In die eerste tye van sy reise, in die eerste gretige ekstase van die terug gewonne vryheid, moes Goldmund eers weer leer om die hawelose en tydlose lewe van die reisigers te lewe.
`n Vabond kann delikaat of rof wees, bekwaam of onbeholpe, dapper of vreesagtig, altyd leef hy in die eerste dae, voor die begin van alle wêreldgeskiedenis, altyd word sy lewe van ‘n paar eenvoudige drange en behoeftes gelei.
Hy kan slim wees of dom, hy kann diep in homself wetend wees, hoe gebreklik en vergangklik alle lewe is en hoe arm en vreesbevange alles lewend hul bietjie warm bloed deur die ys van die ruimtes dra, of hy kan bloot kinderlik en gulsig die bevele van sy arm maag volg – altyd is hy die teenstaander en doodsvyand van die besitter en gevestigde, wat hom haat, verag en vrees, want hy wil nie aan dit alles herinner word nie: nie aan die vlugtigheid van alles wat is nie, aan die konstante wegkwyn van alle lewe, en die meedoënlose ysige dood, wat rondom ons die ruimte vervul.