Die AVP sal in ons land daarin voorgaan en aanhou om wat in die donker gebeur agter deure en grendels en wat ons volk saam die donker ingesleep het, bly ontbloot soos wat ons inligting daaroor beskikbaar raak.
In 1987 is in 'n publikasie van die Universiteit van Pretoria se Departe-ment van Staatsleer oor "Politieke Hervorming in Suid-Afrika" 'n uiteen-setting deur my gegee van die verwagte konstitusionele stappe deur die Regering aan die hand van 'n Broederbond-dokument van 1986.
In die artikel is onder andere voorspel dat die NP met die ANC sou begin onderhandel en die beginsel van 'n Swart regering sou aanvaar, soos drie jaar later in 1990 gebeur het.
Die gedagte is derhalwe dat rassevermenging naas rasseskeiding 'n er-kende leefwyse moet wees. Dit skep die voorwaarde vir botsende stelsels en vir 'n geleidelike verdringing van rasseskeiding deur rassevermenging. Dit gaan hier om iets soortgelyks as die Wet van Gresham in die geldwe-se, naamlik dat slegte geld goeie geld verdring. In die samelewing vereis rasseskeiding sterk dissipline, aansienlike inspanning en strawwe maatreels van die owerheid, net soos die handhawing van 'n monetere stelsel waarin die geldeenheid self waarde het, soos in die geval van goud of silwer. Sodra papiergeld ook as betaalmiddel erken word, verdwyn "die goeie geld" uit sirkulasie.
Aan die ander kant is 'n beleid van rassevermenging 'n "laat-maar-loop-stelsel" wat geen dissipline of inspanning of strawwe maatreels van die owerheid vereis nie. Weens die menslike aard is die geneigdheid na 'n bestel wat min inspanning en dissipline vereis, en is die natuurlike gang van sake dat die "laat-maar-loop-stelsel" die oorhand kry, veral met be-hulp van die media, wat dit as navolgenswaardig voorhou, soos sommige media in Suid-Afrika reeds rasgemengde huwelike aanbied.
Die feit dat die Broederbond ingryping in die sosiale orde as 'n voorwaarde vir ingrypende grondwetlike verandering behandel, dui daarop dat daar besef word dat die grondwetlike bestel moet rus op 'n sosiale on-derbou wat in ooreenstemming daarmee is.
Die aanvaarding van die moontlikheid van 'n Nieblanke staatspresi-dent impliseer dat hy deur 'n Nieblanke meerderheidsstem verkies sal kan word. En in 'n volgende paragraaf word die betoog deurgetrek na die logiese konsekwensie. "Dit beteken", word verklaar, "dat daar nie meer'n Witverskanste regering kan wees nie. Daar kan egter ook nie 'n Swartver-skante, of byvoorbeeld 'n Zoeloe-verskante, regering wees nie. Die meer-derheid van die regeringslede kan wel Swart wees, maar die stelsel en prose-dure moet so werk dat al die groepe effektief kan deelneem en nie deur een groep gedomineer word nie". (Par. 3.9)
Daar kan geen twyfel aan wees dat hierdie enigsins kriptiese beskry-wing die ANC identifiseer as die groepering wat moet voldoen aan "die voorvereiste van die afswering van geweld". Wat in hierdie paragraaf be-skryf word, is die gestandaardiseerde wyse waarop 'n terroriste-organisa-sie sy eerste vroee greep na die hefbome van mag maak. Die terroriste-oorlog kan nie deur horn gewen word nie. Dit kan net by die konferensie-tafel verloor word deur die staat wat aangeval word.
Dat die Broederbond hierdie waarskynlike uiteinde van ANC-deelna-me aan 'n grondwetlike konferensie insien, moet aanvaar word, anders moet die veronderstelling wees dat die opstellers van die dokument polities oningelig en stompsinnig moet wees, wat seker nie die geval is nie.
Die aanskouingsles van Afrika is dat wanneer daar begin word met magsdeling oor die rassegrense, dit 'n onophoudelike proses word wat sy eie momentum ontwikkel tot die laaste paaiement van magsdeling betaal is in die vorm van magsoordrag.
"In die komende algemene verkiesing wil u party 'n mandaat he vir magsdeling met die Swartes van Suid-Afrika. U het egter nog geen aanduiding gegee van wat die aard en omvang van die magsdeling sal wees nie. Waar dit so 'n ernstige saak is, is dii versuim onrusbarend.
"Dit is veral onrusbarend omdat die Broederbond, waarvan u 'n lid is, in sy onlangse geheime werksdokument met die titel 'Basiese staatkundige voorwaardes vir die voortbestaan van die Afrikaner', 'n uiteensetting van magsdeling met Swartes gegee het wat van uiters ingrypende aard is.
"Hieruit is dit duidelik dat hoewel die waarheid nog effe vermom word deur woorde soos 'in sommige modelle', die Broederbond horn in die ge-heim verbind het tot aanvaarding van 'n Swart meerderheidsregering en 'n Swart (of Nie-Blanke ) President
"Dit is derhalwe onbetwisbaar dat die Broederbond die ANC in 'n na-sionale konvensie by die opstelling van 'n nuwe grondwet betrek wil he. En natuurlik as die ANC 'n grondwet help opstel vir Suid-Afrika, sal die ver-bod op die ANC opgehef moet word, sal hy sy bedinging uitoefen deur re-wolusiegerigte aksies, en sal die Regering as 'n deelnemende party aan so 'n konvensie feitlik verlam wees. Dit is presies waarna die Kommunistiese Party strewe. Uit so 'n konvensie moet 'n regering kom waarin die ANC verteenwoordig sal wees, metsy Kommunistiese beheer. Dit is diepolitieke resep waarmee die Kommuniste hulle magsgreep gewoonlik uitvoer: hulle frontorganisasie (die ANC) moet net eers deel van die regering word.
"U skuld dit aan die kiesers om te verklaar hoe dit moontlik is dat die Broederbond hierdie infame geheime plan vir 'n Swart meerderheidsregering, met die Kommunisties-beheerde ANC daarby ingesluit, onder sy lede kan propageer as u en ander belangrike NP-figure wat Broederbondlede is, nie daarmee akkoord gaan nie.
"U staan beskuldig daarvan dat u deur u Broederbondlidmaatskap deel het aan hierdie verraderlike gekonkel agter die rug van die Blanke volk om die ANC deur 'n nuwe grondwetlike proses in die regering te laat deel as voorspel tot 'n noodwendige Kommunistiese oorname as eindresultaat.
"Ek wil u vra om aan die kiesers van Suid-Afrika duidelik te se hoe u u Broederbondlidmaatskap regverdigas u nie hierdie geheime geknoei goed-keur om die Blankes uit te lewer aan 'n proses wat noodwendig sal lei tot 'n toekomstige Swart Kommunistiese regering".
"Ek erken ontvangs van u brief van 16 Februarie 1987. U het ditgoedge-dink om ook 'n gelykluidende brief aan die ander drie Provinsiale Leiers van die Nasionale Party te skryf.
Dit is 'n ongelooflik beteuterde en waarheidontwykende antwoord op 'n brief waarin 'n saak van die grootste politieke belang uitvoerig behan-del is, met uiters sterk morele implikasies vir De Klerk en sy kollegas. Die brief het aan hulle die geleentheid gegee om 6f die Broederbonddoku-ment te repudieer of dit te onderskryf. Dit is wat politieke eerbaarheid vereis het.
Hulle het dus as NP-leiers 'n geheime agenda gehad, en het kiesers mislei oor die ingrypende beleid waartoe hulle verbind was weens hulle Broederbondlidmaatskap.
Die aandrang op "onomkeerbaarheid" van die staatsorde waarop af-gestuur word, hou duidelik verband met die plan om 'n Akte van Mense-regte in 'n nuwe grondwet in te skryf.
Hierdie aspek van die saak is wesenlik aan die beplanning van 'n stel-seJ waardeur teeristanders van 'n rasgemengde staat onder 'n Swart rege­ring magteloos gestel moet word.
Die HNP se standpunt hieroor, soos vroeer in DIE AFRIKANER ge-publiseer, is met geringe wysigings en toevoegings aan die Suid-Afrikaan-se Regskommissie voorgele toe kommentaar gevra is oor die wenslikheid al dan nie van 'n Akte van Menseregte in Suid-Afrika:
Daar word aangevoer dat so 'n verklaring 'n doeltreffende wyse sal wees waar­op beskerming gebied kan word aan individuele regte van alle persone. S6 'n verklaring, lui die argument, staan bokant die tydelikheid, veran-derlikheid en onvoorspelbaarheid van politieke wisselinge. Derhalwe sal geen individu enige rede tot kommer oor die stand van sy regte he nie, omdat watter regering ook al die bewind voer, hy aan die bepalings van die menseregtedeklarasie onderworpe sal wees en binne die beperkings daarvan sal moet optree. Die Verklaring sal verhewe staan bo ander wet-te weens die onbuigsaamheid daarvan: 'n twee-derde of selfs groter meer-derheid (of 'n sogenaamde konsensusbesluit) word vereis om die bepa­lings ongedaan te maak. Derhalwe is dit geinsuleer teen sosio-politieke veranderinge, onaangetas deur magsverskuiwings en bied dit 'n klinkkla-re en permanente beskerming van regte.
Regsoewereiniteit se tweede komponent is dat die howe die bevoegd-heid kry om die wetgewing van die regering te toets aan die hand van be­ginsels uiteengesit in die grondwet. Sou dit enigsins bots met die begin­sels , verklaar die hof dit eenvoudig ongel dig, sorg dat die grondwet stipte-lik nagekom word en verhoed dat regerings sodoende inbreuk maak op die regsoewereiniteit. Die hof word derhalwe die finale politieke besluit-nemer binne 'n "regsoewereine" bestel. Dikwels word dan ook voorge-stel dat sodanige toetsbevoegdheid nie deur gewone gemeenregtelike ho­we nie, maar deur 'n spesiale konstitusionele hof uitgeoefen moet word.
Die idee van 'n Deklarasie van Menseregte wat deel van 'n grondwet uitmaak, is een verskyningsvorm van die gedagte van regsoewereiniteit, oftewel die "rule of law". Die gedagte hier is dat die regte van individue in 'n dokument saamgevat moet word, duidelik uiteengesit moet word en derhalwe duidelik moet vasstaan sonder dat enige twyfel bestaan oor pre-sies wat dit behels. Hierdie regte is dan eweneens verskans, en dit is spesi-fiek juis die regte waarvan regerings nougeset hulle hande moet afhou, en wat net so nougeset nagekom moet word deur die howe.
"Nie almal wat in Suid-Afrika oor menseregtepraat, word deur sinistere bedekte motiewe aangespoor nie. Die meeste van hulle is waarskynlik edel-moedige mense wat slegs die goeie vir hulle medemens begeer. Maar laat ons nogtans op ons hoede wees. Ons moet nie die growwe fout begaan om te veronderstel dat elke liberaal 'n vermomde kommunis is nie, maar ons moet versigtig wees vir wat die President van 'n Amerikaanse universiteit onlangs 'onondersoekte liberalisme' genoem het en wat, na ek veronder­stel, vae, filosofiese liberalisme beteken wat geen verband met die praktiese werklikhede van die lewe het nie".
Na Dicey en met die ontwikkeling van die gedagte van regsoewereini­teit om ook tegelyk die idees van 'n onbuigsame grondwet, 'n Deklarasie van Menseregte en 'n toetsingsbevoegdheid van die howe te bevat, is die politiek nog dieper betree. Hierdie stelling kan gesubstansieer word deur 'n beeld te kry van hoe die grondwetlik-politieke stelsel sou fungeer in-dien bogenoemde idees verwerklik sou word.
In so 'n stelsel sou die politieke beleidsrigtings van die politieke partye oorbodig wees of ten minste 'n groot mate aan tersaaklikheid inboet. Watter standpunt die regering ook al op die politieke spektrum inneem, vanaf ver-links tot ver-regs — hy sal verplig wees om die beginsel van die Deklarasie te gehoorsaam. So 'n regering sal aan die Deklarasie gebonde wees, ongeag of hy die beginsels daarvan voorstaan en ongeag of hy die meerderheidsteun van die kiesers geniet, al dan nie. Deur die onbuig-saamheid van die grondwet en die toetsingsbevoegdheid van die howe sal hy verplig word om die Deklarasie gestand te doen. Met die instel en verskansing van die Deklarasie word 'n eenmalige politieke oorwinning behaal. Hierna is liberale dogma en egalitariese beginsels in die posisie van regering: is dit permanent amptelike staatsbeleid. Diegene wat dus 'n liberale politieke standpunt huldig, se probleem is finaal opgelos. In plaas van gedurig aan die politieke stryd deel te neem en die risiko's van politie­ke klimaatsveranderinge te trotseer, moet hulle nou slegs 'n enkele poli­tieke oorwinning behaal en die nodige kontitusionele strukture daarstel. Sou die politieke klimaat verander en 'n groep aan die bewind kom wat die idees van die Deklarasie teenstaan en wil verander, word so 'n groep tot politieke magteloosheid gereduseer. Nieteenstaande hulle oorwin­ning en nieteenstaande hulle standpunt ten gunste van 'n ander politieke program is hulle steeds verplig om die liberale idees van die Deklarasie uit te voer.
Die ironie is duidelik. Die idee van regsoewereiniteit spring weg as 'n liberale gedagte, maar loop uiteindelik uit op 'n verstarde vorm van onde-mokratiese totalitarisme en 'n dogmatiese konserwatisme wat probeer om as insulasie teen die fluktuasies van die geskiedenis te dien.
As dogmatiese konserwatisme probeer dit 'n enkele politieke oorwin-ning vir 'n idee wat juis eie aan 'n tydvak is, verewig asof dit wat in die De-klarasie vervat en in die konstitusie verskans is, vir altyd die gevoel van 'n veranderde gemeenskap en veranderde politieke magte weerspieel. In plaas van om gedurig deel te he aan die politieke stryd en s6 belange te be-vorder en te beskerm, word gepoog om deur die enkele politieke oorwin-ning finaal 'n utopie aan sekerheid te bewerkstellig en aan die onvoor-spelbaarheid van die geskiedenis te ontsnap.
Presies dieselfde beskuldiging as wat gewoonlik teen die Afrikaner ge-maak word — dat hy homself angsvallig wil beskerm deur statutere reel­ings — kan ingebring word teen voorstanders van 'n Handves van Mense-regte. Sou daar enige angsvalligheid verbonde wees aan selfbe-skermende statutere maatreels, is die voorstanders van so 'n Deklarasie angsvallig in die oortreffende trap, want waar 'n gewone wet bloot deur 'n gewone parlementere meerderheid verander kan word, word 'n veel gro-ter meerderheid vereis vir die wysiging van 'n verskanste grondwet. Ver-der handel 'n wet net oor enkele sake, terwyl 'n Deklarasie van Mense-regte 'n omvattende dokument is wat fundamentele beginsels oor 'n wye veld bevat.
Ten spyte van waarskynlik heftige ontkennings staan die voorstanders van verskanste deklarasies ook vyandig teenoor die demokrasie. Geen ruimte word gelaat dat ander politieke magte wat op demokratiese wyse aan die bewind kom, die bepalings van die verskanste grondwet en dekla­rasie kan verander nie. Die meerderheid se wil kan ongedaan gemaak word, net solank daar 'n meerderheid iewers in die verre verlede daar-voor was toe die grondwet en die Deklarasie aanvaar is. Afhangende van perspektief kan hierdie toestand beskryf word as of 'n liberale meerder-heidsregering uit die graf, of 'n klein liberale oligargie wat die septer swaai.
Dit is wat inderdaad in 1937 in die VSA gebeur het. Die destydse Roosevelt-regering wou wetgewing aanneem wat na die mening van die Amerikaanse Hooggeregshof gebots het met die verskanste grondwet. Die meriete van die Roosevelt-politiek daar gelaat, is dit 'n feit dat Roose­velt meerderheidsteun geniet het. Tog het die Hooggeregshof verskeie kere met 'n meerderheid van vyf teenoor vier die wetgewing ongeldig ver-klaar omdat dit volgens hulle met die grondwet gebots het. Die demokra-ties verkose Roosevelt-regering het horn vasgeloop teen 'n vorm van oli­gargie.
Die oorsprong van verskanste konstitusionele waarborge, deklarasies van menseregte en dies meer is die fundametele liberale dogma. Dit loop egter uiteindelik uit op 'n selfbeskermende ongelykheid en 'n verwerping van die demokrasie.