#Olympics: Die groot skoonheid van Rome 2024 - EU Reporter
Lid van die wetenskaplike komitee vir sport en burgerskap en wetenskaplike adviseur oor nuusmedia, Rosarita Cuccoli, skryf oor waarom daar nie na Rome gekyk moet word in die Olimpiese bod in 2024 nie.
In Italië het die tema van die Olimpiese bod vir 2024 tot dusver nog nie die nuus gehaal nie. Die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK) sal die gasheerstad in September 2017 kies en die Spele word oor agt jaar gehou. Dit lyk nog ver. Boonop word Parys en Los Angeles alom beskou as die voorlopers, met miskien 'n potensiële voordeel vir Parys, aangesien Los Angeles in 'n later stadium by die groep kandidaatstede aangesluit het, nadat Boston verlede Augustus uitgesak het. Die kandidaatskap van Rome begin nou eers momentum kry. Die Italiaanse hoofstad het voorheen die Spele in 1960 aangebied. Boedapest is op die oomblik die vierde oorblywende stad aan die gang.
Die aanbiedingsgeleentheid van Rome se kandidatuur is op 17 Februarie gehou, dieselfde dag waarop die aanvanklike boddossier by die IOC ingedien is. Die seremonie is regstreeks om 10:30 op die nasionale televisie uitgesaai. Dit was 'n geleentheid vir die pers om die openbare mening daaraan te herinner dat Rome ook een van die kandidaat-stede vir die Olimpiese Spele is! Die breër mediadekking was allesbehalwe imposant, maar een ding was duidelik vir diegene wat die nuus gevolg het: die historiese monumente van Rome is die kern van die stad se poging om die Olimpiese Spele in 2024 op te stel. Voorlopige lokaalplanne vra vir strandvlugbal by die Circus Maximus en 'n nagtelike parade van atlete by die Colosseum. Dit is inderdaad 'n wenargument. In 2014 wen The Great Beauty van Paolo Sorrentino die Oscar vir die beste vreemde taalfilm, tesame met 'n magdom beste kinematografie-toekennings. Die film, wat in Rome afspeel, is 'n fees vir die sintuie, met sy asemrowende beelde van die Ewige Stad, al is Rome self "net" op die agtergrond. Die plot fokus hoofsaaklik op kulturele en politieke uitputting deur die verhale van 'n groep dekadente karakters en hul gevoel van onvervuldheid.
Behalwe vir die artistieke meriete, is hierdie film 'n goeie metafoor van die manier waarop Italianers hulself sien, en vertel ons iets oor waarom Rome se kandidatuur geleidelik en tog geleidelik na vore kom, sonder te veel geraas. Na raming word 60 persent van die hele wêreld se kunsskatte in Italië gevind. Italianers is te midde van skoonheid gebore en aanvaar dit amper as vanselfsprekend. Soos in die film, is dit op die agtergrond, maar veronderstel dat dit hul uiteindelike wenkaart is en dit oorspeel, maar kyk baie na hul perke. Italianers aanvaar amper nooit vooraf dat hulle sal wen nie. Dit is nie noodwendig die beste strategie om na vore te kom nie, sou 'n mens kan sê, maar teenstanders - in hierdie geval die ander kandidaat-stede vir die 2024-Spele - moet maar versigtig wees en hulself nie bespot as swak nie.
Rome vul die nuus om ander redes as die Olimpiese bod, want 'n reeks skandale het die afgelope paar maande die politieke lewe van Italië se hoofstad geskok. Die sogenaamde korrupsie-aangeleentheid "Mafia Capitale", die voortydige bedanking van die burgemeester van die stad, Ignazio Marino, en die "Vatileaks" -openbaringe, enkele dae voor die aanvang van die spesiale viering van die pous, het 'n ongekende situasie geskep. nuusmedia met baie dringende onderwerpe om te hanteer.
Italië het die FIFA-wêreldkampioenskap in 1982 in Spanje gewen net na die uitbreek van 'n groot skandaal in Serie A oor wedstrydknoeiery en onwettige verbintenis. Die Azzurri, wat luidkeels deur die media gekritiseer is, het op 'n verduistering van die pers besluit, met slegs die afrigter en die kaptein wat aangestel is om met die pers te praat. Uiteindelik het Italië die toernooi gewen. Italië se veldtog in die Wêreldbeker-sokkertoernooi in 2006, wat deur Duitsland aangebied is, het 'n paar maande na die uitbarsting van Calciopoli begin, 'n nuwe skandaal vir wedstrydknoeiery wat sommige topspanne in Serie A en Serie B betrek het. Te midde van algemene pessimisme en allerhande negatiewe voorspellings , het die Azzurri uiteindelik in Berlyn geseëvier en hul vierde Wêreldbeker gewen.
Met betrekking tot die bod vir die Olimpiese Spele in 2024, weet ons nie wat die bakkie sal wees. Die geskiedenis het bewys dat vroeë gunstelinge soms wen en soms nie. In elk geval, het die geskiedenis ook getoon dat Italië dikwels na vore as 'n meer ernstige aanspraakmaker as sy mededingers verwag het.
Die mediadekking wat Rome se bod tot dusver ontvang het, stem ooreen met die hiërargie van die nuus, in hierdie spesifieke fase van die stad se geskiedenis, en 'n sekere wysheid om 'n oorwinning wat nog nie behaal moet word nie, te bevorder. Hierdie betreklik lae profiel mag die ander deelnemers nie mislei nie, aangesien die sterk punte van Italië en die skoonheid van Rome goed op die agtergrond is, en mettertyd gereed is om te verskyn.