Versindaba » marlise joubert
Yehuda Amichai. Vertalings deur Marlise Joubert; Johann Lodewyk Marais.
DIE SEE EN DIE STRAND
Die see en die strand is altyd langs mekaar.
Albei wil leer om te praat, wil leer om net een woord
te sê. Die een wil sê “strand”
en die ander “see”. Hulle kom naby daaraan,
miljoene jare al, om te praat, en daardie enkele
woord te sê. Dan sê die see “kus”
en die kus “see”,
verlossing kom na die wêreld,
die wêreld sal weer tot chaos terugkeer.
(Vert. deur Johann Lodewyk Marais)
Uit: Chana Bloch and Stephen Mitchell (edited and translated from the Hebrew), The Selected Poetry of Yehuda Amichai. (Berkeley, Los Angeles and London: University of California Press, 1996).
In die appel
Jy besoek my in die appel.
Saam kan ons die mes hoor skil
om en om ons, versigtig,
sodat die vel nie skeur nie.
Jy praat met my. Ek vertrou jou stem
want daar is ook harde pyn
soos wat egte heuning
byewas vorm in die korf.
Met my vingers raak ek aan jou lippe:
ook dit is ‘n profetiese gebaar.
En jou lippe is rooi, net soos verskroeide veld
Jy besoek my in die appel
en jy sal by my in die appel bly
totdat die mes klaar is met skil.
(Vert. Marlise Joubert)
Om in Jerusalem op die balkon van ‘n hotel te sit
en te skryf: “Die dae verloop soet
van woestyn tot see.” En om te skryf: “Trane
droog vinnig hier. Die klad is ‘n traan wat
die ink laat loop.” Dis hoe hulle gewoonlik geskryf het
in die vorige eeu. “Ek het ‘n sirkel daarom
Tyd vloei weg, soos wat iemand op ‘n telefoon
ver van my af, lag en huil:
wat ek ook al hoor, kan ek nie sien nie;
wat ek sien, kan ek nie hoor nie.
Ons was nie versigtig toe ons “Volgende jaar”
gesê het nie, of ook nie: “’n Maand gelede”. Die woorde
is soos skerwe van glas: jy kan jouself daarmee verwond,
selfs ‘n slagaar sny, as
jy dan so wil wees.
Maar jy was mooi soos die kommentaar
op ‘n argaïese teks.
Uit die oorskot van vroue van jou ver land
is jy na my toe gebring, maar
‘n ander wet van gemiddeldes
het jou weer weggeneem.
Om te lewe is om ‘n skip en ‘n hawe
op dieselfde tyd te bou. En om die hawe klaar te maak
lank nadat die skip gesink het.
En om af te sluit: ek onthou slegs
dit was mistig. En as dit só is om te onthou –
wat onthou jy dan?
[Uit:] Somer of sy einde
Jy het die vrugte gewas.
Jy het die bakterie vermoor.
Op die stoel: ‘n horlosie en ‘n rok.
In die bed: ons,
sonder iets hiervan
maar elkeen vir die ander.
En as dit nie was vir ons name nie
sou ons geheel en al nakend gewees het.
Dit was goed, die droom op
Ons het die vrugte vir altyd gelos
tot die volgende dag.
En op een van hierdie aande
sal ek baie kan sê oor alles
wat agtergelaat en binne ons bewaar word.
Na middernag, toe ons woorde
die wêreld begin verander het,
sit ek my hand op jou voorkop:
jou gedagtes was kleiner as die palm van my hand,
maar ek het geweet dis ‘n fout,
soos die fout van die hand wat
die son toemaak.
Soos die afdruk van ons lywe,
sal daar geen teken wees dat ons hier was nie.
Die wêreld sluit dig agter ons,
die sand is weer gladgestryk.
En reeds is daar datums op kalenders
waarin jy nie meer sal bestaan nie,
reeds ‘n wind wat die wolke bring
wat nie op ons sal reën nie.
En jou naam verskyn op die passasierslyste
van skepe en in die gasteboeke
van hotelle waarvan die einste name
die hart doodmaak.
Die drie tale wat ek ken,
alle kleure wat ek sien en oor droom,
help my nie.
Dit was ‘n somer, of sy einde. Ek het
jou voetstappe gehoor van oos na wes
vir die laaste keer. Sakdoeke, boeke, mense
was vergete in die wêreld.
Dit was somer, of sy einde,
daar was middagure,
Vir die eerste keer, het jy ‘n doodskleed gedra
en dit nie geweet nie.
Want dit was met blomme borduur.
As jy met ‘n bitter mond soet woorde sê
sal die wêreld nie soet word nie
en dit sal nie bitter word nie.
En dis geskryf in die boek dat ons nie sal vrees nie.
En dis geskryf dat ons ook sal verander,
soos die woorde,
in die toekoms en in die verlede,
in meervoud en in eensaamheid.
En binnekort, in die nagte wat kom,
sal ons verskyn, soos dwalende akteurs,
elkeen in die drome van die ander
en in die drome van vreemdelinge
wat ons nooit saam geken het nie.
Dit sal bewolk wees. Dit sal reën.
Ons sal lewe en sterwe. Wees bedag daarop.
Daar sal sluimerwinde waai. Ek sal jou
sien in die eerste swaar opwinding.
Jy sal my sien, soos ‘n reën wat stort
oor jou gesig na my opgehef. Dit sal koud wees.
Daar sal hoogtes wees, en laagtes. En met wie
sal ons praat as ons nie meer daar is nie? Daar sal
goeie weer wees vir minnaars op die argaïese heuwel.
Uit al vier rigtings van my lewe, sal die wind aankom.
Dit sal donker wees. Daar sal golwe wees. Dit sal nie matig wees nie.
Daar sal ‘n wolk wees. Daar sal ‘n reënboog in jou lyf hang.
Ons sal nie meer daar wees die dag daarna nie. Dit sal koud wees
in die valleie. Daar sal mis wees. Ons sal uiteenstuif.
Tags: Hebreeus-Engels-Afrikaans, marlise joubert
Posted in Vertalings | Comments Off on Yehuda Amichai – vertaling in Afrikaans
Handeklaptyd vir Marlise Joubert
Versindaba is vandag vyf jaar oud en hierdie prestasie is alles te danke aan die visie en toegewyde ywer van één persoon: Marlise Joubert. Vandaar vandag se handeklap, want watter enorme bydrae het sy nie by monde van hierdie webtuiste tot sowel die bevestiging as die uitbouing van die Afrikaanse digkuns oor die afgelope jare vermag nie … En dit alles op haar eie, unieke manier waar elke bydrae met enorme respek vir teks sowel as skrywer hanteer word. Sonder om ooit op enige erkenning aanspraak te maak of eie werk te wil bevorder. (Trouens, hierdie hele handeklapsessie is as verrassing vir haar bedoel; sy self dra geen kennis hiervan nie, want ek weet mos dit sou haar net verleë laat voel het indien ek my voorneme vooraf met haar moes bespreek het.)
Maar eers, ter wille van volledigheid: In Desember 2008 skenk Marlise se skoonseun as verjaarsdaggeskenk bandwydte aan haar wat geregistreer is by die telekommunikasie-maatskappy waar hy in Engeland steeds werksaam is. Sy besluit summier om ‘n webblad ter ondersteuning van die Versindaba-poësiefeeste, wat ons sedert 2005 in Stellenbosch aangebied het, tot stand te bring. Op 28 April 2009 is daardie webblad op die internet gepubliseer. En glo my, daardie klompie maande was geensins maklike maande nie, veral weens haar persoonlike omstandighede. Nie net moes Marlise ‘n nuwe program, WordPress, aanleer en aanpas/bemeester nie, maar sy moes ook voorberei vir ‘n kunsuitstalling tydens die KKNK in April 2009 waar ‘n beduidende getal van haar akwarelle deel sou vorm van die amptelike ABSA-kunsuitstalling. In die geharwar van aktiwiteit het sy van haar rugwerwels verskuif en moes sy derhalwe kort na die KKNK ‘n rugoperasie ondergaan. (Haar latere bundel, Splintervlerk, was die poëtiese verslag van dié periode …) Nietemin, sy was vasberade om die webblad voor die einde van April gereed te hê vir plasing, bedlêend al dan nie, aangesien dit die onderneming was wat sy aan bepaalde belanghebbendes gegee het. Selfs toe sy later wel op doktersaanbeveling móés staan, het sy versoek dat ek vir haar bo-op haar lessenaar ‘n toonbank moes bou sodat sy regop kon staan terwyl sy haar rekenaarwerk vermag. Die uitdaging – en frustrasie – was om die rekenaarprogram, wat eintlik by uitstek ‘n blogprogram is, sodanig te wysig dat dit sowel statiese bladsye (vir data-versameling) as verskuiwende bladsye vir blogs en ander interaktiewe bydraes sou kon bied. En natuurlik om die magdom data te orden en te laai …
En getrou aan Marlise se aard, mis sy nie ‘n sperdatum nie. (Min mense weet dit, maar sy is onder andere ook ‘n oud-joernalis.) Binne enkele dae na publikasie het ons egter besef dat sowel die verrassende aantal besoeke wat die webblad van meet af aan ontvang het, as die reaksie uit poësiegeledere daarop dui dat dié webtuiste ‘n véél groter rol het om te speel as gewoon om as bemarkingsinstrument te dien vir ‘n bepaalde fees wat na vyf jaar aan al sy doelwitte voldoen het. Trouens, die webblad was ideaal geposisioneer om as platform te dien vanwaar die Afrikaanse digkuns onder die aandag van ‘n groter gehoor – hier ter plaatse en ook oorsee – gebring kan word … Derhalwe het Marlise binne enkele maande die webblad ten volle getransformeer na ‘n kollektiewe blad waartoe alle gepubliseerde digters toegang het; mits daar gehoor gegee word aan die reëls en regulasies van die blad wat sy daargestel het vir die goeie orde en konstruktiewe debat. Drie groepe bloggers is aangewys: plaaslik (Binneblik), oorsese (Buiteblik) en ‘n besonder meelewende groep Nederlandse en Vlaamse digters (Wisselkaarten); ‘n paneel resensente is aangestel en borgskappe is verkry: Fonds Nederlandistiek (Suid-Afrika), as primêre, oorkoepelende hoofborg, plus die Dagbreek Trust (vir bepaalde bedryfskostes), Het Nationale Fonds Jan Marais (vir resensies) en Cordis Trust (vir kompetisies). Hierdie befondsing het dit ook vir Marlise moontlik gemaak om ‘n bedrewe assistent, Joan-Marie Barendse, aan te stel om haar teen vergoeding tot hulp te kan wees na gelang van werksomstandighede.
Maar watter prestasies is daar tot tans behaal?
Statistiek dui daarop dat die webblad maandeliks deur ongeveer 22,500 mense besoek word; hiervan is ongeveer ‘n derde uit die buiteland, met Nederland en Vlaandere as die vernaamste buitelandse sentra. Na afloop van vyf jaar staan die aantal unieke besoeke tans op 1,348,000. ‘n syfer wat uitstekend vergelyk met ander soortgelyke webtuistes wêreldwyd. (Terloops, weekliks beskou word die meeste besoeke op Dinsdae ontvang, gevolg deur Maandae en dan progressief minder vanaf Woensdag tot Sondag.) Die meeste besoeke op ‘n enkele dag was die 1,681 wat op 14 Oktober 2013 geregistreer is ten tye van die bekendmaking van die “Plekgedigkompetisie”-wenners.
Tot op datum is daar 3,584 bydraes op die webblad geplaas. Dit is gemiddeld 60 stukke per maand, of te wel twee per dag oor die vyf jaar periode. Hieronder is artikels, essays, resensies, onderhoude, fotobladsye en indekse wat vir bykans elke navorser en/of liefhebber van die Afrikaanse digkuns van belang is en/of mag wees.
Nie net word daar blootstelling gegee aan elke bundel wat by ‘n gevestigde uitgewer in Suid-Afrika verskyn nie, maar so ook aan die meer prominente bundels in Nederland en Vlaandere. Afrikaanse bundels word aangekondig met sowel ‘n onderhoud (met die digter) as ‘n uitgebreide, omvattende resensie; Nederlandse en Vlaamse bundels met kundige bespreking deur Luuk Gruwez en Janita Monna. Eweneens word verskillende bydraes op gereelde basis vir plasing gestuur deur die vernaamste digters in al drie digkunste; bydraes wat wissel van gedigte tot essays en watter indruksbeskrywing ook al van belang mag wees vir die digkuns.
Deur middel van poësie-kompetisies word bydraes ontvang en blootstelling gegee aan sowel gevestigde as ontluikende digters.
Maar een van die grootste prestasies: Voor die einde van 2014 gaan daar ‘n bloemlesing, In a Burning Sea – Contemporary Afrikaans Poetry in Translation, verskyn waarin die verse van 32 Afrikaanse digters in Engelse vertaling opgeneem is. Ook hierdie projek was Marlise Joubert se inisiatief en watter ongelooflike bydrae tot die internasionale bevestiging van die Afrikaanse digkuns gaan hierdie bloemlesing nie wees nie! Die digters wat hierin opgeneem is, is almal digters wat sedert 2005 by Versindaba betrokke was en van wie daar ‘n tweede en/of meerdere bundel in die tydperk sedertdien verskyn het.
En dit alles danksy die onbaatsugtige toewyding van één mens. Daarom het ek dit goed gedink om ‘n aantal van die gereelde bydraers tot Versindaba te nader en ‘n kommentaar by wyse van “dankie sê” te versoek. Ek plaas hulle hieronder vir ons webmeester se leesplesier.
Marlise, hierdie is die vrug op jou arbeid. Geniet dit. En mag die volgende vyf jaar met net soveel vreugdevolle sukses verloop.
Andries Bezuidenhout: “Die barista se jeans is so skinny soos die latt wat die hipster bestel. Die kafe ne sing: Weialala leia, wallala leialala . Die koffiewinkel-jazz komponis het probeer om ‘n kombinasie van vars brood en geroosterde koffiebone by sy verwerkings in te meng, maar iewers tussen die back beat en die bass line is die oggendverkeer en sy minnares se mishoringverwyt vasgeknoop. Buite swik mense met kredietkaartkrukke, loer toeriste agterdogtig vir sakkerollers rond. Ek sit in die hoek, lees Versinbaba op my selfoon. Dankie, Marlise, vir vyf jaar se geleenthede om elke nou en dan op te kom en asem te skep, sommer ook in hierdie koffiewinkel in Rosebank, Johannesburg.“
Zandra Bezuidenhout: “Marlise, onder jou vaardige hand het Versindaba se poësiefeeste en webblad oor die afgelope jare ŉ woord-aar raakgeboor wat borrel en lewe. Jou werk as prospekteerder, sluisbeampte en tuinier is van soveel waarde vir (veral) die Afrikaanse poësie dat jy ŉ belangrike toekenning daarvoor verdien. Versindaba vervul ŉ unieke rol in die bewusmakingsproses en stimuleer lesers en digters om die genre in diepte te verken en met sorg te beoefen. Deur jou toewyding en takt hou jy ŉ gesprek in stand wat weerstand bied teen die vervlakking en massafikasie van die woordkuns. Dankie dat jy die taal en haar sierlikste rankplant op hierdie manier dien, en veels geluk met wat jy reeds op plaaslike en internasionale vlak hiermee vermag het. Mag jy onbepaald voortgaan om die beddings van die poësie om te spit en nat te lei. En mag die bergstroom ruis!”
René Bohnen: “Liewe Marlise, vir woordliefde en omgee sê ek dankie. Dankie vir jou ywer en passie, maar veral ook ‘n besondere dankie vir die ondersteuning, aanmoediging en begrip wat jy agter die skerms so geredelik bied. Mag jy die vrugte van jou onbaatsugtige werk vir baie jare nog soet proe in die hart!”
Breyten Breytenbach: “Wanneer ek aan Marlise dink is dit om soos op reis te gaan. Ek sit saam met haar in ‘n koepee van die trein wat my deur die nag neem na eksotiese bestemmings. ‘n Geurige maar dainty aandete word bedien. Buite die treinvensters vou landskappe oop – ek sien hulle skerp alhoewel dit donker is – en vergly weer, en elke tafereel het ‘n eie storie van mensegebeure maar ook van drome. Dis eers by die bestemming, wanneer ek afklim en die groot groep digters op die perron gewaar, almal met salige glimlagte op die gesigte al kon ek sien hoe glim die messe en die strydbyltjies in sommige moue, dat ek verneem (maar ook net omdat ek nuuskierig is en aandring want my kollegas is diskreet) dat dit Marlise is wat die reis so gemaklik en sprokiesagtig maak, dat sy die disse opgetower het en die nag bevolk het met helder visoene van waarnatoe ons op pad is en waarvandaan ons kom. En so wragtie, toe moes ek hoor dat sy – terwyl ek (soos al die ander medereidigers) ingesluimer het op ritme van die tok-tok-tok – nog bowendien die stoker ook is! So ‘n reis in sulke veilige en bekwame hande is mos ‘n lewenservaring!”
Heilna du Plooy:
‘n Rympie vir Marlise
Hulle het gesê die geld gaan opraak,
dis waarom hulle minder boeke maak
Dit het die woordsmede benoud laat dink:
Hoe vreeslik as die toekoms woordloos wink!
Ongelees is woorde mos op ‘n anoreksiese kuur;
hulle staan veroordeel met die rug teen die muur.
Maar Marlise gaan sit en bou ‘n wye werf
dat lesers en skrywers mekaar se woorde kan erf.
In die kuberdorp is daar vir elkeen ‘n woning
en in elke kamer kraai iets anders koning.
Daar is neste vir verse en blogs en resensies,
daar is nisse vir groot gedagtes en klein wensies.
Die webmeester ken al die gange van die groot labirint;
sy werskaf tot sy vir elke bydrae ‘n plekkie vind.
Nou dans baie woorde in ‘n uitdyende kring
waarin selfs hierdie rympie se dankie kan saamsing.
Tom Gouws: “LiefMarlise, dankie vir die eerlike en behendige hartgrondelikheid waamee jy Versindaba verpak. Diep waardering.”
Luuk Gruwez: “Dag Marlise, ik prijs mij gelukkig dat jij elke maand weer bereid bent om een volslagen digibeet als ik onder je vleugels te nemen en ervoor te zorgen dat zijn teksten in de rubriek ‘Wisselkaarten’ telkens weer in de juiste outfit op het podium van Versindaba mogen verschijnen, alsof zij niet de minste hinder ondervinden van het digitale onvermogen van zijn schrijver. Maar evenzeer voel ik mij bevoorrecht doordat jij een brug bouwt tussen – in mijn geval – Hasselt en jouw Stellenbosch, waar ik ooit te gast mocht zijn. Ik koester voor jou en Louis de warmste sympathie en hoop dat je met een blikverruimend webblad als Versindaba ook in de toekomst en tot in lengte van dagen de heimwee bevorderende relatie van onze beide continenten zult blijven ondersteunen. Veel moed om het allemaal vol te houden in een tijd waarin alles van waarde, naar het woord van Lucebert, meer en meer weerloos is.”
Joan Hambidge: “Marlise Joubert en Versindaba – Die waarde van hierdie webblad vir my as digter is dat ‘n mens ‘n gedig stuur na ‘n webblad waar daar lewe is. Vir my is dit nodig om ‘n gedig te publiseer sodat dit “buite” my kan asemhaal. Hierna kan ek dit verbeter of kallibreer. Marlise het ook deur die jare altyd flink gereageer op my gedigte, resensies en kritieke op die webblad. Hierdie soort proses van (voorlopige) publikasie van ‘n gedig wat dan transformeer en binne bundelverband ‘n nuwe identiteit kry, moet beslis nie onderskat word nie. Hierom dan ‘n gedig:
Kon nooit musiekteorie begryp:
daardie skewe, mal figuurtjies
vasgevang op die notebalk:
knope van doringdraad.
“Leen” my suster se teorie-boek
tot die klavieronderwyseres,
streng, bebrilde oujongnooi,
haar bolla styfgedraai, ‘n solsleutel,
dié bedrogspul aan die kaak stel
en my ma besef daar’s geen musiek
te make uit haar aweregse, buite-kind.
Maar die musiek van woorde,
dié boei my reeds van jongsaf:
die verkluimende Klara Majola en veral
wat op die maan se loskom wag
nes die Juffrou wat te-ver-geefs
klanke in onritmiese kinders inhamer.
My bloemlesing in standerd drie bult
onder hierdie metriese woordmusieke
se jambes en veral trochee’e.
Nou teen dusketyd, teen dusketyd
probeer ek die hart, sonder spyt,
se ritmes opteken, nee naskryf:
opskik, optooi, optakel, ja ópDirk.
Amanda Lourens: “Die blote bestaan van Versindaba, nog voor ’n mens die betekenis daarvan vir die Suid-Afrikaanse literêre wêreld in oënskou neem, ondermyn elke woord wat al ooit gespreek is oor die “irrelevansie” van die poësie. Voorwaar kan geen randaktiwiteit soveel belangstelling en gesprek ontlok nie. In ’n baie kort tyd het Marlise die blad uitgebou tot dié ruimte vir die studie van en gesprek oor die Afrikaanse en Nederlandse poësie. Dit is waarheen jy jou eerste wend vir resensies en gesprekke van gehalte; ook vir prikkels van allerlei aard uit die verskeidenheid van blogs en menings. Wat dan ook merkwaardig is, is om die groei in die publikasie van nuwe bundels (en die toename in gehalte) oor die laaste vyf jaar op te let, en dan te wonder of dit dalk te danke is aan die soort kreatiewe simbiose wat Versindaba tussen lesers en produksie skep? Bravo, Marlise – ons wag op die volgende vyf!”
Te boek by Marlise (en Louis)
Die jonger boertjies van die woordvallei
dink verniet hul verse wei op tóénterveld;
nog anderdag wou net die doodswyg hier gedy.
Toe kom jul Versindabas, jul koöp op die Web
met pioniersaad, sê, op die boek te kry.
Nou, as bundels stoet maak, of koers soos troppe wild,
verbeel ons ons by julle pensdiep in die skuld.
Leon Retief: “Liewe Marlise: ek wonder of jy destyds geweet het wat jy aanpak! Maar dankie tog dat jy dit gedoen het! Ek wonder ook of jy weet wat Versindaba als vir so baie mense beteken – vir my nie net die persoonlike plesier om gedigte en gedagtes te lees nie maar ook om vertaalde Afrikaanse gedigte hier in Canuckistan aan Kanadese bekend te stel – iets wat vir my werklik baie beteken. Dankie nogmaals!”
Alfred Schaffer: “Beste Marlise, dank voor al je harde werk en goed zorgen. Je hebt van Versindaba (samen met Louis) echt “’n tuiste” gemaakt voor iedereen die van poëzie houdt, Afrikaanse én Nederlandse. Ik denk dat veel gedichten niet gepubliceerd zouden zijn, en zelfs geschreven (als ik nu denk aan de speciale schrijfwedstrijden) zonder Versindaba – een internetplatform dat voor iedereen open staat, voor de stille lezer én de kletskous, voor beginnende én gevestigde dichter. Van harte gefeliciteerd met de eerste 5 jaar!”
Marlies Taljard: “Marlise, in ‘n tyd waarin al hoe minder mense lees, en veral poësie lees, het jy daarin geslaag om poësie deel te maak van gemiddelde mense se belangstellingsveld – eers deur die Versindaba Poësiefeeste en die afgelope 5 jaar deur middel van die gewilde Versindaba-webblad. Die kanoniserende bydrae van dié webblad kan kwalik onderskat word. Die hoogstaande kwaliteit debat wat tans op Versindaba gevoer word, stimuleer nie net die uitgewersbedryf nie, maar het ook ‘n belangrike meningvormende funksie in dié sin dat dit bydra tot die akademiese beoefening van literêre kritiek én vir die deursnee poësieleser riglyne verskaf oor wyses waarop gedigte gelees, waardeer en beoordeel kan word. Die belangrikste is egter dat dit Afrikaanse digters ‘n publikasieforum van hoogstaande gehalte bied en kreatiewe uitsette stimuleer. Hoe sê mens daarvoor dankie …?”
Yves T’Sjoen: “Lieve Marlise, het is nu enkele jaren dat we elkaar – meestal van op afstand en ergens elders op een ander halfrond – hebben leren kennen. Onvergetelijk zijn de gesprekken aan de oever van de Eerste Rivier in Stellenbosch, de viering van de verjaardag van Breyten Breytenbach in september bij jullie thuis. Ook de meer afstandelijke gesprekken, alleen in de meest letterlijke zin des woords, zijn hartverwarmend. Klunzig als ik ben met blogs en andere digitale tools bied je altijd een helpende hand en jouw onbaatzuchtige erkentelijkheid voor de berichten die ik vanuit Gent stuur, is telkens weer verblijdend. We moeten méér tijd hebben om over poëzie en beeldende kunst te praten en ik weet dat die tijd ooit aanbreekt. In zijn debuut Rode oever nam Arjen Duinker de regels op: “Veel tijd is er niet//Geen bezwaar/Verzamel verder!”. Om te besluiten met: “Noem de dingen bij hun naam/Eet ze op!//Is morgen onzichtbaar voor de logica?”. We hebben de logica niet nodig om de dingen bij hun naam te noemen. Die gedachte maakt onze wederzijdse talen zo zinvol. Alle hartelijks en gefeliciteerd met alles wat je altijd weer verwezenlijkt.”
Gisela Ullyatt: “Versindaba laat my altyd willekeurig dink aan die ou gesegde ‘voor in die wapad brand ‘n lig’. Die ‘wapad’ stel vir my die webblad self voor, wat dus die weg baan vir die Afrikaanse poësie. Terselfdertyd spruit afdraaipaadjies uit hierdie Afrikaanse wapad wat uit anderstalige poësie bestaan. Kuns en ander wonderlike uiteenlopende onderwerpe bevind hulle ook in hierdie vertakkings van die wapad. Die ‘lig’ in die gesegde is Marlise Joubert wat met haar fakkel altyd seker maak dat die Versindaba-wapad vars grond het vir begaanbaarheid en nie te papgery en uitgetrap raak nie. Dus is die leser altyd bewus van die vroulike ‘touch’ op die webblad: keurig versorging deur ‘n webmeester wat self ‘n digter is en die uitgewersbedryf ken. Haar bedrewenheid met moderne tegnologie verseker die ‘manlike’ deel van die webblad. ‘n Aantrekliker vertoonruimte vir poësie kan ek my kwalik voorstel. Veels geluk, Versindaba, en mag julle olielampies nog lank skyn!”
Tags: marlise joubert, Versindaba
Posted in Nuus / Briewe | 15 Kommentare »