Aan die een kant vrek die paddas op n streep in verskillende wêrelddele... die kleurrykes, die vales, die grotes, die kleintjies. Niemand weet verseker waarom nie. Aan die ander kant is die gruwelike Amerikaanse brulpadda weer besig om hand oor hand aan te teel - duisende kilometers van sy oorspronklike habitat in wildvreemde lande...
DIS werklik iets om oor ''parra-noïes'' te raak, sê n wetenskaplike nou die dag wrang. Hy het geen grap gemaak nie. Al kon sekere van sy kollegas dalk sy koddige woordspeling as n ligsinnige geskerts oor n baie belangrike saak beskou het.
Dit staan in regstreekse teenstelling met die onrusbarende afname wat wetenskaplikes reeds sedert 1980 in die bevolkings van sekere paddaspesies rondom die wêreld waargeneem het.
Nou is daar geleerdes wat vrees dat n vreemde siekte, iets soos n swam wat die paddas se velle beskadig, vir sekere van die onlangse baie vrektes verantwoordelik kon gewees het.
Hulle vrees ook dat wêreldwye veranderings in die omgewing, wat aan suurreën, die verwarming van ons planeet en die verdunning van die osoonlaag gewyt kan word, n bedreiging vir paddas kan wees, selfs in gebiede ver van menslike woelinge.
Maar dis nie oral bekend dat alle paddas, nie slegs die helderkleuriges, n melkerige gif uit kliere in hul vel afskei om hulle aan roofvyande te help ontsnap nie. Die gif van die meeste paddas veroorsaak egter niks meer as n ligte vel-irritasie by mense nie. Daar steek geen waarheid in die storie dat n mens vratte kry as jy n padda hanteer nie.
Paddas verkondig hul teenwoordigheid en kommunikeer met ander paddas deur middel van verskeie komplekse roepe, soos kierie-kieries en kwake en ander geluide. Hierdie geluide word baie soos die spraak van mense voortgebring, deur lug uit die longe oor die stembande in die keel te forseer.
Padda-geselsies is baie belangrik in die paartyd wanneer die mannetjies roep om die wyfies se aandag te trek.
Uit die padda-eier kom n larwe, wat gewoonlik n ``paddavissie'' genoem word, hoewel hy bloedweinig gemeen het met rasegte vissies. Die larwe gebruik egter sy stertvin om mee te swem en haal wel soos n vis deur kieue asem. Ná omtrent twee maande verskyn die agterpote waar die stert aan die liggaam vas is.
Met die gedaantewisseling (metamorfose) van die paddavis tot n padda, verander hy sodat hy ook op land pleks van net in die water kan lewe. Hy kry eers agterpote en dan voorpote. Longe neem die plek van die kieue vir asemhaling in. Sy stert word kleiner en sy mond word groter.