Elke homogene stuk veld het sy eie inherente weidingskapasiteit, met ander woorde, die stuk veld het ’n sekere vermoë om diere van weiding te voorsien. Dit beteken dat die drakrag wat toegepas word, aangepas moet word by die vermoë van die veld om weiding aan herkouers te voorsien. Vir baie jare al word daar plant-opnames in die Nama Karoo gemaak met die oog op die beraming van huidige weidingskapasiteite. Die huidige weidingskapasiteit is niks anders as die vermoë van die veld om op hierdie oomblik, ’n gegewe aantal vee te kan dra nie. Hierdie huidige vermoë is die uitvloeisel van die direk voorafgaande klimaats-omstandighede. Tydens die verwerking van die opname data, word daar van sg. Indekswaardes gebruik gemaak om elke spesie se bydrae tot die veldtoestands-indeks van ’n perseel te beraam. Hierdie indeks-waardes verwys na die weidingswaarde wat hierdie spesies vir die weidende diere het. Die veldtoestands-indekse, wat dan gebruik word om die weidingskapasiteite van die betrokke persele te beraam, beskryf dus die waarde van die plantegroei om in die voedingsbehoeftes van die weidende diere te voorsien. Daar kan nou gesien word dat die beraming van die weidingskapasiteit van ’n stuk veld uit twee baie belangrike komponente bestaan. Eerstens die plantopname en tweedens die weidings-indekswaardes. Die plantopnames moet ’n getroue beeld van die veld waar die opname gemaak word weergee. Dit is ook baie belangrik dat die weidings-indekswaardes so getrou moontlik die werklike waarde van hierdie plante vir herkouers moet weerspieël, andersinds kan daar nie ’n realistiese veldtoestands-indeks uitgewerk word vir die betrokke stuk veld nie. Om hierdie rede is daar al baie tyd en navorsing aan die onderwerp spandeer.
Hierdie toedrag van sake het daartoe gelei dat daar aan ’n metode begin werk is om weidings-indekswaardes so objektief moontlik te beraam volgens ’n gegewe stel gemete waardes, wat van toepassing was op elke soort. Hierdie navorsing het oor ’n hele paar jaar gestrek en omdat dit dringend noodsaaklik was om die ekologiese indekswaardes so gou moontlik aan te pas, is waardes op ’n subjektiewe grondslag beraam vir daardie plante wat die meeste in plantopnames in die Nama Karoo aangeteken is.
Ook by Stipagrostis wys die reeks duidelik die noue ooreenkomste in weidingswaarde vir herkouers tussen die verskillende soorte uit. As daar aangeneem word dat hierdie reeks indekswaardes die regte toestand van sake beskryf, kan daar gesien word in hoeverre die ekologiese indekswaardes van die kol was om die weidingswaarde van die grasse te beskryf.
Hierdie studie is ’n meer uitgebreide studie. As gevolg van die omvang van die studie kon daar by die aanvang daarvan, slegs op ’n paar verwante soorte wat op die verskillende lokaliteite voorkom gekonsentreer word om, in die eerste plek te kyk of die metode wat voorgestel is werk, om in die tweede plek te kyk hoe die beraamde waardes van plek tot plek, en tydens verskillende seisoene verskil an in die derde plek of daar meer aanvaarbare huidige weidingskapasiteite vir die verskillende agro-ekologiese streke beraam kan word, deur van hierdie objektiewe indekswaardes gebruik te maak, as wat die geval was met of die ekologiese indekswaardes of met die subjektiewe weidings-indekswaardes.
Die volgende faktore is in ’n vergelyking opgeneem, hier moes spesifieke metings van die verskillende faktore van die spesies gebruik word om al die plante, op ’n eenvormige wyse te beskryf; sodat persoonlike voorkeure of afkeure uitgeskakel word (Du Toit 1996 & 1997):
By daardie plante met ’n hoë hars-inhoud, word die eter-ekstrak-inhoud as ’n deler gebruik, dit penaliseer dan hierdie plante, omdat hulle weidingswaarde vir herkouers relatief laag is. By plante waar daar nie hars aanwesig is nie, word die eter-ekstrak-inhoud gebruik om die vergelyking mee te vermenigvuldig, om sodoende die relatiewe hoër weidingswaarde van hierdie plante vir die herkouer, te beklemtoon.