Wie is die oudste Indo-Europeër wat by die naam bekend is? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Wie is die oudste historiese Indo-Europeër wat by die naam bekend is?
Met ander woorde, is dit Pythonos, koning van Kussara (17de eeu v.C.) of is daar meer antieke figure?
Jared Diamond verwys na 'Hetitiese name in Assirië', en daar is 'n (moontlik mitiese) Hetitiese koning uit die 23ste eeu vC, Pamba.
Die vroegste Hetitiese en Luwiaanse (Indo-Europees, nie Hattiaans nie) name dateer uit die 20ste eeu vC. Hulle is bekend aan die sogenaamde 'Kappado -tablette' wat aan sommige Assiriese handelaars naby die plek Kultepe behoort. Enkele voorbeelde van sulke name is:
Götze, Albrecht "Sommige groepe ou anatoliese regte name", Language Vol. 30, No. 3 (Jul. - Sep., 1954), pp. 349-359
10 oudste godsdienstige tekste ter wêreld
Godsdiens bestaan ​​so lank as wat die mens bestaan. Alhoewel dit beslis deur die jare ontwikkel het, is die geloof in gode en gode 'n ou tradisie en dateer al duisende jare terug. Die bewys van baie van hierdie godsdienste word gesien in godsdienstige tekste wat deur kundiges en spesialiste ontdek is. Hier is tien van die oudste godsdienstige tekste ter wêreld.
10. Kesh Tempel Gesang
Geskryf: Omstreeks 2600 v.C.
Godsdiens: Verskeie politeïstiese oortuigings
Die Kesh -tempelgesang is een van die oudste literatuurstukke ter wêreld wat nog oorleef het. Dit staan ​​dikwels ook bekend as die "Liturgie na Nintud" of "Liturgie aan Nintud oor die skepping van man en vrou".
Die eerste tablette wat deel uitgemaak het van hierdie werk, is gevind tydens die opgrawings van 'n biblioteekstempel in Nippur, die oudste Sumeriese stad wat fokus op die aanbidding van die gode Enlil en Nenlil, wat volgens Sumeriërs alles geskep het.
Die gesang bestaan ​​uit 134 reëls, oorspronklik verdeel in agt verskillende huise, elk met 'n unieke retoriese vraag.
9. Piramide -tekste
Geskryf: Omstreeks 2400–2300 v.C.
Plek: Antieke Egipte
Die piramiedtekste staan ​​bekend as een van die oudste godsdienstige tekste ter wêreld. Tydens die 5de of 6de dinastieë van die ou koninkryk in die ou Egipte is die teks op die mure en binne die sarkofae van die Saqqara -piramides uitgekap. Hierdie tekste was bedoel om vir die farao te wees en was vir hom voorbehou.
Die teks van hierdie godsdienstige skrif het te doen gehad met die protokol vir die hantering van die farao se liggaam na sy dood, insluitend hoe om sy oorskot te beskerm en te verseker dat hy na sy heengaan herleef, wat hom in staat sou stel om na die hiernamaals voort te gaan en op te klim na die hemel.
Hierdie maniere staan ​​bekend as 'uitsprake' of spreuke en kan gebruik word om die hulp van die gode te vra en selfs gode wat besluit het om nie hulp te verleen nie, te straf of te dreig.
8. Die kistekste
Geskryf: Omstreeks 2100 v.C.
Ontdek: Laat 1800's
Net soos die Piramide -tekste, is die doodskis -tekste 'n versameling begrafniswerke wat bestaan ​​uit 1 815 towerspreuke om die oorledene veilig na die hiernamaals te bring en hulle teen gevaar op hul reis te beskerm. Almal wat dit nie meer vir die farao's kan hou nie, kan toegang tot dele van die teks hê.
Omdat dit dikwels op die binnekant van kiste geskryf is, is die spreuke van die kistekste dikwels verkort of vereenvoudig. Meer komplekse, volledige weergawes is gevind in latere werke wat dit geïnspireer het, soos die Book of the Dead, wat ons later in hierdie artikel sal bespreek.
Die Kistekste fokus hoofsaaklik op en beskryf die hiernamaals wat deur die god Osiris beheer word. Een van die belangrikste boeke uit hierdie versameling tekste is die Book of Two Ways, wat die eerste teks is wat die antieke Egiptiese idee van die onderwêreld in kaart bring.
7. Die epos van Gilgamesj
Gedink dat dit meer 'n epiese verhaal as 'n godsdienstige teks is, word die Epos van Gilgamesj dikwels as 'n stuk heilige literatuur genoem. Trouens, dit word algemeen beskou as die vroegste groot literêre werk. Hierdie groot verhaal vertel die verhaal van Gilgamesh, die koning van Uruk.
Die heel eerste dele van hierdie verhaal, insluitend vyf Sumeriese gedigte, is eers geskryf, daarna gekombineer met toekomstige werke om een ​​groot epos te skep. Die oudste voltooide samestelling van die voltooide werk is uit die 18de eeu vC gedateer en staan ​​algemeen bekend as die Ou Babiloniese weergawe, met die ondertitel Shūtur eli sharrī, wat vertaal word na "Surpassing All Other Kings".
Die kumulasie van die verhaal behels dat Gilgamesh na jare se gevaarlike en uitputtende reise ontdek het om die geheim van die ewige lewe te ontdek, dat 'die lewe waarna u soek, u nooit sal vind nie. Want toe die gode die mens geskape het, laat hulle die dood sy deel wees, en het die lewe in hul eie hande weerhou. "
6. Die Rigveda
Geskryf: Omstreeks 1700 v.C.
Die Rigveda, direk vertaal as "Prys kennis", is een van die vier kanonieke heilige tekste uit Hindoe wat die Vedas saam vorm. Dit is in wese 'n versameling van meer as 1000 gesange wat 'n totaal van 10 600 verse bevat.
Die groot aantal gesange in die Rigveda is verdeel in tien boeke wat bekend staan ​​as Mandalas, met die gesange wat in lengte verkort, maar in elke boek toeneem. Die eerste agt boeke wat geskryf is, fokus meer op aanbidding teenoor die Rigvedaanse gode, maar die laaste twee boeke grens aan filosofiese en bespreek liefdadigheid en sedelikheid.
Ongelukkig is baie van die taal wat in die Rigveda gebruik word, duister, en gevolglik bly baie dele daarvan tot vandag toe onvertaal. Dit is nog steeds een van die oudste ontdekde Indo-Europese tekste, en is vandag nog een van die oudste godsdienstige tekste wat nog gebruik word.
5. Die boek van die dooies
Geskryf: Omstreeks 1550 vC
The Book of the Dead is nie juis 'n boek nie - dit is 'n groot hoeveelheid tekste wat saamgestel is. Hierdie begrafnisteks beskryf 'n lys van spreuke wat individue kan gebruik om hul reis van die onderwêreld na die hiernamaals te onderneem. Daar is 'n paar alternatiewe vertalings van die titel van hierdie werk, insluitend die 'Book of Coming Forth by Day' en die 'Book of Emerging Forth into the Light'.
Die boek is in die doodskis of begraafkamer van diegene wat oorlede is, geplaas, met die inhoud van jare en jare se spreuke wat deur baie verskillende priesters geskryf is. Die vroegste spreuke is geneem uit die bogenoemde tekste van die Piramide en Kis.
As gevolg van die ontelbare variasies wat deur die jare ontdek is, bestaan ​​daar geen kanonieke weergawe van die Book of the Dead op papirus met hiërogliewe of hiëratiese skrif nie. Kennis van die bestaan ​​van hierdie heilige teks was sedert die Middeleeue aanwesig, dus dit is nie moontlik om akkuraat te sê wanneer dit ontdek is nie, en deur wie.
4. Die instruksie van Amenemope
Geskryf: Omstreeks 1300 v.C.
foto bron: PerankhGroup
Alhoewel dit nie juis 'n uiters godsdienstige teks is nie, word die instruksie van amenemope ingesluit, maar word dikwels erkenning gegee aan die sterk ooreenkoms en die verhouding daarvan met die Bybel se Spreuke. Boonop word dit dikwels beskou as 'n meesterstuk en 'n noodsaaklike deel van wysheidsliteratuur.
Die teks bestaan ​​uit dertig hoofstukke advies wat deur 'n skrifgeleerde met die naam Amenemope geskryf is om aan sy seun oor te dra en hom wysheid te gee oor hoe om 'n suksesvolle lewe te lei. Dit bespreek waardes en houdings wat nodig is om gelukkig te kan lewe ondanks die toenemende sosiale en ekonomiese probleme in die wêreld.
Die formaat van die Instruksie van Amenemope lyk ietwat soos dié van 'n vroeëre, nie-godsdienstige antieke teks genaamd The Maxims of Ptahhotep.
3. Die Samaveda
Geskryf: Omstreeks 1200 vC
foto bron: ScratchTap
Die laaste drie inskrywings op hierdie lys is die ander drie tekste in die Vedas, afgesien van die voormelde Rigveda. Die Samaveda is letterlik vertaal na "liedkennis" en bevat gesange en spreek van melodieë, bestaande uit 1875 verse wat hoofsaaklik afkomstig is van die Rigveda.
Daar word vermoed dat sommige dele van die Samaveda dateer uit die Rigveda -tydperk, maar die eerste weergawe van die Samaveda wat vandag gebruik is, verskyn omstreeks 1200 vC. Hierdie teks bevat twee primêre Upanishads, wat noodsaaklike pilare van Hindoeïsme is.
Daar word gesê dat baie tradisionele Indiese danse hul oorsprong het in die inhoud van die Samaveda, wat gepas is, aangesien die Samaveda amptelik as die Veda of Chants beskou word.
Foto bron: decodinghinduism
Die titel van hierdie teks vertaal letterlik na "prosa mantra kennis", en as sodanig is hierdie Veda die Veda van prosa gesange. Dit bestaan ​​in wese uit rituele gesange en formules en is in twee verdeel.
Een deel van die teks is die Krishna (swart) gedeelte, wat verse bevat wat nie goed gerangskik is nie. Die ander deel is die Shukla (wit) gedeelte, wat 'n baie beter struktuur het. Vier van eersgenoemde se herhalings en twee van laasgenoemde se herhalings word vandag steeds gebruik.
Die Yajurveda bevat 1.875 verse wat, hoewel dit uniek is, gebaseer is op die fondament wat deur die Rigveda gebou is. Die teks bevat ook die grootste versameling primêre Upanishads.
1. Die Atharvaveda
In teenstelling met die ander dele van die Vedas, het die Atharvaveda 'n meer komplekse vertaling: "kennisstoor van atharvāṇas, die prosedures vir die alledaagse lewe". Die tekste is verdeel in 20 boeke wat 6 000 mantras en 730 gesange tussen hulle deel.
Sommige dele van die Atharvaveda bespreek antieke medisyne en mediese prosedures, en bied 'n paar van die vroegste bewyse en rekords van godsdienstige mediese praktyke.
Daar is twee weergawes van hierdie godsdienstige teks wat die moderne wêreld bereik het: die Paippalāda en die Śaunakīya. Net soos die ander Vedas, het dit steeds 'n invloed op Hindoeïsme vandag.
Wie is die oudste Indo-Europeër wat by die naam bekend is? - Geskiedenis
Die Indo-Europeërs en historiese taalkunde
I. Inleiding: Die argeologie van taal
Die ontdekking van die Indo-Europeërs is een van die mees fassinerende verhale in moderne wetenskap. Die verhaal begin veral met taalkundiges aan die einde van die 1700's William Jones, 'n Britse regter wat in Indië gewoon het en in 1786 die eerste persoon was wat die moontlikheid van die Indo-Europese beskawing voorgestel het. Jones se hipotese het 'n nuwe deur na die verlede oopgemaak en die moderne wetenskap van historiese taalkunde.
Die Indo-Europese teorie berus op die feit dat verskillende tale van regoor Eurasië, in lande so ver as Indië en Ysland, baie noodsaaklike ooreenkomste toon, genoeg dat hulle lankal as 'n enkele taal moes ontstaan ​​het. Sodra Jones se opvolgers die volledige taalkundige rekord vanuit hierdie perspektief begin ondersoek het, het bevestigende bewyse uit alle oorde ingestroom. Parallelle in woordeskat en grammatika verskyn vinnig onder vreemde tale, veral in die destyds die oudste bewaarde tale: Latyn, Grieks en Sanskrit. Die laaste is die taal van Die Vedas, 'n antieke hoeveelheid geskrifte uit Indië, en 'n noukeurige ontleding van die teks het getoon dat Sanskrit 'n sterk verwantskap met Latyn en Grieks het. Die Sanskritwoord vir & quotthree & quot is byvoorbeeld skinkborde, duidelik verwant met (dit wil sê uit dieselfde taalkundige oorsprong as) Latyn tres en Grieks treis, ook woorde vir & quotthree. & quot Net so, die Sanskrit sarpa, & quotsnake, & quot deel natuurlik 'n gemeenskaplike voorouer met die Latyn slange, die voorvader van die Engelse woord slang.
Die eenvoudige en elegante opmerkings van Jones oor die verslag wat hy vir die vergadering van 1786 van die Asiatick Society of Calcutta geskryf het, vat die situasie netjies saam:
. . . geen filoloog kon al drie die tale [Sanskrit, Latyn en Grieks] ondersoek sonder om te glo dat dit uit 'n algemene bron ontstaan ​​het wat moontlik nie meer bestaan ​​nie.
"Wat miskien nie meer bestaan ​​nie," het hierdie onskatbare stuk understatement die openbaring van baie belangrike, inderdaad revolusionêre insigte in die geskiedenis van die Westerse beskawing geword.
Eerstens was dit dat daar ooit 'n & quotmoeder & quot -tong moes gewees het wat, soos die mense wat dit gepraat het oor die hele wêreld versprei het, ontwikkel het tot 'n familie van & quotdaughter & quot tale wat almal, hoewel hulle op die oppervlak anders lyk, fundamenteel verband hou. Aangesien hierdie tale oral in Europa en Asië gevind kan word, het geleerdes uiteindelik op die term besluit Indo-Europees vir hierdie kultuur, en Proto-Indo-Europees as die benaming vir die moedertaal self. Alhoewel dit beter is om die taal te noem met die naam wat die oorspronklike sprekers dit gegee het, is dit nie moontlik nie, aangesien niemand nog kon uitvind wat die naam was nie, of wat die Indo-Europeërs as 'n mense het hulself genoem. Ten spyte daarvan kon geleerdes egter veel meer oor hulle aflei.
Soos die studie van taalkunde byvoorbeeld gevorder het, het dit vinnig duidelik geword dat heelwat tale tot die Indo-Europese familie behoort. & quotDrie, & quot weer, demonstreer die punt goed. Behalwe Latyn (tres), Grieks (treis) en Sanskrit (skinkborde), is daar Spaans (tres), Deens, Italiaans en Sweeds (tre), Frans (trois), Duits (drei), Nederlands (drie), Russies (drie), Engels (drie) en verskeie ander permutasies gebaseer op Indo-Europees *trejes. Dat hierdie woorde verwant is, is vanselfsprekend, veral as dit vergelyk word met & quotthree & quot in nie-Indo-Europese tale, soos Turks (uc), Hebreeus (Shelosh), Maleis (tiga) en Chinees (san). En voeg ander basiese Indo-Europese woorde by, soos ma/moeder/mater en pa/pater/patir maak die saak oorweldigend. Al hierdie tale wat soveel kognate vertoon, moes een keer 'n gemeenskaplike bron gehad het.
Die gevolge van die Indo-Europese teorie was plofbaar, veral vir die Europeërs in die negentiende eeu. Die teenwoordigheid van 'n verlore gemeenskaplike taal veronderstel per definisie die historiese bestaan ​​van 'n gemeenskaplike kultuur en antropoloë het getoon dat die eenheid van kultuur byna altyd die eenheid van taal vergesel, en die Indo-Europeërs wyd en suksesvol versprei het oor die wêreld, moes daardie kultuur saam met hulle gereis het. Gegewe dit, het geleerdes begin kyk na die fundamentele ooreenkomste in die inheemse Indo-Europese beskawings en merkwaardige parallelle gevind, en die implikasie is dat volke van die Indo-Europese erfenis, al hul oënskynlike verskille in godsdiens, regering en gesinsstruktuur, 'n kulturele raamwerk deel. met 'n gedeelde oorsprong. Dit wil sê, die fundamentele ooreenkomste in hul kulture oorskadu hul oppervlakkige verskille. Dit was 'n idee wat nie in alle kringe goed ontvang is nie, veral nie die Eurosentriese, wit-supremacistiese faksies wat die Weste in die negentiende eeu oorheers het nie.
Laastens het taalkundige navorsing getoon hoe buitengewoon suksesvol hierdie Indo-Europeërs was in hul byna wêreldwye gebruik van die planeet. Om antieke Indo-Europese beskawings te lys, is om veroweraars in Europa en Wes-Asië feitlik te katalogiseer: Indo-Ariërs, Perse, Hetiete, Grieke, Romeine, Kelte, Vikings, Mede en Filistyne, om maar net 'n paar te noem. En hul moderne eweknieë is nie minder talryk nie, waaronder Spaanse veroweraars, Christelike kruisvaarders en al die groot Europese koloniale moondhede. Alhoewel daar ook baie ou mense is wat nie Indo-Europees is nie, en#8212 Sumeriërs, Egiptenare, Elamiete, Hurriërs, Hebreërs, Pelasgiërs, Etruskers, Assiriërs en Minoërs kultuur. Die triomfe van die ou Indo-Europeërs het inderdaad oorgedra na die moderne tyd waarin meer as die helfte van die mense in die wêreld 'n taal praat wat afkomstig is van Proto-Indo-Europees.
II. Indo-Europese taalkunde
Om te verstaan ​​hoe die Indo-Europese kultuur so prominent geword het, moet 'n mens ver terug in die tyd kyk. In die laat voorgeskiedenis het golwe van Indo-Europeërs in verskeie rigtings oor die Eurasiese kontinent begin migreer, wat inboorlinge en selfs ander Indo-Europese setlaars wat vroeër 'n gebied binnegekom het, verplaas het.Geleerdes debatteer oor presies wanneer hierdie massiewe migrasies begin het. Sommige sê al in 8000-5000 v.C., terwyl ander dit redelik laat stel, na 3000 v.C., maar dit is duidelik dat die Indo-Europeërs teen die derde millennium (3000-2000 v.C.) die skuif.
Terwyl hulle verskillende dele van die wêreld gevestig het, het hulle inheemse volke ontwortel en oorrompel, wat in meer as een geval die uitwissing van die hele kultuur veroorsaak het. Indo-Europese groepe het byvoorbeeld na Indië verhuis, waar hulle die plaaslike bevolking verower het en natuurlik die kastestelsel gevestig het, met hulself boaan. Net so het 'n ander Indo-Europese groep Italië binnegeval en hulle daar gevestig as die Romeine. Ander het die geword Slawe in Sentraal -Europa en die Filistyne in die Nabye Ooste. Dit het in elke geval omwenteling en gewelddadige sosiale verandering veroorsaak.
Die Grieke gee 'n goeie voorbeeld van die gedrag wat tipies is vir hierdie oorwinnaars. Nie minder nie as drie groot golwe Indo-Europeërs het in die tweede millennium vC oor Griekeland gespoel, waarvan die laaste die woeste was Doriese inval wat ten minste twee vorige groepe Indo-Europese indringers opsy geskuif het en soveel chaos veroorsaak het dat 'n eeue lange donker tydperk ontstaan ​​het (1100-800 vC). Dit is dus geen wonder dat die inheemse Pelasgiërs, 'n inheemse bevolking in Griekeland, nou 'n historiese raaisel is nie. As brutale indringers mekaar gaan uitwis, het inheemse kulture feitlik geen kans om te oorleef nie, hetsy in hul eie tyd of in die historiese rekord.
Een van die belangrikste streke wat die Indo-Europeërs gevestig het, was Noord-Europa, waar 'n uitvloeisel van die Proto-Indo-Europese taal ontwikkel het, 'n taalkundige variant wat nou genoem word Gewone Germaans. Toe hulle daar gevestig was, het die sprekers van hierdie taal in verskillende groepe uitmekaar gedryf, terwyl hulle hul domein uitgebrei het, en hierdie skeiding lê ten grondslag aan die verdeeldheid wat nog steeds sigbaar is in die politieke en kulturele landskap van Noord -Europa en in die verskillende tale wat daar gepraat word: die Kelties groep insluitend Wallies, Skotse Gaelies, ens. die Germaans groep, insluitend Duits, Engels, Nederlands, Jiddisch, ens. en die verskillende Skandinawies tale (Sweeds, Deens, Noors, ens.). Elkeen hiervan is afkomstig van 'n duidelike sub-bevolking van Germaanse sprekers. Met die gegewens wat tans beskikbaar is, is dit nie moontlik om presies te wees oor wanneer hierdie tale begin skei het nie, maar dit lyk veilig om te sê dat daar teen die eerste eeu v.G.J. (dit wil sê na 100 v.G.J.) goeie bewyse is dat die Germaans begin breek het.
Die natuurlike topografie van die gebied het duidelik tot hierdie taalverdelings bygedra. Die Skandinawiese tale het noord van die Oossee en in Denemarke ontwikkel. Wes -Duits het ontstaan ​​wes van die Oderrivier. Aan die ander kant van hierdie rivier in die moderne Pole het Oos -Duits ontwikkel. Die laaste (Oos -Duitse) het nou uitgesterf, omdat al sy 'dogter tale' uit die weg geruim is deur die daaropvolgende onderdrukking van sy mense. Pools, die primêre taal van die moderne Pole, is eerder 'n uitvloeisel van Oud-Slawies, 'n ander tak van Indo-Europees.
In die politiek en militêre aangeleenthede was sprekers van Wes -Duits in die algemeen meer suksesvol as hul Oosterse eweknieë, en die tale wat uit die Wes -Duitse kultuur ontstaan ​​het (Engels, Duits, Nederlands, ens.) Het almal 'n interessante kenmerk. Om dit te begryp, is dit egter eers nodig om 'n paar fundamentele aspekte van taal te verstaan, veral hoe geluide in die mond geproduseer word. Sodoende kry ons insig in 'n belangrike hoofstuk in die geskiedenis van die Wes -Duitse volk en 'n nog meer fassinerende oorgang in die taalgeskiedenis van Europa.
Nadat William Jones voorgestel het dat Latyn, Grieks en Sanskrit 'n gemeenskaplike oorsprong het, het die tempo van taalkundige studie vinnig begin versnel in die Weste. Dit was deels te wyte aan die voorkoms van gretige jong geleerdes wat belangstel om die wêreld om hulle te verken en naam te maak in die akademie. Die bekendste hiervan was Jacob Grimm (1785-1863), een van die beroemdes Broers Grimm. As taalstudent studeer Jacob Grimm vroeë Duitse letterkunde, op soek na ongewone woorde wat mettertyd onveranderd was, argaïese woordeskat wat die geskiedenis van die Duitse taal sou kon toelig.
Waarmee hy egter beland het, was 'n fassinerende folklore wat hy en sy broer Wilhelm gepubliseer het Grimms se sprokies. Die dikwels makabere en sinistere aard van hierdie verhale wat slawerny, armoede, hongersnood, ontvoering en selfs kannibalisme insluit, weerspieël die donker siening van diegene wat leef waar daar min beskerming is teen die wankele van mens en natuur. Dit is een van die min blikke wat die geskiedenis bied van die nie-stedelike lewe in die Westerse beskawing, en dit is nie 'n mooi prentjie nie.
Grimm het ook woordeliks gekry wat hy wou hê. Na 'n paar studies het hy 'n patroon opgemerk in die evolusie van die Germaanse Germaanse, aangesien dit uit Proto-Indo-Europees ontwikkel het, 'n verandering wat hy afgelei het, moes lankal plaasgevind het. Hierdie verandering het die Groot konsonantverskuiwing. Grimm het getoon dat selfs al sou 'n Germaanse woord en een uit 'n ander tak van Indo-Europees op die oog af nie op mekaar lyk nie, in baie gevalle kon bewys word dat hulle met mekaar verband hou as 'n mens aanvaar dat sekere medeklinkers 'n voorspelbare verloop van verandering. Hierdie taalreël is later genoem Grimm se wet.
Hier is wat gebeur het. Op 'n stadium in die evolusie van Wes -Duits, het sommige daarvan medeklinkers het dramaties begin verskuif. Om te verstaan ​​hoe en waarom hierdie verskuiwing plaasgevind het, moet 'n mens kyk na die aard van medeklinkers self, wat gevorm word deur die vloei van lug deur die mond kortliks te stop (bl, t, k, b, d, g) of deur dit op een of ander manier te beperk (f, v, ste, hfst, j). Die groot konsonantverskuiwing in Germaanse tale het blykbaar begin toe 'n sekere soort medeklinker gebel het sonder stem (bl, t, k) omskep in sy aspireer ekwivalente (ph, ste, kh).
Sodra die verandering plaasgevind het, het dit druk op die oorspronklike aspirasies geplaas om anders te klink as die nuwes om genoeg onderskeid te tref tussen woorde wat sin nie verlore was nie. Dit wil sê, as u tang skielik is toue en joune panne word aanhangers, daar is aansienlik fosteential vir conblusion. Gevolglik was dit wat oorspronklik aspirasies in die Germaans was (ph, ste, kh) verhuis na hul stemme -ekwivalente (b, d, g). En kort daarna het die oorspronklike medeklinkers (b, d, g) het dieselfde gedoen en verander in hul stemlose eweknieë (bl, t, k), en neem dus die Germaanse medeklinkers in 'n volle kring: van stemloos tot aspirant tot stem.
Grimm se wet: die groot konsonantverskuiwing
(Indo-Europees en gt Germaans)
Hou in gedagte dat klinkers vloeibaar is en onvoorspelbaar verander en dat vloeistowwe (l, r) en neus (m, n) word in die reël nie beïnvloed deur prosesse soos die onderliggend aan die Grimm-wet nie, kan ons die Germaanse woord aflei in hierdie geval, Engels wat verband hou met sy Indo-Europese vorm voordat dit die Groot Konsonantverskuiwing ondergaan het. Aangesien Latyn en Grieks Indo-Europese tale is wat buite Germaans staan ​​en dus nie deur die Grimm-wet beïnvloed is nie, toon woorde uit hierdie tale die Indo-Europese wortel wat die Germaanse geërf en verander het. En omdat Engels baie afgeleides uit Latyn en Grieks bevat, vind ons woorde in ons eie taal wat nie baie op mekaar lyk nie, maar wat soortgelyke betekenisse het en in werklikheid verwant is. Byvoorbeeld, die Indo-Europese wortel *pater wat ons woorde gee soos vaderlike en vaderskap verander na pa in Engels omdat die geërf het bl geword het f en t geword het ste. Dieselfde gebeur met die ste by moeder wat afkomstig is van 'n Indo-Europese basis *mater, maar die m is nie verander nie omdat neuskonsonante soos m is nie deur die Grimm -wet geraak nie.
Gebruik die Latynse en Griekse woorde en die Engelse afgeleides daarvan in die linker- en middelkolom in die onderstaande tabel om die veranderinge wat in Germaanse woorde plaasgevind het, te bepaal, soos uiteengesit in die tabel van Grimm's Law hierbo aangehaal. Deur dit te doen, moet u 'n Engelse woord met dieselfde basiese betekenis en Indo-Europese wortel kan ontsyfer, maar anders lyk omdat die Indo-Europese grondwoord die Groot Konsonantverskuiwing ondergaan het. [Klik hier vir 'n drukbare weergawe van hierdie tabel wat u klas toe kan bring en invul terwyl ons saam die antwoorde bespreek.]
GRIMME SE WET
Om die Germaanse kognate uit te vind, moet u sommige van die letters in die Latynse of Griekse woorde verander, skuif of weglaat, veral klinkers en vloeistowwe (l/r) .
III. Die Indo-Europeërs: geskiedenis en kultuur
Maar taal is nie al wat die Indo-Europeërs gehad het nie. Antropoloë het lank daarop gewys, soos hierbo opgemerk, dat taal en kultuur hand aan hand gaan. Terwyl hulle nuwe en belangrike lig werp op die evolusie van taal, het historiese taalkundiges ook baie ontdek oor die lewens en lewensbestaan ​​van die Indo-Europeërs. Tog bly baie onseker, selfs so 'n basiese vraag soos waar die Indo-Europeërs gewoon het voordat hulle hul wêreldwye reise en verowerings onderneem het.
A. Wat ons nie weet van die Indo-Europeërs nie
Laat ons begin kyk na wat vandag onbekend is oor die Indo-Europeërs. Eenvoudig gestel, daar is nog steeds geen onomwonde bewyse uit historiese of argeologiese bronne oor presies waar, wanneer of hoe die oorspronklike sprekers van Proto-Indo-Europeërs geleef het nie. Geen webwerf, geen tegnologie, geen bestaande historiese teks, geen spesifieke gebeurtenis uit die verlede is nog definitief verbind met die mense wie se afstammelinge later die Indo-Europese kultuur en taal oor die hele wêreld sou versprei nie. Die Indo-Europeërs is tans strengste 'n taalkundige verskynsel, wat nie wil sê dat hul kultuur nooit bestaan ​​het nie. sommige punt in die geskiedenis en, sonder twyfel, iewers in Eurasië, maar dit is nie baie presies nie.
Ons kan inderdaad nie met sekerheid oor die Indo-Europese geskiedenis en aardrykskunde praat nie, wat geleerdes egter nie gekeer het om verskillende maniere te probeer om die tyd en ligging van die oorspronklike Indo-Europeërs te bepaal nie. Op grond van die berekeninge van die algemene tempo waarteen tale verander, is daar byvoorbeeld gepoog om te redeneer hoe lank gelede Proto-Indo-Europees begin uitbreek het. Dit wil sê, deur te kyk hoe verskillend sy dogtertale van mekaar is, kan dit moontlik wees om 'n idee te kry van die tydsduur wat dit geneem het om die aantal variasies in grammatika en woordeskat in Indo-Europese tale te skep.
Dit word genoem glossochronologie en hoewel sommige taalkundiges hierdie metode vir die meting van taalverandering onderskryf, het dit nie wydverspreide guns by geleerdes gevind nie. In werklikheid kan die tempo van taalverandering grootliks wissel na gelang van omstandighede en tale ontwikkel soms vinnig en ander tye stadig, en niks daarvan is voorspelbaar nie. Al met al bestaan ​​die oorspronklike Indo-Europese kultuur byna seker op 'n tyd tussen 5000-2000 vC, maar so 'n wye verskeidenheid is nie baie nuttig vir diegene wat die rol van die Indo-Europeërs in die geskiedenis wil beoordeel of aan spesifieke ontwikkelings verbind nie. in 'n sekere ouderdom.
Dit is nie minder moeilik om te bepaal waar hulle gewoon het nie. Het die genoem tuisland probleem en 'n kwessie van groot debat onder geleerdes, is hierdie vraag uiteindelik ook onbeantwoord, aangesien die Indo-Europeërs na alle waarskynlikheid 'n nomadiese volk was, en hoewel hulle 'n tuiste gehad het reeks, dit is moontlik dat hulle geen spesifieke huis gehad het nieland as sulks. En omdat nomades argeologies min spore agterlaat, ten minste in vergelyking met gevestigde mense, laat historici hier na rietjies in die wind gryp.
Uit die data kom egter ook verleidelike wenke. Byvoorbeeld, die verspreidingspatrone onder Indo-Europese tale behoort immers 'n aanduiding te gee van die migreringspaaie wat die Indo-Europeërs volg. Die agteruitgang daarvan behoort dus ten minste 'n algemene aanduiding te gee van hul oorsprong. Boonop behoort ooreenkomste en verskille in die dogtertale ook te help wys hoe hierdie verspreiding verloop het, of ten minste waar groepe op verskillende tye was. Maar ongelukkig, net soos met glossochronologie, is daar te veel veranderlikes aan die werk, en daar het geen konsensus ontstaan ​​tussen geleerdes oor alles behalwe die mees basiese oplossings vir die tuislandprobleem nie. Kortom, dit lyk veilig om net te sê dat die Indo-Europeërs waarskynlik op 'n stadium in of rondom die steppe van Suid-Rusland gewoon het, bloot omdat die gebied sentraal is in die groot gebied wat hul afstammelinge later sou gaan beset. Min meer kan met sekerheid gesê word.
B. Wat ons wel weet oor die Indo-Europeërs
Ondanks die feit dat ons nie 'n paar van die mees basiese vrae oor die Indo-Europeërs kon beantwoord nie, is die hoeveelheid inligting daaroor wat ons doen het is ook baie goed. Van die oorspronklike Indo-Europese beskawing kan baie funksies gerekonstrueer word deur soortgelyke elemente te vergelyk wat wyd onder sy dogterbeskawings voorkom. Byvoorbeeld, die Indo-Europeërs moes politeïsties gewees het, aangesien alle Indo-Europese kulture of ten minste oorspronklik so was. Hulle hoofgod was waarskynlik 'n entiteit wat hulle genoem het & quotHemel-Vader, & quot omdat 'n soortgelyke naam in 'n hele paar dogterkulture voorkom, byvoorbeeld die Romeine wie se hoofgod bekend was as Ju-piter (& quotDay-father & quot) en die Grieke wie se god Zeus (& quotDay & quot) het na hul panteon gegaan.
Die Indo-Europeërs moes ook begunstig gewees het drieparty ("indeling in drie") die neiging om die wêreld in groepe van drie voor te stel en uit te druk, wat 'n bekende gewoonte van die ou Indo-Europese kultuur was. Byvoorbeeld, die Indo-Europese samelewing is waarskynlik in drie basiese lae verdeel: priesters, krygsheersers en boere-werkers. Net so het drie fundamentele elemente hul heelal gevorm: lug, see en aarde. Ons voorliefde vir drieë is vandag beslis afkomstig van die Indo-Europeërs se liefde vir driedeling, sodat baie vandag God as 'n drie-eenheid van Vader, Seun en Heilige Gees beskou, en 'n goeie argument dat hulle 'n begin, middel en einde het . Ons begin ook 'n wedloop deur te sê: "Gereed, stel, gaan!" Waarom is dit nie net 'Gereed' nie? Go! Daar is sterk bewyse uit 'n wye verskeidenheid data dat hierdie lewenskenmerke in die Weste vandag hul oorsprong in die Indo-Europese kultuur het.
Maar die taalkundige bewyse gee die oorspronklike Indo-Europese beskawing nog nader. Woorde wat afkomstig is van Proto-Indo-Europees en in verskeie van sy dogtertale voorkom, dui op die bestaan ​​van sekere dinge binne 'n gedeelde ervaring, soos aspekte van die gesinslewe. Een taalkundige skryf:
. . . baie familiewoorde (soos 'moeder ', 'man', 'broer ') kan gerekonstrueer word vir Proto-Indo-Europees. Dit bevat verskeie woorde vir 'in-wette, wat blykbaar uitsluitlik met verwysing na die bruid gebruik is. Bewyse van hierdie aard dui daarop dat dit die vrou was wat 'n posisie in die man se familie gekry het, eerder as andersom, en dat die samelewing dus patriargaal van aard moes wees.
Dit wil sê, in die Proto-Indo-Europese samelewing was daar spesiale woorde vir die ouers van die bruid, omdat die & quotfamilie & quot; vermoedelik die bruidegom se gesin beteken, die kernsosiale eenheid soos dit dikwels in patriargale samelewings is. Verder dat sommige Indo-Europese tale 'n basis deel wat beteken & quotking & quot (*reg-, letterlik & quotstraightener & quot vgl. Engels koninklik) suggereer dat die Indo-Europeërs van 'n soort 'kwotasies' gehad het of geweet het. Hulle het waarskynlik ook koeie gehad (*gwous), sowel as skape, varke en honde. Hulle het in dorpe gewoon (*wiek-, vgl. Engels omgewing), weet van silwer en koper, het skepe (*nau-, vgl. nauties) asook boë en pyle en perde gery (*ekwo-, waaruit ons kry ruiter).
Daardie algemene woorde vir ander dinge doen nie verskyn in Indo-Europese dogter tale dui daarop dat die Indo-Europeërs nie geweet het of kontak gehad het met hierdie dinge nie. Onder hulle is & quotocean, & quot & quotbronze, & quot en & quotgold. & Quot Een geleerde stel dit so:
Daar is geen eertydse Indo-Europese woorde vir olifante, renosters, kameel, leeus, tier, ape, krokodille, papegaaie, rys, banyan, bamboes, palm nie, maar daar is algemene woorde wat min of meer wyd versprei is oor Indo-Europese gebied , vir sneeu en ysige koue, vir eikebome, beuk, denne, berk, wilg, beer, wolf, otter, bever, polekat, marter, wezel, hert, konyn, muis, perd, os, skape, bok, vark, hond, arend, havik, uil, jay, wilde gans, wilde eend, patrys of fisant, slang, skilpad, krap, mier, by, ens.
Sonder 'n algemene woord vir & quotocean, & quot, lyk dit onwaarskynlik dat die Indo-Europeërs oorspronklik 'n kusvolk was. Geen gedeelde woord vir & quotvine & quot maak ook 'n Mediterreense oorsprong onwaarskynlik nie. Maar selfs met sulke oortuigende en spesifieke taalkundige gegewens, kan geleerdes nog steeds nie saamstem oor die presiese plek van die inheemse Indo-Europeërs nie. Die tuislandprobleem bly dus net 'n probleem.
IV. Gevolgtrekking: Wie was die Indo-Europeërs?
Ten slotte, wie was die Indo-Europeërs? Die waarheid is, ons weet nie wie hulle was nie, maar ons weet wel wie hulle was is: feitlik almal van ons, ten minste op een of ander manier. Indo-Europese erfenis, geneties gesien, omvat alle mense van Germaanse of Skandinawiese of suidelike Middellandse See of Persiese of Russiese of Noord-Indiese afkoms, van 'n wye verskeidenheid nasionale groepe wat van Indië tot Ysland afkomstig is. Kultureel beskou, wat as deel van 'n gemeenskaplike beskawing almal is wat 'n Indo-Europese taal praat, of 'n aangebore kulturele voorliefde vir drieë het, is die erfgenaam van Indo-Europese mag en hoof. Vanuit hierdie perspektief is dit moeilik om Indo-Europeërs nie oral te sien nie!
En danksy die inval van hierdie voorouers op elke kontinent op aarde en die gebruik van 'n groot deel van die natuurlike rykdom, verteenwoordig die afstammelinge van die Indo-Europeërs een van die mees bevolkte en deurdringende kulturele magte op die planeet. Maar die prys van die sukses was redelik hoog, in byna alle gevalle, die uitsterwing van inheemse kulture. So gesien, is die kolonisasie van die Amerikas nog net 'n Indo-Europese inval waarin die moderne afstammelinge van hierdie doeltreffendste veroweraars oorval en hul lewenswyse op nog twee kontinente inboorlinge afdwing, net nog 'n stel ongelukkige slagoffers. Dit behoort dus ook geen verrassing te wees dat die eerste manne wat op die maan geloop het, van onberispelike Indo-Europese stamboom was nie. 'Een klein stap vir 'n man' is almal Indo-Europese woorde. En die Indo-Europese aard van ons avonture in die ruimte kan 'n ander kenmerk van hierdie verkennings verklaar: die rede waarom ons so min gretigheid toon om daarheen terug te keer. Miskien is dit omdat ons nog geen inboorlinge van die maan gevind het nie.
Wie is die eerste mens genoem?
Nie verrassend nie, die rekord van die eerste mense wat met 'n persoonlike naam geïdentifiseer is, gaan terug tot voor die aanbreek van die geskiedenis self. Deur middel van sy artistieke 'Love Symbol', het The The Artist, voorheen bekend as Prince, ons 'n idee gegee van hoe voorskrifte waarskynlik verskyn het!
Kerfstukke en ander artefakte wat in China ontdek is, het dikwels nuuskierige simbole uit die begin van die Chinese skryfwerk tussen 6600 en 6200 vC. Dit word Jiahu-simbole genoem, en maak nie deel uit van 'n geskrewe taal nie, maar slegs persoonlik uitgevinde simbole wat op pottebakkery gekrap is om 'n spesifieke persoon se eienaarskap te kenmerk: Met ander woorde 'n naam!
Voorbeeld van Jiahu -simbole (Wikipedia)
Die eerste aangetekende naam in 'n werklike skryfstelsel kan gevind word op kleitablette wat dateer uit die Jemdet Nasr -tydperk in Sumeria tussen 3200 en 3101 vC.
Voorbeeld van Jemdet Nasr spykerskrif (Krediet: Metropolitan Museum of Art
Die tablette is nie 'n diepgaande verhandeling oor menslike denke nie, maar 'n boekhouding vir die samevatting van goedere en besittings! Sommige van die voorname is dié van die slawe-eienaar Gal-Sal en sy twee slawe Enpap-x en Sukkalgir (3200-3100 vC). 'N Ander naam is die van Turgunu Sanga (3100 v.C.) wat blykbaar 'n rekenmeester vir die Turgunu -familie was. Daar is baie meer name uit hierdie tydperk, maar niemand wat baie voor 3200 vC verskyn nie.
As ek na Egipte kyk, sou Iry-Hor (die mond van Horus) die vroegste naam wees wat ons ken uit ongeveer 3200 v.C. Min is bekend oor koning Iry-Hor, behalwe sy naam wat op erdebakkies in een van die oudste grafte in Abydos gevind is, hoewel hy op grond van sy begrafnis 'n voor-dinastiese koning van Bo-Egipte was. Koning Ka uit ongeveer dieselfde tyd was die eerste om sy naam in 'n boksvorm te plaas serekh as 'n aanduiding van koningskap. Na koning Ka en koning Iry-Hor het ons ook konings met hiërogliewe simbole van Crocodile King en Scorpion King gevolg deur die naam van die eerste farao, Narmer (Catfish King), wat beide Bo- en Neder-Egipte verenig het en saam met sy vrou Neithhotep, het tussen 3150 en 3125 vC geleef. Sy, terloops, is die oudste vroue wat by die naam genoem word. Die naam Neithhotep beteken "[Die godin] Neith is tevrede."
Voorbeeld van Iry-Hor se naam op 'n erdebakkery (Krediet: Wikipedia)
Ander beskawings kom baie later by die skryf van name as die Chinese, Sumeriërs en Egiptenare, maar ons kan steeds dieselfde vraag stel.
Anitta (die naam is nie bekend nie) was die koning van die Hetitiese stad Kussara. Hy het ongeveer 1700 vC geleef en is die vroegste heerser wat 'n teks in die Hetitiese taal saamgestel het, wat die oudste Indo-Europese teks is.
Lineêr B is 'n lettergreep wat etlike eeue voor die Griekse alfabet was. Die oudste geskrif dateer uit ongeveer 1450 vC. Sommige Knossos Linear B -tablette noem mense by die naam. 'N Aantal Myseense name het presiese ekwivalente in Homeros, soos Hektor, wat beteken' vasbyt '.
Na baie ander antieke benamingstradisies het selfs ou Griekse name 'n intrinsieke betekenis. Byvoorbeeld, Archimedes beteken "meester van denke", van die Griekse element (archos) "meester" gekombineer met (medomai) "om te dink, om bedag te zijn op". En natuurlik het byna alle ou Egiptiese name 'n aparte betekenis, soos Amun Tut Ankh wie se hiërogliewe naam direk getranskribeer kan word met die woorde 'Amun's Image Living'. Ons ken hom meer as Tutankhamun.
Die Maya's het omstreeks 250 nC bekend geword. Die oudste koning met 'n duidelike naam word gegee deur 'n glyf wat vertaal word in Yax Ehb 'Xook wat letterlik' First Step Shark 'beteken. Hy was die eerste koning van Tikal wat tussen 63 en 90 nC regeer het. Heelwat later in 420 nC het ons die beweerde stigter van Copan, K'inich Yax K'uk 'Mo, wie se naam beteken "Sun-Eyed Glanzende Quetzal ara."
Die mense van Afrika, Australië en Noord -Amerika het almal spreektale gehad, maar nie 'n geskrewe simboliek nie, dus het ons geen dokumenteerbare name gehad totdat skryfwerk na hierdie gebiede ingevoer is nie.
By die inheemse Amerikaners dateer die oudste bekende naam byvoorbeeld uit die koms van die Pilgims en hul historiese rekordhouding. Ons lees oor Tisquantum (wat beteken The Wrath of God) omstreeks 1620 nC, wat lid was van die Patuxet -stam.
In Afrika is daar baie name wat letterlik mond tot mond na vore gekom het, maar dit is nie moontlik om hul werklike gebruiksdatums deur middel van skryf vas te stel nie. Byvoorbeeld, die legendariese koningin van Skeba (1005-955 vC) word tradisioneel beskou as deel van die Ethiopiese dinastie wat in 1370 vC deur Za Besi Angabo gestig is.
Onder Australiese Aboriginals verskyn skryf eers na die aankoms van Europeërs in ongeveer 1780's wat taalklanke in Latynse teks oorgeskryf het. Sommige van hul name sluit in Tharah, wat 'donder' beteken of Mokee wat 'bewolk' beteken.
Wat interessant is byna al die ou menslike name, is dat dit in hul eie tale eintlik iets beteken. Hulle is nie steriele monikers nie. By 'n skemerkelkie sou 'n gesprek tussen twee ou Egiptenare wees: 'Hallo, my naam is Living Image of Amun'. 'Bly te kenne! My naam is The Beautiful One Has Come! "Dit sou nie gehoor word as 'Hallo, my naam is Tutankhamun'. 'Ek is bly om jou te ontmoet! My naam is Nefertiti!'
Hierdie wydverspreide menslike gewoonte om mense deur frases te noem, is baie anders as wat ons in die moderne tyd ervaar. Ons dink selde te veel oor wat name soos 'John Cartwright' of Mike Brown eintlik beteken, maar daar is uitsonderings. My eie Sweedse naam, Sten Odenwald, vertaal in 'Stone of Oden's Forest', en soms beskou ek dit regtig as meer as 'n stel klanke of letters wat my aandui.
Stel u dus voor dat u die volgende keer as u Starbucks besoek, hierdie gesprek voer:
Jy: Ek wil 'n vente -warm sjokolade met slagroom hê. Barista: Jou naam? Jy: Die lewende beeld van die iriserende Higgs -veld Barista: ?? Jy: Noem my net Bob.
Vediese Sanskrit het ontwikkel tot Klassieke Sanskrit, wat moderne Indiese tale beïnvloed het en in godsdienstige rites gebruik word.
Verduidelik die belangrikheid van Sanskrit
Sanskrit het sy oorsprong as Vediese Sanskrit al in 1700-1200 VC, en is mondelings bewaar as deel van die Vediese sangtradisie.
Die geleerde Panini het Vediese Sanskrit gestandaardiseer in klassieke Sanskrit toe hy die grammatika omstreeks 500 vC gedefinieer het.
Vediese Sanskrit is die taal van die Vedas, die oudste geskrifte van Hindoeïsme.
Kennis van Sanskrit het tydens en na die Vediese tydperk 'n merker geword van 'n hoë sosiale klas.
Hindoeïsme: Die dominante godsdiens van die moderne Indiese subkontinent, wat gebruik maak van Sanskrit in sy tekste en praktyke.
Panini: Die geleerde wat die grammatika van Vediese Sanskrit gestandaardiseer het om Klassieke Sanskrit te skep.
Sanskrit is die primêre heilige taal van Hindoeïsme en is as filosofiese taal gebruik in die godsdienste Hindoeïsme, Boeddhisme en Jainisme. Sanskrit is 'n gestandaardiseerde dialek van Ou Indo-Ariërs, wat reeds in 170001200 vC as Vediese Sanskrit ontstaan ​​het.
Sanskrit was een van die oudste Indo-Europese tale waarvoor aansienlike dokumentasie bestaan, en was in antieke tye die algemene taal van die groter Indiese subkontinent. Dit word vandag nog steeds gebruik in Hindoe -godsdienstige rituele, Boeddhistiese gesange en gesange en Jain -tekste.
Sanskrit herlei sy taalkundige afkoms na Proto-Indo-Iraanse en uiteindelik tot Proto-Indo-Europese tale, wat beteken dat dit histories terug te voer is na die mense wat Indo-Iraans gepraat het, ook die Ariese tale genoem, sowel as die Indo- Europese tale, 'n familie van honderde verwante tale en dialekte. Tans praat ongeveer 46% van die mense 'n vorm van Indo-Europese taal. Die Indo-Europese tale wat die meeste gepraat word, is Engels, Hindi, Bengaals, Punjabi, Spaans, Portugees en Russies, elk met meer as 100 miljoen sprekers.
Sanskrit-manuskrip op palmblare, in Bihar of Nepal, 11de eeu: Sanskrit het ontwikkel uit Proto-Indo-Europese tale en is gebruik om die Vedas te skryf, die Hindoe-godsdienstige tekste wat tussen 1500-500 vC saamgestel is.
Vediese Sanskrit is die taal van die Vedas, die oudste Hindoe -skrifte, saamgestel c. 1500-500 vC. Die Vedas bevat gesange, beswerings genaamd Samhitas, en teologiese en filosofiese leiding vir priesters van die Vediese godsdiens. Die vier belangrikste versamelings is die Rig Veda, Sam Veda, Yajur Vedia en Atharva Veda, wat beskou word as direkte onthullings vir sieners onder die vroeë Ariese mense van Indië. (Afhangende van die bron wat geraadpleeg is, word dit byvoorbeeld Rig Veda of Rigveda gespel.)
Vediese Sanskrit is mondelings bewaar as deel van die Vediese sangtradisie, wat alfabetiese geskrifte in Indië deur etlike eeue voorafgegaan het. Moderne taalkundiges beskou die metriese gesange van die Rigveda Samhita, die oudste tekstlaag in die Vedas, deur baie skrywers oor etlike eeue se mondelinge tradisie.
Sanskritliteratuur het begin met die gesproke of gesonge literatuur van die Vedas vanaf c. 1500 BCE, en het voortgegaan met die mondelinge tradisie van die Sanskrit Epics of Iron Age India, die tydperk nadat die Bronstydperk begin het, ongeveer 1200 BCE. Omstreeks 1000 vC het die Vediese Sanskrit begin met die oorgang van 'n eerste taal na 'n tweede taal van godsdiens en leer.
Omstreeks 500 vC het die antieke geleerde Panini die grammatika van Vediese Sanskrit gestandaardiseer, insluitend 3 959 sintaksis-, semantiese en morfologiese reëls (die studie van woorde en hoe dit gevorm en met mekaar verband hou). Panini's Astadhyayi is die belangrikste van die oorlewende tekste van Vyakarana, die taalkundige analise van Sanskrit, bestaande uit agt hoofstukke waarin sy reëls en hul bronne uiteengesit word. Deur hierdie standaardisering het Panini gehelp met die skep van wat nou bekend staan ​​as Klassieke Sanskrit.
'N Indiese seël uit 2004 ter ere van Panini, die groot Sanskrit -grammatikus: Die geleerde Panini het die grammatika van Vediese Sanskrit gestandaardiseer om Klassieke Sanskrit te skep. Met hierdie standaardisering het Sanskrit 'n taal van godsdiens en leer geword.
Die klassieke tydperk van die Sanskrit-literatuur dateer uit die Gupta-tydperk en die opeenvolgende pre-Islamitiese middelkoninkryke van Indië, wat strek oor die 3de tot 8ste eeu nC. Hindoe Puranas, 'n genre van Indiese literatuur wat mites en legendes bevat, val in die tydperk van klassieke Sanskrit.
Drama as 'n duidelike genre van Sanskrit -literatuur het in die laaste eeue vC ontstaan, deels beïnvloed deur die Vediese mitologie. Bekende Sanskrit -dramaturge sluit in Shudraka, Bhasa, Asvaghosa en Kalidasa, maar hul talle toneelstukke is nog beskikbaar, hoewel min oor die skrywers self bekend is. Kalidasa se toneelstuk, Abhijnanasakuntalam, word algemeen beskou as 'n meesterstuk en was een van die eerste Sanskrit -werke wat in Engels vertaal is, asook talle ander tale.
Werke uit Sanskritliteratuur, soos die Yoga-Sutras van Patanjali, wat vandag nog deur joga-beoefenaars geraadpleeg word, en die Upanishads, 'n reeks heilige Hindoe -verhandelinge, is in Arabies en Persies vertaal. Sanskrit -sprokies en fabels is gekenmerk deur etiese refleksies en spreekwoordelike filosofie, met 'n besondere styl wat in die Persiese en Arabiese letterkunde kom en invloed uitoefen op beroemde verhale soos Duisend en een nag, beter bekend in Engels as Arabiese nagte.
Poësie was ook 'n belangrike kenmerk van hierdie tydperk van die taal. Kalidasa was die voorste klassieke Sanskrit -digter, met 'n eenvoudige maar pragtige styl, terwyl latere poësie na meer ingewikkelde tegnieke verskuif het, insluitend strofe wat dieselfde agteruit en vorentoe gelees het, woorde wat verdeel kon word om verskillende betekenisse te produseer en gesofistikeerde metafore.
Sanskrit is noodsaaklik vir die Indiese kultuur vanweë die uitgebreide gebruik daarvan in godsdienstige literatuur, hoofsaaklik in Hindoeïsme, en omdat die meeste moderne Indiese tale direk afgelei is van of sterk beïnvloed is deur Sanskrit.
Kennis van Sanskrit was 'n aanduiding van sosiale klas en opvoedkundige prestasie in antieke Indië, en dit is veral geleer aan lede van die hoër kaste (sosiale groepe gebaseer op geboorte en werkstatus). In die Middeleeue word Sanskrit steeds gepraat en geskryf, veral deur Brahmane (die naam vir Hindoe -priesters van die hoogste kaste) vir wetenskaplike kommunikasie.
Vandag word Sanskrit steeds op die Indiese subkontinent gebruik. Sedert Indië in 1947 onafhanklik geword het, is meer as 3 000 Sanskrit -werke saamgestel, terwyl meer as 90 weeklikse, tweeweeklikse en kwartaallikse publikasies in Sanskrit gepubliseer word. Sudharma, 'n daaglikse koerant wat in Sanskrit geskryf is, word sedert 1970 in Indië gepubliseer. Sanskrit word wyd gebruik in die Carnatic- en Hindustani -takke van klassieke musiek, en word steeds gebruik tydens aanbidding in Hindoe -tempels sowel as in Boeddhistiese en Jain -godsdienstige gebruike .
Sanskrit is 'n belangrike kenmerk van die akademiese taalkundige gebied van Indo-Europese studies, wat fokus op sowel uitgestorwe as huidige Indo-Europese tale, en kan aan groot universiteite regoor die wêreld bestudeer word.
Taalkundiges sê dat die taal die eerste keer in Eurasië gepraat is en oor 'n tydperk van 6 000 jaar na die hele wêreld versprei is. Indo -Europees is in die geskiedenis geplaas in die tydperk voor die uitvinding van die boerdery, omdat sommige van die ou woorde verband hou met boerdery -aktiwiteite. Dit word verder onderverdeel in nege subgroepe wat Indo-Iraanse tale, Armeens, Grieks of Helleens, Albanees, Italo-Keltiese tale, Balto-Salviese tale, Germaanse tale, Tochariaans en Anatolies insluit. Bernard Sergent het die klassifikasie van die taal in 2005 bygewerk in 'n poging om ander klassifikasies wat voor hom uitgevoer is, te ondersteun. Sergent het die taal in vyf breë subklasse ingedeel as Noordwes-groep, Suidoos-groep, Anatolies, Indo-Europees met onbepaalde status en hipoteties Indo-Europese tale.
Die oorsprong van die Ashkenazim
Maar die 2013 -studie het getoon dat 80% van die moeder van Ashkenazi -Jode uit Europa kom - slegs 'n paar mense het gene uit die Nabye Ooste. Soos professor Richards destyds gesê het, "Dit dui daarop dat, hoewel Joodse mans ongeveer 2000 jaar gelede inderdaad uit Palestina na Europa gemigreer het, dit lyk asof hulle met Europese vroue getrou het."
'N Joodse egpaar uit Worms, Duitsland, met die verpligte geel kenteken op hul klere. Die man hou 'n geldsak en knoffelbolle, wat albei gereeld in die uitbeelding van Jode gebruik word. 16de eeu. ( Publieke domein )
Dit blyk dat die meerderheid van die Europese bekeerlinge tot Judaïsme gedurende die beginjare van die Diaspora vroue was. Dit help om te verduidelik waarom die Ashkenazim hul vroulike geslag na Suid- en Wes -Europa kan herlei.
Ter afsluiting het Richards gesê: "Die oorsprong van die Ashkenazim is een van die groot vrae wat mense telkens nagestreef het en nooit werklik tot 'n afdoende standpunt gekom het nie."
Bo -prent: Detail van 'Ashkenazi -Jode wat in die sinagoge op Yom Kippur bid. (1878 skildery deur Maurycy Gottlieb) Bron: Publieke domein
Opgedateer op 2 Desember 2020.
Joanna Gillan is 'n mede-eienaar, redakteur en skrywer van Ancient Origins.
Joanna voltooi 'n Bachelor of Science (Psychology) -graad in Australië en publiseer navorsing op die gebied van Educational Psychology. Sy het 'n ryk en gevarieerde loopbaan, wat wissel van onderrig. Lees meer
As dit by die ou Kelte kom, gaan die omvang nie eintlik oor 'n enkele groep mense wat 'n spesifieke streek of koninkryk oorheers het nie. In plaas daarvan praat ons oor 'n uitgestrekte en gevarieerde kultuur wat sy teenwoordigheid al van die Iberiese skiereiland (Spanje en Portugal) en Ierland tot by die grense van Ligurië in Italië en die boonste Donau laat voel het. Dit is genoeg om te sê dat hul mitologie hierdie veelvuldige omvang eerder weerspieël het, met verskillende stamme, hoofde en selfs later koninkryke wat hul eie stel folklore en panteons het. Dit wat ons ken as die Keltiese mitologie (en wat ons as Keltiese gode en godinne ken) is in wese geleen uit 'n lapwerk van mondelinge tradisies en plaaslike verhale wat in die voor-Christelike Gallië (Frankryk), Iberia, Brittanje en Ierland bedink is.
Ana (ook bekend as Anu , Dana , Danu, en Annan ) moontlik die oorspronklike omvang beliggaam, met haar bynaam wat haar beskryf as 'n moedergodin.So is die Keltiese godin, wat dikwels uitgebeeld word as 'n pragtige en volwasse vrou, geassosieer met die natuur en die geestelike essensie van die natuur, terwyl dit ook die kontrasterende (dog sikliese) aspekte van voorspoed, wysheid, dood en wedergeboorte verteenwoordig.
Aangesien ons in die eerste inskrywing ingegaan het op die Gaeliese panteon, het die belangrikste vader-figuur-godheid binne die bestek van Ierse Keltiese gode betrekking op die Dagda ( 'N Dagda - 'die Goeie God'). Eerbaar as die leier van die Tuatha Dé Danann stam van gode, word hy gewoonlik verbind met vrugbaarheid, landbou, weer en manlike krag, terwyl hy ook die aspekte van magie, wysheid, kennis en Druidry beliggaam. Hierdie fasette verklaar wel sy naam en eerbied onder die Keltiese druïdes. Baie van die aspekte dra ook opvallende ooreenkomste met die goddelike kenmerke van Odin , die hoofman van die Æsir stam van ou Noorse gode.
Die Dagda, wat sy aard as vaderfiguur onder die Keltiese gode versterk het (veral in die Gaeliese Ierland), word dikwels voorgestel as 'n rustieke tuniek (wat skaars sy agterkant bedek het) met 'n mollige ou wat 'n indrukwekkende towerstaf/-klub dra ( lorg mór ) wat nege mense met 'n enkele slag kon doodmaak en tog die dooies tot lewe kan bring. Vreemd genoeg het die Keltiese god ook 'n groot towerketel gedra ( coire ansic ) wat bodemloos was - en word vergesel van 'n humle lepel wat by twee mense kan pas, wat verwys na sy krag van oorvloed en voorliefde vir kos. En ten spyte van sy oënskynlik fisiese eienskappe, het die Dagda talle liefhebbers geneem, waaronder Morrigan - die Keltiese godin van oorlog en lot (later bespreek).
Die seun van die Dagda en riviergodin Bionn , Aengus (of Aonghus ) - wat 'ware krag' beteken, was die Keltiese godheid van liefde, jeug en selfs poëtiese inspirasie. In die mitiese verhaal, om sy onwettige verhouding en gevolglike swangerskap van Bionn , die Dagda (wat die leier van die Keltiese gode was en die weer op 'n magiese wyse kon beheer) het die son vir nege maande laat stilstaan, wat daartoe gelei het dat Aengus binne 'n enkele dag gebore is. In elk geval, Aengus blyk 'n lewendige man te wees met 'n sjarmante (as ietwat grillerige) karakter wat altyd vier voëls om sy kop laat sweef en tjirp.
Daar is gesê dat Aengus in Newgrange woon, nadat hy sy pa mislei het Dagda om hom die besit van die Brú na Bóinne - die geestelike woning van die hoofman van die Tuatha Dé Danann . Maar sy status in die ou Ierland as beskermheer van jong geliefdes was gedra deur sy eie liefde vir Caer Ibormeith , 'n meisie wat in 'n droom deur die god gesien is. Aengus kon haar dan vind en trou nadat hy sy muse onmiddellik herken het as een van die swane (sedert Caer elke ander jaar in 'n swaan verander). Wat die historiese kant van sake betref, Aengus, met sy bynaam Mac Óg ('Jong seun'), is moontlik verbind met Maponos , een van die Keltiese gode van die jeug, vereer in antieke Brittanje en Gallië.
Die heroïese daad wat bereik word deur 'n presiese slingervel in Die van Balor oog het die opkoms van die Tuatha Dé Danann as die dominante godestam in Ierland (oor die Formorii , wat met donkerder eienskappe uitgebeeld is) . Interessant genoeg, ondanks die feit dat hy die kampioen van die Tuath Dé , in die narratiewe sin, het Lugh self afgestam van die een-oog (of een-ledemaat) Formorii , met Balor sy oupa aan moederskant.
Wat die geskiedenis betref, as gevolg van die Romeinse kulturele eienskap van interpretasie van Romana, Lugus is moontlik beskou as die Galliese ekwivalent van die Romeinse god Kwik -en as sodanig het die ou nedersetting Lugdunum (moderne Lyon) sy pleknaam afgelei van die Keltiese god-wat 'fort van Lugus' beteken. Interessant genoeg is die term 'kabouter' ook moontlik afgelei van Luchorpain of 'little stop Lugh' - 'n algemene term wat vir die fee in die Gaelies gebruik word.
Mórrígan of Morrigan (ook bekend as Morrígu ) word beskou as 'n geheimsinnige en taamlik onheilspellende vroulike godheid onder die Ierse Keltiese gode en godinne, wat verband hou met oorlog en lot. In die moderne Iers, haar naam Mór-Ríoghain vertaal grofweg na die 'fantoomkoningin'. In die mitiese vertelling pas Morrigan by hierdie kriptiese bynaam en was in staat om te verander (wat gewoonlik in 'n kraai verander het - die badb) en ondergang voorspel, terwyl mans ook tot 'n oorlogsgierigheid aangewakker word. Aan die ander kant, in teenstelling met hierdie oënskynlik chaotiese en 'oorlogsvernuwende' eienskappe, is Morrigan moontlik ook vereer as 'n Keltiese godin van soewereiniteit wat as die simboliese bewaarder van die land en sy mense opgetree het.
Behalwe die vertelling, is dit die geskiedenis van Brigid as een van die belangrikste Keltiese gode in Ierland wat baie liefhebbers fassineer. Vir die doel, deur die tradisie van die Indo-Europese dagbreekgodin voort te sit, is Brigid moontlik soms vereer in haar drie aspekte-die geneser, die digter en die smid. In wese was sy moontlik 'n drievoudige god (die samestelling van drie entiteite). Verder spruit haar uitnemendheid (in ten minste Ierland) uit die moontlikheid dat voor-Christelike Brigid in die Middeleeue met die Katolieke Saint Brigid van Kildare gesinkretiseer is. Hierdie ongelooflike vorm van sinkretisme dui aan hoe die vroeë Middeleeuse Christelike monnike hul rol gespeel het by die aanpassing aan die veranderende godsdienstige landskap van die koninkryk deur 'n paar van die ouer 'heidense' elemente te behou.
In werklikheid was die kultus van Belenus in sommige dele van die kontinent so sterk dat die god as die beskermgod van Aquileia (die ou Romeinse stad aan die hoof van die Adriatiese See) sowel as die nasionale god van Noricum (bestaande uit dele van die hedendaagse Oostenryk en Slowenië). Selfs in ons moderne konteks, is die erfenis van Belenus (of Bel ) oorleef deur die voortgesette fees van Beltane ('Fires of Bel') wat oorspronklik gevier is om die genesende kragte van die lenteson aan te dui. Interessant genoeg kom die bekende Walliese naam 'Llywelyn' ook van twee Keltiese songode, aangesien dit afkomstig is van Lugubelinos - die saamgestelde van Lugus (of Lleu in Wallies) en Belenos (of Belyn in Wallies).
Vanuit die Gaeliese omvang gaan ons oor na die ou Gallië en hul Keltiese gode. Vir hierdie doel, in ons moderne konteks, word Toutatis beroemd gemaak deur die Asterix strokiesprente 'By Toutatis!'. En hoewel daar nie veel bekend is oor die mitologiese omvang nie, is Toutatis (of Teutate ) was waarskynlik 'n baie belangrike Keltiese godheid, met sy naam wat grofweg vertaal is na 'God van die mense'. In wese is hy moontlik beskou as 'n belangrike voogentiteit wat die rol van die stambeskermer aangeneem het, en dus sy ingeskrewe naam ( TOT - soos hierbo afgebeeld) is gevind in 'n hele paar ou artefakte in beide Romeins-Brittanje en Gallië.
Verder het Taranis verband gehou met vuur, of dit nou die vuur van die lug of die vuur van die lug was. Dit het gelei tot 'n paar ontstellende bewerings deur ander Romeinse skrywers, waaronder die van Strabo en Julius Caesar, wat beskryf het dat offeroffers verbrand is in 'wicker man' -konstrukte om die godheid te paai. In elk geval, interessant genoeg, is die naam Taranis (soos genoem deur Lucan) ongetuig as dit kom by historiese inskripsies, alhoewel verwante vorme soos Tanarus en Taranucno- is deur argeoloë geïdentifiseer. En as ons oor argeologie praat, het die kultus van Taranis waarskynlik klein wieletjies gedra en vereer, bekend as Rouelles wat die sonvorm simboliseer.
Wat die geskiedenis betref, is daar slegs enkele bewyse vir die volle naam Cernunnos, en dit kom uit die Pilaar van die Bootmanne omstreeks 14 nC deur die Galliese matrose uitgekerf. Die pilaar word beskou as een van die belangrikste verligting van die Gallo-Romeinse godsdiens en toon ook ander Romeinse gode soos Jupiter en Vulcan .
Ogmios se latere Ierse ekwivalent Ogma speel ook 'n deurslaggewende rol in die Gaeliese mites. Beskou as die seun van Dagda , en dus 'n lid van die Tuatha Dé Danann , Ogma word beskou as die uitvinder van Ogham - die vroegste skryfstelsel in Ierland.Gegewe die bynaam van die 'Lord of Knowledge', word Ogam ook uitgebeeld as 'n bekwame kryger wat die Fomoriaanse koning gaan doodmaak het Indech en eis 'n magiese swaard wat sy heldedade kan vertel. In 'n ander weergawe sterf hy saam met sy vyand Indech in enkelgeveg.
In 'n ander fassinerende voorbeeld van Gallo-Romeinse sinkretisme, word Grannus beskou as een van die (oorspronklik) Keltiese genesingsgode, wat later verband hou met Apollo en word dikwels vereer as 'n saamgestelde god van Apollo-Grannus in die Romeinse wêreld. Vir hierdie doel was Grannus tipies gekoppel aan die warmwaterbronne en word dit dikwels saam met aanbid Sirona - 'n Keltiese godin van genesing.
Dit was nie verbasend dat sy kultusentrums dikwels gefokus was op gebiede met termiese en minerale bronne, waarvan die bekendste een betrekking het op Aquae Granni, wat later as Aken bekend gestaan ​​het - die koninklike sentrum van die latere Karolingiese Ryk onder Karel die Grote. En daar moet op gelet word dat Grannus ook as 'n songod beskou is, wat sy kragte simbolies verbind het met die van die genesende strale van die son.
Behalwe sinkretisme, was daar ook enigste Keltiese gode wat in die panteon van die ou Gallo-Romeinse godsdiens en selfs Rome self aanbid is. Epona behoort tot die seldsame tweede kategorie. Beskou as die vroulike godheid en beskermer van perde, esels en muile (etimologies is die woord 'Epona' afgelei van Proto-Kelties * ekwos - Die Keltiese godin is moontlik ook geassosieer met vrugbaarheid - gegewe die visuele aanwysings van patera, hoornophoping en veulens in sommige van haar bestaande beeldhouwerke. En as ons van afbeeldings praat, is die meeste opskrifte van Epona (gevind deur argeoloë) in Latyn (in teenstelling met Kelties), wat daarop dui dat sy gewildheid in die Romeinse wêreld was.
Met haar aspek as die beskermer van perde, is Epona trouens bevoordeel en vereer deur die hulpkavalleriste van die Romeinse Ryk, veral die beroemde keiserlike perdewagte ( Equites Singulares Augusti ), wat die eweknieë van die kavalerie van die Praetorian Guards was. Wat die ander Keltiese kulture betref, is in die akademiese kringe aangevoer dat Epona moontlik die Walliese mitiese/folkloriese karakter van Rhiannon - die hardnekkige dame van die ander wêreld.
Wat die mitologiese kant van sake betref, het Eriu in baie opsigte die nalatenskap van die Tuatha Dé Danann nadat hulle deur die Milesiërs . In die verwante verhaal, toe die Milesians Ierland vanuit Galicië binnedring, het Eriu en haar twee susters Banba en Fotla gaan uit en groet die nuwelinge. As 'n vergunning het die Milesians belowe om die land na haar te vernoem. Maar ongelukkig vir die Tuatha Dé Danann , het hulle slegs die ondergronds gekry om in te woon deur die seëvierende Milesiërs - en hierdie koninkryk (onder die Sidhe heuwels) word beskou as die deurgang na die Keltiese ander wêreld. Laasgenoemde is verbind met die bonatuurlike, mistieke wêreld waar feetjies en gode gewoon het.
Raai net hier
Sou dit 'n sy of 'n hy wees? (Ek dink 'n hy, want skryf was 'n nuwe ding, en mans is gewoonlik die vroeë aannemers.) [*Sien die aantekening onderaan die berig vir meer hieroor.]
Sou hy 'n koning wees? Kryger? Digter? Handelaar? Algemene? (Ek vermoed nie 'n gewone man nie. Om in 'n antieke dokument genoem te word, het hy 'n reputasie, gereedskap en miskien 'n skriba nodig. Hy sou nie arm wees nie.)
Sou hy 'n persoon van groot prestasie wees of net 'n gewone Joe? (Die kans is gunstig vir 'n gewaardeerde persoon, iemand wat gereeld genoem word. Regular Joes, het ek gedink, sou onreëlmatig opduik, terwyl 'n groot koning, 'n leidende digter of 'n seëvierende generaal duisende vermeldings sou kry.)
Dus het ek op die internet rondgeloop, 'n paar boeke gelees en tot my groot verbasing - die voornaam in die opgetekende geskiedenis is nie 'n koning nie. Ook nie 'n vegter nie. Of 'n digter. Hy was, blyk dit ... 'n rekenmeester. In sy nuwe boek Sapiens: 'n kort geskiedenis van die mensdomYuval Noah Harari gaan 33 eeue voor Christus terug na 'n 5 000 jaar oue kleitablet wat in Mesopotamië (moderne Irak) gevind is. Dit bevat kolletjies, hakies en klein tekeninge en dit blyk 'n saketransaksie aan te teken.
Dit is 'n kwitansie vir verskeie besendings gars. Die tablet sê baie eenvoudig:
29.086 meet gars 37 maande Kushim
'Die mees waarskynlike lees van hierdie sin', skryf Harari, 'is:' 'n Totaal van 29 086 gars gars is in die loop van 37 maande ontvang. Geteken, Kushim. '"
Wie was dan "Kushim"? Die woord was moontlik 'n werkstitel, nie 'n persoon nie (miskien kushim beteken 'garsassessor'), maar kyk na die video hieronder. Dit dui daarop dat Kushim inderdaad 'n man was, 'n rekordhouer wat dinge vir ander getel het - kortliks 'n rekenmeester. En as Kushim sy naam was, dan skryf Harari met hierdie tablet: 'Ons begin die geskiedenis deur die ore van die protagoniste hoor. Toe Kushim se bure na hom roep, het hulle moontlik regtig 'Kushim!'
Dit is redelik duidelik dat Kushim nie beroemd was nie, nie 'n groot prestasie was nie, beslis nie 'n koning nie. Al my gevoelens was dus af.
Maar wag. Die Kushim -tablet is slegs een van tienduisende besigheidsrekords wat in die woestyne van Irak gevind word. 'N Enkele voorbeeld is te lukraak. Ons het meer nodig. Ek bly dus soek en vind moontlik die tweede, derde en vierde oudste name waarvan ons weet. Dit verskyn op 'n ander Mesopotamiese tablet.
Weereens, hulle is nie oudlede op die A-lys nie. Gedateer tot ongeveer 3100 v.C.-ongeveer 'n geslag of twee na Kushim-lui die opskrif van die tablet: "Twee slawe wat deur Gal-Sal gehou word." Gal-Sal is die eienaar. Daarna kom die slawe, "En-pap X en Sukkalgir." So nou het ons vier name: 'n rekenmeester, 'n slawe -eienaar en twee slawe. Geen konings nie. Hulle verskyn nie vir nog 'n generasie nie.
Die oorheersing van gewone Sumeriërs verbaas Harari nie. Vyf duisend jaar gelede was die meeste mense op aarde boere, veewagters en ambagsmanne wat moes byhou wat hulle besit en wat hulle skuld - en dit is hoe skryf begin het. Dit was 'n tegnologie vir gewone mense, nie 'n megafoon vir magtiges nie.
'Dit is wonderlik', skryf Harari, 'dat die eerste opgetekende naam in die geskiedenis aan 'n rekenmeester behoort, eerder as 'n profeet, 'n digter of 'n groot oorwinnaar.' Die meeste van wat mense destyds gedoen het, was sake.
Konings kom, konings gaan, maar om u gars - u skape, u geld, u eiendom - by te hou, is die werklike verhaal van die wêreld.
*Opmerking van Robert Krulwich: Ek sien dat hierdie rubriek 'n hele klomp van julle aanstoot gegee het. Ja, soos baie van u daarop wys, my standpunt was wit, manlik (en het roem en mag opgehang) en baie van u het ernstige en heeltemal wettige argumente met my aannames. Noudat ek u kommentaar gelees het, is ek 'n bietjie verbaas en skaam vir myself. Maar die ding is - dit was my aannames. Hulle was verkeerd. Ek sê so.
Dit is 'n blog. Dit is dus ontwerp om persoonlik en belydend te wees. Ek wil dus hê dat u moet weet wie met u praat, en as u dink dat ek ver van die basis af is, laat weet dit dan beslis. En uiteindelik, as u die geheel, my rubriek en u reaksies lees, word die verhaal wat ek geskryf het dieper en ryker. U roep my uit op my aannames, u bied 'n paar van u eie aan, en wat eintlik gebeur het, hoe dit werklik was om 5.300 jaar gelede te lewe, word ... wel, 'n argument onder die moderne mense oor ou mense wat ons nooit sal ontmoet nie.
Geleerdes is nie eenparig oor wie se naam die oudste in die historiese rekord is nie. Yuval Noah Harari's nuwe boek Sapiens: 'n kort geskiedenis van die mensdom gee die kroon aan Kushim. Die Oosterse Instituut aan die Universiteit van Chicago gaan vir Gal-Sal en sy slawe in hul 2010-2011 jaarlikse verslag. Andrew Robinson, in sy skryfwerk en draaiboek: 'n baie kort inleiding, is ook 'n kampioen van Gal-Sal, maar sy boek het vroeër gekom, so miskien het Harari hom opgetel. Hier is die video wat vir Kushim argumenteer: