Is daar gevegte wat omvattend oor die hele wêreld bestudeer is? - Inligting - 2022
Is daar gevegte wat omvattend oor die hele wêreld bestudeer is?
Was daar 'n historiese stryd wat so algemeen beskou is dat militêre akademies van regoor die wêreld dit sou bestudeer? Of is die meeste militêre akademies inherent bevooroordeeld om gevegte in hul eie nasionale geskiedenis te bestudeer?
Een klassieke voorbeeld sou die Slag van Cannae, toe Hannibal 'n groter Romeinse leër vernietig het. Sy onvoorwaardelik suksesvolle dubbele omhulsel op daardie dag word sedertdien beskou as een van die grootste generaalskappe in die geskiedenis. Benewens Cannae, het verskeie antieke gevegte die reputasie dat dit steeds by militêre skole wêreldwyd bestudeer word.
Moderne militêre akademies soos die École Polytechnique [sic] in Parys, bestudeer en ontleed die Amerikaanse militêre akademie by West Point, die Frunze Academy in Moskou en die Royal Military Academy in Sandhurst beroemde antieke gevegte (Marathon, Thermopylae, Plataea, Leuctra, Chaeronea, Gaugamela, Cannae, Zama, Pharsalus, en Adrianopolisen beleërings (Syracuse en Alesia).
- Grafton, Anthony, Glenn W. Most en Salvatore Settis. Die klassieke tradisie. Harvard University Press, 2010.
Let wel: Die Ecole Polytechnique is nie meer daarop gemik om beamptes op te lei nie. Die Ecole Spéciale Militaire de Saint Cyr in Bretagne is die een wat daarvoor verantwoordelik is.
Sedert hulle tydens die oudheid geveg is, het hierdie gevegte geen werklike inhoudelike skakel met die meeste moderne nasies nie, maar word dit tog as voorbeelde van taktiese glans ontleed. 'N Kurrikulum kan heel moontlik meer gefokus wees op die nasionale of streeksgeskiedenis, maar eerlik is dit 'n bietjie onsinnig om te dink dat die nasionaliteit van die deelnemers definieer of 'n verlowing 'n groot (in terme van uitvoering) is of nie.
Benewens voorbeelde uit die antieke geskiedenis, is baie ander gevegte baie hoog geag. Napoleon se loopbaan, insluitend sy grootste oorwinning in die Slag van Austerlitz, is byvoorbeeld bestudeer tot by die Army Military Academy in China.
Die impak van die Normandiese verowering van Engeland
Die Normandiese verowering van Engeland, onder leiding van William the Conqueror (r. 1066-1087 CE), is oor 'n tydperk van vyf jaar van 1066 na 1071 nC bereik. Harde gevegte, kasteelbou, herverdeling van grond en verskroeide aarde-taktiek het verseker dat die Normanders hier was om te bly. By die verowering het die Normandiese elite dié van die Angelsaksers vervang en die land se lande oorgeneem, die kerk is herstruktureer, 'n nuwe argitektuur is ingevoer in die vorm van motte- en bailey-kastele en Romaanse katedrale, feodalisme het baie meer wydverspreid geword en die Engelse taal het duisende nuwe Franse woorde opgeneem, onder 'n magdom vele ander blywende veranderings wat alles saambring om die Normandiese inval 'n belangrike waterskeiding in die Engelse geskiedenis te maak.
Verowering: Hastings aan Ely
Die verowering van Engeland deur die Normandiërs het begin met die Slag van Hastings in 1066, toe koning Harold Godwinson (ook bekend as Harold II, Jan-Okt 1066 nC) doodgemaak is en geëindig het met die nederlaag van William the Conqueror van Angelsaksiese rebelle by Ely Abbey in Oos -Anglia in 1071 CE. Tussendeur moes William min of meer voortdurend sy grense met Wallis en Skotland verdedig, twee invalle uit Ierland deur Harold se seuns afweer en drie rebellies in York neerslaan.
Die gevolge van die Normandiese verowering was baie uiteenlopend. Sommige effekte was ook baie langer as ander. Dit is ook waar dat die samelewing in Engeland reeds ontwikkel het op sy eie pad van die geskiedenis voordat William the Conqueror aangekom het, en daarom is dit nie altyd so duidelik wat van die soms belangrike politieke, sosiale en ekonomiese veranderinge in die Middeleeue hul wortels in die Normandiese inval en wat moontlik onder 'n voortgesette Angelsaksiese regime ontwikkel het. Die volgende lys gee egter 'n opsomming waarop die meeste historici saamstem as enkele van die belangrikste veranderings wat die Normandiese verowering in Engeland aangebring het:
die Angelsaksiese grondbesit-elite is byna heeltemal vervang deur Normanders.
die heersende apparaat is baie meer gesentraliseer, met mag en rykdom in baie minder hande.
die meerderheid Angelsaksiese biskoppe is vervang met Normandiese en baie bisdomme se hoofkwartiere is na stedelike sentrums verplaas.
Norman motte- en bailey-kastele is ingestel wat oorlogvoering in Engeland hervorm het, wat die noodsaaklikheid en risiko van grootskaalse veldtogte verminder het.
die stelsel van feodalisme het ontwikkel toe William lande in ruil vir militêre diens uitgegee het (hetsy persoonlik of 'n riddermag wat die grondeienaar betaal het). ontwikkel en verder versprei waar arbeiders op sy heer se boedel gewerk het tot sy voordeel.
die noorde van Engeland was lank verwoes nadat William in 1069-70 n.C. 'n Gedetailleerde en stelselmatige katalogus van die grond en rykdom in Engeland is in 1086-7 nC opgestel.
die kontak en veral die handel tussen Engeland en die vasteland van Europa het aansienlik toegeneem.
die twee lande van Frankryk en Engeland het histories met mekaar verweef geraak, aanvanklik as gevolg van die kruising van grondbesit, dit wil sê Normandiese adellikes wat grond in albei lande besit.
die sintaksis en woordeskat van die Angelsaksiese Germaanse taal is aansienlik beïnvloed deur die Franse taal.
Die heersende elite
Die Normandiese verowering van Engeland was nie 'n geval van een bevolking wat die lande van 'n ander binnegeval het nie, maar eerder die mag van die een heersende elite deur 'n ander. Daar was geen beduidende bevolkingsbeweging van Normandiese boere wat die kanaal oorgesteek het om hulle in Engeland te hervestig nie, destyds 'n land met 'n bevolking van 1,5-2 miljoen mense. Alhoewel, in die ander rigting, baie Angelsaksiese krygers na Hastings na Skandinawië gevlug het, en sommige selfs in die elite Varangian Guard van die Bisantynse keisers beland het.
Die gebrek aan instroming van tienduisende Normane was natuurlik geen troos vir die Angelsaksiese aristokrasie nie, want 20 jaar na Hastings was daar slegs twee magtige Angelsaksiese grondeienaars in Engeland. Ongeveer 200 Normandiese adellikes en 100 biskoppe en kloosters het boedels gekry wat voor 1066 nC onder 4 000 Angelsaksiese grondeienaars versprei is. Om te verseker dat die Normandiese adellikes nie hul mag misbruik nie (en sodoende William self bedreig), is baie van die ou Angelsaksiese regeringsinstrumente in plek gehou, veral die balju's wat in die naam van die koning die distrikte of shires waarin Engeland was, regeer het. tradisioneel verdeel. Die balju's is ook vervang met Normane, maar hulle het wel 'n balans gegee aan Normandiese grondeienaars in hul jurisdiksie.
Die kerk is op dieselfde manier herstruktureer met die aanstelling van Normandiese biskoppe - insluitend in 1070 nC, die belangrikste aartsbiskoppe van Canterbury (na Lanfranc) en York (na Thomas) - sodat daar teen 1087 HJ slegs twee Angelsaksiese biskoppe oor was. 'N Ander belangrike verandering was die verskuiwing van baie bisdomme se hoofkwartier - die hoofkerk of katedraal - na stedelike plekke (Dorchester na Lincoln, Lichfield na Chester en Sherborne na Salisbury is slegs enkele voorbeelde). Hierdie stap het William baie meer administratiewe en militêre beheer oor die kerk in Engeland gegee, maar het ook die kerk bevoordeel deur biskoppe nader aan die relatief nuwe stedelike bevolkings te bring.
Die koninklike hof en regering het inderdaad meer gesentraliseer as in enige ander koninkryk in Europa danksy die besit van grond en hulpbronne deur slegs 'n relatief min Normandiese gesinne. Alhoewel William grond aan lojale ondersteuners versprei het, het hulle gewoonlik nie politieke mag met hul grond ontvang nie. In fisiese sin was die regering nie gesentraliseer nie, want William het steeds nie 'n permanente verblyf nie, maar verkies om in sy koninkryk te trek en Normandië gereeld te besoek. Die tesourie het wel in Winchester gebly en dit is gevul as gevolg van die feit dat William gedurende sy regering baie belasting opgelê het.
Kastele van Motte & Bailey
Die Normandiërs was uiters suksesvolle krygers en die belangrikheid wat hulle aan kavallerie en boogskutters gegee het, sou die Engelse leërs daarna beïnvloed. Die konstruksie van garnisonale forte en kastele in Engeland is miskien nog belangriker. Kastele was nie heeltemal onbekend in Engeland voor die verowering nie, maar dit is toe slegs as verdedigingsgebiede gebruik as 'n instrument om 'n geografiese gebied te beheer. William het onmiddellik na Hastings 'n kasteelbou begin, aangesien hy goed geweet het dat 'n beskermde garnisoen van kavallerie die doeltreffendste metode van militêre en administratiewe beheer oor sy nuwe koninkryk kan wees. Van Cornwall tot Northumbria sou die Normandiërs in die dekades na Hastings meer as 65 groot kastele bou en nog 500 minder kastele.
Die Normanders het nie net 'n nuwe konsep van kasteelgebruik nie, maar ook militêre argitektuur aan die Britse Eilande bekendgestel: die motte- en bailey -kasteel. Die motte was 'n verhoogde heuwel waarop 'n versterkte toring gebou is en die bailey 'n binnehof omring deur 'n houtpalade wat 'n gebied rondom 'n deel van die basis van die heuwel beslaan het. Die hele struktuur is verder beskerm deur 'n omringende sloot of grag. Hierdie kastele is in beide landelike en stedelike omgewings gebou en sou in die vroeë 12de eeu nC in klipweergawes omskep word. 'N Goeie voorbeeld hiervan is die Castle Rising in Norfolk, maar ander, meer bekende kastele wat vandag nog bestaan ​​het, wat oorspronklik Normandiese konstruksies was, sluit in die Tower of London, Dover Castle in Kent en Clifford's Tower in York. Normaanse Romaanse katedrale is ook gebou (byvoorbeeld in York, Durham, Canterbury, Winchester en Lincoln), met die wit klip van Caen 'n besonder gewilde materiaalkeuse, wat ook vir die Tower of London gebruik is.
Daar was geen besondere gevoel van woedende nasionalisme na die verowering nie - die konsep is 'n baie meer moderne konstruksie - en daarom sou boere nie gevoel het dat hul land op een of ander manier verlore was nie. Daar was ook geen spesifieke haat teenoor die Normandiërs nie, aangesien die Engelse al die bondgenote van William as 'n enkele groep saamgevoeg het - Bretons en Angevins was eenvoudig 'Franssprekendes'. In die Middeleeue word besoekers aan 'n gebied wat uit 'n verre stad kom, net so 'vreemd' beskou as iemand uit 'n ander land. Boere het eintlik net lojaliteit teenoor hul eie plaaslike gemeenskappe en here gevoel, hoewel dit moontlik 'n slegte gevoel kan veroorsaak het toe 'n heer deur 'n Normandiese edelman vervang is in gevalle waar die Angelsaksiese heer met enige liefde gehou word. Die Normandiërs sou beslis na buitestaanders gelyk het, 'n gevoel wat net versterk is deur taalhindernisse, en die koning het ten minste aanvanklik lojaliteit verseker deur streng teenstrydighede op te lê. As 'n Normandie byvoorbeeld vermoor word, word die naaste dorp verbrand - 'n beleid wat waarskynlik geen liefde sal wen nie.
Terselfdertyd was daar nuwe wette om te verseker dat die Normandiërs nie hul mag misbruik nie, soos die misdaad van moord wat toegepas word op die ongeregverdigde moord op nie-rebelle of vir persoonlike gewin en die instelling van verhoor deur 'n stryd om u onskuld te verdedig . In wese moes die burgers 'n eed van lojaliteit aan die koning aflê, waarvoor hulle regsbeskerming ontvang as hulle 'n onreg aangedoen word. Sommige van die nuwe wette sal langdurig wees, soos die begunstiging van die eersgeborenes in erfenis-eise, terwyl ander baie ongewild was, soos William se onttrekking van jagregte in sekere gebiede, veral die New Forest. Stropers is ernstig hanteer en kan verwag dat hulle verblind of vermink sal word as hulle gevang word. 'N Ander belangrike verandering as gevolg van nuwe wette was slawerny, wat teen 1130 nC uit Engeland uitgeskakel is, net soos in Normandië.
Miskien was die noorde van Engeland 'n gebied waar haat teenoor alles wat Norman voorgekom het. Na die opstand teen die heerskappy van William daar in 1067 en 1068 nC, het die koning die winter van 1069-70 nC deur die hele noordelike deel van sy koninkryk van die westelike tot die ooskus 'benadeel'. Dit het gejag op rebelle, moorde en verminkings onder die boere, en die verbranding van gewasse, vee en boerderytoerusting, wat 'n verwoestende hongersnood tot gevolg gehad het. Soos Domesday Book (sien hieronder) onthul het, is baie van die noordelike lande verwoes en as waardeloos bestempel. Dit sou meer as 'n eeu neem voordat die streek herstel het.
Domesday Book is op bevel van William opgestel in 1086-7 nC, waarskynlik om vir belastingdoeleindes uit te vind presies wie in Engeland die eienaar was van die dood van baie Angelsaksiese adellikes tydens die verowering en die uitreiking van nuwe boedels en titels deur die koning aan sy lojale volgelinge. Inderdaad onthul Domesday Book William se totale hervorming van grondbesit en mag in Engeland. Dit was die mees omvattende opname wat ooit in 'n Middeleeuse koninkryk gedoen is en is vol statistieke wat moderne historici kan bestudeer, soos die onthulling dat 90% van die bevolking op die platteland gewoon het en 75% van die mense was diensknegte (onvrye arbeiders).
'N Gevolg van William se grondbeleid was die ontwikkeling (maar nie die oorsprong van) feodalisme nie. Dit wil sê, William, wat die hele land in Engeland as sy eie persoonlike eiendom beskou het, het stukke grond (diefstene) aan edeles (vasale) uitgedeel, wat in ruil daarvoor militêre diens moes lewer, soos tydens 'n oorlog of aan garnisoenkastele en forte. 'N Edelman, wat nie noodwendig persoonlik diens gelewer het nie, moes 'n aantal ridders lewer, afhangende van die grootte van die rief. Die edele kon gratis boere of diensknegte (aka villeins) op sy grond laat werk, en hy het die opbrengs van die arbeid behou. As 'n edelman 'n groot boedel gehad het, kon hy dit verhuur aan 'n mindere edelman, wat op sy beurt plaasboere vir hom laat werk het, wat 'n uitgebreide hiërargie van grondbesit skep. Onder die Normanders was kerklike grondeienaars soos kloosters ook verplig om ridders vir militêre diens te lewer.
Die herenstelsel het ontwikkel uit sy vroeë Angelsaksiese vorm onder die Normandië. Manorialisme ontleen sy naam aan die 'herehuis', die kleinste stuk grond wat 'n enkele gesin kan onderhou. Vir administratiewe doeleindes is boedels in hierdie eenhede verdeel. Uiteraard kan 'n magtige heer baie honderde herehuise besit, hetsy op dieselfde plek of op verskillende plekke. Elke herehuis het gratis en/of onvrye arbeid gehad wat op die grond gewerk het. Die wins van daardie arbeid het aan die grondeienaar gegaan, terwyl die arbeiders hulself onderhou het deur ook 'n klein stuk grond te bewerk wat hul heer aan hulle geleen het. Na die beleid van William om boedels op te sny en te herverdeel, het manorialisme baie meer in Engeland plaasgevind.
Handel en internasionale betrekkinge
Die geskiedenis en selfs die kulture in 'n mate van Frankryk en Engeland het in die dekades na die verowering baie meer verweef geraak. Selfs as die koning van Engeland het William die hertog van Normandië gebly (en daarom moes hy hulde bring aan die koning van Frankryk). Die koningshuise raak nog meer onderling verbind na die bewind van William se twee seuns (William II Rufus, 1087-1100 CE en Henry I, 1100-1135 CE) en die burgeroorloë wat tussen mededingers om die Engelse troon uitbreek 1135 CE verder. 'N Newe-effek van hierdie noue kontak was die beduidende verandering in die tyd van die Angelsaksiese Germaanse taal, beide die sintaksis en woordeskat word beïnvloed deur die Franse taal. Dat hierdie verandering selfs onder die ongeletterde boerdery plaasgevind het, is 'n bewys van die feit dat Frans oral gehoor word.
Een spesifieke gebied van internasionale betrekkinge wat aansienlik toegeneem het, was handel. Voor die verowering het Engeland beperkte handel met Skandinawië gehad, maar namate hierdie streek vanaf die 11de eeu nC agteruitgegaan het en omdat die Normandiërs uitgebreide kontakte in Europa gehad het (Engeland was nie die enigste plek wat hulle verower het nie), het hulle baie met die vasteland handel gedryf. toegeneem. Handelaars het ook van die vasteland verhuis, veral na plekke waar hulle gunstige doeane -reëlings gekry het. So het plekke soos Londen, Southampton en Nottingham baie Franse handelaars gevestig gelok, en hierdie beweging het ander groepe soos Joodse handelaars uit Rouen ingesluit. Goedere het dus oor die Engelse kanaal gekom en gegaan, byvoorbeeld, groot hoeveelhede Engelse wol is na Vlaandere uitgevoer en wyn is uit Frankryk ingevoer (hoewel daar bewyse is dat dit nie die beste wyn was wat die land te bied het nie).
Die Normandiese verowering van Engeland het toe gelei tot langdurige en beduidende veranderinge vir sowel die verowerdes as die veroweraars. Die lot van die twee lande Engeland en Frankryk sou in die daaropvolgende eeue onverbiddelik met mekaar verbind word, aangesien Engeland 'n baie sterker en verenigde koninkryk op die Britse Eilande word en daarna 'n invloedryke deelnemer aan Europese politiek en oorlogvoering word. Selfs vandag nog herinner name van mense en plekke in Engeland aan die blywende invloed wat die Normandiërs vanaf 1066 nC meegebring het.
Tom Hanks sê skole moet 'die stryd teen die leerplan afwis' stop
In 'n New York Times op Vrydag gepubliseer, het Hanks aangevoer dat die onderrig van geskiedenis wat studente ongemaklik maak 'n beter Amerikaanse publiek skep.
"Moet ons skole nou die waarheid oor Tulsa leer? Ja, en hulle moet ook die stryd teen leerprogramme stop om ongemak vir studente te voorkom. Amerika se geskiedenis is deurmekaar, maar die wete dat dit ons 'n wyser en sterker volk maak," het Hanks geskryf.
Hanks beskryf hoe hy vier jaar van sy opleiding bestudeer het aan die bestudering van die Amerikaanse geskiedenis, maar nooit geleer is oor die slagting wat hierdie week sy 100-jarige bestaan ​​gevier het nie.
"Sedertdien het ek die geskiedenis met plesier gelees en dokumentêre films as 'n eerste opsie gekyk. Baie van die werke en die handboeke handel oor wit mense en wit geskiedenis," het hy geskryf.
'Maar gedurende my hele studie het ek nooit 'n bladsy in 'n skoolgeskiedenisboek gelees oor hoe 'n skare wit mense in 1921 'n plek met die naam Black Wall Street afgebrand het nie, tot 300 van sy swart burgers vermoor en duisende Swart Amerikaners wat in Tulsa, Oklahoma, gewoon het, 'het Hanks bygevoeg.
Tydens die slagting, wat die aand van 31 Mei begin het en tot die middag van 1 Junie 1921 voortduur, het 'n skare blanke inwoners in Tulsa 'n paar honderd swart inwoners doodgeskiet en hul welgestelde woonbuurte tot op die grond afgebrand.
Hanks het gesê dat hy eers verlede jaar van die slagting verneem het toe hy op 'n artikel in die New York Tye.
"Die waarheid oor Tulsa en die herhaaldelike geweld deur sommige wit Amerikaners teen swart Amerikaners is stelselmatig geïgnoreer, miskien omdat dit as 'n te eerlike, te pynlike les vir ons jong wit ore beskou is," het Hanks geskryf.'Dus, ons oorwegend wit skole het dit nie geleer nie, ons massiewe aantrekkingskragwerke van historiese fiksie het ons nie verhelder nie, en my gekose bedryf het die onderwerp eers in films en vertonings aangeneem.'
Die Oscar-bekroonde akteur het bevraagteken hoe die perspektiewe van verskillende mense sou wees as hulle op die laerskool oor die Tulsa Race-bloedbad geleer is en hoe dit die wêreld vandag beïnvloed het.
'Vandag vind ek die weglating tragies, 'n kans wat ek misgeloop het, 'n leerbare oomblik wat ek vermors het,' het Hanks gesê.
Die eeufeesherdenking van die slagting het 'n nasionale kollig op die historiese gebeurtenis geplaas en kommer uitgespreek oor die rede waarom die plegtige dag nie uit geskiedenisklasse en handboeke regoor die land weggelaat is nie.
President Joe Biden het Maandag die eerste sittende president geword om na Tulsa te reis om die tragedie te herdenk en gesê dat hy hoop dat die besoek die aandag vestig op 'n hoofstuk uit die Amerikaanse geskiedenis wat grootliks geïgnoreer is.
"U kan nie net kies om te leer wat ons wil weet nie, maar wat ons moet weet. Ons moet die goeie, die slegte, alles weet," het Biden in Tulsa gesê. "Dit is wat groot nasies doen. Hulle kom oor hul donker kante, en ons is 'n wonderlike nasie. Die enigste manier om 'n gemeenskaplike grondslag te bou, is om werklik te herstel en te herbou. Ek kom hier om die stilte te vul, want in stilte wonde verdiep. "
Oorlewendes van die slagting het twee weke gelede voor die kongres getuig en eerstehands verslae gegee oor hoe daardie dag hul lewensbaan verander het en 'n beroep op geregtigheid gemaak wat nooit gekom het nie.
'Ek het elke dag die bloedbad deurgemaak', het die 107-jarige Viola Ford Fletcher aan lede van die kongres gesê. 'Ons land kan hierdie geskiedenis vergeet, maar ek kan nie.'
"Ons is nie net swart-en-wit foto's op 'n skerm nie," het Fletcher se 100-jarige broer, Hughes Van Ellis, bygevoeg. "Ons is vlees en bloed. Ek was daar toe dit gebeur het. Ek is nog steeds hier."
Geskiedkundiges skat dat tot 300 mense dood is, 8 000 dakloos gelaat is en meer as 1 250 huise tydens die Tulsa Race -bloedbad vernietig is.
Die verhaal van renosters en hoe hulle die wêreld oorwin het
Kom ons gaan 30 miljoen jaar terug in die tyd, lank voordat moderne mense verskyn het. Tropiese woude het gekrimp en grasagtige savanne versprei. Hierdie welige grasvelde was die tuiste van wesens wat lankal verlore geraak het: reuse -renosters.
Staan 5m hoog op die skouer en weeg tot 20 ton, die kolossale Paraceratherium was die grootste landsoogdier wat ooit geleef het. Sy skedel alleen was meer as 1 m lank en het 'n baie langer nek as die renosters van vandag, wat die dier gehelp het om blare op hoë bome te soek. Hierdie monsteragtige wese dwaal deur die oop vlaktes wat strek van Oos -Europa tot wat tans China is.
Paraceratherium, met sy enorme liggaam en groot omvang, illustreer hoe renosters geleef het toe hulle op hul hoogtepunt was. Dit is die hoogtepunt van 'n verhaal wat selde vertel word en wat 50 miljoen jaar strek. Gedurende hierdie tyd het renosters oor kontinente getrek, voorhistoriese hiënas en reuse krokodille gekonfronteer en die ysige wildernis van die ystydperk verduur. Maar hul verhaal begin kort na die uitwissing van die dinosourusse, in die rooster van tropiese hitte.
Stel jou voor 'n tyd toe die meeste van wat nou Asië, Europa en Noord -Amerika is, bedek was met digte bos. Dit was 'n baie warm tydperk in die aarde se geskiedenis, bekend as die Eoseen. Hierdie biologiese tydperk het 55 miljoen jaar gelede begin en 34 miljoen jaar gelede geëindig. Dit is toe dat renosters die eerste keer verskyn het.
Renosters behoort aan 'n groep diere wat perissodactyls genoem word. Hierdie diere het almal hoewe, en die belangrikste is dat hulle 'n onewe aantal tone op hul agtervoete het.
Niemand is heeltemal seker hoe perissodaktiele ontwikkel het nie. 'N Studie wat in 2014 gepubliseer is, dui daarop dat hulle 55 miljoen jaar gelede die eerste keer in Indië verskyn het, wat destyds nie aan Asië verbonde was nie.
Wat duidelik is, is dat die vroeë perissodaktiele die voorouers van renosters was, sowel as alle moderne perde, sebras en tapirs.
Die vroeë renosters wat in die Eoseen gewoon het, was heeltemal anders as vandag.
Die Asiatiese hyracodonts sou uiteindelik tot reuse ontwikkel
Amynodonts het byvoorbeeld nie horings gehad nie en het eerder soos moderne tapirs gelyk en lyk soos varke met buitengewoon lang ledemate. Een groep hiervan, die metamynodons, was eerder soos moderne seekoeie en het baie tyd in water deurgebring.
Dan was daar die hyracodonts van Noord -Amerika, Europa en Asië. Vir ons oë sou hulle skaars soos renosters lyk, en dit lyk eerder na lywige perde.
Die Asiatiese hyracodonts sou uiteindelik ontwikkel in reuse soos Paraceratherium. Daardie evolusionêre groeispoed het plaasgevind in die volgende periode van die aarde se geskiedenis, die Oligoseen.
Dit is nie duidelik waarom renosters van Oligoseen so groot geword het nie. Maar dit was moontlik 'n manier om die meer oop habitat die hoof te bied, sê Jerry Hooker van die Natural History Museum in Londen, die Verenigde Koninkryk.
Alhoewel dit so groot was, was Paraceratherium nie veilig vir roofdiere nie
Namate grasvelde woude vervang, moes die renosters verder reis om bome te vind om van te eet. Hulle moes ook die meeste uit voedsel bo -op bome haal, omdat daar nie altyd baie plantegroei laer af was nie.
"Kameelperde is vandag redelik suksesvol in Afrika, net soos olifante wat ook kan blaai vanweë hul grootte en hul stamme," sê Hooker. 'Hulle reis gereeld groot afstande om kos te vind.'
Vir al sy grootte, Paraceratherium het relatief skraal bene en was nie so lywig soos 'n moderne renoster nie. Dit het ook nie 'n horing gehad nie, saam met baie renosters van die Oligoseen.
Wat meer is, ondanks die feit dat dit so groot is, Paraceratherium was nie veilig vir roofdiere nie. Dit en ander groot prehistoriese renosters is deur reuse krokodille gejag.
Paleontoloog Pierre-Olivier Antoine van die Universiteit van Montpellier in Frankryk het bewyse gevind van 10 m lange krokodille wat groot renosters eet. 'In Pakistan het ons baie monsters gevind,' sê hy. "Bene van groot renosters met die keëlvormige tandafdrukke van reuse krokodille."
Daar is geen reuse renosters vandag nie
Een so 'n spesie, Crocodylus bugtiensis, is bekend uit fossiele wat in Pakistan gevind is, waar Paraceratherium eens geleef het.
Dit is nie duidelik dat die krokodille gereeld gesonde volwasse renosters sou kon prooi nie. Maar hulle het moontlik jong of siek prooi geruk toe hulle die water aandurf.
Antoine het ook tandafdrukke gevind wat hy dink gemaak is deur a Hemicyon: 'n uitgestorwe roofdier wat soos 'n kruising tussen 'n hond en 'n beer gelyk het. Dit is duidelik dat selfs reuse renosters baie roofdiere gehad het om voor versigtig te wees.
Daar is geen reuse renosters vandag nie. Dit is nie duidelik waarom hulle verdwyn het nie, maar hulle is moontlik uitgedaag deur 'n nuut ontwikkelde mededinger: olifante.
Olifante was "heeltemal slegte nuus", sê Mikael Fortelius van die Universiteit van Helsinki in Finland. "Hulle was net soveel beter daarin om super-groot herbivore op land te wees. Hulle was meer veelsydig en aanpasbaar. Die stam is net so 'n wonderwerk."
Hierdie omheinde habitat het moontlik nie by die groot renosters gepas nie
As olifante floreer en renosters se toegang tot belangrike voedselbronne belemmer, kan dit baie moeilik wees vir die reuse, wat elke dag honderde kilo's plantegroei moes eet.
Hooker wys daarop dat die reuse ook nooit na Europa gekom het nie, wat digter bebos was as die ander vastelande. Hierdie omheinde habitat het moontlik nie geskik vir die groot renosters wat gewoond was aan meer oop ruimtes nie, wat verhinder het dat hulle weswaarts sou uitbrei.
Tog, alhoewel hulle 'n bietjie gekrimp het, was die renosters nog baie.
Vanaf 23 miljoen jaar gelede het die aarde 'n nuwe tydperk betree, die Mioseen. Die planeet het tot 4 ° C afgekoel.
Gesteentes wat in die Mioseen neergelê word, bevat 'n verstommende reeks renosterfossiele, sê Antoine.
'N Opgrawing in Montr & eacuteal-du-Gers in die suidweste van Frankryk het vyf renosterspesies ontdek wat almal saam in 'n dammetjie gefossiliseer is, sê hy. In totaal is die oorskot van meer as 100 individue gevind. Op dieselfde manier het hy in die Bugti -heuwels van Pakistan tot 9 spesies gevind.
Dit is duidelik dat die planeet feitlik wemel van renosters, en dit kom in alle vorms en groottes voor.
Byvoorbeeld, Chilotherium was 'n werklik seekoeiagtige renoster. Dit het klein slagtande wat uit sy onderkaak steek en 'n groot kop. Met 'n klein skelet om hierdie swaar kop te ondersteun, lyk dit waarskynlik so Chilotherium homself in water gedryf.
'Ek dink daar is goeie bewyse dat hulle doen wat seekoeie elders doen,' sê Fortelius. "Hulle leef in water, eet gras en ander plantegroei op die rivieroewers."
Daar is ook renosters genoem Diceratherium wat twee horings gehad het, maar nie die een voor die ander nie. In plaas daarvan was hulle langs mekaar op die neus van die renoster.
Verder het een van die mees ikoniese renosters sy wortels in die Mioseen. 'N Groep genaamd Elasmotheriines het enkele horings op hul koppe ontwikkel, en namate die globale temperatuur oor die volgende paar miljoen jaar steeds afkoel, het dit ontwikkel tot Elasmotherium.
Dit was 3 m lank, wat indrukwekkend is, maar baie kleiner as Paraceratherium. Die opvallendste kenmerk was egter die groot horing.
Renosterhorings fossiel nie, hoewel dit soms in ys bewaar word. Geen Elasmotherium horings is al ooit ontdek, maar dit blyk uit 'n basisagtige uitsparing op die skedel dat daar ooit 'n horing daaraan geheg was.
Die aarde het uiteindelik in 'n volskaalse ystydperk gedompel
Dit is nie duidelik presies hoe groot die horing was nie, en paleontoloë haat dit oor die algemeen om oor die presiese lengte daarvan te bespiegel. Die meeste meen egter dat dit geweldig was. Dit was dalk meer as 1m lank.
Elasmotherium verskyn ongeveer 2,5 miljoen jaar gelede op die toneel, aan die begin van die Pleistoseen. Na miljoene jare se afkoeling het die aarde uiteindelik in 'n volskaalse ystydperk gedompel, en ysplate het uit die Arktiese gebied versprei om 'n groot deel van Europa en Noord-Amerika te dek.
As gevolg van 'n koue klimaat, het renosters dik wollerige jasse ontwikkel. Dit is nie duidelik of Elasmotherium was wollerig, maar baie ander spesies wel. Die wollerige renosters het moontlik hul oorsprong in Tibet gehad, voordat die ystydperk begin het.
Die tydperk tussen die Mioseen en die Pleistoseen staan ​​bekend as die Plioseen. Dit duur van 5 miljoen jaar gelede tot 2,5 miljoen jaar gelede.
Op die oomblik was die grootste deel van die wêreld, met die uitsondering van Antarktika en ndash, relatief ysvry. Maar Tibet, omdat dit so hoog is, was reeds versadig.
Wollerige renosters kon nie diep sneeu hanteer nie
In 2011 beskryf 'n groep paleontoloë die fossiel van 'n primitiewe wollerige renoster wat in Tibet ontdek is. Dit dui daarop dat wollerige renosters eers daar ontwikkel het en dan na die weste versprei het toe die ystydperk van Pleistoseen begin het.
Anders as baie voorhistoriese renosters, is wolrenosters vir ons baie herkenbaar. Hulle het 'n groot voorhoring en tweede, kleiner horing, plus stewige bene en 'n lywige lyf.
Ten spyte van hul dik jasse, kon wollerige renosters egter nie so diep in die ysbedekte gebiede ingedring het nie. Diep sneeu kon hulle nie hanteer nie.
Ons sien gereeld 'wollerige' diere uit die ystydperk omring deur sneeu en ys. Maar hulle sou nie op sulke plekke kon bestaan ​​nie, sê Danielle Schreve van Royal Holloway, Universiteit van Londen in die Verenigde Koninkryk.
Die wollerige renosters het dit moeiliker gehad as hul voorvaders van die Eoseen en die Oligoseen
'Dit is een van die dinge wat moontlik tot hul uitsterwing bygedra het,' sê Schreve. "Omdat hulle so 'n stewige en kompakte lyf met relatief kort bene het, is dit nie goed om deur diep sneeu te beweeg nie, dus het hulle relatief sneeuvrye gebiede nodig."
Wollerige renosters sou dan eerder in die ysplate geloop het in 'n omgewing wat bekend staan ​​as 'reuse -steppe'. Die klimaat was koud en droog, maar daar was baie kruie en struike wat hulle kon eet.
Al met al het die wolrenosters dit moeiliker gehad as hul voorvaders van die Eoseen en die Oligoseen. Volgens Schreve was die Pleistoseen toe die lewe vir baie renosterspesies werklik moeilik geword het.
Aan die een kant, teen die einde van die Pleistoseen, het die klimaat geweldig begin wissel. Temperature het binne 'n generasie tot 10 en degC gestyg en gedaal. Hierdie stadig veranderende renosters, afhanklik van stabiele voedselbronne, was rampspoedig.
Die hele been word met tandestokkies, skrape en stukkies gesny
Roofdiere was ook 'n probleem. Reuse krokodille het nie Europese renosters bedreig nie, maar hulle is aangeval deur prehistoriese hiënas.
Schreve het bewyse gevind dat hiënas baba renosters eet. Hierdie hondagtige vleiseters sou selfs die bene van hul prooi gebreek het om soveel voeding as moontlik te kry.
"Die hele been word met tandestokkies, skrape en stukkies gesny, so dit was 'n belangrike bron," sê Schreve. "En ja, dit lyk asof hulle ook volwasse renosters neem en inneem."
As dit nie erg genoeg was nie, word wolrenosters waarskynlik ook deur mense gejag.
Mense was waarskynlik die laaste strooi, sê Schreve. 'U kan waarskynlik die skuld vir uitwissing voor die deur lê, maar dit is eintlik die laaste spyker in die kis,' sê sy. Die wollerige renosters het reeds "deur millennia van vinnige klimaatsverandering gegaan wat hulle nie goed kon weerstaan ​​nie".
Ondanks dit alles het wolrenosters vasgehou tot net 10 000 jaar gelede. In Februarie 2015 is berig dat jagters in Siberië op 'n bewaarde babawolrenoster van ongeveer hierdie ouderdom afgekom het.
Onstabiele klimate en menslike jag maak 'n einde aan baie renosterspesies
Oher -spesies het ook die swaarste gevoel onder menslike jag. 'N Terrein in Boxgrove in die Verenigde Koninkryk het fossielbewyse van vroeë mense wat tussen 90 000 en 700 000 jaar gelede renosters vir vleis geslag het. In sommige gevalle het karnivore deur merke gebyt in bene wat reeds deur menslike gereedskap gemaak is, sê Schreve. Dit dui daarop dat renosters eers deur mense gejag is, en dat hul karkasse daarna deur ander diere opgetel is.
Die kombinasie van onstabiele klimate en menslike jag maak 'n einde aan baie renosterspesies. Totdat dit gebeur het, was dit baie algemeen in Europa, saam met ander groot diere soos olifante en mammoete. Sulke diere is nou beperk tot Asië en Afrika, as hulle enigsins bestaan.
Vandag is al die verskillende renosters tot slegs vyf spesies verminder. Hulle is almal swaar gejag en die afgelope dekades het hulle vir hul horings gestroop, so nie een van hulle is op 'n goeie manier nie.
Afrika se witrenosters is verdeel in subspesies, noordelik en suidelik. Terwyl die suidelike subspesie in 'n redelike goeie toestand is, is die noordelike een verby die punt van terugkeer. Daar is nog net vyf lewendig, en slegs een mannetjie. Hy is onder konstante gewapende bewaking om hom teen stropers te beskerm, en het selfs sy horing laat verwyder om hulle af te skrik.
Die ander Afrika -spesies, die swartrenoster, is kritiek bedreig. Daar word vermoedelik sewe of agt subspesies, waarvan drie reeds uitgesterf het en nog een amper weg is.
Die kleinste spesie is die Sumatraanse renoster, wat anders as die ander oorlewende spesies effens wollerig is. Dit is ook kritiek bedreig. Een subspesie word deur slegs drie gevange individue voorgestel. Behalwe die bedreiging van stropers, word renosters ook belemmer deur die behoefte om in afgesonderde, struikbedekte gebiede geboorte te skenk. Sulke plekke word moeiliker om te vind.
Anders as ander renosters, is Javan -renosters spaarsaam met hul horings: net mans het dit. Hulle is ook kritiek bedreig en word beperk tot 'n klein gebied aan die westelike punt van Java. Daar kan slegs 40 oorbly.
Dit is egter nie net slegte nuus nie. Indiese renosters word as kwesbaar beskou, en hoewel dit nie ideaal is nie, is dit baie beter as kritiek bedreig. Hulle oorleef in die noorde van Indië en die suide van Nepal. 'N Onlangse telling dui daarop dat die Nepalese bevolking in vier jaar met 21% gegroei het.
Sommige van die renosterspesies kan begin herstel en hul populasies laat groei
Daar is allerhande idees voorgelê om die oorblywende renosters te red, maar die meeste kenners is dit eens dat die beste benadering ook die moeilikste is: nasies wat saamwerk om bewaringsgebiede te beskerm en om die onwettige handel in renosterhorings te stop.
Dit beteken om die stropers wat die renosters doodmaak te stop, maar dit beteken ook 'n groot netwerk van georganiseerde misdaad wat die horings na China en ander Asiatiese lande stuur, en dit teen 'n groot wins verkoop. Dit sal ook belangrik wees om die vraag te beëindig: renosterhorings is tans statussimbole in China, en daarom betaal mense baie geld daarvoor.
As dit bereik kan word, kan ten minste sommige van die renosterspesies begin herstel en hul populasies laat groei. Dit kan heel moontlik te laat wees vir sommige van die spesies en subspesies, waarvan die populasies nou so klein is dat hulle nooit kon herstel nie. Maar ten minste die swart en Indiese renosters kan beslis gered word.
Tog is ons nog ver van die tyd toe baie renostersoorte saam in die landskappe rondgedwaal het, sommige van hulle wat bo elke ander landdier uittroon. Wat ook al gebeur, die tydperk waarin renosters oor die wêreld geheers het, is verby.
Is daar gevegte wat omvattend oor die hele wêreld bestudeer is? - Geskiedenis
Die top tien gevegte van alle tye
Deur Michael Lee Lanning
Lt. -kolonel (Ret.) Amerikaanse weermag
Gevegte wen oorloë, gooi trone neer en trek grense oor. Elke eeu van die menslike geskiedenis het gevegte beleef wat 'n belangrike rol gespeel het in die vorming van die toekoms. Gevegte beïnvloed die verspreiding van kultuur, beskawing en godsdienstige dogma. Hulle stel wapens, taktiek en leiers bekend wat toekomstige konflikte oorheers. Sommige gevegte het selfs 'n invloed gehad, nie net vir hul direkte resultate nie, maar ook oor die impak van hul propaganda op die openbare mening.
Die volgende lys is nie 'n ranglys van beslissende verbintenisse nie, maar eerder 'n ranglys van gevegte volgens hul invloed op die geskiedenis. Elke vertelling gee inligting oor die ligging, deelnemers en leiers van die geveg, en lewer ook kommentaar op wie gewen het, wie verloor het en waarom. Narratiewe evalueer ook die invloed van elke geveg op die uitkoms van die oorlog en die impak daarvan op die oorwinnaars en verloorders.
Slag # 10 Wene
Oostenryk-Ottomaanse oorloë, 1529
Die onsuksesvolle beleg van die Ottomaanse Turke in 1529 was die begin van die lang agteruitgang van hul ryk. Dit het ook die opmars van die Islam na Sentraal- en Wes -Europa gestop en verseker dat die Christelike godsdiens en kultuur die Moslem eerder as die Moslem -kultuur sou oorheers.
In 1520 het Suleiman II die tiende sultan van die Ottomaanse Ryk geword, wat van die Persiese grens na Wes -Afrika gestrek het en 'n groot deel van die Balkan ingesluit het. Suleiman het die grootste, bes opgeleide leër ter wêreld geërf, wat uitstekende elemente van infanterie, kavallerie, ingenieurswese en artillerie bevat. In die hart van sy leër was elite -legioene Janitsjers, huursoldate wat as kinders van Christene gevange geneem is en as Moslem -soldate grootgemaak is. Vanaf sy hoofstad Konstantinopel het die Turkse sultan onmiddellik planne begin maak om sy ryk nog verder uit te brei.
Suleiman het ook 'n sterk vloot geërf, wat hy saam met sy leër gebruik het om die eilandvesting Rhodes, sy eerste verowering, te beleër. Die sultan het in 1522 beheer oor Rhodes en 'n groot deel van die Middellandse See in 1522 aan die verdedigers toegestaan ​​in ruil vir hul oorgawe. Hierdie oorwinning het getoon dat Suleiman vredesooreenkomste sou nakom.In die daaropvolgende veldslae waar vyande nie vreedsaam oorgegee het nie, het hy egter sy misnoeë getoon deur stede te verwoes, die volwasse mans dood te maak en die vroue en kinders aan slawerny te verkoop.
Teen 1528 het Suleiman Hongarye geneutraliseer en sy eie marionet op hul troon neergesit. Al wat nou tussen die Turke en Wes -Europa gestaan ​​het, was Oostenryk en sy Spaanse en Franse bondgenote. Suleiman maak voordeel uit die onenigheid tussen sy vyande en sluit 'n geheime alliansie met koning Frans I van Frankryk. Pous Clemens VII in Rome, terwyl hy nie direk met die Moslem Sultan verbonde was nie, het godsdienstige en politieke steun van die Oostenrykers teruggetrek.
As gevolg hiervan, teen die lente van 1529, staan ​​koning Charles en sy Oostenrykers alleen om die Ottomaanse indringers af te weer. Op 10 April vertrek Suleiman en sy leër van meer as 120 000, vergesel van soveel as 200 000 ondersteuningspersoneel en kampvolgelinge, Konstantinopel na die Oostenrykse hoofstad Wene. Onderweg het die groot leër dorpe verower en op die platteland toegeslaan vir voorrade en slawe.
Die hele tyd het Wene, onder die bekwame militêre leiding van graaf Niklas von Salm-Reifferscheidt en Wilhelm von Rogendorf, voorberei op die hangende geveg. Hulle taak was onmoontlik. Die mure van die stad, slegs vyf tot ses voet dik, is ontwerp om middeleeuse aanvallers af te weer eerder as die gevorderde gietkanonartillerie van die Turke. Die hele Oostenrykse garnisoen het slegs ongeveer 20 000 soldate getel, ondersteun deur 72 kanonne. Die enigste versterkings wat in die stad aangekom het, was 'n afdeling van 700 spierwapende infanteriste uit Spanje.
Ondanks sy nadele, het Wenen verskeie natuurlike faktore gehad wat sy verdediging ondersteun het. Die Donau het enige aanpak uit die noorde geblokkeer, en die kleiner Wiener Back -waterweg het langs die oostekant geloop en slegs die suide en weste gelaat om te verdedig. Die Weense generaals het die weke voor die aankoms van die Turke ten volle benut. Hulle het wonings en ander geboue buite die suid- en westelike mure geslyp om vuurvelde vir hul kanonne en muskiete oop te maak. Hulle het loopgrawe gegrawe en ander struikelblokke op benaderings geplaas. Hulle het voorrade vir 'n lang beleg binne die mure ingebring en baie van die stad se vroue en kinders ontruim, nie net om die behoefte aan voedsel en voorrade te verminder nie, maar ook om die gevolge te voorkom as die Turke sou wen.
Een ander faktor het Wene baie gehelp: die somer van 1529 was een van die natste in die geskiedenis. Die konstante reën het die Ottomaanse opmars vertraag en die toestande vir die opmarsleër bemoeilik. Teen die tyd dat hulle uiteindelik in September by Wenen aankom, het die winter aangebreek en was die verdedigers so voorbereid as moontlik.
By sy aankoms het Suleiman gevra vir die oorgawe van die stad. Toe die Oostenrykers weier, begin hy met sy 300 kanonne 'n artillerie -spervuur ​​teen die mure en beveel sy mynwerkers om onder die mure te grawe en plofstof neer te lê om die verdediging te breek. Die Oostenrykers het agter hul mure uitgekom om die ingenieurs en artilleriste aan te val en teen-slote te grawe. In die volgende drie weke het die indringers se artillerie en myne klein breuke in die muur bereik, maar die Weense soldate het vinnig die leemtes gevul en enige toegang tot die stad afgeweer.
Teen 12 Oktober was die koue winde van die winter deur die stad. Suleiman het nog 'n aanval beveel met sy Janitsaries in die voortou. Twee ondergrondse myne naby die suidelike hek van die stad het kortliks die pad vir die huursoldate oopgemaak, maar die stoere Weense verdedigers het die opening gevul en meer as 1200 mense doodgemaak. Twee dae later het Suleiman 'n laaste aanval gelas, maar die Weense het weer vasgehou.
Vir die eerste keer het Suleiman misluk. Talle van sy janissaries wat nog nooit verslaan is nie, lê dood buite die mure. Die Turkse weermag het geen ander keuse gehad as om hul groot kamp te verbrand en terug te keer na Konstantinopel nie, maar voordat hulle vertrek, vermoor hulle die duisende gevangenes wat hulle op pad na Wene geneem het. Langs hul lang pad huis toe sterf baie meer Turke deur die aanval van partye wat hul flanke getref het.
Die verlies in Wene het die mag van die Ottomaanse Ryk nie aansienlik verminder nie. Dit het die Moslem -opmars na Europa egter verhinder. Suleiman en sy leër het baie welslae na Wene beleef, maar hierdie oorwinnings was in die ooste teen die Perse eerder as in die weste teen die Europeërs. Die Ottomaanse Ryk het eeue lank oorleef, maar sy hoogwatermerk lê iewers langs die stadsmuur van Wene.
Na die stryd om Wene het die lande van die weste die Turke en die Janitsare nie meer as onoorwinlik beskou nie. Noudat die Oostenrykers die groot bedreiging uit die ooste gehou het en die voortbestaan ​​van die kultuur en die Christendom van die streek verseker het, kon die Europese lande terugkeer om onder mekaar te veg volgens Katolieke en Protestantse linies.
As Wene aan Suleiman geval het, sou sy weermag die volgende lente in die Duitse provinsies hul offensief voortgesit het. Daar is 'n sterk moontlikheid dat Suleiman's Empire uiteindelik tot by die Noordsee kon kom, ondanks die alliansie met Frankryk. In plaas daarvan, na Wene, het die Ottomane nie weer die rigting in Europa gewaag nie, maar die mag en invloed van die Ryk begin stadig, maar bestendig.
Slag # 9 Waterloo
Napoleontiese oorloë, 1815
Die geallieerde oorwinning oor Napoleon Bonaparte in die Slag van Waterloo in 1815 het 'n einde gemaak aan die Franse oorheersing van Europa en het 'n periode van vrede op die vasteland begin wat vir byna 'n halfeeu geduur het. Waterloo het Napoleon in ballingskap gedwing, 'n einde gemaak aan die erfenis van Frankryk wat nog nooit teruggekry het nie, het sy naam op die lys van die bekendste gevegte in die geskiedenis geëts en 'n frase by die volksmond gevoeg: "Waterloo" beteken beslis en volslae nederlaag.
Toe die Franse rewolusie in 1789 uitbreek, het die twintigjarige Napoleon sy junior offisierposisie in die King's artillerie verlaat om die opstand te ondersteun. Hy het ná die revolusie in die weermag gebly en vinnig gevorder in rang om ses jaar later brigadier -generaal te word. Napoleon was 'n belangrike rol in die onderdrukking van 'n Royalistiese opstand in 1795, waarvoor sy beloning die bevel was van die Franse leër in Italië.
Gedurende die volgende vier jaar het Napoleon oorwinning na oorwinning behaal namate sy en Frankryk se invloed oor Europa en na Noord -Afrika versprei het. Aan die einde van 1799 keer hy terug na Parys, waar hy by 'n opstand teen die regerende gids aansluit. Na 'n suksesvolle staatsgreep het Napoleon op 8 November die eerste konsul en die feitelike leier van die land geword. Hy het die Napoleontiese Kode ingestel, wat individuele regte van die burgers verseker het en 'n rigiede diensplig ingestel het om 'n nog groter leër te bou. In 1800 het die leër van Napoleon Oostenryk binnegeval en 'n vrede beding wat die grens van Frankryk tot by die Ryn uitgebrei het. Die ooreenkoms het 'n kort tydperk van vrede meegebring, maar die aggressiewe buitelandse beleid van Napoleon en die offensiewe houding van sy leër het in 1803 tot oorlog tussen Frankryk en Brittanje gelei.
Napoleon verklaar homself as keiser van Frankryk in 1804 en behaal vir die volgende agt jaar 'n reeks oorwinnings, wat elkeen 'n vyand skep. Napoleon beweer dat die beheer van Europa op die land lê, nie op die see nie, terwyl hy die verlies van 'n groot deel van sy vloot in die Slag van Trafalgar in 1805 verminder het. In 1812 val hy Rusland binne en verslaan sy leër net om die veldtog tot die harde winter te verloor. Hy het meer van sy leër verloor in die uitgebreide veldtog op die Spaanse skiereiland.
In die lente van 1813 het Brittanje, Rusland, Pruise en Swede 'n bondgenootskap teen Frankryk gehad, terwyl Napoleon die oorlewendes van sy veteraanleër byeengeroep en nuwe rekrute bygevoeg het om die vyandelike koalisie te ontmoet. Alhoewel hy sy leër skitterend gelei het, het die sterker koalisie hom in Leipzig in Oktober 1813 verslaan, wat Napoleon genoop het om na Suid -Frankryk terug te trek. Uiteindelik, op aandrang van sy ondergeskiktes, het Napoleon op 1 April 1814 afstand gedoen van die verbanning na die eiland Elba naby Corsica.
Napoleon het nie lank in ballingskap gebly nie. Minder as 'n jaar later ontsnap hy uit Elba en vaar na Frankryk, waar hy vir die volgende honderd dae 'n terreurspoor in Europa tref en weer dreig om die vasteland te oorheers. Koning Lodewyk XVIII, wat die koalisie na sy troon teruggekeer het, het die Franse weermag gestuur om die voormalige keiser in hegtenis te neem, maar hulle het eerder na sy kant toe gekom. Louis het uit die land gevlug, en Napoleon het op 20 Maart weer die Franse kroon geëis. Veterane sowel as nuwe rekrute het die leër van Napoleon tot meer as 250 000 toegeneem.
Die nuus oor die terugkeer van Napoleon het die koalisieleiers bereik terwyl hulle in Wene vergader het. Op 17 Maart het Brittanje, Pruise, Oostenryk en Rusland ingestem om elkeen 150 000 soldate te voorsien om in België bymekaar te kom vir 'n inval in Frankryk wat op 1 Julie sou begin. Ander lande het kleiner ondersteuningseenhede belowe.
Napoleon het van die koalisieplan verneem en noordwaarts opgeruk om hul leër te vernietig voordat dit kon organiseer. Hy stuur 'n deel van sy leër, onder bevel van Emmanuel de Grouchy, om die Pruise onder Gebhard von Bluecher aan te val om te verhoed dat hulle by die Anglo-Hollandse mag naby Brussel aansluit. Napoleon het die res van die leër teen die Britte en Nederlanders gelei.
Die Franse weermag het verskeie klein gevegte gewen toe hulle na België gevorder het. Alhoewel die koalisiebevelvoerder, die hertog van Wellington, min tyd gehad het om voor te berei, het hy sy leër twaalf kilometer suid van Brussel, net buite die dorp Waterloo, bymekaargemaak. Daar het hy sy verdediging op hoë grond by die berg St. Jean aangebring om die Fransmense wat noordwaarts marsjeer te ontmoet.
Teen die oggend van 18 Junie het Napoleon by die berg St. Jean aangekom en sy leër op hoë grond slegs 1300 meter van die vyand se verdediging ontplooi. Napoleon se leër van 70 000, insluitend 15 000 kavaleriste en 246 artilleriestukke, het Wellington se bondgenote van ongeveer 65 000, waaronder 12 000 kavallerie en 156 gewere, in 'n lyn van drie myl gekonfronteer. Beide bevelvoerders het 'n boodskap aan hul ander leërs gestuur om weer by die hoofmag aan te sluit.
'N Harde reën het die slagveld deurdrenk, wat veroorsaak het dat Napoleon sy aanval so laat as moontlik op 18 Junie vertraag het sodat die moerse grond kon droog word en nie sy kavallerie en artillerie belemmer nie. Nadat hy 'n volgehoue ​​artillerie -bombardement bestel het, beveel Napoleon 'n afleidingsaanval op die geallieerde regterflank in die weste in die hoop dat Wellington sy reservaat sou kry. Die Britse verdedigers aan die westelike flank, insluitend die Skotte en Coldstream Guards, het tydens die artillerie -bombardement op die omgekeerde helling van die rif gebly en toe na vore gekom toe die Franse gevorder het.
Die aanval op die Geallieerde regterflank het Wellington nie gedwing om sy reserwe te pleeg nie, maar Napoleon het sy hoofaanval teen die vyandelike sentrum aangepak. Namate die aanval vorder, sien Napoleon die stygende stof van Bluecher se naderende leër, wat Grouchy's ontwyk het, op die slagveld afsluit. Napoleon, minagtend vir die Britse vegvermoë, en te vertroue in sy eie leierskap en die vermoëns van sy manne, het die aanval voortgesit in die oortuiging dat hy Wellington kon verslaan voordat die Pruise by die stryd aangesluit het of dat Grouchy betyds sou aankom om die aanval te ondersteun .
Drie uur lank het die Franse en die Britte baklei, dikwels met bajonette. Die Franse het uiteindelik 'n bevelvoerende posisie in die sentrum by La Haye Sainte gekry, maar die geallieerde linies het gehou. Laat die middag het Bluecher aangekom en beslag gelê op die dorpie Plancenoit in die agterkant van Napoleon, wat die Franse gedwing het om terug te val. Na 'n wrede stryd wat deur bajonette beslis is, het die Franse die Pruisen gedwing om terug te trek. Napoleon draai toe terug teen Wellington.
Napoleon beveel sy mees ervare bataljons vorentoe uit hul reserwe posisie vir nog 'n aanval op die Geallieerde sentrum. Die aanval het die geallieerde verdediging amper verbreek voordat Wellington sy eie reserwes aangegaan het. Toe die oorlewendes van die beste bataljons van Napoleon aan die geveg begin onttrek het, het ander eenhede by die terugtog aangesluit. Die Pruise, wat hergroepeer het, val die Franse flank aan en stuur die res in wanorde na die suide. Die laaste paar bataljons van Napoleon het hom agterlangs gelei, waar hy sonder sukses probeer het om sy verstrooi leër te hergroepeer. Hoewel verslaan, het die Franse geweier om op te gee. Toe die Geallieerdes 'n Franse ou garde -offisier vra om oor te gee, het hy geantwoord: "Die wag sterf, dit gee nooit oor nie."
Meer as 26 000 Franse is dood of gewond en nog 9 000 by Waterloo gevang. Geallieerde slagoffers was altesaam 22 000. Aan die einde van die eendaagse geveg lê meer as 45 000 mans dood of gewond binne die slagveld van drie vierkante myl. Duisende meer aan beide kante is dood of gewond in die veldtog wat na Waterloo gelei het.
Napoleon het weereens ingestem om op 22 Junie te abdikeer, en twee weke later het die Geallieerdes Louis aan bewind teruggekeer. Napoleon en sy honderd dae was verby. Hierdie keer het die Britte geen kans gevat dat hulle Napoleon op die afgeleë St. Helena -eiland in die suide van die Atlantiese Oseaan, waar hy in 1821 gesterf het, opgesluit het nie.
Selfs as Napoleon die stryd op een of ander manier gewen het, het hy te min vriende en te veel vyande om voort te gaan. Hy en sy land was gedoem voor sy terugkeer uit Elba.
Frankryk het nooit sy grootheid ná Waterloo herstel nie. Dit het grondgebied teruggekeer en sy grense voor Napoleon hervat. Terwyl Napoleon verban is, het Brittanje, Rusland, Pruise en Oostenryk 'n magsbalans gehandhaaf wat meer as vier dekades lank Europese vrede gebring het-'n buitengewoon lang tydperk in 'n gebied waar oorlog veel meer algemeen as vrede was.
Alhoewel 'n tydperk van vrede op sigself genoeg is om Waterloo as 'n invloedryke stryd te onderskei, het dit en Napoleon 'n baie belangriker uitwerking op wêreldgebeure gehad. Terwyl die Geallieerdes geveg het om die koning van Frankryk op sy troon te vervang, het hul leiers en individuele soldate die prestasies van 'n land gesien en waardeer wat individuele regte en vryhede respekteer. Nadat Waterloo, soos die gewone mense inspraak in hul lewenswyse en regering vereis het, het konstitusionele monargieë die plek van absolute heerskappy ingeneem. Alhoewel daar op sommige gebiede na-oorlogse ekonomiese depressie was, het die algemene toestand van die gewone Franse burger in die naoorlogse jare verbeter.
Deur die tyd het die naam Waterloo sinoniem geword met 'n totale nederlaag. Napoleon en Frankryk het weliswaar hul Waterloo in die suide van België ontmoet in 1815, maar hoewel die geveg 'n einde aan die een eeu gemaak het, het dit 'n ander gelei. Alhoewel die Franse verloor het, was die gees van hul revolusie. en individuele regte versprei oor Europa. Geen koninkryk of land sou weer dieselfde wees nie.
Slag # 8 Huai-Hai
Die Slag van Huai-Hai was die laaste groot geveg tussen die leërs van die Chinese Kommunistiese Party (KKP) en die Nasionalistiese Party van Kuomintang (KMT) in hul lang stryd oor die beheer oor die wêreld se mees bevolkte land. Aan die einde van die geveg was meer as 'n halfmiljoen KMT -soldate dood, gevange geneem of tot die ander kant bekeer, wat China in die hande van die kommuniste geplaas het wat vandag steeds regeer.
Stryd om die beheer van China en sy provinsies dateer uit die begin van die opgetekende geskiedenis. Terwyl sommige dinastieë jare lank bestaan ​​het, en ander slegs vir 'n kort tydjie, het die Chinese onderling en teen buitelandse indringers deur die geskiedenis geveg om hulself aan die begin van die twintigste eeu weer verdeeld te vind. Politieke ideologieë sentreer in Peking en Kanton. Die verdeeldheid in die land het toegeneem toe die Japannese in 1914 binnegeval het. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die Chinese bedreigings van binne, van die Japannese en van die nuutgestigte Sowjetunie in die gesig gestaar.
Toe die Eerste Wêreldoorlog uiteindelik eindig, het die Chinese hul interne stryd voortgesit met plaaslike diktators wat veg om klein streke te beheer. In 1923 sluit die twee groot partye van die land, die KKP onder Mao Zedong en die KMT wat deur Chiang Kai-shek beheer word, 'n alliansie aan om die land te regeer. Die twee partye het min gemeen, en in minder as vyf jaar het die wankelrige alliansie uitmekaar gekom toe hul leiers se siening oor steun van die Sowjetunie bots. Mao het Sowjet -steun aangemoedig terwyl Chiang daarteen gekant was.
Teen 1927 het die twee partye regstreeks meegeding om die beheer van China en sy mense. Mao fokus op die landelike gebiede, terwyl Chiang na die stedelike en industriële gebiede kyk vir sy krag. Van 1927 tot 1937 was die twee partye besig met 'n burgeroorlog waarin Chiang die oorhand gekry het deur 'n reeks suksesvolle offensiewe. Chiang het die CCP -leër in 1934 byna vernietig, maar Mao en 100 000 man het ontsnap voordat hy dit kon doen. Die komende jaar het die kommuniste teruggetrek van die nasionaliste oor 6 000 myl van China na Yenan, 'n toevlugsoord wat bekend gestaan ​​het as die Long March. Net 20 000 het oorleef.
In 1937 het Chiang en Mao weer hul verskille opsy gesit om te verenig teen 'n ander inval deur Japan. Mao en sy leër het in die landelike noordelike provinsies geveg, en het hoofsaaklik guerrilla -oorlogvoering gebruik. Mao gebruik ook hierdie geleentheid om sy steun van die plaaslike boere te verstewig terwyl hy wapens wat deur die Geallieerdes verskaf is en by die Japanners gevang word, opberg. Sy leër het eintlik krag gekry tydens die gevegte. Intussen het Chiang 'n sterker Japannese opposisie in die suide gehad, wat sy leër verswak het.
Ondanks die pogings van die Verenigde State om 'n ooreenkoms te bemiddel, hervat die kommuniste en nasionaliste hul gewapende konflik kort na die sluiting van die Tweede Wêreldoorlog. In teenstelling met hul swakker posisie voor die oorlog, was die kommuniste nou sterker as die nasionaliste. Op 10 Oktober 1947 het Mao gevra dat die nasionalistiese administrasie omvergewerp moet word.
Mao, 'n student van Washington, Napoleon en Sun Tzu, het sy leër suidwaarts in die nasionalistiese gebied begin stoot. Terwyl die nasionaliste dikwels die stede wat hulle beset het, geplunder en hul inwoners gestraf het, het die kommuniste min vergelding geneem, veral teen dorpe wat hulle nie weerstaan ​​het nie. Nou het die kommuniste geleidelik oorwinnings oor die nasionaliste behaal. Gedurende die somer van 1948 het die kommuniste 'n reeks oorwinnings beleef wat die grootste deel van die nasionalistiese leër in 'n kruisvormige gebied gedruk het wat strek van Nanking noord na Tsinan en van Kaifeng oos deur Soochow tot by die see.
Mao besluit dat dit tyd is om 'n totale oorwinning te behaal. Op 11 Oktober 1948 gee hy bevele vir 'n metodiese veldtog om die nasionalistiese leër van 'n halfmiljoen man tussen die Huai-rivier en die Lung Hai-spoorweg te omring, te skei en te vernietig-die plekke wat die gevolglike geveg sy naam gegee het. Mao het sy strydplan in drie fases verdeel, wat sy leër gladder en doeltreffender bereik het as wat verwag is.
Die kommuniste het die nasionalistiese gebied in drie gebiede verdeel. Toe begin hulle in November, val hulle elkeen om die beurt aan. Vroeg in die veldtog het baie nasionaliste, wat geen hoop op hul eie oorlewing gesien het nie, nog minder 'n nasionalistiese oorwinning, aan die kommuniste oorgeloop.Chiang, wat ook interne verdeeldheid in sy party ondervind het, het probeer om elke gevegsgebied te versterk, maar swak leierskap deur die nasionalistiese generaals, gekombineer met kommunistiese guerrilla -aktiwiteite, het sy pogings ondoeltreffend gemaak. Chiang het selfs lug superioriteit tydens die hele geveg gehad, maar kon nie grond- en lugaksies koördineer om enige voordeel te verseker nie.
Oor 'n tydperk van twee maande het die Kommuniste elk van die drie Nasionalistiese magte vernietig. Ondersteuning vir Chiang van binne en buite China het verminder met elke opeenvolgende Kommunistiese oorwinning. Die Verenigde State, wat 'n voorste ondersteuner was en wapens en voorrade aan die nasionaliste verskaf het, het alle hulp op 20 Desember 1948 opgeskort. Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, George C. Marshall, het gesê: "Die huidige regime het die vertroue van die mense verloor, weerspieël in die weiering van soldate om te veg en die weiering van die mense om saam te werk aan ekonomiese hervormings. & quot
Binne weke na die Amerikaanse aankondiging het die Kommuniste die laaste nasionalistiese posisie oorskry en die Slag van Huai-Hai beëindig. Van die ses nasionalistiese generaals met die hoogste posisie in die geveg, is twee dood in die geveg en twee gevange geneem. Die oorblywende twee was onder die min wat ontsnap het. Teen 10 Januarie 1949 het die halfmiljoen lede van die nasionalistiese weermag verdwyn.
Binne weke het Tientsin en Peking die kommuniste te beurt geval. Op 20 Januarie bedank Chiang sy leiding van die nasionaliste. Die oorblywende nasionalistiese leër en regering het teruggetrek totdat hulle uiteindelik na die eiland Formosa teruggetrek het. Op Formosa, herdoop na Taiwan, het Chiang die mag teruggekry en die eiland tot 'n Asiatiese ekonomiese mag ontwikkel. Die vasteland van China bly egter onder beheer van Mao en sy kommuniste, wat vandag nog aan bewind is.
Die kommunistiese oorname van China wat deur die Slag van Huai-Hai bereik is, het nie net daardie land nie, maar ook die hele wêreld baie beïnvloed. Gedurende die volgende twee dekades het Mao feitlik uitsluitlik gefokus op die volledige beheer oor sy land. Hy het genadeloos enige opposisie neergelê en meer as 20 miljoen van sy landgenote óf tereggestel óf uitgehongerd om die "vreugdes" en "voordele" van die kommunisme na China te bring. Gelukkig vir die res van die wêreld het Mao gefokus gebly op sy eie land. Hy was dit nie eens met die Sowjets oor politieke en filosofiese aspekte van kommunisme nie, en die twee nasies beskou mekaar as moontlike teenstanders eerder as bondgenote.
China se interne stryd en sy konflik met sy buurlande het sy aktiewe invloed op die wêreld beperk. Alhoewel dit vandag steeds die grootste en sterkste kommunistiese nasie is en die enigste potensiële groot kommunistiese bedreiging vir die Weste, bly China 'n passiewe speler, wat meer geïnteresseerd is in interne en naburige geskille as in internasionale aangeleenthede.
As die nasionaliste in Huai-Hai sou wen, sou China 'n ander rol gespeel het in die daaropvolgende wêreldgebeure. Daar sou geen kommunistiese China gewees het om Noord -Korea se inval in die Suide te ondersteun nie, of Noord -Viëtnam se pogings om Suid -Viëtnam oor te neem. As Chiang, met sy uiterlike sienings en Westerse bande, die oorwinnaar was, sou China moontlik 'n baie meer assertiewe rol in wêreldgebeure gehad het. In plaas daarvan sou die Slag van Huai-Hai China in sy interne wêreld opgesluit hou eerder as om dit vir die uiterlike oop te maak.
Slag # 7 Atoombom van Japan
Tweede Wêreldoorlog, 1945
Die Verenigde State het in Augustus 1945 atoombomme op die Japannese stede Hiroshima en Nagasaki gegooi om die einde van die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan te bespoedig. Alhoewel dit die eerste en tot dusver die enigste werklike gebruik van sulke wapens van massavernietiging sou wees, hang die sampioenwolke sedertdien oor elke militêre en politieke beleid.
Minder as vyf maande na die sluipaanval deur die Japannese op Pearl Harbor, het die Amerikaners 'n klein bomwerperaanval op Tokio geloods. Alhoewel die aanval goed was vir die Amerikaanse moraal, het dit weinig anders as om aan die Japannese te demonstreer dat hul oewers nie onaantasbaar was nie. Later in die oorlog kon Amerikaanse bomwerpers die Japannese tuiseilande aanval vanuit basisse in China, maar dit was eers laat in 1944 dat die Verenigde State 'n volgehoue ​​bomaanval kon voer.
As gevolg van die afstand na Japan, kon Amerikaanse bomwerpers nie teikens bereik nie en veiligheid terugkeer na vriendelike basisse in die Stille Oseaan totdat die veldtog met eilande die Noordelike Mariana-eilande verower het. Van basisse op die Mariana-eilande het langafstand B-29 Superfortresses op 24 November 1944 hoë bombardemente uitgevoer. Op 9 Maart 1945 het 'n armada van 234 B-29's tot minder as 7000 voet gedaal en 1667 ton brandstowwe laat val. op Tokio. Teen die tyd dat die brandstorm uiteindelik bedaar het, lê 'n gang van 16 km2 met 'n kwartmiljoen huise in as, en meer as 80 000 Japannese, meestal burgerlikes, lê dood. Slegs die geallieerde brandbomaanval van Dresden, Duitsland, die vorige maand, wat 135 000 mense doodgemaak het, is meer as die vernietiging van die Tokio -aanval.
Beide Tokio en Dresden was hoofsaaklik burgerlike eerder as militêre teikens. Voor die Tweede Wêreldoorlog het die internasionale reg die bomaanval op burgerlikes as onwettig en barbaars beskou. Na 'n paar jaar se oorlogvoering, het die geallieerdes nóg die as 'n onderskeid getref tussen militêre en burgerlike lugdoelwitte. Interessant genoeg, terwyl 'n vlieënier tonne plofstof en vuurbomme op burgerstede kon laat val, het 'n infanteris dikwels 'n krygsraad in die gesig gestaar vir selfs geringe mishandeling van nie-mededingers.
Ondanks die lugaanvalle en hul krimpende gebied buite hul tuiseilande, het die Japannese voortgeveg. Hulle krygskode het nie oorgegee nie, en soldate en burgerlikes het dikwels selfmoord gekies eerder as om op te gee. Teen Julie 1945 het die Amerikaners meer as 1200 bombardemente per week teen Japan begin. Die bombardement het meer as 'n kwartmiljoen gedood en meer as nege miljoen dakloos gelaat. Tog het die Japannese geen aanduiding gegee van oorgawe nie, aangesien die Amerikaners bereid was om die tuiseilande binne te val.
Terwyl die lugaanvalle en planne vir 'n landinval in die Stille Oseaan voortduur, het 'n uiters geheime projek in die Verenigde State tot stand gekom. Op 16 Julie 1945 het die Manhattan Engineer District die geskiedenis se eerste atoomontploffing suksesvol uitgevoer. Toe president Harry Truman van die suksesvolle eksperiment verneem, merk hy in sy dagboek op: "Dit lyk asof dit die vreeslikste is wat ooit ontdek is, maar dit kan die nuttigste gemaak word."
Truman het besef dat die 'vreeslikste ding' die oorlog kan verkort en soveel as 'n miljoen geallieerde slagoffers sowel as ontelbare Japannese sterftes kan voorkom deur 'n grondinval in Japan te voorkom. Op 27 Julie stel die Verenigde State 'n ultimatum: oorgawe of die VSA sal 'n & quotsuper -wapen laat val. & Quot Japan weier.
In die vroeë oggendure van 6 Augustus 1945 het 'n B-29 met die naam Enola Gay onder leiding van kolonel Paul Tibbets van Tinian-eiland in die Marianas afgehaal. Aan boord was 'n enkele atoombom wat 8 000 pond weeg en die vernietigende krag van 12,5 kiloton TNT bevat. Tibbets het sy vliegtuig na Hiroshima gegaan, wat as gevolg van sy militêre basisse en industriële gebiede as die primêre doelwit gekies is. Dit was ook nog nie in enige mate gebombardeer nie, so dit sou 'n uitstekende evaluering van die vernietigende krag van die bom bied.
Om 08:15 laat val die Enola Gay die toestel met die naam 'Little Boy'. '' N Rukkie later, merk Tibbets op, ''n helder lig vul die vliegtuig. Ons draai terug om na Hiroshima te kyk. Die stad is weggesteek deur die vreeslike wolk. kook op, sampioen. & quot Die onmiddellike impak van Little Boy het minstens 70 000 inwoners van Hiroshima doodgemaak. Sommige ramings beweer dat dit drie keer soveel is, maar presiese syfers is onmoontlik om te bereken omdat die ontploffing al die stad se rekords vernietig het.
Truman het weer geëis dat Japan moet oorgee. Na drie dae en geen reaksie nie, het 'n B-29 van Tinian vertrek met 'n nog groter atoombom aan boord. Toe die bemanning hul primêre doelwit van Kokura deur wolke verduister vind, draai hulle na hul sekondêre, Nagasaki. Om 11:02 uur. op 9 Augustus 1945 laat val hulle die atoomtoestel wat bekend staan ​​as "Fat Man" wat die grootste deel van die stad verwoes het en meer as 60 000 van sy inwoners doodgemaak het.
Konvensionele bomaanvalle is ook op 9 Augustus teen ander Japannese stede uitgevoer, en vyf dae later het 800 B-29s regoor die land toegeslaan. Op 15 Augustus (Tokio -tyd) aanvaar die Japannese uiteindelik onvoorwaardelike oorgawe. Die Tweede Wêreldoorlog was verby.
Baie debat het plaasgevind sedert die atoombomaanvalle. Alhoewel sommige bewyse aandui dat die Japannese oorgee oorweeg het, dui baie meer inligting anders aan. Blykbaar was die Japannese van plan om burgerlikes op te lei om gewere en spiese te gebruik om by die weermag aan te sluit om 'n landinval te weerstaan. Betogers van die atoombomaanvalle ignoreer die konvensionele brandstoftoestelle wat op Tokio en Dresden neergelê is en meer slagoffers geëis het. Sommige historici merk selfs op dat die verliese in Hiroshima en Nagasaki veel minder was as die verwagte Japannese slagoffers van 'n inval en voortgesette konvensionele bombardemente.
Wat ook al die debat, daar kan geen twyfel bestaan ​​dat die gooi van die atoombomme op Japan die oorlog verkort het nie. Die aanvalle op Hiroshima en Nagasaki is die enigste luggevegte wat die uitkoms van 'n konflik direk beïnvloed het. Lugoorlogvoering, voor en sedert, het bloot grondgevegte aangevul. Soos bevestig deur die onlangse geallieerde bombardement van Irak in Desert Storm en in Bosnië, kan lugaanvalle die burgerlike bevolking teister en die lewe versuur, maar gevegte en oorloë word steeds deur grondmagte beslis.
Benewens die versnelling van die einde van die oorlog met Japan, het die ontwikkeling en gebruik van die atoombom die Verenigde State ongeëwenaarde militêre superioriteit gebied-ten minste vir 'n kort tydjie, totdat die Sowjetunie hul eie atoomtoestel ontplof het. Die twee supermoondhede het toe mededingende vooruitgang in kernwapens begin wat die wêreld tot die rand van vernietiging gebring het. Slegs voorlopige verdrae en die bedreiging van wedersydse totale vernietiging het kernwapens ingespan, wat die tydperk van die Koue Oorlog veroorsaak het waarin die VSA en die USSR hul verskille op konvensionele wyse uitgewerk het.
Slag # 6 Cajamarca
Spaanse verowering van Peru, 1532
Francisco Pizarro het die grootste gebied wat ooit in 'n enkele geveg beslaan is, verower toe hy die Inka -ryk in Cajamarca in 1532 verslaan het. sy taal, kultuur en godsdiens.
Christopher Columbus se reise na die nuwe wêreld bied 'n voorsmakie van die groot rykdom en hulpbronne wat in die Amerikas gevind kan word, en Hernan Cortes se oorwinning oor die Asteke het bewys dat daar groot rykdom was om in te neem. Dit is nie verbasend dat ander Spaanse ontdekkingsreisigers na die gebied gestroom het nie-sommige om die saak van hul land te bevorder, die meeste om hul eie persoonlike fortuin te wen.
Francisco Pizarro was een van laasgenoemde. Die buite -egtelike seun van 'n professionele soldaat, Pizarro het as tiener by die Spaanse weermag aangesluit en daarna na Hispaniola gevaar, waarvandaan hy deelgeneem het aan die ekspedisie van Vasco de Balboa wat Panama oorgesteek het en die Stille Oseaan in 1513 ontdek en ontdek het. Onderweg het hy verhale gehoor van die groot rykdom wat aan inheemse stamme in die suide behoort.
Nadat hy verneem het van Cortes se sukses in Mexiko, het Pizarro toestemming gekry om ekspedisies langs die Stille Oseaan-kus te lei van wat nou Colombia is, eers in 1524-25 en dan weer in 1526-28. Die tweede ekspedisie het sulke ontberings beleef dat sy manne huis toe wou terugkeer. Volgens die legende trek Pizarro 'n streep in die sand met sy swaard en nooi elkeen wat rykdom en glorie verlang om oor te stap en saam met hom sy soektog voort te sit.
Dertien mans het die grens oorgesteek en 'n moeilike reis deurgemaak na wat nou Peru is, waar hulle kontak gemaak het met die Inkas. Na vreedsame onderhandelinge met die Inka -leiers, keer die Spanjaarde terug na Panama en vaar met 'n klein hoeveelheid goud en selfs 'n paar lamas na Spanje. Keiser Karel V was so beïndruk dat hy Pizarro tot kaptein -generaal bevorder het, hom aangestel het as goewerneur van alle lande seshonderd myl suid van Panama en 'n ekspedisie finansier om terug te keer na die land van die Inkas.
Pizarro vaar in Januarie 1531 met 265 soldate en 65 perde na Suid -Amerika. Die meeste soldate het spiese of swaarde gedra. Minstens drie het primitiewe muskiete genoem arquebuses, en nog twintig het kruisboë gedra. Onder die lede van die ekspedisie was vier van Pizarro se broers en al die oorspronklike dertien avonturiers wat hul kommandant se swaardlyn oorgesteek het om 'rykdom en glorie' na te streef.
Tussen rykdom en glorie het 'n leër van 30 000 Inkas gestaan ​​wat 'n eeu oue ryk verteenwoordig het wat 2700 myl van die moderne Ecuador tot in Santiago, Chili, gestrek het. Die Inka's het hul ryk saamgestel deur uitwaarts uit hul tuisgebied in die Cuzco -vallei uit te brei. Hulle het verslaan stamme gedwing om die Inca -tradisies op te neem, hul taal te praat en soldate vir hul leër te voorsien. Teen die tyd dat die Spanjaarde daar aangekom het, het die Inka's meer as 10 000 myl paaie gebou, kompleet met hangbrue, om handel in die hele ryk te ontwikkel. Hulle het ook meester geword, metselaars met fyngemaakte tempels en huise.
Teen die tyd dat Pizarro aan die Stille Oseaan -kus beland het, sterf die leier van die Inkaan, wat as 'n god beskou word, en laat sy seuns oor leiding stry. Een van hierdie seuns, Atahualpa, het die meeste van sy broers en susters vermoor en die troon aangeneem kort voordat hy verneem het dat die blanke mans na sy Incan -lande teruggekeer het.
Pizarro en sy & quotarmy & quot bereik die suidelike rand van die Andes in die huidige Peru in Junie 1532. Ontevrede oor die berig dat die Inkaanse weermag 30 000 getel het, het Pizarro die binneland binnegedring en die berge oorgesteek, geen geringe prestasie nie. By sy aankoms by die dorp Cajamarca op 'n plato op die oostelike helling van die Andes, nooi die Spaanse offisier die Inkaankoning na 'n vergadering. Atahualpa, wat homself as 'n god beskou en nie beïndruk was met die Spaanse mag nie, het met 'n verdedigingsmag van slegs drie of vier duisend opgedaag.
Ondanks die kans het Pizarro besluit om eerder op te tree as om te praat. Met sy arkebusse en kavallerie aan die hoof, val hy op 16 November 1532 aan. Verras deur die aanval en ontsag deur die vuurwapens en perde, het die Inca -leër ontbind en Atahualpa 'n gevangene gelaat. Die enigste Spaanse slagoffer was Pizarro, wat 'n ligte wond opgedoen het terwyl hy die Incan -leier persoonlik vasgevang het.
Pizarro het 'n losprys van goud van die Inkas vir hul koning geëis, waarvan die hoeveelheid volgens die legende 'n kamer sou vul wat 'n man kan bereik-meer as 2500 kubieke voet. Nog twee kamers sou met silwer gevul word. Pizarro en sy manne het hul rykdom verseker, maar nie hul veiligheid nie, aangesien hulle 'n uiters klein groepie mans was wat omring was deur 'n groot leër. Om sy kans te vergroot, het die Spaanse leier Inca teen Inca gestamp totdat die meeste lewensvatbare leiers mekaar vermoor het. Pizarro het daarna die voormalige hoofstad van die Inca in Cuzco binnegestap en sy hand uitgesoekte koning op die troon geplaas. Atahualpa, wat nie meer nodig is nie, is veroordeel om as 'n heiden op die brandstapel verbrand te word, maar is in plaas daarvan verwurg nadat hy beweer het dat hy die Spaanse Christendom aanvaar het.
Pizarro keer terug na die kus en vestig die hawestad Lima, waar addisionele Spaanse soldate en burgerlike leiers aankom om die rykdom van die streek te regeer en uit te buit. 'N Paar klein Inca -opstande het in 1536 plaasgevind, maar inheemse krygers was nie 'n wedstryd vir die Spanjaarde nie. Pizarro het in heerlikheid geleef totdat hy in 1541 vermoor is deur 'n volgeling wat geglo het dat hy nie sy billike deel van die buit ontvang het nie.
In 'n enkele geveg, met net homself gewond, verower Pizarro meer as die helfte van Suid -Amerika en sy bevolking van meer as ses miljoen mense. Die oerwoud het die Inca -paleise en -paaie herwin toe hul rykdom in Spaanse skepe vertrek het. Die Inka -kultuur en godsdiens het opgehou bestaan. Vir die volgende drie eeue regeer Spanje die grootste deel van die noordelike en pasifiese kus van Suid -Amerika. Die taal, kultuur en godsdiens daarvan oorheers vandag nog steeds daar.
Slag # 5 Antietam
Die Slag van Antietam, die bloedigste dag in die Amerikaanse geskiedenis, het die eerste Konfederale inval in die Noorde gestop. Dit het ook verseker dat Europese lande nie die Konfederasie sou erken of hulle broodnodige oorlogsvoorrade sou voorsien nie. Terwyl die latere gevegte by Gettysburg en Vicksburg die lot van die rebellestate sou seël, het die nederlaag van die opstand op 17 September 1862 langs Antietam Creek naby Sharpsburg, Maryland, begin.
Vanaf die dag dat die Amerikaanse kolonies hul onafhanklikheid verkry het tydens die Slag van Yorktown in 1781, het 'n konflik tussen die Verenigde State Noord en Suid onvermydelik gelyk. Verdeel in geografiese en politieke verskille en verdeeld oor slawerny en die regte van die staat, het die noorde en suide gedurende die eerste helfte van die negentiende eeu toenemende spanning beleef. Uiteindelik het die verkiesing van die Republikeinse Abraham Lincoln in 1860 die vonk verskaf wat die land formeel verdeel het. Hoewel Lincoln geen veldtogbeloftes gemaak het om slawerny te verbied nie, het baie in die Suide hom as 'n afskaffer beskou wat die instelling sou beëindig waarop 'n groot deel van die landbou en nywerheid in die streek afhang. In Desember 1860 het Suid -Carolina, wat handel oor wat volgens hulle 'n 'reg van die staat' was volgens die Amerikaanse grondwet, van die Unie afgeskei. Drie maande later het sewe ander suidelike state by Suid -Carolina aangesluit om die Konfederale State van Amerika te vorm.
Min het geglo dat die aksie tot oorlog sou lei. Suidlanders beweer dat dit hul reg is om hul eie land te vorm, terwyl Noordelikes gedink het dat 'n blokkade van die Konfederasie, ondersteun deur diplomasie, die rebellestate vreedsaam terugkeer. Die kans op 'n vreedsame skikking het egter geëindig met die Konfederale bombardement van Fort Sumter, Suid-Carolina, op 12-14 April 1861. 'n Paar dae later het nog vier state by die Konfederasie aangesluit.
Beide kante het vinnig gemobiliseer en aggressiewe Konfederale bevelvoerders het sukses behaal teen die meer onwillige en versigtige vakbondleiers. Terwyl oorlogvoering op land die Konfederate bevoordeel het, het hulle nie 'n vloot gehad nie, wat die Amerikaanse vloot in staat gestel het om sy kus te blokkeer. Dit het die Suide verhinder om hul primêre kontantgewas van katoen uit te voer, asook die invoer van broodnodige wapens, ammunisie en ander militêre voorrade wat die karige suidelike nywerheidskompleks nie kon voorsien nie.
In Mei 1862 neem generaal Robert E. Lee bevel oor wat hy herdoop het as die Army of Northern Virginia. Lee het gou een van die gewildste bevelvoerders in die geskiedenis geword. Terwyl sy manne hom aanbid, merk sy kritici op dat hy nie sy ondergeskikte leiers kon beheer nie.
Ondanks sy tekortkominge het Lee sy teenstanders in sy aanvanklike gevegte uitgemanoeuvreer en veralgemeen.Hy het die optog van die Unie op Richmond teruggedraai en daarna noordwaarts getrek om die Tweede Slag van Bull Run naby Manassas, Virginia, op 30 Augustus 1862 te wen. Beide Lee en die Konfederale president Jefferson Davis het egter besef dat die Suide nie 'n lang tyd kon wen nie oorlog teen die meer bevolkte en geïndustrialiseerde Noorde. Om te volhard en te slaag, het die Suide oorlogsvoorrade en vlootondersteuning van Brittanje, Frankryk en moontlik selfs Rusland nodig. Alhoewel hierdie lande simpatiek was met die suidelike saak, loop hulle nie gevaar vir slegte betrekkinge of selfs oorlog met die Verenigde State nie, tensy hulle oortuig was dat die opstand sou slaag.
Na hul oorwinning tydens die Tweede Slag van Bull Run, het Lee en Davis 'n plan bedink wat sou voldoen aan hul onmiddellike behoeftes aan voorrade, sowel as hul langafstanddoel van Europese erkenning. Hulle sou die oorlog in die noorde inneem. Op 6 September het die weermag van Noord -Virginia na Maryland gegaan met die doel om voorraad in die suide van Pennsylvania te versamel en in te samel.
Vakbondgeneraal George B. McClellan het Lee gelyklopend gehou en sy leër tussen die indringende rebelle en Washington, DC gehou, waar Lincoln gevrees het dat hulle sou aanval. Op 9 September 1862 het Lee bestel nommer 191 uitgereik waarin hy die helfte van sy mag vra om na Harrisburg, Pennsylvania, te trek om die spoorweg in die streek te beheer, terwyl die ander helfte na Harpers Ferry marsjeer om die stad se geweerfabriek te vang en lyne te beveilig. terug na die suide. Vier dae later het 'n vakbond -soldaat 'n afskrif van die bestelling in 'n veld ontdek, toegedraai om drie sigare. Hy het die sigare gehou, maar Lee se bevel was kortliks in die hande van McClellan.
Alhoewel McClellan nou oor die volledige Konfederale strydplan beskik en sy magte meer as die rebelle was tussen 76.000 en 40.000, bly hy versigtig omdat sy eie intelligensiebeamptes verkeerdelik gewaarsku het dat die konfederate se mag baie groter was. Op 14 September het McClellan die leër van Lee begin sluit om net deur klein magte in passe in South Mountain vertraag te word. Die kort vertraging het Lee in staat gestel om sy leër te vorm langs 'n lae rant naby Antietam Creek net oos van Sharpsburg, Maryland.
McClellan het uiteindelik die oggend van 17 September aangeval, maar sy kenmerkende huiwering en swak kommunikasie het veroorsaak dat die geveg uit drie afsonderlike gevegte eerder as een verenigde poging bestaan ​​het. Die geveg het begin met 'n moordende artillerie -spervuur, gevolg deur 'n infanterie -aanval op die Konfederale linkerkant. Aanvalle en teenaanvalle was die volgende twee uur, en geen van die twee partye kon 'n voordeel behou nie. Intussen het die troepe van die Unie teen die oggend die rebelsentrum aangerand wat in 'n versonke pad beskerm was. Teen die tyd dat die rebelle vier uur later onttrek het, kon die uitgeputte, uitgeputte Unie -mag nie die "Bloody Lane" najaag nie.
In die middag val nog 'n Unie -mag die rebelle se regterflank aan om 'n kruising van Antietam Creek te beveilig. Alhoewel die waterweg langs 'n groot deel van die oewers beweegbaar was, het die meeste gevegte oor 'n smal brug gekonsentreer. Na baie bloedvergieting het die troepe van die Unie die Konfederate teruggedruk en was op die punt om Lee se roete terug suidwaarts af te sny toe rebelle versterkings van Harpers Ferry aankom. Tog het die derde strydfront, net soos die ander twee, in 'n dooiepunt verval.
Die oggend van 18 September het Lee en sy leër teruggetrek na Virginia. Aangesien hy nie gedwing was om terug te trek nie, het Lee die oorwinning behaal. McClellan, te versigtig soos gewoonlik, het verkies om nie voort te gaan nie, hoewel dit moontlik is dat hy Lee sou kon verslaan en die oorlog vinnig kon beëindig.
Tussen die twee leërs lê meer as 23 000 dooie of gewonde Amerikaners wat blou of grys gedra het. 'N Enkele dag van geveg het meer ongevalle veroorsaak as enige ander in die Amerikaanse geskiedenis-meer dood en gewond as wat die VSA tydens sy rewolusie, die oorlog van 1812, die Mexikaanse oorlog en die Spaans-Amerikaanse oorlog saam gehad het. Die ongevalle in Antietam was selfs meer as dié van die langste dag, die eerste dag van die inval in Normandië, met nege tot een.
Die invloed van Antietam het veel meer as die dood en wonde bereik. Vir die eerste keer het Lee en die rebelleër nie hul doel bereik nie, en dit het die Unie 'n broodnodige morele hupstoot gegee. Belangriker nog, toe Frankryk en Engeland van die uitslag van die geveg verneem, besluit hulle dat erkenning van die Konfederale State nie voordelig sou wees nie.
Die stryd het ook die doelwitte van die Verenigde State verander. Voor Antietam het Lincoln en die Noorde hoofsaaklik geveg om die Unie te behou. Lincoln het gewag vir die geleentheid om slawerny op die voorgrond te bring. Vyf dae na Antietam het hy die Emancipation Proclamation onderteken. Alhoewel die afkondiging nie slawe in uniestate bevry het nie en natuurlik geen mag gehad het om dit te doen in gebiede wat deur die rebelle beheer is nie, het dit wel die bevryding van slawe bevorder as doel van die oorlog.
Voor die geveg en die afkondiging het Europese nasies, hoewel hulle teen slawerny gekant was, steeds simpatie met die suidelike saak. Aangesien slawerny 'n oop saak is en die konfederate se vermoë om te wen, moet die Suide heeltemal alleen staan.
Alhoewel dit nog twee-en-'n-half jaar se gevegte en die gevegte van Gettysburg en Vicksburg geneem het om die oorlog uiteindelik te beëindig, was die Konfederale State verdoem sedert hulle suidwaarts van Antietam Creek teruggetrek het. 'N Verbeterende leër van die Unie, gekombineer met 'n vaste weiering van eksterne steun aan die Konfederasie, het die begin van die einde gespel.
Antietam is een van die invloedrykste gevegte in die geskiedenis, want as die Suide buite Sharpsburg gewen het, is dit baie moontlik dat Frankryk, Engeland en moontlik selfs Rusland die nuwe land sou erken het. Hulle vloot sou die blokkade van die Unie verbreek het om die katoen te bereik wat nodig was vir hul meulens en om hoogs winsgewende oorlogsmateriaal te lewer. Frankryk, wat reeds troepe in Mexiko gehad het, het moontlik selfs grondmagte verskaf om die Suide te ondersteun. Lincoln sou heel moontlik nie sy Emancipation Proclamation uitgereik het nie en sou moontlik gedwing moes word om vrede met die rebelle te maak en die land verdeeld te laat. Alhoewel toekomstige gebeure, soos die twee Wêreldoorloë, die voormalige vyande waarskynlik bondgenote sou gemaak het, is dit te betwyfel dat óf die Verenigde State óf die Konfederale State die vlak van wêreldinvloed sou kon bereik of om te ontwikkel tot die politieke, handels- en militêre mag wat die verenigde Verenigde State sou word.
Napoleontiese oorloë, 1813
Die geallieerde oorwinning oor Napoleon in Leipzig in 1813 was die eerste belangrike samewerking tussen Europese nasies teen 'n gemeenskaplike vyand. As die grootste gewapende botsing tot nog toe in die geskiedenis, het Leipzig gelei tot die val van Parys en die abdikasie van Napoleon.
Nadat die Russiese weermag en die winter in 1812 'n nare nederlaag aan Napoleon besorg het, was die Europeërs vol vertroue dat vrede ná meer as 'n dekade van oorlogvoering sou heers. Hulle was verkeerd. Sodra Napoleon uit die ysige Rusland na Frankryk teruggekeer het, het hy begin om sy leër op te bou en tieners en jong mans in diens te neem. Hy versterk hierdie geledere van onervare jeugdiges met veterane wat van die Spaanse front teruggebring is.
Terwyl Napoleon deur Rusland verswak is, het hy geglo dat die ander Europese lande te wantrouig teenoor mekaar was om teen hom bondgenoot te wees. Vroeg in 1813 besluit hy om deur te gaan na die Duitse provinsies om sy offensief te hervat. Net soos hy voorheen gedoen het, was hy van plan om elke leër wat hy teëgekom het, te verslaan en die oorlewendes in sy eie mag op te neem.
Europese leiers was tereg bang dat Napoleon sy doelwitte kan bereik, maar hulle was huiwerig om alliansies aan te gaan met bure wat voorheen, en moontlik toekomstige vyande was. Karl von Metternich, die minister van buitelandse sake van Oostenryk, het gesien dat nie sy of enige ander Europese land alleen teen die Franse kan staan ​​nie. Alhoewel hy voorheen 'n alliansie met Napoleon onderhandel het, het hy nou 'n koalisie van nasies teen die Franse keiser begin saamstel.
Metternich se diplomasie, gekombineer met die massa van die Franse leër aan die Duitse grens, het Pruise, Rusland, Swede, Groot -Brittanje en verskeie kleiner lande uiteindelik oortuig om in Maart 1813 met Oostenryk saam te werk. Napoleon het die alliansie verontagsaam en met die bedoeling na Duitsland getrek. om elke opponerende leër te verslaan voordat die & quotallies & quot eintlik teen hom kon verenig.
Napoleon het verskeie van die aanvanklike gevegte gewen en selfs die Pruise op Lutzen op 2 Mei verslaan. Hy het egter gou besef dat sy nuwe leër nie die ervare was wat hy in Rusland verloor het nie. Belangriker nog, hy kon nie veel van sy kavalerie wat in die Russiese winter verlore geraak het, vervang nie, wat sy verkennings- en intelligensie-insamelingsvermoë beperk het.
Toe Napoleon verneem dat leërs vanuit die noorde, suide en ooste teen hom in Dresden marsjeer, onderhandel hy 'n wapenstilstand wat op 4 Junie begin het. Metternich ontmoet Napoleon in 'n poging om 'n vredesooreenkoms te bereik, maar ondanks vrygewige voorwaardes wat Frankryk in staat stel om sy vooroorlogse grense te behou en om aan die bewind te bly, het Napoleon geweier om die ooreenkoms te aanvaar.
Tydens die onderhandelinge het beide kante versterkings bygevoeg. Op 16 Augustus het die wapenstilstand beëindig en die geveg hervat. Die Geallieerdes het die Franse twee maande lank geteister, maar vermy 'n veldslag terwyl hulle hul planne vir 'n groot aanval versterk het. Die leër van Napoleon, wat gedwing is om van die land af te lewe en vinnig te marsjeer en teen die veelvuldige leërs om hulle te gaan, word steeds meer uitgeput.
In September begin die Geallieerdes 'n algemene offensief waarin die Franse verskeie klein gevegte wen. Tog het die Geallieerdes hulle in Oktober teruggedwing na Leipzig. Napoleon het 175 000 man gehad om die stad te verdedig, maar die Geallieerdes het 350 000 soldate en 1 500 artillerie stukke buite sy linies versamel.
Op die oggend van 16 Oktober 1813 het Napoleon 'n deel van sy leër in die noorde verlaat om 'n aanval deur die Pruise te weerstaan ​​terwyl hy probeer het om deur die Russiese en Oostenrykse linies in die suide te breek. Die geveg het die hele dag gewoed toe die voorkant heen en weer beweeg, maar teen die aand het beide kante dieselfde posisies beklee as toe die geveg begin het.
Min aksie het op 17 Oktober plaasgevind omdat beide kante gerus het. Die geveg op 18 Oktober het baie gelyk aan dié van twee dae tevore. Nege ure woedende gevegte het weinig behaal, behalwe om Napoleon te oortuig dat hy nie 'n uitputtingsgeveg teen die groter Geallieerde mag kon voortsit nie. Die kans op hom neem toe toe die Sweedse leër aankom om by die Geallieerdes aan te sluit en 'n eenheid Saksers die Franse verlaat het om aan die ander kant aan te sluit.
Napoleon het probeer om nog 'n wapenstilstand te bewerkstellig, maar die Geallieerdes het geweier. Gedurende die nag het die Franse begin weswaarts terugtrek deur die Elsterrivier oor te steek. 'N Enkele klipbrug, wat die enigste kruising verskaf het, het gou 'n knelpunt veroorsaak. Napoleon het 30 000 soldate ontplooi om as agterwag op te tree om die kruising te beskerm, maar hulle was gestrand toe die brug vernietig is. 'N Paar het na veiligheid geswem, maar die meeste, waaronder drie senior offisiere, is dood of gevang.
Weereens, hink Napoleon terug na Parys. Agter hom laat hy 60 000 dooie, gewonde of gevange Franse soldate agter. Die Geallieerdes het 'n soortgelyke getal verloor, maar hulle kon baie vinniger en makliker plaasvervangers vind as Napoleon. Ander lande, waaronder Nederland en Beiere-wat Napoleon by verowering bygevoeg het-het hom nou verlaat en by die Geallieerdes aangesluit. Op 21 Desember val die Geallieerdes Frankryk binne en na hul oorwinning op Parys op 30 Maart 1814 dwing Napoleon in ballingskap na Elba.
Napoleon het gou teruggekeer, maar na slegs honderd dae het hy op 18 Junie 1815 sy laaste nederlaag deur die Geallieerdes in Waterloo gely. Metternich het sy verenigingspogings voortgesit en die meeste bondgenote onderteken by die konsert van Europa, wat 'n magsbalans en vrede tot stand gebring het wat tot die Krimoorlog in 1854 geduur het. Die grootste deel van die alliansie het nog drie dekades oorleef totdat die ambisies van Duitsland 'n 'n einde aan Europese vrede.
Die Slag van Leipzig was belangrik omdat dit Napoleon 'n nederlaag gebring het waaruit hy nie kon herstel nie. Belangriker was egter die samewerking van leërs teen hom. Hierdie bondgenootskap is so belangrik dat Leipzig gereeld die Slag van die Nasies genoem word. Om hierdie redes is Leipzig een van die invloedrykste gevegte in die geskiedenis.
Leipzig verduister ook Waterloo se invloed. Alhoewel laasgenoemde beslis meer beslissend was, sou 'n oorwinning deur Napoleon in Leipzig waarskynlik die alliansie verbreek het en die Franse in 'n posisie geplaas het om weer elk van die leërs van die ander nasie te verslaan. 'N Franse oorwinning in Leipzig sou Napoleon in Parys nie verslaan het nie, geen afstand doen van Elba en geen terugkeer na Waterloo nie.
Slag # 3 Stalingrad
Tweede Wêreldoorlog, 1942-43
Stalingrad was die laaste groot offensief deur die Duitse Nazi's aan die Oosfront. Hul nederlaag in die stad aan die Wolga was die begin van 'n lang reeks gevegte wat die Russe na Berlyn sou lei en Hitter se Derde Ryk sou verslaan. Die Slag van Stalingrad het gelei tot die dood of gevang van meer as 'n kwartmiljoen Duitse soldate en het die ryk Kaukasus -olievelde aan die Nazi's ontken.
Ondanks die gebrek aan sukses van die Duitse weermag om die stede Moskou en Leningrad in hul blitzkrieg -offensief in die herfs en winter van 1941 te verower, was Hitler vasbeslote om Rusland te verower om die kommunisme te vernietig en toegang tot natuurlike hulpbronne vir die Derde Ryk te verkry. . Terwyl sy leër buite die stede in die noorde gestop het, het Hitler 'n offensief teen Stalingrad gerig om die industriële bates van die stad te vang en die kommunikasie tussen die Wolga en die Donrivier te onderbreek. Saam met die aanval op Stalingrad, sou Duitse kolomme die Kaukasus binnegaan om die olievelde op te vang wat toekomstige Nazi -verowerings sou veroorsaak.
In die lente van 1942 het die Duitse weermaggroep A na die Kaukasus gegaan terwyl groep B na Stalingrad opgeruk het. Aanvanklik was albei suksesvol, maar die Duitse weermag, uitgeput deur die veldslae van die vorige jaar, was te swak om twee gelyktydige offensiewe te onderhou. Die Duitsers sou dalk maklik Stalingrad verower het as Hitler nie aanhou om eenhede na die Kaukasus te herlei nie. Teen die tyd dat hy die offensief teen Stalingrad gekonsentreer het, het die Sowjets die gebied versterk. Stalin het die verdedigers van die stad wat sy naam gedra het, gerig, "nie 'n stap terug nie." Hitler het die uitdaging aanvaar en addisionele magte teen die stad gerig.
Op 23 Augustus 1942 het meer as duisend Duitse vliegtuie begin om brand- en plofbomme te laat val. Meer as 40 000 van die 600 000 Stalingrad -burgers is dood in die vurige aanval. Die oorlewendes het wapens opgetel en by die soldate aangesluit ter verdediging van hul stad. Die volgende dag het die sesde Duitse leër, onder bevel van generaal Friedrich Paulus, die rand van die stad ingedruk en die oorwinning behaal toe hulle dit meestal in ruïnes gevind het. Hulle was verkeerd. Soldate en burgerlikes het uit die puin opgestaan ​​om met handwapens en selfs hand-tot-hand-gevegte terug te veg terwyl hulle elke voet van die verwoeste stad betwis het.
Elemente van die Sowjet-tweede-en-sestigste leër het by die stryd aangesluit. Botsings oor die Mamaev -heuwel van die stad het daartoe gelei dat die heuwel agt keer van hande verander het toe die strydlyn gevorder en teruggetrek het. Naby die middestad van die stad het die sentrale treinstasie van Stalingrad vyftien keer van hande verander in bitter, noue infanteriegeveg. Duitse artillerie en lugmag het die stad bly stamp, maar die Russe het so 'n noue kontak met hul teenstanders gehad dat 'n groot deel van die verordening onskadelik agter hulle ontplof het.
Teen 22 September het die Duitsers die sentrum van Stalingrad beset, maar die beleërde Russiese soldate en burgerlikes wou nie oorgee nie. Hulle het die Sowjet -generaal Georgi Zhukov tyd gegee om die stad se flanke te versterk met ekstra soldate, tenks en artillerie -stukke. Op 19 November het die Russe 'n teenaanval begin teen die noordelike en suidelike flanke van die Duitsers.
Die twee aanvalle het gefokus op lyne van Roemeense, Italiaanse en Hongaarse magte wat met die Duitsers verbonde was, eerder as die beter opgeleide en gedissiplineerde Nazi -troepe. Op 23 November het die twee knypers wes van Stalingrad geskakel en meer as 300 000 Duitse soldate vasgekeer in 'n sak van vyf en dertig myl breed en twintig myl lank.
Generaal Paulus het toestemming van Hitler gevra om hom voor die omsingeling terug te trek, maar hy is aangesê om verder te veg. Rykmaarskalk Hermann Goering het Hitler belowe dat hy die omringde Paulus van 500 ton kos en ammunisie per dag kan voorsien. Goering en sy Luftwaffe het nie 150 ton per dag gelewer nie, terwyl die Russe meer as 500 vervoervliegtuie tydens die toevoerpoging vernietig het. 'N Reliefkolom onder leiding van generaal Erich von Manstein, een van Hitler se beste offisiere, het probeer om die omringde leër te bereik, maar dit het misluk.
Die Russe het voortgegaan om die Duitse omtrek te verminder. Teen Kersfees was die Duitsers min ammunisie, amper vol kos en het hulle in die winterkoue gevries. Op 8 Januarie 1943 verower die Russe die laaste vliegveld binne die Duitse linies en eis die oorgawe van die hele leër. Hitler het Paulus gestuur, en quot Opstander is verbode. Sesde weermag sal hul posisie tot die laaste man en laaste ronde behou. & quot Hy bevorder Paulus ook tot veldmaarskalk en herinner hom daaraan dat geen Duitser van daardie rang ooit op die slagveld oorgegee het nie.
Die Duitsers het nie die laaste ronde of die laaste man gehou nie. Teen 31 Januarie het hul getalle gedaal tot 90 000, waarvan baie gewond is. Almal was honger en koud. Eenhede het begin opgee, en binne twee dae het alle weerstand opgehou. Veldmaarskalk Paulus het homself oorgegee, 23 generaals, 90 000 man, 60 000 voertuie, 1 500 tenks en 6 000 artillerie -stukke.
Van die 90 000 Duitsers wat by Stalingrad gevang is, het slegs ongeveer 5 000 die moeilike omstandighede van die Sowjet-krygsgevangenekampe oorleef. Diegene wat nie dood gewerk is nie, sterf aan hongersnood en siektes. Paulus is egter nie streng behandel deur sy gevangenes nie, maar het elf jaar lank in huisarres in Moskou gebly. Hy is in 1953 toegelaat om terug te keer na Dresden in Oos -Duitsland, waar hy in 1957 oorlede is.
Die beleg van Stalingrad het die Duitse leërgroep A genoeg tyd gegee om uit die Kaukasus te onttrek. Die verlies van weermaggroep B in die puin van Stalingrad en die tol wat weermaggroep A ondervind het voor sy onttrekking, het die Duitse weermag aan die Oosfront egter verswak tot op 'n punt waar dit nooit weer 'n groot offensief kon ondergaan nie. Meer as twee jaar sou verloop voordat die Rooi Leër Berlyn beset het, maar Stalingrad het die weg gebaan vir toekomstige oorwinnings wat gelei het tot Hitler se Bunker en die nederlaag van Nazi -Duitsland.
Oorwinning by Stalingrad het nie maklik of goedkoop vir die Russe gekom nie.Byna 'n halfmiljoen soldate en burgerlikes sterf ter verdediging van die stad. Byna al sy huise, fabrieke en ander geboue is vernietig. Maar die Russe het gewen, en die oorwinning het die Russiese volk verenig, wat hulle die selfvertroue en krag gegee het wat hulle na Berlyn gebring het.
Stalingrad het aan die Russe en hul bondgenote bewys dat hulle die groot Duitse leër kon stop en verslaan. Die stryd was die keerpunt van die Tweede Wêreldoorlog. Oorwinning by Stalingrad vir die Duitsers sou tot oorwinning in die Kaukasusgebergte gelei het. Met die olie en ander hulpbronne uit daardie gebied sou die Duitse weermag meer van hul mag na die Wesfront kon terugkeer. As die Duitse leërs in die ooste sou oorleef om die Britte, die Amerikaners en hul bondgenote in die weste die hoof te bied, sou die oorlog beslis nie so vinnig geëindig het nie. Miskien het selfs die uiteindelike geallieerde oorwinning in twyfel getrek.
Alhoewel Stalingrad die keerpunt van die Tweede Wêreldoorlog was, en die dapperheid van sy verdedigers nooit sal twyfel nie, het die Sowjet -handelsmerk van kommunisme in wie se naam die geveg gevoer is, nie oorleef nie. Stalingrad het nie eers oorleef om die ondergang van die Sowjetunie te sien nie. By die opruiming van alle verwysings na Stalin na sy dood, is die stad herdoop tot Volgograd. Tog verdien die dapper verdedigers van Stalingrad, wat vir hulself en hul stad geveg het, erkenning as een van die mees beslissende en invloedrykste gevegte in die geskiedenis.
Slag # 2 Hastings
Die Normandiese oorwinning tydens die Slag van Hastings in 1066 was die laaste suksesvolle inval in Engeland-en die eerste en enigste sedert die Romeinse verowering duisend jaar tevore. Die gevolge daarvan het 'n nuwe feodale orde tot stand gebring wat verseker het dat Engeland die politieke en sosiale tradisies van kontinentale Europa sou aanneem, eerder as dié van Skandinawië. Die enkele geveg het ook die land se kroon gekry vir die Normandiese leier William.
Voor die Slag van Hastings regeer die Vikings Skandinawië, Noord -Europa en 'n groot deel van die Britse Eilande. Gebiede wat hulle nie direk beheer het nie, was steeds kwesbaar vir hul konstante aanvalle. Vroeëre oorwinnings van Viking in Frankryk het gelei tot ondertrouery en die skepping van 'n volk wat hulself die Normandiërs genoem het. Ander Vikings verower die Britse Eilande en vestig hul eie koninkryke. Koninklike bloedlyne loop deur die leiers van al die monargieë, maar dit het hulle nie verhinder om teen mekaar te veg nie.
Eise van krone en gebiede het 'n krisis bereik met die dood van Edward die Belyder, die koning van Engeland in 1066, wat geen erfgenaam nagelaat het nie. Drie mans het die troon ingeneem: Harold Godwin, swaer van Edward William, die hertog van Normandië en 'n verre familielid van Edward en koning Harald Hardrada van Noorweë, die broer van Harold Godwin.
Sowel Harald as William het leërs bymekaargemaak om na Engeland te vaar om hul aansprake te verseker. Godwin het besluit dat William 'n bedreiging inhou en het sy Engelse leër na die suidelike kus oorkant Normandië verskuif. Weer het William egter vertraag, en koning Harald se tienduisend Vikings het eerste gekom. Op 20 September het die Vikings die plaaslike magte rondom die stad York verslaan en die Engelse leër in die streek ernstig verswak.
Toe hy van die geveg hoor, het Godwin sy leër noordwaarts gery en die tweehonderd myl in slegs ses dae afgelê. Op Stamford Bridge verras hy die Vikings en verslaan hulle. Die terugtrekkende Viking-oorlewendes het slegs vier-en-twintig gevul van die driehonderd skepe wat hulle na Engeland gebring het.
Godwin het die Vikings in meer as twee eeue die deurslaggewendste nederlaag toegedien, maar daar was geen tyd om dit te vier nie. 'N Paar dae later het hy verneem dat die Normandiërs by Pevenseybaai in Sussex geland het en binnelands opgeruk het. Godwin het met sy leër na die suide teruggekeer en op 1 Oktober het hy in Londen aangekom, waar hy ekstra soldate gewerf het. Op 13 Oktober verhuis Godwin na Sussex om verdedigingsposisies in te neem langs die Normandiese optoglyn op Senlac Ridge, agt kilometer noordwes van die dorp Hastings. Hy het nie lank voorberei nie, want William het die volgende dag genader.
Godwin het beide voordele en nadele. Hy het die voordeel van die verdediging gehad, en sy leër van 7 000 was ongeveer dieselfde grootte as dié van die Normandiërs. Slegs ongeveer 2 000 van sy manne was egter professionele persone. Hierdie huiskarre, soos hulle bekend was, het koniese helms en kettingposbaadjies gedra en het bykomend tot metaalskerms ook byle van vyf voet gedra. Die oorblywende Sakse was swak opgeleide militante bekend as fyrds, wat basies afrigters was wat uit die herfs gehef is. Baie van die vierde, en die meeste van die huismanne, was uitgeput van hul optog sowel as van die hewige stryd met die Vikings.
William se leër het ongeveer 2 000 kavalleriste en 5 000 infanteriste bevat, ewe gewapen met swaarde of boë of kruisboë. Ten spyte van die gebrek aan numeriese meerderwaardigheid en 'n vyandelike verdediging wat slegs 'n frontale aanval sou moontlik maak, val William aan.
Die Normandiërs het gevorder agter 'n pylreën van hul boogskutters, maar die Saksiese skilde het die meeste missiele afgewys. Verskeie direkte aanvalle deur die infanterie het nie beter gevaar nie. William het toe persoonlik 'n kavalerieklag gelei, maar is deur moerasagtige grond en die Saksiese verdediging teruggedraai. Nederlaag, of op sy beste dooiepunt, blyk die uitkoms te wees van die stryd om die indringers. Die Normandiërs is verder gedemoraliseer toe 'n verhaal die geledere van William vermoor het.
Toe die Normandiese leier die gerug hoor, verwyder hy sy vizier en ry na die hoof van sy leër. Toe sy soldate sien dat hy lewe, het die aanval bymekaar gekom en hernu. William het ook sy boogskutters beveel om op 'n hoë hoek te skiet eerder as in 'n direkte lyn om agter die Saksiese skilde te kom. Die geveg bly in twyfel totdat William se kavallerie omgedraai en wild van die slagveld gevlug het. Of die kavallerie van skrik teruggetrek het of as 'n snert, dit het dieselfde resultate gehad. Die Saksers het hul verdediging agtergelaat, net om deur die Normandiese infanterie getref te word. Op ongeveer dieselfde tyd tref 'n pyl Godwin in die oog, en hy word deur die opkomende infanterie doodgemaak. Die leierlose Sakse het begin vlug.
William, wat binnekort bekend sou staan ​​as die Veroweraar, het die terugtrekkende Sakse agtervolg en Dover in beslag geneem. Met min weerstand betree hy Londen op 25 Desember 1066 en ontvang die kroon van Engeland as koning William I. In die volgende vyf jaar het William opstandig verskeie rebellies neergelê en die Angelsaksiese aristokrasie vervang met sy eie Normandiese volgelinge. Normandiese adellikes het kastele gebou waaruit hulle die platteland kan regeer en verdedig. Normandiese wet, gebruike, tradisies en burgers het met die Sakse vermeng om die toekoms van Engeland as 'n nasie te vorm.
Later sou die gesegde verklaar: 'Daar sal altyd 'n Engeland wees.' die wereld.
Slag # 1 Yorktown
Amerikaanse Revolusie, 1781
Die Slag van Yorktown was die hoogtepunt van die Amerikaanse Revolusie en het direk gelei tot die onafhanklikheid van die Verenigde State van Amerika. Alhoewel ander groter en meer dramaties was, was geen geveg in die geskiedenis meer invloedryk nie. Sedert die dae na hul oorwinning in Yorktown, het Amerikaners geleidelik mag en invloed gekry tot hul huidige rol as die mees welvarende nasie ter wêreld en die enigste militêre supermoondheid.
Die idee dat 'n groep swak gewapende, los georganiseerde koloniste die vrymoedigheid sou hê om die massiewe, ervare weermag en vloot van hul heersers uit te daag, was onmoontlik toe die eerste skote van die rewolusie in 1775 op Lexington en Concord klap. Die kans op sukses van die rebelle dit lyk nog meer afgeleë toe die Amerikaanse kolonies op 4 Julie 1776 formeel hul onafhanklikheid van Groot -Brittanje verklaar het.
Ondanks die groot wanbalans van mag, het die Amerikaners besef dat die tyd aan hul kant was. Solank George Washington en sy leër in die veld gebly het, het die nuut verklaarde republiek oorleef. Washington hoef nie die Britte te verslaan nie, hy moes eenvoudig nie die Britte verslaan nie. Hoe langer die oorlog geduur het, hoe groter is die kans dat die Britte betrokke sal raak by oorloë wat hul eie eilande bedreig het en dat die Britse publiek moeg raak vir die oorlog en die koste daarvan.
Gedurende die eerste jaar van die oorlog het Washington 'n reeks gevegte om New York verloor, maar het die grootste deel van sy leër teruggetrek om nog 'n dag te veg. Baie Britse bevelvoerders het die Amerikaanse poging onbedoeld gehelp met hul militêre onbekwaamheid en hul oortuiging dat die rebelle diplomaties hul opstand sou beëindig.
Deelnemers aan beide kante, sowel as waarnemers oor die hele wêreld, het die moontlikheid van Amerikaanse onafhanklikheid eers ernstig begin neem met hul oorwinning in Saratoga in Oktober 1777. Die swak uitgevoer plan van die Britte om New England van die suidelike kolonies te skei deur besetting New York se Hudson River Valley het nie net gelei tot die oorgawe van byna sesduisend Britse soldate nie, maar ook tot die erkenning van die Verenigde State as 'n onafhanklike land deur Frankryk. Die Amerikaanse oorwinning in Saratoga en die toetrede van die Franse tot die oorlog het Spanje en Nederland ook in die stryd teen Engeland aangetrek.
Teen 1778 kon nóg die Britte nóg die Amerikaners die oorhand kry, aangesien die oorlog in die noordelike kolonies tot 'n dooiepunt gekom het. Die Britte het New York en Boston bly beset, maar hulle was te swak om die rebelleër te verpletter. Washington het ook nie die krag gehad om die Britse vestings aan te val nie.
Aan die einde van 1778 het die Britse bevelvoerder generaal Henry Clinton sy uitstekende seevaart gebruik om 'n groot deel van sy leër onder Lord Charles Cornwallis na die suidelike kolonies oor te plaas, waar hulle die volgende jaar Savannah en daarna Charleston beset het. Clinton se plan was dat Cornwallis die suidelike kolonies sou neutraliseer, wat die voorraad aan Washington sou afsny en sy weermag sou isoleer.
Washington het teengestaan ​​deur Nathanael Greene, een van sy bekwaamste generaals, te stuur om die Amerikaanse troepe in die suide te beveel. Van 1779 tot 1781 het Greene en ander Amerikaanse bevelvoerders 'n guerrilla-agtige veldtog van tref-en-trap-maneuvers beveg wat die Britte uitgeput en uitgeput het. In die lente van 1781 marsjeer Cornwallis na Noord -Carolina en dan na Yorktown op die Virginia -skiereiland, geflankeer deur die York en James Rivers. Alhoewel sy leër die Amerikaners twee tot een in die getal was, versterk Cornwallis die klein dorpie en wag hy vir ekstra manne en voorrade per skip.
Intussen het meer as sewe duisend Franse infanteriste onder bevel van Jean Baptiste de Rochambeau by Washington se weermag buite New York aangesluit, en 'n Franse vloot onder leiding van admiraal Paul de Grasse het in die Karibiese Eilande gewag en voorberei om noordwaarts te vaar. Washington wou hê dat de Grasse New York blokkeer terwyl die gesamentlike Amerikaans-Franse leërs Clinton se New York-mag aanval.
Rochambeau en de Grasse het eerder voorgestel dat hulle Cornwallis aanval. Op 21 Augustus 1781 het Washington 'n paar eenhede in New York verlaat en by Rochambeau aangesluit om die tweehonderd myl in slegs vyftien dae na Yorktown te marsjeer. Clinton, oortuig dat New York steeds die rebelle se primêre doelwit was, het niks gedoen nie.
Terwyl die infanterie op pad was, het die Franse vloot op 5 September die Britse skepe in die gebied weggejaag by die Slag van Chesapeake Capes. .
Einde September het Washington sy leër uit die noorde met die rebelle Suidlanders verenig. Hy het nou meer as 8 000 Amerikaners saam met die 7 000 Franse soldate gehad om die 6 000 Britse verdedigers te omsingel. Op 9 Oktober 1781 het die Amerikaners en die Franse die Britte met twee-en-vyftig kanonne begin stamp terwyl hulle loopgrawe gegrawe het in die rigting van die primêre vyand se defensiewe afweer.
Die Amerikaanse-Franco-infanterie het die redoubts op 14 Oktober gevang en hul artillerie vorentoe beweeg sodat hulle direk na Yorktown kon skiet. Twee dae later het 'n Britse teenaanval misluk. Op 17 Oktober vra Cornwallis vir 'n skietstilstand, en op die 19de stem hy in tot onvoorwaardelike oorgawe. Slegs ongeveer honderd -en -vyftig van sy soldate is dood en nog driehonderd gewond, maar hy het geweet dat toekomstige optrede tevergeefs was. Amerikaanse en Franse verliese was twee en sewentig dood en minder as tweehonderd gewond.
Cornwallis, wat beweer dat hy siekte het, stuur sy adjunk Charles O'Hara om in sy plek oor te gee. Terwyl die Britse orkes 'The World Turned Upside Down' gespeel het, het O'Hara die bondgenote genader en probeer om sy swaard aan sy Europese eweknie oor te gee eerder as die rebelliekolonis. Rochambeau herken die gebaar en stel uit na Washington. Die Amerikaanse bevelvoerder wend hom tot sy eie adjunk, Benjamin Lincoln, wat O'Hara se swaard en die Britse oorgawe aanvaar het.
Verskeie klein skermutselings het na Yorktown plaasgevind, maar vir alle praktiese doeleindes was die rewolusionêre oorlog verby. Die omwenteling en verleentheid oor die nederlaag in Yorktown het die Britse regering laat val, en die nuwe amptenare het op 3 September 1783 'n verdrag goedgekeur wat die onafhanklikheid van die Verenigde State erken.
Yorktown het nie net die Verenigde State nie, maar ook Frankryk direk beïnvloed. Die Franse steun van die Verenigde State en hul eie oorlog teen Brittanje het Frankryk se ekonomie verwoes. Belangriker nog, die idee van vryheid van 'n tiran, wat deur die Amerikaners gedemonstreer is, het die Franse gemotiveer om hul eie revolusie in 1789 te begin wat uiteindelik gelei het tot die era van Napoleon en veel groter oorloë.
Die jong Verenigde State moes in 1812 weer teen die Britte veg om sy onafhanklikheid te waarborg, maar die groot gebied en hulpbronne van Noord -Amerika het die nuwe land spoedig vergroot en verryk. Teen die einde van die negentiende eeu het die Verenigde State teen die einde van die twintigste 'n wêreldmoondheid geword, dit was die sterkste en invloedrykste nasie ter wêreld.
Voor Yorktown was die Verenigde State 'n versameling rebelle wat vir onafhanklikheid sukkel. Na Yorktown begin dit 'n proses van groei en evolusie wat uiteindelik tot die huidige status as die demokrasie en die magtigste land in die geskiedenis sou lei. Die Amerikaanse rewolusie, wat begin by Lexington en Concord en sterkte put uit Saratoga, bereik 'n hoogtepunt in Yorktown in die invloedrykste stryd in die geskiedenis.
Kopiereg 2005 Michael Lee Lanning Alle regte voorbehou
Michael Lee Lanning tree ná meer as twintig jaar diens uit die Amerikaanse weermag. Hy is 'n versierde veteraan uit die Viëtnam -oorlog, waar hy gedien het as infanterie -pelotonleier en kommandant van die kompanie. Die artikel 'Top tien gevegte' wat hier aangebied word, kom uit sy nuutste boek: 'The Battle 100: The Stories Behind History's Most Influential Battles', geïllustreer deur Bob Rosenburgh. Lanning het veertien boeke oor militêre geskiedenis geskryf, waaronder "The Military 100: A Ranking of the Most Influential Military Leaders of All Time."
"Nie dodeliker as enige ander soort rots nie"
'N Navorsingspan onder leiding van die National Geographic -begunstigde Carl Lipo van die Binghamton Universiteit het meer as 400 Rapa Nui mata'a ontleed om te sien of daar konsekwente patrone in vorm en grootte is wat 'n spesifieke funksie vir die lemme kan voorstel - byvoorbeeld 'n lang, smal , puntige vorm wat effektief deur vlees kan dring en organe kan deurboor. Terwyl die mata'a van ses tot tien sentimeter lank en breedte, wissel die vorms so voortdurend dat hulle geen kategorie van mata'a kon identifiseer met 'n konsekwente vorm wat ontwerp vir 'n spesifieke doel sou aandui nie. Die groot verskeidenheid vorms dui eerder aan dat mata'a waarskynlik as 'n veeldoelige hulpmiddel vir alle aspekte van die daaglikse lewe op die eiland gedien het, insluitend voedselverbouing en verwerking.
Terwyl die skerp kante van mata'a Die gewig en asimmetrie was ideaal vir sny en skraap ('n feit wat ondersteun word deur vroeëre gebruiksondersoekstudies), en maak dit ondoeltreffend om dodelike steekwonde aan te bring, sluit Lipo af en noem Mata'a "nie dodeliker as enige ander soort rots nie."
In 'n onlangse studie van skeletmateriaal van Rapa Nui, het 'n span onder leiding van Douglas Owsley, afdelingshoof vir Fisiese Antropologie by die Smithsonian's National Museum of Natural History, bevind dat slegs twee van 469 skedels trauma gehad het wat deur die sny a mata'a. Die oorgrote meerderheid van die beserings was die gevolg van stomp krag trauma deur rotse wat gegooi is, 'n gewilde vorm van aanval op Rapa Nui wat deur Europese besoekers gedokumenteer is wat sulke geweld ondervind het.
Argeoloog Paul Bahn, 'n voorstander van die tradisionele ineenstortingsteorie, wie se navorsing breedvoerig deur Jared Diamond aangehaal is, verwerp die idee dat mata'a kon nie as effektiewe oorlogsinstrumente gebruik word nie. "Mata'a Dit kan beslis dodelike wonde opdoen, 'sê hy,' dit is in wese 'n snywerktuig. U kan vreeslike dinge aan mense doen sonder om 'n spoor op die bene te laat. "
Owsely is meer versigtig. 'Volgens my ervaring, as u regtig probeer om iemand in te trek, sal u hulle in die kop slaan,' merk hy op, 'en 'n sny oor die gesig word opgetel in die skeletbewyse.
Die vertroue op etnografiese verslae wat eeue nadat verslae na bewering plaasgevind het, is ook 'n voortdurende probleem onder Rapa Nui -geleerdes. "Dit was 'n klein bevolking op 'n klein eiland. Almal het almal geken," merk Owsley op. "Selfs die dood van 'n paar mense wat oor en oor oor die eiland heen en weer gedeel en herhaal word, kan geweld uiteindelik meer deurdringend laat klink as wat dit werklik was."
Die hinderlaag wat die geskiedenis verander het
Dit is die grond van 2000 jaar gelede, waar ons nou staan, en Susanne Wilbers-Rost het gesê toe 'n jong vrywilliger 'n klein, donker kluitjie daaruit gryp. Wilbers-Rost, 'n spesialis in vroeë Duitse argeologie, het deur 'n draadraam geloer, 'n bietjie aarde weggevee en 'n voorwerp aan my oorhandig. Jy hou 'n spyker van 'n Romeinse soldaat se sandaal, en sy het gesê. Atrim, kortharige vrou, Wilbers-Rost, werk sedert 1990 by die werf, tien kilometer noord van die vervaardigingsstad Osnabr ück, Duitsland. slagveld wat byna 2 000 jaar lank verlore was, totdat 'n amptenaar van die Britse leër in 1987 daaroor gestruikel het.
Die sandaalspyker was 'n geringe ontdekking wat uit die grond gehaal is onder 'n toegegroeide weiding aan die voet van Kalkriese (die woord kan afkomstig wees van Oud-Hoogduits vir kalksteen), 'n heuwel van 350 voet hoog in 'n gebied waar die hoogtes na die Noord -Duitse vlakte. Maar dit was 'n verdere bewys dat een van die belangrikste gebeurtenisse in die Europese geskiedenis hier plaasgevind het: in 9 nC is drie kraaklegioene van die Romeinse leër in 'n hinderlaag vasgevang en vernietig. Voortdurende bevindings wissel van eenvoudige spykers tot wapensfragmente en die oorblyfsels van vestings en het die vernuwende guerrillataktiek geverifieer wat volgens die berigte uit die tydperk die Romeine ' superieure wapens en dissipline geneutraliseer het.
Dit was 'n nederlaag wat so katastrofies was dat dit die voortbestaan ​​van Rome self bedreig en die verowering van die ryk van Duitsland gestop het. Dit was 'n stryd wat die verloop van die geskiedenis verander het, " sê Peter S. Wells, 'n spesialis in Europese argeologie in die Ystertydperk aan die Universiteit van Minnesota en die skrywer van Die stryd wat Rome gestop het. Dit was een van die verwoestendste nederlae wat ooit deur die Romeinse leër gely is, en die gevolge daarvan was die verreikendste. Die stryd het gelei tot die skepping van 'n gemilitariseerde grens in die middel van Europa wat 400 jaar lank bestaan ​​het, en dit het 'n grens geskep tussen Germaanse en Latynse kulture wat 2 000 jaar geduur het. " As Rome nie verslaan was nie, sê historikus Herbert W. Benario, emeritus -professor in klassiek aan die EmoryUniversity, sou 'n heel ander Europa ontstaan ​​het. Byna die hele moderne Duitsland sowel as 'n groot deel van die huidige Tsjeggiese Republiek sou onder die Romeinse heerskappy gekom het. Heel Europa wes van die Elbe sou moontlik gebly het dat Rooms -Katolieke Duitsers 'n Romaanse taal sou praat; die Dertigjarige Oorlog sou moontlik nooit plaasgevind het nie, en die lang, bittere konflik tussen die Franse en die Duitsers sou moontlik nooit plaasgevind het nie. 8221
Gestig (ten minste volgens die legende) in 753 v.C., het Rome sy vormende dekades bestee as weinig meer as 'n toegegroeide dorp. Maar binne 'n paar honderd jaar het Rome 'n groot deel van die Italiaanse skiereiland verower, en teen 146 v.C. het hy in die geledere van groot moondhede gespring deur Kartago te verslaan, wat 'n groot deel van die westelike Middellandse See beheer het. Aan die begin van die Christelike tydperk het die Romeinse heerskappy van Spanje tot Klein -Asië en van die Noordsee tot by die Sahara gestrek. Die keiserlike vloot het die Middellandse See in 'n Romeinse meer verander, en oral om die rand van die ryk het Rome se verslaande vyande haar legioene gevrees, of dit lyk vir optimistiese Romeine. "Germania " (die naam wat oorspronklik na 'n bepaalde stam langs die Ryn verwys is) het intussen glad nie as 'n nasie bestaan ​​nie. Verskeie Duitse stamme lê versprei oor 'n uitgestrekte wildernis wat van die huidige Holland tot by Pole bereik het. Die Romeine het min geweet van hierdie digte beboste gebied wat deur hewig onafhanklike stamhoofde beheer word. Hulle sou duur betaal vir hul onkunde.
Volgens antieke historici is daar baie redes waarom die keiserlike Romeinse legaat Publius Quinctilius Varus so vol selfvertroue uiteengesit het dat September in die jaar n.C. 9. Hy het na raming 15 000 gesoute legioenen uit hul somerkwartiere aan die Weserrivier, in die huidige noordwestelike Duitsland, wes gelei na permanente basisse naby die Ryn. Hulle was van plan om berigte van 'n opstand onder plaaslike stamme te ondersoek. Varus (55) is deur 'n huwelik verbind met die keiserlike gesin en het gedien as keiser Augustus ' -verteenwoordiger in die provinsie Sirië (wat moderne Libanon en Israel insluit), waar hy etniese versteurings onderdruk het. Vir Augustus lyk dit asof hy net die man was wat die Romeinse beskawing na die barbaarse stamme van Duitsland gebring het.
Soos sy beskermhere in Rome, het Varus gedink dat dit maklik sou wees om Duitsland te beset. "Varus was 'n baie goeie administrateur, maar hy was nie 'n soldaat nie, " sê Benario. Om hom na 'n onoorwonne land te stuur en vir hom te sê om 'n provinsie te maak, was 'n groot fout by Augustus '.
Die keiserlike toekoms van Rome was geensins vooraf bepaal nie. Op 35 -jarige ouderdom het Augustus, die eerste keiser, nog steeds homself gestileer in eerbied vir die voortslepende demokratiese gevoelens van die gevalle Romeinse Republiek, wie se afsterwe na die moord op Caesar hom in 27 v.C. aan bewind gebring het, na 'n eeu van bloedige burgeroorloë. Tydens die Augustus ' -bewind het Rome gegroei tot die grootste stad ter wêreld, met 'n bevolking wat moontlik 'n miljoen mense bereik het.
Die Duitse grens het 'n diepe aantrekkingskrag vir Augustus, wat die strydende stamme oos van die Ryn as niks meer beskou het as woeste wat ryp is om te verower nie. Tussen 6 v.C. en a.d. 4, het Romeinse legioene herhaaldelike invalle in die stamlande aangebring en uiteindelik 'n ketting basisse op die Lippe- en Weser -riviere gevestig. Na verloop van tyd, ondanks die toenemende wrok oor die Romeinse teenwoordigheid, het die stamme yster, beeste, slawe en voedsel verruil vir Romeinse goud- en silwermuntstukke en luukse goedere. Sommige stamme het selfs trou aan Rome belowe Duitse huursoldate het by Romeinse leërs gedien tot by die huidige Tsjeggiese Republiek.
Een so 'n Duitse soldaat van geluk, 'n 25-jarige prins van die Cherusci-stam, was onder die Romeine bekend as Arminius. (Sy stamnaam is in die geskiedenis verlore.) Hy het Latyn gepraat en was vertroud met die Romeinse taktiek, die soort mens waarop die Romeine staatgemaak het om hul leërs te help om die lande van die barbare binne te dring. Vir sy dapperheid op die slagveld, is hy bekroon met die ridderrang en die eer van die Romeinse burgerskap. Op daardie Septemberdag is hy en sy berede hulpdienste afgevaardig om vooruit te marsjeer en 'n paar van sy eie stamgenote byeen te bring om te help om die opstand te onderdruk.
Die motiewe van Arminius is duister, maar die meeste historici meen dat hy lankal drome gehad het om koning van sy stam te word. Om sy doel te bereik, bedink hy 'n briljante misleiding: hy rapporteer 'n fiktiewe "opstand " op gebied wat die Romeine onbekend was, en lei hulle dan in 'n dodelike strik. 'N Mededingerhoof, Segestes, het Varus herhaaldelik gewaarsku dat Arminius 'n verraaier is, maar Varus ignoreer hom. Die Romeine, " sê Wells, en het gedink dat hulle onoorwinlik was. "
Arminius het die Romeine opdrag gegee om te doen wat hy beskryf het as 'n kort ompad, 'n een- of tweedaagse opmars, na die gebied van die rebelle.Die legioniers volg langs rudimentêre roetes wat kronkel tussen die Duitsers,#8217 opstal, verspreide velde, weidings, moerasse en eikebome. Namate hulle vorder, het die lyn van Romeinse troepe al sewe of agt myl lank, insluitend plaaslike hulpdienste, kampvolgers en 'n trein bagasiekarre wat deur muile getrek is, gevaarlik verleng. Die legioenêrs, het die geskiedkundige Cassius Dio uit die derde eeu geskryf, en dit was moeilik om bome af te kap, paaie te bou en plekke te oorbrug wat dit vereis het. . . . Intussen het 'n hewige reën en wind opgekom wat hulle nog verder geskei het, terwyl die grond, wat glad was om die wortels en die stompe, vir hulle baie verraderlik geword het, en die bome se toppe bly afbreek en val, wat veroorsaak dat baie verwarring. Terwyl die Romeine in sulke moeilikhede was, het die barbare hulle skielik van alle kante tegelyk omring, " skryf Dio van die voorlopige Duitse skermutselinge. Eers gooi hulle hul sarsies van ver af, toe niemand homself verdedig nie en baie gewond raak, kom hulle nader aan hulle. Dit is suiwer vermoedens, " sê Benario, maar Arminius moes 'n boodskap gebring het dat die Duitsers met hul aanval moes begin. "
Die naaste Romeinse basis lê by Haltern, 60 myl suidwes. So druk Varus op die tweede dag hardnekkig in daardie rigting. Op die derde dag betree hy en sy troepe 'n gang tussen 'n heuwel en 'n groot moeras, bekend as die Groot Bog, wat soms nie meer as 60 voet breed was nie. Terwyl die toenemend chaotiese en paniekerige massa legioenêrs, kavalleriste, muile en karre vorentoe duik, verskyn Duitsers van agter bome en sandheuwels, wat alle moontlikhede van terugtrekking afskakel. " In die oop land sou die wonderlik geboorde en gedissiplineerde Romeine sekerlik die oorhand gekry het, " sê Wells. Maar hier, sonder 'n beweegruimte, uitgeput na dae van tref-en-trap aanvalle, het hulle 'n verlammende nadeel gehad. "
Varus het besef dat daar geen ontsnapping was nie. In plaas daarvan om sekere marteling uit die Duitsers te ondergaan, het hy selfmoord gekies en op sy swaard geval soos die Romeinse tradisie voorgeskryf het. Die meeste van sy bevelvoerders het hul voorbeeld gevolg en hul troepe leierloos gelaat in 'n moordveld. 'N Leër wat nie uitnemend is in dapperheid nie, die eerste van die Romeinse leërs in dissipline, energie en ervaring in die veld, deur die nalatigheid van sy generaal, die volmaaktheid van die vyand en die onvriendelikheid van geluk. . . . is byna vir 'n man uitgeroei deur die einste vyand wat hy nog altyd soos beeste geslag het, " volgens die a.d. 30 verslag van Velleius Paterculus, 'n afgetrede militêre offisier wat moontlik Varus en Arminius geken het.
Slegs 'n handjievol oorlewendes het op een of ander manier daarin geslaag om in die bos te ontsnap en na veiligheid te kom. Die nuus wat hulle huis toe gebring het, het die Romeine so geskok dat baie dit aan bonatuurlike oorsake toegeskryf het, en beweer dat 'n standbeeld van die godin Victory onheilspellend van rigting verander het. Die historikus Suetonius, wat 'n eeu na die geveg geskryf het, het beweer dat die nederlaag die ryk byna verwoes het. " Romeinse skrywers, sê Wells, was verbyster deur die ramp. die verraad van Arminius, of die wilde landskap, in werklikheid, sê Wells, en die plaaslike samelewings was baie meer kompleks as wat die Romeine gedink het. Hulle was 'n ingeligte, dinamiese, vinnig veranderende mense wat komplekse boerdery beoefen het, in georganiseerde militêre eenhede geveg het en oor groot afstande met mekaar gekommunikeer het. "
Meer as 10 persent van die hele keiserlike leër is uitgewis en die mite van sy onoorwinlikheid is verbreek. Na die debakel is die Romeinse basisse in Duitsland haastig verlaat. Augustus, wat bang was dat Arminius na Rome sou marsjeer, het alle Duitsers en Galliërs uit die stad verdryf en veiligheidsmagte op hul hoede geplaas teen opstande.
Ses jaar sou verloop voordat 'n Romeinse leër na die gevegsterrein sou terugkeer. Die toneel wat die soldate gevind het, was aaklig. Oor die veld by Kalkriese lê die witende bene van dooie mense en diere, te midde van fragmente van hul verpletterde wapens. In die nabygeleë bosse het hulle barbaarse altare gevind en die Duitsers het die legioene opgeoffer wat oorgegee het. Menslike koppe is oral aan bome vasgespyker. In hartseer en woede het die gepaste naam Germanicus, die Romeinse generaal wat die ekspedisie gelei het, sy manne beveel om die oorskot te begrawe, in die woorde van Tacitus, en 'n soldaat weet nie of hy die relikwieë van 'n familielid of 'n vreemdeling begrawe het nie. maar beskou almal as familielede en uit eie bloed, terwyl hulle toorn hoër as ooit teen die vyand gestyg het. "
Germanicus, wat beveel is om veldtog te voer teen die Cherusci, nog onder bevel van Arminius, het die stam diep in Duitsland agtervolg. Maar die snaakse owerste trek terug in die woude totdat Germanicus, na 'n reeks bloedige, maar besluitlose botsings, verslaan terugval na die Ryn. Arminius was die bevryder van Duitsland, en Tacitus het geskryf: 'n man wat,. . . het die uitdaging vir die Romeinse nasie verwerp. "
Vir 'n tyd het stamme bymekaar gestroom om by die groeiende koalisie van Arminius aan te sluit. Maar namate sy mag toeneem, begin jaloerse mededingers van sy saak afwyk. Hy voel oor die verraad van sy familielede, en#8221 Tacitus -rekords, in a.d. 21.
Met die abdikasie van die Romeine uit Duitsland, is die Kalkriese slagveld geleidelik vergete. Selfs die Romeinse geskiedenis wat die debakel opgeteken het, het êrens ná die vyfde eeu verlore gegaan tydens die ineenstorting van die ryk onder die aanval van barbaarse invalle. Maar in die 1400's het humanistiese geleerdes in Duitsland die werke van Tacitus herontdek, insluitend sy verslag van Varus se nederlaag. As gevolg hiervan word Arminius beskou as die eerste nasionale held van Duitsland. Die mite van Arminius, " sê Benario, het die Duitsers gehelp om hul eerste gevoel te gee dat daar 'n Duitse volk was wat die honderde klein hertogdomme oortref het wat die politieke landskap van die tyd gevul het. " Teen 1530, selfs Martin Luther het die ou Duitse hoofman geprys as 'n "wareleier " (en sy naam opgedateer na "Hermann "). Drie eeue later speel Heinrich von Kleist se 1809, Hermann se strydhet 'n beroep op die heldedragte gedoen om sy landgenote aan te moedig om teen Napoleon en sy indringende leërs te veg. Teen 1875, toe die Duitse militarisme toeneem, is Hermann omhels as die belangrikste historiese simbool van die land 'n titaniese koperstandbeeld van die ou kryger, gekroon met 'n gevleuelde helm en sy swaard dreigend na Frankryk gerig, op 'n bergtop 20 myl suid opgerig van Kalkriese, naby Detmold, waar baie geleerdes toe geglo het dat die geveg plaasgevind het. Op 87 voet hoog en gemonteer op 'n klipbasis van 88 voet, was dit die grootste standbeeld ter wêreld totdat die Vryheidsbeeld in 1886 toegewy is. Dit is nie verbasend dat die monument gedurende die dertigerjare 'n gewilde bestemming geword het vir Nazi-pelgrimstogte nie. Maar die werklike ligging van die geveg bly 'n raaisel. Meer as 700 terreine, wat wissel van Nederland tot Oos -Duitsland, is voorgestel.
Amateur -argeoloog Tony Clunn van die Royal Tank Regiment van Brittanje hoop op 'n kans om sy belangstelling te verwek toe hy in die lente van 1987 by sy nuwe pos in Osnabr ück aankom. (Hy het voorheen argeoloë in Engeland bygestaan ​​tydens sy vrye tyd, Kaptein Clunn stel homself voor aan die direkteur van die Osnabr ück museum, Wolfgang Schl üter, en vra hom vir leiding. Die Britse offisier het belowe om alles wat hy kry, aan die museum oor te dra.
Aan die begin was al wat ek ooit wou vind, die vreemde Romeinse muntstuk of artefak, en Clunn, wat in 1996 met die rang van majoor uit die weermag afgetree het, het my vertel terwyl ons tee in 'n kafee gesit en drink het. #233 langs die Varusschlacht (Varus Battle) Museum en Park Kalkriese, wat in 2002 geopen is. Schl üter het voorgestel dat hy die landelike Kalkriese gebied probeer, waar 'n paar muntstukke reeds gevind is. Clunn beplan sy aanranding met 'n soldaat se oog op detail. Hy kyk na ou kaarte, bestudeer streektopografie en lees baie oor die geveg, waaronder 'n verhandeling deur die 19de-eeuse historikus Theodor Mommsen, wat bespiegel het dat dit êrens naby Kalkriese plaasgevind het, hoewel min met hom saamstem.
Toe Clunn in sy swart Ford Scorpio in Kalkriese rondry en homself aan plaaslike boere voorstel, sien hy 'n landskap wat aansienlik verander het sedert die Romeinse tyd. Woude van eik, els en beuk het lankal plek gemaak vir bewerkte landerye en dennebome. In die plek van die hutte van die ou stamgenote staan ​​stewige moderne plaasgeboue met rooi teeldakke. Die Groot Bog self het verdwyn, in die 19de eeu gedreineer, dit was nou 'n landelike weiveld.
Met behulp van 'n ou handgetekende kaart wat hy van 'n plaaslike grondeienaar gekry het, het Clunn die liggings van vorige muntstukke opgemerk. Die geheim is om te soek na die maklike pad wat mense in die ou tyd sou neem, " sê hy. " Niemand wil grawe nie
baie onnodige gate in die grond. U soek dus die mees logiese plek om te begin soek, byvoorbeeld 'n pas waar 'n spoor kan vernou, 'n knelpunt. Clunn fokus op die gebied tussen waar die Groot Bog was en Kalkriese Hill. Terwyl hy loop en sy metaalverklikker van kant tot kant vee, merk hy 'n effense hoogte. Ek het gevoel dat dit 'n ou baan is, miskien 'n pad oor die moeras, " sê hy. Hy begin die hoogte volg en agteruit na die heuwels werk.
Kort voor lank dui 'n lui in sy oorfone op metaal in die aarde. Hy buk, sny 'n klein vierkant gras met 'n troffel weg en begin grawe terwyl hy die turfgrond deur sy vingers sif. Hy het ongeveer agt duim afgegrawe. Toe sien ek dit! " roep Clunn uit. In sy hand lê 'n klein, ronde silwer muntstuk, swartgeslaan met ouderdom,#8212a, 'n Romeinse denarius, gestempel aan die een kant met die akwariumkenmerke van Augustus, en aan die ander kant, met twee krygers gewapen met strydskerms en spiese. " Ek kon dit skaars glo, " sê hy. "Ek was verbaas. " Gou kry hy 'n tweede denarius, toe 'n derde. Wie het dit verloor? Hy het homself afgevra, en wat het die muntdraer gedoen, hardloop, ry, loop? Voordat Clunn die gebied vir die dag verlaat het, het hy die ligging van die muntstukke op sy roosterkaart versigtig aangeteken, dit in plastieksakke verseël en die vuilkolle herstel.
Die volgende keer dat Clunn na Kalkriese teruggekeer het, dui sy metaalverklikker op 'n ander vonds: op 'n diepte van ongeveer 'n voet het hy 'n ander denarius ontdek. Ook hierdie het 'n gelykenis van Augustus aan die een kant, en aan die ander kant 'n bul met 'n kop omlaag, asof hy gaan laai. Aan die einde van die dag het Clunn nie minder nie as 89 muntstukke opgegrawe. Die naweek daarna het hy nog meer gevind, vir 'n totaal van 105 wat niemand later as die regering van Augustus geslaan het nie. Die oorgrote meerderheid was in 'n ongerepte toestand, asof hulle min versprei het toe hulle verlore was.
In die daaropvolgende maande het Clunn sy verkennings voortgesit en sy vondste altyd aan Schl üter oorgegee. Saam met munte ontdek hy skerwe lood en brons, spykers, fragmente van a groma ('n kenmerkende Romeinse padopmetingsapparaat) en drie nuuskierige, eiervormige stukke lood wat Duitse geleerdes as 'n slinger geskiet het. Langsaam maar seker het 'n samehangende patroon begin ontstaan, sê Clunn. Daar was alle aanduidings dat 'n groot kontingent mense uit die gebied op die punt tot by die veld uitgedwaal het en gevlug het vir 'n onbekende afgryse. legioene.
Danksy Schl üter 's se kontakte in die Duitse akademie, is die webwerf byna onmiddellik erken as 'n groot ontdekking. Professionele argeoloë onder leiding van Schl üter en later het Wilbers-Rost stelselmatige opgrawings onderneem. Hulle was gelukkig: plaaslike boere het die arm sanderige ondergrond soms bedek met 'n dik sooi wat die onontdekte artefakte hieronder beskerm het.
Sedert die vroeë negentigerjare het opgrawings gevegsafval gevind langs 'n gang van byna 15 myl lank van oos na wes, en 'n bietjie meer as 1 myl van noord na suid, wat ekstra bewys lewer dat dit oor baie myl ontvou het voordat dit sy vreeslike klimaks bereik het by Kalkriese.
Miskien was die belangrikste enkele ontdekking bewys van 'n muur van 4 voet hoog en 12 voet dik, gebou uit sand en versterk deur stukke sooi. Arminius het baie geleer uit sy diens by die Romeine, " sê Wilbers-Rost. Hy het hul taktiek en swak punte geken. Die muur het gesig sodat die Duitsers bo -op die Romeine vanuit twee hoeke kon aanval. Hulle kon op die muur staan, of deur gapings daarin storm om die Romeinse flank aan te val en dan terug te hardloop vir veiligheid. " Konsentrasies artefakte is voor die muur gevind, wat daarop dui dat die Romeine probeer het om skaal dit. Die gebrek aan voorwerpe daaragter getuig van hul versuim om dit te doen.
Hoe meer die argeoloë opgegrawe het, hoe meer waardeer hulle die grootheid van die slagting. Dit is duidelik dat Arminius en sy manne die slagveld na die slagting gesoek het en alles van waarde weggevoer het, insluitend Romeinse wapenrusting, helms, goud en silwer, gereedskap en wapens. Die meeste van wat argeoloë ontdek het, bestaan ​​uit items wat die oorwinnaars nie opgemerk het nie, of laat val het toe hulle geplunder het. Tog was daar 'n paar skouspelagtige vondste, waaronder die oorblyfsels van 'n skede van 'n Romeinse offisier en veral 'n wonderlike silwer gesigmasker van 'n Romeinse standaarddraer. Hulle het ook muntstukke ontdek met die letters "VAR, " vir Varus, wat die noodlottige bevelvoerder sy troepe toegeken het vir verdienstelike diens.
In totaal het die span van Wilbers-Rost meer as 5 000 voorwerpe gevind: menslike bene (insluitend verskeie skedels wat gruwelik deur swaarde gesplitste is), spietkoppe, stukkies yster, tuigringe, metaalstutte, wapens, ysternagels, tentpenne, 'n skêr, klokke wat vroeër aan die nekke van Romeinse muile gehang het, 'n wynfilter en mediese instrumente. Baie van hierdie voorwerpe, skoongemaak en gerestoureer, word in die museum op die terrein uitgestal. (Argeoloë het ook fragmente van bomme gevind wat geallieerde vliegtuie tydens die Tweede Wêreldoorlog op die gebied laat val het.)
Clunn, nou 59, werk nog steeds as stafoffisier vir die Britse weermag in Osnabr. Een en 'n onlangse middag, te midde van onderbroke wolkbreuke, het ek en hy ooswaarts gery van Kalkriese langs die roete wat Varus ' se weermag waarskynlik gevolg het op die laaste dag van sy skrikwekkende optog. Ons stop by 'n lae heuwel aan die buitewyke van die dorpie Schwagstorf. Uit die motor kon ek skaars die styging in die grond opspoor, maar Clunn het my verseker dat dit die hoogste punt in die omgewing was. "Dit is die enigste plek wat 'n natuurlike verdediging bied, " het hy gesê. Hier het hy dieselfde soort munte en artefakte gevind wat by Kalkriese opgegrawe is, hy hoop dat toekomstige opgrawings sal bepaal dat die gehawende Romeinse magte hier probeer hergroepeer het kort voor hulle hul ondergang ontmoet het. Terwyl ons aan die rand van 'n sirkel staan ​​en oor 'n mielieland kyk, voeg hy by: "I 'm oortuig dat dit die plek is van Varus ' laaste kamp. "
6 vroulike wetenskaplikes wat weens seksisme gesluip is
Ondanks enorme vooruitgang die afgelope dekades, moet vroue steeds in die wetenskappe te doen kry met vooroordele daarteen.
In April publiseer National Geographic News 'n verhaal oor die brief waarin wetenskaplike Francis Crick DNA aan sy 12-jarige seun beskryf het. In 1962 kry Crick 'n Nobelprys vir die ontdekking van die struktuur van DNA, saam met mede -wetenskaplikes James Watson en Maurice Wilkins.
Verskeie mense het opmerkings oor ons verhaal geplaas waarin opgemerk word dat een naam ontbreek in die Nobel -lys: Rosalind Franklin, 'n Britse biofisikus wat ook DNA bestudeer het. Haar gegewens was van kritieke belang vir Crick en Watson se werk. Maar dit blyk dat Franklin nie vir die prys in aanmerking sou kom nie - sy was oorlede vier jaar voordat Watson, Crick en Wilkins die prys ontvang het, en die Nobel word nooit postuum toegeken nie.
Maar selfs al het sy geleef, is dit moontlik dat sy steeds oor die hoof gesien is. Soos baie vroulike wetenskaplikes, is Franklin gedurende haar loopbaan beroof van erkenning (sien haar afdeling hieronder vir meer inligting.)
Sy was nie die eerste vrou wat verontwaardiging verduur het in die wêreld wat deur mans oorheers word nie, maar Franklin se saak is veral gruwelik, sê Ruth Lewin Sime, 'n afgetrede professor in chemie aan die Sacramento City College wat oor vroue in die wetenskap geskryf het.
Deur die eeue moes vroulike navorsers as 'vrywillige' fakulteitslede werk, krediet kry vir belangrike ontdekkings wat hulle aan manlike kollegas gemaak het, en uit handboeke geskryf wees.
Hulle het gewoonlik skamele hulpbronne gehad en het opdraande gevegte gevoer om te bereik wat hulle gedoen het, net 'om die eer aan hul mans of manlike kollegas toe te skryf', sê Anne Lincoln, 'n sosioloog aan die Southern Methodist University in Texas, wat vooroordeel teenoor vroue in die wetenskappe.
Die wetenskaplikes van vandag glo dat die houding verander het, het Laura Hoopes aan die Pomona College in Kalifornië gesê, wat baie oor vroue in die wetenskappe geskryf het - "totdat dit hulle in die gesig slaan." Vooroordeel teenoor vroulike wetenskaplikes is minder openlik, maar dit het nie verdwyn nie.
Hier is ses vroulike navorsers wat baanbrekerswerk gedoen het - en wie se name om een ​​rede onbekend is: omdat hulle vroue is.
Jocelyn Bell Burnell, gebore in 1943 in Noord -Ierland, het in 1967 pulsars ontdek terwyl hy nog 'n gegradueerde in radioastronomie was aan die Universiteit van Cambridge in Engeland.
Pulsars is die oorblyfsels van massiewe sterre wat supernova geword het. Hulle bestaan ​​bewys dat hierdie reuse hulle nie in die vergetelheid geblaas het nie - in plaas daarvan het hulle klein, ongelooflik digte, roterende sterre agtergelaat.
Bell Burnell ontdek die herhalende seine wat deur hul rotasie afgegee word, terwyl sy data ontleed wat op drie myl papier uitgedruk is van 'n radioteleskoop wat sy gehelp het om saam te stel.
Die bevinding het tot 'n Nobelprys gelei, maar die toekenning in fisika van 1974 het gegaan aan Anthony Hewish - toesighouer van Bell Burnell - en Martin Ryle, ook 'n radio -sterrekundige aan die Universiteit van Cambridge.
Die snub het 'n 'golf van simpatie' vir Bell Burnell veroorsaak. Maar in 'n onderhoud met National Geographic News hierdie maand was die sterrekundige redelik saaklik.
'Die prentjie wat mense gehad het ten tyde van die manier waarop die wetenskap gedoen is, was dat daar 'n senior man was - en dit was altyd 'n man - wat 'n hele klomp minions, jong personeel, onder hom gehad het wat nie verwag is om te dink nie , wat slegs van hom verwag is om te doen wat hy gesê het, 'verduidelik Bell Burnell, nou 'n besoekende sterrekunde -professor aan die Universiteit van Oxford.
Maar ondanks die simpatie en haar baanbrekerswerk, het Bell Burnell gesê dat sy steeds onderworpe is aan die heersende houding teenoor vroue in die akademie.
'Ek het nie altyd navorsingsgeleenthede gehad nie,' het sy gesê. Baie van die posisies wat die astrofisikus in haar loopbaan aangebied het, was gefokus op onderrig of administratiewe en bestuurspligte.
"[En] dit was baie moeilik om familie en loopbaan te kombineer," het Bell Burnell gesê, deels omdat die universiteit waar sy tydens swangerskap gewerk het, geen voorsiening vir kraamverlof gehad het nie.
Sy het sedertdien nogal 'beskermend' geword vir vroue in die akademie. Sommige individuele skole kan hulle ondersteun, maar Bell Burnell wil 'n sistemiese benadering hê om die aantal vroulike navorsers te verhoog.
Sy was onlangs voorsitter van 'n werkgroep vir die Royal Society of Edinburgh, met die taak om 'n strategie te vind om die aantal vroue op die gebied van wetenskap, tegnologie, ingenieurswese en wiskunde in Skotland te verhoog. (Kom meer te wete oor Bell Burnell.)
Esther Lederberg, wat in 1922 in die Bronx gebore is, sou grootword om die grondslag te lê vir toekomstige ontdekkings oor genetiese oorerwing van bakterieë, geenregulering en genetiese rekombinasie.
Sy is 'n mikrobioloog en is veral bekend daarvoor dat sy in 1951 'n virus ontdek het wat bakterieë - die lambda -bakteriofage - besmet, terwyl sy aan die Universiteit van Wisconsin was.
Lederberg het saam met haar eerste man, Joshua Lederberg, ook 'n manier ontwikkel om bakteriese kolonies maklik van een petriskottel na 'n ander oor te dra, genaamd replika, wat die studie van antibiotika -weerstand moontlik gemaak het. Die Lederberg -metode word vandag nog gebruik.
Joshua Lederberg se werk oor replika -plating het 'n rol gespeel in sy Nobelprys vir fisiologie of medisyne in 1958, wat hy met George Beadle en Edward Tatum gedeel het.
'Sy verdien krediet vir die ontdekking van lambda -fage, haar werk oor die F -vrugbaarheidsfaktor en veral die replika -plating', skryf Stanley Falkow, 'n afgetrede mikrobioloog aan die Stanford Universiteit, in 'n e -pos. Maar sy het dit nie ontvang nie.
Lederberg is ook nie regverdig behandel in terme van haar akademiese posisie in Stanford nie, het Falkow, 'n kollega van Lederberg, wat tydens haar gedenkdiens in 2006 gepraat het, bygevoeg. ' moes 'n volle professorale rang gehad het. Sy was nie alleen nie. Vroue is in die dae sleg behandel in die akademie. "
Chien-Shiung Wu, gebore in 1912 in Liu Ho, China, het 'n fisika-wet omvergewerp en deelgeneem aan die ontwikkeling van die atoombom.
Wu is in die veertigerjare as deel van die Manhattan -projek gewerf aan die Columbia -universiteit en het navorsing gedoen oor bestralingsopsporing en uraanverryking. Sy het na die oorlog in die Verenigde State gebly en het bekend geword as een van die beste eksperimentele fisici van haar tyd, het Nina Byers, 'n afgetrede professor in fisika aan die Universiteit van Kalifornië, Los Angeles, gesê.
In die middel van die vyftigerjare het twee teoretiese natuurkundiges, Tsung-Dao Lee en Chen Ning Yang, Wu genader om te help om die pariteitswet te weerlê. Die wet bepaal dat twee fisiese stelsels - soos atome - in die kwantummeganika dieselfde spieëlbeelde sou gedra.
Wu se eksperimente met die gebruik van kobalt-60, 'n radioaktiewe vorm van die kobaltmetaal, het hierdie wet, wat al 30 jaar lank aanvaar is, verwerp.
Hierdie mylpaal in fisika het gelei tot 'n Nobelprys van 1957 vir Yang en Lee - maar nie vir Wu nie, ondanks haar kritieke rol. 'Mense het [die Nobelbesluit] verregaande gevind,' het Byers gesê.
Pnina Abir-Am, 'n wetenskaplike historikus aan die Brandeis Universiteit, stem saam en voeg by dat etnisiteit ook 'n rol speel.
Wu sterf in 1997 aan 'n beroerte in New York.
Gebore in Wene, Oostenryk, in 1878, het Lise Meitner se werk in kernfisika gelei tot die ontdekking van kernsplitsing - die feit dat atoomkerne in twee kan verdeel. Hierdie bevinding het die grondslag gelê vir die atoombom.
Haar verhaal is 'n ingewikkelde warboel van seksisme, politiek en etnisiteit.
Nadat sy haar doktorale graad in fisika aan die Universiteit van Wene voltooi het, verhuis Meitner in 1907 na Berlyn en begin hy saam met die chemikus Otto Hahn. Hulle het hul werksverhouding meer as 30 jaar behou.
Nadat die Nazi's Oostenryk in Maart 1938 geannekseer het, het Meitner, wat Jood was, na Stockholm, Swede, gegaan. Sy het aanhou werk met Hahn, wat ooreenstem en in November van daardie jaar in die geheim in Kopenhagen vergader.
Alhoewel Hahn die eksperimente uitgevoer het wat die bewyse gelewer het wat die idee van kernsplyting ondersteun, kon hy nie 'n verduideliking gee nie. Meitner en haar neef, Otto Frisch, het met die teorie vorendag gekom.
Hahn het hul bevindings gepubliseer sonder om Meitner as mede-outeur op te neem, hoewel verskeie verslae sê dat Meitner hierdie weglating verstaan ​​het, gegewe die situasie in Nazi-Duitsland.
'Dit is die begin van hoe Meitner geskei is van die eer om kernsplitsing te ontdek,' sê Lewin Sime, 'n biografie van Meitner.
Die ander bydraende faktor tot die verwaarlosing van Meitner se werk was haar geslag. Meitner het eenkeer aan 'n vriend geskryf dat dit amper 'n misdaad was om 'n vrou in Swede te wees. 'N Navorser van die Nobel -fisika -komitee het haar aktief probeer uitsluit. Dus het Hahn alleen die Nobelprys vir chemie in 1944 gewen vir sy bydraes tot die verdeling van die atoom.
"Meitner se kollegas destyds, insluitend fisikus Niels Bohr, het absoluut gevoel dat sy 'n belangrike rol gespeel het in die ontdekking van kernsplyting," het Sime gesê. Maar aangesien haar naam nie op die aanvanklike koerant van Hahn was nie - en sy het die Nobelprys agtergelaat om die ontdekking te erken - is sy deur die jare nie met die bevinding verbind nie.
Die kernfisikus is in 1968 in Cambridge, Engeland, dood. (Lees meer oor Meitner se loopbaan.)
Rosalind Franklin, gebore in 1920 in Londen, het x-strale gebruik om 'n foto te neem van DNA wat die biologie sou verander.
Haar is miskien een van die bekendste en skandelikste gevalle van 'n navorser wat van krediet beroof is, sê Lewin Sime.
Franklin studeer in 1945 met 'n doktorsgraad in fisiese chemie aan die Universiteit van Cambridge, en spandeer daarna drie jaar aan 'n instituut in Parys waar sy x-straaldiffraksietegnieke leer, of die vermoë om die molekulêre strukture van kristalle te bepaal. (Lees meer oor haar opleiding en kwalifikasies.)
Sy keer terug na Engeland in 1951 as navorsingsgenoot in John Randall se laboratorium aan King's College in Londen en ontmoet gou Maurice Wilkins, wat sy eie navorsingsgroep gelei het wat die struktuur van DNA bestudeer het.
Franklin en Wilkins het aan aparte DNA -projekte gewerk, maar volgens sommige rekeninge het Wilkins die rol van Franklin in Randall se laboratorium as die assistent beskou as die hoof van haar eie projek.
Intussen het James Watson en Francis Crick, albei aan die Universiteit van Cambridge, ook probeer om die struktuur van DNA te bepaal. Hulle het met Wilkins gekommunikeer, wat op 'n stadium Franklin se beeld van DNA - bekend as Foto 51 - sonder haar medewete gewys het.
Foto 51 het Watson, Crick en Wilkins in staat gestel om die korrekte struktuur vir DNA af te lei, wat hulle in 'n reeks artikels in die tydskrif Nature in April 1953 gepubliseer het. Franklin het ook in dieselfde uitgawe gepubliseer, met verdere besonderhede oor die struktuur van DNA.
Franklin se beeld van die DNA -molekule was die sleutel tot die ontsyfering van die struktuur, maar slegs Watson, Crick en Wilkins het die Nobelprys vir fisiologie of medisyne in 1962 ontvang vir hul werk.
Franklin sterf in 1958 in Londen aan eierstokkanker, vier jaar voordat Watson, Crick en Wilkins die Nobel ontvang het. Aangesien Nobelpryse nie postuum toegeken word nie, sal ons nooit weet of Franklin 'n aandeel in die prys vir haar werk sou ontvang het nie. (Lees meer oor Franklin en foto 51.)
Nettie Stevens, wat in 1861 in Vermont gebore is, het studies uitgevoer wat van kardinale belang was om te bepaal dat die geslag van 'n organisme deur sy chromosome bepaal word eerder as omgewings- of ander faktore.
Nadat sy haar doktorsgraad aan die Bryn Mawr College in Pennsylvania ontvang het, het Stevens aan die universiteit voortgegaan as 'n navorser wat seksbepaling bestudeer het.
Deur te werk aan meelwurms, kon sy aflei dat die mannetjies sperms produseer met X- en Y -chromosome - die geslagschromosome - en dat wyfies voortplantingselle met slegs X -chromosome produseer. Dit was bewyse wat die teorie ondersteun dat geslagsbepaling deur die genetika van 'n organisme gelei word.
Daar word gesê dat 'n medenavorser, genaamd Edmund Wilson, soortgelyke werk verrig het, maar later tot dieselfde gevolgtrekking gekom het as Stevens.
Stevens het die slagoffer geword van 'n verskynsel wat bekend staan ​​as die Matilda -effek - die onderdrukking of ontkenning van die bydraes van vroulike navorsers tot die wetenskap.
Thomas Hunt Morgan, destyds 'n prominente genetikus, word gereeld erken dat hy die genetiese basis vir geslagsbepaling ontdek het, sê die Hoopes van Pomona College. Hy was die eerste wat 'n genetiese handboek geskryf het, en hy wou sy bydraes vergroot.
'Handboeke het hierdie verskriklike neiging om dieselfde bewys as ander handboeke te kies,' het sy bygevoeg. Stevens se naam hou dus nie verband met die ontdekking van seksbepaling nie.
Hoopes twyfel nie daaraan dat Morgan skuld aan Stevens was nie. 'Hy het destyds met ander wetenskaplikes oor sy teorieë gekorrespondeer,' het sy gesê. "[Maar] sy briewe heen en weer met Nettie Stevens was nie so nie. Hy het haar gevra vir besonderhede van haar eksperimente."
"Toe sy sterf [aan borskanker in 1912], skryf hy oor haar in Science, en skryf dat hy dink dat sy nie 'n breë siening van die wetenskap het nie," het Hoopes gesê. 'Maar dit is omdat hy haar nie gevra het nie.'
En nou wil ons vra: Wie sou u by hierdie lys van vroulike navorsers voeg wat nie die krediet gekry het wat hulle verdien vir hul werk nie?
Na 'n eeu van agteruitgang begin die algehele aantal wilde tier opwaarts tik. Op grond van die beste beskikbare inligting, is tierbevolkings stabiel of neem dit toe in Indië, Nepal, Bhoetan, Rusland en China. Na raming bly daar 3,900 tiere in die natuur, maar baie meer werk is nodig om hierdie spesie te beskerm as ons die toekoms daarvan in die natuur wil verseker. In sommige gebiede, insluitend 'n groot deel van Suidoos -Asië, is tiere steeds in 'n krisis en daal dit in getal.
Daar is twee erkende subspesies van tier*: die kontinentale (Panthera tigris tigris) en die Sunda (Panthera tigris sondaica). Tiere, wat die grootste van al die groot Asiatiese katte is, vertrou hoofsaaklik op sig en klank eerder as op reuk om te jag. Hulle jag gewoonlik alleen en bekruip prooi. 'N Tier kan meer as 80 pond vleis op een slag eet. Tiere gee gemiddeld twee tot vier welpies elke twee jaar geboorte. As al die welpies in een werpsel vrek, kan 'n tweede werpsel binne vyf maande geproduseer word.
Tiere word oor die algemeen onafhanklik op ongeveer tweejarige ouderdom en bereik seksuele volwassenheid op drie of vier jaar vir vroue en vier of vyf jaar vir mans. Jeugsterftes is egter hoog - ongeveer die helfte van alle welpies oorleef nie meer as twee jaar nie. Dit is bekend dat tiere in die natuur tot 20 jaar oud word.
Mannetjies van die groter subspesie, die kontinentale tier, kan tot 660 pond weeg. Vir mans van die kleiner subspesies - die Sunda -tier - is die boonste reeks ongeveer 310 pond. Binne beide subspesies is mans swaarder as wyfies.
Tiere is meestal alleen, afgesien van assosiasies tussen ma en nageslag. Individuele tiere het 'n groot gebied, en die grootte word meestal bepaal deur die beskikbaarheid van prooi. Individue merk hul domein met urine, ontlasting, harkies, skrape en stem.
In hul hele reeks word tiere deurlopend onder druk geplaas deur stropery, vergeldingsmoorde en habitatverlies. Hulle word gedwing om mee te ding om ruimte met digte en dikwels groeiende menslike bevolkings.
*Nuwe subspesie klassifikasies
Sedert 2017 herken IUCN twee tier -subspesies, algemeen bekend as die kontinentale tier en die Sunda -eiland tier. Alle oorblywende eiland tiere word slegs in Sumatra aangetref, met tiere in Java en Bali wat nou uitgesterf het. Dit staan ​​in die volksmond bekend as Sumatraanse tiere.Die kontinentale tiere bevat tans die Bengaalse, Maleise, Indochinese en Amoer (Siberiese) tierpopulasies, terwyl die Kaspiese tier in die natuur uitgesterf het. Daar word vermoed dat die Suid -Chinese tier funksioneel uitgesterf het.
Veldmaarskalk sir Douglas Haig: Eerste Wêreldoorlog se ergste generaal
Om die Somme -slagveld in Noord -Frankryk te besoek, gaan meestal oor van die een begraafplaas van die Commonwealth Graves Commission. Die begraafplase is oral, sommige baie klein, en bestaan ​​slegs uit 'n handjievol wit Portland -marmerstene, met baie opskrifte: 'n Soldaat van die Groot Oorlog / Aan God bekend. 'N Mens sien soveel van hierdie begraafplase en soveel klippe - saam met die uitgestrekte gedenkteken in Thievpal met die name van ongeveer 70 000 Britse soldate wie se lyke nooit herstel is nie - dat jy na 'n paar uur gevoelloos voel. Oorweldig.
Die omvang van die stryd verdoof nog steeds die verbeelding. Die Somme was 'n epos van slagting en nutteloosheid, 'n vermorsing van vermorsing van mense en materiaal soos die wêreld nog nooit gesien het nie. Op die oggend van 1 Julie 1916 het 110 000 Britse infanteriste "bo -oor" gegaan. Binne 'n paar uur was 60 000 van hulle dood. Byna 20 000 hiervan was óf al dood óf hulle sou aan hul wonde sterf, waarvan baie dae lank tussen die loopgrawe, in geenmansland, bly lê het nie. Die aanvallende magte het nie een van hul doelwitte bereik nie.
'N Personeel -kolonel het egter die wang gehad om te skryf: "Die gebeure van 1 Julie het die gevolgtrekkings van die Britse hoër bevel bewys en die taktiese metodes wat dit gebruik, regverdig."
Veldmaarskalk sir Douglas Haig, stafhoof van die British Expeditionary Force (BEF) en argitek van die geveg, was klaarblyklik dit eens. Op die dag na die debakel, waarin hy verklaar dat die vyand 'ongetwyfeld geskud is en min reserwes in die hand het', bespreek hy met ondergeskikte metodes om die offensief voort te sit.
Wat hy gedoen het, met 'n soort van transendente koppigheid, vir nog vier maande, totdat die winterweer 'n einde aan die veldtog gedwing het, indien nie die geveg nie. Teen daardie tyd het Haig se weermag meer as 400 000 slagoffers gely. Vir die Britte, in die ernstige oordeel van die bekende militêre historikus John Keegan, "was die geveg die grootste tragedie ... van hul nasionale militêre geskiedenis" en "was die einde van 'n tydperk van lewensbelangrike optimisme in die Britse lewe wat nog nooit herstel is nie."
Maar Haig was nog nie klaar nie.
Die groot bevelvoerders van die geskiedenis fassineer ons, en ons lees hul biografieë op soek na een of meer karaktereienskappe wat volgens ons die sukses was. By Napoleon dink ons ​​byvoorbeeld aan verbeelding. In Lee sien ons vermetelheid. Wellington, kalmte. Hannibal, waaghalsig. Natuurlik blyk dit dat ware groot generaals al hierdie eienskappe tot 'n mate besit. Hulle is kunstenaars van die aard, wat intelligensie, intuïsie, moed, berekening en baie ander eienskappe in een persoon kombineer, wat hulle toelaat om te sien wat ander nie kan nie en om op te tree op die regte tyd. Vir studente in die militêre geskiedenis is die vraag wat groot bevelvoerders maak, onuitputlik fassinerend.
Ons is natuurlik nie meer geïnteresseerd in onsuksesvolle generaals as wat ons graag wil lees oor balspelers wat 'n leeftyd van 200 jaar bereik het nie. Daar is niks opbouend in die biografie van, byvoorbeeld, Ambrose Burnside of een van die generaals van die Unie wat deur Stonewall Jackson in die Shenandoah -vallei geteister word nie.
Maar Douglas Haig is moontlik die groot uitsondering op hierdie reël. Eerstens omdat hy steeds verdedigers het wat, ondanks die vele begraafplase en onoortuigende, duur gevegte, sou beweer dat hy in werklikheid nie 'n onsuksesvolle bevelvoerder was nie. Aan die einde van die oorlog was die leër wat hy beveel het - en byna verwoes het -, indien nie oorwinnend nie, duidelik aan die wenkant. Aan die ander uiterste kan 'n mens egter oortuigend argumenteer dat Haig nie bloot sy gestelde doelwitte in die groot gevegte van die Somme en Ieper bereik het nie. Hy het in 'n baie groter sin misluk, klassiek misluk op die manier van Pyrrhus, wat na die geveg by Asculum geklaag het: 'Nog 'n oorwinning oor die Romeine en ons is ongedaan gemaak.'
Hoewel die geskil oor Haig nog nooit opgelos is nie, was daar geen twyfel oor sy geskiktheid vir bevel nie toe hy die Britse magte aan die Wesfront oorgeneem het ná die mislukkings van 1915. Die gevegte by Arras en Loos was sleg beplan en bestuur, gevange geneem min grond en het tot gevolg gehad dat dit destyds groot ongevalle was. Toe - BEF -bevelvoerder, Sir John French, was uitgeput, gedemoraliseer en het geen vertroue in homself en dié van sy onmiddellike ondergeskiktes nie. Hy is vervang deur Haig, wat volgens Winston Churchill die eerste offisier van die Britse leër was. Hy het elke kwalifikasie verwerf, elke ervaring opgedoen en in elke aanstelling wat vir die Algemene Kommando benodig is, gedien. " En Haig was so selfversekerd as wat hy gekwalifiseer het. Churchill, weereens: "Die agting van sy militêre kollegas het 'n gesonde eweknie gevind in sy eie selfvertroue. Hy was net so seker van homself aan die hoof van die Britse leër as 'n landgenoot op die grond waarvoor sy voorouers getrap het. geslagte en aan wie se verbouing hy sy lewe gewy het. "
Die 'country gentleman' meme is veral geskik in die geval van Haig. Die man het 'n ding vir perde gehad, wat verstaanbaar is by iemand wat 'n kavaleriebeampte was tydens die kinderjare van die binnebrandenjin. Maar Haig se gehegtheid aan die perd was blywend en hardkoppig, en hy het so ver gegaan om te beweer dat die masjiengeweer 'n oorskatte wapen was - veral teen die perd.
Die generaals, sê die sinici, veg altyd die laaste oorlog. Vir sover dit waar is, kan hulle verskoon word, aangesien hulle moontlik geen direkte ervaring van die volgende oorlog kan hê nie. Maar Haig het nog lank na die oorlog in die kavallerie geglo dat hy eintlik veg - die Eerste Wêreldoorlog - dat berede soldate absurd kwesbaar en verouderd was.
Haig het 'n belangrike rol vir die perd in sy meesterstuk, die Somme -offensief, voorgestel. Die stryd word oor die algemeen en verkeerdelik onthou terwyl 'n mens besluit het om dit uit te neem. (Dit het selfs op daardie telling misluk, aangesien die Geallieerdes meer mans as die Duitsers verloor het.) Haig, volgens die algemene denke, het aangeval en aangeval - selfs al was die grond wat sy manne gekry het, meter vir bloed, sonder enige militêre maatreël nutteloos - om die Duitsers te verslyt. Uitputting is nooit 'n geïnspireerde strategie nie en is gewoonlik 'n toevlugsoord vir 'n bevelvoerder wat niks beters kan bedink nie. En Haig was, indien enigiets, verbeeldingloos. Soos Paul Fussell in sy onontbeerlike bundel The Great War and Modern Memory skryf: "In 'n situasie wat die militêre ekwivalent van verstand en uitvinding vereis, het Haig niks gehad nie."
Tog, ter verdediging, is dit duidelik dat Haig eerlikwaar geglo het dat 'n massiewe frontaanval deur Britse infanterie 'n gat in die Duitse lyn sou maak, waardeur sy kavallerie dan tot eer sou kom. By verskeie geleenthede is berede troepe grootgemaak in afwagting van die uitbreek wat natuurlik nooit plaasgevind het nie.
Kritici van Haig is op hierdie punt berouloos - die man was so vol vertroue in sy verouderde idees dat hy nooit toegelaat het dat werklike ervaring op die slagveld hulle uitdaag nie. Sy fantasieë oor kavallerie -aanklagte in die oop land word gekombineer met sy aandrang om infanterie in netjiese geledere in 'n stadige stap teen infanterie te stuur, hoe beter om beheer te behou. Andrew Jackson het tydens die oorlog van 1812 die gebrek aan hierdie aanvalmetode aangetoon, en die Amerikaanse burgeroorlog het die punt werklik by 'n dosyn verskillende geleenthede huis toe gedryf. Maar as Haig ooit van Cold Harbor gehoor het, het hy duidelik nie geglo dat die lesse dit op Britse soldate geld nie. En die Konfederate wat binne 20 minute 7 000 Unie -troepe afgesny het, het nie eens masjiengewere nie.
Toe die afskuwelike 142 dae lange beproewing van die Somme uiteindelik verby was, was die gevoel in die Britse regering "nie meer Sommes nie". Dit lyk asof die politici iets geleer het, maar Haig nie. Hy wou nog 'n geveg voer, net soos die Somme, net groter, en op 'n terrein wat nog minder geskik was vir die offensief. Hierdie keer, by die berugte Ieper in Vlaandere, het hy geglo dat hy dit reg sou kry en die oorlog sou wen. Die kavallerie sou natuurlik die dag dra.
Teen die somer van 1917 het frontaanvalle rampspoedig op en af ​​langs die Westelike Front misluk. Na sy laaste poging om die Duitse lyn deur te breek, het die Franse leër gebreek en gemut. Haig het geen nuwe taktiek te bied nie, en die enigste tegnologiese vooruitgang wat enige belofte getoon het, was die tenk. Daar was egter moontlik geen terrein langs die hele 300 kilometer van die Wesfront wat minder geskik was vir tenkoorlogvoering as die nat, laagliggende grond van Vlaandere nie.
Maar Haig en sy personeel was subliem vol vertroue, en soos Churchill droogweg uitwys, "het die hoop op beslissende oorwinning gegroei met elke tree weg van die Britse frontlyn en tot absolute oortuiging in die departement van intelligensie gekom." Die burgerlike base van Haig in Londen was egter skepties. Die nuwe premier, Lloyd George, wou defensief aan die Westelike Front baklei terwyl hy wag dat die Amerikaners, nou in die oorlog, in beslissende getalle in Europa sou aankom.
Haig het die daaropvolgende politieke stryd gevoer met gebruiklike wroeging en het die oorhand gekry in die burokratiese loopgrawe. Hy het alles wat hy wou hê, in die weg geruim vir mense en materiaal vir wat bekend gestaan ​​het as Derde Ieper of Passchendaele, 'n stryd wat onder meer onthou word vir onder meer so nat terrein dat die hele wêreld skynbaar bestaan ​​het uit modder en dopgate gevul met vuil water. Trouens, in geen landstryd in die geskiedenis het soveel mans gesterf deur te verdrink nie.
In Churchill se verwoestende oordeel het Haig "die manlikheid en die gewere van die Britse leër byna vernietig". Keegan is ook genadeloos: "Op die Somme het [Haig] die blom van die Britse jeug na Passchendaele laat sterf of vermink, en hy het die oorlewendes in die neerslagtigheid laat val."
Van die laaste aanval wat die verwoeste, sinnelose klein dorpie Passchendaele gedra het, het die Britse militêre historikus J.F.C. Fuller het geskryf: "Om aan te hou ... in hierdie takties onmoontlike stryd was 'n onverskoonbare stuk swaarkry van Haig."
Dit is die sleutel tot die mislukking van Haig as generaal. Elke deug word 'n fout wanneer dit tot oormaat gedryf word. Durf word onstuimigheid. Versigtigheid word onoplosbaar. Wil en besluitneming word koppigheid en koppigheid. Haig het klaarblyklik geglo dat wil en besluit enige struikelblok kan inhou. Selfs modder en masjiengewere. Derde Ieper was die geveg wat aanleiding gegee het tot die verhaal van stafhoof van Haig wat na die front gedryf word, en terwyl hy die modderige woestyn bekyk, in trane uitbreek en sê: "Goeie God, het ons regtig manne gestuur om hierin te veg? "
'Dit word erger,' sê sy bestuurder, 'verder op.'
Fussell, onder andere, vind die verhaal 'n bietjie te goed, en sommige van Haig se verdedigers beskou dit as 'n laster om te impliseer dat die veldmaarskalk en sy personeel so blatant onbewus was van die werklike toestande op die slagveld. 'N Mens wonder hoekom hulle protesteer: Dit sou erger lyk as hulle eintlik mans na die voorkant sou weet en aanhou stuur, waar die Duitsers in 'n letterlike moeras in Churchill se onvergeetlike frase' elke sentimeter grond met afpersing verkoop het '.
Die beskuldiging teen Haig en sy aandrang met 'n koppige kop om teen Derde Ypres te veg teen 'n koste van meer as 250 000 Britse ongevalle, is nie bloot 'n verlies nie, alhoewel dit genoeg sou wees. Wat die status van Derde Ieper verseker as een van die grootste militêre foute in die geskiedenis, is die feit dat hoewel Haig dit as 'n oorwinning beskou het, die stryd amper om die Geallieerdes verloor het.
Aan die einde van 1917 en vroeg in 1918 het die Duitsers troepe van Rusland na die Westelike Front verskuif en begin voorberei op hul eie groot offensief teen 'n Britse leër wat so erg geteister is dat dit verplig was om die aantal bataljons in 'n afdeling van 13 na 10 te verminder Die land was nou, in die koue frase van Churchill, "om deur die streng wette die oorblywende manlikheid van die nasie in die wiele te ry. Seuns van 18 en 19, bejaarde mans tot 45, die laaste oorlewende broer, die enigste seun van sy ma (en sy 'n weduwee), die vader, die enigste ondersteuning van die gesin, die swakkes, die verbruikers, drie keer gewond - almal moet hulle nou voorberei op die seis. "
Daar was geen alternatief nie. Die manne wat die lyn teen Ludendorff se groot lente -offensief moes verdedig het, was, in die woorde van die grimmige sloot, "Hang in die ou doringdraad."
Haig het versterkings nodig gehad. Daar was troepe beskikbaar oor die kanaal, maar Lloyd George sou hulle nie stuur uit vrees dat Haig, net soos 'n tiener met 'n nuwe kredietkaart, tot die uiterste sou spandeer. En Haig het hom alle redes gegee om dit te glo. As daar diep wantroue tussen burgerlike en militêre leierskap was, was Haig die skuld daarvoor. In sublieme selfvertroue het hy altyd groot sukses beloof en, soos die gebeure ontvou het, die definisie van sukses verander. Hy voel dus minagtend vir die politici, en hulle vir hom. Die politici was reg, maar het nie die moed gehad om op hul oortuigings op te tree en Haig af te dank nie. Die kompromie - om hom sy bevel te behou, maar om die reserwes te ontken wat hy nodig gehad het - was die ergste van baie slegte alternatiewe.
Toe die Duitse offensief op 21 Maart soos 'n groot golf breek, het die Britse weermag meer veld verloor as wat dit in enige van die groot offensiewe van Haig gewen het. Uiteindelik het die Britte vasgehou, maar skaars. En die Duitsers het nou die prys van uitputting betaal, wat in hierdie oorlog harder op die aanvallers geval het as die verdedigers. Die Britte en die Franse het miljoene mans in nuttelose oortredings vermors. Maar nou kom die Amerikaners om die vermorsde bataljons te vervang. Duitsland het nie 'n Amerika om hulp te verleen nie.
So het die gety gedraai, en met Haig wat nog steeds die BEF beveel het, het die Geallieerdes die Duitsers teruggedruk en eers 'n skietstilstand gedwing en daarna die noodlottige gebrekkige Verdrag van Versailles. Hulle was te swak om die vyand heeltemal van die grond af te dryf wat hy in 1914 verower het, sodat die Duitsers geglo het dat hulle eintlik nooit verslaan is nie. Die Geallieerdes kon nie nadruklik genoeg die punt maak nie, omdat hulle te veel krag op die Somme, rondom Ieper en in ander onoortuigende offensiewe verspil het. As Haig 'n seëvierende bevelvoerder was, soos sy verdedigers beweer, was sy oorwinning nie deurslaggewend genoeg om onder andere Adolf Hitler te oortuig nie.
Na die oorlog het Haig iets van 'n ongemaklike figuur geword vir die Britse regering. Hy word in die volksmond as 'n held uitgebeeld en geld en titels gekry, maar nooit 'n ander werk nie. Hy het onbaatsugtig aan veterane se sake gewerk, en toe hy in 1928 sterf, het 200 000 daarvan deur sy kis ingedien - mans wat onder sy afgeleë, onwrikbare bevel gedien het, waar generaals in die kastele geslaap en sjampanje gedrink het terwyl soldate in loopgrawe en dopgate gewoon het .
Vroeë biografieë was lofwaardig, en Haig het sy bes gedoen om dit te verseker deur materiaal aan die skrywers te stuur. Toe kom die onvermydelike herwaardasies. B.H. Liddell-Hart, 'n gesiene militêre historikus wat aan die Westelike Front gewond is, het van bewonderaar tot skeptikus tot onophoudelike kritikus gegaan. Hy skryf in sy dagboek:
Hy [Haig] was 'n man met uiterse egoïsme en 'n totale gebrek aan omgee - wat tot sy oorweldigende ambisie honderdduisende mans opgeoffer het. 'N Man wat selfs sy mees toegewyde assistente sowel as die regering wat hy gedien het, verraai het. 'N Man wat sy doel bereik het deur bedrog wat nie net immoreel was nie, maar ook krimineel.
Haig se militêre reputasie het selfs in die heersende houding van versoening gedink. Niks, dink ek, was nog 'n Somme werd nie. Maar natuurlik het die wêreld - ook die Britte - weer oorlog toe gegaan. Vir die hele slagting was die oorlog van Haig onoortuigend en moes dit weer gevoer word. En na hierdie een het die seeveranderinge wat deur die eerste van die wêreldoorloë aan die gang gekom het, duidelik verskyn. Brittanje was nie meer 'n keiserlike mag nie, en die ou Edwardiaanse sekerhede het verbrokkel. Net soos die sosiale klas wat hom voortgebring het, was Haig nie net 'n geskil nie, maar ook van minagting. 'N Dowwe, ongevoelige, verbeeldinglose, selfvoldane "kolonel Blimp" van die ergste soort. Haig is wreed bespot, eers in die satiriese musiekblyspel Oh! What a Lovely War en dan in die 1989 -komediereeks Blackadder Goes Forth in 1989.
Hy het nog sy verdedigers, maar hulle was in die laaste loopgraaf en het skaars vasgehou. Hulle boeke het aangevoer dat Haig 'n nuuskierige, vindingryke soldaat was wat die taktiese waarde van masjiengewere en tenks werklik waardeer het. Voordat hy egter dood is, het Haig self sy kritici ammunisie gegee deur in die openbaar en hardnekkig vas te hou aan sy verouderde sekerhede. So laat as 1926 was hy nog in staat om dit oor die toekoms van oorlogvoering te skryf:
Ek glo dat die waarde van die perd en die geleentheid vir die perd in die toekoms waarskynlik so groot soos altyd sal wees. Vliegtuie en tenks is slegs bykomstighede vir die manne en die perd, en ek is seker dat u mettertyd net soveel nut sal hê vir die perd-die goed geteelde perd-as wat u ooit in die verlede gedoen het.
Verbasend dat enige man wat daar was nog 10 jaar na die Somme in kavallerie kon glo. Maar dit is 'n bietjie oor 'die goed geteelde perd' wat die spel regtig weggee. Haig was ongetwyfeld 'n slagter, soos sy ernstigste kritici beweer het, maar hy was veral 'n pompeuse dwaas.
Kyk die video: Top meest moderne aanvalsgeweren ter wereld die bekend zijn bij het publiek (Januarie 2022).