Die vlakvarke het sommer onverskillig die wal afgedraf, oor die sand tot by die eerste vlakwatertjies, waar hulle nou gulsig, met sagte slurpgeluide besig is om hulle dors te les. Snel sien weer 'n groot aapmannetjie oor die sand aangestryk kom. Die varke skenk geen aandag aan hom nie, maar toe hy regoor die groot apiesdoringboom verbygalop, loer hy meteens in daardie rigting en versnel sy pas geweldig, terwyl hy by die kuil verbynael. Die drie ou langsnoete het nou vervaard orent gewip en lig hul sterkwassies en misvormde koppe hoog in die lug
om vas te stel wat die konsternasie van die aap veroorsaak het. Maar hulle slaag daar blykbaar nie in nie en ná nog 'n paar haastige slurpe draf hulle vinnig teen die wal uit en verdwyn tussen die bome.
Die gevreesde jagters is besonder bedrywig hierdie winter, dink Snel. As dit so moet aanhou, sal dit naderhand hier langs die Toelanie vir 'n rooiboktrop heeltemal onveilig word...
"Ek twyfel, maar 'n endjie laer af in die rivier is 'n ander groterige kuil waar die wild ook volop drink. Ek dink ons moet môre vroeg daar gaan probeer ..."
"Gaan bewerk jy solank die ander bok, dan draf ek kamp toe om die honde te gaan haal..."
Vér aan die anderkant van die Toelanie staan 'n klompie rooibokke rusteloos op die vlakte en rondtrap, af en toe in die rigting van die rivier turend, asof hulle nog steeds verwag om die slank gestalte van Snel, hulle gewese leier, enige oomblik oor die lang grassade aangespoed te sien kom.