Afwyking - oorsake, teorieë, tipes, vorms, tipes - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
afwyking - dit is enige gedragsafwyking van die gevestigde sosio-kulturele norme. Die konsep van afwyking verwys na die gedragsreaksie van individue wat nie aan sosiokulturele norme voldoen nie. Verskeie misdade, misbruik van dwelms of psigotropiese middels, alkoholisme - dit is al die duidelikste voorbeelde van afwyking. Wanordelike gedrag, optrede van 'n revolusionêre aard, die afwesigheid van groete by die vergadering word egter ook as afwykings beskou, aangesien alle menslike handelinge en dade in die stelsel van verhoudings en sosiale interverwantskappe ingesluit word, wat 'n gemeenskaplike reguleringsraamwerk het. Voorbeelde hiervan is familieverhoudings, spanwerk, kontak met die buitelugomgewing, ens. Gevolglik word gedrag wat die stabiliteit van die prosesse van interaksie met die samelewing in stryd is, as afwykend beskou.
Oorsake van afwyking
Die toereikendheid en teenstrydigheid van aksies met die verwagtinge van die samelewing word bepaal deur die afwyking in die samelewing. Een persoon is 'n onderwerp wat gekenmerk word deur afwykings in gedragsrespons, 'n ander deur gebreke in die struktuur van sy eie psige, en die derde deur gelyktydige patologie in gedrag en verstandelike funksionering.
Daarbenewens kan mens in die gedrag van individue 'n disorganisering van 'n persoonlike aard (dit is 'n individuele afwyking) en groepafwykings waarneem. Persoonlike disorganisasie begin wanneer 'n afsonderlike vak die norme van die subkultuur waarin hy groei, verwerp.
Voorbeelde van individuele oriënteringsafwykings: die individu het grootgeword in 'n welvarende familie, maar in adolessensie het hy aanvaarde standaarde verwerp en 'n misdadiger geword. Gedragsreaksie, afwykend van die norm, is negatief en positief.
Positiewe afwyking kan optree as 'n individu se strewe na meerderwaardigheid, selfbeheersing op 'n nuwe manier in sosiaal nuttige aktiwiteite (byvoorbeeld heldhaftigheid, selfopoffering, altruïsme, die hoogste toewyding, ens.).
Groepafwykings word beskou as die kollektiewe gedrag van deelnemers in groepe wat gekenmerk word deur afwykende gedrag. Byvoorbeeld, adolessente van ongunstige gesinne lei 'n abnormale lewenstyl, veroordeel deur die normatiewe heersende moraliteit van die samelewing. Hulle het hul eie reëls en kulturele norme.
Sosioloë probeer onvermoë om die aard en oorsake van gedragsafwykings te verduidelik. Sommige glo dat individue weens hul biologiese aard aan sekere gedragstyle blootgestel is, en die "kriminele tipe" is die gevolg van vyandigheid en agteruitgang. Ander assosieer afwykende gedrag met die besonderhede van die struktuur van die menslike liggaam, die patologie van sekschromosome. Die derde groep navorsers van afwykings regverdig die voorkoms van afwykende gedrag deur demensie, degeneratiewe prosesse, psigopatie, met ander woorde geestelike afwykings. Daarbenewens is daar kulturele afwykings vir kulturele afwykings, wat gebaseer is op die erkenning van "botsings tussen sosiokulturele norme", manifestasies van "etikettering".
Die mees redelike verduideliking van die oorsake van die opkoms van afwykende gedrag word beskou as 'n teorie gebaseer op 'n skending van die verloop van persoonlike sosialisering. Wanneer 'n baba opgevoed word in 'n "normale" familie, ontwikkel hy 'n sosiale belang, ontwikkel selfvertroue, vorm die persepsie van die omliggende sosio-kulturele norme as die enigste ware en regverdiges. Wanneer die krummel omring word deur onbillike behandeling, misverstand, konstante konfrontasie tussen ouers, ontwikkel hy 'n negatiewe houding teenoor die omliggende samelewing, daar is geen oriëntasie vir die toekoms nie, angs en angs ontwikkel, die gevolg is afwykende gedrag.
Afwykingsafwyking in gedrag kan egter waargeneem word in adolessente kinders wat in welgestelde families voorkom, aangesien die gesin nie die enigste bron van individuele sosialisering in 'n komplekse, dubbele, voortdurend veranderende samelewing is nie. Baie norme in verskillende subkulture weerspreek mekaar dikwels. Gesinsopvoeding van die individu betree 'n konfrontasie met die oortuigings van sosiale groepe en die ideologie van instellings. As gevolg hiervan word ouers gekonfronteer met oormatige ideologisering van hul kinders, die invloed van kommersiële buie van straatgroepe, ens. Die gevolg hiervan is die opkoms van teenstrydighede tussen die waardes wat deur ouers voorgestel word en die norme wat deur sosiale groepe of subkultuur ingestel is. Dit lyk vir kinders dat wat hul ouers sê verkeerd is, waardeur die konflik tussen hulle vererger word, die opposisie van vaders en kinders gebore word.
Afwyking van adolessente word dikwels in graffiti en vandalisme uitgedruk. Wetenskaplikes het nie die verhouding tussen die strewe na vandalisme en adolessente wat aan 'n sekere sosiale stratum behoort, geïdentifiseer nie. Daarbenewens lê die eienskappe van die afwyking van adolessente in die onverenigbaarheid van kinders se afwykende gedrag met die patrone van volwasse afwykende gedrag.
Die werklike lewe is vol van 'n groot aantal norme wat mekaar konfronteer en is gevul met die onsekerheid van sosiale beheer, wat probleme veroorsaak in die keuse van die strategie van individuele gedrag. Dit lei tot 'n verskynsel genaamd "anomie van die samelewing", dit wil sê 'n gebrek aan beginsels waarin die onderwerp nie vertroue het in die keuse van 'n strategie van normatiewe gedrag nie. Volgens E. Fromm verloor die onderwerp in sulke omstandighede 'n gevoel van behoud en lojaliteit teenoor die samelewing, identiteit met die span en homself, verloor die behoefte om kontakte te vestig, voel 'n gevoel van eensaamheid, losbandigheid en vervreemding, skeiding van politieke beginsels en morele norme.
E. Merton glo dat anomia die gevolg is van die onmoontlikheid van 'n groep individue om die reëls wat hulle ten volle aanvaar, en nie die vryheid van keuse te volg nie. Hy sien die hoofrede vir die probleme in die mismatch van kulturele fondamente en instrumentele regsmiddele waardeur sulke doelwitte gerealiseer word.
Ongelykheid wat in die samelewing bestaan, is die faktor wat 'n individu dwing om te soek na onwettige maniere om doelwitte te bereik, met ander woorde afwyk van aanvaarde sosiokulturele norme en morele waardes. As die vak nie sy eie doelwitte met behulp van talent en vermoë kan bereik nie, kan hy onwettige middele gebruik wat nie deur die samelewing goedgekeur word nie (byvoorbeeld misleiding of diefstal).
So kan ons drie variasies van die teorie van afwyking in gedrag onderskei:
- die konsep van fisiese tipes, wat bestaan ​​uit die voorbestelling van verskillende afwykings van sosio-kulturele fondamente deur die fisiese eienskappe;
- psigoanalitiese leer beskou die oorsaak van die afwyking van kinders en volwassenes in konflik, wat lei tot menslike bewussyn;
- Sosiologiese teorie neem as basis vir veranderinge in die intrapersoonlike struktuur wat plaasgevind het as gevolg van onsuksesvolle sosialisering in die groep.
Kliniese waarnemings en eksperimente van die afgelope dekades het toegelaat om 'n duidelike verband tussen die persoonlikheids-situasionele reaksies en die hoofsoorte afwykings enerzijds en karakter aksentuasies te vind, aan die ander kant.
Teorieë van Afwyking
Afwyking in die samelewing is 'n proses wat bepaal word deur sosiale faktore. Daar is 'n aantal teorieë wat daarop gemik is om afwykende gedrag te verduidelik. Die eerste pogings om afwykende gedrag te verklaar was meestal biologies van aard. Volgers van die begrip fisiese tipes verduidelik die rede vir die neiging om afwykende handelinge deur die inherente eienskappe van die menslike individu. Met ander woorde, die vernaamste uitgangspunt van alle konsepte van fisiese tipes is die afhanklikheid van afwykings op sekere aangebore fisieke persoonlikheidseienskappe.
Die teorie, geskep deur kriminoloog en psigiater uit Italië, C. Lombroso in die sewentigerjare van die 19de eeu, het die oorsake van die afwyking deur sekere anatomiese tekens geïnterpreteer. Lombroso het na die eksterne karaktertrekke en fisiese data van misdadigers gekyk dat vir individue van die kriminele tipe 'n uitstaande onderkaak en 'n lae pyndrempel kenmerkend is, wat beskou word as tekens van regressie, 'n terugkeer na vroeëre evolusionêre stadiums van menslike ontwikkeling. Hy het egter erken dat die vorming van kriminele gedrag beïnvloed kan word deur sosiale toestande. Daar word egter geglo dat die meerderheid oortreders verstandelik gestremd is. As gevolg van die feit dat individue nie ten volle ontwikkel het as mense nie, voldoen hul optrede gewoonlik nie aan die norme van die menslike samelewing nie. Die omskrewe konsep het in die veertigerjare van die vorige eeu verdere ontwikkeling in die teorie van die sielkundige William Sheldon ontwikkel.
Die probleem van afwyking is deur hom oorweeg van die posisie van afhanklikheid van afwykende gedrag op die grondwet van die menslike liggaam. Sy teorie sê dat die vakke met 'n bepaalde grondwet van die liggaam geneig is om dade te pleeg wat strydig met die sosiokulturele norm is en deur die samelewing veroordeel word. Hy het drie staaf fisiese tipes geïdentifiseer: endomorfe, mesomorfe en ektomorfe.
Die endomorfe tipe manifesteer in ronde vorms en oorgewig, mesomorfies - in spier- en atletiese liggaam, ektomorfies - in slankheid en dunheid. Sheldon Bull is daarvan oortuig dat mesomorfe, dit wil sê individue met fisiese krag, hiperaktiwiteit en verminderde sensitiwiteit, die meeste vatbaar is vir afwykende gedrag.
Die teorieë wat beskryf word, is ver van die waarheid, aangesien daar baie stories is waarin wreed misdade gepleeg is deur mense wat gérubs het, en individue met sogenaamde "kriminele" gesigsvermoë het vriendelik geword, wat nie eens 'n vlieg kon beledig nie.
Sielkundige teorieë van die verklaring van die wese van afwyking, soos biologiese konsepte, is van mening dat die rede vir die afwyking van gedragsrespons in die persoon self geleë is, en nie in die samelewing nie. Konflikte wat binne die persoonlike bewussyn voorkom, is die belangrikste sielkundige teorieë wat die wese van afwyking openbaar. Freud het geargumenteer dat daar onder die laag aktiewe bewussyn in elke persoon die sfeer van die onbewuste is - die psigiese energie wat alle natuurlike, oeroue, onbevoegde grense en jammerte verenig. Die onbewuste sfeer is die biologiese essensie van die individu wat nie die uitwerking van kultuur ken nie. 'N Persoon kan homself beskerm teen sy "wettelose" staat deur sy eie "Ek" en "Super-I" te ontwikkel, wat die kragte wat in die onbewuste sfeer voorkom, beperk, lae passies en menslike instinkte beperk. Die staat wanneer die interne konfrontasie tussen die "I" en die onbewuste streek, die konfrontasie tussen die "Super-I" en die onbewuste die verdediging vernietig, word die innerlike, kultureel insensiele inhoud uitgetrek. Dus word afwykingsafwyking van gedragsnorme van kulturele fondasies wat deur die sosiale omgewing van die individu gevorm word, gevorm.
In die beskrywende standpunt is daar 'n bietjie waarheid, maar die identifisering en diagnose van waarskynlike afwykings in die struktuur van die vak se "I" en moontlike sosiale afwykings is uiters moeilik as gevolg van die geheimhouding van die objek van studie. Daarbenewens, hoewel elke individu inherent is aan 'n interne konfrontasie tussen die behoeftes en beperkings van kultuur, sal nie elke persoon 'n afwyking word nie.
Sommige volgers van hierdie konsep het voorgestel dat 'n klein aantal menslike individue 'n psigopatiese of amorale persoonlikheidstipe vorm. Individue met 'n soortgelyke tipe persoonlikheid word gekenmerk deur nalatigheid, emosionele verkoue. Hulle tree dikwels impulsief op, en die skuldgevoelens vir hul optrede is uiters skaars. Dit is onmoontlik om te praat oor die solvensie of inkonsekwentheid van hierdie standpunt, aangesien alle studies van individue met soortgelyke eienskappe uitsluitlik onder gevangenes gevange gehou is. Beperking van vryheid en aanhouding is nie die beste manier om die persoonlikheidseienskappe van individue te beïnvloed nie.
Dit volg dat die ontleding van sekere sielkundige eienskappe en konflik nie die konsep van afwyking en sy wese kan verduidelik nie. Dus kan ons aflei dat die afwyking die gevolg is van die gesamentlike interaksie van verskeie faktore (sielkundige en sosio-kulturele).
Die uitgangspunt van sosiologiese teorieë wat die oorsprong en eienskappe van afwyking verduidelik, kan beskou word as die werke van E. Durkheim, wat die begrip anomie geformuleer het, dit is 'n massa-afwyking van die grondslae in die samelewing as die hoofoorsaak van afwyking.
Later het Merton die konsep anomia vervolg, en dit toegeskryf aan die spanning wat in menslike gedrag voorkom wanneer hy hom in die konfrontasie van sosiokulturele norme met die werklikheid bevind. Merton het geglo dat anomia nie ontstaan ​​as gevolg van vryheid van keuse nie, maar as gevolg van die onvermoë van baie vakke om te voldoen aan die norme wat hulle ten volle aanvaar. Hy het die hoofrede gesien vir die probleme in die wanbalans tussen sosiokulturele take en wettige middele om sulke take te bereik.
Die gebrek aan wettige middele en die begeerte tot welsyn lei egter nie altyd tot die opkoms van 'n afwyking nie. Eers wanneer die samelewing universele simbole van sukses vir die hele nasie verklaar, terwyl die toegang van baie individue tot erkende metodes en wettige middele vir die bereiking van gevestigde simbole beperk word, word die voorwaardes vir antisosiale gedrag gevorm. As gevolg hiervan, Merton geïdentifiseer vyf antwoorde op die probleem van die keuse van doelwitte en beteken, vier van hulle is abnormale aanpassingsmeganismes aan die toestande van anomie.
Ooreenstemming is die eerste moontlike reaksie. Dit is 'n passiewe aanpassing aan die bestaande orde van dinge. Dit blyk wanneer lede van 'n maatskaplike groep die welsyn van wesens as kulturele doelwitte bereik, en ook gebruiksmaatreëls wat deur die samelewing goedgekeur word om die gestelde doelwitte te bereik.
Innoverende gedrag word waargeneem wanneer die vakke ten volle aan sosiokulturele doelwitte voldoen, maar terselfdertyd verwerp die metodes wat deur die samelewing ingestel is om dit te bereik. Mense wat hierdie tipe reaksie gebruik, kan handel dryf met dwelms, bedrieg, steel, prostitusie, afpersing betrek.
Ritualisme ontstaan ​​as lede van 'n sosiale groep ook sosiokulturele doelwitte heeltemal verwerp of hul belangrikheid verminder, maar die middele wat deur die samelewing gevestig is, gebruik om dit te bereik.
Retreatisme is die verwerping van kulturele doelwitte en die wyse van prestasie wat deur die samelewing goedgekeur is. Volgers van retraiteisme verwerp alles, sonder om iets terug te bied. Hierdie individue sluit alkoholiste, vagrants in.
Oproer behels die verwerping van sosiokulturele doelwitte en middele van prestasie, vervanging daarvan met nuwe installasies en norme. Hierdie doelwitstelling is eie aan sommige jeug subkulture, revolusionêre bewegings, dit kan ook beliggaam word in misdade met 'n politieke motief.
Kritici van hierdie teorie toon aan dat Merton die sosiale interaksie oor die hoof gesien het waardeur individue hul eie wêreldbeskouings vorm en hul aksies beplan. Merton meen die oortreders van maatskaplike fondasies is individualiste, meestal selfversorgende mense wat maniere uitwerk om stres te oorkom sonder om die optrede van diegene rondom hulle in ag te neem. Daarbenewens kan sielkundige afwykings nie altyd verklaar word deur die konfrontasie van eindes en middele nie. Onder andere begrippe wat sielkundige afwykings verduidelik en hul oorsprong, kan die volgende teorieë uitgespel word: imitasies, differensiaalvereniging en stigmatisering.
Die Franse sosioloog G. Tarda word beskou as die stigter van die teorie van nabootsing. Dit is gegrond op die feit dat die vakke misdadigers word as gevolg van die kriminele omgewing waarin hulle grootgeword het. Die omgewing vir sulke kinders is dus die verwysingsgroep. E. Sutherland, die ontwikkeling van die konsep van Tard, het sy eie teorie van differensiële assosiasie voorgestel, waarin hy beklemtoon het dat baie in die afwykende gedrag van vakke afhang van hul omliggende sosiale omgewing, met ander woorde oor wie en wat hulle leer.
Afwyking van adolessente is direk eweredig aan die duur van hul verblyf in die kriminele omgewing. Hoe langer 'n tiener in kriminele omstandighede sal bly, hoe groter is die kans dat hy in die toekoms 'n misdadiger sal word. Sosioloë G. Becker en E. Lemert het 'n stigmatiese teorie ontwikkel.
Die probleem van afwyking, volgens die leerstellings van hierdie sosioloë, is nie so baie van die gedragsrespons of die inhoud van sekere aksies nie, maar om assessering te groepeer, die oortreder se identiteit te benoem en sanksies daaraan toe te pas.
Классификаций девиантного поведения сегодня существует множество. Volgens die sistematisering van Kleiberg-afwykings word drie groepe afwykende gedrag onderskei: - sosiaal neutraal (smeek), positief (selfopoffering) en negatiewe afwyking (dwelmverslawing).
Positiewe afwyking is 'n vorm van afwykende gedrag en word deur die meerderheid beskou as nie-standaard, vreemde gedrag, maar terselfdertyd veroorsaak dit nie afkeuring of blameer op die samelewing nie.
Negatiewe afwyking lei ondubbelsinnig tot verwerping en veroordeling in die meeste mense.
E. Zmanovskaya veralgemen verskillende tipologieë van gedragsafwykings, waardeur sy as die hoofkriteria vir die klassifikasie die tipe van die oortree norm en die negatiewe gevolge van afwyking geïdentifiseer het. Sy het drie groepe antisosiale gedrag geïdentifiseer:
- antisosiale gedrag, dit wil sê aksies wat onvanpas is aan wetlike norme, die welstand van burgers en die sosiale orde bedreig;
- antisosiale gedrag wat die implementering van morele en etiese standaarde en morele beginsels wat die welsyn van interpersoonlike verhoudings bedreig, ontduik;
- outo-vernietigende gedrag, gemanifesteer in selfmoordpogings, fanatiese, outistiese, viktimisering, riskante aksies. Hierdie tipe sluit ook verskeie afhanklikhede in.
Nadezhda Mysak het 'n matriks van sosiale afwykings ontwikkel wat verskillende vorme van afwykings onderskei binne twee dimensies wat met mekaar sny. Afwykende gedrag kan verdeel word deur die aard van manifestasie en rigting, sowel as die mate van openbare goedkeuring.
Deur die aard van die manifestasie en rigting van die afwyking van kinders en volwassenes is:
- konstruktief - verskillende tipes kreatiewe uitdrukking;
- autodestructive, wat op sy beurt verslawend (verskillende afhanklikhede) en selfmoord is;
- eksterne vernietigende, wat ook onwettig en kommunikatiewe kan wees.
Volgens die mate van sosiale goedkeuring is afwykings:
- sosiaal goedgekeurde en prososiale (dit is aangepas by die grondslag van 'n sekere groep mense);
- Sosiaal-neutraal (dit wil sê, die optrede van individue stel nie 'n gevaar vir die samelewing in nie of kan nie geassesseer word nie, aangesien die kriteria dubbelsinnig is);
- sosiaal afgekeur, naamlik antisosiale aksies, dit wil sê aksies wat afwyk van morele beginsels en morele norme, antisosiale gedrag, dit wil sê aksies wat afwyk van die norme van wetgewing.
Onder die voorwaardes van funksionering van die moderne samelewing sluit die hoofvorme van afwykings: alkoholisme, dwelmverslawing, misdaad, selfmoordgedrag, prostitusie.
Volgens die meeste sosioloë is negatiewe en positiewe afwyking onvermydelik in die moderne samelewing. Heeltemal uitwissing van afwykende gedrag is onmoontlik. Solank as wat die norme deur iemand bestaan, is daar afwykings van hulle. Die navorsers van hierdie probleem let daarop dat dit natuurlik is dat afwykings voorkom in samelewings wat transformasie ondergaan, waar menslike vakke, soos die krisis intensifiseer, ontevredenheid begin ontwikkel met hul eie posisie, wat lei tot die opkoms van gevoelens van ontevredenheid en vervreemding uit die samelewing. Die progressiewe groei van afwykende gedrag, hul onvermydelikheid vereis 'n samehangende aksie en doelgerigte aksies uit die samelewing.
Voorkoming van afwykings moet die soeke na blootstellingsmetodes en -tegnologieë insluit vir die werk met maladjusted individue, rehabilitasie van adolessente, die voorkoming van afwykende gedrag, dit wil sê die uitskakeling van toestande wat 'n negatiewe impak op die optrede van minderjariges het, uit te skakel.
Afwykingsvoorkoming is 'n kompleks van staatsoptrede, organisatoriese en opvoedkundige, maatskaplike en mediese maatreëls wat daarop gemik is om te voorkom, uit te skakel of daarop gemik om hoofoorsake te neutraliseer en toestande uit te skakel wat verskillende soorte afwykings en sosiale gedragsafwykings veroorsaak.
Die stryd teen afwykings moet in die eerste beurt plaasvind deur die impak op die betrokke sosiale groepe en subkulture, dit wil sê op die negatiewe sosiale omgewing en op sekere van hul draers; toestande en oorsake wat sulke verskynsels veroorsaak as dwelmverslawing, misdaad, ens. verbintenis van sulke verskynsels met misdaad.
In die klassifikasie van sosiale oortredings onderskei die volgende tipes afwykings:
- kulturele en geestelike afwykings;
- Afwykings van individuele en groepkarakter;
- primêre en sekondêre afwykings;
- kultureel-goedgekeurde afwykings (positiewe afwyking) en kultureel-vervalle afwykings.
Daarbenewens word afwykings verdeel in kriminele, afwykende en misdadige. Afwykende handelinge is 'n manifestasie van afwykende gedrag. Hulle word geassosieer met die oortreding van individue wat ooreenstem met hul ouderdomskategorie van sosiokulturele norme van gedrag wat inherent is aan 'n bepaalde soort mikro-sosiale verhoudings (byvoorbeeld intra-familie of skool) en kleingroepe en geslagsgroepe. Met ander woorde, hierdie gedrags tipe respons kan genoem word as dissiplinêre. Dit sluit in: dwaasheid, dwelmverslawing, selfmoordpogings.
In teenstelling met aksies van afwykende aard manifesteer misdadige gedrag in herhaalde asiatiese wangedrag van individue, wat dan 'n stabiele stereotipe gedragsreaksie vorm wat wetlike norme oortree, maar nie as gevolg van hul beperkte sosiale gevaar nie strafregtelike verantwoordelikheid behels nie. Slegte gedrag kan van die volgende tipes wees: aksies van aggressiewe gewelddadige oriëntasie (beledigings, brandstigting, klop), huursoldaat-oriëntasie (diefstal, kapings van voertuie en afpersing) en die verkoop van dwelms. Strafaksies is onwettige dade wat kwalifiseer onder die kriminele kode. Verskillende vorme van afwykende gedragsreaksie en delinquente aksies is geneig om misdadige gedrag te voorkom.
Vorms van afwykings met 'n negatiewe agtergrond is sosiale patologieë wat die sosio-regstelsel versteur, sy grondslag ondermyn en die individu en individue, veral adolessente, aansienlike skade aan die gemeenskap en individue veroorsaak. Die behoefte om gedrag te reguleer en strydafwykings vandag te reguleer, is baie belangrik vir regeringsmaatreëls, aangesien daar 'n onoplosbare konflik is tussen menslike behoeftes en die middele om dit te bevredig. Die aspirasie van individue om materiële behoeftes te bevredig, is 'n intrinsieke motivering wat vakke met 'n onderontwikkelde sosiale oriëntasie tot gedrag veroorsaak wat nie aan algemeen aanvaarde standaarde voldoen nie.