Nuuskommentaar: Is Trump of twiet, of enigeen die probleem?‘n Skermskoot van ‘n twiet deur pres. Donald Trump. Pres. Donald Trump is nie juis bekend daarvoor dat hy ’n wag voor sy mond hou as hy mense, die media en ander instellings dwarsoor die wêreld met twiets deur die baard vryf nie. En hy span Twitter mildelik in – volgens die Los Angeles Times het hy onlangs op een dag 16 twiets uitgestuur waarin hy die media wat hom vyandig gesind is, politieke opponente en verskeie ander oor die kole gehaal het. Terwyl sommige in hul kritiek fokus op die inhoud van Trump se twiets, is ander meer onthuts daaroor dat hy diplomatieke protokol so met sy twiets deurmekaar krap. Die meeste Amerikaners reageer uiteenlopend op Trump as president. ’n Nuwe peiling toon aan dat ongeveer die helfte van die Demokrate voorsien dat Trump se eerste termyn voortydig in ’n staat van beskuldiging gaan sneuwel. Die meeste Republikeine meen Trump kan hom maar vir nog ’n termyn regmaak. ’n Twiet wat oorsee opslae gemaak het, was dat Trump die Palestyne verwyt het dat hulle jaarliks honderde miljoene dollar Amerikaanse hulp kry, maar nou dreig om aan alle vredesgesprekke te onttrek – wat weer ’n uitvloeisel is van Trump se besluit om Jerusalem as hoofstad van Israel te erken en die Amerikaanse ambassade daarheen te verskuif. Hy meen dis ondankbaarheid, terwyl die Palestyne in reaksie vir Trump met ’n kluitjie in die wind afgemaak het. (In 2015 het die VSA sy hulp aan die Palestyne van $370 miljoen per jaar tot $290 miljoen verminder weens Palestynse aanhitsing van terreur.) Die kritiek op Trump was weer eens tweërlei. Eerstens dat hy ondiplomaties opgetree het deur oor so ’n kwessie emosioneel te raak, en tweedens dat die twiet onvanpas is in moderne demokrasie. Oor beide kan lank gedebatteer word. Diplomasie is wel vol historiese protokol, tradisies en die diplomatieke sak, maar veel ouer as telefone en elektroniese pos, en daar sal altyd druk wees dat nuwe tegnologie ook deel van moderne diplomasie word. Maar is Twitter ’n gepaste toevoeging, veral as sigbaarste element van die magtigste man ter wêreld se mondering (nie net diplomatieke mondering nie). ‘n Skermskoot van ‘n twiet deur pres. Donald Trump. Daar is bepaalde gevalle waar twiets beslis die beste opsie is, maar moet dit nie liefs spaarsamig gebruik word as om die wêreld in beroering te hou nie? Trump het min of meer terselfdertyd ’n verwyt aan Pakistan gerig oor dié land baie Amerikaanse hulp kry, maar dat Pakistan elemente van die Taliban sou beskerm. Pakistan het dadelik teruggekap en gesê Trump is gefrustreerd omdat hy nie hond haaraf maak met die Taliban in Afganistan nie. Juis hierdie geval toon hoe ontoereikend twiets is om komplekse sake aan te spreek. Pakistan is ’n baie heterogene land, met verskeie volke of stamme wat weerskante van die Pakistanse en Afgaanse grens woon. Lojaliteite word nie noodwendig deur landsgrense beperk nie. Net so beskuldig die Christian Coalition of America die Palestyne daarvan dat hulle in hul reaksie op die Amerikaanse ambassade-besluit, die Oslo-ooreenkoms, waarvolgens die Palestyne Jerusalem se verdeelde status erken het, lustig verbreek. Hierdeur word geïmpliseer dat die VSA se besluit slegs op Wes-Jerusalem betrekking het – wat nie strook met algemene nuusdekking nie. Weer eens ’n kwessie wat te ingewikkeld is om per twiet te hanteer. Analiste meen die VSA marginaliseer hom hierdeur, asook met ander optredes, of dat hy waar optredes wel nodig is niks doen nie, en dat Rusland, China en ’n groepering van lande wat Frankryk en Duitsland insluit, sy rol as vernaamste internasionale dirigent oorneem. Dat die VSA stellig plek-plek gekneus daarvan afgekom het, kan nie betwyfel word nie. In die realpolitiek van die wêreld, wat nog sterk elemente van magspolitiek bevat, is die VSA net te magtig om te ignoreer. Soos Trump vir Noord-Korea oor die vingers getik het oor die Noord-Koreaanse leier se gespog oor sy kernknoppie op sy lessenaar: “Ek het ook so ’n knoppie, en hy is baie groter as joune – en hy werk.” Die Noord-Koreaanse diktator, Kim Jong-un, tydens ŉ militêre optog in Pyongyang, Noord-Korea (15 April 2017). Foto: AP Photo/Wong Maye-E, File Maar Kim Jong-oen, die Noord-Koreaanse leier, het nie net die VSA gedreig nie, hy het die olyftak na Suid-Korea uitgehou, en bitter vinnig daarvan werk gemaak. Die sogenaamde rooi lyn tussen dié twee state waarmee wedersydse krisisse en misverstande uit die weg geruim kan word, is herstel, en afvaardigings van die twee lande vergader reeds in die komende week. Noord-Korea se deelname aan die Olimpiese Winterspele wat volgende maand in Suid-Korea gehou word, is onder meer op die agenda. Daar word veelbetekenend daarop gewys dat die VSA van die onderhandelinge uitgesluit is (en die VSA wys self op spanning wat op die oomblik tussen die VSA en Suid-Korea heers), maar wat ook in ag geneem moet word is dat ander moondhede soos China en Japan ook van die gesprekke uitgesluit is. Van die kantlyn af twitter Trump dat Kim nie vertrou kan word nie – iets wat niemand die Suid-Koreane hoef te vertel nie. Intussen bly dit ’n feit dat Twitter (of nuwer generasie tegnologie wat nog ontwikkel moet word) deel van die diplomatieke arsenaal geword het. Dit het bepaald die spoed van diplomatieke verkeer versnel, en vereis van lande om vinniger as ooit te reageer (waar reaksie nodig is). Dit is egter ook duidelik dat ’n protokol vir die gebruik van dié tegnologie vir diplomatieke aanwending bitterlik nodig is, want Twitter met ’n onstabiele gebruiker is net so gevaarlik soos ’n diktator wat van sy trollie af is, en met ’n kernknoppie op sy lessenaar sit.