Grondboontjies of grondboontjies * Oor plante
Grondboontjies of grondboontjies
grondboontjiebotter (Lat. Arachis) - die generiese naam van plante uit die peulgewasfamilie (Fabaceae) Grondboontjies - een van die min gekweekte plante wat besitgeocarpy - die ontwikkeling van vrugte in die aarde. By grondboontjies, as selfbestuiwing, is kruisbestuiwing onbeduidend, bereik dit 1-6% en is dit slegs moontlik as gevolg van blaaspootjies en ander klein insekte. Die blom begin van onder af. In simbiose met grondboontjies ontwikkel 'n sampioen-mycelium op die dop van die fetus, wat oorgedra word as dit met boontjies of dele van die boontjie gesaai word. Daar word opgemerk dat dit boontjiegroei bevorder.
Boontjies is 1-6 cm lank, enkelkamer, die aantal sade in bone is 1-6 (gewoonlik 1-3). Die kleur van die saadjas is rooi, bruin, minder gereeld wit of ander skakerings. Na bestuiwing en bevrugting groei die onderste deel van die eierstok en verander dit in 'n vrugbare sprong van gynofoor, wat aanvanklik opwaarts groei, en dan sy rigting na die grond verander, dit bereik en verdiep na die nat laag, en vorm die fetus.
Gynofore wat nie die grond bereik het nie of nie daarin binnedring het nie, sterf met die eierstok. In die reël lewer blomme op 'n hoogte van meer as 20 cm geen vrugte nie. Agrotegniese tegnieke (kunsmisstowwe, stimulante, ens.), Wat die groeitempo van gynofor kan versnel, die aantal onderontwikkelde bone verminder en die opbrengs verhoog.
Die naam grondboontjies is waarskynlik afgelei van Grieks. αράχνη is 'n spinnekop, soortgelyk aan die netpatroon van vrugte met 'n spinnerak.
Die oorsprong van grondboontjies
Kenmerke van grondboontjieplantegroei
Die gebruik van grondboontjies
Groeiende grondboontjies binne
Die tuisland van grondboontjies is Suid-Amerika (Argentinië en Bolivia), vanwaar dit na Indië en Japan, die Filippyne en Madagaskar gekom het. Die Portugese het grondboontjies na China gebring, wat in 1560 hul kolonie in Canton gevestig het. In Afrika ingestel in die XVI eeu. op Amerikaanse slawe. Daar word geglo dat grondboontjies vir die eerste keer vanaf Brasilië na Guinee gebring word. Senegal, Nigerië, Kongo word beskou as sekondêre genetiese sentra van grondboontjies. Inheemse inwoners het geleer hoe om eetbare olie uit grondboontjiesaad te onttrek, en die gesaaide gebied het vinnig begin toeneem.
Die eerste land wat grondboontjies as 'n uitvoergewas verbou, is Senegal. In 1840 word 10 sakke (722 kg) grondboontjies uit die distrik Rufisk na Rouen (Frankryk) uitgevoer vir verwerking in botter. Sedertdien word gereelde uitvoer van grondboontjies uit Wes-Afrikaanse lande gevestig.
Van Indië en China het grondboontjies na Spanje, Frankryk, Italië gekom, waar hulle die naam "Chinese neut" gekry het. In die VSA het grondboontjies eers in die middel van die XIX eeu versprei. na die Burgeroorlog tussen Noord en Suid. Katoen is destyds erg beïnvloed deur die katoenkalander, en boere het begin om katoen met grondboontjiegewasse te vervang.
Grondboontjies is in 1792 vanaf Turkye na Rusland gebring. Die eerste pogings om dit aan te pas, is in 1825 in die Odessa Botaniese Tuin aangewend. Grondboontjies word tans in klein gebiede in die republieke van Sentraal-Asië en die Kaukasus, in die suide van die Oekraïne en in die Noord-Kaukasus gesaai.
In Indië word grondboontjies vir 3-4 jaar op een plek verbou. Onder droë toestande (in die staat Tamil Nadu), word grondboontjies in 'n wisselbou gewissel met gierst, mielies, katoen, sesamsade en op besproeide lande met rys, aartappels en groente. Gewasopbrengste na grondboontjies neem toe tot 30%, katoen na grondboontjies verhoog opbrengste tot 45% in vergelyking met saai na sorghum. In Indië word baie variëteite en populasies van bosboontjies en kruipende soorte verbou.
In Afrika groei die grondboontjies die beste tussen 8 en 14 ° C. sh., waar die grond en klimaatstoestande die beste ooreenstem met die biologiese eienskappe daarvan. Daar is 4 sones in hierdie gordel:
1) Sahel sone. Van 150 tot 400 mm neerslag val hier, die gemiddelde maandelikse lugtemperatuur is 20.9-34 ° C. Die gronde van die sone is gewoonlik sanderig, sonder kleideeltjies. 'N Laag sand bereik 'n paar meter. Daar is ook stowwerige (wat 3-4% klei bevat), 'n rooierige kleur van die grond, met 'n pH van 6-7. Hierdie gronde is die beste vir grondboontjies.
Grondvoorbereiding vir die saai van grondboontjies in die Sahel-sone begin middel Maart en duur tot middel Junie. Grondboontjies word middel Junie gesaai en in die middel van September geoes en duur dit tot middel Januarie, wanneer reën val. In die Sahel-gebied word eiesoortige grondboontjies verbou;
2) Soedanese sone. Geleë tussen 7-8 ° C. sh., sy breedte is ongeveer 700 km. Dit beslaan 'n beduidende deel van die gebied van Senegal, Gambië, Guinee, Mali. Die gemiddelde maandelikse temperatuur is 21,3-35,4 ° C. Grond is ferralliet (rooibruin), pH 5,6-6,0, dikte van die humushorison 15-25 cm met 'n humusinhoud van tot 1%. In die Soedan-gebied word die middel-seisoenvariëteite in klein gebiede verbou;
3) Guineesone. Sluit 'n deel van die gebied van Senegal, die suidelike streke van Guinee, Nigerië en verskeie ander lande in. Hier val tot 1 500 mm neerslag jaarliks. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 25-26 ° C. Grond is rooi en geel ferralliet, ryk aan humus, pH onder 5,0. In hierdie gebied word grondboontjies oral gekweek vanaf vroeë rypwording tot laat rypwordende variëteite;
4) Subkanale sone. Sluit die kusgebiede van Senegal en Kaap Verde in. Neerslag is 400-800 mm per jaar. Die gemiddelde maandelikse temperatuur is 21,3-28,0 ° C. Die belangrikste gronde is moerasagtige, sout-mangrove. Grondboontjies in die sone word slegs in klein gebiede verbou.
In Wes-Afrika behoort gekweekte variëteite tot drie hoofvariëteite - Virginia, Valencia, Spaans.
Grondboontjies in Wes-Afrikaanse lande in 'n gemengde kultuur word met sorghum, mielies, pennysetum en katoen gesaai.
In skoon gewasse vind die volgende wisselbou plaas:
1) grondboontjies - sorghum - grondboontjies - sorghum - grondboontjies - braak 5 jaar;
2) sorghum - pennisetum 2 jaar - grondboontjies 2 jaar - braak 10 jaar;
3) vigna - sorghum 2 jaar - grondboontjies - pennisetum - grondboontjies - braak 10-15 jaar;
4) sorghum - grondboontjies - sorghum - grondboontjies - braak 5 jaar.
Die grond vir die saai van grondboontjies word op 'n diepte van 10 cm behandel; grondboontjies word gewoonlik sonder kunsmis gekweek en kry 'n boonopbrengs van 1,2-1,3 t / ha, en met die toevoeging van stikstof, fosfor, kalium (100-150 kg per 1 ha), styg die opbrengs tot 2,3 t / ha.
Saai en plant
Die saaityd is gekoppel aan die reënseisoen (gewoonlik in Junie - begin Julie). Die saadplasingsdiepte is 5-7 cm, op klam gronde tot 3 cm, en op klam gronde word geskilde sade altyd gesaai.
Die saadtempo van sade hang af van die variëteit en is 60-80 kg / ha. Soorte wat vroeg ryp word (Spaans en Valencia) saai 160-180 duisend sade per 1 ha. Laat ryp variëteite (Virginia) - 110 duisend sade elk. Die saaipatroon is 40-50-60 × 10-12 cm. Gewasversorging bestaan ​​uit die onkruid van die onkruid en die ry-spasies los.
Handmatige skoonmaak, 3-4 maande na vroeë saai en 5-6 maande van die laat saai. Daar is grondboontjiehysers op verskillende trekkrag (1-2 en 4 ry). Die droging duur 'n paar weke, en na droging word die bone met die hand afgebreek of met behulp van eenvoudige toestelle. Die geskeide bone word uiteindelik gedroog.
Die afgelope paar jaar neem die produksie van grondboontjies in die wêreld voortdurend toe weens die toename in gesaaide gebiede, die gebruik van hoogopbrengste rasse, kunsmis, chemikalieë, besproeiing, asook die verbetering van oesmasjiene. Grondboontjies in die wêreld beslaan ongeveer 19 miljoen hektaar.
Toonaangewende lande vir die produksie van grondboontjies: Indië (ongeveer 7,2 miljoen hektaar), China, Indonesië, Mianmar. Die tweede plek in die wêreld se grondboonproduksie behoort aan die lande van Afrika (ongeveer 6 miljoen hektaar). In die ekonomieë van Senegal, Nigerië, Tanzanië, Mosambiek, Uganda, Niger en verskeie ander lande is grondboontjies van die grootste belang. Op die Amerikaanse vasteland is die grootste gebiede in Brasilië, Argentinië, Mexiko en die VSA.
Grondboontjies, of grondboontjies (Arachis hypogaea L), word hoofsaaklik verbou om eetbare olie uit sy sade te produseer. Grondboontjiesaad bevat gemiddeld 53% olie. Grondboontjies is net so proteïeninhoud soja. Van 1 ton geskilde grondboontjiesaad word gemiddeld 226-317 kg olie verkry. Dit behoort tot die groep semi-droë olies (jodiumnommer 90-103), dit word hoofsaaklik in die inmaak- en suikerbedryf gebruik. Gemaalde grondboontjiesaad dien as toevoeging tot sjokoladeproduksie. Geroosterde sade word geëet, en in gefragmenteerde vorm, by baie suikerprodukte gevoeg.
Variëteite van voedsel moet nie 'n boontjegeur hê nie. Koek- en grondboontjietoppe (hooi) word vir veevoer gebruik. Tops bevat tot 11% proteïen en is nie minderwaardig as voedings- en klawersoorte nie. Die vooruitsig op die gelyktydige gebruik van bome en vrugte word weerspieël in die verbouing van grondboontjies in die Verenigde State as 'n weidingsgewas vir beeste en varke.
Nie-oordraagbare grondboontjiesiekte veroorsaak deur minerale tekorte
Yster. Grondboontjies is baie sensitief vir 'n gebrek aan yster in die grond. Met 'n gebrek aan yster verskyn intense chlorose op die jongste blare van plante. Eerstens verskyn marginale chlorose van die blare, wat geleidelik in die tussenruimte versprei, terwyl die weefsel langs die are 'n groen kleur behou. Met 'n groot gebrek aan yster, kry die blare 'n liggeel of roomkleur. Nekrose verskyn geleidelik, eers in die vorm van afsonderlike kolle, en dan vorm dit wye nekrotiese gebiede wanneer hulle saamsmelt. By 'n baie groot gebrek aan yster, sterf plante, en saai word baie verdunner.
Ystertekort in die belangrikste gebiede van grondboontjiebewerking is 'n gevolg van die hoë inhoud van karbonate in die grond, wat die opname van yster belemmer en metaboliese steurings by plante veroorsaak. Ystertekort word opgemerk op sterk gekompakteerde gronde, met 'n slegte deurlugting, met 'n oorvloedige natmaak, stresvolle temperature, 'n oormaat nitraat stikstof, of met 'n hoë hoeveelheid fosfaat kunsmisstowwe.
Beheermaatreëls. Korrekte sonering, met inagneming van kulturele vereistes; die verbouing van variëteite wat baie verdraagsaam is vir die teenwoordigheid van kalsium in die grond, byvoorbeeld Orpheus en Rositsa; bekendstelling van die middel Kugopleks 40 kg / ha.
Grondboontjiebotter poeieragtige skimmel
Die siekte kom algemeen voor in die groei van grondboontjies, maar die skadelikheid daarvan wissel per jaar.
simptome Die eerste tekens van die siekte verskyn in die vorm van enkele kolle aan weerskante van die blare, bedek met poeieragtige deklaag, met meer gereeld plaak aan die bokant van die blare. Geleidelik groei die kolle en bedek die hele blaar, wat geel word, en droog dan uit. 'N Soortgelyke spotting ontwikkel op die stingels en knoppe wat doodgaan sonder om bo die grondoppervlak te verskyn.
Daar word aanvaar dat die patogeen hiberneer in die vorm van mycelium op die oorblyfsels van wilde gashere.
Voorwaardes vir die ontwikkeling van die siekte. Die siekte ontwikkel in 'n wye verskeidenheid van temperatuur (0-35 ° С) en humiditeit (0-100%). Die ontwikkeling daarvan is waarskynlik afhanklik van 'n sekere kombinasie van basiese omgewingsfaktore.
Beheermaatreëls. Verbouing op 'n hoë landbou-agtergrond. Behandeling met swamdoders word gewoonlik nie gebruik nie, maar met ernstige skade aan die kultuur word kontakchemikalieë of sistemiese middels gebruik.
Phyllosticosis, of grondboontjieblaarvlek
Phyllosticosis is alomteenwoordig, maar die erns daarvan is weglaatbaar.
simptome. Eerstens vorm daar baie klein, bruin kolle op die blare, wat tot 5-6 mm in deursnee word. Hul middel word geleidelik helderder, swart pikniede vorm daarop, en die grens van die plek behou 'n violetbruin kleur. Met 'n ernstige letsel word die weefsel tussen die kolle geel en geleidelik nekroties. Die siekte ontwikkel laat - aan die einde van die groeiseisoen.
patogeen. Die swam Phyllosticta arachidis M. Ghochr.
Die patogeen-ontwikkelingsiklus. Die patogeen word in die aangetaste plantrommel in die grond gestoor.
Voorwaardes vir die ontwikkeling van die siekte. In nat weer word 'n sterk ontwikkeling van die siekte waargeneem drup-vloeibare vog bevorder die vrystelling en verspreiding van die patogeen, sowel as die infeksie van plante.
Beheermaatreëls. Voldoening aan 'n 2-3-jaar wisselbou met ruimtelike isolasie van die vorige jaar se gewasse. Met ernstige infeksie word breëspektrum swamdoders gebruik. Die vernietiging van plantreste aan die einde van die groeiseisoen deur die regte bewerking.
Alternariosis, of swartvlek van grondboontjieblare
Die siekte manifesteer in sommige jare en die skadelikheid daarvan is weglaatbaar.
simptome. Aan die rande van die oudste blare ontwikkel afgeronde swart kolle 10-15 mm in deursnee. Met 'n groot mate van skade, smelt die kolle saam, en die rande van die blare is nekroties. In nat weer verskyn 'n digte swart laag sampioen op die kolle. Die veroorsakende middel kan ook tydens die rypwording en onmiddellik voor die oes op die vrugte ontwikkel en net op die pamflette van die boontjies sit.
patogeen. Swartblaarvlek veroorsaak deur swam Alternaria(Fr.) Keissl.
Ontwikkelingsiklus. Die patogeen word in plantrommel en in die grond gestoor.
Voorwaardes vir die ontwikkeling van die siekte. Die swam is 'n swak parasiet wat verouderde plantweefsels besmet. Aan die einde van die plantegroei word 'n sterk ontwikkeling van die siekte gevestig in matige warm en vogtige weer.
Beheermaatreëls. Verbouing met hoë landboutegnologie om die weerstand teen patogeen te verhoog. Tydige oes.
simptome. By jong plante manifesteer die siekte in die vorm van wortel- of basale verrotting, wat groei-remming, geelheid en vinnige dood van plante veroorsaak. Na 'n periode van onderdrukking ontwikkel die siekte met hernude groeikrag tydens die blom en die lê van die eerste vrugte. Plante word geel, verwelk en gewoonlik nekroties voor oes. Die wortels van die aangetaste plante verdonker en verrot, en aan die basis van die stamblokkies ligte mycelium ontwikkel. Vrugte word nie gevorm nie, en as hulle gevorm word, dan is hulle klein en onderontwikkeld. Die sade is ligkleurig, slap, en in nat weer bedek met ligte mycelium, gekonsentreer naby die embrio. Die embrio van die aangetaste sade word baie donker, nekroties en het 'n lae ontkiemingsenergie.
'N Ander soort skade is ook moontlik, wat manifesteer aan die einde van die groeiseisoen (voordat dit geoes word) in die vorm van vlekke op die pamflette van boontjies, van verskillende groottes, wat klein of diep maagsere word, wat veroorsaak dat hulle smelt. Vlekke en ulkusse van verskillende vorms vorm ook op die sade.
Ontwikkelingsiklus. Bogenoemde patogene is grondvormende spesies wat in die grond aanhou. As hulle kontak met die wortels van vatbare plante vorm, vorm dit die fokus van die siekte. Hulle kan met sade versprei, waarin hulle in die vorm van 'n miselium is wat in die saadbedekking gekonsentreer is.
Voorwaardes vir die ontwikkeling van die siekte. Die eerste soort fusariosis - trageomikose ontwikkel sterk gedurende periodes met hoë temperatuur, lae relatiewe humiditeit en klein neerslag. Die tweede soort, wat manifesteer as verrotting van boontjies en sade, word tydens lang oes seisoen tydens lang nat en koel weer waargeneem.
Beheermaatreëls. Voldoening aan 'n 3-4 jaar wisselbou. Sade van gesonde werwe kry. Hoë landboutegnologie vir die groei van grondboontjies, insluitend vroeë datums, optimale diepte en digtheid van saai. Tydige skoonmaak.
simptome. Tekens van die siekte verskyn vanaf die begin van blomplante tot hul oes. Aan die bokante of rande van die blare vorm spreiende, oulike beperkte, roesbruin kolle wat op die blare van die blare na die stingels beweeg. Die boonste deel vervaag en sterf. Geaffekteerde plante vorm nie vrugte nie, of die eierstokke bly klein en steriel. Met 'n laat letsel lê die patogeen op die pamflette van die boontjies en vorm dit 'n digte grys deklaag van die swam. Die boontjies bly klein, vervorm, en die sade is swak.
patogeen. sampioen SccklerotiniaarachidisHanzawa.
Ontwikkelingsiklus. Die patogeen word in puin, grond en sade geberg.Besmetting is deur wonde.
Voorwaardes vir die ontwikkeling van die siekte. Die ontwikkeling van die siekte bevoordeel warm en vogtige weer in die laat somer.
Beheermaatreëls. Kweek grondboontjies op 'n hoë landbou-agtergrond. Die einde van besproeiing 1-1,5 maande voor oes, tydige oes.
Die kweek van grondboontjies binne is 'n uiters interessante en terselfdertyd ongekompliseerde ervaring. U kan albei geskilde neute plant (natuurlik glad nie gebraai nie!) En die hele vrugte, nadat u die broos blare gedruk het, sodat hulle effens kraak. Ek sal u aanraai om beide tegelyk te gebruik - ten minste ter wille van die nuuskierigheid: wat sal vroeër gebeur?
Die saad word dadelik geplant in 'n groot pot waarin u die plant gaan hou, sodat u nie verder plant. Plant 'n paar sade tot 'n diepte van 2 cm in die middel van die pot, gevul met 'n ligte aardmengsel, giet, bedek met 'n plastieksak met gate vir ventilasie en plaas op 'n warm, helder plek. Vir suksesvolle ontkieming moet die temperatuur voldoende hoog wees, minstens +20 ° C.
Kontroleer die grond gereeld om te voorkom dat dit uitdroog, maar vermy oormatige vog. Met gereelde bespuiting kan natgemaak word met 'n interval van 10-14 dae. Na 2-3 weke verskyn spruite, wat lyk soos klawer. Met verloop van tyd is dit wenslik om uit te dun, en laat 3-4 van die kragtigste plante oor.
Grondboontjies het warmte en lig nodig om suksesvol te kan groei, dus dit is die beste om dit op 'n sonnige vensterbank te hou. Namate die plant groei, sal die aarde in die pot vinniger droog word, en die water moet dienooreenkomstig verhoog word. Soggens en saans is dit raadsaam om die blare met kamertemperatuur met water te spuit. Dit is ongewens om die grond droog te maak; grondboontjies reageer baie pynlik op 'n gebrek aan vog.
Op warm somerdae kan die plant op die balkon geplaas word. Bemesting van grondboontjies is opsioneel, dit is baie onpretensieus, maar as u die groei wil versnel, voer dit dan met die mees algemene kunsmis vir binnenshuise plante.
Ongeveer 45 dae na opkoms sal u binnenshuise grondboontjies bedek wees met goudgeel blomme wat soos soet ertjieblomme in die vorm lyk, en as boontjies op hul plek verskyn, kan die water verminder word. Hierdie periode van plantlewe is die interessantste. Voetjies met vrugte sal na die grond toe neig, en uiteindelik sal die vrugte in die grond verdwyn, waar dit ten volle ryp sal word.
Onder kamertoestande kan u 'n goeie oes kry, veral as u saad in Maart-April plant, in welke geval die plant genoeg tyd sal hê om te blom en te vrugtig te wees. As u op die eerste poging nie slaag nie, is dit die moeite werd om weer te probeer. Indien verkies, kan u gedurende die blomperiode u troeteldier help en kunsmatige bestuiwing produseer deur stuifmeel van een blom na die ander met 'n kwas oor te dra.
Galina Goodwin. "Middag" tuinier. grondboontjiebotter // In die World of Plants No. 6, 2004. - pp. 44-45.
Atlas van gewassiektes. Deel 4. Siektes van industriële gewasse / Yordanka Stancheva - Sofia-Moskou:. PENSOFT Publishing House, 2003. - 186 bl., Ill.
Kyk die video: Beamng drive аварии самолетов - Двигатель вышел из строя! Мы падаем - Авиакатастрофы подборка (Mei 2021).