Onverskilligheid in die buiteland: 'n Expat se stryd om haar deernis te behou - Diverse
Onverskilligheid in die buiteland: 'n Expat se stryd om haar deernis te behou
'N Kambodjaanse uitgewoner staar die daaglikse werklikheid van armoede en lyding in die gesig - en wonder hoe dit haar vermoë om simpatie te kweek beïnvloed het.
Vanoggend, Ek was besig om tee te maak, en ek lees die naam op die teekannetjie - die Thaise maatskappy Phuc Long - en ek het nie eers geglimlag nie, en nie eers daaraan gedink nie.
En dit is 'n aanduiding dat ek miskien al te lank hier woon.
Hier is 'n ander:
Gister het ek straat toe gestap, en die man sonder arms wat boeke uit 'n boks wat aan sy nek hang, het my gevra om geld te vra. Ek het nie my moto-helm onder my arm gedra nie (soos gewoonlik, en my as 'n expat eerder as 'n toeris gemerk), en hy het my aanvanklik nie herken nie.
En toe onthou hy my van regoor die stad en gee 'n soort skouerophaling en 'n onvriendelike glimlag, asof hy sê: 'Jammer! U is gereeld hier. Natuurlik gaan jy my niks gee nie. '
En toe het ons albei geknak en verby mekaar geloop, en dit was eers toe ek omtrent 'n halwe blok verder was, toe ek op my eie onverskilligheid 'n sieklike kou gekry het.
Tee en onverskilligheid
As ek in Kambodja gewoon het, het ek minder simpatie gevoel? Selfs na 'n jaar hier, is dit moeilik om te weet wat die "regte" manier is om op te tree in die aangesig van ander mense se armoede en trauma. Voel dit te veel, en jy sal ongeskik wees; voel dit te min, en jy sal 'n soort Marie Antoinette wees ('Laat hulle Angkor Beer drink as hulle nie drinkbare drinkwater het nie!')
Om te voel asof u hoegenaamd hier hoort, moet u 'n bietjie verlok word oor die realiteite van landmyne en slagoffers, en om anders op te tree, word Khmer sowel as expats as 'n sap beskou.
Ek het eenkeer na die plaaslike Mexikaanse restaurant gegaan en twee uitgeworpen vrouens het gesit saam met 'n klein Khmer-seun vir wie hulle aandete gekoop het.
Hulle het egter 'n bietjie skaam gelyk, want nadat hulle bestel het, het hulle opgemerk dat, in teenstelling met die meeste kinders wat snags in die straat in Pubstraat hang, nuwe tennisskoene gehad het, na 'n regeringskool gereserveer is vir die sterk middelklas, en 'n ma wat hom dopgehou het terwyl sy met haar vriendinne oorkant gesels.
Natuurlik is daar baie erger dinge as om 'n kind, 'n kind, 'n Coke en 'n quesadilla te koop, maar dit het gevoel asof hulle oorval is en hulp verleen aan iemand wat dit nie die nodigste het nie. Dit was so 'n toeristiese ding om te doen.
En ons kyk na toeriste, die mense wat 'n week of twee inswaai en geld gooi vir die eerste probleem wat hulle sien, ongeag of dit enige blywende goed sal doen. Dan weer, ten minste doen hulle iets.
Die ander beoordeel
Wat doen ek? Het iemand in Kambodja tot dusver baat gevind by my skryfwerk?
En as ek soms minder simpatiek teenoor Khmer is, moet jy my interne monoloog oor Westerlinge en hul probleme hoor. Wee die persoon wat ek hoor oor die hitte, insekte, potensiële bakterieë in die water of ongemaklike busstoele; hulle sal stilweg deur my geskerts word.
Soms is dit 'n aanwins om die ongelukkigheid van ander te sien en in plaas daarvan om depressie te ondervind in die toestand van die wêreld, voel jy 'n soort ... wel, gelukkig.
Eerstens, het hulle nog nooit 'n gids oor enige Suidoos-Asiatiese land geopen nie?
En daar is 'n ander vlak aan my reaksie, die deel van my wat myself altyd as 'n wimpel beskou het. "As ek dit kan hanteer," sê hierdie deel van myself veragtelik, "dan moet u die laagste van pansies wees."
Wat erger is, ek hou eintlik van hierdie moeiliker kant van myself. Dit laat my hartlik en veerkragtig voel en ek voel minder jammer vir myself. Dit is nie asof ek van die feit vergeet het dat ek môre in die boesem sou val en 'n stadige dood van hongersnood sou sterf nie, dat ek steeds 'n gemakliker lewe sou hê as 99% van die Kambodjaanse burgers.
Maar soms is dit 'n aanwins om die ongelukkigheid van ander te kan aanskou en in plaas van depressie te voel in die toestand van die wêreld, voel jy ... goed, gelukkig. En tog…
Verbouing van nie-gehegtheid
Ek het met my monnikvriend Savuth gesels oor hoe menslike liefde in die Boeddhistiese siening van dinge 'n soort lyding is, net soos haat. As ek te midde van Westerse idees opgewek is, is dit moeilik om my kop hieroor te draai.
Vir 'n Westerling klink die Boeddhistiese ideaal van "losmaking" verdag soos onverskilligheid. Maar ek dink waarvan Savuth gepraat het, was die bereiking van 'n filosofiese gelykheid - jy moet simpatie en jammerte hê vir ryk skelms en bedelaars, want hulle ly albei as deel van die menslike toestand.
My vriend Elizabeth het lank gelede my iets anders op 'n ander manier vertel - 'Net omdat wortelkanale bestaan, beteken dit nie dat dit nie pynlik is om 'n papiertjie te kry nie.'
Maar is dit nie net soos ek om serebraal na 'n probleem te kyk in plaas van om te gaan met die taai besigheid van hoe om te voel nie?
Die laaste keer toe ek in New York was, het ek 'n vriendin vertel van die Big-Headed Baby, die monsteragtige misvormde baba wie se ma hom na alle groot feeste neem, waar sy smeek vir geld, 'n houer vir verandering op die hoek van sy vuil kombers.
Wie sal geen simpatie met die kind voel nie? Maar ek het 'n harde jammerte vir die moeder, wanneer sy bewus moet wees van die vlaag van organisasies sonder winsbejag in Kambodja wat haar kind moontlik kan help - dit is eenvoudig om meer onmiddellik winsgewend te wees om hom soos 'n sirkusoptrede te laat optree.
Nietemin, my vriend het 'n bietjie verbaas oor my ylheid. En miskien moes hy gewees het. Ek kan nie my eie houding met Savuth se universele meegevoel versoen nie - niks bewys dit meer as my baie uiteenlopende gevoelens teenoor die Grootkop-baba en sy moeder nie.
Waar laat dit my dan? Ek hoop tevergeefs dat ek myself kan dwing om vir die wortelkanaalpasiënt sowel as die papiersny te voel? Kambodja bied nooit maklike antwoorde nie; dit maak dit net moeiliker om die vrae te ignoreer.