As voorbeeld plaas ek graag uittreksels uit Jorie Graham se lang gedig, “Overlord“, wat bestaan uit flardes dialoog en gedagtes van Amerikaanse soldate se landing aan die Normandiese kus tydens die Tweede Wêreldoorlog, onder aan vanoggend se Nuuswekker. (‘n Volledige bespreking deur Susan McCabe van dié onthutsende teks kan hier op Jorie Graham se webtuiste gelees word.) En as dit bevind is dat iemand nie opgeskryf was in die boek van die lewe nie, is hy in die poel van vuur gewerp (Op. 20:11-15). Die ryk gemeentelede van Laodicéa het dit ook gedoen, en is as gevolg daarvan deur Christus as geestelik bankrot verklaar en verwerp (Op. 3:16-17). Dit is ‘n aftel voor Amerika vir altyd vernietig sal word. dit is ‘n aftel voor die aarde, hierdie hele aarde, herskep sal word. Joan Hambidge het in haar bespreking in Die Volksblad tereg gewys op die sterk rol wat die digter se jeugwêreld in die bundel speel, en bestempel die gedigte oor “die landskap-van-die-jeug” dan ook as die beste verse in die bundel. Nietemin laat sy ook nie na om die kompleksiteit van hierdie verse te belig nie. In Hambidge (2010) se woorde is dit ‘n “gerepresseerde en rassistiese bestaan” wat die digter herbesoek in sy poging om op psigiese vlak tuis te kom , spesifiek deur herinnering en herbewerking in die ruimte van die teks. Dat dít geen maklike proses is nie, besef die digter goed, soos blyk uit die laaste twee strofes van die gedig “upington” (een van die gedigte wat deur Hambidge uitgesonder word):