Onlangse gesinsfoto's, geneem deur die talentvolle jong fotograaf, Nielen Bottomley, wat ook op 'n stadium 'n housemate was.
daar nog iemand saam met ons in die huis bly, waarvan die identiteit op hierdie stadium nog onbekend is. Wie anders sal dan die leë waterbottels terugsit in die yskas. Of altyd die kaas opeet (want tegnies, as jy die laaste stukkie geëet het, het jy dit mos opgeëet). Of durf om daardie sjokolade te eet wat my ma vir haar verjaarsdag gekry het. Of die wyn gedrink het wat sy by die Moslem vrou by die werk gekry het.
Ek het nie geweet dat die Belge fisies, emosioneel en moreel in staat is tot die vertering van die hoeveelheid vleis wat ek die Saterdagmiddag sien verdwyn het in (met die uitsondering van ons 3 Suid-Afrikaners) Belgiese monde nie. En ek praat nie van die gebruiklike tpp (tjop per persoon) nie. Nee, waarmee ons hier te doen gehad het was die
iindidi ngeendidi slaaie wat op die tafel agtergebly het, met (bykans) leë vleispotte wat die aandag op die voorgrond getrek het. Hulle het langtand aan die chakalaka geëet – wat op versoek gemaak is omdat die naam kwansuis so snaaks is, sonder dat daar noodwendig geweet is wat die inhoud behels. Ek vermoed die chakalaka was bietjie sterker as hulle…
Dis ook nie net die etery wat nie so diskreet was soos verwag nie. Die kuier met familie en vriende om die braaivleisvuur (in hierdie geval, braaivleischarcoal) was vrolik, jolig en uitbundig. En nie versigtig nie. Dit het ons (die Suid-Afrikaanse geselskap) ‘n rukkie geneem om te besef dat dit nie per abuis was dat daar herhaaldelik vir die ouma
dieselfde scenario hom ‘n paar keer afgespeel, natuurlik meer tot die vermaak van diègene wat dan nie weer oor en oor na dieselfde storie hoef te luister, en op die regte plekke hoef te knik nie. Maar laat niemand sê dat die ouma se geselskap nie geniet word nie. Die mense het baie gelag. Amper so baie soos toe Rezel in haar poging tot Nederlands per abuis gesê het dat ons baie ‘gevogelen’ in die park gesien het. Tot haar ongemak, en die vermaak van die toeskouers, het sy agtergekom dat daar ‘n groot verskil tussen ‘gevogelen’ en ‘gevogelte’ is (soek dit op as jy ouer as 18 is).
En ek belowe dat alle Suid-Afrikaners nie sulke moeilike name soos Anreza, Rezel en Alismi het nie. Maar julle is natuurlik baie welkom om self te kom kyk – Januarie 😉
Ek het ook nie massas Suid-Afrikaners ontmoet saam met wie ek elke naweek gebraai het nie. Maar ek het vir Alismi ontmoet…’n Au pair uit Citrusdal wat sommer gou-gou ‘n baie goeie vriendin geword het. Met wie ek vir ure in Afrikaans kon praat oor die Belge, hulle
Dis eers toe ek met klammerige oë vir Suzaan op Gent-Sint Pieters stasie omhels, dat ek agterkom dat ek die laaste paar treë na haar toe gehardloop het. Dit moes bietjie belaglik gelyk het, defnitief nie ‘n toneel wat homself elke dag op daardie einste stasie afspeel nie. Maar hoe dan anders? Nadat ons 2 jaar saam in Stellenbosch gebly het, het sy vir ‘n jaar in Suid Korea gaan skoolgee. En net voor sy terug is, tjaila ek toe Gent toe. So, volgende keer wat jy 2 meisies op ‘n stasie na mekaar toe aangehardloop sien kom, dink dalk daaraan dat hulle mekaar vir ‘n jaar en ‘n half nie gesien het nie.
Dis nou alles goed en wel as die queen Ierland vir die eerste keer ooit besoek. Dis ook nog ok as ons eerste besoek ooit aan Dublin met hierdiè besoek saamval. Waar die probleem egter ingekom het, is toe baie van die paaie gesluit was juis vir die rede. So tussendeur geslote paaie en bietjie reën, het ons ons dag in Dublin gevul met doen-
Ek dink nie ek word uitermate deur my emosies beheer nie. Ek dink ook nie ek is die kop-mens soos my sielkundige (ook in die volks
Ek het besef dat ek min weet. Nee, eintlik het ek dit al lankal besef, ek het net nou weer intens bewus geraak daarvan. Ek weet bykans niks van kuns nie. Ook nie van geskiedenis nie. En veral nie van daardie goed wat grênd mense altyd baie van weet nie.
Ek het ook die geleentheid gehad om regte egte Belgiese wafels te maak. Die hotelskool het ‘n ekskursie vir internasionale studente gereël waar hulle ons die resep, ‘n demonstrasie en die geleentheid om dit self te maak, gegee het. Ek hoop dat my vriende dus nog vir jare lank die vrugte van my Vlaamse besoek gaan pluk, want ek is defnitief nie van plan om hierdie resep te laat stof opgaar met my terugkeer nie.