November | 2010 | All who wander...
I went to a book launch today. By myself.
I've been following this dude's blog for a while now. And he is South African and self-publishing. It's a book on church and basically some criticism on how we're doing it wrong and what we can do better, I think. But really awesome and honest and raw and more of his story and journey with church.
Anyway so after work I decided to go, coz it was 15min from my house and I realllyyyy hate going home alone when I know no one will be there or I have nothing to do that evening.
But I was feeling pretty insecure and self-aware (is that a word?) when I drove there and knew it would be small and intimate as he is not well known yet, I think. So I stopped at Constantia Villiage mall a bit early. Walked passed the seattle coffee shop where it was just to check things out. I prayed to God on the way there, I was like: "You know the mood I'm in. You know if someone looks at me funny or makes me feel out of place or if I get spooked for even a second, I will leave. I will turn around and walk out"
But I decided to go anyway. I would be proud of myself for pushing through, because this is soooo my thing and the guy thinks the same as me.
Anyway so I went to the Pick and Pay first. I always feel better when I have something to carry. Got back to Seattle and there were a few more people. And two ladies sitting at the entrance selling his book. Just to now look akward (because people were sitting around with their friends, scurrying for chairs ect) I asked the lady: "Hi what is this?" (she must've been like, what is your IQ, cant you see?) but she said "A book launch" And I asked again, stupidly, "Can anyone be here?" and she smiled and said "Yes."
On which I hurried over to the counter to buy some coffee. I knew if I had coffee I would have to stay at least until it's finished. And I would have something to do with my hands, in an attempt to look less akwards and out of place. Now I realise I had some friends I could ask to go with (before you judge me as being anti-social with no friends) but I wasn't particularly in the mood to make small talk or hang out with someone afterwards. I am in a mood sometimes. I was in a mood this evening.
Anyway so with my coffee I made my way back and found a chair opposite the book-selling-lady. The presentation in front was counting down: 6 minutes to go. People were arriving and talking loudly. This made me feel comfortable and I could kind of dissapear at the back.
Then the dude started talking. And I KNEW I'd found a kindred soul.
I'm not going to say more that than, except that sometimes, God knows how to connect us with others like ourselves.
If you like my blog, think like me, or simply don't like the church go to:
Published November 12, 2010	Uncategorized 4 Comments
Ek het anderdag in die strate van Kaapstad gery en begin dink.
Om na 'n nuwe stad/plek toe te trek is amper soos verlief wees. Soos iemand nuuts ontmoet. Eers is alles nuut en interressant. Jy luister aandagtig na die stories wat hulle vertel. Jou oe volg die lyne van hul lag en jy dink elke oomblik aan die volgende een waneer jy hulle gaan sien. Jy exlore die strate van die stad asof dit 'n nuwe lyf is wat skielik langs jou le. Elke aand iewers anders. Elke middag 'n ander koffiewinkel. Nuwe reuke, geure, smake. Jy staar die mense aan wat verby jou loop. Wonder oor hul stories. Knoop geselsies aan met die waiter en die ou wat jou kar oppas. Soos 'n nuwe liefde trek jy vinnig die comparisons tussen jou vorige ervarings. Jou hart klop en jy voel of die iets of iemand jou binnekant verstaan. Jou vorige liefde was eentonig, die verhouding het generies geraak.
Jy dink aan jou vorige huis. Die verkeer oppad werktoe. Die eentonigheid van jou bestaan voor jy getrek het. Jy neem die lyne van die berg in, ruik die see en glimlag elke keer as jy die maan sien. Jy geniet die eerstes… Eerste reen, eerste stap langs die see, eerste uitgaan na 'n nuwe plek, die eerste keer as hy vir jou blomme bring, die eerste keer as hy by jou oorslaap, die eerste keer as hy jou soen…. Jy kry skaars asem…
Dan later… Die eerste geveg. Die eerste keer wat hulle by jou kar inbreek. Die eerste keer wat die droom en die realiteit begin lostrek van mekaar. Die eerste keer wat jy vroeg die oggend iewers moet wees en besef, hier is ook maar verkeer. Hulle steel jou handsak. Jy sien skielik die hartseer om jou raak. Die prostituut wat aand na aand op jou straathoek staan. Die bedelaar met die 2-jarige op die hoek. Jy begin oogkontak verby elke keer as jy by 'n robot stop. Jy sien die armoede, die seerkry, die pyn. Hy vergeet om te bel en jy onthou die aande van wakker le en wonder of hy nog so voel. Jy onthou hoe konflik voel en om te baklei met die een vir wie jy lief is. Jy begin besef hy raak ook ongeduldig. Hy was nie sy handoeke nie. Daar is gate in sy kouse. Morning breath. Hy kannie verstaan hoe chocolates jou kan gelukkig maak en hoekom jy soms nie lus het om saam sy vriende te kuier nie. Die oggende waar jy opstaan en weet, werk is maar werk, maak nie saak waar jy dit doen nie.
Die verhouding neem roetine aan. Word generies. Jy wonder of daar nog iets agter "eks lief vir jou" is en of dit maar net die manier is wat mens 'n oproep afsluit. Jy sukkel om die see te sien soos jy altyd het en as mense kom kuier dan probeer jy deur hulle oe na jou plek kyk. Jy word opgevang in die warboel. Jy begin verby die dinge kyk. Vergeet hoe mooi die liggies op jou gunsteling pad is. Die kos by jou gunsteling restaurant begin minder special word. Maar later… Die opgewondenheid van dit wat nuut is, vervang met iets anders. Stille rustigheid. Julle tiende fight en die besef dat hy nog daar is, dat hy nie gaan wegloop nie. Dat jy nie meer jou woorde hoef te tel, elke dag jou beenhare hoef te skeer en duisend keer jou make-up te check voor jy hom sien nie. Jy weet hy is daar vir meer as hoe jy lyk. Jy kan laat kom, hom kwaad maak en sommer irrasioneel met hom baklei en hy sal nie wegloop nie. Geduldig vir jou spasie gee tot jy beter voel. Chocolates en blomme bring omdat hy weet jy hou daarvan.
Jy begin die geluide en die reuke van die nuwe plek gewoond raak. Die klein goedjies wat mens nie sal weet as jy nie daar bly nie. Die waiter wat, as jy daar kom sit vir jou se "the usual." Die wete waar en hoe om te ry om verkeer te mis. Die ou wat langs jou bly en elke oggend met sy hond gaan draf. Die reuk van reen op die pad. Die vrede van huistoe kom, van weet wat vir jou wag. Die nie-meer-wonder waar om te uit en waar om uit te gaan nie. Die excitement van die nuwe gemeng met die security van dit wat soos huis begin voel. Sondae oggende laat slaap. Movies kyk onder jou wolkombers. Om te weet waar die beste koffie en goedkoop parkering is. Wakker word langs 'n bekende lyf. Weet dat hy weet jys nie 'n morning person nie. Bymekaar kan sit en niks hoef te se nie. Om te weet as hy is lief vir jou op die manier wat hy vir jou kyk. As hy jou beste vriend word. Die gevoel van 'n middagslapie sonder om jou wekker hoef te stel. Jou kamermuur is nie meer leeg nie. Die nuwe plek het jou huis geword.
Vrede wat kom saammet die bekende.
Meer as oorvloed
Published November 3, 2010	Uncategorized 3 Comments
Vandag was een van daai dae.
Waar jy opstaan en dit voel of jou hart in die nag uit jou liggaam uitgeklim het en hom iewers anders gaan tuismaak het. Waar jy heeldag sukkel om sin te maak van jou emosies en dinge net nie mooi wil terugklim in hulle boksies nie.
Ek onthou toe, ek gaan vandag na die flats toe!
Net om te recap…in die afgelope paar weke in die flats was daar 'n knife fight voor ons voordeur, ons neighbour wou sy seun skiet en het sy gun kom rondswaai voor ons kinders, 'n meisie is met 'n baksteen geslaan en ons het haar hospitaal toe gejaag en ons het 'n rapist in die oe gekyk met niks ander as sy voordeur se hek tussen ons nie. En dis nou nie gepraat van die gewone gevloekery, gossip-drama, tannies wat se harte breek, jong kinder swat messe skooltoe vat tussenin nie. Dis maar 'n gewone dag vir ons op 'n Woensdag.
Maar dis nie die punt nie.
Toe ek daar in ry toe kry ek my usual gevoel van excitement. Wat kan possibly vandag gebeur? Hoe kan ons vandag gechallenge word? Wat gaan ons vandag moet handle wat heeltemal uit my realm of existence is? And I started to feel alive again…
Ek wonder of dit nie iets is van Jesus se hart vir ons nie. Iets van daai excitement. Daai leefstyl. Daai recklessness waar ons in die middel van die wereld se drama is, maar safe, want dis SY plan…
Later die middag eet ons middagete en ek besluit om die grootmense vir 'n rukkie in die huis te los en buite saam die kleintjies te gaan sit wat vroeg van die skool afkom. Een vra of ek die storie van Jona en die vis kan vertel. 'n Ander een probeer sy kla-gekoude bubblegum vir my persent gee, die derde een vra met 'n huge smile en geen voortande "kan ons die CHOMP liedjie sing?"
Ek kry 'n oproep en moet my trane wegsteek. 'n Klein tweejarige dogtertjie met die selfvertroue van 'n vrou van 28 kom maak haar tuis om my skoot. Ek hou haar vet lyfie vas en soen haar nek terwyl ek my gesig in haar hare wegsteek dat hulle nie die traan by my oog sien uitloop nie. Ek kry nog 'n drukkie en maak my oe toe vir 'n oomblik terwyl ek die bondeltjie liefde op my skoot vashou.
Ek besef net weer ons is nie daar vir hulle nie, soos ons onsself in ons self-righteousness wil maak dink. Hulle is daar vir ons. Jesus sit ons in die middel van die drama neer want hy weet dis waar ons die beste gaan function. Vandag het ek so gevoel. My hart wat iewers rondsweef. My emosies in 'n warboel. Maar vrede en liefde by die kindertjies. Oorloop van vreugde om by hulle te kan sit. Hulle drukkies is vir my meer as goud werd. Meer as my huis, my kar, enige besitting. Om een drukkie van een van hulle af te kry. Vandag was my joy meer as oorvloedig. Dit was never-ending.