Dis wat die poskaart lees. Melanie kon skaars haar oë glo, dis nie aldag dat sy darem iets losslaan nie. Sy het n kaartjie gewen. Dis vir haar n prys en n half want sy wen nooit nie – nie eers die Lotto nie. Dit was maar slegs n maand terug toe sy toevallig op die bladsy in die tydskrif afkom dat n nuwe “damesklub” juis in n nabye dorp sou oopmaak. Sy onthou duidelik die advertensie wat in die hoek van die blad vertoon was : ‘MANNE VAN STAAL”
Die ketel het ook pas gekook en vinnig word koffie gesluk terwyl sy op die rusbank neerplof langs die telefoon. Haar stywe kort rokkie het hoog opgetrek in die proses – juis die kledingstuk waaroor haar bestuurder die anderdag as uitdagend verwys het. Maar wie kan sy saamnooi? Haar vriendinne by werk? Nee wat, met so iets wil sy hulle nie betrek nie. Werk en plesier meng nie saam nie. . Ja, Ilse en Liezel is haar enigste opsie – hulle ken mekaar immers al jare, boonop is hulle game vir alles.
Intussen kan Melanie nou voel dat Chad ook nie ver is nie, maar vir geen oomblik oorweeg sy dit om hom uit die mond te haal nie. Sy wil dit voel en proe, sy wil dit ondervind, sy wil die manstof hê. Sy bobene verstyf en sy kan voel dat Chad nou sy vloeistof gaan laat vloei. Maar sy byt vas. Die volgende oomblik kom Melanie so hard dat sy skoon duiselig begin raak en terselfde tyd laat los Chad sy manlikheid en vul haar mond met n soet smaak. Niks word gemors nie en sy maak hom heeltemal leeg. Hy glimlag van verligting.
Sy kyk op met n breë smile terwyl van sy malike stof nog by haar mondehoeke blink. Hy bedank haar met n fluister in die oor en sy kan sien dat die twee ander maats ook nou aan die oppak is. Al drie vriendinne is nou so uitgeput na al die mannewales dat hulle skaars kan regop sit.