JY LEES NOU Steve – vlymskerp vegter
Immer gewild. Immer omstrede. Steve Hofmeyr skroom nie om met enigeen swaarde te kruis as hy in 'n saak glo nie. Selfs nou in 7de Laan
Sit hom in 'n wit pakkie met 'n effense Elvis-kraag, stop hom 'n swaard in die hand en kyk wat spring uit - Steve die sanger, Steve die akteur of Steve die politieke aktivis wat opmars teen misdaad Uniegebou toe?
"En kom jý om ons te lei?" vra ek weer. Die laggie kry 'n flets van die oog by en hy ontwyk my vraag met 'n gewigtige antwoord: "Ek beoefen sekulêre politiek - dit gaan vir my oor 'n beleid eerder as 'n persoon of 'n party. Maar ek voel tog die druk en die verantwoordelikheid. Die punt is, ek is nog in Suid-Afrika, want ek het hoop. Ek baklei hard teen die keersy van die ou munt. Ek doen alles vir die toekoms van my kinders."
En dat die vrou op die kussing langs hom - soos hy ons met amper nederige bewondering by die fotosessie vertel het - net so mooi lyk wanneer sy die slaap uit haar oë vee as wat sy gelyk het toe sy haar hare agteroorgegooi het vir die SARIE-kamera . . .
Dis hoe dit is met Steve - jy kan met hom gesels oor De la Rey tot Derrida, en ewe lekker oor rooi Sparletta-koeldrank of KWV Shiraz. Dis nou as jy van hom hou en hy van jou. En as jy nie van hom hou nie, maak dit nie 'n verskil aan hom nie. Hy haal die Nigeriese digter Ben Okri aan: "You don't get poetry in heaven or hell, you get it where the fabric of the two meet." En 'n mens kry die gevoel dis waar Steve Hofmeyr hom dikwels tuis voel, nie tussen swart of wit nie, maar in die skakerings van grys. "Ek hou van die ding van the journey is the destination," sê Steve.
As jy een persoon in die wêreld - toe of nou - kon wees behalwe jouself, wie sou dit wees, en hoekom?