Flaubert se doel in kuns was die skepping van prag, en hierdie oorweging het dikwels, wat sy daarstelling van die waarheid betref, morele en maatskaplike oorwegings aan die agterspeen laat suig. Hy het stadig en versigtig te werk gegaan, en soos hy gewerk het, het sy idee van sy kuns meer presies geword. Sy briewe aan Louise Colet, wat geskryf was terwyl hy gewerk het aan Madame Bovary, toon duidelik hoe sy houding verander het. Sy ambisie was om ‘n styl daar te stel “wat so ritmies soos poësie en so presies soos die taal van wetenskap” was (brief van 24 April 1852). Sy oortuiging was dat “hoe vinniger die woord kleef aan die gedagte, hoe meer beeldskoon is die effek.” Hy het dikwels herhaal dat daar geen ding soos ‘n sinoniem was nie en dat ‘n skrywer ‘n “le seul mot juste” moes vastrek, d.i. die unieke woord wat van pas was,” ten einde sy gedagtes presies weer te gee. Maar terselfdertyd wou hy altyd ‘n kadens en ‘n harmonie van klinkende lettergrepe in sy prosa hê, sodat dit nie slegs aanklank sou vind by die leser se intelligensie nie, maar ook tot sy onderbewussyn sou spreek op dieselfde wyse as wat musiek dit sou doen, en derhalwe ‘n meer penetrerende effek sou hê as die blote betekenis van die woorde op sigwaarde. Komposisie was vir Flaubert ‘n angstige affêre. Flaubert het bo alle ander oorwegings die daarstelling van objektiwiteit in sy skryfwerk nagestreef: “ Die outeur moet in sy werk wees soos God in die Heelal, oral teenwoordig en nêrens sigbaar nie.” Dit is derhalwe ietwat van ‘n paradoks dat sy persoonlikheid so duidelik na vore tree uit al sy werke, en dat sy briewe; wat geskryf is aan sy kennisse en vervul is van ‘n ontwapenende openhartigheid, hartlikheid, en delikate gevoeligheid en ontvanklikheid en selfs lieflike en verruklike teerheid wat sy-aan-sy staan met sy gebruiklike joviale kruheid, onguurheid, vulgêriteit en platvoersheid; deur sommige beskou word as sy meesterstukke.