António Guterres, sekretaris-generaal van die VN, se Nelson Mandela-jaarlikse lesing 2020 - wêreldwye veldtog vir vredesonderrig
Augustus 20, 2020 Nuus en hoogtepunte 0
António Guterres, sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, lewer die 18de Nelson Mandela-jaarlikse lesing uit die stad New York. (Foto: Nelson Mandela-stigting)
(Geplaas van: Nelson Mandela-stigting, 18 Julie 2020)
Inleiding van die redakteur. Guterres se voorgestelde nuwe sosiale kontrak en voorstel om 'n wêreldwye nuwe ooreenkoms na te streef wat 'n herverdeling van mag, rykdom en geleenthede 'vereis, herinner aan ander poste in ons Corona-verbindings reeks wat vra vir 'n 'nuwe normaal'. Die sekretaris-generaal voer aan dat ''n nuwe model vir wêreldwye bestuur gebaseer moet word op volle, inklusiewe en gelyke deelname aan wêreldwye instellings.' Ons moedig vredesopvoeders aan om Guterres se leiding te volg en navrae te ontwikkel om die moontlikhede van menswaardige wêreldbestuur verder te ondersoek.
Dit is die volledige transkripsie van die Nelson Mandela-jaarlikse lesing 2020-toespraak van die Verenigde Nasies se sekretaris-generaal, António Guterres. Die Nelson Mandela Jaarlikse Lesingsreeks, 'n inisiatief van die Nelson Mandela-stigting, nooi vooraanstaande mense om debat te voer oor belangrike sosiale kwessies.
Die aanpak van die ongelykheidspandemie: 'n nuwe sosiale kontrak vir 'n nuwe era
New York, 18 Julie 2020
Uitnemendhede, vooraanstaande gaste, vriende,
Dit is 'n voorreg om saam met u Nelson Mandela, 'n buitengewone wêreldleier, advokaat en rolmodel, te vereer.
Ek bedank die Nelson Mandela-stigting vir hierdie geleentheid en prys hul werk om sy visie lewend te hou. En ek betuig die innige meegevoel met die Mandela-familie, en aan die regering en mense van Suid-Afrika met die vroegtydige afsterwe van ambassadeur Zindzi Mandela. Mag sy in vrede rus.
Ek was gelukkig genoeg om Nelson Mandela verskeie kere te ontmoet. Ek sal nooit sy wysheid, vasberadenheid en medelye vergeet nie, wat uitgeblink het in alles wat hy gesê en gedoen het.
Verlede Augustus, in my vakansie, het ek Madiba se sel op Robbeneiland besoek. Ek het daar gestaan ​​en deur die tralies gekyk, weer nederig deur sy enorme geestelike krag en onberekenbare moed. Nelson Mandela het 27 jaar in die tronk deurgebring, waarvan 18 op Robbeneiland. Maar hy het nooit toegelaat dat hierdie ervaring hom of sy lewe definieer nie.
Nelson Mandela het bo sy tronkbewaarders uitgestyg om miljoene Suid-Afrikaners te bevry en 'n wêreldwye inspirasie en 'n moderne ikoon te word.
Hy het sy lewe gewy aan die bestryding van die ongelykheid wat die afgelope dekades krisisafmetings regoor die wêreld bereik het - en wat 'n groeiende bedreiging vir ons toekoms inhou.
COVID-19 skyn die kollig op hierdie onreg.
Vandag, op Madiba se verjaardag, sal ek praat oor hoe ons die vele onderlinge versterkende dele en ongelykhede kan aanspreek voordat dit ons ekonomieë en samelewings vernietig.
Die wêreld is in 'n warboel. Ekonomieë val vry.
Ons is op ons knieë gebring - deur 'n mikroskopiese virus.
Die pandemie het die broosheid van ons wêreld getoon.
Dit het blootgestelde risiko's opgelê wat ons dekades lank geïgnoreer het: onvoldoende gesondheidstelsels; leemtes in sosiale beskerming; strukturele ongelykhede; omgewingsagteruitgang; die klimaatkrisis.
Hele streke wat vordering gemaak het met die uitwissing van armoede en die vernouing van ongelykheid, is jare binne 'n paar maande teruggestel.
Die virus hou die grootste risiko in vir die kwesbaarste: mense wat in armoede leef, ouer mense en mense met gestremdhede en bestaande toestande.
Gesondheidswerkers is aan die voorpunt, met meer as 4,000 XNUMX besmetes in Suid-Afrika alleen. Ek bring hulde aan hulle.
In sommige lande word ongelykhede in die gesondheid versterk as nie net private hospitale nie, maar ook ondernemings en selfs individue berg kosbare toerusting op wat dringend vir almal nodig is - 'n tragiese voorbeeld van ongelykheid in openbare hospitale.
Die ekonomiese uitval van die pandemie raak diegene wat in die informele ekonomie werk; klein en mediumgrootte ondernemings; en mense met verantwoordelikhede vir die versorging, wat hoofsaaklik vroue is.
Ons staar die diepste wêreldwye resessie sedert die Tweede Wêreldoorlog in die gesig, en die grootste ineenstorting sedert 1870.
Honderd miljoen meer mense kan tot uiterste armoede gedryf word. Ons kon hongersnode van historiese afmetings sien.
COVID-19 word met 'n X-straal vergelyk, wat breuke in die brose skelet van die samelewings wat ons gebou het, onthul.
Dit stel dwalinge en leuens oral bloot:
Die leuen dat vrye markte gesondheidsorg vir almal kan lewer;
Die fiksie dat onbetaalde sorg werk nie werk nie;
Die dwaling dat ons in 'n post-rassistiese wêreld leef;
Die mite dat ons almal in dieselfde bootjie is.
Want terwyl ons almal op dieselfde see dryf, is dit duidelik dat sommige van ons in superjachten is, terwyl ander aan die drywende vullis vasklou.
Ongelykheid definieer ons tyd.
Meer as 70 persent van die wêreld se mense leef met toenemende inkomste en welvaartongelykheid. Die 26 rykste mense ter wêreld besit net soveel rykdom as die helfte van die wêreldbevolking.
Maar inkomste, betaling en welvaart is nie die enigste maatstaf vir ongelykheid nie. Mense se lewenskanse hang af van hul geslag, familie en etniese agtergrond, ras, of hulle nou gestremd is, of ander faktore. Veelvuldige ongelykhede kruis mekaar en versterk dit oor die generasies heen. Die lewens en verwagtinge van miljoene mense word grootliks bepaal deur hul omstandighede tydens hul geboorte.
Op hierdie manier werk ongelykheid teen menslike ontwikkeling - vir almal. Ons almal ly die gevolge daarvan.
Soms word ons vertel dat 'n toenemende gety van ekonomiese groei alle bote oplig.
Maar in werklikheid versink die toenemende ongelykheid alle bote.
Hoë vlakke van ongelykheid hou verband met ekonomiese onstabiliteit, korrupsie, finansiële krisisse, verhoogde misdaad en swak liggaamlike en geestelike gesondheid.
Diskriminasie, misbruik en gebrek aan toegang tot die gereg definieer ongelykheid vir baie, veral inheemse mense, migrante, vlugtelinge en minderhede van alle soorte. Sulke ongelykhede is 'n direkte aanslag op menseregte.
Die hantering van ongelykheid was dus dwarsdeur die geskiedenis 'n dryfveer vir sosiale geregtigheid, arbeidsregte en geslagsgelykheid.
Die visie en belofte van die Verenigde Nasies is dat voedsel, gesondheidsorg, water en sanitasie, opvoeding, ordentlike werk en sosiale sekerheid nie goedere is wat te koop is vir diegene wat dit kan bekostig nie, maar basiese menseregte waarop ons almal geregtig is.
Ons werk om ongelykheid te verminder, elke dag, oral.
In ontwikkelende en ontwikkelde lande beoefen en ondersteun ons stelselmatig beleid om die magsdinamika wat ongelykheid op individuele, sosiale en globale vlak ten grondslag lê, te verander.
Daardie visie is vandag net so belangrik soos 75 jaar gelede.
Dit is die kern van die 2030 Agenda vir Volhoubare Ontwikkeling, ons ooreengekome bloudruk vir vrede en voorspoed op 'n gesonde planeet, en vasgelê in SDG 10: verminder ongelykheid in en tussen lande.
Reeds voor die COVID-19-pandemie het baie mense regoor die wêreld verstaan ​​dat ongelykheid hul lewenskanse en geleenthede ondermyn.
Hulle het 'n wêreld uit balans gesien.
Hulle voel agter.
Hulle het gesien dat ekonomiese beleid hulpbronne opwaarts stuur na die bevoorregtes.
Miljoene mense van alle vastelande het die strate ingegaan om hul stem dik te maak.
Hoë en stygende ongelykhede was 'n algemene faktor.
Die woede wat twee onlangse sosiale bewegings voed, weerspieël die totale ontnugtering van die status quo.
Vroue het oral tyd gevra vir een van die ergste voorbeelde van geslagsongelykheid: geweld wat deur magtige mans gepleeg word teen vroue wat bloot hul werk probeer doen.
En die anti-rassistiese beweging wat versprei het vanaf die Verenigde State regoor die wêreld na die moord op George Floyd, is nog 'n teken dat mense genoeg gehad het:
Genoeg ongelykheid en diskriminasie wat mense as misdadigers behandel op grond van hul velkleur;
Genoeg van die strukturele rassisme en stelselmatige onreg wat mense hul fundamentele menseregte ontken.
Hierdie bewegings dui op twee van die historiese bronne van ongelykheid in ons wêreld: kolonialisme en patriargie.
Die wêreldwye Noorde, veral my eie vasteland van Europa, het eeue lank deur die geweld en dwang 'n groot deel van die wêreldwye Suide opgedwing.
Kolonialisme het groot ongelykheid in en tussen lande geskep, insluitend die euwels van die Trans-Atlantiese slawehandel en die apartheidsregime hier in Suid-Afrika.
Na die Tweede Wêreldoorlog was die skepping van die Verenigde Nasies gebaseer op 'n nuwe wêreldwye konsensus rondom gelykheid en menswaardigheid.
En 'n golf van dekolonisering het die wêreld oorval.
Maar laat ons onsself nie mislei nie.
Die nalatenskap van kolonialisme weerklink steeds.
Ons sien dit in ekonomiese en sosiale ongeregtigheid, die opkoms van haatmisdade en vreemdelingehaat; die volharding van geïnstitusionaliseerde rassisme en wit oppergesag.
Ons sien dit in die wêreldwye handelsstelsel. Ekonomieë wat gekoloniseer is, loop 'n groter risiko om vasgevang te raak in die produksie van grondstowwe en lae-tegnologiese goedere - 'n nuwe vorm van kolonialisme.
En ons sien dit in wêreldwye magsverhoudinge.
Afrika was 'n dubbele slagoffer. Eerstens as 'n teiken van die koloniale projek. Tweedens is Afrikalande onderverteenwoordig in die internasionale instellings wat na die Tweede Wêreldoorlog geskep is, voordat die meeste van hulle onafhanklikheid verkry het.
Die lande wat meer as sewe dekades gelede bo gekom het, het geweier om die hervormings te oorweeg wat nodig is om magsverhoudinge in internasionale instellings te verander. Die samestelling en stemreg in die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad en die direksies van die Bretton Woods-stelsel is 'n voorbeeld hiervan.
Ongelykheid begin bo: in wêreldwye instellings. Die aanpak van ongelykheid moet begin deur dit te hervorm.
En laat ons nie nog 'n groot bron van ongelykheid in ons wêreld vergeet nie: millennia van patriargie.
Ons leef in 'n wêreld wat deur mans oorheers word met 'n manlike dominante kultuur.
Oral is vroue slegter daaraan toe as mans, bloot omdat hulle vroue is. Ongelykheid en diskriminasie is die norm. Geweld teen vroue, insluitend vrouedood, is op epidemiese vlakke.
En wêreldwyd word vroue steeds uitgesluit van senior poste in regerings en in korporatiewe direksies. Minder as een uit tien tien wêreldleiers is 'n vrou.
Geslagsongelykheid benadeel almal omdat dit ons verhinder om voordeel te trek uit die intelligensie en ervaring van die hele mensdom.
Dit is die rede waarom ek as trotse feminis geslagsgelykheid 'n topprioriteit gemaak het, en dat geslagsgelykheid nou 'n werklikheid word in die beste VN-werk. Ek doen 'n beroep op leiers van alle soorte om dieselfde te doen. En ek is verheug om aan te kondig dat Suid-Afrika Siya Kolisi ons nuwe wêreldwye ambassadeur in die Verenigde Nasies en die Europese Unie se kolliginisiatief is en ander mans betrek om die wêreldwye plaag van geweld teen vroue en meisies te beveg.
Die afgelope dekades het nuwe spanninge en tendense ontstaan.
Globalisering en tegnologiese verandering het enorme winste in inkomste en welvaart aangewakker.
Meer as 'n miljard mense het uit die uiterste armoede getrek.
Maar die uitbreiding van handel en tegnologiese vooruitgang het ook bygedra tot 'n ongekende verskuiwing in inkomsteverspreiding.
Tussen 1980 en 2016 behaal die rykste 1 persent ter wêreld 27 persent van die totale kumulatiewe groei in inkomste.
Lae-gekwalifiseerde werkers het 'n aanslag van nuwe tegnologieë, outomatisering, die offshoring van vervaardiging en die ondergang van arbeidsorganisasies.
Belastingtoegewings, belastingontduiking en belastingontduiking bly wydverspreid. Belastingkoerse op maatskappye het gedaal.
Dit het hulpbronne verminder om te belê in die dienste wat ongelykheid kan verminder: sosiale beskerming, onderwys, gesondheidsorg.
En 'n nuwe generasie ongelykhede strek verder as inkomste en welvaart om die kennis en vaardighede wat nodig is om in vandag se wêreld te slaag, te omvat.
Diepe ongelykhede begin voor geboorte en definieer lewens - en vroeë sterftes.
Meer as 50 persent van die 20-jariges in lande met 'n baie hoë menslike ontwikkeling is in hoër onderwys. In lande met 'n lae menslike ontwikkeling is dit drie persent.
Nog skokkender: ongeveer 17 persent van die kinders wat 20 jaar gelede in lande met lae menslike ontwikkeling gebore is, is reeds dood.
Met die oog op die toekoms sal twee seismiese verskuiwings die 21ste eeu vorm: die klimaatkrisis en digitale transformasie. Albei kan ongelykhede nog verder vergroot.
Sommige van die ontwikkelinge in die moderne tegnologie- en innovasie-hubs is kommerwekkend.
Die sterk manlik-gedomineerde tegnologie-industrie mis nie net die helfte van die wêreld se kundigheid en perspektiewe nie. Dit gebruik ook algoritmes wat geslags- en rassediskriminasie verder kan verskans.
Die digitale kloof versterk sosiale en ekonomiese skeidings, van geletterdheid tot gesondheidsorg, van stedelik tot landelik, van kleuterskool tot kollege.
In 2019 het ongeveer 87 persent van die mense in ontwikkelde lande die internet gebruik, vergeleke met net 19 persent in die minste ontwikkelde lande.
Ons loop die gevaar van 'n tweespoed-wêreld.
Terselfdertyd sal versnelde klimaatsverandering teen 2050 miljoene mense beïnvloed deur ondervoeding, malaria en ander siektes, migrasie en uiterste weersomstandighede.
Dit skep ernstige bedreigings vir gelykheid en geregtigheid tussen generasies. Vandag se jong klimaatbetogers staan ​​aan die voorpunt van die stryd teen ongelykheid.
Die lande wat die meeste deur klimaatsontwrigting geraak word, het die minste bygedra tot die verhitting van die wêreld.
Die groen ekonomie sal 'n nuwe bron van voorspoed en werk wees. Maar laat ons nie vergeet dat sommige mense hul werk sal verloor nie, veral in die post-industriële roesgordels van ons wêreld.
En daarom vra ons nie net vir klimaatsaksie nie, maar ook vir klimaatgeregtigheid.
Politieke leiers moet hul ambisie verhoog, besighede moet hul visier verhoog en mense oral moet hul stem verhef. Daar is 'n beter manier, en ons moet dit neem.
Die bytende gevolge van die hedendaagse vlakke van ongelykheid is duidelik. Ons word soms vertel dat die stygende ...
Vertroue in instellings en leiers verweer. Die stempersentasie het sedert die begin van die 10's met 'n wêreldwye gemiddelde van 1990 persent gedaal.
En mense wat gemarginaliseerd voel, is kwesbaar vir argumente wat hul ongelukke aan ander blameer, veral diegene wat anders lyk of optree.
Maar populisme, nasionalisme, ekstremisme, rassisme en sondebok sal slegs nuwe ongelykhede en verdeeldheid binne en tussen gemeenskappe skep; tussen lande, tussen etnisiteite, tussen godsdienste.
COVID-19 is 'n menslike tragedie. Maar dit het ook 'n generasie-geleentheid geskep.
'N Geleentheid om 'n meer gelyke en volhoubare wêreld terug te bou.
Die reaksie op die pandemie, en op die wydverspreide ontevredenheid wat dit voorafgegaan het, moet gebaseer wees op 'n nuwe sosiale kontrak en 'n nuwe wêreldwye ooreenkoms wat gelyke geleenthede vir almal skep en die regte en vryhede van almal respekteer.
Dit is die enigste manier waarop ons die doelwitte van die 2030 Agenda vir Volhoubare Ontwikkeling, die Parys-ooreenkoms en die Addis Abeba-aksie-agenda sal haal, ooreenkomste wat presies die mislukkings aanspreek wat deur die pandemie blootgestel en ontgin word.
'N Nuwe sosiale kontrak sal jongmense in staat stel om waardig te leef; sal verseker dat vroue dieselfde vooruitsigte en geleenthede het as mans; en sal die siekes, die weerloses en minderhede van alle soorte beskerm.
Die 2030-agenda vir volhoubare ontwikkeling en die ooreenkoms van Parys wys die pad vorentoe. Die 17 Doelwitte vir Volhoubare Ontwikkeling spreek juis die mislukkings aan wat deur die pandemie blootgestel en uitgebuit word.
Opvoeding en digitale tegnologie moet twee uitstekende instaatstellers en gelykmakers wees.
Soos Nelson Mandela gesê het, en ek haal aan: "Onderwys is die kragtigste wapen wat ons kan gebruik om die wêreld te verander." Soos altyd het hy dit eers gesê.
Onderwys is die kragtigste wapen wat ons kan gebruik om die wêreld te verander
Regerings moet gelyke toegang prioritiseer, van vroeë leer tot lewenslange onderwys.
Neurowetenskap vertel ons dat voorskoolse onderrig die lewens van individue verander en groot voordele vir gemeenskappe en samelewings meebring.
Dit is dus geen verrassing dat ongelykheid intergenerationeel is as die rykste kinders sewe keer meer geneig is om voorskoolse skool te gaan doen nie.
Om gehalteonderwys vir almal te lewer, moet ons meer as dubbel die besteding aan onderwys in lande met lae en middelinkomste teen 2030 tot 3- triljoen dollar per jaar beloop.
Binne 'n generasie kon alle kinders in lande met lae en middelinkomste toegang hê tot gehalte-onderwys op alle vlakke.
Dit is moontlik. Ons moet net besluit om dit te doen.
En aangesien tegnologie ons wêreld verander, is dit nie genoeg om feite en vaardighede te leer nie. Regerings moet beleggings in digitale geletterdheid en infrastruktuur prioritiseer.
Dit is noodsaaklik om te leer hoe om nuwe vaardighede aan te leer, aan te pas en aan te pak.
Die digitale rewolusie en kunsmatige intelligensie sal die aard van werk en die verband tussen werk, ontspanning en ander aktiwiteite verander, waarvan ons vandag nie eens kan dink nie.
Die Roadmap for Digital Cooperation, wat verlede maand by die Verenigde Nasies van stapel gestuur is, bevorder 'n visie van 'n inklusiewe, volhoubare digitale toekoms deur die oorblywende vier miljard mense teen 2030 aan die internet te koppel.
Die Verenigde Nasies het ook 'Giga' van stapel gestuur, 'n ambisieuse projek om elke skool in die wêreld aanlyn te kry.
Tegnologie kan die herstel van COVID-19 en die bereiking van die Doelwitte vir Volhoubare Ontwikkeling turbo-oplaai.
Groeiende gapings in vertroue tussen mense, instellings en leiers bedreig ons almal.
Mense wil sosiale en ekonomiese stelsels hê wat vir almal werk. Hulle wil hê dat hul menseregte en fundamentele vryhede gerespekteer moet word. Hulle wil inspraak hê in besluite wat hul lewens beïnvloed.
Die nuwe sosiale kontrak tussen regerings, mense, die burgerlike samelewing, ondernemings en meer moet werk, volhoubare ontwikkeling en sosiale beskerming integreer, gebaseer op gelyke regte en geleenthede vir almal.
Arbeidsmarkbeleid, gekombineer met konstruktiewe dialoog tussen werkgewers en arbeidsverteenwoordigers, kan die loon- en werksomstandighede verbeter.
Arbeidsverteenwoordiging is ook van kritieke belang om die uitdagings wat deur tegnologie en strukturele transformasie aan werkgeleenthede gestel word, te hanteer - insluitend die oorgang na 'n groen ekonomie.
Die Arbeidersbeweging het 'n trotse geskiedenis om ongelykheid te beveg en te werk vir die regte en waardigheid van almal.
Die geleidelike integrasie van die informele sektor in maatskaplike beskermingsraamwerke is noodsaaklik.
'N Veranderende wêreld vereis 'n nuwe generasie maatskaplike beskermingsbeleide met nuwe veiligheidsnette, insluitend universele gesondheidsdekking en die moontlikheid van 'n universele basiese inkomste.
Die daarstelling van minimum vlakke van sosiale beskerming en die omkeer van chroniese onderinvestering in openbare dienste, insluitend onderwys, gesondheidsorg en internettoegang, is noodsaaklik.
Maar dit is nie genoeg om verskanste ongelykhede aan te pak nie.
Ons het regstellende aksie-programme en doelgerigte beleid nodig om h ... aan te spreek en reg te stel.
Historiese ongelykhede in geslag, ras of etnisiteit, wat deur sosiale norme versterk word, kan slegs deur doelgerigte inisiatiewe omvergewerp word.
Belasting- en herverdelingsbeleide speel ook 'n rol in die nuwe sosiale kontrak. Almal - individue en korporasies - moet hul billike deel betaal.
In sommige lande is daar 'n plek vir belasting wat erken dat die rykes en goed verbonde geweldig voordeel getrek het uit die staat en hul medeburgers.
Regerings moet ook die belastinglas van betaalstaat na koolstof verander.
Belasting op koolstof eerder as mense sal die produksie en indiensneming verhoog, terwyl die emissies verminder word.
Ons moet die bose kringloop van korrupsie verbreek, wat beide die oorsaak en gevolg van ongelykheid is. Korrupsie verminder en vermors fondse wat beskikbaar is vir sosiale beskerming; dit verswak sosiale norme en die oppergesag van die reg.
En om korrupsie te beveg, hang af van aanspreeklikheid. Die grootste waarborg vir aanspreeklikheid is 'n lewendige burgerlike samelewing, insluitend 'n gratis, onafhanklike media en verantwoordelike sosiale media-platforms wat gesonde debat aanmoedig.
Om hierdie nuwe sosiale kontrak moontlik te maak, moet dit hand aan hand gaan met 'n Global New Deal.
Laat ons feite in die gesig staar. Die wêreldwye politieke en ekonomiese stelsel lewer nie op kritieke wêreldwye openbare goedere nie: openbare gesondheid, klimaatsaksie, volhoubare ontwikkeling, vrede.
Die COVID-19-pandemie het die tragiese verbreking tussen eiebelang en die gemeenskaplike belang tuisgebring. en die groot leemtes in bestuurstrukture en etiese raamwerke.
Om hierdie leemtes te verminder en die Nuwe Sosiale Kontrak moontlik te maak, het ons 'n Global New Deal nodig: 'n herverdeling van mag, rykdom en geleenthede.
'N Nuwe model vir wêreldwye bestuur moet gebaseer wees op volle, inklusiewe en gelyke deelname aan wêreldwye instellings.
Daarsonder staar ons selfs wyer ongelykhede en leemtes in solidariteit in die gesig - soos dié wat ons vandag sien in die gefragmenteerde wêreldwye reaksie op die COVID-19-pandemie.
Ontwikkelde lande is sterk belê in hul eie voortbestaan ​​in die lig van die pandemie. Maar hulle het nie daarin geslaag om die nodige ondersteuning te bied om die ontwikkelende wêreld deur hierdie gevaarlike tye te help nie.
'N Nuwe wêreldwye ooreenkoms, gebaseer op 'n regverdige globalisering, op die regte en waardigheid van elke mens, op balans in die natuur, op die regte van toekomstige geslagte en op sukses gemeet in menslike eerder as ekonomiese terme, is die beste manier om dit te verander.
Die wêreldwye konsultasieproses rondom die 75-jarige bestaan ​​van die Verenigde Nasies het duidelik gemaak dat mense 'n wêreldwye bestuurstelsel wil hê wat vir hulle lewer.
Die ontwikkelende wêreld moet 'n baie sterker stem hê in wêreldwye besluitneming.
Ons benodig ook 'n meer inklusiewe en gebalanseerde multilaterale handelstelsel wat ontwikkelende lande in staat stel om wêreldwye waardekettings op te skuif.
Onwettige finansiële vloei, geldwassery en belastingontduiking moet voorkom word. 'N Globale konsensus om belastingtoevlugsoorde te beëindig, is noodsaaklik.
Ons moet saamwerk om die beginsels van volhoubare ontwikkeling in finansiële besluitneming te integreer. Finansiële markte moet 'n volledige vennoot wees om die vloei van hulpbronne van die bruin en die grys na die groen, die volhoubare en regverdige te verskuif.
Hervorming van die skuldargitektuur en toegang tot bekostigbare krediet moet fiskale ruimte skep om beleggings in dieselfde rigting te beweeg.
Nelson Mandela het gesê: "Een van die uitdagings van ons tyd ... is om die gevoelens van menslike solidariteit, in die wêreld vir mekaar en vanweë en deur ander, weer in die bewussyn van ons volk in te stel."
Die COVID-19-pandemie het hierdie boodskap sterker as ooit tevore versterk.
Ons behoort aan mekaar.
Ons staan ​​saam, of ons val uitmekaar.
Vandag, in demonstrasies vir rassegelykheid ... in veldtogte teen haatspraak ... in die stryd van mense wat hul regte opeis en opstaan ​​vir toekomstige geslagte ... sien ons die begin van 'n nuwe beweging.
Hierdie beweging verwerp ongelykheid en verdeeldheid en verenig jongmense, die burgerlike samelewing, die private sektor, stede, streke en ander agter beleid vir vrede, ons planeet, geregtigheid en menseregte vir almal. Dit maak reeds 'n verskil.
Dit is die tyd vir wêreldleiers om te besluit:
Sal ons swig voor chaos, verdeeldheid en ongelykheid?
Of sal ons die verkeerde dinge van die verlede regstel en saam vorentoe gaan, tot voordeel van almal?
Ons is op breekpunt. Maar ons weet aan watter kant van die geskiedenis ons is.
Globale kurrikulum met geïntegreerde vredesonderriginhoud is die behoefte van die uur (Indië)
Louisville, Kentucky se program vir vredesopvoeding: die opvoeding van jeugdiges om geskille sonder geweld te bestuur
18 Januarie 2017 Werk 0
Die VN se SDG-aksieveldtog, 'n spesiale inisiatief van die VN se sekretaris-generaal, wil 'n jeugadvokaat-intern huur. Aansoek sperdatum: 20 Januarie. [lees verder…]
Genoot, Quaker United Nations Office
Junie 25, 2017 Werk 0
[icon type = "glyphicon glyphicon-share-alt" color = "# dd3333 ″] Besoek die AFSC-werfwerf vir meer inligting en om aansoek te doen: 18 Julie 2017 Quaker United Nations Office - New York (QUNO)" QUNO se missie is [lees verder…]