Geskiedenis anderkant apartheid - Skoleondersteuningsentrum
deur Dr. Danie Langner, Besturende Direkteur: FAK
My dogter neem geskiedenis as keusevak. Hierdie jaar, gaan hulle soos vorige jare weereens apartheid behandel. Die struggle-geskiedenis, Apartheidswette, die impak van die Groepsgebiedewet, die Freedom Charter, Sharpeville en die Soweto-opstande. Deur die geskiedenis gaan sy Helen Joseph, Lilian Ngoyi, Steve Biko en Tsietsi Mashinini ontmoet. Die probleem is nie dat sy die geskiedenis leer nie, maar dat sy net hierdie geskiedenis gaan leer.
Vertel vir geskiedenisleerders die struggle-geskiedenis, maar ook waarom dit beoordeel moet word in die konteks van die ANC se noue verbintenis met Sowjet-Rusland en Marxisme, die militarisering en terreurdade van die ANC en PAC, die invloed van die Anglo-Boereoorlog op die ontwikkeling van Afrikanernasionalisme en die republikeinse strewe in die twintigste eeu.
Dit is beslis ook nie nodig dat daar eenstemmigheid oor die verlede of oor standpunte moet wees om te versoen nie. Daar is vandag, 120-jaar na die verskroeideaarde-beleid geloods is, nie eers eenstemmigheid tussen Afrikaners en Britte oor die konsentrasiekampe nie. Daar is steeds nie eenstemmigheid oor die Duitse Nazi- geskiedenis nie. Nie na 1945 nie en ook nie vandag nie. Die Duitse nobelpryswenner Günter Grass het die vraagstuk oor Duitsers se sogenaamde kollektiewe skuld oor die gebeure tydens die Tweede Wêreldoorlog gekonfronteer deur te onderskei tussen veroorsaak en verduur. Daardeur het hy die grense van Duitse geskiedskrywing in die verband verskuif. Na aanleiding van die eensydige klem op swart konsentrasiekampe en die stilswye oor die sterwe van meer as 26 000 Afrikanervroue en kinders in geskiedeniswerksopdragte dink mens onwillekeurig aan JM Coetzee se vraag oor die naoorloogse Europa in Inner Workings: "Is the reason why we are not allowed to lament, together and in public, the deaths of those thousands of innocent children simply that they are German children?"