Bisantynse boekomslag met ikoon (illustrasie) - Interessant - 2022
Bisantynse boekomslag met ikoon
Bisantynse boekomslag met ikoon - geskiedenis
Ikoon, in die Oos -Christelike tradisie, 'n voorstelling van heilige personasies of gebeure in muurskilderye, mosaïek of hout. Na die ikonoklastiese kontroversie van die 8de tot 9de eeu, wat die godsdienstige funksie en betekenis van ikone betwis het, het die Oosterse Kerk die leerstellige basis vir hul verering geformuleer: aangesien God materiële gestalte in die persoon van Jesus Christus aangeneem het, kon hy in foto's voorgestel word .
Ikone word as 'n noodsaaklike deel van die kerk beskou en kry spesiale liturgiese eerbied. Hulle dien as onderrigmedium vir die onopgevoede gelowiges deur die ikonostase, 'n skerm wat die altaar beskerm, bedek met ikone wat tonele uit die Nuwe Testament, kerkfeeste en gewilde heiliges uitbeeld. In die klassieke Bisantynse en Ortodokse tradisie is ikonografie nie 'n realistiese nie, maar 'n simboliese kuns, en die funksie daarvan is om die teologiese leer van die kerk in lyn uit te druk en te kleur.
Gedurende die 3de eeu bedreig die Romeinse Ryk drie krisisse: eksterne invalle, interne burgeroorloë en 'n ekonomie vol swakhede en probleme.  Die stad Rome het geleidelik minder belangrik geword as administratiewe sentrum. Die krisis van die 3de eeu toon die gebreke van die heterogene regeringstelsel wat Augustus ingestel het om sy ontsaglike heerskappy te behartig. Sy opvolgers het 'n paar wysigings aangebring, maar gebeurtenisse het dit duideliker gemaak dat 'n nuwe, meer gesentraliseerde en meer eenvormige stelsel nodig is. 
Diocletianus was verantwoordelik vir die skep van 'n nuwe administratiewe stelsel (die tetrarchie).  Hy vereenselwig hom met 'n mede-keiser, of Augustus. Elke Augustus sou dan 'n jong kollega aanneem, of Caesar, om aan die reël deel te neem en uiteindelik die senior vennoot op te volg. Na die abdikasie van Diocletianus en Maximianus het die tetrachie egter in duie gestort, en Konstantyn I het dit vervang met die dinastiese beginsel van erflike opvolging. 
Konstantyn het die setel van die Ryk verskuif en belangrike veranderings in die burgerlike en godsdienstige grondwet daarvan aangebring.  In 330 stig hy Konstantinopel as 'n tweede Rome op die terrein van Bisantium, wat goed geleë was langs die handelsroetes tussen Oos en Wes, dit was 'n uitstekende basis om die rivier die Donau te beskerm, en dit was redelik naby die Oosgrense. Konstantyn begin ook met die bou van die groot versterkte mure, wat in die daaropvolgende eeue uitgebrei en herbou is. JB Bury beweer dat "die grondslag van Konstantinopel [.] 'N permanente skeiding ingehuldig het tussen die Oostelike en Westerse, die Griekse en die Latynse helftes van die Ryk - 'n afdeling waarna die gebeure reeds verwys het - en die beslissende invloed op die hele daaropvolgende geskiedenis van Europa." 
Konstantyn het voortgebou op die administratiewe hervormings wat deur Diocletianus ingestel is.  Hy stabiliseer die muntstuk (die goue solidus wat hy bekendgestel het, het 'n baie gewaardeerde en stabiele geldeenheid geword ) en het die struktuur van die leër verander. Onder Konstantyn het die Ryk baie van sy militêre krag herwin en 'n tydperk van stabiliteit en voorspoed geniet. Hy herwin ook die suidelike dele van Dacia, nadat hy die Visigote in 332 verslaan het,  en hy beplan ook 'n veldtog teen Sassanid Persië. Om administratiewe verantwoordelikhede te verdeel, vervang Konstantyn die enkele praetoriaanse prefek, wat tradisioneel militêre sowel as burgerlike funksies uitgeoefen het, met streeksprefekte wat die burgerlike gesag alleen geniet. In die loop van die 4de eeu het vier groot afdelings uit hierdie Konstantynse begin ontstaan, en die gebruik om die burgerlike van die militêre gesag te skei het tot die 7de eeu voortgeduur. 
Konstantyn die Grote het die Konstantynbrug (Donau) by Sucidava, (vandag Celei in Roemenië)  in 328 ingehuldig om Dacia, 'n provinsie wat onder Aurelianus verlate was, te herower. Hy het 'n oorwinning in die oorlog behaal en sy beheer oor die Suid -Dacia uitgebrei, soos oorblyfsels van kampe en vestings in die streek aandui. 
Onder Konstantyn het die Christendom nie die eksklusiewe godsdiens van die staat geword nie, maar geniet dit keiserlike voorkeur, aangesien die keiser dit met vrygewige voorregte ondersteun: geestelikes is vrygestel van persoonlike dienste en belasting, Christene is verkies om administratiewe poste te hê, en biskoppe word aan die geregtelike toevertrou verantwoordelikhede.  Konstantyn het die beginsel vasgestel dat keisers nie leerstellige vrae moet besleg nie, maar algemene kerkrade vir die doel moet oproep. Konstantyn het die Sinode van Arles byeengeroep, en die Eerste Raad van Nicaea het sy aanspraak op die hoof van die Kerk getoon. 
Die toestand van die Ryk in 395 kan beskryf word in terme van die uitkoms van Konstantyn se werk. Die dinastiese beginsel is so stewig vasgestel dat die keiser wat in daardie jaar gesterf het, Theodosius I, gesamentlik die keiserlike amp aan sy seuns kon nalaat: Arcadius in die Ooste en Honorius in die Weste. Theodosius was die laaste keiser wat in albei sy helftes oor die volle omvang van die ryk regeer het. 
Die Oos -Ryk is grootliks gespaar vir die probleme wat die Weste in die derde en vierde eeu ondervind het, deels as gevolg van 'n meer gevestigde stedelike kultuur en groter finansiële hulpbronne, wat dit moontlik gemaak het om indringers met huldeblyk te kalmeer en buitelandse huursoldate te betaal. Gedurende die vyfde eeu het verskillende indringende leërs die Westerse Ryk oorskry, maar die ooste gespaar. Theodosius II versterk die mure van Konstantinopel verder, sodat die stad ondeurdringbaar is vir die meeste aanvalle. Die mure word eers in 1204 verbreek. Om die Huns van Attila af te weer, het Theodosius hulle subsidies gegee (na bewering 300 kg goud).  Boonop bevoordeel hy handelaars in Konstantinopel wat handel dryf met die Huns en ander buitelandse groepe.
Sy opvolger, Marcian, het geweier om voort te gaan om hierdie buitensporige bedrag te betaal. Attila het egter reeds sy aandag na die Wes -Romeinse Ryk herlei.  Nadat hy in 453 gesterf het, het sy ryk in duie gestort en Konstantinopel het 'n winsgewende verhouding met die oorblywende Huns begin, wat uiteindelik as huursoldate in die Bisantynse leërs sou veg. 
Leo I het Marcian as keiser opgevolg, en na die val van Attila was die algemene hoof van Konstantinopel die Alan -generaal Aspar. Leo I het dit reggekry om hom te bevry van die invloed van die nie-Ortodokse opperhoof deur die opkoms van die Isaurians, 'n semi-barbaarse stam in die suide van Anatolië, te ondersteun. Aspar en sy seun Ardabur is in 471 in 'n oproer vermoor, en voortaan het Konstantinopel eeue lank die Ortodokse leierskap herstel. 
Leo was ook die eerste keiser wat die kroon nie van 'n militêre leier ontvang het nie, maar van die patriarg van Konstantinopel, wat die kerklike hiërargie verteenwoordig. Hierdie verandering het permanent geword, en in die Middeleeue het die godsdienstige eienskap van die kroning die ou militêre vorm heeltemal verdring. In 468 het Leo tevergeefs probeer om Noord -Afrika van die Vandale te verower.  Teen daardie tyd was die Wes -Romeinse Ryk beperk tot Italië en die lande suid van die Donau tot by die Balkan (die Engele en Sakse het Brittanje binnegeval en gevestig sedert die vroeë dekades van die 5de eeu die Visigote en Suebi het gedeeltes van Hispania sedert 417 besit, en die Vandale het in 429 Afrika binnegekom. Gallië is deur die Franken onder Clovis I, Burgundiërs, Bretone, Visigote en 'n paar Romeinse oorblyfsels betwis en Theodoric was bestem om in 526 te regeer ).
In 466, as voorwaarde vir sy Isauriaanse alliansie, trou Leo met sy dogter Ariadne met die Isauriaanse Tarasicodissa, wat die naam Zeno aangeneem het. Toe Leo in 474 sterf, het Zeno en Ariadne se jongste seun die troon opgevolg as Leo II, met Zeno as regent. Toe Leo II later dieselfde jaar sterf, word Zeno keiser. Die einde van die Westerse Ryk is soms gedateer tot 476, vroeg in die bewind van Zeno, toe die Germaanse Romeinse generaal Odoacer die titulêre Wes -keiser Romulus Augustulus afgesit het, maar wou nie vervang met 'n ander marionet nie.
Om Italië te herstel, kon Zeno slegs onderhandel met die Ostrogote van Theodoric, wat hulle in Moesia gevestig het. Hy het die gotiese koning na Italië gestuur magister militum per Italiam ("hoofkommandant van Italië"). Na die val van Odoacer in 493 regeer Theodoric, wat tydens sy jeug in Konstantinopel gewoon het, op sy eie Italië. Deur aan te dui dat Theodoric Italië as sy Ostrogotiese koninkryk sou verower, het Zeno egter ten minste 'n nominale oppergesag in daardie westelike land gehandhaaf, terwyl hy die Oos -Ryk van 'n onreëlmatige ondergeskikte bevry het. 
In 475 is Zeno afgesit deur Basiliscus, die generaal wat Leo I se inval in Noord -Afrika gelei het, maar hy het die troon twintig maande later herwin. Hy staan ​​egter voor 'n nuwe bedreiging van 'n ander Isauriër, Leontius, wat ook tot mededingende keiser verkies is. In 491 word Anastasius I, 'n bejaarde burgerlike amptenaar van Romeinse oorsprong, keiser, maar eers in 498 het die magte van die nuwe keiser die maatstaf van Isauriese weerstand getref.  Anastasius openbaar homself as 'n energieke hervormer en 'n bekwame administrateur. Hy het Konstantyn I se muntstelsel vervolmaak deur die gewig van die koper definitief te bepaal follis, die muntstuk wat in die meeste daaglikse transaksies gebruik word.  Hy hervorm ook die belastingstelsel en skaf die gehate chrysargyron -belasting permanent af. Die staatskas het die enorme som van 145 150 kg (320 000 pond) goud bevat toe hy gesterf het.
Justinianus I, wat die troon in 527 aangeneem het, het toesig gehou oor 'n tydperk van Bisantynse uitbreiding na voormalige Romeinse gebiede. Justinianus, die seun van 'n Illyriese boer, het moontlik reeds tydens die regering van sy oom, Justin I (518–527), effektiewe beheer uitgeoefen.   In 532, in 'n poging om sy oostelike grens te beveilig, onderteken Justinianus 'n vredesverdrag met Khosrau I van Persië wat instem om 'n groot jaarlikse huldeblyk aan die Sassiniede te bring. In dieselfde jaar het Justinianus 'n opstand in Konstantinopel (die Nika -onluste) oorleef wat geëindig het met die dood van (na bewering) dertigduisend oproeriges. Hierdie oorwinning versterk Justinianus se mag. 
Die westelike verowerings het in 533 begin, toe Justinianus sy generaal Belisarius gestuur het om die voormalige provinsie Afrika terug te eis van die Vandale wat sedert 429 in beheer was met hul hoofstad in Kartago.  Hulle sukses kom met verrassende gemak, maar eers in 548 is die groot plaaslike stamme gedemp.  In die Ostrogotiese Italië het die dood van Theodoric, sy neef en erfgenaam Athalaric en sy dogter Amalasuntha haar moordenaar, Theodahad (r. 534–536), op die troon gelaat ondanks sy verswakte gesag. In 535 is 'n klein Bisantynse ekspedisie na Sicilië maklik bereik, maar die Gote het spoedig hul weerstand versterk, en die oorwinning kom eers in 540, toe Belisarius Ravenna verower het, na suksesvolle beleëring van Napels en Rome.  In 535–536 is pous Agapetus I deur Theodahad na Konstantinopel gestuur om die verwydering van Bisantynse magte uit Sicilië, Dalmatië en Italië te versoek. Alhoewel Agapetus misluk het in sy missie om 'n vrede met Justinianus te sluit, het hy daarin geslaag om die Monofisiet -aartsvader Anthimus I van Konstantinopel aan die kaak te stel, ondanks die ondersteuning en beskerming van keiserin Theodora. 
Die Ostrogote is nietemin spoedig herenig onder bevel van Totila en verower Rome op 17 Desember 546. Belisarius word uiteindelik vroeg in 549 deur Justinianus herroep.  Die aankoms van die Armeense eunug Narses in Italië (laat 551) met 'n leër van 'n paar 35 000 mans was nog 'n verskuiwing in die Gotiese lotgevalle. Totila is verslaan en sterf tydens die Slag van Busta Gallorum. Sy opvolger, Teia, is eweneens verslaan tydens die Slag van Mons Lactarius (552 Oktober). Ondanks die voortdurende weerstand van 'n paar Goth -garnisoene en twee daaropvolgende invalle deur die Franken en Alamanni, was die oorlog vir die Italiaanse skiereiland ten einde.  In 551 het 'n edelman van die Visigotiese Hispania, Athanagild, hulp van Justinianus gesoek in 'n opstand teen die koning, en die keiser het 'n mag gestuur onder Liberius, wat, hoewel hy bejaard was, 'n suksesvolle militêre bevelvoerder was. Die Bisantynse ryk het 'n klein stukkie van die kus van Spanië vasgehou tot die bewind van Heraclius. 
In die ooste het die Romeins-Persiese oorloë voortgeduur tot 561 toe die gesante van Justinianus en Khusro ooreengekom het oor 'n vrede van 50 jaar. Teen die middel van die 550's het Justinianus oorwinnings in die meeste teaters behaal, met die opvallende uitsondering van die Balkan, wat herhaaldelik aanvalle van die Slawiërs ondergaan het. In 559 het die Ryk 'n groot inval in Kutrigurs en Sclaveni beleef. Justinianus het Belisarius uit sy pensioen geroep, maar sodra die onmiddellike gevaar verby was, het die keiser self beheer geneem. Die nuus dat Justinianus sy Donau -vloot versterk, het die Kutrigurs angstig gemaak, en hulle het ingestem tot 'n verdrag wat hulle 'n subsidie ​​en veilige deurgang oor die rivier gee. 
Justinianus het wêreldwyd beroemd geword vanweë sy wetgewende werk, opvallend vanweë sy deurslaggewende karakter.  In 529 het 'n tienman-kommissie onder voorsitterskap van Johannes die Kappadokiaan die ou Romeinse regskode hersien en die nuwe Corpus Juris Civilis, 'n versameling wette waarna verwys is as 'Justinian's Code'. In die Pandekte, wat in 533 onder leiding van Tribonian voltooi is, is orde en stelsel gevind in die teenstrydige uitsprake van die groot Romeinse juriste, en 'n handboek, die Instellings, is uitgereik om onderrig in die regskole te vergemaklik. Die vierde boek, die Novellae, het bestaan ​​uit versamelings keiserlike edikte wat tussen 534 en 565 afgekondig is. Vanweë sy kerklike beleid het Justinianus in botsing gekom met die Jode, die heidene en verskillende Christelike sektes. Laasgenoemde het die Manichaeërs, die Nestoriane, die Monofisiete en die Ariane ingesluit. Om die heidendom heeltemal uit te wis, het Justinianus die beroemde filosofiese skool in Athene in 529 gesluit. 
Gedurende die 6de eeu was die tradisionele Grieks-Romeinse kultuur nog steeds invloedryk in die Oosterse ryk met prominente verteenwoordigers soos die natuurfilosoof John Philoponus. Tog was die Christelike filosofie en kultuur aan die toeneem en het die ouer kultuur begin oorheers. Gesange geskryf deur Romanos the Melode was die ontwikkeling van die Goddelike Liturgie, terwyl argitekte en bouers gewerk het aan die voltooiing van die nuwe Kerk van die Heilige Wysheid, Hagia Sophia, wat ontwerp is om 'n ouer kerk te vervang wat tydens die Nika -opstand verwoes is. Hagia Sophia staan ​​vandag as een van die belangrikste monumente in die argitektoniese geskiedenis.  Gedurende die 6de en 7de eeu is die Ryk getref deur 'n reeks epidemies wat die bevolking baie sou verwoes, wat sou bydra tot 'n beduidende ekonomiese agteruitgang en verswakking van die Ryk. 
Nadat Justinianus in 565 gesterf het, weier sy opvolger, Justin II, om die groot eer aan die Perse te bring. Intussen het die Germaanse Langobarde Italië teen die einde van die eeu binnegeval, maar slegs 'n derde van Italië was in Bisantynse hande. Justin se opvolger, Tiberius II, kies tussen sy vyande en gee subsidies aan die Avars terwyl hy militêre optrede teen die Perse neem. Alhoewel Tiberius se generaal, Maurice, 'n effektiewe veldtog aan die oostelike grens gelei het, het subsidies die Avars nie in toom gehou nie. Hulle verower die Balkan -vesting Sirmium in 582, terwyl die Slawiërs oor die Donau spore begin maak. Maurice, wat intussen Tiberius opgevolg het, het in 'n Persiese burgeroorlog ingegryp, die wettige Khosrau II weer op die troon geplaas en sy dogter met hom getrou. Maurice se verdrag met sy nuwe swaer het die gebiede van die Ryk na die Ooste uitgebrei en die energieke keiser toegelaat om op die Balkan te fokus. Teen 602 het 'n reeks suksesvolle Bisantynse veldtogte die Avars en Slawiërs oor die Donau teruggedryf. 
Na die moord op Maurice deur Phocas, gebruik Khosrau die voorwendsel om die Romeinse provinsie Mesopotamië te verower.  Phocas, 'n ongewilde heerser wat in Byzantynse bronne altyd as 'n "tiran" beskryf word, was die teiken van 'n aantal erwe wat deur die senaat gelei is. Hy is uiteindelik in 610 afgesit deur Heraclius, wat van Karthago na Konstantinopel gevaar het met 'n ikoon op die voorstoep van sy skip.  Na die hemelvaart van Heraclius het die Sassanidiese opmars diep in Klein -Asië ingedruk, ook Damaskus en Jerusalem beset en die Ware Kruis na Ctesiphon verwyder.  Die teen-offensief van Heraclius het die karakter van 'n heilige oorlog aangeneem, en 'n acheiropoietos-beeld van Christus was 'n militêre standaard.  Net soos Konstantinopel in 626 uit 'n beleg van Avar gered is, word die oorwinning toegeskryf aan die ikone van die Maagd wat deur optog deur patriarg Sergius oor die mure van die stad gelei is.  Die belangrikste Sassanid -mag is in 627 by Nineve vernietig, en in 629 herstel Heraclius die Ware Kruis na Jerusalem tydens 'n majestueuse seremonie.  Die oorlog het beide die Bisantynse en Sassanidiese Ryk uitgeput en hulle uiters kwesbaar gelaat vir die Arabiese magte wat in die daaropvolgende jare ontstaan ​​het.  Die Bisantyne het 'n verpletterende nederlaag gely tydens die Slag van Yarmuk in 636, en Ctesiphon val in 634. 
In 'n poging om die leerstellige kloof tussen Chalcedoniese en monofisiete Christene te genees, het Heraclius monotheletisme as 'n kompromis voorgestel. In 638 is die nuwe leer in die narthex van Hagia Sophia geplaas as deel van 'n teks genaamd Ekthesis, wat ook verdere bespreking van die kwessie verbied het. Teen hierdie tyd het Sirië en Palestina, albei broeiplekke van monofisiete geloof, die Arabiere te beurt geval, en 'n ander monofisiet sentrum, Egipte, het met 642 gedaal. uitbreiding. 
Heraclius het wel daarin geslaag om 'n dinastie te vestig, en sy nageslag het tot 711 met 'n mate van onderbreking op die troon vasgehou. van die omvang van die 6de eeu, en deur beduidende interne onrus en kulturele transformasie.
Die Arabiere, wat nou stewig in beheer van Sirië en die Levant was, het gereeld aanvalpartye diep in Klein -Asië gestuur, en in 674–678 het Konstantinopel self beleër. Die Arabiese vloot is uiteindelik afgeweer deur die gebruik van Griekse vuur, en 'n wapenstilstand van dertig jaar is onderteken tussen die Ryk en die Umayyad-kalifaat. ​​Die Anatoliese aanvalle het egter onverpoos voortgegaan en die ondergang van die klassieke stedelike kultuur versnel, met die inwoners van baie stede wat óf baie kleiner gebiede binne die ou stadsmure herbevestig het, óf heeltemal na die nabygeleë vestings verhuis het.  Konstantinopel self het aansienlik afgeneem, van 500 000 inwoners tot net 40 000–70 000, en net soos ander stedelike sentrums, is dit gedeeltelik op die platteland geland. Die stad verloor ook die gratis graanvervoer in 618, nadat Egipte eers aan die Perse en toe aan die Arabiere geval het, en die openbare koringverspreiding opgehou het.  Die leemte wat die verdwyning van die ou semi-outonome burgerlike instellings gelaat het, is gevul deur die temasisteem, wat die verdeling van Klein-Asië in 'provinsies' beset het deur besondere leërs wat die burgerlike gesag aangeneem het en direk aan die keiserlike administrasie geantwoord het. . Hierdie stelsel het moontlik sy wortels gehad ad hoc maatreëls wat Heraclius getref het, maar in die loop van die 7de eeu het dit ontwikkel tot 'n heeltemal nuwe stelsel van keiserlike bestuur. 
Die onttrekking van 'n groot aantal troepe uit die Balkan om die Perse te bestry en daarna die Arabiere in die ooste het die deur oopgemaak vir die geleidelike uitbreiding van die Slawiese volke suidwaarts na die skiereiland, en, soos in Anatolië, het baie stede tot klein versterkte nedersettings ingekrimp.  In die 670's is die Bulgare suid van die Donau gestoot deur die aankoms van die Khazars, en in 680 word Bisantynse magte wat gestuur is om hierdie nuwe nedersettings te versprei, verslaan. In die volgende jaar onderteken Konstantyn IV 'n verdrag met die Bulgaarse khan Asparukh, en die nuwe Bulgaarse staat het soewereiniteit aangeneem oor 'n aantal Slawiese stamme wat voorheen, ten minste in naam, die Bisantynse bewind erken het.  In 687–688 het die keiser Justinianus II 'n ekspedisie onder leiding van die Slawiërs en Bulgare gelei, wat aansienlike winste behaal het, hoewel die feit dat hy hom van Thrakië na Masedonië moes beveg, demonstreer in watter mate die Bisantynse mag in die Noord -Balkan geweier het. 
Die een Bisantynse stad wat relatief onaangeraak gebly het, ondanks 'n aansienlike afname in die bevolking en ten minste twee uitbrake van die pes, was Konstantinopel.  Die keiserlike hoofstad is egter gekenmerk deur sy eie verskeidenheid konflikte, beide polities en godsdienstig. Constans II het die monothelietbeleid van sy grootvader, Heraclius, voortgesit, met 'n aansienlike teenkanting van leke en geestelikes. Die mees uitgesproke teenstanders, Maximus die Belyder en Pous Martin I, is gearresteer, na Konstantinopel gebring, verhoor, gemartel en verban.  Dit lyk asof Constans geweldig ongewild geword het in die hoofstad en sy woonplek na Syracuse, Sicilië, verhuis het, waar hy uiteindelik deur 'n lid van sy hof vermoor is.  Die senaat het in die sewende eeu 'n belangrike herlewing beleef en het by talle geleenthede met die keisers gebots.  Die laaste Herakliese keiser, Justinianus II, het gepoog om die mag van die stedelike aristokrasie te verbreek deur ernstige belasting en die aanstelling van "buitestaanders" in administratiewe poste. Hy is in 695 uit die mag verdryf en het eers by die Khazars en daarna by die Bulgars skuiling geneem. In 705 keer hy terug na Konstantinopel saam met die leërs van die Bulgaarse khan Tervel, neem die troon terug en vestig 'n skrikbewind teen sy vyande. Met sy laaste omverwerping in 711, nogmaals ondersteun deur die stedelike aristokrasie, het die Herakliese dinastie tot 'n einde gekom. 
Die sewende eeu was 'n tydperk van radikale transformasie. Die ryk wat eens van Spanje tot Jerusalem gestrek het, was nou teruggebring tot Anatolië, Chersonesos en enkele fragmente van Italië en die Balkan. Die territoriale verliese het gepaard gegaan met 'n kulturele verskuiwing, die stedelike beskawing is grootliks ontwrig, klassieke literêre genres is laat vaar ten gunste van teologiese verhandelinge,  en 'n nuwe "radikaal abstrakte" styl het na vore gekom in die visuele kunste.  Dat die ryk hoegenaamd hierdie tydperk oorleef het, is ietwat verrassend, veral gegewe die totale ineenstorting van die Sassanidiese Ryk in die lig van die Arabiese uitbreiding, maar 'n merkwaardige samehangende militêre herorganisasie het gehelp om die druk van buite te weerstaan ​​en die grondslag gelê vir die winste van die volgende dinastie.  Daar word egter gesê dat die massiewe kulturele en institusionele herstrukturering van die Ryk as gevolg van die verlies van grondgebied in die sewende eeu 'n deurslaggewende onderbreking in die oostelike Middellandse See veroorsaak het Romantiek en dat die Bisantynse staat daarna die beste verstaan ​​kan word as 'n ander opvolgerstaat eerder as 'n werklike voortsetting van die Romeinse Ryk. 
Dit lyk ook asof daar tans interaksies tussen die Bisantynse koninkryk en China was. Die Bisantynse Griekse historikus Procopius het gesê dat twee Nestoriaanse Christelike monnike uiteindelik ontdek het hoe sy gemaak is. Uit hierdie openbaring is monnike deur Justinianus I gestuur as spioene op die sypad van Konstantinopel na China en terug om die sywurm -eiers te steel.  Dit het syproduksie in die Middellandse See, veral in Thracië, in die noorde van Griekeland  tot gevolg gehad en die Bisantynse Ryk 'n monopolie op syproduksie in Middeleeuse Europa gegee tot die verlies van sy gebiede in Suid -Italië. Die Bisantynse historikus Theophylact Simocatta, wat tydens die bewind van Heraclius (r. 610–641) geskryf het, het inligting oor China se geografie, die hoofstad, oorgedra Khubdan (Ou -Turks: KhumdanChang'an), sy huidige heerser Taisson wie se naam 'Seun van God' beteken (Chinees: Tianzi, hoewel dit kan afgelei word van die naam van keiser Taizong van Tang), en korrek dui op die hereniging daarvan deur die Sui -dinastie (581–618) tydens die bewind van Maurice, en opgemerk dat China voorheen polities langs die Yangzi verdeel was Rivier deur twee strydende nasies.  Dit lyk asof dit ooreenstem met die verowering van die Chen -dinastie in die suide van China deur keiser Wen van Sui (r. 581–604).  Die Chinese Ou boek van Tang en Nuwe boek van Tang noem verskeie ambassades wat deur Fu lin (Byzantium), wat hulle gelykgestel het aan Daqin (dit wil sê die Romeinse Ryk), begin in 643 met 'n ambassade wat deur die koning gestuur is Boduoli (波 多 力, dit wil sê Constans II Pogonatos) aan keiser Taizong van Tang, met geskenke soos rooi glas.  Hierdie geskiedenisse verskaf ook kort beskrywings van Konstantinopel, sy mure en hoe dit beleër is deur Da shi (大 食 die Arabiere van die Umayyad-kalifaat) en hul bevelvoerder "Mo-yi" (摩 拽 伐 之 dws Muawiyah I, goewerneur van Sirië voordat hy kalief geword het), wat hulle gedwing het om hulde te bring.   Henry Yule beklemtoon die feit dat Yazdegerd III (r. 632–651), laaste heerser van die Sasaniese Ryk, diplomate na China gestuur het om hulp te verleen van keiser Taizong (beskou as die suzerein oor Ferghana in Sentraal -Asië) tydens die verlies van die Persiese hartland aan die Islamitiese Rashidun -kalifaat, wat moontlik ook daartoe gelei het dat die Bisantyne gesante na China gestuur het te midde van hul onlangse verlies van Sirië aan die Moslems.  Tang Chinese bronne het ook aangeteken hoe die Sassanidiese prins Peroz III (636–679) na Tang China gevlug het na die verowering van Persië deur die groeiende Islamitiese kalifaat.  Ander Bisantynse ambassades in Tang China word aangeteken as aankom in 711, 719 en 742.   Uit Chinese rekords is dit bekend dat Michael VII Doukas (Mie li sha ling kai sa 滅 力 沙 靈 改 撒) van Fu lin het 'n diplomatieke sending na die Song -dinastie van China gestuur wat in 1081 aangekom het tydens die bewind van keiser Shenzong van Song.  
Leo III die Isauriër (717–741 nC) het die Moslemaanval in 718 teruggedraai en die oorwinning behaal met die groot hulp van die Bulgaarse khan Tervel, wat 32 000 Arabiere met sy leër in 740 vermoor het.  Raids deur die Arabiere teen Bisantium sou die Ryk gedurende die bewind van Leo III teister. Die bedreiging teen die Ryk van die Arabiere sou egter nooit weer so groot wees as tydens hierdie eerste aanval van Leo se bewind nie.  In net meer as twaalf jaar het Leo die Isauriër homself grootgemaak van 'n eenvoudige Siriese boer tot die keiser van Bisantium.  Nou het Leo die taak aangepak om die temas in Klein -Asië te herorganiseer en te konsolideer. Boonop beveel Leo III in 726 nC die verwydering van die groot goue ikoon van Christus wat die Chalke -poort of voorportaal versier het na die Groot Paleis van Bisantium. 'Chalke' beteken brons in die Griekse taal en die Chalke -poort het sy naam ontleen aan die groot bronsdeure wat die seremoniële ingang van die Groot Paleis gevorm het.
Gebou in die bewind van Anastasius I (491–518 nC), was die Chalke Gates bedoel om die Bisantium -oorwinning in die Isauriese Oorlog van 492–497 nC te vier. Die Chalke -hekke is vernietig in die Nika -onluste van 532 nC.  Toe die hekke weer herbou is deur Justinianus I (527–565 nC) en sy vrou Theodora, is 'n groot goue standbeeld van Christus oor die deure geplaas. Aan die begin van die agtste eeu (die 700's nC) het 'n gevoel onder sommige mense van die Bisantynse Ryk ontstaan ​​dat godsdienstige standbeelde en godsdienstige skilderye wat kerke versier, op sigself die voorwerp van aanbidding word, eerder as die aanbidding van God. Dus het die beelde, of ikone, inbreuk gemaak op die ware doel van aanbidding. So het 'n 'ikonoklast' -beweging ontstaan ​​wat probeer het om die kerk te' reinig 'deur alle ikone van die godsdienste te vernietig. Die primêre ikoon van die hele Bisantium was die goue Christus oor die Chalke -poorte. Ikonoklasma was meer gewild onder mense van Anatolië en die Levant as eerder as die Europese deel van die Bisantynse Ryk. Alhoewel Leo III Siries was, is daar geen bewyse dat hy geneig was tot neigings na ikonoklasme nie.  Leo se bevel vir die verwydering van die goue Christus oor die Chalke -poorte en die vervanging daarvan deur 'n eenvoudige kruis, is gemotiveer deur die behoefte om die toenemende vloed van volksbesware teen alle godsdienstige ikone te versag. In 730 nC het Leo III 'n bevel uitgereik wat die ikonoklasma in die hele Ryk amptelik verklaar het.  Die vernietiging van die goue Christus oor die Chalke -poorte in 726 nC, dui dus op die begin van die tydperk in die Bisantynse geskiedenis, bekend as die "eerste ikonoklastiese periode". Ikonoklasma sou 'n sterk neiging bly gedurende die bewind van Leo III se opvolgers, veral sy seun Konstantyn V.  Konstantyn V se ikonoklastiese beleid het inderdaad 'n opstand veroorsaak deur die ikonodule Artabasdus in 742 nC. Artabasdus (742 nC) het Konstantyn V eintlik omvergewerp en 'n paar maande lank as keiser regeer voordat Konstantyn V weer aan bewind gekom het.
Leo III se seun, Konstantyn V (741–775 nC), het noemenswaardige oorwinnings in die noorde van Sirië behaal en tydens sy bewind ook die sterkte van Bulgare deeglik ondermyn. Net soos sy pa, Konstantyn V, was Leo IV (775–780 nC) 'n ikonoklast.  Leo IV word egter oorheers deur sy vrou Irene wat neig na ikonodulisme en godsdiensbeelde en beelde ondersteun. By die dood van Leo IV in 780 nC, het sy 10-jarige seun, Konstantyn VI (780–797 nC), opgevolg na die Bisantynse troon onder die regentskap van sy moeder Irene. Voordat Konstantyn VI egter volwasse kon word en uit eie regeer kon heers, het sy ma die troon vir haarself ingeneem.  Irene (797–802 nC) het 'n beleid van ikonodulisme heringestel en in 787 nC by die Raad van Nicaea, is ikonodulisme amptelik kerkbeleid gemaak, en sodoende is Leo III se amptelike beleid van 730 nC herroep. Gevolglik het 'n einde gekom aan die tydperk, die 'eerste ikonoklasma' wat dateer van 726 na 787. 'N Tussenliggende periode van ikonodulisme het begin deur die bewind van Irene en haar opvolgers, Nicephorus I (802–811 nC) Stauracius (811 nC) en Michael I Rhagabe (811–813 nC).
In die begin van die 9de eeu het die Arabiere Kreta verower en Sicilië suksesvol aangeval, maar op 3 September 863 behaal generaal Petronas 'n groot oorwinning teen die emir van Melitene. Onder leiding van Krum het die Bulgaarse bedreiging ook weer opgekom, maar in 814 het Krum se seun, Omortag, 'n vrede met die Bisantynse Ryk gereël. 
Soos hierbo opgemerk, is die 8ste en 9de eeu ook oorheers deur kontroversie en godsdienstige verdeeldheid oor die ikonoklasma. Soos hierbo genoem, is ikone deur Leo en Konstantyn verbied, wat tot opstande deur ikonodules (ondersteuners van ikone) dwarsdeur die ryk gelei het. Na die pogings van keiserin Irene, vergader die Tweede Raad van Nicaea in 787 en bevestig dat ikone vereer kan word, maar nie aanbid moet word nie.
Irene het vasbeslote pogings aangewend om ikonoklasme oral in die Ryk uit te roei, ook binne die geledere van die leër.  Tydens Irene se regering het die Arabiere voortgegaan om die klein plase van die Anatoliese deel van die Ryk in te val en te verwoes. Hierdie kleinboere van Anatolië was 'n militêre verpligting teenoor die Bisantynse troon. Die Bisantynse leër en die verdediging van die Ryk was inderdaad grootliks gebaseer op hierdie verpligting en die Anatoliese boere. Die ikonodulebeleid het hierdie boere uit die weermag en dus van hul plase verdryf. Die leër was dus verswak en kon Anatolië nie teen die Arabiese aanvalle beskerm nie.  Baie van die oorblywende boere van Anatolië is van die plaas verdryf om hulle in die stad Bisantium te vestig, en sodoende die weermag se vermoë om soldate groot te maak, verder verminder. Boonop het die verlate plase van die belastingrolle geval en die inkomste wat die regering ontvang het, verminder. Hierdie plase is oorgeneem deur die grootste grondeienaar in die Bisantynse Ryk — die kloosters. Om die situasie nog erger te maak, het Irene alle kloosters vrygestel van alle belasting.
Gegewe die finansiële ondergang waarin die Ryk op pad was, was dit dus geen wonder dat Irene uiteindelik deur haar eie Logothete van die Tesourie afgedank is nie. Die leier van hierdie suksesvolle opstand teen Irene vervang haar op die Bisantynse troon onder die naam Nicephorus I. 
Nicephorus I (802–811 nC) was van Arabiese ekstraksie. Alhoewel hy onmiddellik oorgegaan het om die Bisantynse ekonomie op 'n beter finansiële grondslag te stel deur Irene se belastingvrystellings teë te werk en die weermag te versterk, het Nicephorus I, ondanks die opstel van die behoeftige klein grondeienaars, Irene se ikonodulebeleid voortgesit.  Nicephorus I is in 811 nC vermoor terwyl hy die Bulgars onder hul koning Krum beveg het. Die seun van Nicephorous en die troonopvolger, Stauracius (811 nC), is in dieselfde geveg ernstig gewond. Stauracius is net ses maande na die geveg dood. Nicephorus I se dogter, Procopia, was getroud met Michael Rhangabe, wat nou keiser geword het as Michael I. 
Irene het gepoog om 'n huwelik tussen haar en Karel die Grote te onderhandel, maar volgens Theophanes the Confessor was die plan gefrustreerd deur Aetios, een van haar gunstelinge.  Tydens die bewind van Michael I (811–813 nC) het buitelandse beleidsinisiatiewe met betrekking tot Karel die Grote weer op die voorgrond getree. Sedert hy deur pous Leo III as keiser op Kersdag, 800 nC in Rome gekroon is, het Karel die Grote aanspraak gemaak op die Oosterse Ryk. Nicephorus I het geweier om Karel die Grote se standpunt te erken en het hierdie bewerings van Karel die Grote bloot geïgnoreer.  Hierdie onbuigsame beleid deur Nicephorus I het gelei tot 'n vlootoorlog met Franken wat indirek gelei het tot die amptelike skeiding van die stad Venesië van die Bisantynse Ryk. (Trouens, Venesië het sedert 727 nC onder 'n "de facto" onafhanklikheid opgetree. Hierdie de facto onafhanklikheid is erken deur die Pax Nicephori van 802 nC. Nietemin, ten spyte van hierdie de facto onafhanklikheid, was Venesië amptelik deel van die Bisantynse Ryk tot 811 nC.)
Die bedreiging wat die Bulgars onder hul koning Krum inhou, wat baie duidelik geword het tydens die krisis van 811 nC, het Michael I genoop om die beleid van nie-erkenning van Karel die Grote te keer. Soos hierbo opgemerk, het Nicephorus I in 811 nC in die geveg gesterf en sy seun, Stauracious, is in dieselfde geveg ernstig gewond en het kort daarna in 811 nC gesterf. Die Bulgaarse bedreiging het vereis dat Michael I die beleid van Nicephorus omkeer en Karel die Grote erken en vredesonderhandelinge met hom begin om oorlog te voorkom met beide die Franke onder Karel die Grote en terselfdertyd met die Bulgars. Hierdie omkering van beleid en die ooreenkoms wat met Karel die Grote bereik is, het implikasies op lang termyn. Ingevolge die verdrag tussen Karel die Grote en die Bisantynse Ryk het Karel die Grote erkenning gekry vir sy keiserlike titel in die lande wat hy in die weste gehad het, en in ruil daarvoor het Karel die Grote al sy aansprake op die troon of enige deel van die Bisantynse Ryk laat val.  Hierdie verdrag van 811 nC was 'n waterskeiding. Tot op hierdie datum, ondanks die eeue van skeiding, was daar altyd die hoop dat die twee dele van die ou Romeinse Ryk uiteindelik versoen kon word. Vanaf 811 nC is hierdie hoop uiteindelik prysgegee. Daar was geen hoop of idee meer om die twee dele van die ou Romeinse Ryk saam te smelt nie.
Michael I was gedwing om in hierdie verdrag met Karel die Grote te gaan weens die Bulgaarse bedreiging. Sy gebrek aan sukses teen die Bulgaar sou 'n opstand teen hom veroorsaak wat sy bewind in 813 nC sou beëindig. Die weermag sou opstaan ​​teen Michael I. Die leier van hierdie opstand was die Armeense bevelvoerder van die leër wat die troon sou inneem onder die naam Leo V. 
In 813 herstel Leo V die Armeense (813–820 nC) die beleid van ikonoklasma.  Dit het die geskiedenis begin, die 'Tweede Ikonlasma', wat van 813 tot 842 nC sou duur. Eers in 843 sou keiserin Theodora die eerbied van die ikone herstel met behulp van Patriarch Methodios.  Ikonoklasma het sy rol gespeel in die verdere vervreemding van Oos van Wes, wat vererger het tydens die sogenaamde Photian Schism, toe pous Nicholas I die verheffing van Photios tot die patriargaat uitdaag.
Die ikonoklasma het egter 'n invloed op die opkoms van feodalisme in die Bisantynse Ryk gehad. Feodalisme word gekenmerk en inderdaad gedefinieer as die agteruitgang van sentrale regeringsmag, aangesien mag aan private, plaaslike, groot grondeienaars oorgedra word. Op enige gegewe plek word hierdie private individue die nuwe regeringsmag oor die gewone mense wat in die omgewing werk en woon. Die grondeienaars is slegs 'n plig tot militêre diens aan die sentrale regering verskuldig wanneer die sentrale owerheid hulle versoek. Hierdie plig word patronaat genoem en in ruil vir die beskerming word die grondeienaars immuniteit verleen in hul heerskappy oor die omgewing.  Sedert die bewind van keiser Severus Alexander (222–235 nC) is lande aan die grense van die Romeinse Ryk wat van vyande ontneem is, toegestaan ​​aan Romeinse soldate en hul erfgename op voorwaarde dat die plig vir militêre diens aan die keiser sou ook oorerflik wees en op voorwaarde dat die lande nooit verkoop sou word nie, maar in die familie sou bly.  Dit was die ware begin van feodalisme in die Bisantynse Ryk. Met die koms van die ikonoklasme is baie kloosters verwoes en die kerke in beslag geneem deur die keiser. Hierdie gronde is aan privaat individue oorhandig.Beskerming vir hierdie individue was weereens die plig van militêre diens aan die keiser. Soos hierbo opgemerk, is sommige van hierdie lande onder keiserin Irene in die kloosters herstel. Feodalisme is egter werklik toegelaat om wortel te skiet deur die private beheer van hierdie kloosterlande.
Die Bisantynse Ryk bereik sy hoogtepunt onder die Masedoniese keisers (van Armeense en Griekse afkoms) van die laat 9de, 10de en vroeë 11de eeu, toe dit beheer verkry het oor die Adriatiese See, Suid -Italië en die hele gebied van tsaar Samuel van Bulgarye. Die stede van die ryk het uitgebrei, en welvaart het oor die provinsies versprei weens die nuutgevonde veiligheid. Die bevolking het gestyg, en die produksie het toegeneem, wat die nuwe vraag gestimuleer het, terwyl dit ook gehelp het om handel aan te moedig. Kultureel was daar 'n aansienlike groei in opvoeding en leer. Ou tekste is bewaar en geduldig weer gekopieer. Bisantynse kuns floreer, en briljante mosaïek pryk in die binnekant van die talle nuwe kerke.  Alhoewel die ryk aansienlik kleiner was as tydens die bewind van Justinianus, was dit ook sterker, aangesien die oorblywende gebiede minder geografies versprei was en meer polities en kultureel geïntegreerd was.
Interne ontwikkelings Redigeer
Alhoewel dit tradisioneel toegeskryf word aan Basil I (867–886 nC), die inisieerder van die Masedoniese dinastie, het die Masedoniese Renaissance is meer onlangs toegeskryf aan die hervormings van sy voorganger, Michael III (842–867 nC) en die raadgewer van sy vrou, die erudiet Theoktistos. Laasgenoemde het veral die kultuur by die hof bevoordeel en met 'n noukeurige finansiële beleid die goudreserwes van die Ryk geleidelik verhoog. Die opkoms van die Masedoniese dinastie val saam met interne ontwikkelings wat die godsdienstige eenheid van die ryk versterk het.  Die ikonoklastbeweging beleef 'n skerp agteruitgang: dit bevoordeel sy sagte onderdrukking deur die keisers en die versoening van die godsdienstige twis wat die keiserlike hulpbronne in die vorige eeue gedreineer het. Ondanks af en toe taktiese nederlae, het die administratiewe, wetgewende, kulturele en ekonomiese situasie steeds verbeter onder Basil se opvolgers, veral met Romanos I Lekapenos (920–944 nC). Die temasisteem het in hierdie tydperk sy definitiewe vorm bereik. Toe die regering weer veilig in die hande van die ikonodule was en die kloosterlande en voorregte weer herstel is, het die kerklike instelling weer 'n sterk lojale ondersteuner van die keiserlike saak geword.  Die meeste Masedoniese keisers (867–1056 nC) was gekant teen die belange van die aristokrasie. Hulle het baie wetgewing opgestel om klein landbougrondbesitters te beskerm en te bevoordeel in teenstelling met die aristokrasie.  Voor die Masedoniese keisers het die groot grondeienaars 'n beherende mag in die samelewing uitgemaak en die grootste deel van die plaasgrond besit. Aangesien eienaars van die grond militêre verpligtinge teenoor die Bisantynse troon gehad het, het 'n groot aantal klein grondeienaars groter leërs geskep as 'n klein aantal groot grondeienaars. So het ondersteuning vir die klein landbesitters 'n sterker militêre mag vir die Ryk geskep.  Hierdie gunstige beleid van die Masedoniese keisers het bygedra tot die toenemende vermoë van die keisers om oorlog te voer teen die Arabiere.
Oorloë teen die Moslems Edit
Teen 867 het die ryk sy posisie in die ooste en die weste herstabiliseer, en die doeltreffendheid van sy defensiewe militêre struktuur het sy keisers in staat gestel om met heroorloë-oorloë in die ooste te begin.  Die proses van herowering het met veranderlike lotgevalle begin. Die tydelike herowering van Kreta (843 nC) is gevolg deur 'n verpletterende Bisantynse nederlaag op die Bosporus, terwyl die keisers nie die voortgesette Moslem -verowering van Sicilië (827–902 nC) kon verhoed nie.  Deur die huidige Tunisië as hul wegspringplek te gebruik, verower die Moslems Palermo in 831 AD, Messina in 842 AD, Enna in 859 AD, Syracuse in 878 AD, Catania in 900 AD en die laaste Bisantynse vesting, die vesting Taormina, in 902 nC.
Hierdie nadele is later in balans gebring deur 'n seëvierende ekspedisie teen Damietta in Egipte (856), die nederlaag van die Emir van Melitene (863), die bevestiging van die keiserlike gesag oor Dalmatië (867) en Basil I se offensiewe teenoor die Eufraat (870's) . In teenstelling met die verslegtende situasie op Sicilië, het Basil I die situasie in Suid -Italië goed genoeg hanteer en sou die provinsie die volgende 200 jaar in Bisantynse hande bly.
In die beginjare van Basil I se bewind is Arabiese aanvalle op die kus van Dalmatië suksesvol afgeweer en het die gebied weer onder veilige Bisantynse beheer gekom. Dit het Bisantynse sendelinge in staat gestel om die binneland binne te dring en die Serwiërs en die owerhede van die huidige Herzegovina en Montenegro tot die Ortodokse Christendom te bekeer. Die poging om Malta te herower, het egter rampspoedig geëindig toe die plaaslike bevolking hom by die Arabiere aangesluit het en die Bisantynse garnisoen vermoor het. Daarteenoor is die Bisantynse posisie in Suid -Italië geleidelik gekonsolideer, sodat Bari teen 873 weer onder die Bisantynse bewind gekom het, en die grootste deel van Suid -Italië die volgende 200 jaar in die Ryk sou bly.  Op die meer belangrike oostelike front het die Ryk sy verdediging herbou en in die aanval gegaan. Die Paulians is verslaan en hul hoofstad Tephrike (Divrigi) ingeneem, terwyl die offensief teen die Abbasid -kalifaat begin het met die herowering van Samosata.
Onder Michael se seun en opvolger, Leo VI die Wyse, het die winste in die ooste teenoor die nou swak Abbasidiese kalifaat voortgegaan. Sicilië het egter in 902 vir die Arabiere verlore gegaan, en in 904 is Thessaloniki, die tweede stad van die Ryk, deur 'n Arabiese vloot afgedank. Die swakheid van die Ryk op die mariene gebied is vinnig reggestel, sodat 'n paar jaar later Ciprus die Ciprus weer in beslag geneem het, in die 7de eeu verlore gegaan het en ook Laodisea in Sirië binnegestorm het. Ondanks hierdie wraak kon die Bisantyne nog steeds nie 'n beslissende slag slaan teen die Moslems wat die keiserlike magte 'n verpletterende nederlaag toegedien het toe hulle probeer het om Kreta in 911 te herwin nie. 
Die dood van die Bulgaarse tsaar Simeon I in 927 het die Bulgare ernstig verswak, sodat die Bisantyne op die oostelike front kon konsentreer.  Die situasie op die grens met die Arabiese gebiede bly vloeibaar, met die Bisantyne as alternatief vir die offensief of verdediging. Die Varangiane (later bekend as die Russe), wat Konstantinopel in 860 vir die eerste keer aangeval het, was nog 'n nuwe uitdaging.  In 941 verskyn die Russe aan die Asiatiese oewer van die Bosporus, maar hierdie keer is hulle verpletter en toon die verbeterings in die Bisantynse militêre posisie na 907, toe slegs diplomasie die indringers kon terugdruk. Die oorwinnaar van die Varangiane/Russe was die beroemde generaal John Kourkouas, wat die offensief voortgesit het met ander noemenswaardige oorwinnings in Mesopotamië (943). Hierdie Bisantynse oorwinnings het uitgeloop op die herowering van Edessa (944), wat veral gevier is vir die terugkeer na Konstantinopel van die vereerde Mandylion, 'n relikwie wat na bewering met 'n portret van Jesus bedek is. 
Die soldaat-keisers Nikephoros II Phokas (regeer 963–969 nC) en John I Tzimiskes (969–976 nC) het die ryk tot in Sirië uitgebrei, die emiere van Noordwes-Irak verslaan en Kreta en Ciprus verower.  Op 'n stadium onder Johannes het die leër van die ryk selfs Jerusalem bedreig, ver in die suide.  Die emiraat van Aleppo en sy bure het vasale geword van die ryk in die ooste, waar die grootste bedreiging vir die ryk die kalief Hakim van die Fatimidiese kalifaat was.  Na baie veldtogte is die laaste Arabiese bedreiging vir Bisantium verslaan toe Basil II vinnig 40 000 berede soldate gelok het om Romeinse Sirië te verlig. Met 'n oorskot aan hulpbronne en oorwinnings danksy die Bulgaarse en Siriese veldtogte, het Basil II 'n ekspedisie na Sicilië beplan om dit weer van die Arabiere daar te neem. Na sy dood in 1025 het die ekspedisie in die 1040's vertrek en is aanvanklike sukses behaal, maar dit was 'n hindernis.
Oorloë teen die Bulgare Edit
Die tradisionele stryd met die See van Rome het gedurende die Masedoniese tydperk voortgeduur, aangespoor deur die kwessie van godsdienstige oppergesag oor die nuut -gekerstende staat Bulgarye. Met die beëindiging van 80 jaar van vrede tussen die twee state, val die magtige Bulgaarse tsaar Simeon I in 894 binne, maar word teruggestoot deur die Bisantyne, wat hul vloot gebruik het om die Swart See op te vaar om die Bulgaarse agterkant aan te val en die steun van die Hongare ingeroep het.  Die Bisantyne is egter in 896 verslaan tydens die Slag van Boulgarophygon en het ingestem om jaarliks ​​subsidies aan die Bulgare te betaal. 
Leo die wyse sterf in 912, en vyandelikhede word gou weer hervat toe Simeon aan die hoof van 'n groot leër na Konstantinopel marsjeer.  Alhoewel die mure van die stad ondeurdringbaar was, was die Bisantynse administrasie in wanorde en Simeon is na die stad genooi, waar hy die kroon van basileus (keiser) van Bulgarye en die jong keiser Konstantyn VII laat trou met een van sy dogters. Toe 'n opstand in Konstantinopel sy dinastiese projek stop, val hy weer Thrakië binne en verower Adrianopel.  Die Ryk het nou binne 'n paar dae se marsafstand van Konstantinopel te kampe gehad met die probleem van 'n magtige Christelike staat, en moes op twee fronte veg. 
'N Groot keiserlike ekspedisie onder Leo Phocas en Romanos I Lekapenos het geëindig met nog 'n verpletterende Bisantynse nederlaag in die Slag van Achelous in 917, en die jaar daarna kon die Bulgare Noord -Griekeland verwoes. Adrianopel is weer in 923 geplunder, en 'n Bulgaarse leër het Konstantinopel in 924 beleër. Simeon sterf egter skielik in 927, en die Bulgaarse mag val saam met hom in duie. Bulgarye en Bisantium het 'n lang tydperk van vreedsame betrekkinge aangegaan, en die Ryk kon nou konsentreer op die oostelike front teen die Moslems.  In 968 is Bulgarye deur die Rus onder Swiatoslav I van Kiev oorval, maar drie jaar later het John I Tzimiskes die Rus verslaan en Oos-Bulgarye weer opgeneem in die Bisantynse Ryk. 
Bulgaarse verset het herleef onder leiding van die Cometopuli -dinastie, maar die nuwe keiser Basil II (regeer in 976–1025 nC) het die onderwerping van die Bulgare sy primêre doelwit gemaak. Basil se eerste ekspedisie teen Bulgarye het egter gelei tot 'n vernederende nederlaag by die poorte van Trajanus. Vir die volgende paar jaar was die keiser besig met interne opstande in Anatolië, terwyl die Bulgare hul koninkryk op die Balkan uitgebrei het. Die oorlog sou byna twintig jaar lank voortduur. Die Bisantynse oorwinnings van Spercheios en Skopje het die Bulgaarse leër deurslaggewend verswak, en in jaarlikse veldtogte het Basil die Bulgaarse vestings metodies verminder. Uiteindelik is die Bulgare in die Slag van Kleidion in 1014 heeltemal verslaan.  Die Bulgaarse leër is gevange geneem, en daar word gesê dat 99 uit elke 100 mans verblind is, met die oorblywende honderdste man met een oog om sy landgenote huis toe te lei. Toe tsaar Samuil die stukkende oorblyfsels van sy eens dapper leër sien, sterf hy aan skok. Teen 1018 het die laaste Bulgaarse vestings oorgegee en die land het deel geword van die ryk. Hierdie epiese oorwinning herstel die grens van die Donau, wat sedert die dae van keiser Heraclius nog nie bestaan ​​het nie. 
Ek het hierdie boek gekoop onder die veronderstelling dat dit ten minste 'n paar kleurborde sou bevat-dit word immers as ''n geïllustreerde geskiedenis' 'gereken. Maar ek moes eers in die boek gekyk het. Die illustrasies is almal s / w en kom nie naby aan die eer van die Bisantynse mosaïek en skildery nie.
Die teks is eweneens flou. Terwyl ek meegevoel het met die skrywer se dilemma om 1.100 jaar se geskiedenis in 'n boek van 240 bladsye te moet druk, is daar geen verskoning vir slegte skryfwerk en slordige navorsing nie. Die prosa is verskriklik gestol, asof die skrywer nog nooit van afhanklike klousules of saamgestelde sinne gehoor het nie. Die teks kon werklik woordeliks uit die Weekly Reader of 'n ander tydskrif op laerskoolvlak verwyder word.
Die foute wat deur die teks versprei word, is eweneens onaanvaarbaar. 'N Paar voorbeelde sal volstaan: die skrywer beweer dat die algemene Belisarius tydens sy inval in Italië' hom nie in toom gehou het en dorpe en dorpe geplunder 'het nie. Hierdie stelling is eenvoudig vals. Terwyl Napels as straf ontslaan is vir 'n lang en ongegrond beleg, was die streng beleid van Belisarius om die regte van die Italianers te eerbiedig, selfs tot die punt dat hy een van sy eie generaals genoodsaak het om 'n slegte buit aan 'n Italiaanse burger terug te gee . Hierdie fout word miskien verklaar deur die feit dat die skrywer slegs die 'geheime geskiedenis' van Procopius vir hierdie tydperk as 'n primêre bron gebruik het, en die 6 ander boeke in die openbare geskiedenis wat hierdie selfde ou skrywer geskryf het, heeltemal geïgnoreer het. Dit is die ekwivalent daarvan om slegs die National Enquirer Magazine te gebruik om 'n geskiedenis van die 21ste eeu te skryf.
'N Ander fout is die stelling dat die Tweede Ekumeniese Raad in 381 nC "die aartsvader van Konstantinopel as die hoogste kerkamptenaar gevestig het". Dit het nie so iets gedoen nie. Die Raad het trouens die aartsvader van Konstantinopel die tweede biskop in die kerk gemaak, net ná die pous van Rome.
Die ergste van alles is miskien die kanteling wat die skrywer tydens die latere Bisantynse tyd aan die teks gee, wat 'n beeld skep van die Westerse Kruisvaarders as wrede, moedswillige, moordende barbare terwyl hy die Moslems voorhou as verdraagsame intellektuele wat heeltemal geregverdig was toe hulle hul weg oorwin die destydse Christelike lande van Sirië, Klein-Asië en die Balkan. Alhoewel dit beslis waar is dat die kruisvaarders nie skuldig was aan sommige van hul optrede nie, sou 'n bietjie balans goed gewees het. Die skrywer kan deurgaans nie Islamitiese gruweldade dek nie-selfs skuins. Nêrens noem hy die vernietiging van die Kerk van die Heilige Graf in Jerusalem en die daaropvolgende vervolging van Christene deur Hakem, die Kalief van Egipte as 'n hoofoorsaak van die Kruistogte nie. Alhoewel hy verskeie geleenthede het, doen die skrywer ook nie die moeite om die vernietiging van die pragtige en antieke Kerk van die Heilige Apostels in Konstantinopel te noem na die verowering van die stad deur die Turke nie. Hy noem dit eenvoudig as 'verlore'. Die woord 'janitsaries' kom 'n paar keer voor, maar die skrywer verduidelik bloot dat dit 'n 'elite leër van slawe was wat van kleins af in die sorg van die Sultan grootgemaak is'. Hy pla nie om te noem dat dit die kinders was van Christelike gesinne wat uit hul huise geruk is nie, gebreinspoel is in fanatiese Islamiste en gedwing is om te dien as 'n weermag met die enigste verowering van meer Christelike lande. Dat die skrywer gekies het om die pad van huisgebroke dimensie te volg in plaas van wetenskaplike objektiwiteit tydens die skryf van hierdie boek, is op die minste ongemaklik.
Toe ek hierdie boek voltooi het, het dit vir my duidelik geword dat dit waarskynlik as 'n handboek in 'n middelvlak-universiteitskursus in die Bisantynse of Middeleeuse geskiedenis gebruik kan word. As u 'n professor is wat hierdie boek oorweeg, sou ek aanbeveel dat u eerder die klassieke "History of the Byzantine Empire" van Vasiliev gebruik, wat nog steeds beskikbaar is. As u 'n student is en u professor u hierdie boek toewys, moet u bewus wees van die tekortkominge daarvan en weet dat dit wat u lees nie 'n goeie of akkurate geskiedenis is nie. Die kans is goed dat u biblioteek 'n afskrif van die geskiedenis van Vasiliev het-ek beveel u aan om dit te lees as u 'n beter begrip van hierdie fassinerende onderwerp wil kry.
Bisantium: Die verrassende lewe van 'n Middeleeuse ryk
Bisantium. Die naam roep grootsheid en eksotisme en dunheid,#8212 en dun piks, listigheid en kompleksiteit op. In hierdie unieke boek onthul Judith Herrin die rykdom van 'n heel ander beskawing. Sy vermy 'n standaard chronologiese weergawe van die Bisantynse Ryk se millennium en thinsp — & thinsplong geskiedenis, en identifiseer die fundamentele vrae oor Byzantium & thinsp — & thinsp wat dit was, en watter spesiale betekenis dit vir ons vandag inhou.
Met die nuutste beurs vir 'n algemene publiek in toeganklike prosa, fokus Herrin elke kort hoofstuk op 'n verteenwoordigende tema, gebeurtenis, monument of historiese figuur. stad wat deur Konstantyn die Grote gebou is, tot sy verowering deur die Ottomaanse Turke.
Sy voer aan dat Bisantium se deurslaggewende rol as die oostelike verdediger van die Christendom teen Moslem -uitbreiding gedurende die vroeë Middeleeue Europa en thinsp — & thinspand en die moderne Westerse wêreld & thinsp — & thins onmoontlik gemaak het. Herrin boei ons met haar besprekings van alle fasette van die Bisantynse kultuur en samelewing. Sy lei ons deur die ingewikkelde seremonies van die keiserlike hof. Sy beskryf die transendente skoonheid en krag van die kerk van Hagia Sophia, sowel as strydwaens, kloosterspiritualiteit, diplomasie en letterkunde. Sy onthul die fassinerende wêrelde van militêre usurpers en ascetics, eunuchs en courtisane, en ambagsmanne wat die sy, ikone, ivore en mosaïek so maklik verbind het met Bisantynse kuns.
'N Innoverende geskiedenis geskryf deur een van ons voorste geleerdes, Bisantium onthul hierdie groot beskawing en militêre en kulturele oppergesag, die skouspelagtige vernietiging daarvan deur die Vierde Kruistog en die herlewing en finale verowering in 1453.
Judith Herrin, wenner van die 2016 Dr A. H. Heineken -prys, Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences
"Die omvang en vorm van Herrin se opname van die Bisantynse geskiedenis en kultuur is indrukwekkend. Sy beweeg van die grondlegging van Konstantinopel tot sy val voor die Turke in 'n reeks van agt-en-twintig kort hoofstukke. Dit stel die nuuskierige of ongeduldige leser in staat om te proe, volgens na smaaklike onderwerpe soos Griekse vuur, eunugs, ikone en die torings van Trebizond ... "- G.W. Bowersock, New York Review of Books
"Met 'n briljante studie van die geskiedenis van die Bisantynse ryk, teken Herrin 'n oorspronklike portret van 'n tradisiegebaseerde dog dinamiese ryk wat die Christendom beskerm deur die westelike uitbreiding van Islam na te gaan. Op grond van briewe, tydskrifte en ander primêre dokumente beide politieke figure en gewone burgers, herskep Herrin op 'n wonderlike wyse 'n ryk waarvan die godsdienstige kuns, opvoedkundige kurrikulum, belasting- en regstelsels en kroningrituele die beste uit die voor-Christelike Griekse verlede van die ryk bewaar het, terwyl dit terselfdertyd die vordering na die res van die geskiedenis. Herrin se geskiedenis is die beste inleiding tot Bisantium en die voortgesette betekenis daarvan vir die wêreldgeskiedenis. "—Uitgewers Weekliks
"Die boek is omvattend, maar die paragrawe is nooit dig nie en die prosa behou 'n lewendige kwaliteit."—J.W. Nesbitt, Keuse
"Die groot, standaardgeskiedenis bevat 'n vermoeiende opeenvolging van keisers, aartsvaders, gevegte en beleërings. Aan die ander kant van die skaal is daar ligte reisverhale, of boeke wat die sappigste oomblikke (soos die laaste beleg van 1453) uitpluk, baie dinge wat belangriker, maar minder bevorderlik is vir 'n goeie verhaal, gelaat word. Judith Herrin het probeer om 'n middeweg tussen die twee uiterstes te vind, en het op 'n taamlik oorspronklike manier geslaag. Haar boek is 'n halssnoer van kort hoofstukke, elk oor 'n ander onderwerp, in chronologiese volgorde uiteengesit, sommige is gewy aan plekke (Ravenna, Athosberge en natuurlik Konstantinopel self), sommige handel oor mense (Anna Comnena, heiliges Cyril en Methodius, en die onvergeetlik genoemde Basil die Bulgaar- Slayer) en sommige handel oor algemene onderwerpe, hetsy groot (Grieks -Ortodoksie, die Bisantynse ekonomie, die kruistogte) of klein ('Griekse vuur' en eunugs). "—Noel Malcolm, Die Daily Telegraph
"Judith Herrin, 'n professor aan King's College in Londen, wil wys dat daar baie beter redes is om die beskawing te bestudeer en te bewonder wat meer as 'n millennium gedy het voor die verowering van Konstantinopel in 1453, en waarvan die nalatenskap nog steeds waarneembaar is. Suidoos-Europa en die Levant. Sy stel Bisantium voor as 'n lewendige, dinamiese, kosmopolitiese werklikheid wat op een of ander manier die beperkings van sy amptelike ideologie ontduik het. "—Die ekonoom
"Ander het die afgelope jare waardige pogings aangewend om ons te interesseer in die Bisantynse prestasie, maar niemand het dit op die manier laat lyk soos Herrin nie. Sy was gewaagd in voorgrondtemas en het meer gemoeid met die skildery van 'n panoramiese beeld van Byzantium se verrassende lewe 'as om 'n chronologie op te stel - alhoewel die verhaal daar is om die leser 'n idee te gee van hoe dit alles gevorder het. werklike punt. Hierdie studie is nie net 'n belangrike geleerde werk nie, maar 'n plesier om te lees; 'n klein wonderwerk verrig Byzantium, Lazarus-agtig, uit sy stowwerige graf. "- Michael Kerrigan, Die Skot
"[A] merkwaardige nuwe geskiedenis. Herrin volg 'n nuwe benadering en fokus op veelvuldige aspekte van die Bisantynse kultuur, beskawing en godsdiens. Herrin se geleerdheid is onberispelik, maar sy skryf soos die beste reisskrywers. Sy skilder lewendige foto's van hierdie voorspoedige en vrome kultuur waarvan die hoofstad 'n versterkte stad van sonlig was wat uit die vergulde kerkkoepels en torings skitter, aan drie kante omring deur die glinsterende See van Marmara en die Bosporus. Vanaf die eerste bladsy omhels die skrywer die leser in liefde vir haar onderwerp . Sy vermaak en boei terwyl sy die deure oopmaak na haar formidabele skatkis van kennis. "- M.M. Bennetts, Christian Science Monitor
"Die geskiedenis van Bisantium word chronologies weergegee, wat verduidelik waarom daar nie 'n eenvoudige beskrywing van die nalatenskap is nie. Herrin se klem op die trotsste prestasie van die ryk, die kultuur daarvan - aparte hoofstukke word gewy aan godsdiens, ekonomie, oorlogvoering, kuns en letterkunde - is 'n leunstoelvreugde. "—Brett Popplewell, Die Toronto Star
"[Herrin] volg 'n innoverende benadering. Die omvang is wyd - godsdiens, politiek, kuns, oorlog, geslag - en die styl is lewendig en persoonlik."—Die Atlantiese Oseaan
"Bisantium beslaan 'n groot tydperk van ruimte, tyd en kulturele invloed, wat nou in bytgrootte stukke gesintetiseer word in Judith Herrin se nuwe boek Bisantium ... As 'n nie-spesialis kan ek ten volle getuig van haar sukses om haar te maak boek lyk vriendelik en onmiddellik leesbaar ... Die opvallende omslag is 'n visuele leidraad vir die skatte in hierdie boek, wat die intrige van die keiserlike Bisantynse hof ondersoek, beskryf die weelderige kleding, administrasie, kos, argitektuur en kuns van Bisantium onthul 'n fassinerende rolverdeling van koninklikes en askete en vang die verbeelding vas oor hierdie era van die Oos -Romeinse Ryk tot in die 15de eeu, toe Bisantium in die Ottomaanse Ryk val ... Herrin wil die positiewe en kreatiewe aspekte van Bisantium bevorder en wys die leser 'n Bisantium wat meer is as 'n afgeleide van die Griekse en Romeinse kultuur, maar eerder sy eie kultuur. Sy presteer hierin. "—E-History.com
"Herrin se hoop is om die aura van dekadensie wat oor Bisantium hang, uit die weg te ruim sodat ons die ryk kan sien vir wat dit was: een van die groot, kreatiewe beskawings. Herrin se verslag toon aan dat Bisantium inderdaad nie as 'n duisendjarige verklaar kan word nie. gly afdraand, die oordeel wat Gibbon gelewer het in Die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk en word sedertdien gereeld herhaal. "- Roger Gathman, Austin Amerikaans-staatsman
"Hier lê natuurlik die sterk eietydse resonansie van Herrin se argument. Haar lewendige voorstelling van 'n vergete beskawing het 'n impak op die herleefde Moslembewustheid en uitbreiding van vandag."- Tom Nairn, Oop demokrasie blog
"Dit is slegs as 'n mens Byzantium self sien, en nie net met betrekking tot Islam of Wes -Europa nie, dat 'n mens die grootheid daarvan kan begin waardeer. En dit is wat Herrin se Bisantium so welkom. Al die verwagte onderwerpe is hier: die stigting van Konstantinopel, die bou van die groot kerk van Agia Sophia, die heerskappy van Justinianus en die kodifikasie van die Romeinse reg, die glinsterende mosaïeke van Ravenna, die harde gevolge van die opkoms van Islam, die plek van ikone in die Bisantynse lewe en die ikonoklastiese kontroversie, die bekering van die Slawiërs en die skep van 'n alfabet vir die Slawiese taal, die berg Athos, die uitstaande historikus Anna Komnene, die aankoms van die kruisvaarders, die beleg van Konstantinopel. Maar die boek bevat baie meer. "—Robert Louis Wilken, Eerste dinge
"Herrin het 'n toeganklike, boeiende boek gemaak wat die slaggate van die skryf van geleerdes vir geleerdes vermy. Sy staan ​​nie stil by die skouspelagtige nie, hoewel Bisantium baie drama het, maar eerder 'n verrassend diep blik bied op 'n verlore wêreld. die punt is ook dat die moderne Europa en die res van die Westerse wêreld 'n heel ander plek sou gewees het as dit nie was vir Bisantium en sy duisendjarige geskiedenis van die sesde eeu tot die 15. Dit is 'n wonderlike verhaal, en goed vertel, aangesien Herrin 'n beskawing volg wat heidense, Christelike, Griekse, Romeinse en antieke en middeleeuse invloede kombineer. Dit is 'n wonderlike leesstof. "- Mark Horton, Die Edmonton Journal
'Die inligting hier is stewig en gedetailleerd - soveel dat selfs 'n spesialis gereeld voorheen onbekende feite sal teëkom ... Bisantium bied 'n soliede inleiding tot die Bisantynse geskiedenis en kultuur, en die diepgaande inligting wat dit bevat, kan veelvuldige lesings terugbetaal. . "- Richard Tada, Die weeklikse standaard
"In hierdie noukeurig nagevorsde, duidelik geskrewe en boeiende boekskrywer maak Herrin 'n verwaarloosde deel van die Westerse geskiedenis oop vir die algemene leser."—Charles L. P. Silet, Magill Boekresensies
"Die boek van Judith Herrin bied 'n goeie kulturele agtergrond vir die studie van die Bisantynse liturgie - en 'n goeie leesstof om hierdie merkwaardige samelewing op sy eie terme te verstaan."—Frank C. Senn, Aanbidding
"Op sy beste is die teks vaardig geskryf, oordeelkundig en lewendig."—Florin Curta, Amerikaanse historiese resensie
'Met hierdie werk bied Herrin 'n opbouende, aangename leeswerk wat beide die belangstelling van die leek met die opwindende aspekte van Bisantium wat sy in elke hoofstuk behandel, sal aantrek, en 'n beroep op die student van die Bisantynse geskiedenis sal maak as 'n interessante leesstof en 'n bondige voorkoms by sommige onderwerpe wat hersien is, en ander wat verdere hersiening kan gebruik. "- David Mason, Opsomming van Midde -Ooste -studies
"Hierdie boek bied 'n inleiding tot Bisantium op 'n nie-konvensionele manier. Dit ondersoek in chronologiese volgorde basiese vrae oor die Bisantynse geskiedenis en die samelewing. Ek ken geen ander boek wat hierdie benadering tot die millennium lange geskiedenis van Bisantium probeer nie. Judith Herrin is 'n geleerde bo -aan haar vorm. " - Michael Maas, skrywer van Eksegese en ryk in die vroeë Bisantynse Middellandse See
"'N Baie leesbare en aangename inleiding tot Bisantium. Judith Herrin is 'n belangrike geleerde van Bisantium met baie om ons te leer." - Robert Ousterhout, skrywer van Meesterbouers van Bisantium
Virgin (Theotokos) en Kind tussen die heiliges Theodore en George
Virgin (Theotokos) en Kind tussen die heiliges Theodore en George, sesde of vroeë sewende eeu, encaustic op hout, 2 ′ 3 ″ x 1 ′ 7 3/8 ″ (St. Catherine 's Monastery, Sinai, Egypt)
By die berg Sinai -klooster
Een van duisende belangrike Bisantynse beelde, boeke en dokumente wat by die Sint -Katarinklooster, Sinai -berg (Egipte), bewaar is, is die merkwaardige kaftoniese ikoonskildery van die Maagd (Theotokos) en Kind tussen die heiliges Theodore en George ("Icon" is Grieks vir "Beeld" of "skildery" en encaustic is 'n skildertegniek wat was as medium gebruik om die kleur te dra).
Die ikoon toon die Maagd en die Kind omring deur twee soldate heiliges, St. Theodore aan die linkerkant en St. George aan die regterkant. Hierbo is twee engele wat na bo kyk na die hand van God, waaruit lig uitkom en op die Maagd val.
Die skilder gebruik selektief die klassisiserende styl wat uit Rome geërf is. Die gesigte is gemodelleer; ons sien dieselfde oortuigende model in die koppe van die engele (let op die spiere van die nekke) en die gemak waarmee die koppe amper driekwart draai.
Die ruimte lyk saamgepers, amper plat, tydens ons eerste ontmoeting. Tog vind ons 'n ruimtelike resessie, eers op die troon van die Maagd, waar ons 'n deel van die regterkant sien en 'n skaduwee wat deur die troon gegooi word, en ook 'n terugtrekkende armleuning sowel as 'n uitstaande voetsteun. Die Maagd, met 'n effense draai van haar liggaam, sit gemaklik op die troon en leun haar liggaam links na die rand van die troon. Die kind sit op haar ruim skoot terwyl die ma hom met albei hande ondersteun. Ons sien die linkerknie van die Maagd onder 'n oortuigende gordyn waarvan die voue tussen haar bene val.
Bo -aan die skildery draai 'n argitektoniese lid om en gaan terug by die engele se koppe. Die argitektuur help om die ruimte rondom die heilige toneel te skep en af ​​te sluit.
Bisantynse paneel met aartsengel, Ivoorblaar van tweeluik, ca. 525-50, 16,8 x 5,6 x 0,35 in./42,8 x 14,3 x 0,9 cm, waarskynlik van Konstantinopel (moderne Istanbul, Turkye), (British Museum, Londen)
Die komposisie vertoon 'n ruimtelike dubbelsinnigheid wat die toneel plaas in 'n wêreld wat anders werk as ons wêreld, wat herinner aan die ruimtelike dubbelsinnigheid van die vroeëre Ivoorpaneel met aartsengel. Die dubbelsinnigheid laat die toneel deel aan die kyker se wêreld, maar skei ook die toneel van die normale wêreld.
Nuut in ons ikoon is wat ons 'n 'hiërargie van liggame' kan noem. Theodore en George staan ​​regop, voete op die grond en kyk met groot, passiewe oë direk na die kyker. Terwyl hulle na ons kyk, toon hulle geen erkenning aan die kyker nie en lyk hulle gereed om iets van ons te ontvang. Die heiliges word effens opgewonde deur die opheffing van 'n hakskeen by elkeen asof hulle stadig na ons toe stap.
Die Maagd verdraai haar blik en maak nie oogkontak met die kyker nie. Die eteriese engele konsentreer op die hand hierbo. Die ligte kleure van die engele en veral die effens deursigtige weergawe van hul stralekrale gee die twee 'n ander voorkoms.
Besonderhede, Virgin (Theotokos) en Kind tussen die heiliges Theodore en George, sesde of vroeë sewende eeu, encaustic op hout, 2 ′ 3 ″ x 1 ′ 7 3/8 ″ (St. Catherine 's Monastery, Sinai, Egypt)
Visuele beweging opwaarts, na die hand van God
Hierdie uiters saamgestelde beeld gee ons 'n onmiskenbare gevoel van visuele beweging na binne en opwaarts, van die heiliges tot die Maagd en van die Maagd opwaarts verby die engele in die hand van God.
Dit lyk asof die passiewe heiliges gereed is om die verering van die kyker te ontvang en dit na binne en opwaarts deur te gee totdat dit die heiligste koninkryk bereik wat in die prent uitgebeeld word.
Ons kan die verskillende verskynings beskryf as heiliges wat skynbaar in 'n wêreld naby ons eie woon (hulle alleen het 'n grondlyn), die Maagd en Kind wat verhewe is en buite ons kyk, en die engele wat naby die hand van God woon, transendeer ons ruimte. Terwyl die oog opwaarts beweeg, beweeg ons deur gebiede: die heiliges, staan ​​op die grond en dus die naaste aan ons, en dan opwaarts en meer eteries totdat ons die heiligste gebied bereik, die van die hand van God. Hierdie heiligheidsgebiede dui op 'n kosmos van die wêreld, die aarde en die regte mense, deur die Maagd, hemelse engele en uiteindelik die hand van God. Die kyker wat voor die toneel staan, maak hierdie kosmos volledig, van "ons aarde" tot in die hemel.
Besoek Egipte. "Christ Pantocrator - ikoon in die klooster van St. Catherine. Besoek op 04 April 2018. http://www.touregypt.net/featurestories/catherines2-1.htm.
Christ Pantocrator is 'n geverfde houtpaneel wat uit die 6de eeu dateer uit die St. Catherine's -klooster in Sinai, Egipte. Hierdie skildery word beskou as een van die oudste Bisantynse godsdienstige ikone en is die vroegste werk in die pantokratorstyl (Lowden, 66). Die geverfde paneel het 'n hoogte van 84 cm met 'n breedte van 45,5 cm en 'n diepte van 1,2 cm (Weitzmann, 13) Daar word vermoed dat die skildery oorspronklik groter was, maar om een ​​of ander rede aan die bokant en sye afgekap is onbekend, om die dimensies wat ons nou het te produseer (Weitzmann, 13). Hier word Christus geklee in 'n pers gewaad - 'n kleur wat algemeen gekies word om dié van keiserlike status en koninklikes te verteenwoordig. Hierdie kleurkeuse vir sy kleed is simbolies van sy status en belangrikheid. Christus word uitgebeeld met sy linkerhand om die teken van 'n seën te maak, en met sy regterhand hou hy 'n boek vas. Ons kan aanneem dat hierdie boek heel waarskynlik 'n Evangelie is omdat dit in juwele in die vorm van 'n kruis versier is. Die skildery is doelbewus asimmetries om die dubbele aard van Christus te simboliseer (Weitzmann, 15). Die linkerkant van Christus is simbolies van sy menslike natuur, met sy kenmerke wat soveel sagter en liger uitgebeeld word (Weitzmann, 15). Terwyl Christus se regterkant simbolies is van sy goddelikheid met sy streng voorkoms en intense kenmerke (Weitzmann, 15). Die oë self is anders in vorm en grootte, en die hare aan sy linkerkant word agter sy skouer gevee (Tour Egypt).
"Besoek Egipte." Christ Pantocrator - Ikoon in die klooster van St. Catherine. Besoek op 04 April 2018. http://www.touregypt.net/featurestories/catherines2-1.htm.
Cormack, Robin. Bisantynse Art. New York: Oxford University Press, 2000.
Lowden, John. Vroeg -Christelike en Bisantynse kuns. Londen: Phaidon Press Limited, 1997.
Heilige vergulde ikone. Houten ikone met vergulde silwer riza. In hierdie kategorie vind u geverfde Byzantynse Poolse en Griekse ikone.
Heilige ikone. In hierdie kategorie vind u met die hand geverfde ikoneantieke en moderne ikone, skerm gedruk, kruisvormige ikone en ikone met silwer of goue insetsels. Hierdie kunswerke kom van Rusland, Roemenië, Griekeland en Pole waar dit met die hand gemaak word deur plaaslike vakmanne met die tradisionele tegnieke van die Bisantynse ikonografie. Hulle word almal afgelewer met 'n sertifikaat van oorsprong en waarborg.
Toegangsbeperkte item waar Addeddate 2020-07-22 09:01:50 Boxid IA1883206 Kamera Sony Alpha-A6300 (Control) Collection_set printdisabled Ekstern-identifiseerder urn: oclc: record: 1194912749 Uitvougetal 0 Identifier mense van boekforg0000kara Identifier-ark ark:/13960/t6j191b1j Faktuur 1652 Isbn 9780719567551
9780719567568 OCR Tesseract 4.1.1 Ocr_detected_lang af Ocr_detected_lang_conf 1,0000 Ocr_detected_script Latyns Ocr_module_version 0.0.5 Ocr_parameters -l eng Old_pallet IA18187 Openlibrary_edition OL21353257M Openlibrary_work OL451873W Page_number_confidence 96,05 Bladsye 356 Partner Innodata PPI 300 Rcs_key 24143 Republisher_date 20200722120940 Republisher_operator [email protected] Republisher_time 719 Scandate 20200708043521 Scanner station13.cebu.archive.org Scanningcenter cebu Scribe3_search_catalog isbn Scribe3_search_id 9780719567551 Tts_version 4.0-initial-155-gbba175a5
Die woord ikoon (uit die Grieks eikon, of beeld) dui op 'n heilige beeld wat 'n kanaal bied van die aanbidder na Christus, sy moeder Maria of ander heiliges. Volgens die Raad van Nicaea (787), & quot Die eer wat aan die beeld betaal word, gaan oor na dit wat die beeld voorstel, en hy wat die beeld aanbid, aanbid wel die persoon wat daarin verteenwoordig word. & Quot
Die teoloog Johannes van Damaskus uit die agtste eeu het die gelowiges aangespoor om [ikone] met die oë, die lippe, die hart te omhels, voor hulle te buig, hulle lief te hê. . . & quot
Die Bisantyne verleen ikone buitengewone, selfs wonderbaarlike kragte om gebede te verhoor, siekes te genees en beskerming te bied. Hulle is tuis en in die kerk aanbid en is in openbare optogte langs strate en in die geveg gedra. In 626 word 'n ikoon van Christus erken dat hy Konstantinopel van 'n Persiese aanval gered het. Op die vooraand van die val van Konstantinopel vir die Ottomane in 1453, het die aartsvader 'n kosbare ikoon om die stadsmure geparadeer in 'n laaste poging om die onvermydelike ineenstorting van die weinig van die Bisantynse Ryk te voorkom.
Ikone is in verskillende media gemaak, maar die meeste is in tempera op hout geverf. Alhoewel paneelverf in Wes -Europa na die einde van die oudheid afgeneem het, het die kennis oor hoe om pigmente te meng en te kombineer om figure te modelleer en 'n gevoel van volume te gee, voortgegaan in Bisantium. Die invoer van Bisantynse ikone sou in die Weste 'n vraag na werke veroorsaak alla greca en het die herlewing van paneelverf in Europa aangespoor.
Banierbeeld: Mosaïese ikoon van die Maagd Episkepsis, Konstantinopel, laat 13de eeu, glas, goud en silwer tesserae, Athene, Bisantynse en Christelike Museum
Ikoon met die opwekking van Lasarus, 12de eeu, tempera op hout, Athene, Bisantynse en Christelike Museum
Die onderwerp is een van Christus se wonderwerke: die opwekking van Lasarus uit die dood. Sy twee susters kniel voor Christus se voete, terwyl die apostels Andreas en Petrus die opstanding sien. Lazarus staan ​​by die ingang van sy graf, nog steeds in sy grafkleed, wat 'n jongmens begin ontwrig. In plaas van die gewone goue agtergrond, gebruik die kunstenaar goedkoper rooi pigment vir die lug, 'n ander manier om die gebeurtenis in 'n tydlose, buitenaardse koninkryk te plaas.
Ikoon van die drie hiërarge, waarskynlik Thessaloniki, eerste helfte van die 14de eeu, tempera en goud op hout, Athene, Bisantynse en Christelike Museum
Die drie groot kerkvaders, die heiliges Gregorius, Johannes Chrysostomus en Basil, het in die vierde eeu geleef en die leer van die Drie -eenheid voorgestaan. Elke hiërarg dra 'n omophorion, 'n wit gesteel versier met kruise wat Ortodokse biskoppe gedra het om hul geestelike gesag aan te dui.
Ikoon van die kruisiging, waarskynlik Konstantinopel of Thessaloniki, eerste helfte van die 14de eeu, tempera en goud op hout, Athene, Bisantynse en Christelike Museum
Verhalende besonderhede wat in die Bybel beskryf word-die Romeinse soldate, spotende priesters en twee diewe wat saam met Jesus gekruisig is-word hier uitgeskakel om die aandag op Christus te vestig, geflankeer deur die treurende figure van potlooddun Maria en die jeugdige Johannes. Die resultaat is 'n ywerige skoonheidswerk, met slegs 'n lae gekrenkte muur om aan te dui dat die toneel in Jerusalem afspeel. Waarskynlik na die Ottomaanse besetting van Griekeland in die middel van die 15de eeu, is die gesigte gekrap of gekap, miskien met die punt van 'n swaard. 'N Beeld van die Maagd en die kind is aan die ander kant van die ikoon geverf.
Ikoon van die aartsengel Michael, Konstantinopel, eerste helfte van die 14de eeu, tempera en goud op hout, Athene, Bisantynse en Christelike Museum, Gift of a Greek of Istanbul, 1958
Ikoon van Christus Pantokrator, die wysheid van God, Thessaloniki, laat 14de eeu, tempera en goud op hout, Thessaloniki, Museum van die Bisantynse kultuur
Beelde van Christus Pantokrator (Almagtige of Heerser) oorheers die belangrikste gebiede van Ortodokse kerke, wat in die koepel, in die apsis bokant die altaar of op die sjabloonskerm voor die heiligdom verskyn, wat waarskynlik die oorspronklike ligging van hierdie ikoon. Die groot ekspressiewe oë en fyn goue hoogtepunte maak die figuur lewendig, wat die Evangelies oopmaak vir 'n gedeelte waarin die vergifnis van sondes beklemtoon word (Matteus 6:14 - 15). Die kunstenaar skep die illusie van lig wat die stralekrans van links tref, wat 'n effens verhoogde voorkoms gee in navolging van werklike reliëf -halo's wat op ander ikone uit die 14de eeu in Thessaloniki geskilder is.
Ikoon van die gasvryheid van Abraham, Konstantinopel (?), Laat 14de eeu, tempera en goud op hout, Athene, Benaki Museum
Die Ou -Testamentiese aartsvader Abraham en sy vrou Sarah het ruim drie vreemdelinge ontvang, onbewus daarvan dat hulle boodskappers van God was (Genesis 18: 1). Christene het die gebeurtenis as simbolies van die Heilige Drie -eenheid geïnterpreteer en die vreemdelinge in hul engelvorm uitgebeeld. Die vergulde bakke, glaskanne en eetgerei op die tafel sou die Bisantynse aristokrate van destyds bekende eetgerei gewees het.