Slag van Morval, 25-28 September 1916 - Inligting
Slag van Morval, 25-28 September 1916
Die Slag van Morval, 25-28 September 1916, was 'n voortsetting van die slag van Flers-Courcelette (15-23 September), wat ontwerp is om die doelwitte van die vroeëre geveg wat nie tydens die suksesvolle vooruitgang op sy eerste twee verseker was nie, vas te lê dae.
Dit is uitgevoer deur die Vierde Leër (Rawlinson), en het betrokke die XIV Corps, wat oos aangeval het in die rigting van Morval en Lesboeufs, en die XV Corps, wat noord aangeval het na Gueudecourt.
Die aanval van die XIV -korps was 'n sukses. Gerugsteun deur 'n goed getimede kruipende spervuur, het vier afdelings die twee dorpe binnegekom, ondanks die feit dat daar stukke ongesnyde draad voorkom. Teen 5.30 het die hoofkwartier geweet dat die dorpe verower is.
Die aanval van die XV -korps op Gueudecourt was nie so suksesvol nie. Die 21ste afdeling (generaal-majoor D. G. M. Campbell) was bedoel om die dorp in te neem, maar een brigade het voor ongesnyde draad vasgesteek en 'n ander een is deur 'n vuurwapen van die kant af getref en moes terugtrek. Links van hulle het die 55ste afdeling en die 1ste Nieu-Seelandse brigade beter gevaar en teen die middag hul finale doelwitte bereik.
Op 26 September is die aanval op Gueudecourt hernu. Dit is heraangeneem deur 'n eskader van kavallerie van die Sialkot Cavalry Brigade, en is dan omstreeks 16:30 beset deur troepe van die Leicestershire -regiment.
Op dieselfde dag is ontdek dat die Duitsers Combles verlaat het, by die aansluiting tussen die Britse en Franse leërs. Albei het vroeg in die dag partytjies na die dorp gestuur. 'N Nuwe frontlyn is noord van die dorp geskep om die bande tussen die twee leërs te verbeter.
Boeke oor die Eerste Wêreldoorlog | Onderwerpindeks: Eerste Wêreldoorlog
Lêer: 56ste afdeling aanval op Bouleaux Wood, Slag van Morval, 25 September 1916.png
Skrywer: Grimwade, F. Clive Onderwerp: Groot -Brittanje. Weermag. Royal Fusiliers (City of London Regiment). Bataljon, 4de Wêreldoorlog, 1914-1918-Regimentele geskiedenis Groot-Brittanje Uitgewer: Londen: Hoofkwartier van die 4de Londense regiment Moontlike outeursregstatus: NOT_IN_COPYRIGHT Taal: Engels Belnommer: SRLF_UCSB: LAGE-4059964 Digitiseringsborg: MSN Boeke-bydraer: University of California Libraries -versameling: cdl americana
Op 25 September, tydens die Race to the Sea, dwing 'n Franse aanval noord van die Somme teen die II Beierse korps (generaal Karl Ritter von Martini) 'n haastige onttrekking. Namate meer Beierse eenhede in die noorde aangekom het, vorder die 3de Beierse afdeling langs die noordelike oewer van die Somme, deur Bouchavesnes, Leforest en Hardecourt totdat dit by Maricourt aangehou word. Die 4de Beierse afdeling verder na die noorde verslaan Franse territoriale afdelings en val dan weswaarts aan in die omgewing van Gueudecourt, in die rigting van Albert, deur Sailly, Combles, Guillemont en Montauban, en laat 'n flankwag op die noordelike flank.  Die II Beierse Korps en die XIV Reserwe Korps (Generalleutnant Hermann von Stein) het 'n Franse territoriale afdeling van die gebied rondom Bapaume afgestoot en gevorder na Bray-sur-Somme en Albert, as deel van 'n offensief in die Somme-vallei om die see te bereik.  Die Duitse offensief is noord van die Somme gekonfronteer deur die noordelike korps van die Franse Tweede Leër oos van Albert.  Die XIV Reserve Corps val op 28 September aan langs die Romeinse pad van Bapaume na Albert en Amiens, met die bedoeling om die Ancre te bereik en dan weswaarts verder te gaan langs die Somme -vallei. Die 28ste (Baden) Reserwe -afdeling het naby Fricourt gevorder, teen verspreide weerstand van Franse infanterie en kavallerie. 
Tydens die Slag van Albert (1–13 Julie) het troepe van die Beierse Infanterieregiment 16 van die 10de Beierse Divisie baie slagoffers verloor in die gevegte rondom Mametz en Trônes Wood, terwyl III Bataljon teen die tyd van die begin van die Slag van Bazentin Ridge (14-17 Julie). Die 7de Kompanie, wat in die suidooste van Longueval gevestig was, het om 08:00 teruggetrek deur artillerie en vuurwapen na Gueudecourt. Die oorlewendes het gesien dat die pad deur Ginchy en Lesbœufs oop was vir die Britte, maar teen die aand het versterkings aangebreek en die gaping weerskante van Foureaux (High) Wood gesluit.  Op 27 Augustus het Delville Wood geval en 'n teenaanval is beplan vir 31 Augustus deur drie regimente van die 56ste afdeling en die 4de Beierse afdeling. Infanterieregiment 88 vorder deur Le Transloy, Lesbœufs en Flers, waar daar nog landerye met staande gewasse was, na die voorste linie. 
Op 14 September het veldskutters agter die lyn gesien hoe Britse artillerie -bombardemente op die Duitse verdediging langs die Ginchy - Gueudecourt -pad val en Gallwitz Riegel (die Gordoortjies). Op 15 September gebruik die Britte tenks vir die eerste keer in die Slag van Flers - Courcelette en 'n buitengewone voertuig was betrokke by Field Artillery Regiment 78, wat die voertuig getref het en toe die bemanning neergeskiet het toe hulle opdaag. Vanuit die geweerposisies van Field Artillery Regiment 77, is gesien hoe die Duitse infanterie na Lesbœufs terugtrek, wat die pad na die artillerie onbeskermd gelaat het. Britse infanterie was verloof, maar hulle het Flers bereik en teen 11:30 het die kanonniers wat na Gueudecourt teruggetrek het, omring, terwyl die Britte uit Ginchy, Delville Wood en Flers opgedaag het en na Lesbœufs gevorder het, maar die pogings van die artillerie met die oorblywende veldgewere het daarin geslaag om verhoed dat die Britte oorval Gallwitz Riegel. 
Klein partye van die afdeling Garde het op Lesbœufs gevorder en uiteindelik vir 'n paar uur in 'n loopgraaf dekking geneem voordat hulle tydens 'n Duitse teenaanval teruggeval het. Die dorp was 'n paar uur lank onbewoon, maar daar was geen Britse reserwes oor nie, na die groot aantal ongevalle wat die 56ste, 6de en die wagte vroeër die dag aangerig het, baie veroorsaak deur 'n besluit om te vertrek tenkbane in die Britse spervuur, wat verskeie Duitse masjiengeweerneste ongeskonde gelaat het. Die tenks het min bane gebruik, waarvan die meeste vroeg gebreek het of uitgeslaan is. Die Garde -afdeling het uiteindelik by die einddoel ingegrawe, wes van die Gird Trenches voor Lesbœufs. 
Britse offensiewe voorbereidings Redigeer
Die 6de afdeling (generaal-majoor Charles Ross) is van 16 tot 20 September verlig, en het op 21 September na die lyn teruggekeer en begin om loopgrawe te grawe. Die mees gevorderde posisie was in 'n gevange loopgraaf Die mees voorste gedeelte van die lyn wat die afdeling oorgeneem het, het bestaan ​​uit 'n deel van die derde doel wat aangeval is in die Slag van Flers – Courcelette, 230 m van 'n sloot wat deur die Duitsers gehou is aan albei flanke. Verskeie gevangenes is geneem toe rantsoenpartye in die besette deel van die loopgraaf geblind het, wat nuttige inligting gegee het. 'N Duitse aanval op 24 September, teen albei flanke van die loopgraaf onder die dekking van 'n mis, is teruggedryf, behalwe heel regs, waar 'n bompaal ingegaan is, maar die Duitsers daarna gedwing is, elf doodgemaak en 'n gevangene geneem is . 
Die afdeling Wagte (generaal-majoor G. P. T. Feilding) is teen 17 September drie dae lank aan die voorste linie onttrek om na die Slag van Flers – Courcelette te herorganiseer. Die vervanging van die 4,964 ongevalle wat van 10 tot 17 September opgedoen is, was makliker as in ander afdelings, aangesien baie opgeleide wagte -reserwes beskikbaar was. Tydens 'n konferensie op 19 September beklemtoon die bevelvoerder-generaal-majoor Feilding die belangrikheid om rigting tydens die aanval te behou ten spyte van die probleme en dat die 1ste en 3de Garde-brigades spesiale reëlings moet tref vir die aanval op Duitse troepe in die kelders en uitgrawings van Lesbœufs. Opspringgrawe sou in beskutte gebiede gegrawe word en bataljonne in die reservaat moes gereed wees agter die wegspringpunte, om 'n Duitse teenversperring te voorkom en 'n Duitse teenaanval te onderneem, indien die aanvallende bataljons afgeweer word. Teen 21 September het die 1st Guards Brigade die 60ste Brigade aan die regterkant verlig en die 59ste Brigade aan die linkerkant is deur die 3rd Guards Brigade verlig. 
Britse aanvalsplan Edit
Die Britse plan was 'n voorskot van 1,200-1,500 m (1,100-1,400 m) om die finale doelwit te bereik wat vir die aanvalle van 15-22 September, tydens die Slag van Flers -Courcelette, gestel was. Die grond wat geneem moes word, was aan die oostekant van die Bazentin-rif, wat noordwes van die Somme na 'n hol noordoostelike kant met Combles aan die westekant loop, terwyl die holte na Rocquigny anderkant die pad Péronne-Bapaume loop. Noord van die hol lê Morval, Lesbœufs en Gueudecourt, dan die Albert – Bapaume -pad, wes van Le Sars tot by Thiepval. Spurs hardloop oor die oostelike helling, oor die algemeen na die noordooste, in die rigting van die Péronne-Bapaume-pad, voordat die grond weer van St Pierre Vaast Wood na Sailly-Saillisel, Le Transloy, Beaulencourt en Thilloy styg.  'n Vooruitgang op die hooffront van die Britse aanval van 1,100–1,400 m sou in drie fases gemaak word. Die eerste fase was 'n opmars na die derde van die doelwitlyne wat op 15 September gestel is en na die Gordelslote (Gallwitz Riegel) suid van Gueudecourt, begin om 12:35 uur, was die tweede doelwit 'n lyn langs die gesinkte pad wat van Combles na Gueudecourt wes van Morval en Lesbœufs loop, dan oor 'n spoor suidoos van Gueudecourt en deur die middel van die dorp, begin om 13:35 Die finale doelwit was aan die oostekant van Morval, Lesbœufs en Gueudecourt, die opmars wat om 14:35 begin het. met die doelwitte wat teen 15:00 bereik moet word  Tenks moes in die reservaat gehou word, vanweë die moeilikheid om dit vir 'n dagligaanval te verberg, gereed om die aanval op die dorpe by die finale doelwit te help. Twee brigades van die 1ste Indiese Kavaleriedivisie sou vorentoe beweeg na Mametz, met die hele afdeling gereed om op Ligny-Thilloy in die III Corps-gebied te vorder, sodra Lesbœufs en Gueudecourt gevang is, as dit voor 6:30 bereik is pm Klein kavallerie -afdelings is ook verbonde aan die XIV Corps en XV Corps om plaaslike geleenthede te benut. 
Die 6de afdeling sou die grond neem van die noordelike kant van Morval na 'n pad deur die middel van Lesbœufs, met die 16de brigade aan die regterkant en die 18de brigade aan die linkerkant.  As gevolg van die gevorderde posisie in Gird Trench (Gallwitz Riegel), sou geen artillerie-bombardement afgevuur word nie, in plaas daarvan sou 'n massa-masjiengeweer en Stokes-mortierbombardement om nul uur begin.  Doelwitte vir die afdeling Wagte is gestel op die groen lyn (eerste doelwit) 'n lyn van 1 400 m (1400 m) noord van 460 m (560 m) wes van Lesbœufs langs 'n pad van Ginchy na die dorp. Die bruin lyn (tweede doelwit) loop van 'n kruispad suid van die dorp langs die westelike rand en die blou lyn (finale doelwit) loop van die Lesbœufs - Le Transloy -pad oos van die dorp tot by die Lesbœufs - Gueudecourt -pad. 'N Stroom troepe moes gehandhaaf word om die momentum van die opmars te behou tot by die finale doelwit en drie tenks wat aan die afdeling toegewys is, sou byeenkom in Trônes Wood, na Ginchy opklim nadat die aanval begin het en dan na die afdeling se hoofkwartier vorder. by Minden Post. Die afdelingsartillerie is in twee groepe verdeel, een vir elke brigade en sou 'n bombardement van die Duitse posisies tussen 7:00 en 18:00 begin. Tydens die aanval moes die helfte van die gewere staande grense en die helfte 'n kruipende spervuur ​​afvuur. Om nul uur sou 'n spervuur ​​op die groen lyn staan ​​en dan na die tweede en derde doelwit spring as die kruipende spervuur, wat 100 m (91 m) voor die spring-loopgrawe begin beweeg op 46 m ) per minuut en stop dan 180 m (200 m) anderkant die groen lyn. Een uur na nul uur die rankplant was om verder te gaan, verby die bruin lyn te stop en dan na nog 'n uur na die bruin lyn te beweeg. 
Duitse verdedigingsvoorbereidings Redigeer
Na die afdanking van Erich von Falkenhayn, die Duitse stafhoof op 29 Augustus, besoek sy opvolgers generaal Paul von Hindenburg en generaal Erich Ludendorff die Wesfront en beveel dat die offensiewe operasies tydens die Slag van Verdun beëindig moet word en die versterking van die Somme voor. Taktieke is hersien en 'n meer 'elastiese' verdediging is bepleit om die verdediging van takties onbelangrike terrein en die roetine-teenaanval van die geallieerde vooruitgang te vervang. Na die Slag van Flers – Courcelette moes alle afdelings van Combles tot Thiepval verlig word en die verdediging rondom Lesbœufs is oorgeneem deur die 52ste Reserwe -afdeling.  Gordelgraaf en draagstutgraaf (Gallwitz Riegel), 460 m van mekaar, deur die Duitsers gegrawe teen 'n aanval uit die suidweste. Die slote van die Gordel loop noord-wes na suid-oos, agter die Butte de Warlencourt. Seven Dials en Factory Corner, wat die dorp beskerm teen aanvalle van Eaucourt l'Abbay in die weste. Op die pad noordwes na Ligny – Thilloy, is die plaas Luisenhof versterk. 
Kronologie van die Slag van die Somme
Die sektor van die Somme -slagveld waarin die aksies
van die Royal Berkshire -bataljons plaasgevind het
Tydelike kaptein Eric Norman Frankland Bell, 9de Bataljon Royal Inniskilling Fusiliers (Thiepval)
Tydelike luitenant Geoffrey St George Shillington Cather, 9de Bataljon Royal Irish Fusiliers (naby Hamel)
Kaptein John Leslie Green, Royal Army Medical Corps verbonde aan 1/5 Bataljon, die Sherwood Foresters (Foncquevillers)
Privaat William Frederick McFadzean, 14de Bataljon Royal Irish Rifles (Thiepval)
Tromspeler Walter Potter Ritchie, 2de Bataljon Seaforth Highlanders (noord van Beaumont Hamel)
Korporaal George Sanders, 1/7th Battalion West Yorkshire Regiment (naby Thiepval)
Rifleman Robert Quigg, 12de Bataljon Royal Irish Rifles (naby Hamel
Sersant James Youll Turnbull, 17de Bataljon Highland Light Infanterie (Leipzig Redoubt)
Majoor Stewart Walter Loudoun-Shand, 10de bataljon by die Yorkshire Regiment (naby Fricourt)
Gebring gewonde mans op die Albert-Bapaume-pad naby La Boisselle, 3 Julie 1916
"Thiepval" - Sir William Orpen (amptelike oorlogskunstenaar), 1917
[klik op die kleinkiekie om die prentjie in volle grootte te sien]
Slag van die Somme (13 Oktober 1916):
5de bataljon, Royal Berkshire Regiment
'N Druk pad by Fricourt.
Personeelmotors, muilbene, vragmotors, ambulans, infanteriemars en baanbreker
En Aksie! Die dapper man wat die Slag van die Somme verfilm het
Die Slag van die Somme, 1916. Dit was 'n dokumentêr wat in die eerste maande deur miljoene mense oor die hele wêreld gesien is. Daar kan ook met byna volledige sekerheid gesê word dat almal wat 'n dokumentêr oor die Eerste Wêreldoorlog gekyk het, of selfs net 'n paar stukke oorspronklike beeldmateriaal gesien het, meer bekend is met hierdie ikoniese film as wat hulle dalk besef.
Teen 1916 het die Britse kameraman Geoffrey H. Malins 'n aantal jare sy kunswerk geslyp. In vredestyd het Malins van die vroegste stilfilms van die tyd geskiet. En vanaf November 1914 word hy een van die amptelike 'kinematograwe' van die Britse Oorlogskantoor.
Die werklike Slag om die Somme was tweeledig in sy voornemens: eerstens om die druk van die Franse wat die wrede veldtog van die opponerende Duitse weermag ondervind het, te verlig, en tweedens om die dooiepunt van die Westelike Front te breek.
Die Britse regering was vol vertroue in die oorwinning, en daar word gedink dat so 'n oorwinningsgeleentheid verdien om op film vasgelê te word. Spring en#8220 bo -op, en#8221 vorder deur 'n niemandsland en vang vyandelike posisies - dit was alles aspekte wat van die geveg te wagte was, en die Oorlogskantoor het so 'n gebeurtenis as die perfekte propaganda -instrument beskou.
Britse Mark I manlike tenk naby Thiepval, 25 September 1916.
Soos die geskiedenis nou weet, was die geveg nie die verwagte geallieerde oorwinning nie.
Kameramanne Geoffrey Malins en John McDowell het ongeveer 'n week voor die "Z" -dag op die Somme aangekom. Die swaar geallieerde bombardement van die Duitse lyne het begin en sou eers in die "H" -uur opgehou het. Dit het gereën, en dit sou ook 'n week duur.
Malins en McDowell sou hul tyd voor die geveg deurbring om bewegende beelde van die geallieerde magte ter voorbereiding te versamel. Selfs in stilte toon die beelde van die artillerie hul krag en vernietiging terwyl die bas uit die omliggende bome geruk word en die skulp in niemandsland bars met ongelooflike duidelikheid.
1ste Lancashire Fusiliers, in kommunikasiegraaf naby Beaumont Hamel, Somme, 1916. Foto deur Ernest Brooks
Namate die "Z" -dag al hoe nader gekom het, was McDowell geleë in die suide van die Somme-front en Malins in die noorde, net buite die dorpie Beaumont-Hamel. Alhoewel McDowell se werk 'n belangrike bydrae tot die finale film was, is daar nog min onthul van sy ervarings en bly sy presiese bewegings 'n raaisel. Malins het egter 'n memoir geskryf.
Die aand voor die groot dag het Geoffrey Malins op 'n stapelbed geslaap in die donkerte van 'n uitgrawing aan die voorkant. Rotte kruip oor sy liggaam toe die Duitse beskuldiging verslap en hy slaap in 'n ligte slaap.
Troepe gaan aan die begin van die Slag van die Somme in 1916 oor die top en#8221.
'Toe ek wakker word, het die dag begin breek en die gedruis van die geweer was geweldig,' het Malins in sy memoires geskryf. 'Dit lyk asof ontelbare woorde saamstorm, en dit klink asof duisende donderweer hulle in 'n siel-skrikwekkende brul gekonsentreer het.'
Dit was 1 Julie en dagbreek kon so vroeg as 04:00 gewees het. Sy eerste bestemming was 'n gesinkte baan in geenmansland wat oornag in die geheim deur ongeveer 300 man van die 1ste Lancashire Fusiliers beset was. Dit was 200 meter ver en dit sou meer as 'n uur neem om daar te kom.
No Man's land 1919
Vanuit sy uitgrawing op 'n plek met die naam "White City", druk Malins en sy assistent met 'n driepoot deur die besige loopgrawe en koers na "King Street", 'n voorste sloot.
Brancardragers met gevoude brancards het verby gestoot terwyl hulle gaan posvat. Hy kom by mans verby wat lere dra, terwyl ander sigarette rook en ontbyt eet van gebakte spek en koekies. Hulle het mekaar se pakke stywer gemaak en klein weddenskappe geplaas oor wie eerste daar sou kom.
Die lug was helder en blou — ideale omstandighede vir verfilming. Die vorige dag se reën het reeds begin verdamp uit die Somme -kryt en die aarde het begin kraak. Malins en sy assistent het uiteindelik die voorpunt bereik.
'Vier mans het met aaklige wonde by my verbygegaan, 'n ander een op die skouers van sy kamerade, 'n arm wat skoon afgeblaas is en vlees en stofreste op 'n aaklige manier laat hang het. Die skulpe val voor, bokant ons en agter ons. "
Toneel van Britse troepe wat vooruitgaan, opgevoer vir die film
Van daar af het hulle in 'n vlak tonnel ingeduik wat na 'n niemandsland gelei het in die rigting van die versonke baan. Hierdie soorte vlak tonnels, wat bekend staan ​​as 'n Russiese sap, is algemeen gebruik tydens die Eerste Wêreldoorlog as 'n metode om nader aan die vyand se frontlyn te beweeg voordat hulle aanval en sonder om in die proses gesien te word. Hulle is ontwerp om op hulself in te val by die verwydering van houtwiggies, wat dit effektief in 'n funksionele sloot verander.
"Die tonnel was nie meer as twee voet lank nie en vyf voet hoog ... dit was slegs deur verby die ammunisiedraers te kom dat ons enigsins kon voortgaan ... hulle was nat van sweet."
Teen 06:30 val hulle in die gesinkte baan. Driehonderd man van die 1ste Lancashire Fusiliers sit met bajonette vas, beskerm teen die Duitsers deur 'n oewer van hoë groen bosse - tot 1 Julie was die niemandsland van die Somme redelik groen.
Geoffrey Malins met 'n aeroskoopkamera tydens die Eerste Wêreldoorlog. Fotograaf onbekend.
Hier het Malins van sy mees spookagtige werk geskiet. Die mans, wat binne 'n uur verby was, kyk in die lens. Sommige gesels en rook, en twee mortiermanne deel 'n grap en lag. Ander staar eenvoudig na Malins en sy kamera. Hulle is deels betower deur hierdie nuwe tegnologie, deels verlore in gedagtes.
'N Uur daarna sou die meeste van hierdie mans sterf as deel van die eerste golf van die aanval. 'N Klein duik in die grond, 200 meter verder, wag reeds op 'n sterk Duitse masjiengeweervuur ​​toe hulle die baan verlaat, met 'n weggesteekte gemors van gedraaide doringdraad en spykers.
Hulle sou óf daarin val, probeer om dit sonder omhulsel om te draai, óf terug te hardloop. Die duik in die grond is nou 'n klein begraafplaas waar die meeste van hulle begrawe is.
Maar voordat dit gebeur het, was Malins vir tyd ingedruk. Hy is meegedeel dat voor die aanval, om 07:20, 'n myn van 40 000 ton onder die Duitse frontlyn ontplof sou word. Hy druk deur die loopgrawe terug.
Britse troepe wat tydens die Slag van Morval, 25 September 1916, na die aanval beweeg het.
Die plek waaruit Malins gekies het om te verfilm, was 'n sloot op 'n oewer wat loodreg op die slagveld geloop het. Dit was 'n unieke uitkykpunt vir die verfilming van die myn en die mans terwyl hulle bo -oor spring en niemandsland oorsteek.
Hy posisioneer homself, wys die kamera in die rigting van die rant waar die myn geplaas is, en begin die krukhandvatsel draai. Die sekondes het verbygegaan en niks het gebeur nie. Die blootstellende film was vermors. En toe…
'Die grond waar ek gestaan ​​het, het 'n geweldige stuiptrekkings gegee. Dit wieg en swaai ... Toe, vir die hele wêreld soos 'n reusagtige spons, styg die aarde in die lug tot op 'n hoogte van honderde voet ... en met 'n aaklige, malende gebrul val die aarde op homself terug. "
Dit is waarskynlik een van die mees ikoniese en mees bekykte bewegende tonele van die Eerste Wêreldoorlog. Malins swaai toe met sy kamera en begin verfilm die manne van die 29ste afdeling wat in 'n enkele lêer na die krater hardloop. Daar word gesien dat hulle een vir een val terwyl 'n Duitse masjiengeweer deur hulle veg.
Yorkshire Evening Post adverteer vir die film, 1916
Malins spandeer die res van die dag die opname van gewonde mans toe hulle terugkom. Hy het 'n heldhaftige redding gemaak toe twee mortiermanne 'n gewonde man in niemand se land gegryp en 'n sloot vir 'n sloot gemaak het terwyl hul voete deur masjiengeweerrondes gedans het.
Geoffrey Malins in sy fotografiese ateljee, c. 1905
Wat Geoffrey Malins en John McDowell bereik het, was 'n ongelooflike prestasie. Oorspronklike beeldmateriaal uit die Eerste Wêreldoorlog kry dikwels die algemene kritiek dat hulle vervals is, maar hul werk kan nie verder van die waarheid wees nie.
Soms is tonele opgevoer. Maar die realisme in die skerms van die mans in die gesinkte baan, diegene wat die krater agtervolg het en die gewondes, is 'n bewys van Malins en McDowell, sowel as alle ander oorlogsfotograwe wat hul lewens gewaag het vir die perfekte skoot.
Morval Ridge. Ginchy, Les Boeufs en Morval. September-Oktober 1916.
Morval is geleë op 'n pad wat suid na Crombles lei, wat 'n belangrike Duitse kommunikasie- en verspreidingsentrum was. Daar was 'n ondergrondse doolhof van onderling gekoppelde uitgrawings en 'n doolhof van vestings bo die grond. Die benaderings was hierdie keer nie oor die oop land nie, maar deur beboste klowe en rante waaronder die Duitsers stelselmatig hul verdediging gebou het. Met die verowering van die dorpies Guillemont en Ginchy in die ooste, was die geveg nou gekonsentreer op die lyn van die dorpe Fler-Courcelette, Les Boeufs en Morval in die noordooste van die voorkant. Tussen laasgenoemde twee dorpe is 'n gedeelte van die hoër grond – die Morval Ridge.
Die aanranding is op 25 September beplan. Die aanval sou ook die nuwe slagveldtaktiek van die kruipende spervuur ​​gebruik. Dit het behels dat die infanterie agter 'n artillerieversperring agtervolg wat hul vordering sou beskerm. Die spervuur ​​sal volgens 'n rooster styg, terwyl die infanterie dan vorentoe beweeg. Die suksesvolle uitvoering daarvan vereis goeie koördinasie tussen die infanterie en die artillerie, sowel as intensiewe opleiding. Die infanterie moes, om maksimum dekking en voordeel te verkry, so na as moontlik aan die spervuur ​​volg. Alhoewel daar noodwendig ongevalle was as gevolg van 'vriendelike vuur', maar sulke verliese is aanvaar, gegewe die vorige alternatief dat infanterie onbeskermd was en swaarder ly as gevolg van masjiengewere. Die taktiek was een van die vele veranderings wat ingevoer is as gevolg van die ervarings en groot ongevalle tydens die openingsfases van die Slag om die Somme. 'N Ander nuwe taktiek was die kort intense spervuur ​​en stormloopaanvalle onder die dekmantel van die duisternis wat die 7 Bn KSLI 'n paar weke tevore in Bazentin gebruik het. Daar is aansienlik gebruik gemaak van "Spotter" -ballonne om die artillerie te help. Die hele gevegsgebied is deur die RFC gepatrolleer. Beplanning en opleiding het vrugte afgewerp en alle doelwitte is binne drie dae bereik. Crombles val op 26 September. Dit was waarskynlik die suksesvolste geveg in die hele Somme -offensief, en is behaal ondanks baie nat en koue weer.
Morval Ridge. 1 Bn King 's Shropshire Light Infantry, 25 September 1916.
Die 1 Bn KSLI arriveer vroeg in Augustus 1916 op die Somme en loop in loopgrawe oorkant Beaumont. Begin September is hulle agtertoe geskuif vir opleiding in die nuwe taktiek van die kruipende spervuur. Hulle het op 15/16 September teruggekeer na die voorste linie suid van Guillemont, waar hulle optree as partye wat die aanval op die dorp ondersteun. Op 18 September was die bataljon sterk betrokke by die geveg om 'n Duitse sterkpunt, bekend as die Vierhoek, ongeveer 1000 meter suid van Guillemont, te vang. Hulle is daarna in die ondersteuningslyne by die Briqueterie ongeveer 1000 meter SW van Guillemont ingeskuif. Hier het hulle gewerk aan die voorbereiding van die bymekaargrawe wat gereed was vir die volgende fases van die offensief teen Morval. Op 25 September is die offensief hervat. Die bataljon sou die 2 Yorks ondersteun. en Lancs. in die aanval op die Morval Ridge tussen Morval en Les Boeufs. Die bataljon sou in die tweede golf wees om die nok te beveilig en te konsolideer sodra die Yorks. en Lancs. deurgegaan het. Hulle het die nag van 24 September in loopgrawe noordoos van die dorp Ginchy vergader. Nuluur vir die aanranding was op 25 September om 12.35 uur. Die bataljon het om 14:30 die hoogte ingeskiet en gevorder in die vorming van artillerie onder 'n kruipende spervuur ​​tot by die rif. Die opmars was 'n sukses, die vyand bied ligte weerstand en alle doelstellings is teen 15:00 verseker. Die bataljon is die volgende aand herleef en terug na die Briqueterie. Ongevalle word nie aangeteken nie.
OORLOGSDAGBOEK 1 Bn KSLI. Regimentgeskiedenis KSLI.
B & ampO 1916. Somme -Ginchy. Les Boeufs. Morval. Oordrag. Gueudecourt. September-Oktober 1916.
Slag van Morval, 25-28 September 1916 - Geskiedenis
Geallieerde offensief: 1916
Geallieerde offensiewe: 1917
Duitse offensief: 1918
Vooruitgang tot oorwinning: 1918
Flers-Courcelette was 'n Battle Honor wat toegeken is aan Kanadese eenhede wat in September 1916 aan die Slag van Flers-Courcelette deelgeneem het, een van die gevegte aan die Westelike Front tydens die Eerste Wêreldoorlog.
Die Geallieerdes het 1915 winsgewend deurgebring, en ondanks numeriese meerderwaardigheid kon hulle nie 'n beslissende resultaat op die gebied bereik nie. Teen die einde van die jaar, met die Duitse sukses in Rusland en Oostenryk suksesvol in Serwië, het die Geallieerdes besluit dat gelyktydige aanvalle op die Westelike, Oos- en Italiaanse front die sleutel tot oorwinning sou wees. Die Franse en Britte het ooreengekom om 'n gelyktydige offensief op die Somme te begin in die middel van 1916. Die Duitsers het egter eers by Verdun toegeslaan, en teen 1916 was die Britse offensief op die Somme 'n desperate poging om druk van die harde -gedrukte Frans.
Julie en Augustus 1916 was rustige maande vir die Kanadese in Frankryk. Terwyl die Britse weermag gebloei het om die Franse te verlig (soos bekend, was die eerste dag van die Somme-offensief op 1 Julie 1916 op die minste onaangenaam, met 57 000 gedood of gewondes wat die grootste eendaagse verlies in die geskiedenis van die Britse leër.) 1 Die omvang van die verliese is nie geïnterpreteer as 'n rede om verdere operasies op die Somme te staak nie. Die Slag van Albert duur twaalf dae voort. Ander bedrywighede het gevolg, waarin stadige vordering met winste van slegs honderde meter gemeet is.
Somme, 1916 Albert (Beaumont Hamel), 1916 Bazentin Pozi res Flers-Courcelette Thiepval Le Transloy
Ancre Heights Ancre, 1916
Intussen het die Kanadese eers teen die middel van Augustus 1916 voorberei om na die Somme-front te verhuis. Die Kanadese korps was optimisties oor die stap, nadat hulle moeg geword het vir die somber toestande van die Ieper Salient wat te veel onaangename herinneringe gehad het. Hulle het gevorderde opleiding ontvang in die uitvoering van aanvalle en begin begin September loopgrawe oorneem, gevolg deur hul eerste groot aksie by Flers-Courcelette op 15 September.
Die Slag van Flers-Courcelette
Die Kanadese Korps se eerste groot aanval in die Slag van die Somme het op 15 September 1916 plaasgevind. Twee groot taktiese vernuwings is vir die eerste keer in hierdie geveg getoets: die gebruik van die tenk om infanterie te ondersteun om in vyandelike loopgrawe deur te dring, en die & quotrolling barrage & quot, wat 'n bewegende gordyn van skulpe was waaragter infanterie relatiewe veiligheid deur Niemand kon deurkruis. 2
Mark I Tank berei voor om op 15 September 1916 te vorder. (Foto van die Imperial War Museum)
Die stryd sou op 'n front van tien kilometer tussen Combles en Thiepval gevoer word, met Rawlinson se 4de weermag wat die hoofaanval lewer met drie korps, gemik op Flers, Morval, Lesboeufs en Gueudecourt - alles onder die gewere van die Duitse derde posisie, 'n netwerk die verdediging wat die Duitsers gehad het, het in Februarie 1916 begin en voltooi na die opening van die Geallieerde Offensief van Julie. Daar was hoop dat 'n deurbraak hier die weg sou oopmaak vir 'n kavallerie -opmars op Bapaume. Die rol van die reserwe -leër was om die linkerflank te beskerm, en die Kanadese korps sou Courcelette aanval en beveiligingspunte oor die derde posisie beveilig. Links van die Kanadese korps sou die 2de korps druk op die Duitsers suid van Thiepval uitoefen.
Nog 'n ander kenmerk van die aanval op 15 September was dat dit in die algemeen (behalwe in die Canadian Corps -sektor) nie as 'n deurlopende vooruitgang na 'n finale lyn beplan is nie, maar in beperkte perke tot 'n reeks opeenvolgende doelwitte. Die gevegte in Julie het die dwaling van vertroue aan die voorlopige bombardement blootgestel om alle opposisie uit te wis. Nie meer weermagbevelvoerders het dit gewaag om te beklemtoon dat daar niks kan bestaan ​​aan die einde van die bombardement in die gebied wat daardeur gedek word nie, en impliseer dat die infanterie op vrye tyd kan oorstap en besit kan neem. Byna altyd het die infanterie bittere weerstand teëgekom, sodat selfs al het die eerste golf sy verre doel bereik, dit te uitgeput geraak en verminder deur ongevalle om sy taak te voltooi en later het golwe, wat met tussenposes van 100 meter oor 'n niemandsland gevolg het, bevind hulle hulself blootgestel aan dodelike vuur vanuit die ongevangene posisie. Amptelike leerstellinge was nog nie gereed om die idee om deur klein afdelings te vorder in plaas van golweinfiltrasie te aanvaar nie, nog onbekend. Nadat die artillerie sy toegewese deel gedoen het, was die infanterie verantwoordelik - en die getrouheid was hoog. Aan die einde van die Somme -gevegseenheid en vormingsbevelvoerders moes die opleidingsinstruksies van die algemene hoofkwartier in Mei beheer word: & quot. in baie gevalle het ervaring getoon dat om 'n vyandige loopgraaf vas te vang, 'n enkele mannetjie gewoonlik misluk het, twee lyne oor die algemeen misluk het, maar soms geslaag het, drie lyne oor die algemeen geslaag het, maar soms misluk het, en vier of meer lyne gewoonlik geslaag het. & quot
Alhoewel dit beperk was, was die grense wat by Flers-Courcelette voorgeskryf was, lank genoeg volgens latere standaarde, wat tot 1900 meter aan die voorkant van die vierde leër beloop het. Die Kanadese korps, wat op die regterflank van die Reserweër aangeval het met twee afdelings aan 'n voorkant van 2200 meter, sou in 'n enkele grens vorder, wat vanaf 1000 meter regs tot minder as 400 meter aan die linkerkant weggeval het. Die doelwitte van die 2de afdeling, wat die grootste poging aangewend het om die Albert-Bapaume-pad te beveg, was die verdediging voor Courcelette. Dit sluit in Candy Trench (wat noord-wes van Martinpuich geloop het), die sterk versterkte ruïnes van 'n suikerfabriek langs die Bapaume-pad en ongeveer 1500 meter Sugar Trench, wat oor Candy sny. Links se generaal-generaal Lipsett se 3de afdeling, wat aan die voorkant gehou is deur die 8ste brigade, word beveel om flankbeskerming te bied. 3
Oorblyfsels van die suikerraffinadery op die Somme, afgeneem in September 1917. (LAC foto)
'N Totaal van 49 tenks was beskikbaar vir die operasie, en die reserweweermag se totale toekenning van sewe is aan generaal Turner gegee. Die Kanadese het hulle in twee afdelings van drie voertuie elk georganiseer, met die oorblywende tenk in reserwe. Een afdeling het met die 4de brigade aan die regterkant beweeg, beveel om met 'n spoed in die spervuur ​​op 'n spoed te beweeg en die taak om Duitse masjiengewere in Martinpuich en die suikerfabriek in te span. Links het die ander afdeling die 6de Brigade ondersteun deur agter die spervuur ​​aan te kom, gehelp om 'op te kap' en masjiengewere in die suikerfabriek of Courcelette aan te val soos nodig. Vyf infanteriste is in elke tenk toegewys om slagoffers uit hul pad te haal.
Aanval op Courcelette 15 September 1916
Die aanval is op 15 September om 06:20 van stapel gestuur, terwyl die gedruis van die rollende spervuur ​​'n nuwe, onbekende geluid bykom terwyl die tenks vorentoe kom. Die Duitse 45ste Reserwe -afdeling het sterk weerstand gebied, maar hul voorste linie het in net vyftien minute geval en onder die gewig van die artillerievuur geval. Aan die Kanadese regterkant was die trio van die aanvalsbataljonne van die 4de Brigade teen 07:00 op hul posisies en die 21ste Bataljon het 145 gevangenes uit die suikerfabriek geneem. Om 07:30 het die sesde brigade aan die linkerkant ook sukses aangemeld, terwyl hy vasgehou het in Sugar Trench. 4 Generaal Byng het beveel dat die aanval om 18:00 vooruitgejaag word, so gou as moontlik sou artillerie gereël word. Twee bataljons van die 5de brigade het na die verste kant van Courcelette gevorder na 'n hand-aan-hand-geveg met Duitse buiteposte, waarna hulle herhaaldelik teenaanval gekry het, terwyl die 22ste bataljon gedurende die nag sewe sulke aanvalle beveg het, en weer die volgende dag. 5
Die eerste gebruik van die tenk het gemengde resultate opgelewer. Die Duitsers is aangemoedig om oor te gee, en kla dat die gebruik daarvan 'n oorlog is, maar 'n bloedige slaghuis. 'Alle ses tenks wat aan die Kanadese toegewys is, word buite werking gestel, maar het óf bederf geraak, meganies breek, óf het verlore geraak as gevolg van 'n dopvuur. Slegs een van die ses het die doel bereik, en een kon selfs nie die beginlyn bereik nie. Van die 32 tenks op die 4de leërfront was slegs 10 by die infanterie en kon hulle help met die doelwit, en die oorblyfsels was bederf of meganiese mislukkings (as gevolg van die sterk gekraterde grond en swaar gebruik tydens demonstrasies voor die slag) as verliese vir artillerievuur. Daar was in werklikheid min studie oor hoe om wapenrusting takties en strategies die beste te ontplooi, en dit blyk dat die onthulling van hierdie geheime wapen verkeerd hanteer is.
Dit lyk 'n twyfelagtige prosedure om die masjiene stukkend langs die gevegsfront te versprei en sodoende uit die bevelvoerders van die tenkmaatskappy te verwyder. Die korrekte gekoördineerde optrede van artillerie, tenks en infanterie moet nog geleer word. Mnr. Winston Churchill skryf dat hy geskok was toe hy by mnr. Lloyd George van 'n oorlogskantoor hierdie ongelooflike geheim vir die vyand op so 'n klein skaal verneem het & quot. Hy het 'n vrugtelose beroep op mnr. Asquith gedoen. Laat die toevoer van tenks uitgestel word totdat dit op 'n takties winsgewende manier gebruik kan word. 6
Detail van kaart 6 van die amptelike geskiedenis van die Kanadese weermag in die Eerste Wêreldoorlog met die gebruik van tenks by Courcelette op 15 September 1916.
Fabeck Graben en Zollern Graben: 15-20 September 1916
Links was die 8ste brigade van die 3de afdeling ook suksesvol in sy aanvalaanval voor die plaas Mouquet. Die 7de Brigade het ook gemengde sukses behaal. Die 42ste bataljon het sonder probleme hul nuwe lyn bereik, maar volgens die korps het bevele aangeval sonder voorafverkenning. Die P.P.C.L.I. moes regs deur 'n gebroke landskap vorder waarin alle landmerke deur 'n skulpvuur vernietig is. Die Patricias kon ondanks hewige vuurwapens die Fabeck Graben bereik, en het kontak gehou met die 5de brigade in Courcelette. 'N Stuk van 200 meter van die Duitse loopgraaf bly deur Duitsers beset, terwyl die vierde Kanadese berede gewere van die 8ste brigade heel links 'n ander sektor van die Fabeck Graben beveilig het ondanks die brand van die Mouquet-plaas en swaar beskietings. Die 49ste bataljon het na 20:00 vorentoe gebind om krytputte anderkant die Fabeck Graben te beveilig. alhoewel die loopgraaf in die buurt in Duitse hande gebly het. Die 1ste masjiengeweer -brigade het byna voortdurend 'n dekmantel van hul Vickers Guns voorsien. Duitse teenaanvalle het die hele nag plaasgevind terwyl ingenieurs gewerk het om kommunikasie-loopgrawe en sterkpunte te versterk.
Die 2de Britse korps aan die linkerkant van die Kanadese korps het daarin geslaag om 400 meter te wen, wat nader aan Thiepval gestoot het. Aan die regterkant het die 4de leër egter daarin geslaag om deur die Duitse derde posisie op 'n voorkant van 4500 meter breed te breek om Flers en Martinpuich te neem, maar Morval, Lesboeufs en Gueudecourt het in vyandelike hande gebly, terwyl die suide van die Franse 6de leër verder suid gebly het en gemaak het min vordering.
Die Zollern Graben, 'n lang sloot, lê 1000 meter anderkant die plaas Mouquet, terwyl die Zollern Redoubt sy middelpunt vorm. Hierdie sterkpunt lê op 'n hoë grond op die kruin van die rif en was een van die belangrikste kenmerke van die Duitse tweede posisie.Zollern Graben het die westelike helling vanaf Thiepval geklim en by die Fabeck Graben 'n half kilometer wes van Courcelette aangesluit. Troepe in die Redoubt kan aangrensende loopgrawe tref met 'n hewige vuurwapen. Sowel Zollern Graben as die Redoubt was die doel van 'n verrassingsaanval deur die 3de Kanadese afdeling op 16 September.
Die 7de brigade sou noordwaarts toeslaan van Fabeck Graben na Zollern Graben om 'n lyn te verseker waaruit die 9de brigade (brig. Genl. F.W. Hill) die roete uit die ooste kan aanval. Maar die eerste fase misluk (want die eerste bombardement het die doel oortref) en Brigadier Hill se aanval moes gekanselleer word. Intussen het bombardemente van die twee bataljons van die 7de brigade aan weerskante van die breek in Fabeck Graben na binne gewerk op die Duitse vesting en die gaping verseël en ongeveer sestig gevangenes geneem. Die einde van die vyandelike weerstand hier is versnel deur die optrede van privaat J.C. Kerr (49ste bataljon), wat, al was hy gewond, alleen langs die bokant van die loopgraaf hardloop, op die verdedigers afvuur en verskeie van hierdie heldedade doodmaak, wat hom die Victoria -kruis besorg. Die 2de Canadian Mounted Rifles val Mouquet Farm met oënskynlike sukses aan. Daardie nag het troepe van die 2de Britse korps die Kanadese begin verlig, die 34ste brigade (11de afdeling) wat die plaas oorgeneem het. Dit het egter geblyk dat die Duitse garnisoen, wat nog lank nie vernietig is nie, in tonnels skuil. Die 34ste Brigade het uiteindelik die moeilike posisie op die 26ste verseker. 7
Reën het oor die volgende paar dae geval, wat aktiwiteite deur beide kante beperk het. Die Duitsers het die loopgrawe reg oos van Courcelette versterk met vars troepe, en 'n aanval op 17 September deur die 5de Brigade het gevolglik misluk. Die 1ste afdeling het die volgende dag die generaal van Turner oorgeneem en in die nag van 19-20 September twee Duitse teenaanvalle op Courcelette beveg. Tydens 'n dagbreek-aanval op 20 September het twee bataljons van die 3de afdeling (43ste en 58ste) daarin geslaag om 'n houvas in die Zollern Graben te kry, maar is vinnig teenaanval deur vars Duitse troepe met 'n rookskerm. Na 'n oggendlange stryd het die Duitsers die meeste van hulle verloor, alhoewel die oostelike loopgrawe in Kanadese beheer gebly het. Die 1ste bataljon het op 22 September daarin geslaag om 500 meter op 'n halfmyl oos van Courcelette te vorder en die loopgraafposisies van die Duitsers daar te vang.
In sy eerste groot operasie by die Somme het die Kanadese korps homself vrygespreek met krediet, hoewel die gevegte van die week 7230 slagoffers gekos het. "Die resultaat van die gevegte van die 15de September en die daaropvolgende dae", het sir Douglas Haig in sy versending geskryf, "was 'n groter wins as die wat ons in die loop van 'n enkele operasie bygewoon het sedert die aanvang van die offensief." twee van die vyand se belangrikste verdedigingstelsels, het die geallieerde troepe op 'n front van ses myl tot 'n gemiddelde diepte van 'n myl gevorder en drie groot dorpe ingeneem wat die vyand gereël het vir 'n langdurige weerstand. Tog is die hoofdoelwitte nog nie bereik nie. Die pad na Bapaume is geblokkeer deur die sterk verdedigde dorpe Monal, Lesboeufs en Gueudecourt, en die vyand het nog steeds Combles en Thiepval aan weerskante van die rif gehou. Slegte weer en 'n tekort aan ammunisie vir die Franse artillerie het 'n hernuwing van die offensief tot die 25ste uitgestel. Die volgende fase sou bekend staan ​​as die Slag van Morval aan die vierde leërfront, en deur die Reserwe -leër as die Slag van Thiepval Ridge. 8
Morval en Lesboeufs val op die 25ste terwyl Gueudecourt 'n ekstra dag uitgehou het, wat die Duitsers genoop het om uit Combles terug te trek. Die Morval -stryd het gemiddeld 'n riem van 2 000 meter breed gekry, wat die vang van Thiepval noodsaak om die linkerflank in lyn te bring en die Duitsers van die rif af te skuif. Die taak het die Reserweer te beurt geval.
In totaal was Flers-Courcelette die afgelope twee maande baie meer suksesvol as enige Britse operasie. As die gebruik van die nuutste oorlogswapen - die tenk - voortydig was, word daar ook aan ander wapens en metodes gewerk:
Dit is duidelik uit die gedetailleerde bevele en noukeurige opleiding van die aanrandingsafdelings dat taktiese lesse uit vorige operasies by beplanning en voorbereiding ingesluit is. Artillerietegniek was besig om te ontwikkel, selfs al word die bombardement van die Vierde Leër nog nie voorberei met die noukeurige berekeninge van skulpe per meter van die Sesde Leër se kanonniers nie. Teen die middel van September het die Vierde Weermag nog baie swaar gewere ontvang. Die spervuur ​​sou twee keer so gekonsentreerd wees as dié van 1 Julie, hoewel slegs die helfte so swaar as dié van 14 Julie. Boonop word die artillerietegniek baie meer gesofistikeerd, met hoë-plofbare skulpe wat gebruik word om draad af te sny, gasdoppe (wat vir die eerste keer deur Britse gewere afgevuur is) vir die neutralisering van vyandelike artillerie, langafstand-interdikasie-vuur en 'n kruipende granaatskeur- teen 'n laer spoed en met 'n groter konsentrasie skulp - alles gebruik om die reaksie van die vyand te ontwrig en die infanterie na hul doelwitte te skiet. 9
Die Battle Honor & quotFlers-Courcelette & quot is toegeken aan eenhede vir deelname aan hierdie aksies.
Taktiese ontwikkelings Redigeer
Nadat die Britte op 14 Julie 6,5 km van die Duitse tweede posisie op Bazentin Ridge deur die Britte ingeneem het, het die Duitsers die flanke van die gevange grond versterk en meer versterkings tussen die tweede en derde posisie gebou. Aan die regterkant vorm die Britse lyn 'n opvallende punt by Longueval en Delville Wood, wat weswaarts na Pozières en suidwaarts na Maltz Horn Farm, die aansluiting met die Franse sesde leër, loop.  [a] Die opvallende is oor die hoof gesien deur Duitse posisies van Guillemont in die suidooste en High Wood in die noordweste. Beheer oor Guillemont en Ginchy het die Duitsers ook die grond in die suide waargeneem, oor die Franse benaderings na die Duitse tweede lyn, van die Somme -rivier noord na Maurepas en die gebied tussen die plaas Malz Horn en die plaas Falfemont.  [b]
Duitse artillerie kan die opvallende en die gebied daarbuite afvuur, waar 'n groot massa geallieerde artillerie gebaseer is en waardeur die fronte van die vierde en Franse sesde leërs oor 'n klein aantal arm paaie gelewer is.  In Augustus het Joffre Haig aangespoor om voort te gaan met groot aanvalle op wye fronte, maar ondanks die inagneming van die Franse strategie, het Haig geweier om hierdie taktiek te volg totdat die Britse leërs gereed was, omdat hy nie bereid was om 'n ander fiasko te waag nie, soos die aanvalle van 22 /23 Julie. Die Britte het 'n groot aantal klein aanvalle met 'n smal front uitgevoer, in ooreenstemming met die toestand van opleiding en verskaffing van die Britse afdelings, wat bedoel was om aanvalle op wye front te benader, terwyl hulle artillerievuurkrag teenoor Guillemont, op die regterflank van die Vierde Leër, konsentreer. . Van einde Julie tot begin September het baie aanvalle plaasgevind om die Britse regterflank op Guillemont en Ginchy te vestig, gereed vir 'n groot aanval gekombineer met die Franse Sesde Weermag en die Reserwe Weermag middel September. 
Die publikasie van Duitse ongevalle -statistieke vir Julie 1916 het getoon dat sewe van die twaalf afdelings wat die Britte in Julie aangegaan het, meer as 50 persent van hul infanterie verloor het, wat die optimisme by die Britse hoofkwartier van die Britse ekspedisiemag (BH) verhoog het, die Duitse verdediging van die Somme -front het verswak. GHQ Intelligence het 'n raaiskoot van 130 000 Duitse slagoffers gemaak, terwyl luitenant-generaal George Macdonogh, direkteur van militêre intelligensie by die oorlogskantoor in Londen, 150 000 geraam het en die Franse 175 000 Duitse verliese. Die Beierse afdelings suid van die Albert – Bapaume -pad het 'n hoë moraal ondanks 'groot verliese', maar daar word geglo dat daar nie meer as vyf Duitse afdelings in die reservaat aan die Westelike Front oor is nie.  (Britse spioenasienetwerke in Noord -Frankryk en Vlaandere is in Junie 1916 opgeblaas, wat die geheime diens en GHQ -intelligensie onkundig gelaat het oor Duitse troepebewegings in die gebied.)  'n Algemene verligting van die Duitse afdelings op die Somme Dit was bekend dat dit einde Augustus voltooi is en die beoordeling van die Duitse afdelings wat as versterkings beskikbaar was, is verhoog tot agt. GHQ Intelligence beskou 'n Duitse afdeling aan die Britse front as 'n uitgeputte na 4 + 1⁄2 dae, al was die Duitse afdelings gemiddeld twintig dae in die ry. Van die ses ander Duitse afdelings wat op 28 Augustus na die Somme verhuis het, was slegs twee in reserwe en die ander vier is sonder waarskuwing uit stil sektore geskuif. Die nuus oor die ontslag van Falkenhayn het die Britte op 30 Augustus bereik en deur militêre intelligensie is die Duitse klem op die Oosfront voorspel, wat die Duitse leërs in Frankryk kwesbaar sou maak. Die "verslete" gevegte sedert einde Julie en gebeure elders het gelei tot die oortuiging dat die groot Geallieerde aanval wat middel September beplan is, deurslaggewend kan wees. 
Britse voorbereidings Redigeer
Die Anglo-Franse aanvalle van einde Julie en Augustus was bedoel om deur die ongevangene deel van die Duitse tweede posisie te gaan, na Falfemont Farm, Guillemont en Leuze Wood, ter voorbereiding op die vang van Ginchy en Bouleaux Wood. Die Britse en Franse leërs sou saamwerk om die hoë grond weerskante van die Combles-vallei en die Franse sesde leër te vang om Maurepas, Le Forest, Rancourt en Frégicourt te bereik.  Die gevegte ten weste van Ginchy by Longueval en Delville Wood het op 14 Julie begin en duur tot 3 September, toe alles behalwe die oostelike hoek vasgevang is. Die gebied tussen die hout en Ginchy, by die Duitse verdedigers bekend as die Entschnabel (Duck's Bill) oorheers die benaderings tot die dorp. 'N Aanval uit die weste het die ondersteuning van 'n gelyktydige aanval noordwaarts op die Entschnabel, om te verhoed dat die Duitsers die aanval met 'n enfiladevuur verslaan, en reëlings vir die groot offensief wat middel September beplan word, het voortgegaan. 
Aanvalle deur XV Corps en III Corps op Delville Wood en High Wood het tydens die XIV Corps -operasies plaasgevind om Ginchy te vang. Die aanvalle het die druk op Britse ingenieursdienste, pioniers, arbeids- en vervoereenhede vererger en is vererger deur Duitse bombardemente, gerig vanuit die uitkykpunte wat nog in Duitse besit was.  In die nadraai van die laaste aanval van die Slag van Guillemont (3 tot 6 September), in die XIV Corps -gebied, het die 56ste (1/1ste Londen) Afdeling die reg van die 168ste Brigade met die 169ste Brigade onthef, vanaf die grens met die Franse sesde leër by die Combles -kloof na die suidelike deel van Leuze Wood. Die 168ste Brigade het links oorgesteek om 'n deel van die lyn oor te neem wat deur die 49ste Brigade van die 16de (Ierse) afdeling gehou is, en 'n gevorderde sloot wat naby Leuze Wood gegrawe is, is laat vaar. Op 8 September om 11:30 het die 56ste (1/1ste) Londen-afdeling die Combles Trench van Leuze Wood aangeval en 'n entjie gevorder voordat 'n Duitse teenaanval om 5:15 op 9 September hulle teruggebom het na die bos . 
Die 22ste Brigade, 7de Afdeling was slegs twee dae teruggetrek voordat dit weer na die aanval op Ginchy gestuur is. Die grond is geskeur deur dopvure en modderig deur reën, terwyl die brigade die suidkant van Edge Trench en Devil's Trench in Delville Wood aan die linkerkant, Stout- en Porter-loopgrawe regs na Ginchy oorgeneem het, met 'n bataljon in ondersteuning in Montauban Alley en 'n bataljon in reservaat in Pommiers Trench. 'N Middagaanval was beplan om die Duitsers te mislei.  Op 6 September is 'n nuwe aanval met die XIV Corps beveel om deur te gaan na 'n lyn van Combles na Leuze Woodweg, die Vierhoek en Ginchy. Die 55ste afdeling in die noorde in die XV Corps -gebied sou die aanval op Ginchy ondersteun deur aan te val met die 164ste brigade, tussen die buitewyke van die dorp en die oostelike rand van Delville Wood. Die vooruitgang was om deur te gaan na Hop Alley en Ale Alley, dan van Pint Trench na Lager Lane op die pad van Ginchy na Flers III Corps, om Wood Lane en die oostelike hoek van High Wood te neem. 
'N Bombardement sou op 9 September om 07:00 begin, sonder 'n toename in intensiteit voor nul om 16:45. , om die Duitsers te mislei oor die tyd van die aanval en hulle 'n geleentheid te weier om teenaanval voor donker te wees. Die aanval van die Franse Sesde Leër as deel van die gesamentlike plan om Combles verder suid te isoleer, wat ook op 9 September geskeduleer is, is op 8 September tot 12 September uitgestel weens probleme met die aanbod.  Op die 56ste (1/1ste) Londen -front, tussen die Combles -kloof en die grens met die 16de (Ierse) afdeling op die Combles – Guillemont -pad, sou die aanval van 9 September plaasvind agter 'n kruipende spervuur ​​van die helfte van die afdelingsartillerie, teen 100 m (91 m) per minuut. Terwyl die kruipende spervuur ​​'n staande spervuur ​​ontmoet wat die ander helfte van die afdelingsartillerie agtereenvolgens op elke spervuurlyn afgevuur het, spring die spervuur ​​voort na die volgende doelwit. 
Die vele Britse "knibbel" -aanvalle na 14 Julie was duur om te voorkom, aangesien Duitse verdediging gereeld onder artilleriebombardeer was, wat Duitse posisies in kratervelde verander het, die ingange van uitgegrawe begrawe, doringdraad verdamp en gesloop het loopgrawe.  Geallieerde lug superioriteit en artillerie oorheers die slagveld en hou die Duitse verdedigers voortdurend onder druk en veroorsaak baie slagoffers. outomatiese teenaanvalle.  Duitse veldvestings het sedert Julie ontwikkel van 'n slootstelsel tot 'n buiteposlyn in dopgate, met ondersteunings en reserwes verder terug in dopgate of enige bedekking wat gevind kan word. Die buiteposlyn, wat twee of drie soldate elke 18 m (18 m) en af ​​en toe 'n masjiengeweer bevat, is dikwels oorval, waarna soortgelyke posisies deur die Britte geïmproviseer is voordat 'n Duitse teenaanval aangebring kon word. Die haastige Duitse teenaanval (Gegenstoß) is voorkom en die oplossing vir 'n goed voorbereide metodiese teenaanval (Gegenangriff) is selde geïnstalleer weens die chroniese tekort aan infanterie, artillerie en ammunisie. 
Pogings om dopgate te verbind, het misluk, want dit was sigbaar uit die lug en Britse verkenningsvliegtuie het artillerie daarop gerig. Slote is tydens 'n aanval laat vaar, verkieslik dopgate verder vorentoe. Onopvallende posisies was baie moeiliker vir Britse lugwaarnemers om op te spoor en baie meer artillerie -ammunisie was nodig om gebiede wat vermoedelik daarin was, te bombardeer. Slootlyne het hul waarde behou as saamtrekpunte en verblyf en nuwes is gebou volgens die verdedigende lesse van die Herbstschlacht (Tweede Slag van Champagne 25 September tot 6 November 1915). Agterlyne en loopgrawe is gegrawe, sodra mannekrag beskikbaar was, op omgekeerde hange met artillerie-waarnemingspale wat 500–1 500 m (460–1,370 m) verder terug beweeg.  Begin September is die verligting van die verdedigers van Ginchy deur die Beierse Infanterieregiment 19 gehaas, wat die regiment geen tyd gegee het om die grond te bestudeer nie. Per ongeluk is die grens tussen die 5de Beierse Divisie en die 185ste Divisie in die dorp geplaas, wat die verantwoordelikheid vir die verdediging daarvan verdeel, wat vererger is deurdat sommige van die soldate in die 185ste Divisie heropgeleide skutters was met min infanterie -ervaring. 
Franse Sesde en Tiende leër Redigeer
Die Sesde Leër val op 3 September om die middag noord van die Somme aan en vang die grootste deel van Cléry, die Duitse posisie langs die ClérytoLe Forêt -pad en die hele dorpie Le Forêt.  [c] Aan die linkerkant het die I Corps 'n hoë grond suid van Combles beset en Bois Douage binnegegaan en 2000 gevangenes en twaalf gewere geneem.  Die Tiende Weermag val op 4 September, van Chilly na Barleux, op die suidelike oewer aan, en neem Chilly en Soyécourt na drie dae van aanvalle, maar vermy Vermandovillers, Derniécourt en Barleux. Die Sesde Leër het op die noordoewer aangeval met VII Corps, wat aan die linkerkant gevorder het en meer winste gemaak het rondom Cléry in die noorde. Toe die Britte op 5 September die plaas Falfemont inneem, het die Franse kontak met die Combles -kloof gekry en patrollies het Ferme de l'Hôpital, 800 m oos van Le Forêt, gevange geneem. Die res van Cléry is deur VII Corps geneem en XXXIII Corps, wat Omniécourt op die suidelike oewer van die Somme geneem het, is op die regterflank ontmoet. 'N Aanval deur I Corps, op die grens met die Britse Vierde Leër op 6 September, is afgeweer. 
Op 12 September val XXXIII Corps in die rigting van Mont St Quentin en VII Corps val Bouchavesnes aan, neem die dorp en grawe voor Cléry en Feuillaucourt in. I Corps het Bois d'Anderlu geneem en deur die Duitse verdediging naby Marrières Wood gebreek, voordat hy noordwaarts aangeval het na Rancourt en Sailly-Saillisel. Op 13 September het I Corps op die plaas Le Priez gesluit en VII Corps het verskeie groot Duitse teenaanvalle verslaan. Die volgende dag is die aanvalle van VII en XXXIII korps gestop deur modder en Duitse verdedigingsvuur, maar I Corps het daarin geslaag om die plaas Le Priez in te neem. Aanvalle is weer opgeskort om voorraad te kry en vermoeide troepe te verlig, ondanks die groot Britse aanval op 15 September. Frégicourt, wat 'n deel van die gebied wat deur die Britte aangeval sou word, uitkyk, is nog steeds deur die Duitsers gehou. Alhoewel Foch druk op die Duitsers suid van die rivier wou behou, het die sesde leër voorkeur aan die tiende weermag gegee, maar die tiende leër het gereeld Duitse teenaanvalle naby Berny gehad, wat 'n mate van grondslag kon opneem en nie sy aanvalle kon hervat nie. 
Vierde weermag wysig
Britse aanvalle op Ginchy het op 3 September in die XV Corps -gebied begin, toe die 22ste brigade van die 7de afdeling ooswaarts gevorder het, op 'n lyn van Waterlot Farm noord na Delville Wood op die Guillemont - Longueval -pad, met die doel Ginchy Telegraph, plek van 'n ou semafoorstasie op die hoogste grond oos van die dorp. Die grond waaroor die aanval sou verbygaan, is deur Ale Alley en Hop Alley, Duitse posisies aan die oostekant van Delville Wood, oor die hoof gesien. Bomwerpers van die 91ste brigade en 'n deel van die 22ste brigade het vyf minute voor nul die Duitse posisies op die noordelike flank aangeval, met ondersteuning van 'n bataljon van die 24ste afdeling aan die linkerkant. Die Britse bombardement het om 10:25 toegeneem en om 11:20 het dit intens geword. 'N Kruipende spervuur ​​is gereël om om nuluur (middag) te begin en vyf minute lank te bly, sodat die infanterie tot by die Duitse frontlinie 400 m (370 m) ver kon kom, en dan in drie hysbakke deur Ginchy kon kruip. Die bomwerpers het om 11:55 in die rigting van Hop Alley gevorder, maar rook uit hul fumite granate het die Duitsers gewaarsku en die bataljon van die 24ste afdeling het laat aangeval nadat dit teenstrydige bevele ontvang het.Die oostelike rand van Delville Wood tot by Hop Alley is gevang, maar die Duitse verdedigers het die res van die aanvallende mag vasgesteek toe dit probeer vorder deur in die oopte te beweeg en deur slote te bombardeer. 
Teen die middag het die hoofaanval begin en het die regterbataljon uit die oog na die suide van Ginchy gevorder, terwyl die linkerbataljon in flankende vuur deur die Duitse masjiengewere in Ale Alley betrap is. 'N Gedeelte van die bataljon het die noordelike punt van Ginchy binnegekom en ook verdwyn, terwyl die res die suidelike deel van die biergraaf beset het of 37 m kort van Hop Alley ingegrawe het. 'N Ondersteunende kompanie het 'n paar manne in die vrugteboorde noord-wes van Ginchy gekry en 'n deel van 'n ander bataljon saamgeneem, oorspronklik bedoel om Ale Alley as 'n verdedigende flank te beset. Op die regterflank is om 15:50 aangemeld. dat die ander kant van die dorp bereik is en die oostelike en suidoostelike buitewyke gekonsolideer word. Duitsers in die noordelike punt van die dorp het daarna om die oop linkerflank gewerk en teenaanvalle gedryf, en die oorlewendes teruggestoot na Porter Trench, behalwe vir 'n party wat vasgehou het aan 'n posisie op die Guillemont-pad, op die grens met XIV Corps. 'N Nuwe aanval om 17:00. op die noordelike flank, vanaf Pilsen Lane teen Hop Alley om 14:15 bestel. en het suidwaarts uitgebrei om Ginchy te herower toe dit blykbaar verlore was. Die aanval in die noorde het misluk, afgesien van sommige troepe wat die linkerkant van Hop Alley bereik het en wat op Ginchy gestuit is deur artillerie- en masjiengeweervuur ​​by die loopgrawe van Stout en Porter, waar die oorlewendes van die oorspronklike aanval vasgehou het. 
Swaar en akkurate Duitse artillerievuur het twintig minute na nul uur begin en die kommunikasie met die aanvallende bataljons onderbreek. Kontakvliegtuie het gerapporteer dat hulle fakkels in die dorp sien, maar het geen reaksie gekry toe meer fakkels gevra is nie. Die 7de Afdeling het die korps se hoofkwartier versoek om nog 'n bombardement deur swaar artillerie om 18:50. en die afdelingsbevelvoerder-generaal-majoor Herbert Watts, het die gebruik van die 20ste Brigade versoek vir 'n ander aanval. Luitenant-generaal Henry Horne, die korpsbevelvoerder, het dit na die vierde leër se hoofkwartier verwys, omdat die brigade bewaar is vir die groot aanval wat middel September beplan is. Uiteindelik was die 20ste Brigade daartoe verbind om die lyn te hou en die 22ste Brigade beveel om weer aan te val, ondanks die verliese en disorganisering, totdat 'n patrollie onthul het dat die Duitsers 'n groot aantal infanterie in die dorp binnegedring het. Die aanval is gekanselleer en die 20ste brigade het per vragmotor na Mametz opgetrek om van Stout en Porter se loopgrawe na Delville Wood oor te neem, gereed om troepe in Ginchy te versterk of om tot die oggend te wag om die aanval te hernu. Die poging sal uiteindelik volgende dag plaasvind om 08:00 
Die 20ste Brigade-aanvallers het Ginchy vinnig beset, onder massale granaatskut- en masjiengeweervuur ​​beland en is gou teruggestoot na die loopgrawe van ZZ, Porter en Stout, wes en suid-wes van die buitewyke. Die bevelvoerder van die korps het nog 'n aanval tot 5 September uitgestel, toe 'n verrassingsaanval probeer word. Verder noord begin die aanval van Delville Wood om 14:00. maar daar was geen vordering verder as Ale Alley en Hop Alley nie, maar 'n latere poging tot Hop Alley vanaf Pilsen Lane het ook misluk; Die 20ste Brigade -aanval wat vir 5 September bedoel was, is uitgestel weens die toestand van die grond en disorganisering in die voorste linie. Oorlewendes van die 22ste brigade het berig dat die dorp hoofsaaklik deur masjiengeweerders gehou word en beveel 'n nagaanval aan, waarvoor 'n vooraanval op die oostelike rand van Delville Wood laatmiddag gemaak is. Die aanval het die rand van die hout bereik tot 'n punt noord van Hop Alley, ondanks aanhoudende Duitse artillerievuur. Vroegoggend van 6 September het 'n ander aanval op Ginchy begin, maar rigting in die donker verloor. 
'N Tweede aanval was om 05:30, ten spyte van diepe modder, het die aanvallers die westelike buitewyke van die dorp bereik, voordat hulle deur 'n Duitse masjiengeweer op kort afstand van die huise in die puin van die dorp gestuit is. Aanvalle tussen Ginchy en Delville Wood het van Pilsen Lane vorentoe gestoot, waar sommige van die gevorderde partye dan teruggedruk is deur 'n teenaanval van Ginchy. Na nog 'n bombardement om 14:00. die Britte val van die Guillemont-Ginchy-pad, agter 'n kruipende spervuur ​​aan en bereik die dorp, neem 'n aantal gevangenes, voordat hulle deur 'n Duitse teenversperring afgesny word, om 16:30 aanval. en teruggestoot na die oorspronklike voorste linie. Die bevelvoerder van die 7de divisie het berig dat die afdeling nie weer 'n poging kon doen nie en dat daar op 7 September geen aanval op Ginchy gedoen is nie. Daar is gepoog om die laaste deel van Delville Wood, agter 'n geweergranaatversperring, vas te vang wat afgeweer is. 
Regs van die XIV Corps val die 56ste (1/1ste) Londen -afdeling op 9 September om 16:45 aan. 'N Bataljon van die 169ste Brigade het van die suidooste van Leuze Wood na Loop Trench gevorder om 'n verdedigingsflank langs die Combles-kloof te vestig. Duitse artillerie- en masjiengeweervuur ​​het die bataljon teruggedwing, 'n ander bataljon is as versterkings na vore gestuur, maar het tot 23:00 geduur. om sy weg deur die Duitse artillerievuur en die donker te vind. 'N Bataljon wat van binne-in Leuze Wood aanval, het daarin geslaag om die Duitse hooflyn oor die gesonke pad na Combles by Bouleaux Wood te vang, en dan noord-wes deur te gaan na die Guillemont-Morval-pad, suid-oos van die vierhoek en in te grawe.  [d] Die 168ste brigade het na die noordooste gevorder, van die suide van die Leuze Wood-Guillemont-pad deur op sy regterflank te draai, met die doel om die Duitse lyn van Leuze Wood na die vierhoek te bereik. Die regterbataljon omhels die spervuur ​​en bereik sy eerste doel maklik ongeveer 270 m vorentoe, ondanks handwapens wat die linkerflankbataljon hark en slegs die kompanie aan die regterkant sy eerste doel bereik op die Leuze Wood-Ginchy-pad . Die bataljon aan die regterkant het weer gevorder, toe die spervuur ​​om 17:25 vorentoe begin beweeg het. tot die uiteindelike doelwit, by die Duitse loopgraaf van die Vierhoek na Bouleaux Wood. Ten spyte van baie verliese, is die doel bereik en gekonsolideer, met die linkerkant van die 169ste brigade en raak patrollies vorentoe na Morval. Klein partye van die Duitse infanterie is in die somberheid deur 'n vuurwapen van Lewis gewapen en weggery. 
(1–11 September 1916) 
1 0.0 72°–52° –
2 0.0 75°–52° wind
3 4 72°–50° –
4 25 66°–52° reën
5 0.0 63°–54° Dowwe
6 0.0 70°–52° Dowwe
7 0.0 70°–54° fyn
8 0.0 70°–55° fyn
9 5 75°–57° –
10 1 68°–57° Dowwe
11 0.1 66°–54° Dowwe
Die linkerbataljon is deur 'n vuur uit Duitse posisies suidoos van Ginchy vasgesteek en die opmars na die Vierhoek stop. Lugverkenning van die vierhoek wat in die dood gelê het, het getoon dat die buitenste gordeldraad deur die Britse artillerie afgesny is, maar nie draad bedek met lang gras vir 55 m (60 m) agter nie.  'n Tweede poging het rigting verloor en na regs gedwaal, terwyl Duitse artillerievuur en 'n dik mis teen sononder die aanvallende troepe van kommunikasie na agter afgesny het. Troepe is na vore gebring om 'n verdedigende flank aan die linkerkant te vorm, en in die donker is 'n bataljon gestuur om die lyn wat links van die vierhoek was, wat verkeerdelik gegryp is, te verbind na Ginchy, waar troepe van die 16de (Ierse) afdeling gedink is wees. Die opmars het om 12:15 begin, maar het ook in die donker en mis verdwaal. Die Duitse verdediging het verward geraak, met een party wat die Britte van agter aangeval het. Teen dagbreek het sommige van die bataljon gevind dat hulle by die loopgraaf suidoos van die vierhoek was. 
Die twee 16de (Ierse) divisie brigades het die aanval moeg en verslete begin, na vroeëre aanvalle terwyl hulle aan die 5de en 20ste afdeling geheg was. Die twee aanvallende bataljons van die 47ste brigade aan die regterflank is vir twee minute na nul uur teruggehou vir 'n laaste orkaanbombardement. Die 48ste brigade aan die linkerkant het op skedule aangeval, wat 'n Duitse teenversperring laat val het. Die bataljons van die 47ste brigade is deur 'n nabygeleë masjiengeweer gestuit, die meeste van die Britse bombardement het op die Duitse tweede lyn geval. Verdere pogings om met versterkings te vorder, het ook misluk. Noord van die 47ste brigade is die bataljon aan die regterkant van die 48ste brigade ook gestop, maar het gery, die Duitsers in die omgewing teruggedwing en verder gedruk. Die brigade vorder weerskante van die Guillemont - Ginchy -pad, teen geringe opposisie, en bereik die eerste doelwit langs Hans Crescent, aan die westelike buitewyke van Ginchy om 17:00. Twee bataljons spring om 17:25 deur. en neem die dorp en 200 Duitse gevangenes, die res trek terug na Flers en Lesbœufs. 
Sommige van die Iere het die Duitsers agtervolg totdat hulle teruggeroep is om 'n verdedigingslinie rondom die oostelike buitewyke van Ginchy te konsolideer. Ingenieursveldmaatskappye bou 'n sterk punt op die pad na Lesbœufs en een by die XIV Corps - XV Corps -grens op die Delville Wood -pad.  Aan die regterkant van die XV-korps het 'n aanval deur die 164ste brigade van die 55ste divisie die oostelike punt van Delville Wood ingeneem en Hop en Ale-stegies ingeneem, maar dit kon hulle nie teen Duitse artillerie- en masjiengeweervuur ​​hou nie.  'n Gekamoefleerde loopgraaf is 'n paar oomblikke as doel beskou, wat 'n vertraging veroorsaak het wat 'rampspoedig' was. Nadat hulle tot binne 18 m van Hop Alley gevorder het, het die paar oorlewendes na Pilsen Lane teruggetrek.  Verskeie Duitse teenaanvalle is die aand uitgevoer en afgeweer. 
Op die aand van 6 Julie is Duitse troepe deur 'n 9-eskader-waarnemer in Ginchy opgemerk en is met 'n masjiengeskiet geraak, maar 'n oproep tot artillerievuur is onbeantwoord. Later is meer troepe gesien en verloof deur artillerie, later het gevangenes verklaar dat 'n bataljon die helfte van sy manne verloor het.  Op 22 Julie het 9 eskaderwaarnemers gemeld dat nuwe grawe rondom Ginchy gesien is, deel van 'n reeks verskansings van Combles na Geuedecourt.  Op 18 Augustus is die Britse artillerievuur op Ginchy gerig, weer deur 9 eskader. Op 3 September het 'n verkenningsvlug deur 3 eskader oor Ginchy geen groot massa Duitse infanterie gerapporteer nie, die vliegtuig is nie afgevuur nie en daar is gestampte lyke as 'n Duitse dood. 'N Ander vliegtuigvlug het tydens die aanval plaasgevind en waargeneem hoe Britse infanterie die dorp binnekom en om 13:00. , sien toe dat die opmars deur die middel van Ginchy na die oostelike rand beweeg. Duitse troepe noord van die dorp en meer troepe wat langs Lager Lane beweeg, word deur die vliegtuig met 'n masjien geskiet, wat ook artillerievuur per draadlose oproep vereis en die skulpe op die Duitse posisies sien val. Om 14:40 Britse troepe was nog steeds sigbaar aan die oostekant van Ginchy, maar die Duitse troepe wat vroeër gesien is, kon teen 15:00 teenaanval kry. , ondanks die Britse artillerievuur en die dorp tot in die westelike buitewyke herower. Op 9 September begin die laaste aanval op Ginchy laatmiddag in 'n waas, met drie vliegtuie van 9 eskader op kontakpatrollie oor die gebied, wat die vordering van die aanval berig. 
Duitse 1ste Weermag Edit
Die 4de Beierse Afdeling het sy linkergrens verskuif na die Longueval -Flers -pad en die 56ste (1/1ste Londen) Afdeling het die Infanterieregiment 88 (IR 88) teruggetrek in die reservaat, wat beskikbaar geword het om Fusilier Regiment 35 (FR 35) in Ginchy te versterk, wat die westelike rand van die dorp met I Bataljon FR 35 en 'n deel van I Bataljon, IR 88, gehou het totdat dit teruggedwing is deur die Britse aanval op 3 September. Dele van albei bataljons het teen 15:30 teen die aanval van Pint Trench af aangeval. as dele van I Bataljon, IR 88 en III bataljon, het F R 35 stadig deur die suide van die dorp gevorder na die suidoostelike hoek. Elemente van beide regimente val weer om 18:00 aan. en ná hand-tot-hand-gevegte die res van die dorp herower, maar kon nie skakel met IR 76 na die suidweste wat uit Guillemont gedwing is nie. 
'N Britse aanval om 08:00 word deur vuurwapens afgeweer, nadat seine na die Duitse artillerie onbeantwoord was en ek Battalion, F R 35 baie slagoffers gehad het om Delville Wood in die weste te verdedig. Op 6 September het die Britse aanval in Ginchy gekom en 'n aantal gevangenes geneem, voordat hulle om 16:30 deur 'n teenaanval teruggedwing is. deur III Bataljon, I R 88 en I Bataljon, Reserve Infanterie Regiment 104 (RIR 104) van die 24ste Reserwe Afdeling, wat as versterking aangekom het. Die volgende dag was dit relatief stil en die 5de Beierse afdeling het begin om die 56ste (1/1ste) Londen -afdeling te verlig, terwyl die Beierse Infanterieregiment 19 (BIR 19) die verdediging van Ginchy oorgeneem het te midde van groot verwarring veroorsaak deur onkunde oor die situasie in die dorp, wat as gevolg van voortdurende bombardement verdwyn het.  Op 8 September het die manne van I Bataljon, I R 88 by die Entenschnabel (Duck's Bill), 'n voormalige weide in die gebied tussen Delville Wood en Ginchy, is onderwerp aan Trommelfeuer (tromvuur) wat modderpluime hoog in die lug gestuur het. Deur dieper in te grawe het Britse lyke geopenbaar, wie se ontbinding die atmosfeer aan die gang gesit het. Britse liggame is na die Duitse verdediging gegooi en Duitsers in dopgate agter. 
Suidwes van Ginchy is die 111de Afdeling op 7/8 September, links van die 5de Beierse Afdeling, verlig deur die 185ste Afdeling van die XII Reserwe Korps. Lusgraaf is verdedig deur III Bataljon, RIR 28 wat versterk is deur 'n deel van die II Bataljon en I Bataljon, IR 65 (in lyn na die suide, wat Combles verdedig). 'N Gedeelte van die III -bataljon is oorval in die Leuze- en Bouleaux -bos, wat versterk is deur 'n deel van die I -bataljon, RIR 28, en 'n bietjie grond is herower, en kontak met die Infanterieregiment 161 (IR 161) na Ginchy is tydelik verlore. Die linkerflank van IR 161 is deur die Britse aanval "gesloop" en versterkings van IR 65 kon slegs die spoorlyn noordwes van Bouleaux Wood bereik.  Die gebied van Ginchy tot Delville Wood is deur die 5de Beierse Afdeling gehou, met I Bataljon, BIR 19 van Ginchy na loopgrawe wes na Delville Wood en II Bataljon, BIR 19 ter ondersteuning van kontak met die 185ste Afdeling word deur patrollies gehandhaaf. Die linkerkant van I Bataljon, suidoos van Ginchy, het stand gehou, hoewel kontak met die agterkant verlore gegaan het. Oorkant Delville Wood is die Britse aanval verslaan, maar 'n kompanie in Ginchy is uit die suide opgerol en 'n deel van II Bataljon is ook teruggedruk. Pogings deur die II-bataljon om teen 18:20 teenaanval vanuit die noordelike deel van die dorp. en 21:00 misluk, het die troepe tydens die tweede aanval in die duister verdwaal.  Die volgende dag om 07:25 het die III-bataljon, BIR 19, teen die Ginchy – Lesbœufs-pad teenaanval in 'n 'verskriklike bombardement' en word dit kort voor Ginchy gestop. 'N Berig het tot in die aand geduur om die hoofkwartier van die bataljon te bereik. III Bataljon, BIR 19, het daarna weer teenaanval gevind in massale artillerie en vuurwapen het 'n deel van die bataljon Ginchy binnegedring, waar hulle oorweldig is. 
Kroonprins Rupprecht het later geskryf dat die verwarring in Ginchy veroorsaak is deur twee afdelings wat verantwoordelik was vir die verdediging van die dorp. Die haastige verligting van die verdedigers en die gebrek aan organisasie by die afdelingsgrens, het 'n Britse bataljon in staat gestel om in klein groepies sy weg te vind deur 'n gaping tussen Duitse eenhede en om die flank van die 5de Beierse afdeling te kom, wat hom gedwing het om terug te trek. Daar word gesê dat teenaanvalle misluk het, want die Engelse (sic) het Ginchy met min manne maar baie masjiengewere verdedig, ingeduik rondom die rand van die dorp, wat die Duitse teenaanvalle in die buurt van die dorp gestuit het. 'N Laaste poging misluk op 11 September, wat die Beierse Infanterieregiment 19 met 884 man se verliese laat.  Frans-Britse aanvalle in September veroorsaak 'n krisis in die Duitse verdediging en teen 5 tot 6 September was baie Duitse infanterie-eenhede aan die einde van hul uithouvermoë. 
Dit het die Vierde Leër van 15 Julie tot 14 September geneem om 910 m op 'n front van 8,0 km vooruit te kom en 82,000 ongevalle te kos, maar die vang van die grond noord van Ginchy het die Britte nog 'n afstand van 3,3 myl opgelewer 2,7 km) van die helmteken van Leuze Wood tot by Delville Wood, wat uitkyk oor die Duitse derde posisie vir 8,2 km, van Delville Wood tot by Mouquet Farm. Op 11 September het Gallwitz geskryf dat as die proses voortduur, Duitsland se manne en toerusting opraak en dat die Britse swaar gewere die Duitse artillerie vernietig. Die 4de Beierse afdeling by Flers het berig dat die verlies van Ginchy die gebied van Flers na Martinpuich blootgestel het aan aanvalle. Britse en Franse gevangenes het gesê dat die Duitse artillerievuur in die onlangse aanvalle te laat begin het en dat aanvalle Duitsers betrap het terwyl hulle nog onder die dekmantel was in uitgrawings en ook daarin kon slaag om troepe verder terug te hardloop, gereed vir teenaanval. 
Prior en amp Wilson het geskryf dat Guillemont uiteindelik gevange geneem is met behulp van verbeterde taktiek, maar dat die 7de afdeling Ginchy met onvoldoende gewig aangeval het, om troepe vars te hou vir die groot offensief wat middel September beplan is. Daar is onvoldoende aandag geskenk aan die opruiming van gevange grond, Duitse troepe wat in die dorpskelders skuil, word oor die hoof gesien en die artillerie kon nie Duitse masjiengeweerders wat van die flanke af skiet, onderdruk nie. Dieselfde vorm van aanval is herhaal totdat die 7de afdeling verlig is deur die 16de (Ierse) afdeling, wat in lyn gekom het net toe die weer versleg en reën die grond in modder verander. Dit was moontlik om Ginchy uit die suide aan te val nadat Guillemont geval het en ses bataljons (alhoewel moeg en uitgeput deur verliese) in plaas van twee in vorige aanvalle aangeval het. 'N Ongeluk het die Duitsers in Ginchy nie ondersteun nie, toe die Iere met twee keer soveel veldartillerie as die vorige aanvalle aangeval het en die dorp binne twee uur ingeneem het. 
In die geskiedenis van die 7de afdeling het Atkinson die aanvalle op Ginchy as die mees onbevredigend beskou, ondanks die feit dat hy baie artillerie en ammunisie ondersteun het. Die gevegte in Delville Wood in die nadraai van die groot Duitse teenaanval van 31 Augustus het die afdeling uitgeput, en sommige van die verlore grond in die bos is nie herwin nie, wat die Duitsers goed geplaas het om aanvalle uit die weste op Ginchy te vestig en noord. Atkinson beweer dat gevegte vir die dorp die linkerflank van die troepe verder suidwaarts dek wat Guillemont aanval en Duitse versterkings in die gebied opneem. Die 7de afdeling is in 'druppels' gebruik, toe 'n gekoördineerde aanval op 'n breër front moontlik geslaag het. Daar was onvoldoende tyd om troepe, wat swak opgelei is, onder leiding van onervare onderoffisiere te rus, en die "spier" van baie mans uit onlangse konsepte was onvoldoende. 
Harris beskryf die Britse pogings tussen 15 Julie en 14 September, 'n 'ontbinding' en dat die groot aantal stukke aanvalle 'n gebrek aan bevel toon, hoofsaaklik deur Haig.Hy het voorgestel dat die Britte 'n laer groepsbevel kon hê, soortgelyk aan dié in die Franse en Duitse leërs.  ​​[e] Ten spyte van kritiek op Britse metodes en resultate, het Harris opgemerk dat dit erger was met die Duitsers, wat deur die Britse artillerie bedwelm was, onder leiding van 'alomteenwoordige' waarnemers van die Royal Flying Corps (RFC). Duitse troepe het van 15 Julie tot 14 September sewentig teenaanvalle teen negentig Britse aanvalle gedoen, waarvan die meeste duur mislukkings was, te gereeld en vermorsde troepe met onbeduidende doelwitte. 
Sheldon het in 2005 geskryf dat die verdediging van Ginchy sommige van die beste Duitse regimente tot 'n val gebring het. Die bevelvoerder van die 10de Kompanjie, Infanterieregiment 88 het op 5 September 'n verslag aan die bataljonbevelvoerder geskryf dat as die kompanie nie teruggetrek word nie, hy nie vir die gevolge kan antwoord nie. Die verslag is deur die bataljonbevelvoerder onderskryf en aangestuur, maar die kompanie moes op 6 September teen Ginchy teenaanval, voordat hy verlig word.  In teenstelling met die kritiek van destydse Joffre en Foch en sedertdien deur skrywers en historici, dat die Britte in hierdie tydperk te veel aanvalle op die smal front uitgevoer het, wat 'n taktiese voordeel vir die Duitsers, Dudley Ward, in die 56ste (1/1ste Londen) Afdeling se geskiedenis, het opgemerk dat aanvalle op breë front tevergeefs was as dit met onvoldoende gewig gelewer is, aangesien troepe weggekeer het van terugskut en deur gapings in die verdediging beweeg het, die Duitse infanterie omseil wat hulle van versterkings en voorrade kon afsny. 
Van 7 tot 12 September het Beierse Infanterieregiment 19 884 man in die verdediging van Ginchy verloor.  Die 16de Ierse afdeling het van 1 tot 10 September 4,330 slagoffers verloor en is na die Tweede Weermag in Vlaandere oorgeplaas.  Vanaf 23 Augustus tot sy verligting op 7 September het die 7de Afdeling 3 800 man verloor.  Die 24ste afdeling het sedert einde Augustus ongeveer 2 000 slagoffers verloor. 
Van ramp tot oorwinning: die Britse leër van 1916-1918
Alhoewel grootskaalse infanterie -maneuvers aan die Westelike Front nie moontlik was nie, was daar soms op die heel laagste vlak van gevegte geleenthede om teenstanders in vaste posisies te omring. Maar junior infanterieleiers het dit moeilik gevind om hierdie geleenthede te benut toe die enigste vuurkrag wat hulle tot hul beskikking het, bestaan ​​uit nuut opgeleide soldate gewapen met bout-gewere.
Voordat, tydens en na die Somme, is die Britse infanterie weer toegerus met ligte masjiengewere en geweergranate, sowel as hul gewone vooroorlogse wapens. As gevolg hiervan, terwyl infanteriebataljons gedurende die oorlog steeds kleiner geword het, het die hoeveelheid vuurkrag wat hulle kon produseer, steeds groter geword.
In die winter van 1916-1917, as 'n direkte gevolg van ervaring op die Somme, is die infanterie formeel herorganiseer om die 'peloton' (40 man) die belangrikste taktiese eenheid te maak, eerder as die groter 'geselskap' (150 man). Bevelvoerders van die peloton het beheer oor hierdie nuwe infanteriewapens gekry, sodat hulle outomatiese vuur (masjiengeweer) en indirekte vuur (soos slootmortels) beskikbaar gehad het.
In vergelyking met hul voorgangers, word verwag dat junior bevelvoerders - subalterns en onderoffisiere (NCO's) - teen 1917 baie groter beheer en inisiatief oor die geveg op plaaslike vlak sou uitoefen.
'N Nuwe stelsel van standaardformasies en -oefeninge, wat vuur en beweging kombineer, is dwarsdeur die weermag afgekondig om van hierdie afwenteling van wapens en verantwoordelikheid gebruik te maak. In kombinasie met akkurate artillerievuur in voldoende hoeveelheid, het hierdie veranderinge dit vir die Britse infanterie in 1917 moontlik gemaak om gereeld in sterk verdedigde posisies in te breek.
Tydlyn - 1916
Die Eerste Wêreldoorlog strek oor vier jaar en het baie nasiestate betrek.
Hierdie afdeling bevat 'n lys van die gebeure van die jaar 1916, die derde jaar van die oorlog. Gedurende hierdie jaar het die Duitsers probeer om Frankryk wit te "Verdun", en die Britte het probeer om deur te breek langs die Somme -rivier. Albei was gedoem tot mislukking, beide was titaniese stryd met ooreenstemmende groot verliese.
Elders het moontlik die grootste seestryd in die geskiedenis op Jutland plaasgevind (wat 'n taktiese oorwinning vir Duitsland tot gevolg gehad het, maar 'n strategiese oorwinning vir die Britte), en die Russe het almal verras met indrukwekkende aanvanklike sukses in die Brusilov -offensief.
Klik vir 'n daaglikse rekening op 'n gegewe maand met die sybalk regs.
21 Februarie - 18 Desember Duitse aanval op Verdun in die langste oorlogstryd, wat uiteindelik deur die Franse teen baie koste verdedig is
11 Maart - 14 November 5de, 6de, 7de, 8ste en 9de Slag van Isonzo tussen Italië en Oostenryk-Hongarye
April Britse magte in Mesopotamië begin op pad na Bagdad
9 Maart Pancho Villa se aanval op Columbus, New Mexico
24 Maart Franse passasierskip, Sussex, getorpedeer
24 April Paasopstand begin in Ierland
4 Mei Duitsland verloën die duikbootbeleid
19 Mei Brittanje en Frankryk sluit Sykes-Picot-ooreenkoms
31 Mei - 1 Junie Slag van Jutland, die grootste seestryd in die geskiedenis, uiteindelik sonder 'n duidelike oorwinnaar
Junie - Augustus Turkse magte, onder leiding van Enver Pasha, word in die Kaukasus deur die Russe verslaan
4 Junie - 20 September Die Russiese Brusilov-offensief in Carpathia slaan Oostenryk-Hongarye amper uit die oorlog
5 Junie Met Britse steun (onder leiding van T.E. Lawrence), lei Hussein, groot sjerif van Mekka, 'n Arabiese opstand teen die Turke in die Hejaz
1 Julie Begin van die Slag van die Somme, met die grootste aantal ongevalle in die Britse militêre geskiedenis, 60 000
29 Julie Amerikaanse mariniers land in Haïti
Augustus - Desember Roemenië betree die oorlog met die Geallieerdes, maar word vinnig deur Duitse magte oorval
28 Augustus Italië verklaar oorlog teen Duitsland
31 Augustus Duitsland skort onderduikaanvalle op
15 September Tanks is vir die eerste keer deur die Britte op die Somme -slagveld ingevoer
15 Oktober Duitsland hervat U-bootaanvalle
7-9 November Die Amerikaanse president Woodrow Wilson verseker herverkiesing
18 November Einde van die Slag van die Somme
28 November Eerste Duitse vliegtuig (in teenstelling met zeppelin) lugaanval op Brittanje
29 November Amerikaanse besetting van Santa Domingo afgekondig
7 Desember David Lloyd George vervang Asquith as Britse premier
12 Desember Duitsland reik vredesbrief uit wat kompromie met vrede voorstel
18 Desember Die Amerikaanse president Woodrow Wilson versoek in stryd met die vredesnota verklarings oor oorlogsdoelwitte
Saterdag, 22 Augustus, 2009 Michael Duffy
"Eggs-a-cook" was gekookte eiers wat deur Arabiese straatverkopers verkoop is. Dit is later deur Anzac -soldate gebruik toe hulle bo -oor die pad was.
- Het jy geweet?
1916: The Blood Letting
Januarie 1916 - President Woodrow Wilson begin 'n poging om 'n vredeskonferensie in Europa te reël.
18 Februarie 1916 - In Wes -Afrika val die Duitse kolonie Kameroen op die Franse en Britte na 17 maande se geveg. Dit laat slegs een Duitse kolonie in Afrika oor, bekend as Duits -Oos -Afrika. Daar blyk 10 000 troepe vaardig onder bevel van generaal Paul von Lettow-Vorbeck 'n ontwykende, maar dodelike teiken te wees, aangesien hulle agtervolg word deur 'n Britse mag onder leiding wat tien keer groter is.
Slag van Verdun
21 Februarie-18 Desember 1916
21 Februarie 1916 - Aan die Westelike Front val die Duitse 5de leër die Franse 2de leër noord van die historiese stad Verdun aan, na 'n nege uur lange artillerie-bombardement. Die Duitsers onder die hoof van die generale staf, Erich Falkenhayn, probeer die Franse leër doodmaak deur die gekoesterde stad te teiken. Aanvanklik maak die Duitsers vinnige winste langs die oostelike oewer van die Maasrivier, deur die Franse loopgrawe te oorstroom en vier dae later Fort Douaumont liggies te verdedig sonder om 'n skoot af te skiet. Die Duitse offensief gaan egter gou tot stilstand terwyl die Franse massiewe versterkings inspan en hul verdediging versterk, onder die nuwe bevel van Henri Petain, wat vasbeslote is om Verdun te red. 'N Vroeë ontdooiing van die lente verander ook die hele slagveld in modder, wat beledigende maneuvers belemmer.
6 Maart 1916 - Duitsers hernu hul Verdun -offensief, wat hierdie keer aanval op die westelike oewer van die Maasrivier, en fokus op twee strategiese heuwels noordwes van Verdun wat die belangrikste Franse posisie vorm. Einde Maart is die heuwels wat sterk verdedig word, egter slegs gedeeltelik in Duitse hande.
18 Maart 1916 - Aan die Oosfront verplig die Russe 'n Franse versoek om 'n offensief te voer om Duitse hulpbronne van Verdun af te lei. Alhoewel die Russe baie groter is as die Duitsers in die noordelike sektor van die Oosfront, word hul swak gekoördineerde offensief rondom Vilna en by die Narochmeer vinnig deur die Duitsers verslaan met 70.000 Russiese ongevalle.
9 April 1916 -Die Duitsers val weer by Verdun aan, nou langs 'n 20 myl wye front aan die oostelike en westelike oewer van die Maasrivier. Weereens lewer die aanval slegs gedeeltelike winste te midde van die harde Franse verset.
18 April 1916 - President Woodrow Wilson dreig om die diplomatieke bande tussen die Verenigde State en Duitsland te verbreek ná die insinking van die passasiersboot Sussex deur 'n U-Boat in die Engelse kanaal. Die aanval was die begin van 'n nuwe U-Boat-veldtog rondom die Britse Eilande. Maar in reaksie op Wilson roep die Duitsers die U-Boats af.
29 April 1916 -In die Midde-Ooste eindig die beleg van Kut-al-Amara van vyf maande in Mesopotamië, terwyl 13 000 Britse en Indiese soldate, nou op die rand van honger, aan die Turke oorgegee word. Die grootste oorgawe ooit deur die Britse leër kom ná vier mislukte pogings van Britse hulptroepe om deur te dring na die omringde garnisoen.
3 Mei 1916 - By Verdun begin die Duitsers nog 'n aanval op die westelike oewer van die Maas. Hierdie keer kry hulle die voordeel en vang binne drie dae die twee Franse heuwels waarna hulle sedert begin Maart gestreef het, en kry sodoende 'n stewige posisie noordwes van Verdun.
15 Mei 1916 - Oostenrykse troepe val Italiaanse bergposisies in die Trentino aan. Die Italianers trek suidwaarts terug en dwing die Oostenrykers om hul toevoerlyne oor die moeilike terrein te rek. Die aankoms van Italiaanse versterkings en 'n suksesvolle teenaanval stop dan die Oostenrykse offensief heeltemal.
25 Mei 1916 - Die tydperk van die vrywillige Britse leër eindig namate universele diensplig van krag word, wat vereis dat alle geskikte Britse mans tussen die ouderdomme van 19 en 40 jaar moet aanmeld, uitgesluit mans wat in die landbou, mynbou of spoorweë werk.
Slag van Jutland
31 Mei 1916 - Die belangrikste Duitse en Britse vloot bots in die Slag van Jutland in die Noordsee, terwyl albei kante 'n beslissende oorwinning behaal, maar dit misluk. Vooruitstrydkruisers van die Britse Groot Vloot word aanvanklik suidwaarts gelok na die Duitse Hoogseevloot, maar draai dan heeltemal om en lok die hele Duitse vloot noordwaarts. Toe hulle naby kom, blaas die Britte op die Duitse voorskepe weg. Die Duitsers skiet terug en die twee vloot skiet verwoed op mekaar. Die Duitsers, bewus daarvan dat hulle deur die groter Britse vloot uitgevoer word, ontkoppel egter deur skielik weg te draai. In die dood het die Duitsers heeltemal teruggetrek. Die Britte waag nie 'n agtervolging nie en gaan eerder huis toe. Albei kante maak aanspraak op oorwinning. Alhoewel die Duitsers 14 van die 151 Britse skepe sink terwyl hulle 11 van 99 skepe verloor, behou die Britse vloot sy oorheersing oor die Noordsee en sal die vlootblokkade van Duitsland vir die duur van die oorlog ongeskonde bly.
1 Junie 1916 - Duitsers by Verdun probeer om hul aanvallende sukses langs die Maasrivier voort te sit en val nou die Franse op die oostelike oewer aan, met die doel om Fort Vaux en die vesting op Thiaumont te rig. Agt dae later word albei doelwitte bereik, aangesien die Franse swaar ly. Die Duitsers stoot nou verder in die rigting van 'n rant wat oor Verdun uitkyk en na die Maasbruggies kantel. Die hele nasie Frankryk kom nou saam agter hul troepe in die verdediging van Verdun, aangesien die Franse generaals belowe dat dit nie geneem sal word nie.
4 Junie 1916 - Vier Russiese leërs aan die Oosfront, onder hul vernuwende nuwe bevelvoerder, generaal Alexei Brusilov, begin 'n algemene offensief in die suidweste langs 'n front van 300 myl. Brusilov vermy die styl van voorspelbare smal frontlynaanvalle wat voorheen gebruik is, ten gunste van 'n ingrypende offensief oor honderde kilometers wat moeiliker is om vas te maak. Dun gespanne Oostenryk-Hongaarse troepe wat hierdie deel van die Front verdedig, word verras. Die Duitsers besef hul nood, en trek vier afdelings uit Verdun en stuur hulle oos. Teen die einde van die somer sal die Duitsers nog 20 afdelings stuur en die oorlewende Oostenryk-Hongaarse troepe saamvoeg in die Duitse leër.
22 Junie 1916 - Duitsers hervat hul offensief naby Verdun, met die oog op Fort Souville wat uitkyk oor die stad en die Maasbruggies. Met die gebruik van giftige fosgeengas aan die begin van die aanval, neem hulle aanvanklik die dorpie Fleury net twee kilometer noord van Verdun, maar verder vorder suidwaarts word gestop deur 'n sterk Franse teenaanval. Verdun het nou 'n uitputtingstryd vir beide kante geword, met 'n dodetal wat reeds 500 000 mans nader.
Slag van die Somme
1 Julie-18 November 1916
24 Junie 1916 -Die Geallieerdes begin 'n week lange artillerie-bombardement van Duitse verdedigingsposisies aan die Somme-rivier in Noord-Frankryk, ter voorbereiding op 'n groot Britse aanval. Meer as 1,5 miljoen skulpe word langs 'n voormyl van 15 myl afgevuur om die ingewikkelde Duitse slootstelsel te verpoeier en rye doringdraad wat die loopgrawe beskerm, uitmekaar te blaas. Die Britse bevelvoerder Douglas Haig meen dat dit 'n ongehinderde infanterie -opmars en 'n vinnige deurbraak van die Duitse Front op die eerste dag van die geveg moontlik sal maak.
1 Julie 1916 - Die Britse weermag ly die ergste sterftes op eendaagse geskiedenis in sy geskiedenis, aangesien 18 800 soldate op die eerste dag van die Slag van die Somme dood is. Die verliese kom omdat 13 aanvallende afdelings Duitse verdediging teëkom wat steeds ongeskonde is ondanks die sewe dae lange bombardement wat bedoel was om dit uit te skakel. Die Britte val ook helder oordag aan en vorder skouer aan skouer in lyne om net stelselmatig deur Duitse masjiengeweerders gesny te word. Die Somme -offensief word vinnig 'n uitputtingsgeveg, aangesien Britse en Franse troepe marginale winste teen die Duitsers behaal, maar herhaaldelik nie daarin slaag om deur die hele Front te breek soos beplan nie.
10 Julie 1916 - Die Duitsers val weer by Verdun aan, met behulp van gifgas en vorder na Fort Souville. Vier dae later het die Franse teenaanval en die Duitsers gestaak.
13 Julie 1916 - Die Britte loods 'n nagaanval op Duitse posisies langs 'n gedeelte van 3,5 myl van die Somme Front. Nadat hulle byna 1 000 meter gevorder het, word die opmars gestuit, aangesien die Duitsers hul verdediging hergroepeer. Twee dae later dring die Britte weer die Duitse lyn deur en vorder na High Wood, maar word dan teruggedruk.
27 Augustus 1916 - Roemenië verklaar oorlog aan die sentrale moondhede en begin 'n inval in Oostenryk-Hongarye deur die Karpaten. Die Roemeniërs het aanvanklik min opposisie en vorder 50 kilometer tot in Transsylvanië.
28 Augustus 1916 - Kaiser Wilhelm stel veldmaarskalk Paul von Hindenburg aan as die nuwe stafhoof van Duitsland, en vervang Erich Falkenhayn na die teleurstelling by Verdun en onlangse terugslae aan die Oosfront.
28 Augustus 1916 - Italië verklaar oorlog teen Duitsland en brei sodoende die omvang van sy militêre aktiwiteite uit na die Italiaans-Oostenrykse front.
29 Augustus 1916 - Die hele ekonomie van Duitsland is onder die Hindenburg-plan geplaas, sodat die weermag magte in diktatoriese styl kan uitoefen om die arbeidsmag, die vervaardiging van ammunisie, voedselverspreiding en die meeste aspekte van die daaglikse lewe te beheer.
1 September 1916 - Roemenië word binnegeval deur die nuutgestigte Donau -leër, bestaande uit Duitsers, Turke en Bulgare onder bevel van die Duitse generaal August von Mackensen. Dit is die begin van 'n veelvuldige inval in Roemenië in reaksie op sy aggressie teen Oostenryk-Hongarye.
15 September 1916 -Die eerste keer dat tenks op 'n slagveld verskyn, vind plaas terwyl Britse troepe die Somme-offensief hernu en Duitse posisies langs 'n front van vyf myl aanval en 2 000 meter met tenksteun vorder. Die tenks wat deur die Brits ontwikkel is, beskik oor twee klein kanonne en vier masjiengewere wat deur 'n agt man beman word. Namate die infanterie vorder, bied individuele tenks ondersteuning deur oor die Duitse doringdraad te blaas en om te rol, die verdediging in die voorste deur te steek en dan langs die loopgraaf te rol en die Duitse soldate met masjiengeweer te hark.
20 September 1916 - Aan die Oosfront stop die Brusilov -offensief tot stilstand. Sedert sy begin Junie begin het, het vier Russiese leërs onder bevel van generaal Alexei Brusilov ooswaarts tot 60 myl diep langs 'n front van 300 myl gevee terwyl hulle 350 000 Oostenryk-Hongaarse troepe gevange geneem het. Maar teen die einde van die somer het die Duitsers 24 afdelings van die Westelike Front ingebring en die oorlewende Oostenryk-Hongaarse troepe onder Duitse bevel geplaas. Die Russiese aanval het verdor na die verlies van byna 'n miljoen mans te midde van onvoldoende reserwes. Die vernederende onttrekking uit die gebiede wat swaar gewen is, verwoes die moraal van die Russiese troepe en veroorsaak politieke en sosiale onrus in Rusland.
25 September 1916 - Britse en Franse troepe hernu hul aanvalle in die Somme en vang verskeie dorpe noord van die Somme -rivier, waaronder Thiepval, waar die Britte weer tenks suksesvol gebruik. Na hierdie suksesse verander swaar reën egter die hele slagveld in modder, wat effektiewe maneuvers voorkom.
8 Oktober 1916 - Die Duitse Lugmag (Luftstreikrafte) word gestig namate verskillende luggevegsgroepe saamgesmelt word.
10 Oktober 1916 - Roemeense troepe keer terug huis toe nadat hulle deur twee Oostenryk-Duitse leërs uit Hongarye gestoot is. Die Oostenryk-Duitse 9de leër val dan Roemenië binne en gaan na Boekarest.
24 Oktober 1916 - By Verdun begin die Franse onder generaal Robert Nivelle 'n ambisieuse offensief wat daarop gemik is om die Duitse bedreiging daar te beëindig deur op Fort Douaumont en ander Duits-besette terreine op die oostelike oewer van die Maasrivier te fokus. Die aanval word voorafgegaan deur die swaarste artillerie-bombardement tot nog toe deur die Franse. Boonop gebruik die Franse infanterie 'n effektiewe nuwe taktiek waarin hulle stadig in fases vorder, stap-vir-stap agter indringende golwe artillerievuur. Deur die kruipende taktiek te gebruik, gryp hulle Fort Douaumont aan, en neem dan Fort Vaux nege dae later verder oos.
7 November 1916 - Amerikaanse kiesers herkies president Woodrow Wilson wat hom vir die slagspreuk beywer het, "Hy het ons uit die oorlog gehou."
13 November 1916 - Britse troepe doen 'n verrassingsaanval en verower die dorpe Beaumont Hamel en Beaucourt aan die noordelike punt van die Somme Front.
18 November 1916 - Die Slag van die Somme eindig met die eerste sneeuval toe die Britte en Franse besluit om die offensief te staak. Teen hierdie tyd is die Duitsers net 'n paar kilometer langs die hele 15 myl teruggedruk, maar die groot deurbraak wat die Geallieerdes beplan het, het nooit plaasgevind nie. Beide kante het meer as 600 000 slagoffers gely tydens die stryd van vyf maande. Onder die beseerde Duitse soldate is korporaal Adolf Hitler, gewond deur skrapnel.
20 November 1916 -Keiser Franz Joseph van Oostenryk-Hongarye sterf op 86-jarige ouderdom. Hy word opgevolg deur aartshertog Charles wat Oostenryk-Hongarye uit die oorlog wil neem.
6 Desember 1916 - Boekarest, die hoofstad van Roemenië, val op die Oostenryk-Duitsers. Dit beëindig die Roemeense weerstand teen die Oostenryk-Duitse inval effektief en plaas die land se hele landbou- en industriële hulpbronne, insluitend die Ploesti-olievelde, in Duitse hande.
7 Desember 1916 - LLoyd George word die nuwe premier van Brittanje. Sy nuwe oorlogskabinet begin onmiddellik om die land te organiseer vir 'n totale oorlog. & Quot
12 Desember 1916 -Joseph Joffre bedank onder druk uit sy pos as opperbevelhebber van die Franse leër, vervang deur generaal Robert Nivelle.
15 Desember 1916 - Die laaste offensief in die Slag van Verdun begin terwyl die Franse die Duitsers uit Louvemont en Bezonvaux aan die oostelike oewer van die Maasrivier stoot. Gekombineer met ander grondverliese, beëindig die Duitse onttrekking die onmiddellike bedreiging vir Verdun en beide kante fokus nou op gevegte elders langs die Wesfront. Oor die algemeen het die Franse en Duitsers bykans 'n miljoen ongevalle gely tydens die tien maande lange stryd waarin die Duitsers nie daarin kon slaag om die stad Verdun in te neem nie.
18 Desember 1916 - President Woodrow Wilson stop 'n jaar lange poging om 'n vredeskonferensie in Europa te reël deur die strydendes te vra om hul vredesvoorwaardes uiteen te sit.
Britte in 'n vernietigde dorp
Groot Duitse aanbodlyn
Slag van Jutland Illustrasie
Gewonde Britte in 'n sloot
Kopiereg en kopie 2009 The History Place ™ Alle regte voorbehou
Gebruiksvoorwaardes: Slegs nie-kommersiële privaat huis/skool, hergebruik sonder internet, word toegelaat vir teks, grafika, foto's, klankgrepe, ander elektroniese lêers of materiaal van The History Place.
Kyk die video: German Poster 1917-1918
Thanks for the post, and this is the topic
Ek bevestig. Ek teken in op al die bogenoemde. Kom ons bespreek hierdie kwessie.
Baie is woedend dat Russe te gereeld vieslike taal gebruik. Nee, dit is die Amerikaners wat sweer, en ons praat met hulle. 'N Goed vasgestelde pasiënt het nie narkose nodig nie. Al die mense is in twee kategorieë verdeel: