Broederbond as wegbreider vir Swart regering
In 1987 is in 'n publikasie van die Universiteit van Pretoria se Departement van Staatsleer oor "Politieke Hervorming in Suid-Afrika" 'n uiteensetting deur my gegee van die verwagte konstitusionele stappe deur die Regering aan die hand van 'n Broederbonddokument van 1986.
In die artikel is onder andere voorspel dat die NP met die ANC sou be­gin onderhandel en die beginsel van 'n Swart regering sou aanvaar, soos drie jaar later in 1990 gebeur het.
Die tersaaklike deel van die stuk volg hier onveranderd, soos dit verskyn het:
Die mees betekenisvolle aanduiding van konstitusionle beplanning in Nasionale Party-kringe is die Werksdokument van die Afrikaner-Broederbond wat verlede jaar aan sy afdelings gesirkuleer is.
Die betrokke Werksdokument sny oor die hele sosiale en politieke bestel, en die terminologie stem in hoë mate ooreen met die van die Nasio­nale Party in sy publikasies. Die moontlikheid is nie uitgesluit dat dit opgestel is in noue samewerking met die Departement van Konstitusionele Ontwikkeling nie.
Daar word in die dokument verklaar dat "groepsbelange oor kleurgrense heen kan strek"; "die afskaffing van statutêre, diskriminerende maatreëls moet beskou word as voorwaardes vir voortbestaan"; "die grense van taal- en kultuurregte van groepe is nie so vas omlyn dat dit as die vertrekpunt vir die skepping van alle strukture beskou kan word nie"; "daar behoort dus bewustelik daarteen gewaak te word dat taal- en kulturele regte kunsmatig so breed vertolk word dat eksklusiewe Blanke beheer oor sake wat ander ook raak, in die nuwe prosesse behoue bly"; "etnisiteit impliseer nie die verabsolutering daarvan nie", ens. ens. Dit is betekenisvol dat by paragraaf 2.8 verklaar word: "Almal moet die terminologie wat gebruik word, eenders vertolk".
Samehangend met bogenoemde idees, maar in 'n mate tot negativering daarvan, word dit dan gestel: "vryheid van assosiasie, insluitend die reg om te assosieer en nie te assosieer nie, is relevant — dit behels dus ook erkenning van die vorming van ope groepe".
Die gedagte is derhalwe dat rassevermenging naas rasseskeiding 'n erkende leefwyse moet wees. Dit skep die voorwaarde vir botsende stelsels en vir 'n geleidelike verdringing van rasseskeiding deur rassevermenging. Dit gaan hier om iets soortgelyks as die Wet van Gresham in die geldwese, naamlik dat slegte geld goeie geld verdring. In die samelewing vereis rasseskeiding sterk dissipline, aansienlike inspanning en strawwe maat­reëls van die owerheid, net soos die handhawing van 'n monetêre stelsel waarin die geldeenheid self waarde het, soos in die geval van goud of silwer. Sodra papiergeld ook as betaalmiddel erken word, verdwyn "die goeie geld" uit sirkulasie.
Aan die ander kant is 'n beleid van rassevermenging 'n "laat-maar- loop-stelsel" wat geen dissipline of inspanning of strawwe maatreëls van die owerheid vereis nie. Weens die menslike aard is die geneigdheid na 'n bestel wat min inspanning en dissipline vereis, en is die natuurlike gang van sake dat die "laat-maar-loop-stelsel" die oorhand kry, veral met behulp van die media, wat dit as navolgenswaardig voorhou, soos sommige media in Suid-Afrika reeds rasgemengde huwelike aanbied.
Die feit dat die Broederbond ingryping in die sosiale orde as 'n voorwaarde vir ingrypende grondwetlike verandering behandel, dui daarop dat daar besef word dat die grondwetlike bestel moet rus op 'n sosiale onderbou wat in ooreenstemming daarmee is.
Hoe ver die denke in die rigting reeds gevorder het, blyk uit die feit dat die Broederbond in die betrokke dokument die scenario vir die beoogde grondwetlike bestel redelik volledig skets sover dit die Swartes se posisie betref.
"Dit is dus nodig" word verklaar, "dat alle burgers van die staat effektief moet kan deelneem aan die wetgewende proses, sowel as die proses waardeur die regering aan bewind gestel word". (Par. 3.4)
Verder: "Dit beteken deelname op alle vlakke van besluitneming en in alle prosesse wathulle belange mag raak". (Par. 3.6)*
Hierna volg een van die paragrawe wat konkrete inhoud aan die staatkundige model gee. "Dit beteken", lui dit "dat almal moet kan dien op die hoogste wetgewende en uitvoerende vlakke, wat ook al die toekomstige staatkundige stelsel. Dit kan inderdaad ook beteken dat in sommige modelle die staats- en of regeringshoof nie noodwendig 'n Blanke is nie (soos trouens tans nie uitgesluit is nie), maar die amp moet sodanig ingeklee en deur die uitvoerende gesag ingebind word dat die mag daaraan verbonde nie vir groepsoorheersing aangewend kan word nie". (Par 3.7)
Swart regering en geen waarborg
Die aanvaarding van die moontlikheid van 'n Nieblanke staatspresident impliseer dat hy deur 'n Nieblanke meerderheidstem verkies sal kan word. En in 'n volgende paragraaf word die betoog deurgetrek na die logiese konsekwensie. " Dit beteken", wordverklaar, "dat daar nie meer 'n Witverskanste regering kan wees nie. Daar kan egter ook nie 'n Swartverskante, of by voorbeeld 'n Zoeloeverskante, regering wees nie. Die meer- derheid van die regeringslede kan wel Swart wees, maar die stelsel en prosedure moet so werk dat al die groepe effektief kan deelneem en nie deur een groep gedomineer word nie". (Par. 3.9)
Met die aanvaarding van die vooruitsig van 'n Swart meerderheidsregering is die eerste groot woord gespreek. Die betekenis daarvan word beklemtoon deur die derde laaste paragraaf. "'n Toets wat ons vir die aanvaarbaarheid van 'n stelsel moet aanlê", lui dit, "moet altyd wees wat in ons belang sou wees indien ons byvoorbeeld in opposisie beland". (Par. 4.3) Daarmee word enersyds gesuggereer dat die Blankes uit die regeringsmag sal verdwyn en in opposisie teen 'n Swart regering te staan sal kom en andersyds dat daar op een of ander wyse voorsiening gemaak kan word om die Blankes se belange te beskerm, indien dit sou gebeur. Maar met byna skokkende abruptheid word in die daaropvolgende sin verklaar: "Verder moet ons ook daarop let dat menslik gesproke daar geen waarborge bestaan nie. Ons moet in terme van berekende risiko's dink..." *
Daarmee is die tweede groot woord uit: Al die gerusstellings dat daar nie groepsoorheersing sal wees nie, dat die regte en aspirasies van groepe beskerm sal word, dat die staatshoof se mag ingebind sal word sodat daar nie groepsoorheersing sal wees nie, dat die prosedure so sal werk dat die groepe nie deur een groep gedomineer sal word nie, ensovoorts, is daar­mee weggevee. Die slotsom is dat die Blankes hulle daarmee moet versoen dat hulle politieke mag oorgedra sal word aan 'n Swart meerderheidsregering, dat die Blankes in oppposisie sal beland, met die waarskynlikheid van geen waarborg van enige regte nie. Dit is in elk geval die nugtere verwagting in die lig van die politieke lot wat ander Blankes in Afrika getref het nadat hulle ingestem het tot die beginsel van magsdeling met Swartes. Grondwette en handveste van regte was stukkies papier en is na willekeur misken of herroep, sonder dat die Blankes enige beroep op beskerming gehad het.
ANC betrek by politieke mag
Waar die Broederbond tot hierdie naakte erkenning gevoer is, kon die noodwendige voortvloeisel daaruit, á ľ Afrique, nie vermy word nie. Dit is dat, soos in Kenia, Zambië en Zimbabwe, die terroriste-organisasies as gelykes aan die grondwetgewende proses moet deelneem. Die slotparagraaf van die Broederbonddokument lui dan ook soos volg: "Dit is noodsaaklik dat verteenwoordigers van verskeie magsgroepering aan die opstel van 'n nuwe grondwet deelneem. Daar moet getrag word om die wyds moontlike verskeidenheid tot deelname te beweeg. Dit sluit groeperinge in wat deur hulle nie-deelname of uitsluiting 'n nuwe grondwet kan laat misluk, al voldoen hulle aan die besliste voorvereiste van die afswering van geweld". (Par. 4.5)
Daar kan geen twyfel aan wees dat hierdie enigsins kriptiese beskrywing die ANC identifiseer as die groepering wat moet voldoen aan "die voorvereiste van die afswering van geweld". Wat in hierdie paragraaf beskryf word, is die gestandaardiseerde wyse waarop 'n terroriste-organisasie sy eerste vroëe greep na die hefbome van mag maak. Die terroriste-oorlog kan nie deur hom gewen word nie. Dit kan net by die konferensietafel verloor word deur die staat wat aangeval word.
Dit is vanselfsprekend dat as die kommunisties-beheerde ANC deel moet hê aan die opstel van 'n grondwet, hy ook deel moet hê aan die handhawing en toepassing van die grondwet, en dat dit aan hom onbetwisbare reg gee om deel te hê aan die regeringsmag. Vanaf so 'n eerste vastrapplek in die mag word met onverbiddelikheid op vele wyses gedruk en gebeur na groter vastrapplek. En uit die aard van die saak word die morele en prinsipiële weerstand al minder—totdat dit kraak en breek voor "die historiese noodwendigheid" van die Marxisme. So het Suider-Afrika stuk-vir-stuk voor die kommunistiese imperialisme geval.
Dat die Broederbond hierdie waarskynlike uiteinde van ANC-deelname aan 'n grondwetlike konferensie insien, moet aanvaar word, anders moet die veronderstelling wees dat die opstellers van die dokument poli­ties oningelig en stompsinnig moet wees, wat seker nie die geval is nie.
Die aanskouingsles van Afrika is dat wanneer daar begin word met magsdeling oor die rassegrense, dit 'n onophoudelike proses word wat sy eie momentum ontwikkel tot die laaste paaiement van magsdeling betaal is in die vorm van magsoordrag.
(Hierdie vooruitskouing van 1987 is dus werklikheid in 1990).
NP-leiers gebind deur Broederbond
EK het op 16 Februarie 1987 die volgende brief hieroor gerig aan die toenmalige provinsiale leiers van die NP, naamlik mnr. FW de Klerk, mnr. Chris Heunis, mnr. Kobie Coetsee en mnr. Stoffel Botha:
"In die komende algemene verkiesing wil u party 'n mandaat hê vir mags­deling met die Swartes van Suid-Afrika. U het egter nog geen aanduiding gegee van wat die aard en omvang van die magsdeling sal wees nie. Waar dit so 'n ernstige saak is, is die versuim onrusbarend.
"Dit is veral onrusbarend omdat die Broederbond, waarvan u 'n lid is, in sy onlangse geheime werksdokument met die titel 'Basiese staatkundige voorwaardes vir die voortbestaan van die Afrikaner', 'n uiteensetting van magsdeling met Swartes gegee het wat van uiters ingrypende aard is.
"In die geheime dokument word die terminologie gebruik wat eie aan u party geword het, soos byvoorbeeld 'voortbestaan in geregtigheid', 'groepsregte wat nie verabsoluteer moet word nie', 'deelname op alle vlakke van besluitneming', magsdeling moet sodanig wees dat daar nie groepsoorheersing sal wees nie', 'die regte en aspirasies van groepe moet beskerm en bevredig word', ens.
"Die Broederbond-dokument gaan egter veel verder en gee duidelik inhoud aan hierdie frases deur onder andere te sê dat die beoogde magsdeling met Swartes 'inderdaad kan beteken dat in sommige modelle die staats- en/ of regeringshoof nie noodwendig 'n Blanke is nie', en dat 'die meerderheid van die regeringslede wel Swart kan wees'. (Par 3.7 en 3.9)
"Hieruit is dit duidelik dat hoewel die waarheid nog effe vermom word deur woorde soos 'in sommige modelle', die Broederbond hom in die geheim verbind het tot aanvaarding van 'n Swart meerderheidsregering en 'n Swart (of Nieblanke) President.
"Wat hierdie slotsom beklemtoon, is die stelling by par. 4.3 van die Broederbonddokument, naamlik dat die toets vir aanvaarbaarheid moet wees wat in ons belang sou wees 'indien ons byvoorbeeld in opposisie sou be­land'. Dit beteken dat die Broederbond in vooruitsig stel en erken dat volgens sy konstitusionele plan die Blankes in opposisie sou kan beland teen 'n Swart meerderheidsregering. En dan word in die paragraaf verder gesê: 'menslik gesproke kan daar geen waarborge bestaan nie', dit wil sê die herhaalde versekerings dat die aspirasies van groepe wat beskerm en bevredig moet word' en dat daar 'nie groepsoorheersing' moet wees nie, is ydel praatjies. 'n Swart meerderheidsregering sal uiteraard die veiligheidsmagte beheer en sal die Blanke opposisie en Blanke volk magteloos en regteloos laat: daar is geen waarborge nie.
Skuld aan kiesers
"Hoe ver die Broederbond al van links geïnfiltreer en gekondisioneer is, blyk uit die laaste paragraaf van die geheime dokument waarin gesê word dat die wyds moontlike deelname aan die opstel van 'n grondwet verseker moet word, en dan word verklaar dat ook 'die wat moet voldoen aan die spesifieke vereiste van die afswering van geweld', ingesluit moet word— 'n onmiskenbare identifisering van die ANC.
"Dit is derhalwe onbetwisbaar dat die Broederbond die ANC in 'n nasionale konvensie by die opstelling van 'n nuwe grondwet betrek wil hê. En natuurlik as die ANC 'n grondwet help opstel vir Suid-Afrika, sal die verbod op die ANC opgehef moet word, sal hy sy bedinging uitoefen deur rewolusiegerigte aksies, en sal die Regering as 'n deelnemende party aan so 'n konvensie feitlik verlam wees. Dit is presies waarna die Kommunistiese Party strewe. Uit so 'n konvensie moet 'n regering kom waarin die ANC verteenwoordig sal wees, met sy kommunistiese beheer. Dit is die politieke resep waarmee die Kommuniste hulle magsgreep gewoonlik uitvoer: hulle frontorganisasie (die ANC) moet net eers deel van die regering word.
"Niemand kan so naïef wees om te dink dat die Broederbond nie weet dat dit is waarop sy geheime grondwetplan sal uitloop nie. Die indruk is onontwykbaar dat die Broederbond gebruik word om onder Afrikaners hier­die ondermynende idees en verwoestingspolitiek te bevorder.
"U is lid van die Broederbond, soos die groot meerderheid van u mede- Kabinetslede, die Staatspresident inkluis, en die groot meerderheid van die NP-koukus.
"U skuld dit aan die kiesers om te verklaar hoe dit moontlik is dat die Broederbond hierdie infame geheime plan vir 'n Swart meerderheidsrege­ring, met die kommunisties-beheerde ANC daarby ingesluit, onder sy lede kan propageer as u en ander belangrike NP-figure wat Broederbondlede is, nie daarmee akkoord gaan nie.
"Uit my kennis van Broederbondprosedure tydens my lidmaatskap van 1949 tot 1972 is dit heeltemal ondenkbaar dat die Broederbond so 'n radikale dokument sou uitvaardig sonder die medewete en goedkeuring van die Broederbondlede wat NP-leiers is. Die feit dat na verloop van maande waarin hierdie ondermynende dokument openbaar gemaak is, u of enige ander NP-leier dit nog nie gerepudieer het nie, bevestig my afleiding dat u en ander NP-leiers nie beswaar teen die dokument het nie, of dat u magteloos is teen die geknoei van die Broederbond.
"U staan beskuldig daarvan dat u deur u Broederbondlidmaatskap deel het aan hierdie verraderlike gekonkel agter die rug van die Blanke volk om die ANC deur 'n nuwe grondwetlike proses in die regering te laat deel as voorspel tot 'n noodwendige kommunistiese oorname as eindresultaat.
"Ek wil u vra om aan die kiesers van Suid-Afrika duidelik te sê hoe u u Broederbondlidmaatskap regverdig as u nie hierdie geheime geknoei goedkeur om die Blankes uit te lewer aan 'n proses wat noodwendig sal lei tot 'n toekomstige Swart kommunistiese regering".
Daarop het mnr. FW de Klerk geantwoord. Sy brief was baie kort. Die tersaaklike deel het soos volg gelui:
"Ek erken ontvangs van u brief van 16 Februarie 1987. U het dit goed gedink om ook 'n gelykluidende brief aan die ander drie Provinsiale Leiers van die Nasionale Party te skryf.
"Namens die vier Provinsiale Leiers van die Nasionale Party wens ek mee te deel dat ons geen behoefte daaraan het om per korrespondensie of andersins met u in dispuut te tree oor dokumente van ander organisasies nie".
Dit is 'n ongelooflik beteuterde en waarheidontwykende antwoord op 'n brief waarin 'n saak van die grootste politieke belang uitvoerig behandel is, met uiters sterk morele implikasies vir De Klerk en sy kollegas. Die brief het aan hulle die geleentheid gegee om of die Broederbonddokument te repudieer of dit te onderskryf. Dit is wat politieke eerbaarheid vereis het.
Die antwoord kan net beteken dat hoewel De Klerk en sy kollegas as Broederbondlede reeds in 1986 verbind was tot aanvaarding van die kommunisties beheerde ANC as gespreksgenoot oor Suid-Afrika se toekoms en tot die beginsel van Swart regering, sonder enige waarborge vir die Afrikanervolk se waardes en regte, hulle verkies het om die kiesers daaroor bedrieglik in die duister te hou.
Hulle het dus as NP-leiers 'n geheime agenda gehad, en het kiesers mislei oor die ingrypende beleid waartoe hulle verbind was weens hulle Broederbondlidmaatskap.
Geen party en geen partyleier kan met selfrespek daarop aanspraak maak nie dat die gebruik van sulke oneerbare politieke metodes aan hom 'n mandaat besorg. De Klerk en sy kollegas se aanspraak dat hulle 'n mandaat het vir hulle uitverkoping van die Blankes aan 'n stelsel van een mens, een stem, Swart meerderheidsregering en medeseggenskap van die Kommunistiese Party deur die ANC, is vals en blote bedrog.
Wat net so belangrik is, is dat die Broederbond nou geïdentifiseer is as 'n instrument van verraad van die Afrikanervolk.