JY LEES NOU Niks te vrees nie
Hy's nie net model en platejoggie nie. Die Fear Factor-wenner, Mark Hewlett, weet hoe om sy wêreld vreesloos in te kleur ondanks diabetes
"Ek was verpletter toe diabetes drie en 'n half jaar gelede by my gediagnoseer is, maar dit het my nederig en empaties gemaak, en my aangespoor om voortdurend uitdagings aan myself te stel." Sy vier daaglikse inspuitings insulien is in 'n drasak om sy maag vasgegord. "'n Mens leer om daarmee saam te leef." Hy het dadelik ná die diagnose opgehou rook, hy besoek die gimnasium getrou en sorg dat hy gereeld die regte kos eet. "Ek het 'n pakkie sigarette per dag gerook en dit was nie maklik om op te hou nie, maar ek moes leer om die regte gesondheidskeuses te maak. Ek drink ook die minimum alkohol.
"Ek dink mens moet veral die jeug inlig oor diabetes en daarom ondersteun ek die Diabetes Research Foundation in Los Angeles se insulien-navorsingsprojekte en ek probeer mense in Suid-Afrika en Nieu-Seeland daaroor inlig. Dis veral belangrik dat die jeug weet waaroor dit gaan."
"Ek het besluit diabetes gaan my nie onderkry nie. Ek doen soveel moontlik. Om aan Fear Factor deel te neem was ook 'n persoonlike doelwit - iets wat ek aan myself wou bewys. Dit was 'n geestelike en fisieke stryd en dikwels baie moeilik. Noudat ek gewen het, het ek opnuut besef niks is onmoontlik nie. Dikwels moet 'n mens jou vrees kaalhand takel en eenvoudig daardeur breek." Mark blink nie verniet uit in adrenalien-sporte soos ski, branderry, reksprong en driekamp nie. Een van die ergste Fear Factor-toertjies het behels dat sy arms met boeie om sy heupe vasgemaak is terwyl hy in 'n perspeks-kis uit 'n helikopter hoog in die lug, met die see 80 m onder hom, soos 'n woer-woer getol is. Hy het 'n sleutel gekry om die boeie oop te sluit en kon dán eers uit die kis bevry word. Hy trek nou nog sy gesig in afgryse as hy daaraan dink. "Dit was 'n nagmerrie-ondervinding, maar ek het kalm gebly en gefokus op die probleem. Ek kry my vreesloosheid van my ma, Pattie. Sy sien vir enigiets kans. Haar energie is ongelooflik."
'As jy vrees reg aanwend, kan dit op sukses uitloop.'
"Afrika het so baie gesinne versplinter. Dis 'n jammerte, maar as dié kontinent eers in jou DNS is, kry jy dit nie uit nie. Dis nog steeds my 'huis' ná al die jare in die buiteland. Ek mis die ruimte en die bekendheid. Miskien, nadat ek dit 'gemaak' het in die Eerste Wêreld, keer ek eendag weer terug na die Derde Wêreld. Ek mis Suid-Afrika." Hy vertel dat geregte soos sadza wzadwe sy mond laat water en ver laat terugdink aan die dae toe hy Shona op die Zim-plaas gepraat het. "Dié potjiekos is vol rissies, neute en grondboontjiebotter - die wonderlikste Shona-dis van Zimbabwe. Hou jy van kosmaak? Jy moet dit 'n bietjie eet." Dan demonstreer hy hoe mens dié vleisdis ook in 'n koolblaar kan toerol.
'n Mens wonder hoekom hy so suksesvol is in alles wat hy aanpak? "Miskien omdat ek so aanpasbaar is." Hy is in Zimbabwe gebore, het 'n hele paar jaar saam met sy ouers in Houston, Texas, gewoon; toe is die gesin terug na Zimbabwe en van daar is hy na Durban. En toe speel hy model in die res van die wêreld - Engeland, Frankryk, Amerika, Duitsland. Hy is ook as akteur by die American Academy of Dramatic Arts opgelei. Die fliek Changing Ghosts, wat onlangs in Los Angeles verfilm is, word in 2005 uitgereik. "Dit maak my sommer baie opgewonde. Ek het darem ook al baie geleer uit die musiekvideo's van mense soos Mike T, Bosson en Toni Braxton waarin ek al opgetree het," vertel hy.