Privaatheid is 'n heilige woord vir baie Amerikaners, soos getoon deur die onlangse oproer oor die inbraak van die brazen deur die Patriot Act-geaktiveerde Nasionale Veiligheidsagentskap (NSA). Die inligting oor dragnet-data-insameling van telefoon- en internetrekords wat deur Edward Snowden gelek is, het die deur oopgemaak vir nog 'n dringende gesprek - een oor privatisering, of korporatisering van hierdie regeringsfunksie.
Benewens die potensiële toegang tot die private elektroniese korrespondensie van Amerikaanse burgers, wat beteken dit dat mnr. Snowden - 'n kontrakteur van lae vlakke - toegang gehad tot kritiese nasionale veiligheidsinligting wat nie vir die algemene publiek beskikbaar is nie? Skrywer James Bamford, 'n kenner van intelligensie-agentskappe, het onlangs geskryf: "Die Snowden-saak demonstreer die potensiële risiko's wat betrokke is wanneer die nasie sy spioene draai en afluister na maatskappye met laksekuriteit en onvoldoende personeelbeleid. Die risiko's verhoog eksponensieel wanneer dieselfde mense kritieke besluite moet neem wat keuses insluit wat tot oorlog, kuber of andersins kan lei. "
Dit is 'n skerp voorbeeld van die vervaag van die lyn tussen korporatiewe en regeringsfunksies. Booz Allen Hamilton, die maatskappy wat mnr Snowden in diens geneem het, verdien meer as $ 5 miljard in inkomste in die afgelope fiskale jaar, volgens The Washington Post. Die Carlyle-groep, die meerderheidseienaar van Booz Allen Hamilton, het byna $ 2 miljard op sy $ 910 miljoen belegging in "regeringskonsultasie" gemaak. Dit is duidelik dat "nasionale veiligheid" groot besigheid is.
Gegewe die waarde en belangrikheid van privaatheid teenoor Amerikaanse ideale, is dit steurend hoe die terme "privatisering" en "private sektor" bedrieglik gebruik word. Baie Amerikaners is gelei om te glo dat korporasies 'n beter werk kan en sal kan doen om sekere belangrike take te hanteer as wat die regering kan. Dit is die ideologie van privatisering. Maar in die praktyk is daar baie min bewyse om hierdie idee te bewys. In plaas daarvan het die term "privatisering" 'n slim eufemisme geword om aandag weg te trek van 'n harde waarheid. Openbare funksies word aan korporasies oorhandig in lieflike transaksies, terwyl bates van openbare besit soos minerale op openbare grondgebiede en navorsingsontwikkeling deurbrake weggegee word teen kelderkelderpryse.
Hierdie funksies en bates, wat aan die belastingbetalers behoort of die verantwoordelikheid is, word gebruik om 'n toenemend klein aantal topbestuurders baie ryk te maak. En belastingbetalers word die skoonmaakrekening agtergelaat wanneer korporatiewe gierigheid nie in ooreenstemming is met die openbare behoefte nie.
Met hierdie in gedagte, laat ons nie woorde maak nie. "Privatisering" is 'n sagte term. Kom ons noem die praktyk wat dit werklik is - korporatisering.
Daar is groot geld wat gemaak word om funksies en bates van staatsbesit te verskuif in korporatiewe hande. Openbare paaie, gevangenisse, drinkwaterstelsels, skoolbestuur, vullisversameling, biblioteke, die militêre en nou selfs nasionale veiligheidsake word almal aan maatskappye uitgekontrakteer. Maar wat gebeur wanneer sulke belangrike regeringsfunksies uitgevoer word vir groot wins eerder as die openbare goed?
Kyk na die baie verslae van afval, bedrog en misbruik wat ontstaan ​​het uit die oorbenutting van korporatiewe kontrakteurs in Irak. Op een stadium was daar meer kontrakteurs in Irak en Afghanistan as Amerikaanse soldate. Kyk na die privaat tronke, wat hul geld maak deur soveel mense as moontlik te hou, so lank as wat hulle kan. Kyk na geprivatiseerde watersisteme, waarvan die meerderheid swakker diens lewer teen hoër koste as openbare nut alternatiewe. Besoek privatiseringwatch.org vir nog baie meer voorbeelde van die gevare, slaggate en oorskot van ongebreidelde, onverklaarbare korporatisering.
Kortom, korporatiewe openbare funksies werk nie goed vir die publiek, verbruikers en belastingbetalers wat deur die neus betaal nie.
Sommige regse kritici kan die regering beskou as noodsaaklike openbare dienste as "sosialisme", maar soos dit nou staan, leef ons in 'n land wat toenemend bestaan ​​uit korporatiewe sosialisme. Daar is groot waarde in openbare bates en funksies wat reeds deur die mense besit word, wat vir die openbare voordeel aangewend word, en nie teen hoë winsmarges en pryse vir groot maatskappye nie. Deur korporatiewe entiteite toe te laat om beheer oor sulke funksies te aanvaar, maak dit die sentrale determinant voordeel in wat, hoe en waarom belangrike dienste gelewer word.
Kyk net na die prys van medisyne wat aan dwelmmaatskappye gegee word deur belastingbetalers-befondsde regeringsagentskappe wat hulle ontdek het.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > burgerlike vryheid > Korporatisering van Nasionale Sekuriteit: Wat dit beteken