Evan Hudson, Stroock & Stroock & Lavan LLP: Profile & Biography - Bloomberg
Partner Stroock & Stroock & Lavan LLP, 5/2018-PRESENT PressReader - Kuier: 2017-03-22 - ’N PA SE HART­SEER
’N PA SE HART­SEER
Sy se­pie­ka­rak­ter waar­deer nie sy kin­ders nie, maar hy het sy eie seun ver­loor en weet hoe seer dit maak.
Kuier - 2017-03-22 - VOORBLADSTORIE - DEUR ERNUSTA MARALACK
Om lief­de te vind, was twee jaar ge­le­de die laas­te ding op die ak­teur Ab­duragh­maan A­dams (47) se ge­dag­tes en hy het nie eens ge­speel met die i­dee van pa-word nie. ’n Groot ver­ant­woor­de­lik­heid waar­voor hy vir eers sy loop­baan op ys ge­sit het, het toe op sy skou­ers ge­rus . . . Ab­duragh­maan moes sy ster­wen­de oud­ste sus­ter, Fa­tie­ma, op haar laas­te dae ver­sorg.
Die lief­de het eg­ter ’n ma­nier om jou ’n uit­klop­hou te gee wan­neer jy dit die min­ste ver­wag of op­hou daar­na soek, het Ab­duragh­maan, Suid­oos­ter se slink­se Ian Oc­to­ber, uit­ge­vind. So, toe die lief­de aan sy deur kom klop en hy vir Sa­lie­gah (41) ont­moet in ’n tyd toe hy ’n skou­er no­dig ge­had het om op te huil, het hy nie dat die om­stan­dig­he­de rond­om hul ont­moe­ting hom keer om sy hart te volg nie. (Sy het ge­help om na Fa­tie­ma om te sien.)
En in elk ge­val, sê Ab­duragh­maan met ’n sag­te glim­lag, Fa­tie­ma het tot in sy hart ge­sien. Hy was bin­ne drie dae smoor­ver­lief en het nie gras on­der sy voe­te laat groei nie. Hy het vir Sa­lie­gah ge­sê hoe hy oor haar voel en so­wat vyf maan­de la­ter was hul­le ge­troud.
’n War­rel­wind-ro­man­se sal som­mi­ge dalk sê, maar vir Ab­duragh­maan het Al­lah sy ge­be­de ver­hoor“en dit was nie as­of ons 18 of 24 was nie”. Hy het vir ’n siels­ge­noot ge­vra en dit was Sa­lie­gah. Maar toe Sa­lie­gah swan­ger word en Ab­duragh­maan op sý ou­der­dom vir die eer­ste keer ie­mand se bi­o­lo­gie­se pa sou word (hy’t baie sus­ters­kin­ders wat soos sy eie kin­ders is), was die ge­voel van ge­luk en
Maar net­so on­be­skryf­lik is die pyn en ver­lies wat hy er­vaar het toe hul seun, Abdu S­ha­kur, ná ’n moei­li­ke swan­ger­skap in Au­gus­tus ver­le­de jaar op se­we maan­de stil­ge­bo­re (stil­l­born) word.
Sa­lie­gah het aan ’n toe­stand ge­naamd pla­sen­ta pre­via ge­ly, wat on­der meer ver­oor­saak dat die pla­sen­ta ver­keerd lê. Haar pla­sen­ta het by die ser­viks ge­lê, wat ver­oor­saak het dat Abdu S­ha­kur nie die no­di­ge suur­stof en voe­ding­stow­we ge­kry het nie. Sa­lie­gah het ’n week voor­dat dok­ters Abdu S­ha­kur sou uit­haal, kom­pli­ka­sies on­der­vind en hul seun is stil­ge­bo­re.
’n iNTENSE TYD
Dit was ’n intense tyd vir Ab­duragh­maan en Sa­lie­gah, want die dok­ters wou hê Sa­lie­gah moes op ses maan­de hul kind a­bor­teer. Dok­ters het ge­sê hul­le al­twee sou nie die ge­boor­te oor­leef nie, maar Sa­lie­gah, reeds ’n ma van drie kin­ders uit ’n vo­ri­ge hu­we­lik, het ge­wei­er.
Ab­duragh­maan, wat ook ’n vroed­vrou (mid­wi­fe) is, was die heel­tyd be­wus van alles wat ver­keerd kon gaan en was baie ner­vous, maar het steeds pro­beer om in die eu­fo­rie­se oom­blik­ke van ’n ver­wag­ten­de pa te le­we.
Maar toe sterf Abdu S­ha­kur en saam met hom Ab­duragh­maan se kans om vir die eer­ste keer in sy le­we bi­o­lo­gies pa te word. Om ie­mand in hier­die wê­reld in te bring en hom te sien groot­word; om te sien hoe sy per­soon­lik­heid en ka­rak­ter ge­vorm word – dít alles was eens­klaps weg. Daar­die oom­blik­li­ke band wat tus­sen ou­ers en kin­ders ge­smee word, was nie vir hom be­sko­re en sal dalk nooit wees nie.
Maar hoe­wel Ab­duragh­maan hart­seer en stuk­kend is oor sy seun,“wat per­fek was by ge­boor­te”, glim­lag hy soos net ’n pa kan wan­neer hy sê:“Abdu S­ha­kur het ons guar­di­an an­gel ge­word”.
SUKKEL OM TE ROU
Ab­duragh­maan ge­sels o­pen­har­tig in ’n eks­klu­sie­we on­der­houd met Kui­er oor hier­die moei­li­ke tyd in sy le­we. Sy hart­seer sit nie nood­wen­dig in sy woor­de of sy mond wat mak­lik lag en glim­lag en grap­pies maak nie.
Dit sit in sy oë wan­neer hy on­wil­le­keu­rig daar­die dag in die hos­pi­taal ont­hou toe sy vrou ge­boor­te skenk, maar aan ’n le­we­lo­se lig­gaam­pie. Lank en per­fek ge­vorm, maar steeds le­we­loos. Geen eer­ste a­sem­teug wat ge­vat word nie en geen eer­ste groot huil nie. Net hy en Sa­lie­gah se har­te wat da­we­rend en hoop­vol klop vir ’n won­der­werk, maar wat ge­ant­woord word met ’n dood­se stil­te.
“Hy (Abdu S­ha­kur) was vol­le­dig ge­vorm – hy het sul­ke lang be­ne, tien vin­gers en tien to­ne ge­had. Ek het hom ge­sien toe hy uit­pop. Dit was erg,”sê Ab­duragh­maan, wat as TV-pa Ian Oc­to­ber, nie sy kin­ders of vrou waar­deer nie. Die man wat met ons ge­sels, is in ka­rak­ter en per­soon­lik­heid ver ver­wy­derd van sy koue Suid­oos­ter
ka­rak­ter. Ab­duragh­maan is sag, lief­de­vol en com­pas­si­o­na­te en dit maak dit nóg meer hart­seer om te hoor waar­deur hy is.
Wat die oom­blik met Abdu S­ha­kur se ge­boor­te selfs moei­li­ker ge­maak het as wat dit reeds was, was toe aan­han­gers in die hos­pi­taal saam met hom ’n fo­to wou neem ter­wyl Sa­lie­gah in kraam was. Hy hou nie van die ce­leb-kul­tuur nie, maar sal nie vir ie­mand nee sê as hul­le vir ’n fo­to vra nie. Maar op daar­die rou oom­blik het hy ge­wens hy was nie be­kend nie so­dat hy met sy e­mo­sies kon pro­beer de­al son­der ek­stra pa­re oë op hom.
Dit was juis wat so moei­lik was – die rou­pro­ses. As ie­mand wat in die ver­pleeg­kun­de ge­werk het, baie fa­mi­lie­le­de ver­loor het en sy eie sus­ter op haar sterf­bed ver­sorg het, was Ab­duragh­maan ge­woond aan die dood. Hier­die keer was die wond eg­ter so­veel die­per.
“Ek het nie ge­weet hoe om te rou tot ’n paar maan­de ge­le­de toe ek ’n to­neel in
ge­skiet het en be­sef het ek gaan nie my seun sien groot­word nie. Ek de­al an­ders met die dood om­dat ek al so baie men­se daar­aan af­ge­staan het. Maar die ver­pleeg­kun­de het my ge­leer om pre­sent en in the mo­ment te wees. Daar­om was ek meer van ’n ex­pec­tant-pa en het my­self ver­wy­der as Sa­lie­gah en die dok­ter be­sig was,”maak Ab­duragh­maan oop.
‘GOD SE BESTUUR’
Sa­lie­gah se laat­lam en Ab­duragh­maan se eer­ste kind is nie meer hier nie, maar as ’n paar­tjie fo­kus hul­le op die po­si­tie­we en dra hul­le me­kaar nou. Hul­le be­rus hul­self ook by God se wil, sê Ab­duragh­maan.
“Dit was God se bestuur dat my seun el­ders heen moes gaan. In Islam (die Mos­lem-ge­loof) glo ons jou kind wag vir jou by die deu­re van die he­mel. Daar­om kan ons nie te lank mourn nie. My vrou is ook só sterk en po­si­tief,”sê Ab­duragh­maan oor wat hom deur­dra.
Hy het hom be­rus by sy seun se dood, maar er­ken dit vang hom wan­neer hy ie­mand sien wat saam met hul­le swan­ger was en nou hul ba­ba vas­hou.“Dis nie lek­ker nie,”kry Ab­duragh­maan sag uit.
Dan is die terg­gees te­rug wan­neer hy sê Abdu S­ha­kur is in die­self­de gat as sy oor­le­de ma en sus­ter be­gra­we en dat hy se­ker is hul­le hou nou ’n tea par­ty!
Ab­duragh­maan, wat ook vir ’n SuidA­fri­kaan­se Film- en Te­le­vi­sie-toe­ken­ning (Saf­ta) be­noem is in die ka­te­go­rie bes­te on­der­steu­nen­de ak­teur vir sy rol in Noem
My S­kol­lie, sê Abdu S­ha­kur het ook ge­af­fek­teer hoe hy sy rol as die ge­we­ten­lo­se Ian Oc­to­ber aan­pak.
“Ek pro­beer ’n sag­ter kant van Ian Oc­to­ber uit­beeld. Met die he­le Nic­ci-ding (sy TV-dog­ter se eet­steur­nis-sto­rie­lyn) het ek din­ge an­ders be­na­der.”
Ja, hy weet sy kan­se om ’n bi­o­lo­gie­se pa te word is dalk ver­by, maar hy is en was ’n va­der­fi­guur vir fa­mi­lie­kin­ders en is nou ’n men­tor vir Sa­lie­gah se drie kin­ders, A­bu­bakr (22), As­hee­qah (18) en Sa­dia (16), wat hom met ope arms aan­vaar het. En hy is ge­se­ënd om ná al die seer steeds sy siels­ge­noot, Sa­lie­gah, aan sy sy te hê.
“Ek dink nie e­ni­ge man moet ge­jud­ge word oor sy man­lik­heid op die ba­sis of hy ’n pa is of nie. Jy ver­staan nie al­tyd goed wat met jou ge­beur nie, maar soms moet jy aan­vaar; soms moet jy net in God ver­trou,”sluit Ab­duragh­maan af voor­dat hy ge­reed maak om weer in sy rol as Ian Oc­to­ber te klim.
HOOFFOTO: Daar skuil veel meer ag­ter Ab­duragh­maan A­dams as wat jy sou dink. REGS: Abdurag­maan speel Ian Oc­to­ber in Suid­oos­ter. ’n To­neel uit die se­pie saam met Dan­ny Ross wat Je­ro­me, Ian se seun, speel.