Roosevelt, wat aan Bright se siekte gesterf het. Dit was 'n komplikasie van die bevalling met Mittie se kleindogter Alice. Martha Bulloch Roosevelt word begrawe op die Green-Wood Cemetery in Brooklyn, New York.
Martha & ldquoMittie & rdquo Bulloch (1835-1884), die moeder van president Theodore Roosevelt en ouma van die eerste dame Eleanor Roosevelt, was die dogter van James Stephens Bulloch en Martha Stewart Elliott Bulloch. Mittie is op 8 Julie 1835 in Hartford, Connecticut, gebore. Mittie het ouer broers en susters gehad uit haar ma en rsquos se vorige huwelik met die Amerikaanse senator John Elliott, wat in 1827 oorlede is. Die gemengde Elliott-Bulloch-gesin verhuis later van Savannah na Roswell, 'n meulstad in Georgia, dertien kilometer noord van Atlanta, in 1838. Die familie en rsquos-koshuis, Bulloch Hall, is die volgende jaar voltooi. Mittie & rsquos -familie, lede van Georgia en rsquos -slawe -aristokrasie, het hul afstamming teruggevoer na verskeie prominente Georgiërs, waaronder Archibald Bulloch wat Georgië verteenwoordig het op die kontinentale kongres.
Mittie ontmoet Theodore Roosevelt, Sr., (Thee) vir die eerste keer in 1850 toe Thee sy vriende, Hilborne en Susan Ann Elliott West, vergesel het na Roswell. Hilborne West was 'n dokter van Philadelphia. Blykbaar het Thee, betower deur Susan en rsquos, lewendige beskrywings van die suidelike kultuur, die kans geslaan om Bulloch Hall te besoek. Tydens Mittie & rsquos se daaropvolgende besoek aan Philadelphia in 1853, skryf Theodore vir Martha, nou twee keer weduwee, en formeel toestemming soek om met haar dogter te trou. Die egpaar het op 22 Desember 1853 huweliksbeloftes in die Bulloch Hall & rsquos -eetkamer uitgeruil. Die pasgetroudes het teruggekeer na New York waar hulle by Theodore & rsquos -ouers gewoon het totdat hul nuwe huis, vandag bekend as die geboorteplek van Theodore Roosevelt, voltooi is. Die kinders van die egpaar en rsquos was Anna, Theodore Roosevelt, Jr., Elliott en Corinne.
Die aanpassing aan die lewe in New York het vir Mittie in 1857 verbeter toe geliefde ouma & grootmoeder (Martha) Bulloch en Anna Bulloch, Mittie & rsquos se gunsteling suster, by die gesin ingetrek het. Anna Bulloch het by die Roosevelt -gesin gewoon tot haar huwelik met James K. Gracie in 1866. Tydens haar verblyf het tante Annie & rdquo haar niggies en neefs onderrig en gereeld verhale oor die kinders en rsquos in Georgië en beroemde suidelike voorouers onderbreek.
Nie verrassend nie, het die burgeroorlog 'n enorme druk op die gesin geplaas, veral met inagneming van die suidelike simpatie van vroue uit Bulloch. Eerstens het Mittie en rsquos drie broers (Irvine, James en Daniel) by die Konfederale saak aangesluit. Uit respek vir sy vrou en rsquos se gevoelens rakende die deeltydse konflik, het Thee geweier om by die Unie -leër aan te meld. In plaas daarvan het hy 'n plaasvervanger aangestel om sy plek in te neem. Hy verkies om die oorlogspoging te bevorder deur as toewysingskommissaris vir New York te dien.
Nadat die oorlog geëindig het, sou Mittie, wat deur haar beroemde seun beskryf word as 'n ongekonstrueerde rebel, 'n uiterste maatreël doen om haar twee oorlewende broers wat in ballingskap in Liverpool, Engeland gewoon het, te besoek. In 1916 beskryf TR sy Konfederale ooms as 'kwaliteit' en hooghartige mans, alhoewel hy geglo het dat 'n Konfederale oorwinning die dood vir hierdie nasie sou veroorsaak het en dat die ergste ramp vir die mensdom sou wees. & Rdquo
Die bynaam van die kinders vir Mittie, en Little Motherling, dui op haar delikate gesondheid en haar gereelde behoefte om te sorg. As gevolg van die gereelde episodes van Mittie en rsquos, het Anna (& ldquoBamie & rdquo), die oudste broer of suster, die rol van versorger aangeneem. Vier jaar ouer as die asma Teedie, het sy gehelp om haar jonger broers en susters te versorg en te onderrig as haar ma nie kon nie.
Mittie, wat in haar gesinshuis in West Fifty-Seventh Street 6 bly woon het na haar man se dood, het op 14 Februarie 1884 aan tifus beswyk. Elf ure later is TR & rsquos se eerste vrou, Alice, in dieselfde woning oorlede, slegs twee dae na die geboorte van haar dogter, Alice Lee Roosevelt.
Die Roosevelts se genadelose beheer van hul beeld
William J. Mann is die topverkoper -skrywer van die New York Times Kate: Die vrou wat Hepburn was Hoe om 'n filmster te wees: Elizabeth Taylor in Hollywood Hallo, pragtig: Word Barbra Streisand en Wisecracker: The Life and Times of William Haines, wenner van die Lambda Literary Award. Sy nuutste boek is The Wars of the Roosevelts: The Ruthless Rise of America's Greatest Political Family (Harper 2016).
Die verwikkelinge van die Trumps en Clintons - hul manier om skandale te hanteer en hul meesterlike gebruik van die media om negatiewe pers te bevat - het niks te doen met die Roosevelts nie, wat meer as honderd jaar gelede die sjabloon bepaal het vir die beheer en manipulasie van openbare verhale vir politieke gewin. Theodore Roosevelt het die skandale van beide sy broer Elliott en sy dogter Alice genadeloos bestuur om by die top te kom (en bo te bly), terwyl Franklin Roosevelt 'n skandaal ontwrig het wat veroorsaak is deur 'n buite -egtelike verhouding met die hulp van sy briljante vrou Eleanor. Franklin het ook sy neef Taddy verban vir die misdaad om met 'n werkersklas Jood te trou-politieke gif in daardie dae.
In navorsing vir my boek, Die oorloë van die Roosevelts, Het ek vir die eerste keer saamgevoeg hoe hierdie skandale gebruik is. Selfs teen 'n aansienlike koste vir sy gesin, het Theodore baie moeite gedoen om die ongeluk van sy broer Elliott nie te bereik nie. As jong man wou hy meer as enigiets president wees. Hy was in die staatsdienskommissie verby die Withuis op pad huis toe en sy 'hart sou 'n bietjie vinniger klop', het hy erken. Sy broers en susters dreig om sy planne te verbeter. In Januarie 1891 ontvang Theodore 'n brief van die New Yorkse regskantore van William Howe en Abraham Hummel waarin hy in kennis gestel word dat Elliott een van die kamermeisies in sy huis swanger gemaak het.
Elliott was al 'n paar jaar 'n kruitvat wat gereed was om te blaas. Hy het te veel gedrink en geen respek getoon vir die eiendom nie, en het die familie in die verleentheid gebring tydens sosiale byeenkomste. Met 'n vrou wat sy kind dra, kan dinge baie erger word. Net agt jaar tevore huil 'Ma, Ma, waar is my pa?' het Grover Cleveland se veldtog vir president amper ontspoor. Cleveland, wat gespot was oor die verhale van 'n buite -egtelike seun, het skaars 'n verkiesing gewen wat hy met gemak sou moes behaal en 'n oorwinning in die gewilde stemming met slegs 'n kwart van 'n persent behaal. Tot die einde was daar 'n twyfel oor 'n oorwinning in Cleveland, terwyl predikers hom van hul kansels afblaas en dat die Republikeinse pers gereeld hartverskeurende beëdigde verklarings van die moeder van die seuntjie publiseer.
Sulke oneer kon hom nie aan Theodore heg nie. Na jare van korrupsie deur die regering, posisioneer hy homself as 'n nuwe soort politikus: moreel, beginselvas, onverganklik. Sy hele openbare persoonlikheid was gebaseer op sy integriteit en karakter. Daarom was die wandade van Elliott moontlik so gevaarlik.
Theodore het genadeloos opgetree. Terwyl ander historici sy poging om sy broer vir alkoholisme te institusionaliseer, as edel en onvermydelik voorgehou het, sien ek dit anders. Volgens 'n deeglike studie van die korrespondensie het Elliott opgehou drink sy vrou het hom vergewe vir die saak en die gesin (insluitend Elliott se sewejarige dogter Eleanor) woon tevrede in Europa. Nietemin het Theodore sy broer se familie verbreek en sy reputasie doelbewus benadeel. ELLIOTT ROOSEVELT INSANE, BROTHER ALLEGES, het die opskrifte geskreeu, en terwyl twee hofuitsprake Theodore se pogings tot konservatorium ontken het en Elliott gesond verklaar het, is die skade aangerig. 'N Paar jaar later sterf Elliott as 'n gebroke man, wat op sy broer se bevel afgesonder is van sy vrou en kinders. Die diefstal van haar pa sou Eleanor vir ewig laat beswaar, want hy was die enigste persoon wat haar in haar kinderjare werklik goedgesind was.
Alhoewel Theodore nie 'n skandaal kon vermy nie, het hy gehad het dit bevat geen melding van die kamermeisie, Katie Mann, of die seun wat sy vir Elliott gebaar het nie, wat na sy pa vernoem is. Inderdaad, as briewe tussen Theodore en sy suster Bye nie behoue ​​gebly het nie, sou ons moontlik nooit van die saak geweet het nie. Theodore het sy bes gedoen om sy neef vir ewig aan anonimiteit oor te dra. Hy het 'n prokureur, Frank Weeks, gehuur om Katie Mann van Howe en Hummel af te lok, en deur middel van hierdie dubbelagent betaal sy haar net vier duisend dollar vir haar stilte en ballingskap. Soos dit blyk, is selfs hierdie geringe bedrag nooit betaal nie, aangesien Weke met die geld weggeloop het. Soos my navorsing duidelik gemaak het, het niemand in die Roosevelt -gesin ooit uitgevra of Katie en haar seun hul geld ontvang het nie, selfs nie nadat Weeks tientalle kliënte bedrieg het, skuldig bevind en na Sing Sing gestuur het nie. Katie het haar seun alleen laat grootmaak. Hierdie sogenaamde 'buite-egtelike' tak van die Roosevelt-familie het vir die eerste keer my storie vertel.
Met sy broer uit die pad, het die politieke ster van Theodore vinnig opgestaan. Toe hy in 1901 president geword het, het hy egter 'n nuwe PR -nagmerrie in die gesig gestaar: sy onstuimige tienerdogter Alice. 'N' Kultus van Alice 'het in die nasionale pers ontstaan ​​Ferdinand Sabathil het die' Alice Roosevelt Waltz 'saamgestel en vroue het Alice se hoede, skoene en toga's gekopieer. In werklike sin was Alice die eerste tienergod. Terwyl die eerste dogter bedags die welwillendheidsambassadeur van Theodore was, was sy snags 'n transgressiewe geselligheid. Die poniekoerant Stadsonderwerpe het berig dat sy 'duur onderklere' gedra het en 'bederfde danse toegerus het vir die opbou van mans'. Nog erger, sy was besig met "stimulante" by samelewingspartytjies. In hierdie verslae is die president se dogter nie eintlik genoem nie, maar die meeste mense het geweet die blinde items handel oor haar. Alice se onbeslistheid het na vore gekom op die hoogtepunt van Theodore se veldtog vir 'n tweede termyn in 1904, en dit was slegs die doelbewuste stilte van die hoofstroompers, teëgestaan ​​deur die opkoms van poniekoerantjoernalistiek, wat die skandaal verhinder het om groter te word as wat dit was.
Die insinuasie het egter nie verdwyn nie. Na die verkiesing het Alice en haar verloofde, kongreslid Nicholas Longworth van Ohio, te kampe met insinuasies van invloedryke belangstelling sodra die pers 'n rukkie gekry het oor vergaderings wat hulle met renbaanbeleggers gehad het, op soek na maniere om die president se bekende antipatie teenoor trusts te ondermyn. Weer het die poniekoerante die aanklag gelei, en nou het dit geblyk dat Theodore hulle moontlik sou afbetaal het om Alice se naam van hul bladsye te hou in die daaropvolgende ondersoek na die poniekoerante deur die New York -distriksprokureur, tientalle ander prominente mans, waaronder Reginald Vanderbilt en senator Chauncey Depew, is onthul dat hy betalings gemaak het. Die president is egter nooit amptelik genoem nie. Die hele aangeleentheid het tot 'n behoorlik gruwelike gevolgtrekking gekom toe in Augustus 1905 een van die poniekoerante wat ondersoek word, Robert Criswell, spring voor 'n trein wat die metro van die Tweede-en-sewentigste straat binnegaan. Theodore het gelukkig die versiendheid gehad om Alice op 'n welwillendheidstoer deur Asië te stuur en haar te spaar vir watter vrae ook al.
Soos sy vierde neef, het Franklin Roosevelt ook van jongs af op die Withuis gerig. Versigtig en doelbewus het hy Theodore se voetspore gevolg, maar tog het hy in 1918 van die pad afgedwaal toe hy 'n onbeskeie verhouding met sy vrou se assistent, Lucy Mercer, begin het. So intens was die aangeleentheid dat Franklin na bewering egskeiding oorweeg het - totdat sy vrou Eleanor en ma Sara die politieke selfmoord wat hy sou pleeg, sou uitwys. Net so ambisieus soos haar man, het Eleanor ingestem om te vergewe en te vergeet - en uiteindelik Franklin die vryheid te gee om ander buite -egtelike vriendskappe aan te gaan, solank hulle nooit 'n skandaal loop soos hierdie nie.
Eleanor Roosevelt het geleer hoe om taai te wees. Sy het 'n koue, harde kinderjare oorleef nadat haar pa deur haar oom van haar gesteel is. Nooit, het Eleanor belowe, sou sy weer eensaam of verlate wees. Uiteindelik omhels sy dieselfde soort vryheid vir haarself as wat sy Franklin verleen het. Toe die Roosevelts in 1933 in die Withuis gaan woon, was die land nie bewus van hoe onvanpas sy nuwe Eerste Gesin was nie. Onder dieselfde dak woon Franklin en sy assistent en intieme metgesel, Missy Le Hand, terwyl Eleanor haar geliefde, joernalis Lorena Hickok, verwelkom het - almal vriendelik, metgesel en samewerkend.
'N Minder gelukkige einde wag egter op Franklin se neef Taddy. Die twee mans, wat amper soos broers grootgemaak is - Franklin en Taddy was ewe oud - kon nie anders gewees het nie. Franklin was leergierig en doelgerig met drome van politieke glorie. Taddy wou net om motors te karring en saam met sy vriende te drink. Toe Taddy - die erfgenaam van 'n groot fortuin deur sy ma, Helen Astor - in 1900 met die fabriekswerker Sadie Messinger trou, het die gevolglike opskrifte New York se bloubloed geskok. Sadie was nie net 'n werkersklas nie, sy was ook Joods, en Franklin, op die rand van sy politieke loopbaan, was bang dat die skandaal polities vir hom verwoestend kan wees. Hy het besluit dat Taddy uit die familie -aristokrasie verban is. '' N Mens kan hom nooit weer as 'n ware Roosevelt beskou nie, 'verklaar hy. Sy familielede het sy bevel gevolg, en Taddy is van toe af uitgesluit van die familie. Nog erger, die reputasie van sy vrou is doelbewus verswak: elke daaropvolgende kroniekskrywer van die gesin sou die hedendaagse beskrywing van Sadie as 'n vrou van 'losse sedes' - 'n prostituut - aanvaar, alhoewel daar nooit bewyse hiervan was nie. Nie verrassend nie, die huwelik van Taddy en Sadie het hierdie onharmoniese begin nie oorleef nie, maar het ongelukkig en alleen gesterf.
Die Roosevelts was Amerika se grootste politieke familie Theodore en Franklin twee van sy grootste presidente. Hulle bemeestering van die politiek het 'n meer regverdige, meer groen en veiliger nasie geskep. Tog was hul vaardigheid om geleenthede te bestuur nie net toegewy aan die openbare belang nie, maar ook aan hul eie private behoeftes, ongeag die koste vir hulself of diegene wat hulle liefgehad het.