Ek kies my 'blind date' bo beroep
JY LEES NOU Ek kies my 'blind date' bo beroep
Ek was ook eens een van die vroue wat my enkellopende status geniet en verdedig het. Ek het selfs verkondig hoe ek "nooit sal trou" nie. ("Tevrede op my eentjie" – SARIE, Augustus 2009)
Natuurlik moes ek baie dinge prysgee. My beroep moes terugstaan vir my man s'n. Ek kon nie meer al my tyd en energie aan my eie dinge wy nie. Ek moes my totale onafhanklikheid opgee. Toe ons eers kinders gekry het, was daar nie meer tyd vir my stokperdjies of sport nie. Ek moes my beroep uiteindelik heeltemal prysgee.
Ek kyk nie een oomblik terug en is oor niks spyt nie. As ek by die voortvarendheid van my destydse tienjaar-plan gehou het, sou ek nie geweet het wat ek nou weet nie. Dit was die beste keuse wat ek kon maak. Want wat ek in hierdie twaalf jaar geleer het, kon geen korporatiewe ondervinding my leer nie. Wat ek in hierdie twaalf jaar "hands on" vir ander leer doen het, sou ek in geen vakbond of liefdadigheidshoedanigheid kon baasraak nie.
Ek het gekies om nie eers my eie lewe te bou en toe 'n man te soek wat daarby pas nie. Ons het saam 'n lewe gebou en geleer om by mekaar te pas. Geen wanbalanse nie. Ek kan uit die aard van die saak nie nou my beroepstalente ontwikkel nie, maar ek het soveel nuwe talente ontdek dat die waarde van die beroepstalente definitief daardeur oorskadu word. Ek onderdruk niks en word nie onderdruk nie. Ek leef my as vrou en ma volkome uit.
My kinders gaan ook eendag groter wees en dan sal ek waarskynlik weer die vryheid hê om die korporatiewe leer aan te durf. As ek egter nou na die groter prentjie kyk, lyk die waarde van wat ek nou doen, baie beter as die kapitaal van 'n beroep.