Die taak van die kerk in die postmoderne tyd is om lidmate met 'n verantwoordelike teologie van die huwelik en gesin te begelei. Browning (2007:226) beskryf hedendaagse gesinsetiek soos volg: 'Die huwelik is 'n nie-hiërargiese, post-patriargale verhouding, geskoei op 'n etiek van wederkerige gelykwaardigheid.' In hierdie verhouding word ruimte gebied vir die spirituele dimensie naas wat hierbo as die 'kontraktuele' beskryf is. Al die volwassenes in die huishouding en in die geloofsfamilie is by die versorging, opvoeding en geloofsvorming van kinders betrokke.
Al hierdie sake sal 'n plek in 'n verantwoordelike gemeentebou en gesinsbediening kan kry. Browning (2007:226-235) se insigte kan soos volg aangevul word:
Hierdie verantwoordelikheid is 'n ekumeniese roeping en 'n taak wat uitdagings bied om oor die grense van geloofstradisies saam te werk.
Hierdie insigte kan verwerk word om 'n teologiese onderbou aan gesinsbediening te bied omdat gesinsbediening:
Die biologiese gesin is nie die primêre fokus van die kerk nie, die geloofsgemeenskap as geloofsfamilie vorm die primêre fokus. Dit beteken nie dat biologiese verwantskappe nie meer 'n rol in gesinsbediening speel nie, maar eerder dat gesinsbediening 'n inklusiewe aangeleentheid is wat alle ander gesinsvorme behoort in te sluit.