Kuba se eie watersituasie is beroerd - Solidariteit WêreldSolidariteit Wêreld
Tuis › Nuuskantoor › Kuba se eie watersituasie is beroerd
Kuba se eie watersituasie is beroerd
Kubaanse ingenieurs is volgens minister Lindiwe Sisulu die antwoord op Suid-Afrika se waterprobleme. 'n Mens sou verwag dat Kuba se watersituasie dan van eerstewêreldgehalte sou wees, maar dit is geensins die geval nie.
Hoewel die Kubaanse oplossings vir hul eie probleme dikwels vindingryk is, is dit geensins wenslik dat doeltreffendheid met vindingrykheid vervang word nie. Daar is tog selde 'n plaasvervanger vir iets wat doodeenvoudig werk.
Soos in die meeste ontwikkelende lande is die meeste Kubane van gebottelde water afhanklik vir hul drinkwater. Dié wat dit nie kan bekostig nie, moet hul eie water kook, of chemies behandel met chemikalieë wat selde beskikbaar is. Die meeste Suid-Afrikaners, ten minste in die stede, aanvaar dat die water in ons krane veilig is om te drink.
Anders as ons het die meeste Kubane nie altyd water in hul krane nie. Om die waarheid te sê, die meeste mense in stede soos Havana is afhanklik van 'n beurtwaterstelsel, baie soos ons beurtkragstelsel. Waar die stelsels verskil, is dat ons die beskikbaarheid van elektrisiteit hier as die norm beskou en dan voorbereidings tref vir die afwesigheid daarvan. Wat die situasie in Kuba anders maak, is dat Kubaanse huishoudings voorbereidings moet tref vir die twee ure elke vyf dae wat hulle wel water het. Dan moet bottels en emmers gevul word. Die meeste mense wat dit kan bekostig, het watertenks op hul dakke waarin hulle water opgaar. Dit skep ongelukkig ander probleme, soos muskiete wat daarin broei en tot tropiese siektes lei.
Gesondheidsowerhede moet dan intree waar die waterowerhede misluk het. Water word dikwels deur die staat chemies in mense se privaat opgaartenks behandel. Wanneer chemikalieë nie beskikbaar is nie, word klein vissies in die tenks vrygelaat om van muskietlarwes ontslae te raak. 'n Mens hoef nie 'n ingenieur of selfs 'n loodgieter te wees om te weet dat die aanwesigheid van hierdie vissies tot 'n verstopte pyp gaan lei nie.
Soos die res van Kuba se mooi geboue en infrastruktuur is die waterinfrastruktuur daar, maar dit is grotendeels verouderd en onklaar. Soos enige ander postrewolusionêre staat, het Kuba ná die rewolusie so gou as moontlik van bevoegde amptenare ontslae geraak om hulle te vervang met mense wat gehelp het om die rewolusie moontlik te maak. Nodeloos om te sê verg waterwerke 'n ander stel vaardighede as 'n rewolusie. Die uiteinde is dat omtrent die helfte van Havana se gesuiwerde water verlore gaan. Dit gebeur weens lekkende pype en water wat deur swak lasplekke ontsnap – iets waarvoor Kuba dalk Suid-Afrikaanse ingenieurs en vaklui kan inspan, want hul metodes kom duidelik nie die mas op nie. Sedert die Kubaanse rewolusie in 1959 is daar nie veel gedoen om die infrastruktuur in stand te hou of om dit op te gradeer nie. Die laaste groot dam is in 1985 voltooi toe Kuba se enigste noemenswaardige handelsvennoot, die Sowjetunie, nog bestaan het.
Die uiteinde daarvan is dat mense van wateraflewerings per waentjie, wat dikwels nog deur diere getrek word, afhanklik is. Sulke tonele maak dit haas ondenkbaar dat Kuba voor die 1950's vooruitstrewend was. Wat nog minder verstaanbaar is, is die feit dat Kuba 'n tropiese eiland is wat waterskaarste ondervind. Teen die draai van die vorige eeu was Kuba die wêreld se grootste suikerprodusent. Suikerboerdery is uiters waterintensief.
Vanweë Kuba se gebrek aan damme is Havana direk afhanklik van reën om water aan sy mense te voorsien. Die verwagting sou wees dat 'n land wat genoeg ingenieurs het om met die wêreld te deel ten minste sy eie probleme sou kon oplos.
Soos alles hier op apartheid blameer word, het Kuba sy eie sondebok, naamlik Amerikaanse sanksies. Volgens Kubaanse amptenare kan infrastruktuur nie in stand gehou word nie omdat die nodige materiaal nie van die VSA ingevoer kan word nie – so asof die VSA 'n monopolie op die vervaardiging van loodgietersmateriaal het.
Dit is nie die eerste keer dat Suid-Afrika Kubaanse ingenieurs hier ontvang nie. In 2015 het die Vrystaatse regering 34 Kubaanse ingenieurs ontvang. Hulle sou toe as konsultante optree, terwyl die Suid-Afrikaanse Vereniging van Raadgewende Ingenieurs in daardie stadium gesê het dat plaaslike firmas oorgenoeg kapasiteit het om te help.
Vandag is die Vrystaat se watersituasie net so sleg as vantevore, met selfs van die groter dorpe soos Kroonstad wat dikwels nie water het nie en waar beskikbare water nie geskik is vir drinkwater nie. Na wat berig word, het daardie groep Kubaanse ingenieurs die meeste van hul tyd hier gebruik om Engels en Sotho aan te leer.
Die huidige span ingenieurs sal onder meer ingespan word om die Vaalrivier te red. Tussen 2013 en 2018 was dit ook onder die punte wat deur die regering gelys is toe 'n span Kubaanse ingenieurs ingevolge dieselfde bilaterale ooreenkoms hier kom "help" het. Die probleem is, nodeloos om te sê, nie opgelos nie.
Toe die regering in 2019 van 'n groep vertrekkende Kubane afskeid geneem het, het die adjunkminister van Waterwese en Sanitasie, Pam Tshwete, gesê dat ons deure en harte altyd oop is vir die Kubane na wat hulle vir Angola en die ANC-struggle gedoen het. Laat ons nie vergeet dat dít die rede vir hul aanwesigheid in die land is nie. Dit gaan oor ideologie en nie oor water of enige ander tasbare diens nie. Solank die ANC elke nou en dan sy verbintenis tot die kommunistiese ideaal bewys, kan werklike dienslewering maar op die agtergrond geskuif word.