Sy verwys (en binne die sfeer van vroeë strukturalisme) na paradigmatiese verwringings of verwrigings van keuse (dikwels woordverwringings, soos by die Joyce van die Wake) aan die een kant, en sintagmatise of samevoegingsverwringings (ek reken die kriptiese rigting van Gibson se poëtika is ‘n uitdrukking hiervan), wat steun op o.a. ‘n verskeidenheid oornames uit ander genres – surrealisme/outisme, visuele kuns en musiek, wiskunde … Hierdie modernistiese poëtika (en dis ‘n modernisme soos Joyce s’n wat altyd op die rand is om oor te tuimel in post-modernisme, en eintlik dalk reeds “post” is, soos ek reken Breytenbach se “modernisme” ook) waarvan die oogmerk nie noodwendig is om moeilik verstaanbaar te wees nie, maar om die konsepte van begrip en betekenis, en dus ook eksegese, nie net onder verdenking te bring nie, maar te verpletter. Nee, nie werklik nie. Ek dink kunstenaars skep aanhoudend selfportrette. In “naspel 2006” tree die digter intertekstueel met N.P. van Wyk Louw in gesprek.