Jagadish Chandra Bose: Die vader van moderne Wi-Fi - Biografie
In 'n wêreld waar Leonardo da Vinci bloot 'n skilder was, sou mens kon sê dat Sir Jagadish Chandra Bose 'n wetenskaplike was. Maar in die regte wêreld was hy baie meer.
Die genie gebore op 30 November 1858 in die oostelike deel van Brits-Indië (die gebied wat nou deel uitmaak van Bangladesj) was 'n fisikus, 'n bioloog, 'n plantkundige, 'n argeoloog, 'n skrywer en 'n fynproewer van beeldende kunste. (Interessant genoeg was 1858 dieselfde jaar waarin Indië, wat sedert 1757 deur die Oos-Indiese Kompanjie bestuur is, direk onder die kroonheerskappy gekom het.) Hy is veral bekend vir sy bydrae tot natuurwetenskappe en is benoem deur Institute of Electrical. en Elektroniese Ingenieurs as een van die vaders van radiowetenskap, saam met wetenskaplikes soos Tesla, Marconi en Popov. Hy is ook die eerste Indiese biofisikus en selfs die eerste Indiese moderne wetenskaplike. In werklikheid maak sy werk aan radio en draadlose kommunikasie hom effektief die vader van moderne Wi-Fi.
Die maak van 'n wonderkind
Bose is gebore met die spreekwoordelike silwer lepel in sy mond. Sy vader, Bhagawan Chandra Bose, was 'n staatsamptenaar in Brits-Indië en het gesogte posisies van verantwoordelikheid in die destydse Bengaalse presidentskap beklee, behalwe dat hy aktief was in hervormingsbewegings. Sir Jagadish Chandra Bose kon 'n baie gemaklike opvoeding gehad het, met 'n onbeduidende kontak met die probleme waarmee die res van die land in die tyd onder die koloniale bewind van die Britte te staan ​​gekom het. Sy vader het egter verkies om hom te laat begin met 'n volksskool wat deur sy vader gestig is, in teenstelling met 'n duur Engelstalige skool, waar hy die kans sou kry om sy eie taal te leer (Bangla) en sy mense te leer ken en te verstaan. . Hy is grootgemaak in 'n huis wat toegewy is aan suiwer Indiese tradisies en kultuur. Die impak van hierdie nederigheid en kontak met die massas in die vroeë lewe het Bose sy hele lewe lank bygebly en was duidelik in sy houding teenoor sy werk en lewe.
Op die Bikrampur-konferensie in 1915 het hy gesê:
"Destyds was die stuur van kinders na Engelse skole 'n aristokratiese statussimbool. In die volkskool waarheen ek gestuur is, het die seun van die Moslem-bywoner van my vader aan my regterkant gesit en die seun van 'n visserman aan my linkerkant. Hulle was my speelmaats. Ek het beluister na hul verhale van voëls, diere en waterwesens. Miskien het hierdie verhale volgens my 'n groot belangstelling in die ondersoek na die werking van die natuur geskep. Toe ek saam met my skoolgenote van die skool af terugkom, het my moeder ons almal sonder diskriminasie verwelkom en gevoed. Alhoewel sy 'n ortodokse outydse dame was, het sy haarself nooit skuldig aan ongeskiktheid beskou deur hierdie 'onaantasbare' as haar eie kinders te behandel nie. Vanweë my kinderjare-vriendskap met hulle kon ek nooit voel dat daar 'wesens' was wat as 'lae kaste' bestempel kon word nie. Ek het nooit besef dat daar 'n 'probleem' bestaan ​​wat gemeen het vir die twee gemeenskappe nie, Hindoes en Moslems. "
Op 11-jarige ouderdom het Bose by die Hare-skool aangesluit, toe die St. Xavier's School in Kolkata (vroeër bekend as Calcutta), en uiteindelik is hy na St. Xavier's College. Hierdie instellings is steeds van die mees gesogte plekke om in Indië onderrig te kry. Daarna het hy in 1879 'n baccalaureusgraad aan die Universiteit van Calcutta behaal. Dit was aan die St. Xavier's College dat Bose die Jesuïet-vader Eugene Lafont ontmoet, wat 'n belangrike rol gespeel het in die ontwikkeling van sy belangstelling in natuurwetenskappe.
Van hier af het die gang van sy lewe twee keer verander:
Eerstens het sy vader, wat meer wetenskaplike planne vir sy seun gehad het, se wens om sy pa se voetspore te volg en vir die Indiese burgerlike dienste (in Engeland) te kompeteer.
Tweedens het Bose besluit om na Engeland te gaan om Geneeskunde aan die Universiteit van Londen te studeer. Sy herhaalde siekte het hom egter daarvan weerhou om medies te word. Hy het eerder die Christ College besoek en 'n B.A. graad in Natuurwetenskappe. Daarna het hy Cambridge bygewoon en in 1884 na Indië teruggekeer nadat hy 'n B.Sc. graad aan die Universiteit van Londen.
Die mentorskap van Eugène Lafont
Eugène Lafont was 'n Belgiese priester, wat 'n sendeling in Indië geword het, waar hy wetenskaplike geword het, en ook gevind het dat die Indiese Vereniging vir die Kweek van Wetenskap mense se bewustheid van en belangstelling in wetenskap verhoog. Lafont was 'n navorsingsgeleerde, 'n uitvinder, maar bowenal 'n opvoeder. Hy het jare lank in die Senaat van die Universiteit van Calcutta gedien en sy vereniging was die sentrum van navorsing vir verskeie bekende wetenskaplikes, waaronder die Nobelpryswenner Sir Chandrasekhara Venkata Raman (CV Raman), en sy soort protégé, sir Kariamanickam Srinivasa Krishnan. (KS Krishnan).
Lafont het in Bose 'n groot belangstelling in fisika en natuurwetenskappe geïnspireer. Bose het as student begin, maar het vinnig met hom bevriend geraak.
Bose se terugkeer na Indië
Hy het in 1885 na Indië teruggekeer en 'n pos as assistent-professor in fisika aan die Presidency College, die oudste kollege in Calcutta, aangeneem. In sy tyd daar tot 1915 het Bose die rassisme op die werkplek waargeneem: die salarisverskil tussen Indiërs en Britte was 3X! Hy het 'n standvastige protes teen hierdie afskuwelike stelsel gehou deur te weier om die laer salaris vir drie jaar te aanvaar, en in die vierde jaar is hy uiteindelik ten volle betaal, insluitend die agterstand sedert hy aangesluit het!
[Beeldbron:Die Eeufeeskomitee via Wikimedia Commons]
Terwyl hy 'n geweldige onderwyser was en jonger wetenskaplikes versorg het, het Bose ook oorspronklike navorsing hier op die gebied van mikrogolwe begin en eksperimente uitgevoer wat breking, diffraksie en polarisasie behels. Tien jaar nadat hy na Indië teruggekeer het, en terwyl hy nog aan die Presidence College onderwys gegee het, het hy draadlose kommunikasie met radiogolwe getoon, byna twee jaar voordat Marconi dieselfde prestasie behaal het. Hy het ook voorgestel dat daar elektromagnetiese straling vanaf die son bestaan, wat heelwat later in 1944 bevestig is.
Gedurende dieselfde tydperk het hy met Abala Bose getrou, tyd gespaar om wetenskapfiksie oor Bangla te skryf, en ook geïntrigeer geraak deur plante en hul reaksieverskynsels. Hy het getoon dat plantweefsels elektriese reaksies lewer onder die effek van stimuli, net soos by diere.
Hoe Sir Jagadish Chandra Bose bewese plante die lewe het
Danksy sy werk in radiogolwe het Boss miskien begin nadink oor die groter wêreld van fisika, verder as wat met die blote oog voor die hand liggend is. Hy was gefassineer deur die reaksies wat in die mimosa gesien is (die raak-my-nie-plant, nie die skemerkelkie nie!), Wat, wanneer dit aangeraak of geïrriteerd is, reageer met die verskrikking van die blare. Sy nuuskierigheid oor hierdie min verstaanbare wêreld van plante het hom genoop om die reaksies van planne op stimuli te bestudeer. Deur sy werk kon hy die ooreenkomste tussen plante en diere vasstel ten opsigte van reaksie op eksterne stimuli.
In die rigting van hierdie navorsingsgebied was Bose se vlagskip-bydrae die uitvinding van die masjien genaamd die "crescograph", 'n instrument om die groei in plante te meet. Daar is twee dinge in hierdie instrument wat die groei en ontwikkeling van plante help meet, en dit is 'n gerookte glasplaat en 'n aantal kloksgewyse ratte. Die plaat word gemerk na gereelde afstandsintervalle, en die kloksgewyse ratte word gebruik om te meet hoe groei beïnvloed word, asook hoe dit onder verskillende toestande beweeg. Die plaat vang die weerkaatsing van die plant en word gemerk volgens die beweging van die plant. Vir meting word die plant in bromied gedoop, wat giftig is.
[Beeldbron: Biswarup Ganguly via Wikimedia Commons]
Die toestel kan metings in die volgorde van1 / 100.000ste duim! Sir Jagadish Chandra Bose se eerste eksperimente is met 'n blaar, 'n wortel en 'n raap uit sy eie tuin gepluk.
Volgens sy biografie oor Daily Sun:
Die wie's wie van die wetenskaplike gemeenskap het almal op 10 Mei 1901 in die sentrale saal van die Royal Society in Londen bymekaargekom. Almal wou weet hoe Bose sou demonstreer dat plante "gevoelens" het soos ander lewende wesens.
Sir Jagadish Chandra Bose het 'n plant gekies waarvan die mots versigtig tot by die stingels gedoop is in 'n houer gevul met bromiedoplossing, wat as giftig beskou word. Hy steek die kresograaf met die plant in en kyk na die verligte kol op 'n skerm wat die bewegings van die plant wys. Die kol het in 'n slingeragtige beweging begin beweeg met die "pols" van die plant. Toe die bromied begin optree, het die kol binne minute geweldig begin vibreer en uiteindelik tot stilstand gekom, soortgelyk aan 'n dier wat gif veg.
Die geleentheid is met groot waardering begroet, maar sommige fisioloë was nie tevrede nie en het Bose as 'n indringer beskou. Hulle het die eksperiment hardhandig geklop, maar Bose het nie moed opgegee nie en was vol vertroue oor sy bevindinge. Met behulp van die crescograph het hy verder ondersoek ingestel na die reaksie van die plante op ander stimuli soos kunsmis, ligstrale en draadlose golwe. Die instrument het groot lof ontvang, veral van die Path Congress of Science in 1900. Baie fisioloë bevestig ook sy bevindinge later deur gebruik te maak van meer gevorderde instrumente.
Bose self het geskryf: "Oral rondom ons kommunikeer die plante. Ons sien dit net nie raak nie. ' Sy navorsing was ook instrumenteel om mense te help verstaan ​​hoe hulle beter na plante kan omsien, en het ook die weg gebaan vir beter navorsing oor gewasverbouing en beste praktyke in die landbou.
Hy was ook die eerste wat die werking van mikrogolwe in plantweefsels en die veranderinge in die plantmembraanpotensiaal bestudeer het, wat deur hierdie studie bewys het dat plante sensitief is vir pyn en liefde.
Om die kennis van sy leerlinge na die wêreld te versprei, het Bose sy eksperimente en die resultate daarvan beskryf in sy referaat / boek van 1902, "Responses in the Living and Non-Living". Hy het beskryf hoe plante plesier en pyn voel. Onder die effek van prikkels soos aangename en sagte musiek, het die groeispoed van plante toegeneem en afgeneem as dit blootgestel is aan harde of harde musiek. Net so sou plante wat met babas en troeteldiere gepraat word, gelukkiger wees as ander.
Daar word nou ooreengekom dat Sir Jagadish Chandra Bose baie belangrike bydraes gelewer het tot die velde van chronobiologie en sirkadiese ritmes voordat dit eers geskep is.
Rassisme het Sir Jagadish Chandra Bose gevolg waar hy ook al gegaan het
Bose het nie net voor uitdagings te staan ​​gekom om gelyke betaling vir Indiese fakulteitslede te verseker nie, en oopkop vir sy navorsing oor plante gevoelens, is hy weens sy ras dikwels toegang tot laboratoriums en toerusting geweier. Selfs nie in Cambridge, Londen of elders nie, maar net in Indië, waar die Britse Ryk se beheer oor die Indiese onderwysinstellings bykans absoluut was gedurende hul heerskappy. Hy sou gebruik maak van uitgebreide eksperimente in sy 'huis' in Calcutta: 'n klein vertrek wat skaars die nodige toerusting kon bevat.
Na bewering moes hy ook te werk gaan aan die gebrek aan befondsing vir toerusting, en moes hy hom deurgewerk om te verseker dat sy navorsing en wetenskaplike studie nie daaronder sou ly nie.
Tog sou u nie al sy prestasies glo nie
Sir Jagadish Chandra Bose het in 'n moeilike sosiopolitieke omgewing onder konstante rassediskriminasie en in die skaarste aan toerusting en finansiering voortgegaan om baanbrekerswerk op verskeie terreine te doen. Hy het die eerste persoon in die wêreld geword wat halfgeleierverbindings gebruik om radioseine op te spoor.
In plaas daarvan om sy uitvindings in kommersiële winste te omskep, het hy gekies om sy uitvindings bekend te maak, net soos die open source-sagteware vandag werk, om iemand anders in staat te stel om sy navorsing te gebruik en voort te bou. Bose was vroeër nogal sterk daarteen om sy uitvindings te patenteer, en het skaars ooit belangstelling in kommersiële gebruike van sy navorsing uitgespreek en ander aangemoedig om sy werk te gebruik. Hy het besluit om geen persoonlike voordeel te trek uit sy uitvindings nie en het die wetenskap nie net vir homself nagestreef nie, maar ook vir die toepassing daarvan tot voordeel van die mensdom. Maar toe hy toegegee het aan groepsdruk, het hy wel aansoek gedoen vir die patent vir die eerste vastetoestand-diode om elektromagnetiese golwe te ontvang.
Hy het ook uitgebreide studies oor diffraksie, breking en polarisasie uitgevoer en effektief draadlose telegrafie uitgevind. Sir Jagadish Chandra Bose se navorsing oor radiogolwe het daartoe gelei dat hy golwe met baie kort golflengtes kon skep, tot by 5 mm. In dieselfde tydsbestek het Marconi gewerk aan die kommersialisering van sy bevindinge in radiogolwe en om dit aan die Britse posdiens te bemark, terwyl Bose sy navorsing voortgesit het om wetenskaplike belangstelling na te streef. Tot sy krediet erken Marconi die belangrikheid van Bose se werk in sy skrywe. Sir Jagadish Chandra Bose het ook toerusting ontwikkel vir die oordrag, opwekking en ontvangs van radiogolwe. Hy het met galena geëksperimenteer om 'n vroeë soort halfgeleierdiode voor te berei wat gebruik kan word as 'n elektromagnetiese golfdetektor.
Om sy magdom nuuskierighede te bevredig, het hy gedurende sy leeftyd diep in verskeie velde gedelf. Hy het oorgegaan van die studie van fisika na die studie van metale en daarna na plante. Nog een van sy uitvindings was 'n uiters sensitiewe samesteller, 'n toestel om radiogolwe op te spoor. Hy het gevind dat die gebruik van die toestel oor 'n lang tydperk, sonder enige onderbrekings, tot 'n verlies aan sensitiwiteit gelei het. Hierdie verlies kan egter omgekeer word deur die koerier vir 'n geruime tyd ongebruik te laat. Bose het dus tot die gevolgtrekking gekom dat metale besit herinneringe en gevoelens.
Bose het ook 'n toestel ontwikkel om die effek van elektromagnetiese golwe op die nie-lewende en lewende materie te demonstreer.
Sir Jagadish Chandra Bose het twee roemryke boeke geskryf: Reaksie in lewendes en nie-lewendes (1902) en Die senuweemeganisme van plante (1926).
Die eerbewyse wat die groot Indiese wetenskaplike ontvang het, is onder andere Companion of the Order of the Indian Empire in 1903, Ridderskap in 1917, lid van die Weense Akademie vir Wetenskap in 1928, lid van die Finse Vereniging van Wetenskappe en briewe in 1929, stigter van die National Institute of Sciences of India (nou herdoop tot die Indian National Science Academy), metgesel van die Orde van die ster van Indië in 1912, genoot van die Royal Society in 1920, president van die 14de sitting van die Indian Science Congress in 1927, lid van die Volkebond se komitee vir intellektuele samewerking, ens.
Die (relatief) ongesonge nasionale held
Sir Jagadish Chandra Bose se hele leeftyd van 78 jaar was tydens die Britse bewind in Indië, 'n tydperk wat aanleiding gegee het tot legendes soos Gandhi, wat 'n bekende gesig is vir byna almal regoor die wêreld. Op die skaal is Bose 'n minder bekende legende. Tog vorm die een of ander van sy wetenskaplike prestasies en uitvindings die basis van die toerusting en gizmos wat ons elke dag gebruik.
In Brits-Indië was Bose egter veel meer as al sy eerbewyse; hy was 'n bron van inspirasie vir 'n nasie wat andersins gesukkel het vir onafhanklikheid en 'n vars identiteit, in 'n moeilike ekonomiese en politieke klimaat. The Better India skryf oor sy impak op sy goeie vriend en Nobelpryswenner Rabindranath Tagore. Rabindranath Tagore was 'n groot voorstander van Bose se navorsing. In sy gedig vir hom, gepubliseer in Kalpana, was Tagore groot lof oor:
"Uit die Tempel van Wetenskap in die Weste,
ver oor die Indus, o my vriend,
jy het die krans van oorwinning gebring
die nederige kop van die arme Moeder versier ...
Vandag het die moeder seëninge gestuur in woorde van trane,
van hierdie onbekende digter.
Te midde van die groot geleerdes van die Weste, broer,
hierdie woorde sal net tot u ore kom. "
Soos Tagore se woorde voorstel, was Sir Jagadish Chandra Bose vir 'n land onder 'n onderdrukkende koloniale bewind nie net 'n wetenskaplike nie, hy was 'n simbool van nasionale trots. Bose het ook altyd sy verantwoordelikheid as wetenskaplike erken om die nasionale trots van sy land te laat herleef. In 'n brief aan Tagore skryf hy:
'Ek leef met die lewenskrag van die moeder Aarde, ek het voorspoedig gemaak met die liefde van my landgenote. Eeue lank word die offervuur ​​van Indië se verligting aan die brand gehou, miljoene Indiërs beskerm dit met hul lewens, waarvan 'n klein vonkel die land deur my bereik het. '
[Beeldbron: Google Doodle]
Vir 'n land wat deur 'n identiteitskrisis gegaan het, was Sir Jagadish Chandra Bose 'n bron van groot nasionale trots en hoop. Voor sy dood in 1937 het hy die Bose-instituut in Calcutta gestig, hoofsaaklik gewy aan die studie van plante.
Bose Institute [Beeldbron:Patrick Geddes via Wikimedia Commons]
Hy is baie gehelp in sy ambisieuse en edele poging, sowel finansieel as andersins, deur Tagore. Vandag doen hierdie Instituut ook navorsing op verskeie ander terreine. Volgens hul webwerf:
Die Instituut is gestig met die doel om volledig te ondersoek na "die vele en immer openende probleme van die ontluikende wetenskap, wat sowel die lewe as die nie-lewe insluit". Bose se vroeë loopbaan het baie wonderlike vindingryke en baanbrekende eksperimente oor elektromagnetisme ingesluit, wat, volgens JJ Thomson se woorde, 'die begin van die herlewing in Indië, van belang in navorsing in die Fisiese Wetenskappe' was, en die gemeenskaplikheid van die reaksie van plante en anorganiese materiale tot elektriese en meganiese stimuli.
Om sy prestasies op die gebied van draadlose telekommunikasie te herken, is 'n impakkrater aan die oorkant van die maan na Bose vernoem. Die Bose-krater het 'n gerapporteerde deursnee van 91 kilometer. Die buitenste rand is verslyt en die rande word afgerond deur botsings, alhoewel die vorm van die terrein goed behoue ​​gebly het.
[Beeldbron:AshLin via Wikimedia Commons]
Interessant genoeg is een huldeblyk wat verkeerdelik aan hom toegeskryf word, die benaming van Bose Corporation, 'n Amerikaanse firma wat klanktoerusting ontwerp en verkoop. Bose Corp is eintlik vernoem na die stigter Amar Bose, 'n ingenieur, akademikus en entrepreneur. Alhoewel hy waarskynlik sy afkoms met Sir Jagadish Chandra Bose deel, is die twee nie verwant nie.
Vandag is die legende miskien nie fisies by ons nie, maar sy nalatenskap sal bestaan. Verskeie wetenskaplikes steun sy werk aan plante met meer gesofistikeerde toerusting en metodes. Terselfdertyd probeer wetenskaplikes ook om die raaisel van die veranderinge op molekulêre vlak wat binne plante voorkom, te ontrafel wat aanleiding gee tot die verskillende reaksies op verskillende stimuli, soos lig, aanraking en klank.
Sir Jagadish Chandra Bose sal steeds 'n unieke plek in die geskiedenis van die moderne wetenskap beklee.