ia hfst. 7 bl. 59-66
5 Samuel se kinderjare was buitengewoon. Kort nadat hy gespeen is, moontlik op die ouderdom van drie of 'n bietjie ouer, het hy 'n lewe van diens begin by die heilige tabernakel van Jehovah by Silo, meer as 30 kilometer van sy ouerhuis in Rama. Sy ouers, Elkana en Hanna, het hulle seun in 'n spesiale vorm van diens aan Jehovah gewy, wat beteken het dat hy lewenslank 'n Nasireër sou wees.* Beteken dit dat Samuel se ouers hom verstoot het en nie liefgehad het nie?
9 Ons kan ons voorstel hoe die seun groter geword en die heuwels om Silo verken het. Terwyl hy uitgekyk het oor die dorp en die vallei wat daaronder aan die een kant uitgesprei gelê het, het sy hart waarskynlik oorgeloop van vreugde en trots wanneer hy Jehovah se tabernakel gesien het. Die tabernakel was inderdaad 'n heilige plek.* Dit is byna 400 jaar tevore onder die toesig van Moses gebou en was die enigste sentrum van die ware aanbidding van Jehovah in die hele wêreld.
12 God se Wet het die priesters se pligte en die manier waarop hulle offerandes by sy tabernakel moes bring, duidelik uiteengesit. En met goeie rede! Hierdie offerandes het God se voorsienings verteenwoordig om sondes te vergewe sodat mense in sy oë rein kon wees en vir sy seën en leiding in aanmerking kon kom. Maar Hofni en Pinehas het hulle medepriesters beïnvloed om die offers met groot minagting te behandel.*
Die Nasireërs is gebind deur 'n gelofte waarvolgens hulle nie toegelaat is om alkohol te drink of hulle hare te sny nie. Die meeste het so 'n gelofte net vir 'n bepaalde tyd afgelê, maar 'n paar, soos Simson, Samuel en Johannes die Doper, was lewenslank Nasireërs.
Die tabernakel was reghoekig, basies 'n groot tent oor 'n houtraamwerk. Maar dit was gemaak van die allerbeste materiale—robbevelle, pragtig geborduurde doeke asook duur hout wat met silwer en goud bedek was. Die tabernakel het in 'n reghoekige voorhof gestaan waarin daar ook 'n indrukwekkende altaar vir offerandes was. Mettertyd is ander vertrekke klaarblyklik aan die kante van die tabernakel opgerig vir die gebruik van die priesters. Samuel het blykbaar in een van hierdie vertrekke geslaap.
Die verslag bevat twee voorbeelde van minagting. Eerstens, die Wet het voorgeskryf watter dele van 'n offerande aan die priesters gegee moes word om te eet (Deut. 18:3). Maar by die tabernakel het die goddelose priesters 'n heeltemal ander gebruik gevolg. Hulle het hulle dienaars eenvoudig 'n groot vurk in die pot waarin die vleis gekook het, laat steek en enige smaaklike stuk wat uitgekom het, laat neem! Tweedens, wanneer mense hulle offerandes gebring het om op die altaar gebrand te word, het die goddelose priesters 'n dienaar gekry om die offeraar te intimideer en die rou vleis te eis nog voordat die vet van die offerande aan Jehovah geoffer is.—Lev. 3:3-5; 1 Sam. 2:13-17.