Die COVID-19-pandemie het miljoene mense gedwing om onder streng toesluitomstandighede te leef, maar die sielkunde van menslike gedrag voorspel dat dit moeiliker sal wees om by die reëls te hou hoe langer die situasie voortduur.
Nieu-Seeland het nou 'n middelpunt bereik van 'n uitgebreide uitsluiting van vier weke en daar was al 'n paar reëlbrekers. Die belangrikste onder hulle was die minister van gesondheid, David Clark, wat vandeesweek amper sy werk verloor het vir die oorkoepelende toesluitreëls deur te gaan fietsry en ry sy gesin 20 km strand toe.
Hy sal nie die laaste een wees wat die reëls oortree nie. Tydens 'n pandemie is vrees een van die belangrikste emosionele reaksies, en tot op hierdie punt het die meeste mense voldoen aan die toestande vanweë die vrees om besmet te raak. Maar soos die tyd verloop, kan die resolusie van mense begin verdwyn.
Sielkunde van 'n pandemie
Daar is tans 'n groep van meer as 40 sielkundiges ondersoeke na die relevante gedrag van mense tydens 'n pandemie om die stryd teen COVID-19 te bevorder.
Die sielkundige faktore wat ons motiveer om in ons borrel te bly, is 'n mengsel van individuele, groeps- en samelewingsoorwegings.
Op 'n baie basiese vlak word menslike gedrag beheer deur beloningsbeginsels.
As dit wat ons doen, gevolg word deur 'n waargenome beloning, is ons meer geneig om dit te doen. Om nie siek te word nie, is 'n beloning, maar dit kan nie langer as sodanig gesien word nie, omdat die meeste van ons in die eerste plek nie siek was nie.
Hierdie gebrek aan beloningsversterking kan deur 'n optimisme vooroordeel - “Dit sal nie met my gebeur nie” - wat sterker kan word as ons angs namate die tyd verloop en die waargenome bedreiging verminder.
Buiten ons individuele sielkunde, speel breër sosiale faktore ook in ag. In tye van onsekerheid kyk ons ​​na ander om ons eie gedrag te lei terwyl dit ons sosiale norme stel.
Dikwels is daar 'n mate van verwarring oor riglyne oor wat mense mag doen, byvoorbeeld wanneer hulle oefen tydens toesluit. As u ander in die park gaan surf, bergfietsry en picknick, kan dit lei tot 'n gedagtegang van 'as hulle dit doen, waarom kan ek nie?'
Om dit teen te werk, moet die regering voortgaan om 'n beroep op ons gevoel van gedeelde identiteit te maak en voorbeelde van straf vir reëlbrekers uit te lig. Maar 'n oormatige klem op straf loop die risiko in dat mense by reëls hou net vir maatskaplike goedkeuring, wat beteken dat hulle in die openbaar kan ooreenstem, maar nie privaat nie. Om gestraf te word, kan ook wrok opbou en mense kan daartoe lei dat hulle in die reëls skuiwergate soek.
Mense moet as 'n groep saamwerk om die afstand op die hoogste vlak van toesluit te hou. As almal daaraan voldoen, sal ons almal in orde wees.
Die omgekeerde was duidelik in die vroeë stadiums van die COVID-19-pandemie met die paniek veroorsaak deur toiletpapier, gesigsmaskers en ander “noodsaaklikhede”. Hier het ons besluitneming gesien gebaseer op emosie en die regering het probeer om dit met feite-gebaseerde inligting teë te werk.
Daar is getuienis dat groepe in tye van groot krisisse hul plaaslike belange kan prioritiseer, soos om u gesin, omgewing of 'n breër gemeenskap veilig te hou. 'N Voorbeeld van sulke plaaslike aktiwiteite in Nieu-Seeland is die inisiatief van sommige iwi-groepe (stamgroepe) stel padblokkades rondom hul gemeenskappe op om toegang te beheer deur mense wat nie plaaslike inwoners is nie.
Maar dit het die potensiaal om waaksaam te wees as plaaslike beskermingsbelange met vrees gepaard gaan. Dit kan die belange van enkeles bo die groter voordeel prioritiseer.
Kulturele en politieke sielkunde het ook 'n invloed op ons gedrag tydens toesluit. Oor die algemeen anders kulture kan gekategoriseer word as “styf” of “los”.
Strenge kulture (China, Singapore) is geneig om meer reëlgebonde en minder oop te wees, maar hou ook verband met meer orde en selfregulering. In teenstelling hiermee plaas losser kulture (VK, VSA) meer klem op individuele vryhede en regte, en is dit dienooreenkomstig traag om selfregulering te word in die lig van die regering se vereistes.
Dit lyk asof Australië in die rigting van die losser punt van die spektrum val, terwyl Nieu-Seelanders êrens in die middel sit. Die uitdaging sal wees hoe ons reageer namate ons samelewing aanhou strenger word met streng reëls terwyl verveling en ergernis ingestel word.
Politieke polarisasie, wat het het die afgelope jaar aansienlik toegeneem, kan vererger word deur fisies afstand van ander te wees. Die gevaar bestaan ​​dat ons, terwyl ons in ons borrels bly, beide fisiek en virtueel, in “eggokamers” verval, waarin ons slegs soortgelyke stemme en opinies as ons eie hoor.
As hierdie kamer gevul word met wrok by voortdurende beperkings op ons vryheid, kan dit ons motivering om tuis te bly, afbreek. Maar polarisasie kan oorkom word deur mense te help identifiseer met 'n groter saak - en dit is dikwels tydens oorlogstyd ingeroep.
Nieu-Seelanders sal uiteindelik uit die vlak 4-uitsluiting kom, maar dit kan in 'n dapper nuwe wêreld wees. Dit is moeilik om te weet wat om te verwag, omdat die waarskuwings ontspanne is. Mense sal in elke stadium duidelike riglyne benodig en help om aan te pas by 'n nuwe normaal.
Dougal Sutherland, kliniese sielkundige, Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellington
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Die sielkunde van toesluit voorstel dat u by reëls hou, hoe moeiliker word dit hoe langer