In die Noordelike Halfrond, word daar dikwels gespog, het bewoners van die ysgebiede meer as 200 verskillende woorde vir sneeu: dik sneeu, dun sneeu, ligte sneeu, swaar sneeu; sneeu in die winter, in die lente; soggens, saans . . . Om die dans te vier van die een wat daar buite haar wit karos oor die Moederstad uitsprei, speel ek vandag in die reën. Nou ja, nie letterlik nie, maar knus op my balkon, met die WAT oop op my skoot. En ek tel.
As dit bakstene reën, reën dit geweldig hard. Bokhaelreën se druppeltjies verys met die val. Vandag se reën is ’n bolandsreën, ’n aanhou- dende, sagte reën; nie ’n spoelreën nie, maar ’n intrekreën wat die grond deurdrenk. Donderreën, soos in die Karoo, gaan met blitse en don-der, met gromwolke gepaard. ’n Doutjie, ook Skotse doutjie genoem, ’n kibbie of ghibbie, uit Khoi, is ’n sagte, ligte reëntjie; ’n fyn motreën, maar nie heeltemal so fyn soos misreën nie: As dit ghibbie reën dit saggies; ’n misreën klam net so effens.
In die Kaap, in die ou dae, is reën omstreeks 1 Desember apprentjiesreën genoem. Volgens die WAT omdat dit op 1 Desember 1838, die dag toe die slawe vry geword het, buite die gewone reënseisoen swaar gereën het. Van 1834 tot 1838 was die slawe nog nie werklik vry nie, maar nog ingeboek as “apprentices”.
Die deurdringende landsreën wat wanneer die geelperskes ryp word tot “14 dae in die boorde val”, soos Anton Goosen sing, is ’n geelperske­reën. ’n Droëperskereën, daarenteen, wanneer die perskes gedroog word, rig skade aan.