Slote in die Wesfront - Geskiedenis Podcasts - 2022
Slootoorlogvoering in die Eerste Wêreldoorlog
Slootoorlogvoering vind plaas wanneer 'n rewolusie in vuurkrag nie ooreenstem met soortgelyke vooruitgang in mobiliteit nie, wat lei tot 'n uitmergelende vorm van oorlogvoering waarin die verdediger die voordeel inhou. Militêre taktiek wat voor die Eerste Wêreldoorlog ontwikkel is, het nie tred gehou met die vooruitgang in tegnologie nie en het uitgedien geraak. Hierdie vooruitgang het die skepping van sterk verdedigingstelsels moontlik gemaak, wat outydse militêre taktiek gedurende die grootste deel van die oorlog nie kon deurbreek nie. Doringdraad was 'n beduidende belemmering vir menige infanterievooruitgang, terwyl artillerie baie dodeliker as in die 1870's, tesame met masjiengewere, die kruising van oop grond uiters moeilik gemaak het. Bevelvoerders aan beide kante het nie taktiek ontwikkel om vasgemaakte posisies te breek sonder groot ongevalle nie. Maar mettertyd het tegnologie nuwe aanvallende wapens begin vervaardig, soos gasoorlogvoering en die tenk.
Aan die Westelike Front in 1914–18 het albei kante uitgebreide sloot- en uitgrawingstelsels gebou wat teenoor mekaar langs 'n front gekant is, beskerm teen aanvalle deur doringdraad, myne en ander hindernisse. Die gebied tussen opponerende slootlyne (bekend as 'n mens se land is nie ten volle blootgestel aan artillerievuur van beide kante. Aanvalle, selfs al was dit suksesvol, het dikwels ernstige ongevalle opgedoen.
Net na die Eerste Slag van die Marne (5-12 September 1914), het Entente en Duitse magte herhaaldelik probeer om na die noorde te maneuveer in 'n poging om mekaar te oorheers, 'n strategie wat bekend gestaan ​​het as die " Race to the Sea. & #8221 Toe hierdie flankerende pogings misluk, was die opponerende magte spoedig voor 'n ononderbroke lyn van gevestigde posisies van Lorraine tot by die Britse kus in Brittanje. Frankryk wou die offensief aanpak terwyl Duitsland die besette gebiede verdedig. Gevolglik was Duitse loopgrawe baie beter gebou as dié van hul vyand. Anglo-Franse loopgrawe was slegs bedoel om hedendaags te wees voordat hul magte deur die Duitse verdediging breek.
Slootoorlogvoering het aan die Westelike Front van laat 1914 geheers totdat die Duitsers hul Lente -offensief op 21 Maart 1918 begin het. Na die opbou van magte in 1915 het die Westelike Front 'n gestampte stryd tussen gelykes geword wat deur uitputting beslis moes word. Die klein, geïmproviseerde loopgrawe van die eerste paar maande het dieper en ingewikkelder geword en geleidelik uitgebreide gebiede van ineenstortende verdedigingswerke geword. Hulle weerstaan ​​beide artillerie -bombardemente en massale infanterie -aanvalle. Skepvaste uitgrawings het 'n hoë prioriteit geword. Frontaanvalle en hul gepaardgaande ongevalle het onvermydelik geraak omdat die deurlopende loopgrawe geen oop flanke gehad het nie. Die ongevalle van die verdedigers stem ooreen met die van die aanvallers, aangesien groot reserwes in duur teenaanvalle bestee is of blootgestel is aan die aanvallers se massiewe artillerie. Daar was periodes waarin rigiede loopgraafoorlogvoering gebreek het, soos tydens die Slag van die Somme, maar die lyne het nooit baie ver beweeg nie. Die oorlog sou gewen word deur die kant wat die laaste reserwes aan die Westelike Front kon oorgee.
Nie een van die twee partye het 'n beslissende slag vir die volgende twee jaar gelewer nie. Gedurende 1915–17 het die Britse Ryk en Frankryk meer lyde as Duitsland gely weens die strategiese en taktiese standpunte wat die partye gekies het. Strategies, terwyl die Duitsers slegs een groot offensief uitgevoer het, het die Geallieerdes verskeie pogings aangewend om deur die Duitse lyne te breek.
In Februarie 1916 val die Duitsers die Franse verdedigingsposisies by Verdun aan. Tot in Desember 1916 het die stryd aanvanklike Duitse winste behaal voordat Franse teenaanvalle hulle naby hul beginpunt teruggekeer het. Die slagoffers was groter vir die Franse, maar die Duitsers het ook erg gebloei, met tussen 700,000 en 975,000 slagoffers tussen die twee vegters. Verdun het 'n simbool geword van Franse vasberadenheid en selfopoffering.
Die Slag van die Somme was 'n Anglo-Franse offensief van Julie tot November 1916. Met die opening van hierdie offensief (1 Julie 1916) het die Britse weermag die bloedigste dag in sy geskiedenis verduur en 57,470 slagoffers, insluitend 19,240 dood, op die eerste dag alleen. Die hele Somme -offensief het die Britse leër sowat 420 000 slagoffers gekos. Die Franse het nog 'n geskatte 200,000 slagoffers gely en die Duitsers na raming 500,000.
Die laaste grootskaalse offensief van hierdie tydperk was 'n Britse aanval (met Franse steun) by Passchendaele (Julie-November 1917). Hierdie offensief het met groot belofte vir die Geallieerdes begin voordat dit in die modder van Oktober neergedaal het. Ongevalle, hoewel betwis, was ongeveer gelyk aan ongeveer 200 000–400 000 per kant.
Hierdie jare lange loopgraafoorlog in die Weste het geen groot uitruilings van gebiede gehad nie, en word gevolglik dikwels as staties en onveranderlik beskou. Gedurende hierdie tydperk het die Britse, Franse en Duitse taktiek egter voortdurend ontwikkel om nuwe uitdagings op die slagveld die hoof te bied.
Trench Warfare: Slote van die 11de Cheshire-regiment in Ovillers-la-Boisselle, aan die Somme, Julie 1916. Een wagter hou wag terwyl die ander slaap. Foto deur Ernest Brooks.
'N Slootstelsel kan eenvoudig begin as 'n versameling jakkalsgate wat vinnig deur troepe gegrawe word met hul verskansende gereedskap. Hierdie gate kan later verdiep word sodat 'n soldaat veilig in een daarvan kan opstaan, en die individuele jakkalsgate kan verbind word deur vlak kruipgrawe. Vanaf hierdie begin kan 'n stelsel van meer permanente veldvestings gebou word. By die maak van 'n sloot word grond uit die opgrawing gebruik om verhoogde borste te maak wat voor en agter die sloot loop. Binne die loopgraaf is daar vuurposisies langs 'n verhoogde trappie wat 'n vuurstap genoem word, en eendeborde word op die dikwels modderige bodem van die sloot geplaas om 'n veilige voet te verseker.
Die taktiese voorouer van moderne loopgraafoorlogvoering was die stelsel van geleidelik uitgebreide loopgrawe wat deur die Franse militêre ingenieur Sébastien Le Prestre de Vauban ontwikkel is vir die aanval op vestings in die 17de eeu. Die loopgrawe was maar net 'n deel van die gevegskuns totdat die toenemende vuurkrag van handwapens en kanonne aan beide kante gedwing het om van die loopgrawe gebruik te maak in die Amerikaanse burgeroorlog (1861–65). Die loopgrawe van die operasionele teater van Petersburg - Richmond in die laaste maande van die oorlog was die belangrikste voorbeeld van loopgraafoorlogvoering in die 19de eeu.
Trench Warfare aan die Westelike Front, 1914-1918:
Uitputtingoorlogsvoering is 'n militêre strategie waarin 'n strydlustige poog om 'n oorlog te wen deur die vyand tot 'n val te bring deur voortdurende verliese aan personeel en materiaal. Die oorlog sal gewoonlik met meer sulke hulpbronne aan die kant gewen word.
Die Eerste Wêreldoorlog het met beweging begin: 'n reeks mobilisasies in lande wat onder verdragsverpligtinge gebonde was.
Die proses is veroorsaak deur die sluipmoord in Sarajevo in Junie 1914 op 'n Oostenrykse aartshertog deur 'n Serwiese nasionalis.
Oostenryk-Hongarye verklaar oorlog teen Serwië (28 Julie)
Op 31 Julie het Rusland sy weermag gemobiliseer om Serwië te help.
Rusland het geen spoorweë nie, en dus voorspel Duitsland dat dit weke sal neem om hul weermag gereed te maak.
Franse was bang om in die minderheid in 'n oorlog met Duitsland te wees, en mobiliseer so vinnig.
Deur Russiese onbeweeglikheid as 'n verskoning te gebruik, verklaar Duitsland oorlog op Rusland op die 1ste Augustus en Frankryk op die 3de.
België het besluit om Duitsland nie deur sy grense toe te laat om na Frankryk te kom nie.
Duitsland het oorlog teen hulle verklaar.
Bevestiging en die bou van verdedigingstelsels:
Die Duitse aanvalsplan in die weste is in 1905 vir die eerste keer opgestel deur Alfred von Schlieffen, wat die hoof van die weermag se algemene staf was.
Hierdie plan is verder gewysig deur Helmuth von Moltke, en die plan was om Frankryk binne 6 weke te verslaan.
'N Deel van die Duitse leër sou die Franse langs die grens in Elsas-Lorraine vasbind, terwyl die belangrikste Duitse mag in die weste, deur België en Frankryk aangeval het om Parys te omsingel.
Die plan was daarop gemik om die sterk Franse verdediging te vermy.
Bewegingsveldtog sal paaie en spoorweë gebruik.
Die Duitse spoorweë was uitgebreid, en die sleutels was gerig op Frankryk.
Duitsland sal moontlik op twee fronte moet veg, maar het gehoop dat Rusland stadiger sal mobiliseer.
Russe val binne drie weke aan en verloor teen Duitsland tydens die slag van Tannenberg.
French beplan ook om aan te val:
800 000 soldate sou na Elzas-Lorraine na Duitsland vorder.
Klein Britse ekspedisiemag het 'n posisie in België ingeneem rondom die stad Mons.
Sy rol was verdedigend.
Die Franse wou egter 'n Napoleontiese styl hê, wat tot oorwinning sou styg.
Duitsers het deur België getrek en Brussel op 20 Augustus ingeneem.
Volgens Masterplan moes die Duitse 1ste leër gedurende die eerste 3 weke 15 myl per dag aflê.
Dit was te vinnig, selfs vir Duitsland.
Troepe druk te vinnig voor hul spoorwegvoorraad.
Hoe verder hulle gestoot het, hoe erger was die aanbodprobleme.
Veldkombuise kon nie byhou nie en diere het honger gely.
In 1914 het leërs sterk op perde staatgemaak en die Britte het ongeveer soveel hooi en hawer as ammunisie na Frankryk geneem.
Die Duitsers het uitgehonger geraak en so het die opmars gehaal.
Franse het probeer om die Duitse sentrum in die Ardennenbosgebied aan te val; die verliese was ernstig nadat dit deur moderne vuurkrag deur masjiengewere en artillerie gesny is.
Teen 29 Augustus het die Franse meer as 250,000 slagoffers verloor, wat twee keer meer was as die totale BEF.
Bestaan ​​uit Sir Douglas Haig se 1st Army Corps en Sir Horace Smith-Dorrien 2nd Army Corps.
Bewegingsoorlog het vinnig 'n uitputtings- en verdedigingsoorlog geword.
Duitsers swaai weg van Parys in September 1914:
Dit het die Geallieerdes in staat gestel om 'n flank teenaanval te begin tydens die Slag van die Marne.
Beide leërs het probeer om mekaar in 'n reeks gevegte te omring: 'Race to the sea'
As deel van die maneuvering het die Duitsers probeer om die Britte uit die Belgiese stad Ieper te stoot deur spoorweë te gebruik om reserwes langs die lyn te verskuif.
Na 4 weke het die Geallieerdes Ieper besit, maar Frankryk en Brittanje het 100 000+ verloor, + 20 000 Belge.
Die wedloop het in 'n dooiepunt geëindig.
Die probleem was hoe infanterie die nuwe vuurkrag sou oorkom.
Dit is deur Sir Horace-Dorrien teoretiseer,
Hy het gesê dat die individuele inisiatief en intelligensie belangriker is as klassieke oorlogvoering.
Afgedank deur Sir John French.
Kommandante aan beide kante het egter aangeneem dat die kant wat gewen het, in 'n uitputtingsoorlog die een was wat die langste met die meeste soldate uitgehou het.
Die behoefte aan militêre aanpassing:
Aanpassings was noodsaaklik.
Bevestigingsoorlog behels konstante konstruksie en heropbou.
Dit het ses uur geneem vir 450 man om 250 meter te grawe.
Groot arbeid benodig, doringdraad, hout en sandsakke.
Die eerste loopgrawe was vlak, haastig gemaak en het maklik in duie gestort.
Namate die Westelike Front gestabiliseer het, het albei kante deur die winter van 1914-15 komplekse, diep slootstelsels gebou.
Dit was nie net loopgrawe nie, maar veldkombuise, noodhulpposte en ontsnappingsstasies, hospitale, bevelposte, ammunisiehope, artillerieparke en telefoonlyne.
Vuurgrawe het in een rigting geloop, kommunikasie-loopgrawe kruis hulle.
'N Sloot was nooit lank reguit nie.
Het skerp draaie gehad sodat 'n vyand wat dit binnedring nie oor die hele lengte kon skiet nie.
Die voorste sloot wat die naaste aan die vyand was, was die aanval op die voorste linie.
Daaragter was die ondersteuningsgraaf.
Hieragter was die reservaatgraaf.
Soldate is tussen hierdie loopgrawe gedraai.
Kilometer doringdraad is voor die loopgrawe gelê.
Tussen die twee kante is "Niemand se land" genoem
Hulle breek dikwels af of sit vas in modder.
Weermagte moes die gevegstaktiek aanpas na die mislukking van die beweging, en die oorlog het 'n reeks aanvalle en teenaanvalle geword.
Vyandslote was die teiken vir artillerie-, geweer- en masjiengeweervuur.
Dit was noodlottig om jou kop bo die sloot te sit, en skerpskutters kan jou afpluk.
Die sloot was gewoonlik 8 voet onder.
'N Soldaat moes op 'n vuurstap staan ​​om sy geweer te laat rus om te skiet.
Periskope het 'n beter kans op 'n uitsig gegee.
Die Britse hoë bevel was bekommerd dat soldate passief word.
'N Invalparty sou in die vyand se loopgrawe sluip om granate te gooi of gevange te neem.
Soldate in die loopgrawe moes dikwels eet en slaap in 'n haglike toestand.
Latrines, wat gate in die grond was, was baie basies.
Was was 'n luukse/
Rotte was oral.
Soldate het gerapporteer dat rotte so groot soos katte is, wat voed op die lyke sowel as weermagrantsoene.
Krap was 'n bekende simptoom van besmetting met luise.
Slootvoet was algemeen as gevolg van nat, vuil sokkies.
Uiteindelik is soldate beveel om sokkies drie keer per dag om te ruil.
In loopgraafoorlogs was die twee partye soms naby genoeg om mekaar waar te neem, en selfs soms kon begrafnispartytjies liggame opspoor.
In seldsame gevalle het soldate mekaar ontmoet.
Tydens die Kersfeesstilstand van Desember 1914 het Britse en Duitse troepe uit hul loopgrawe gekom om byeen te kom in Niemandsland.
Broederskap is wyd veroordeel deur die owerhede, maar het steeds gebeur.
Kommunikasie was wisselvallig.
Beamptes in uitgrawings en loopgrawe kon begrawe telefoonlyne gebruik om bevele te gee en te ontvang.
Hulle het gereeld staatgemaak op hardlopers wat die gevaar loop om geskiet te word terwyl hulle boodskappe dra.
Die soldate val uit die loopgrawe en kommunikeer met skote, horings en fluitjies.
Hulle het ook baie min idee van vordering gehad. Gevolglik het generaals probeer om vir elke moontlike uitkoms te beplan, wat gevegsplanne baie ingewikkeld gemaak het.
Nuwe gevegstegnieke en tegnologieë:
Teen Januarie 1915 was die bewegingsoorlog verby.
Die Britse weermag veldmaarskalk Kitchener het net so baie besef, en in 'n brief aan sir John French geskryf dat hy meen dat hulle die Franse weermag moet erken, het dit nie 'n beduidende deurbraak gemaak om die Duitse magte terug te trek uit Noord -Frankryk nie.
Hy het begin om 'n nuwe weermag te werf om die BEF te versterk.
Een noodsaaklike aanpassing was die uitreiking van metaalhelms.
'N Ander een was om van kleurvolle uniforms ontslae te raak en 'n kakie of grys voor te stel.
Die ruiterswaard en lans is na die geskiedenis gedelegeer.
Die deurbraak, bereik deur kavallerie wat deur gapings in die vyandelike lyne wat deur artillerie en infanterie geskep is, haas, het nooit aan die Westelike Front gebeur nie.
Dit is omdat verskansing en doringdraad perde groot teikens vir masjiengewere gemaak het.
Gewere en aanvalstrategieë:
Die algemeenste vuurwapen wat infanteriesoldate gebruik het, was 'n geweer.
'N 1914 -geweer kan 15 rondtes per minuut met vaardige hande afvuur.
Slaan teikens 800 meter verder.
Soldate het nie net in toue en vuurvlugte gestaan ​​nie, maar uit hul loopgrawe geskiet of uit enige dekking wat hulle kon vind.
'N Beampte het min beheer oor die vuur van die gewere gehad nadat die bevel gegee is om te skiet.
Ander wapens soos granate en messe is aan infanterie gegee om te gebruik; beamptes het rewolwers gedra.
Troepe in die oop veld is blootgestel aan vuurwapens.
'N Masjiengeweer het 'n groter doodskrag as 'n geweer.
'N Geweerman het 'n hoë vaardigheid vereis.
Al wat 'n masjiengeweerspan moes doen, was om ammunisie in die gewere te voer en koeëls in 'n boog te spuit.
Tipiese vuurtempo was 60 rondtes p/m
Masjiengewere was in pare of in batterye van vier-agt.
Sommige was weggesteek in uitgrawings of bokse wat dit moeilik gemaak het om dit te vernietig, behalwe van naby.
Voor 1914 het toetse getoon dat een masjiengeweer dieselfde waarde as 50 gewere het ten opsigte van bespuiting by infanterie en kavallerie.
Die Britse Lewis -masjiengeweer kan deur een man gedra word, en kan dus gebruik word in aanvalle sowel as verdediging.
Swaarder Vickers -geweer het drie kanonne nodig gehad.
In 1914 het 'n infanterieregiment 12 keer soveel gewere as masjiengewere gehad.
(12: 1) wat in 1917 verander het na (2: 1)
Dit toon dat die weermag die waarde van die masjiengeweer geleer het.
Granate, vlamwerpers en mortiere:
Vir hand-tot-hand-gevegte het troepe die bajonet en granate gebruik.
Soos die British Mills -bom en die Duitse stokgranaat.
Artillerie en die kruipende spervuur:
Generaals het vasgehou aan die idee dat dooiepunt deur artillerie verbreek kan word.
Dit is omdat veldwapens soos die Franse 75 mm-geweer wat vinnig geskiet het, 15 skote p/m kon afvuur.
Ook swaarder wapens soos die houwitsers kan vyandelike loopgrawe verval.
Dit werk slegs as die kommunikasie goed is en die skut akkuraat was.
As die artillerie te kort skiet, loop dit die risiko om sy eie troepe te tref as skulpe te ver vooruit val, maar die spervuur ​​het weinig daartoe bygedra.
Tyd: ontplof in die lug en spuit granate en swak vir diegene in loopgrawe en doringdraad.
Hoog plofstof: Dit was ook bedoel om verdediging binne te dring voordat dit ontplof het, en was ook ondoeltreffend om doringdraad skoon te maak.
'N Sensitiewe slaginstrument wat veroorsaak het dat skulpe sywaarts ontplof.
Dit het hulle verhinder om hulself in modder te begrawe.
Dit het ook 'n rookskerm veroorsaak.
In 1916 probeer, maar in 1917 gebruik.
Gebruik in die Slag van Arras.
Troepe het 'n verbetering in die ondersteuning van artillerie gesien.
Chemiese wapens is in April 1915 by Ieper vir die eerste keer deur die Duitsers aan die Westelike Front gebruik, hoewel bevelvoerders daarop gewys het dat heersende westewinde die gas na die Duitsers sou terugwaai.
Hulle gebruik 6000 houers chloorgas wat op die grond neergelê is, gaswolke het Franse troepe laat terugtrek, maar Duitse soldate sonder gasmaskers kon nie voordeel trek nie.
Teen Junie 1915 is die eerste gasmaskers aan geallieerde troepe uitgereik.
In September 1915 gebruik die Franse gas.
Fosgeengas, wat eers in Desember 1915 deur die Duitsers gebruik is, toe aan beide kante, was ses keer meer giftig as chloorgas.
Hulle het 80% van die gasongelukke veroorsaak.
In Julie 1917 was die Duitsers die eerste wat mosterdgas gebruik het. Wat long- en velbeskadiging en blindheid veroorsaak het.
Gasmaskers vir troepe verbeter van primitiewe helms.
Spesiale artillerie -skulpe om gas te lewer, is ontwikkel.
Gas veroorsaak relatief min sterftes, 8000 in die Britse magte.
Daarom word beweer dat gas meer menslik is.
Die tenk en die terugkeer na beweging:
Die aankoms van die eerste Amerikaanse troepe in 1917 het saamgeval met die eerste geveg wat tenks gewen het.
Amerikaners was aggressief, maar onervare tydens slootoorlogvoering het hul bevelvoerder, Pershing, geglo in mobiliteit en geweervuur.
Hy het min gebruik gemaak van tenks.
Hoe het verslagdoening oor die westelike frontgevegte die regeringsbeleid en die openbare mening beïnvloed?
Openbare persepsie van die Westelike Front:
Oorlog begin in 'n bui van patriotiese optimisme.
1014, is anti-regeringsgroepe grotendeels opgeskort, sonder om hul doelwitte te laat vaar.
Arbeid en TUC ondersteun die oorlog tot die oorwinning, die openbare opposisie kom slegs van anti-oorlogse sosialiste (Ramsay MacDonald) en enige pasifiste heeltemal teen oorlog.
Emmeline Pankhurst, leier van die militante Women's Social and Political Union, het 'n beroep op die regering gedoen om vroue gelyke status in ammunisie -fabrieke toe te staan.
Baie vroue het by die arbeidsmag aangesluit.
Nuwe rolle aangeneem, soos verpleegsters.
Weier om dit te doen, is in die weermag gestuur of in die tronk gestop.
Regeringskontrole en sensuur:
Daar was geen meningspeilings of fokusgroepe waaroor die regering die publieke stemming kon oordeel nie.
Hulle het dit gedoen deur te kyk na reaksies op nuus wat van voor af kom, reaksies wat aan parlementslede, in briewe aan pers of in openbare vergaderings uitgespreek is.
Die Britse regering laat koerante hulself sensor, maar beheer die regstreekse oorlogsberiggewing deur die amptelike korrespondente deur middel van sensore aan die voorkant en ooreenkoms met die koerante.
Soldate se briewe huis toe is gelees deur die weermagsensors wat alle verwysings na planne, gevegte of eenheidsname verwyder het.
Baie koerante het vanaf die somer van 1915 volledige lyste van ongevalle gepubliseer.
Provinsiale koerante het meer briewe van soldate gedruk.
Somme -gevegte is aangemeld en 'n film is daaroor gemaak.
Sommige dele is opgevoer en nie lewendig nie.
Die publiek was gefrustreerd oor wat premier Asquith die 'patriotiese terughoudendheid van die pers' genoem het.
In September 1914 het die Oorlogskantoor sy eie verslae begin uitreik.
Sommige het 'ooggetuie' onder die kop, geskryf deur kolonel Ernest Swinton, maar was te tegnies vir lesers.
Swinton het gesê dat hy soveel as moontlik van die waarheid probeer vertel het.
Voormalige parlementslid Charles Masterman was aan die hoof van die War Propaganda Bureau, wat in 1914 gestig is.
Propaganda tuis fokus op 'oorlogsdoelwitte' en nie net die Duitsers verslaan nie, maar sosiale hervorming en 'n beter wêreld vir almal.
Propaganda was ook op die buiteland gerig.
Beperk direkte beriggewing deur joernaliste:
Teen 1917-18 het die regering sowel as die weermag geleer dat dit nuttiger was om verslagdoening te rig as om dit te ontken.
Dit het ook die pers aan die kant gehou.
Dit was veral onder die vrywillige "Pals" -bataljons wat deur vriende, bure en werkmaats regoor die land gevorm is.
Kameras met die naam Box Brownie en Vest Pocket Kodak was klein genoeg om te dra.
Baie soldate het foto's geneem.
Sommige geneem met Kersfees 1914 van Britse en Duitse troepe wat in Niemandsland vergader het, wat die owerhede bekommerd gemaak het.
Foto's van "Tommy" en "Fritz" wat 'n drankie deel, pas nie by die stereotipe van 'n bloeddorstige Hun nie.
Sir John French het soldate verbied om foto's te neem wat in Maart 1915 in werking getree het.
Daily Mirror was gewild vir sy foto's en bied £ 1,000 aan vir die beste West -Front "momentopname".
Daily Sketch (mededinger) publiseer in Julie 1915 'n "onaangeraakte aksie" -skoot van die Tweede Slag van Ieper.
Tydskrifte soos The War Illustrated en die Illustrated London News maak staat op tekeninge deur kunstenaars.
Tydskrif -illustrasies beeld heldhaftige voorvalle uit wat gewoonlik die eng realiteite van die loopgrawe vermy het.
Eerste Oorlog fotograaf was Ernest Brooks in 1916.
Teen die einde van die oorlog was daar 16 kameramanne, wat almal oorlogsfoto's gesensor het.
Hulle is gepubliseer om aan te toon dat die weermag 'n positiewe kant in aksie het.
Die Britse ekspedisiemag het amptelike oorlogskunstenaars na die Westelike Front geneem, op aandrang van Charles Masterman van die War Propaganda Bureau en die skilder William Rothenstein.
Hy het self na die voorkant gegaan.
Trench Humor en letterkunde tuis:
In Brittanje, in 1915, het Masterman John Buchan opdrag gegee om 'n amptelike oorlogsgeskiedenis op te stel in die vorm van 'n maandblad: Nelson's History of the War, en dit was baie gewild.
Buchan het noue bande met die weermag gehad.
Rudyard Kipling, wat sy enigste seun in die Slag van Loos in 1915 verloor het, werk ook aan propaganda.
Die regering het geen beheer oor die loopgraaf -humor gehad nie.
Soldate aan die Westelike Front vervaardig 'n koerant, die satiriese en gewoonlik vrolike Wipers Times, wat die eerste keer in 1916 verskyn het.
'N Tekenaar Bruce Bairnsfather het' ou rekening 'geskep en 'n knorrige infanteris.
Weermag het Old Bill as vulgêr afgekeur, maar hy was so gewild.
Swart humor was volop in die loopgrawe, terwyl musiekliedjies tuis die gevare verlig het. (Hush, Here Comes A Whizzbang was die gewildste
Die regering het gesukkel om oorlogsdigters te skryf wat oor die Westelike Front skryf.
Die meeste is eers na die oorlog gepubliseer.
Enkele noemenswaardige voorbeelde:
Edward Thomas, Rupert Brooke, Wilfred Owen, John McCrae en Robert Graves.
Wat was die belangrikheid van Haig se belangrikste offensiewe vir die voortsetting van die oorlog en die houding daarteenoor?
Oorlogsplanne - Battle of the Frontiers Edit
Die Westelike Front was die plek waar die magtigste militêre magte in Europa, die Duitse en Franse leërs, vergader het en waar die Eerste Wêreldoorlog beslis is.  By die uitbreek van die oorlog het die Duitse weermag, met sewe veldleërs in die weste en een in die ooste, 'n gewysigde weergawe van die Schlieffen -plan uitgevoer, wat die Franse verdediging langs die gemeenskaplike grens omseil deur vinnig deur neutrale België te beweeg, en draai dan suidwaarts om Frankryk aan te val en te probeer om die Franse leër te omsingel en dit aan die Duitse grens vas te trek.  Belgiese neutraliteit is gewaarborg deur Brittanje ingevolge die Verdrag van Londen, 1839, wat veroorsaak het dat Brittanje by die oorlog aangesluit het by die verstryking van sy ultimatum om middernag op 4 Augustus. Weermagte onder die Duitse generaals Alexander von Kluck en Karl von Bülow val België op 4 Augustus 1914 aan. Luxemburg is op 2 Augustus sonder opposisie beset. Die eerste geveg in België was die beleg van Luik, wat van 5 tot 16 Augustus geduur het. Luik was goed versterk en het die Duitse leër onder Bülow verras met sy weerstandsvlak. Duitse swaar artillerie kon die belangrikste forte binne 'n paar dae afbreek.  Na die val van Luik, het die grootste deel van die Belgiese veldleër na Antwerpen teruggetrek en die garnisoen van Namur geïsoleerd gelaat, terwyl die Belgiese hoofstad, Brussel, op 20 Augustus aan die Duitsers geval het. Alhoewel die Duitse weermag Antwerpen omseil het, bly dit 'n bedreiging vir hul flank. 'N Ander beleg volg op Namur, wat ongeveer 20-23 Augustus duur. 
Die Franse het vyf leërs op die grens ontplooi. Die Franse plan XVII was bedoel om die verowering van Elzas-Lotharingen te bewerkstellig.  Op 7 Augustus val die VII -korps die Elzas aan om Mulhouse en Colmar te verower. Die hoofoffensief is op 14 Augustus van stapel gestuur met die eerste en tweede leër wat Sarrebourg-Morhange in Lorraine aanval.  In ooreenstemming met die Schlieffen -plan het die Duitsers stadig teruggetrek terwyl hulle die Franse groot verliese toegedien het. Die Franse Derde en Vierde Leërs het na die Saarrivier gevorder en probeer om Saarburg te verower en Briey en Neufchateau aan te val, maar is afgeweer.  Die Franse VII -korps verower Mulhouse na 'n kort verlowing op 7 Augustus, maar Duitse reserwemagte het hulle in die Slag van Mulhouse betrek en 'n Franse toevlug gedwing. 
Die Duitse weermag het deur België gevlieg, burgerlikes tereggestel en dorpe verwoes. Die toepassing van 'kollektiewe verantwoordelikheid' teen 'n burgerlike bevolking het die bondgenote verder gegalvaniseer. Koerante veroordeel die Duitse inval, geweld teen burgerlikes en vernietiging van eiendom, wat bekend staan ​​as die 'Verkragting van België'.  [d] Nadat hulle deur België, Luxemburg en die Ardennen opgeruk het, het die Duitsers einde Augustus gevorder na Noord -Frankryk, waar hulle die Franse leër ontmoet het, onder Joseph Joffre, en die afdelings van die Britse ekspedisiemag onder veldmaarskalk sir John Frans. 'N Reeks verbintenisse bekend as die Battle of the Frontiers het gevolg, wat die Slag van Charleroi en die Slag van Mons insluit. In die voormalige geveg is die Franse vyfde leër byna vernietig deur die Duitse 2de en 3de leër en laasgenoemde het die Duitse opmars met 'n dag vertraag. 'N Algemene geallieerde terugtog het gevolg, wat gelei het tot meer botsings tydens die Slag van Le Cateau, die Belegering van Maubeuge en die Slag van St. Quentin (ook die Eerste Slag van Guise genoem). 
Eerste Slag van die Marne Edit
Die Duitse leër het binne 70 km van Parys gekom, maar tydens die Eerste Slag van die Marne (6-12 September) kon die Franse en Britse troepe 'n Duitse terugtog dwing deur 'n gaping tussen die 1ste en 2de te benut Leërs, wat die Duitse opmars na Frankryk beëindig het.  Die Duitse leër het noord van die Aisne -rivier teruggetrek en daar ingegrawe en die begin van 'n statiese westelike front gevestig wat die volgende drie jaar sou duur. Na hierdie Duitse uittrede het die opponerende magte wederkerige uitwaartse maneuvers, bekend as die Race for the Sea, uitgevoer en vinnig hul slootstelsels van die Switserse grens na die Noordsee uitgebrei.  Die gebied wat deur Duitsland beset is, het 64 persent van die Franse ysterproduksie, 24 persent van die staalvervaardiging en 40 persent van die steenkoolbedryf gehad-'n ernstige knou vir die Franse bedryf. 
Aan die entente -kant (die lande wat die Duitse alliansie teenstaan) was die laaste reëls beset met die leërs van elke nasie wat 'n deel van die front verdedig. Van die kus in die noorde af was die primêre magte uit België, die Britse Ryk en dan Frankryk. Na die Slag van die Yser in Oktober het die Belgiese leër 'n lengte van 35 km (22 myl) van Wes -Vlaandere langs die kus beheer, bekend as die Yser Front, langs die Yser -rivier en die Yperlee -kanaal, van Nieuwpoort tot Boesinghe.  Intussen het die British Expeditionary Force (BEF) 'n posisie op die flank beklee, nadat hulle 'n meer sentrale posisie beklee het. 
Eerste Slag van Ieper Edit
Van 19 Oktober tot 22 November het die Duitse magte hul laaste deurbraakpoging van 1914 gemaak tydens die Eerste Slag van Ieper, wat geëindig het in 'n wedersydse duur dooiepunt.  Na die geveg het Erich von Falkenhayn geoordeel dat dit nie meer vir Duitsland moontlik was om die oorlog met suiwer militêre middele te wen nie en op 18 November 1914 het hy 'n diplomatieke oplossing gevra. Die kanselier, Theobald von Bethmann-Hollweg Generalfeldmarschall Paul von Hindenburg, bevelvoerder Ober Ost (Oosfront se hoë bevel) en sy adjunk, Erich Ludendorff, het steeds geglo dat oorwinning haalbaar was deur beslissende gevegte. Tydens die Lodz -offensief in Pole (11-25 November) het Falkenhayn gehoop dat die Russe vatbaar sal wees vir vredesoptrede. In sy gesprekke met Bethmann-Hollweg beskou Falkenhayn dat Duitsland en Rusland geen onoplosbare konflik het nie en dat Frankryk en Brittanje die werklike vyande van Duitsland is. 'N Vrede met slegs 'n paar anneksies van grondgebied was ook moontlik met Frankryk, en dat Duitsland en Rusland uit die oorlog deur onderhandelde skikkings kon konsentreer op Brittanje en 'n lang oorlog met die Europese hulpbronne tot sy beskikking kon voer. Hindenburg en Ludendorff het steeds geglo dat Rusland verslaan kan word deur 'n reeks gevegte wat kumulatief 'n beslissende uitwerking sou hê, waarna Duitsland Frankryk en Brittanje kon afrond. 
Slootoorlogvoering in 1914, hoewel dit nie nuut was nie, het vinnig verbeter en 'n baie hoë mate van verdediging gebied. Volgens twee prominente historici:
Slote was langer, dieper en beter verdedig deur staal, beton en doringdraad as ooit tevore. Hulle was baie sterker en meer effektief as fortekettings, want hulle het 'n deurlopende netwerk gevorm, soms met vier of vyf parallelle lyne wat met mekaar verbind is. Hulle is ver onder die oppervlak van die aarde gegrawe, buite bereik van die swaarste artillerie. Groot gevegte met die ou maneuvers was buite die kwessie. Slegs deur bombardement, sapping en aanval kon die vyand geskud word, en sulke operasies moes op groot skaal uitgevoer word om merkbare resultate te lewer. Dit is inderdaad twyfelagtig of die Duitse lyne in Frankryk ooit verbreek kon gewees het as die Duitsers nie hul hulpbronne in onsuksesvolle aanvalle vermors het nie en die blokkade deur die see nie geleidelik hul voorraad afgesny het nie. In so 'n oorlogvoering kon geen enkele generaal 'n slag slaan wat hom onsterflik sou maak nie, die "heerlikheid van gevegte" sak in die vuil en modder van loopgrawe en uitgrawings. 
Tussen die kus en die Vosges was 'n weswaartse bult in die loopgraaflyn, genaamd die Noyon opvallend vir die gevange Franse stad op die maksimum punt van vooraf naby Compiègne. Joffre se plan vir 1915 was om die opvallende aan beide kante aan te val om dit af te sny.  Die vierde leër het van 20 Desember 1914 - 17 Maart 1915 in Champagne aangeval, maar die Franse kon nie tegelykertyd in Artois aanval nie. Die tiende leër het die noordelike aanvalskrag gevorm en sou ooswaarts aanval in die Douai-vlakte oor 'n front van 16 kilometer tussen Loos en Arras.  Op 10 Maart, as deel van die groter offensief in die Artois -streek, het die Britse leër die Slag van Neuve Chapelle geveg om Aubers Ridge te verower. Die aanval is uitgevoer deur vier afdelings langs 'n front van 3,2 km. Voorafgegaan deur 'n verrassingsbombardement wat slegs 35 minute duur, het die aanvanklike aanval vinnig gevorder en die dorp is binne vier uur gevange geneem. Die vooruitgang het toe vertraag as gevolg van aanbod- en kommunikasieprobleme. Die Duitsers het reserwes opgebou en teenaanvalle gemaak, wat die poging om die rant te vang, teëhou. Aangesien die Britte ongeveer 'n derde van hul voorraad artillerie-ammunisie gebruik het, het generaal Sir John French die gebrek aan ammunisie die skuld gegee, ondanks die vroeë sukses.  
Alle partye het die Haagse konvensies van 1899 en 1907 onderteken, wat die gebruik van chemiese wapens in oorlogvoering verbied het. In 1914 was daar pogings op klein skaal deur sowel die Franse as die Duitsers om verskillende traangasse te gebruik, wat nie streng verbied was deur die vroeë verdrae nie, maar wat ook ondoeltreffend was.  Die eerste gebruik van meer dodelike chemiese wapens aan die Westelike Front was teen die Franse naby die Belgiese stad Ieper. Die Duitsers het reeds gas teen die Russe in die ooste tydens die Slag van Bolimów ontplooi. 
Ondanks die Duitse planne om die dooiepunt met die Franse en Britte te handhaaf, het Albrecht, hertog van Württemberg, bevelvoerder van die 4de leër 'n offensief beplan by Ieper, die plek van die Eerste Slag van Ieper in November 1914. Die Tweede Slag van Ieper, April 1915 , was bedoel om die aandag af te lei van offensiewe in die Oosfront en die Frans-Britse beplanning te ontwrig. Na 'n bombardement van twee dae het die Duitsers 'n wolk van 168 ton (171 ton) chloorgas op die slagveld vrygelaat. Alhoewel dit hoofsaaklik 'n kragtige irritasie is, kan dit versmoor in hoë konsentrasies of langdurige blootstelling. Omdat dit swaarder as lug was, het die gas oor niemand se grond gekruip en in die Franse loopgrawe gedryf.  Die groen-geel wolk het sommige verdedigers begin doodmaak en diegene agterin het in paniek gevlug, wat 'n onverdedigde gaping van 3,7 myl in die geallieerde lyn veroorsaak het. Die Duitsers was onvoorbereid op die vlak van hul sukses en het nie genoeg reserwes gehad om die opening te benut nie. Kanadese troepe aan die regterkant trek hul linkerflank terug en stop die Duitse opmars.  Die gasaanval is twee dae later herhaal en het 'n onttrekking van 5 km van die Frans-Britse lyn veroorsaak, maar die geleentheid was verlore. 
Die sukses van hierdie aanval sou nie herhaal word nie, soos die Geallieerdes teëgestaan ​​het deur gasmaskers en ander teenmaatreëls in te stel. 'N Voorbeeld van die sukses van hierdie maatreëls was 'n jaar later, op 27 April, tydens die gasaanvalle by Hulluch 40 km suid van Ieper, waar die 16de (Ierse) afdeling verskeie Duitse gasaanvalle weerstaan ​​het.  Die Britte het teruggekap, hul eie chloorgas ontwikkel en dit gebruik in die Slag van Loos in September 1915. Vuurwind en onervarenheid het gelei tot meer Britse ongevalle as gevolg van die gas.  Franse, Britse en Duitse magte het almal die gebruik van gasaanvalle gedurende die res van die oorlog eskaleer, wat die meer dodelike fosgeengas in 1915 ontwikkel het, dan die berugte mosterdgas in 1917, wat dae lank kon bly staan ​​en stadig kon doodgaan en pynlik. Teenmaatreëls het ook verbeter en die dooiepunt het voortgeduur. 
Gespesialiseerde vliegtuie vir luggevegte is in 1915 bekendgestel. Vliegtuie was al in gebruik vir verkenning en op 1 April het die Franse vlieënier Roland Garros die eerste geword om 'n vyandelike vliegtuig af te skiet met behulp van 'n masjiengeweer wat deur die propellerblaaie vorentoe geskiet het. Dit is bereik deur die lemme wreed te versterk om koeëls af te buig.  'n Paar weke later het Garros agter Duitse linies met geweld beland. Sy vliegtuig is gevang en gestuur na die Nederlandse ingenieur Anthony Fokker, wat spoedig 'n beduidende verbetering behaal het, die onderbrekerrat, waarin die masjiengeweer met die skroef gesinkroniseer word, sodat dit met tussenposes afvuur wanneer die lemme van die skroef uit die lyn is. van vuur. Hierdie vooruitgang is vinnig in gebruik geneem in die Fokker E.I (Eindecker, of eenvliegtuig, Mark 1), die eerste enkelvliegtuig wat 'n redelike maksimum spoed met 'n effektiewe bewapening kombineer. Max Immelmann het die eerste bevestigde moord in 'n Eindecker op 1 Augustus.  Beide kante het tot aan die einde van die oorlog verbeterde wapens, enjins, vliegtuie en materiaal ontwikkel. Dit het ook die kultus van die aas ingewy, waarvan die bekendste Manfred von Richthofen (die Rooi Baron) was. In teenstelling met die mite, het vuurvliegtuigvuur meer doodgemaak as vegters. 
Lente -offensief Redigeer
Die laaste Entente -offensief van die lente was die Tweede Slag van Artois, 'n offensief om Vimy Ridge te vang en na die Douai -vlakte te vorder. Die Franse tiende leër het op 9 Mei aangeval ná 'n ses dae lange bombardement en 5 kilometer gevorder om Vimy Ridge te vang. Duitse versterkings het die Franse aangeval en teruggestoot na hul beginpunte omdat Franse reserwes teruggehou is en die sukses van die aanval 'n verrassing was. Teen 15 Mei is die vordering gestaak, hoewel die gevegte tot 18 Junie voortgeduur het.  In Mei het die Duitse leër 'n Franse dokument by La Ville-aux-Bois gevang waarin 'n nuwe stelsel van verdediging beskryf word. Eerder as om op 'n sterk versterkte voorste linie te vertrou, moes die verdediging in 'n reeks rye ingedeel word. Die voorste linie sou 'n dun bemande reeks buiteposte wees, versterk deur 'n reeks sterkpunte en 'n beskutte reservaat. As daar 'n helling beskikbaar was, is troepe langs die agterkant ontplooi vir beskerming. Die verdediging het ten volle geïntegreer met die bevel oor artillerie op afdelingsvlak. Lede van die Duitse hoë bevel het hierdie nuwe plan met 'n mate van guns bejeën en dit het later die basis geword van 'n elastiese verdediging in diepgaande leerstelling teen Entente -aanvalle.  
Gedurende die herfs van 1915 het die "Fokker Scourge" 'n uitwerking op die geveg begin, aangesien geallieerde verkenningsvliegtuie byna uit die lug verdryf is. Hierdie verkenningsvliegtuie is gebruik om vuurwapens te rig en vyandelike versterkings te fotografeer, maar nou is die Geallieerdes byna verblind deur Duitse vegters.  Die impak van Duitse lug superioriteit is egter verminder deur hul hoofsaaklik verdedigende leerstelling waarin hulle geneig was om oor hul eie linies te bly, eerder as om te veg oor die geallieerde gebied. 
In September 1915 het die Entente -bondgenote 'n ander offensief geloods, met die Franse Derde Slag van Artois, Tweede Slag van Champagne en die Britte by Loos.Die Franse het die somer die voorbereiding vir hierdie aksie deurgebring, terwyl die Britte beheer oor meer van die front geneem het om Franse troepe vir die aanval vry te laat. Die bombardement, wat noukeurig geteiken is deur middel van lugfotografie,  het op 22 September begin. Die belangrikste Franse aanval is op 25 September geloods en het aanvanklik goeie vordering gemaak ten spyte van die oorlewing van draadverstrengelinge en masjiengeweerposte. In plaas van terug te trek, het die Duitsers 'n nuwe verdedigingsplan ingeneem wat bestaan ​​uit 'n reeks verdedigingsgebiede en posisies met 'n diepte van tot 8,0 km. 
Op 25 September begin die Britte die Slag van Loos, deel van die Derde Slag van Artois, wat bedoel was om die groter Champagne -aanval aan te vul. Die aanval is voorafgegaan deur 'n vierdaagse artillerie-bombardement van 250 000 skulpe en 'n vrystelling van 5,100 silinders chloorgas.   Die aanval was betrokke by twee korps in die hoofaanval en twee korps wat afleidingsaanvalle op Ieper uitgevoer het. Die Britte het groot verliese gely, veral as gevolg van masjiengeweervuur ​​tydens die aanval en het slegs beperkte winste behaal voordat hulle uit die doppe opraak. 'N Hernuwing van die aanval op 13 Oktober het weinig beter gevaar.  In Desember is Frans vervang deur generaal Douglas Haig as bevelvoerder van die Britse magte. 
Falkenhayn het geglo dat 'n deurbraak moontlik nie meer moontlik is nie, maar fokus eerder op die dwinging van 'n Franse nederlaag deur groot ongevalle te veroorsaak.  Sy nuwe doel was om "Frankryk wit te laat bloei."  As sodanig het hy twee nuwe strategieë aangeneem. Die eerste was die gebruik van onbeperkte duikbootoorlogvoering om geallieerde voorrade uit die buiteland af te sny.  Die tweede sou aanvalle wees op die Franse leër wat bedoel was om maksimum ongevalle te berokken, wat Falkenhayn beplan het om 'n posisie aan te val waaruit die Franse nie kon terugtrek nie, om strategiese en nasionale trots en sodoende die Franse te lok. Die stad Verdun is hiervoor gekies omdat dit 'n belangrike vesting was, omring deur 'n ring forte, wat naby die Duitse lyne lê en omdat dit die direkte roete na Parys bewaak het. 
Falkenhayn het die grootte van die voorkant beperk tot 5-6 kilometer (3–4 myl) om artillerievuurkrag te konsentreer en om 'n deurbraak van 'n teenoffensief te voorkom. Hy het ook die hoofreservaat onder beheer gehou en net genoeg troepe ingevoer om die stryd aan die gang te hou.  Ter voorbereiding van hul aanval het die Duitsers 'n konsentrasie vliegtuie naby die vesting bymekaargemaak. In die openingsfase het hulle die lugruim van Franse vliegtuie gevee, waardeur Duitse artillerie-waarnemingsvliegtuie en bomwerpers sonder inmenging kon werk. In Mei het die Franse teëgestaan ​​deur te ontplooi escadrilles de chasse met superieure Nieuport -vegters en die lug oor Verdun het in 'n slagveld verander toe albei kante om lug superioriteit geveg het. 
Slag van Verdun Redigeer
Die Slag van Verdun het op 21 Februarie 1916 begin ná 'n nege dae lange vertraging weens sneeu en sneeustorme. Na 'n massiewe agt uur lange artillerie-bombardement, het die Duitsers nie veel weerstand verwag nie, aangesien hulle stadig op Verdun en sy forte gevorder het.  Sporadiese Franse verset is teëgekom. Die Duitsers het Fort Douaumont ingeneem en versterkings het die Duitse opmars teen 28 Februarie stopgesit. 
Die Duitsers het hul fokus gevestig op Le Mort Homme op die westelike oewer van die Maas, wat die roete na die Franse artillerieplase versper het, waarvandaan die Franse oor die rivier gevuur het. Na 'n paar van die intensste gevegte tydens die veldtog, is die berg teen einde Mei deur die Duitsers geneem. Na 'n verandering in die Franse bevel by Verdun van die verdedigingsgesinde Philippe Pétain na die aanvallend ingestelde Robert Nivelle, het die Franse probeer om Fort Douaumont op 22 Mei weer in te neem, maar is maklik afgeweer. Die Duitsers het Fort Vaux op 7 Junie verower en met behulp van difosgeengas binne 1 kilometer van die laaste rant voor Verdun gekom voordat dit op 23 Junie opgesluit was. 
Gedurende die somer vorder die Franse stadig. Met die ontwikkeling van die rollende spervuur, herwin die Franse Fort Vaux in November en teen Desember 1916 het hulle die Duitsers 2,1 kilometer van Fort Douaumont teruggestoot, terwyl hulle 42 afdelings deur die slag gedraai het. Die Slag van Verdun-ook bekend as die 'Maalmasjien van Verdun' of 'Maasmeul' -was 'n simbool van Franse vasberadenheid en selfopoffering. 
Slag van die Somme Edit
In die lente was die geallieerde bevelvoerders bekommerd oor die vermoë van die Franse leër om die enorme verliese by Verdun te weerstaan. Die oorspronklike planne vir 'n aanval rondom die Somme -rivier is aangepas om die Britte die grootste poging te laat doen. Dit sou die druk op die Franse sowel as die Russe wat ook groot verliese gely het, verlig. Op 1 Julie, na 'n week van swaar reën, het Britse afdelings in Picardië die Slag van die Somme begin met die Slag van Albert, ondersteun deur vyf Franse afdelings aan hul regterflank. Die aanval was voorafgegaan deur sewe dae van swaar artillerie -bombardement. Die ervare Franse magte was suksesvol in die vordering, maar die Britse artilleriedeksel het nie doringdraad weggeblaas of Duitse loopgrawe so effektief vernietig as wat beplan was nie. Hulle het ongeveer 57 000 in die geskiedenis van die Britse leër op 'n enkele dag in die geskiedenis van die Britse weermag gely (ongeveer 57 000 mense is dood, gewond en vermis). 
Die Verdun -les wat geleer is, die taktiese doel van die Geallieerdes was die bereiking van lug superioriteit en tot September is Duitse vliegtuie uit die lug oor die Somme gevee. Die sukses van die Geallieerde lugoffensief het 'n herorganisasie van die Duitse lugarm veroorsaak en beide kante het groot formasies van vliegtuie begin gebruik eerder as om op individuele gevegte staat te maak.  Na hergroepering het die geveg gedurende Julie en Augustus voortgegaan, met 'n mate van sukses vir die Britte ondanks die versterking van die Duitse linies. Teen Augustus het generaal Haig tot die gevolgtrekking gekom dat 'n deurbraak onwaarskynlik was, en het sy taktiek oorgeskakel na 'n reeks klein eenheidsaksies.  Die effek was om die voorste linie reg te stel, wat nodig geag is ter voorbereiding op 'n massiewe artilleriebombardement met 'n groot druk. 
Die laaste fase van die Slag van die Somme het die tenk vir die eerste keer op die slagveld gebruik.  Die Geallieerdes het 'n aanval voorberei wat 13 Britse en keiserlike afdelings en vier Franse korps sou behels. Die aanval het vroeë vordering gemaak, en dit het plek -plek 3200-4,100 meter (3,500-4,500 m) gevorder, maar die tenks het min gevolge gehad weens hul gebrek aan getalle en meganiese onbetroubaarheid.  Die laaste fase van die geveg het in Oktober en vroeg in November plaasgevind, wat weereens beperkte winste opgelewer het met groot lewensverlies. Alles in ag genome, het die Somme -geveg slegs 8 kilometer ingedring en kon dit nie die oorspronklike doelwitte bereik nie. Die Britte het ongeveer 420,000 slagoffers gely en die Franse ongeveer 200,000. Na raming het die Duitsers 465 000 verloor, hoewel hierdie syfer omstrede is. 
Die Somme het direk gelei tot groot nuwe ontwikkelings in die infanterie -organisasie en taktiek, ondanks die verskriklike verliese van 1 Julie, het sommige afdelings dit reggekry om hul doelwitte te bereik met 'n minimale slagoffers. By die ondersoek na die redes vir verliese en prestasies, nadat die Britse oorlogsekonomie voldoende toerusting en wapens vervaardig het, het die weermag die peloton die basiese taktiese eenheid gemaak, soortgelyk aan die Franse en Duitse leërs. Ten tyde van die Somme het Britse senior bevelvoerders daarop aangedring dat die geselskap (120 man) minder as 'n jaar later die kleinste eenheid was, die afdeling van tien manne sou so wees. 
In Augustus 1916 het die Duitse leierskap langs die westelike front verander toe Falkenhayn bedank het en deur Hindenburg en Ludendorff vervang is. Die nuwe leiers het gou besef dat die gevegte van Verdun en die Somme die aanvallende vermoëns van die Duitse leër uitgeput het. Hulle het besluit dat die Duitse leër in die weste die grootste deel van 1917 na die strategiese verdediging sou gaan, terwyl die Sentrale moondhede elders sou aanval. 
Tydens die Somme -stryd en gedurende die wintermaande het die Duitsers 'n vesting agter die Noyon Salient geskep wat die Hindenburg Line sou genoem word, met behulp van die verdedigingsbeginsels wat sedert die verdedigingsgevegte van 1915 uitgewerk is, insluitend die gebruik van Eingreif -afdelings.  Dit was bedoel om die Duitse front te verkort, en 10 afdelings vir ander pligte vry te laat. Hierdie vestingslyn het van Arras suid na St Quentin geloop en die voorkant met ongeveer 50 kilometer (30 myl) verkort.  Britse langafstandverkenningsvliegtuie het die konstruksie van die Hindenburg-lyn in November 1916 die eerste keer raakgesien. 
Die Hindenburg -lyn is tussen 2  en 50 kilometer (30 myl) agter die Duitse frontlyn gebou. Op 25 Februarie begin Duitse magte terugtrek na die lyn en die onttrekking is op 5 April voltooi, wat 'n verwoeste gebied agtergelaat het wat deur die Geallieerdes beset moes word. Hierdie onttrekking ontken die Franse strategie om beide flanke van die Noyon -aanslag aan te val, aangesien dit nie meer bestaan ​​het nie.  Aanstootlike vooruitgang deur die Britte het egter voortgegaan, aangesien die hoë kommando, met 'n mate van geregtigheid, beweer het dat hierdie onttrekking die gevolg was van die ongevalle wat die Duitsers tydens die gevegte van die Somme en Verdun opgedoen het, ondanks dat die geallieerdes groter verliese gely het. 
Intussen verklaar die Verenigde State op 6 April oorlog teen Duitsland. Vroeg in 1915, nadat die Lusitania, Duitsland het sy onbeperkte duikbootoorlog in die Atlantiese Oseaan gestaak weens kommer oor die Verenigde State om die konflik in te trek. Met die toenemende ontevredenheid van die Duitse publiek weens die voedseltekort, het die regering egter in Februarie 1917 'n onbeperkte duikbootoorlog hervat. terwyl Amerikaanse magte 'n jaar sou neem om 'n ernstige faktor aan die Westelike Front te word. Die duikboot- en oppervlakteskepe het 'n lang tydperk van sukses behaal voordat Brittanje tot die konvooi -stelsel oorgegaan het, wat die skeepsverliese aansienlik verminder het. 
Teen 1917 het die grootte van die Britse leër aan die Westelike Front tot twee derdes van die totale getal in die Franse magte gegroei.  In April 1917 begin die BEF met die Slag van Arras.  Die Kanadese korps en die 5de divisie het Duitse linies by Vimy Ridge aangeval en die hoogtes vasgelê en die Eerste Weermag in die suide het die diepste opmars gemaak sedert die oorlogsoorlog begin het. Later word aanvalle gekonfronteer deur Duitse versterkings wat die gebied verdedig deur gebruik te maak van die lesse wat in 1916 op die Somme geleer is. Britse aanvalle is beperk en volgens Gary Sheffield is die Britte 'n groter daaglikse verlies toegedien as in 'enige ander groot veldslag. " 
Gedurende die winter van 1916–1917 is die Duitse lugtaktiek verbeter, 'n gevegsopleidingskool op Valenciennes geopen en beter vliegtuie met tweelinggewere ingevoer. Die gevolg was byna rampspoedige verliese vir Geallieerde lugmag, veral vir die Britte, Portugese, Belge en Australiërs wat sukkel met verouderde vliegtuie, swak opleiding en swak taktiek. As gevolg hiervan sou die geallieerde suksesse van die Geallieerde oor die Somme nie herhaal word nie en het die Duitsers groot verliese gely. Tydens hul aanval op Arras het die Britte 316 lugspanne verloor en die Kanadese 114 verloor teen 44 wat deur die Duitsers verloor is.  Dit het die Royal Flying Corps bekend geword as Bloody April. 
Nivelle Aanstootlike Redigering
Dieselfde maand het die Franse opperbevelhebber, generaal Robert Nivelle, 'n nuwe offensief teen die Duitse loopgrawe gelas en belowe dat dit die oorlog binne 48 uur sou beëindig. Die aanval op 16 April, die Nivelle-offensief genoem (ook bekend as die Tweede Slag van die Aisne, na die gebied waar die offensief plaasgevind het), sou 1,2 miljoen man sterk wees, voorafgegaan deur 'n weeklange artillerie-bombardement en vergesel van tenks. Die offensief het swak verloop, aangesien die Franse troepe met die hulp van twee Russiese brigades onder moeilike weersomstandighede moes onderhandel oor rowwe, opwaartse helling.  Beplanning is ontwrig deur die vrywillige Duitse onttrekking aan die Hindenburg -lyn. Die geheimhouding is in die gedrang gebring en Duitse vliegtuie het lugaanleg gekry, wat die verkenning bemoeilik en plek -plek beweeg die kruipende spervuur ​​te vinnig vir die Franse troepe.  Binne 'n week het die Franse 120,000 slagoffers gely. Ondanks die slagoffers en sy belofte om die offensief te stop as dit nie 'n deurbraak sou oplewer nie, het Nivelle beveel dat die aanval tot in Mei moet voortgaan. 
Op 3 Mei het die vermoeide Franse 2de koloniale afdeling, veterane van die Slag van Verdun, bevele geweier, dronk en sonder hul wapens aangekom. Omdat hulle nie die middele gehad het om 'n hele afdeling te straf nie, het sy beamptes nie onmiddellik streng maatreëls teen die muiters ingestel nie. Mutinies het plaasgevind in 54 Franse afdelings en 20 000 mans het verlate gegaan. Ander geallieerde magte het aangeval, maar groot ongevalle gely.  Beroepe op patriotisme en plig het gevolg, net soos massa -arrestasies en verhore. Die Franse soldate keer terug om hul loopgrawe te verdedig, maar weier om aan verdere offensiewe optrede deel te neem.  Op 15 Mei is Nivelle uit sy bevel verwyder, vervang deur Pétain wat die offensief onmiddellik gestaak het.  Die Franse sou vir die daaropvolgende maande in die verdediging gaan om groot ongevalle te vermy en om die vertroue in die Franse hoë kommando te herstel, terwyl die Britte groter verantwoordelikheid aanvaar het. 
Amerikaanse ekspedisiemag wysig
Op 25 Junie het die eerste Amerikaanse troepe in Frankryk begin aankom, wat die Amerikaanse ekspedisiemag gevorm het. Die Amerikaanse eenhede het egter eers in Oktober die loopgrawe in afdelingssterkte betree. Die inkomende troepe het opleiding en toerusting benodig voordat hulle by die poging kon aansluit, en Amerikaanse eenhede is etlike maande lank gedelegeer om pogings te ondersteun.  Ten spyte hiervan het hul teenwoordigheid egter 'n broodnodige hupstoot gegee vir die geallieerde moreel, met die belofte van verdere versterkings wat die mensekragbalans in die rigting van die geallieerdes kan laat val. 
Vlaandere offensief Edit
In Junie het die Britte 'n offensief in Vlaandere geloods, deels om die druk van die Franse leërs op die Aisne af te neem, nadat die Franse deel van die Nivelle -offensief nie die strategiese oorwinning behaal het wat beplan was en Franse troepe begin muiter het nie.  Die offensief het op 7 Junie begin, met 'n Britse aanval op Messines Ridge, suid van Ieper, om die grond wat in die eerste en tweede gevegte in 1914 verlore was, terug te neem. Sedert 1915 het spesialis Royal Engineer -tonnelondernemings tonnels onder die nok gegrawe , en ongeveer 500 ton (490 lang ton) plofstof is in 21 myne onder die Duitse verdediging geplant.  Na 'n paar weke se bombardement is die plofstof in 19 van hierdie myne ontplof en tot 7 000 Duitse troepe dood. Die infanterievooruitgang wat daarop gevolg het, het staatgemaak op drie kruipende grense wat die Britse infanterie gevolg het om die plato en die oostekant van die rif in een dag te vang. Duitse teenaanvalle is verslaan en die suidelike flank van die Gheluvelt-plato is teen Duitse waarneming beskerm. 
Op 11 Julie 1917, gedurende Unternehmen Strandfest (Operation Beachparty) by Nieuport aan die kus, het die Duitsers 'n nuwe wapen in die oorlog ingebring toe hulle 'n kragtige blaasmiddel Swael mosterd (Geel Kruis) gas afgevuur het. Die artillerie -ontplooiing het toegelaat dat swaar konsentrasies van die gas op geselekteerde teikens gebruik word. Mosterdgas was aanhoudend en kon dae lank 'n gebied besmet en dit aan die Britte ontken, 'n bykomende demoraliserende faktor. Die Geallieerdes het die produksie van gas vir chemiese oorlogvoering verhoog, maar het tot laat 1918 geneem om die Duitsers te kopieer en mosterdgas te gebruik. 
Van 31 Julie tot 10 November het die Derde Slag van Ieper die Eerste Slag van Passchendaele ingesluit en uitgeloop op die Tweede Slag van Passchendaele.  Die stryd het die oorspronklike doel gehad om die rante oos van Ieper vas te vang en dan deur te gaan na Roulers en Thourout om die hoofspoorlyn te sluit wat die Duitse garnisoene aan die westelike front noord van Ieper voorsien. As dit suksesvol was, sou die noordelike leërs die Duitse duikbootbasisse aan die Belgiese kus vang. Dit was later beperk tot die bevordering van die Britse leër op die rante rondom Ieper, aangesien die buitengewoon nat weer die Britse vordering vertraag het. Die Kanadese korps het die II ANZAC Corps verlig en op 6 November die dorpie Passchendaele ingeneem,  ondanks reën, modder en baie ongevalle. Die offensief was duur vir beide kante in mannekrag, aangesien dit relatief min grond gekry het teen vasberade Duitse weerstand, maar die grond wat ingeneem is, was van groot taktiese belang. In die droër tydperke was die Britse opmars onverbiddelik en tydens die buitengewoon nat Augustus en in die herfsreën wat vroeg in Oktober begin het, het die Duitsers slegs duur verdedigingsukses behaal, wat die Duitse bevelvoerders vroeg in Oktober begin het met die voorbereidings vir 'n algemene terugtog . Beide kante het 'n gesamentlike totaal van meer as 'n halfmiljoen mans tydens hierdie offensief verloor.  Die stryd het 'n spreekwoord geword onder sommige Britse revisionistiese historici vir bloedige en nuttelose slagting, terwyl die Duitsers Passchendaele 'die grootste martelaarskap van die oorlog' genoem het. 
Slag van Cambrai Wysig
Op 20 November het die Britte die eerste massa-tenkaanval en die eerste aanval geloods met behulp van voorspelde artillerievuur (met die doel artillerie sonder om die gewere af te skiet om teikendata te bekom) tydens die Slag van Cambrai.  Die Geallieerdes val met 324 tenks (met 'n derde in reserwe) en twaalf afdelings, wat agter 'n orkaanbombardement aanloop, teen twee Duitse divisies aan. Die masjiene het fassine op hul fronte gedra om loopgrawe en die Duitse tenkvalle van 13 meter breed te oorbrug. Spesiale "grapnel tenks" het hake gesleep om die Duitse doringdraad weg te trek. Die aanval was 'n groot sukses vir die Britte, wat in ses uur verder ingedring het as by die Derde Ieper in vier maande, ten koste van slegs 4 000 Britse ongevalle.  Die opmars het 'n ongemaklike opvallende gevolg gehad en 'n verrassende Duitse teenaanval het op 30 November begin, wat die Britte in die suide teruggedryf het en in die noorde misluk het. Ten spyte van die ommekeer, is die aanval deur die Geallieerdes as 'n sukses beskou, wat bewys het dat tenks slootverdediging kon oorkom. Die Duitsers het besef dat die gebruik van tenks deur die Geallieerdes 'n nuwe bedreiging inhou vir enige verdedigende strategie wat hulle mag volg. Die stryd het ook die eerste massale gebruik van Duits plaasgevind Stosstruppen aan die Westelike front in die aanval, wat infanterietaktieke van infanterie gebruik het om Britse verdediging deur te dring, weerstand te omseil en vinnig in die Britse agterkant te vorder. 
Na die suksesvolle Geallieerde aanval en deurdringing van die Duitse verdediging by Cambrai, het Ludendorff en Hindenburg vasgestel dat die enigste geleentheid vir Duitse oorwinning in 'n beslissende aanval langs die Westelike front gedurende die lente lê, voordat Amerikaanse mannekrag oorweldigend geword het. Op 3 Maart 1918 word die Verdrag van Brest-Litovsk onderteken en Rusland onttrek aan die oorlog.Dit sou nou 'n dramatiese uitwerking op die konflik hê, aangesien 33 afdelings van die Oosfront vrygestel is vir ontplooiing na die weste. Die Duitsers het byna net soveel Russiese gebied ingevolge die bepalings van die Verdrag van Brest-Litovsk beset as in die Tweede Wêreldoorlog, maar dit het hul herontplooiing van die troepe aansienlik beperk. Die Duitsers het 'n voordeel van 192 afdelings in die weste tot die 178 geallieerde afdelings behaal, wat Duitsland in staat gestel het om veteraan -eenhede uit die lyn te trek en dit weer op te lei as Stosstruppen (40 infanterie- en 3 kavalleriedivisies is vir die Duitse besetting in die ooste behou). 
Die Geallieerdes het nie eenheid in bevel gehad nie en het aan moraal- en mannekragprobleme gely; die Britse en Franse leërs was erg uitgeput en kon nie in die eerste helfte van die jaar aanval nie, terwyl die meerderheid van die nuut aangekomde Amerikaanse troepe nog besig was om te oefen, met slegs ses volledige afdelings in die ry.  Ludendorff besluit op 'n offensiewe strategie wat begin met 'n groot aanval op die Britte op die Somme, om hulle van die Franse te skei en terug te ry na die kanaalhavens.   Die aanval sou die nuwe stormtroep -taktiek kombineer met meer as 700 vliegtuie,  tenks en 'n noukeurig beplande artillerieversperring wat gasaanvalle sou insluit.  
Duitse lente -offensiewe Redigeer
Operasie Michael, die eerste van die Duitse lente -offensiewe, het amper daarin geslaag om die Geallieerde leërs uitmekaar te jaag en vir die eerste keer sedert 1914 binne die afstand van Parys te beweeg.  As gevolg van die geveg het die Geallieerdes ooreengekom oor eenheid van bevel. Generaal Ferdinand Foch is aangestel as bevelvoerder van alle geallieerde magte in Frankryk. Die verenigde bondgenote kon beter reageer op elk van die Duitse dryfvere en die offensief het in 'n uitputtingsgeveg ontaard.  In Mei het die Amerikaanse afdelings ook 'n toenemende rol begin speel en hul eerste oorwinning in die Slag van Cantigny behaal. Teen die somer arriveer elke maand tussen 250 000 en 300 000 Amerikaanse soldate.  'n Totaal van 2,1 miljoen Amerikaanse troepe sou op hierdie front ontplooi word voordat die oorlog tot 'n einde sou kom.  Die vinnig toenemende Amerikaanse teenwoordigheid dien as 'n toonbank vir die groot aantal herontplooide Duitse magte. 
Geallieerde teen-oortredings Redigeer
In Julie begin Foch met die Tweede Slag van die Marne, 'n teenaanval teen die Marne-opstand wat teen Augustus uitgeskakel is. Die Slag van Amiens het twee dae later begin, met Frans-Britse magte aan die spits van Australiese en Kanadese troepe, saam met 600 tenks en 800 vliegtuie.  Hindenburg noem 8 Augustus die "Swart dag van die Duitse leër".  Die Italiaanse 2de Korps, onder bevel van generaal Alberico Albricci, het ook deelgeneem aan die operasies rondom Reims.  Duitse mannekrag was na vier jaar se oorlog ernstig uitgeput en die ekonomie en die samelewing was onder groot interne spanning. Die Geallieerdes het 216 afdelings teen 197 Duitse afdelings ingevoer.  Die honderddae -offensief wat in Augustus begin het, was die laaste strooi en na hierdie reeks militêre nederlae het Duitse troepe in groot getalle begin oorgee.  Namate die geallieerde magte gevorder het, is prins Maximilian van Baden in Oktober aangestel as kanselier van Duitsland om 'n wapenstilstand te beding. Ludendorff is uitgedwing en na Swede gevlug.  Die Duitse terugtog het voortgegaan en die Duitse Revolusie het 'n nuwe regering aan bewind gebring. Die wapenstilstand van Compiègne is vinnig onderteken, wat vyandelikhede op die Wesfront op 11 November 1918, later bekend as Wapenstilstandsdag, stopgesit het.  Die Duitse keiserlike monargie het in duie gestort toe generaal Groener, die opvolger van Ludendorff, die gematigde sosiaal -demokratiese regering onder Friedrich Ebert gesteun het, om 'n rewolusie soos dié in Rusland die vorige jaar te voorkom. 
Die oorlog langs die Westelike Front het daartoe gelei dat die Duitse regering en sy bondgenote vrede gedaag het, ondanks Duitse sukses elders. As gevolg hiervan is die vredesvoorwaardes deur Frankryk, Brittanje en die Verenigde State tydens die Vredeskonferensie in 1919 in Parys bepaal. Die gevolg was die Verdrag van Versailles, wat in Junie 1919 onderteken is deur 'n afvaardiging van die nuwe Duitse regering.  Die bepalings van die verdrag beperk Duitsland as 'n ekonomiese en militêre mag. Die Versailles-verdrag het die grensprovinsies Elsas-Lorraine na Frankryk terugbesorg en sodoende die steenkool beperk wat die Duitse nywerheid benodig. Die Saar, wat die westelike oewer van die Ryn gevorm het, sou deur Brittanje en Frankryk gedemilitariseer en beheer word, terwyl die Kiel -kanaal oopgemaak word vir internasionale verkeer. Die verdrag het Oos -Europa ook drasties hervorm. Dit het die Duitse weermag ernstig beperk deur die grootte van die leër tot 100 000 te beperk en 'n vloot of lugmag te verbied. Die vloot is ingevolge oorgawe na Scapa Flow geseil, maar is later as reaksie op die verdrag afgeskakel. 
Die oorlog in die loopgrawe van die Wesfront het tienduisende verminkte soldate en oorlogs weduwees gelaat. Die ongekende lewensverlies het 'n blywende uitwerking op die algemene houding teenoor oorlog gehad, wat later gelei het tot 'n geallieerde onwilligheid om 'n aggressiewe beleid teenoor Adolf Hitler te voer.  België het 30 000 burgerlikes gesterf en Frankryk 40 000 (insluitend 3 000 koopvaarders).  Die Britte het 16,829 burgerlike dooies verloor, 1,260 burgerlikes is dood in lug- en vlootaanvalle, 908 burgerlikes is op see dood en daar was 14,661 sterfgevalle op handelaars.   Nog 62 000 Belgiese, 107 000 Britse en 300 000 Franse burgerlikes sterf weens oorlogsverwante oorsake. 
Ekonomiese koste Redigeer
Duitsland in 1919 was bankrot, die mense wat in 'n toestand van halfhonger leef en geen handel dryf met die res van die wêreld nie. Die Geallieerdes beset die Rynstede Keulen, Koblenz en Mainz, met herstel wat afhang van die betaling van vergoedings. In Duitsland 'n Steek-in-die-rug-mite (Dolchstoßlegende) deur Hindenburg, Ludendorff en ander verslane generaals gepropageer is dat die nederlaag nie die 'goeie kern' van die weermag was nie, maar as gevolg van sekere linkse groepe in Duitsland wat 'n rampspoedige wapenstilstand onderteken het, sou dit later deur nasionaliste uitgebuit word en die Nazi -party se propaganda om die omverwerping van die Weimarrepubliek in 1930 en die oplegging van die Nazi -diktatuur na Maart 1933 te verskoon. 
Frankryk verloor meer slagoffers in vergelyking met sy bevolking as enige ander grootmoondheid en die industriële noordooste van die land is verwoes deur die oorlog. Die provinsies wat deur Duitsland oorskry is, het 40 persent van die Franse steenkool en 58 persent van sy staalproduksie gelewer.  Sodra dit duidelik was dat Duitsland verslaan gaan word, het Ludendorff beveel dat die myne in Frankryk en België vernietig moet word.  Sy doel was om die nywerhede van die belangrikste Europese mededinger van Duitsland lam te maak. Om soortgelyke Duitse aanvalle in die toekoms te voorkom, het Frankryk later 'n massiewe reeks versterkings langs die Duitse grens, bekend as die Maginot Line, gebou. 
Die bevel word gegee
Dit het gou duidelik geword dat dit nie bloot 'n agteruitgang was nie en dat die Duitse terugtog op 'n einde was. French het toe 'n bevel aan die Britse ekspedisiemag uitgereik om loopgrawe te begin grawe.
Die Britse soldate gebruik die gereedskap wat hulle kon, neem grawe van plase in die omgewing en grawe selfs in sommige gevalle die aarde met hul hande. Hulle kon nie geweet het dat hierdie vlak gate binnekort die lengte van die Westelike Front sou strek nie, of dat beide kante dit vir die volgende drie jaar sou beset.
Doringdraad is wyd gebruik in die loopgraafoorlog van die Eerste Wêreldoorlog. Dit is aan albei kante, verskeie rye diep, gelê om die loopgraaf te beskerm. Daar is met tussenposes 'n draadbreuk geplaas om mans toegang te gee tot niemand se grond nie. Aanvallers moes egter die draadbreuke opspoor en baie mans het hul lewens verloor deur in die draad verstrengel te raak en raakgeskiet.
Rotte en luise het die troepe bedags en nag geteister. Groot rotte, opgeblase deur die kos en afval van stilstaande leërs, het gehelp om siektes te versprei en was voortdurend irriterend. In 1918 het dokters ook luise geïdentifiseer as die oorsaak van slootkoors, wat die troepe met hoofpyn, koors en spierpyn geteister het. Die onhigiëniese toestande van die slootlewe, veral die koue, aanhoudende vogtigheid, het gelei tot loopgraafvoet, 'n rypagtige infeksie wat in uiterste gevalle tot gangreen en amputasie gelei het.
Willekeurige beskieting en sniping gekenmerk deur slootoorlogvoering, met aardskuddende of dodelike geweerskote wat periodiek die verveling van die loopgraaflewe verbreek. Die vyand bly grotendeels verborge en soldate voel dikwels magteloos teen willekeurige en skielike dood. Die onvermoë om jouself te verdedig teen beskietings of skerpskutters, en die konstante ontberings van die loopgraaflewe, het tot uiterste spanning en uitputting bygedra. Tientalle, soms honderde, Kanadese soldate word elke dag langs die Westelike Front dood en gewond. Die infanterie en masjiengeweerders, wat die meeste slagoffers tydens die oorlog gely het, was van plan om elke maand 10 persent van die totale sterkte aan dood, wonde en siektes te verloor. Die moord het nooit opgehou aan die Westelike Front nie.
Terug van die voorkant
'N Oorlogsmoe en modderige Kanadees keer alleen van voor af terug. Sigaret in die mond, die soldaat gluur in die rigting van die fotograaf.
Veldwerke is so oud soos leërs. Romeinse legioene, in die teenwoordigheid van 'n vyand, het elke aand kampe opgesit terwyl hulle onderweg was. 
In die vroeë moderne oorlogvoering het troepe veldwerke gebruik om moontlike vooruitgang te blokkeer.  Voorbeelde sluit in die lyne van Stollhofen, gebou aan die begin van die Spaanse opvolgingsoorlog van 1702–1714,  die lyne van Weissenburg wat in opdrag van die hertog van Villars in 1706 gebou is,  die lyne van Ne Plus Ultra gedurende die winter van 1710–1711,  en die Lines of Torres Vedras in 1809 en 1810. 
In die Nieu -Seelandse oorloë (1845–1872) het die Maori uitgebreide sloot- en bunkerstelsels ontwikkel as deel van versterkte gebiede wat as pā bekend staan, en dit reeds in die 1840's suksesvol aangewend om Britse artillerie -bombardemente te weerstaan.   Volgens een Britse waarnemer is "die heining om die pa tussen elke paling bedek met los trosse vlas, waarteen die koeëls val en val in die nag wat hulle elke gat herstel wat deur die gewere gemaak word".  Hierdie stelsels sluit in die afvuur van loopgrawe, kommunikasiegrawe, tonnels en anti-artilleriebunkers. Britse ongevalle van tot 45 persent, soos by Gate Pa in 1864 en die Slag van Ohaeawai in 1845, dui daarop dat hedendaagse wapens, soos muskiete en kanonne, onvoldoende was om verdedigers uit 'n slootstelsel te verdryf.  Daar was 'n akademiese debat hieroor sedert die 1980's, toe dit in sy boek was Die Nieu -Seelandse oorloë, historikus James Belich beweer dat Noord -Maori in die eerste stadiums van die Nieu -Seelandse oorloë effektief slootoorlog uitgevind het. Dit is egter deur sommige ander akademici gekritiseer, terwyl Gavin McLean opgemerk het dat hoewel die Māori pā beslis aangepas het om by hedendaagse wapens aan te pas, baie historici Belich se bewering as "ongegrond. Revisionisme" afgemaak het. 
Die Krimoorlog (1853–1856) het 'massiewe loopgraafwerke en loopgraafoorlogs' plaasgevind,  al was 'die moderniteit van die loopgraafoorlog nie onmiddellik duidelik vir die tydgenote nie'. 
Unie- en Konfederale leërs het veldwerke en uitgebreide slootstelsels gebruik in die Amerikaanse burgeroorlog (1861–1865) - veral in die beleëringe van Vicksburg (1863) en Petersburg (1864–1865), waarvan laasgenoemde die eerste gebruik was Unie-weermag van die snelvuur Gatling-geweer,  die belangrike voorloper van die hedendaagse masjiengewere. Slote is ook gebruik in die Paraguayaanse oorlog (wat in 1864 begin het), die Tweede Anglo-Boereoorlog (1899–1902) en die Russies-Japannese oorlog (1904–1905). [ aanhaling nodig ]
Alhoewel tegnologie die aard van oorlogvoering teen 1914 dramaties verander het, het die leërs van die groot vegters nie die gevolge daarvan volledig opgeneem nie. As die reikwydte en vuurtempo van gewapende handwapens toeneem, kon 'n verdediger wat teen vyandelike vuur beskerm was (in 'n sloot, by 'n huisvenster, agter 'n groot rots of agter 'n ander deksel) dikwels die naderende vyande doodmaak voordat hulle met sy posisie gesluit het. Aanvalle op oop grond het selfs gevaarliker geword na die bekendstelling van vinnig-afgevuurde artillerie, geïllustreer deur die "Franse 75", en hoë plofbare fragmenteringsrondes. Die toename in vuurkrag het die vermoë van infanterie (of selfs kavallerie) oortref om die grond tussen vuurlyne te bedek, en die vermoë van wapens om vuur te weerstaan. Dit sal 'n revolusie in mobiliteit verg om dit te verander. 
Die Franse en Duitse leërs het verskillende taktiese leerstellings aangeneem: die Franse het vinnig en verbaas op die aanval staatgemaak, en die Duitsers het op vuurkrag staatgemaak en baie belê in haubitsers en masjiengewere. Die Britte het nie 'n amptelike taktiese leerstuk gehad nie, met 'n offisierkorps wat teorie ten gunste van pragmatisme verwerp het. 
Terwyl die leërs na verwagting verskansings en bedekking sou gebruik, het hulle nie die verdediging in diepte toegelaat nie. Hulle het 'n doelbewuste benadering vereis om posisies in te neem waaruit vuursteun vir die volgende fase van die aanval gegee kon word, eerder as 'n vinnige stap om die vyand se lyn te breek.  Daar word aangeneem dat artillerie nog steeds gevestigde troepe kan vernietig, of dit ten minste voldoende kan onderdruk sodat vriendelike infanterie en kavallerie kan beweeg. 
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog was dit 'n standaard praktyk om in te grawe by die verdediging van 'n posisie. Om frontaal aan te val, was 'n verlamming in die hof, en daarom was 'n omringende operasie die voorkeuraanval teen 'n verskansde vyand. Na die Slag van die Aisne in September 1914 het 'n uitgebreide reeks pogings om flankeer en bypassende uitbreidings tot die versterkte verdedigingslinies ontwikkel tot die 'wedloop na die see', aan die einde waarvan die Duitse en Geallieerde leërs 'n paar loopgrawe van die Switserse grens in die suide tot by die Noordsee -kus van België.
Eind Oktober 1914 het die hele front in België en Frankryk gestol tot loopgrawe, wat tot die laaste weke van die oorlog geduur het. Massa-infanterieaanvalle was tevergeefs in die lig van artillerievuur, sowel as vinnige geweer- en masjiengeweervuur. Beide kante konsentreer op die opbreek van vyandelike aanvalle en die beskerming van hul eie troepe deur diep in die grond te grawe.  Na die opbou van magte in 1915 het die Westelike Front 'n gestampte stryd tussen gelykes geword wat deur uitputting beslis moes word. Frontaanvalle en hul gepaardgaande ongevalle het onvermydelik geraak omdat die deurlopende loopgrawe geen oop flanke gehad het nie. Die ongevalle van die verdedigers stem ooreen met die van die aanvallers, aangesien groot reserwes in duur teenaanvalle bestee is of blootgestel is aan die aanvaller se gewapende artillerie. Daar was periodes waarin rigiede loopgraafoorlogvoering gebreek het, soos tydens die Slag van die Somme, maar die lyne het nooit baie ver beweeg nie. Die oorlog sou gewen word deur die kant wat die laaste reserwes aan die Westelike Front kon toewy. Slootoorlogvoering het aan die Westelike Front geheers totdat die Duitsers hul Lente -offensief op 21 Maart 1918 begin het.  Slootoorlogvoering het ook op ander fronte plaasgevind, onder meer in Italië en in Gallipoli.
Weermagte is ook beperk deur logistiek. Die groot gebruik van artillerie het beteken dat ammunisie -uitgawes in die Eerste Wêreldoorlog baie hoër was as in enige vorige konflik. Perde en karre was onvoldoende om groot hoeveelhede oor lang afstande te vervoer, sodat leërs sukkel om ver van die spoorkoppe af te beweeg. Dit het die vordering baie vertraag, wat dit vir beide partye onmoontlik gemaak het om 'n deurbraak te bereik wat die oorlog sou verander. Hierdie situasie sou slegs tydens die Tweede Wêreldoorlog verander word met groter gebruik van gemotoriseerde voertuie. 
Slote was langer, dieper en beter verdedig deur staal, beton en doringdraad as ooit tevore. Hulle was baie sterker en meer effektief as fortekettings, want hulle het 'n deurlopende netwerk gevorm, soms met vier of vyf parallelle lyne wat met mekaar verbind is. Hulle is ver onder die oppervlak van die aarde gegrawe, buite bereik van die swaarste artillerie. Groot gevegte met die ou maneuvers was buite die kwessie. Slegs deur bombardement, sapping en aanval kon die vyand geskud word, en sulke operasies moes op groot skaal uitgevoer word om merkbare resultate te lewer. Dit is inderdaad twyfelagtig of die Duitse lyne in Frankryk ooit verbreek kon gewees het as die Duitsers nie hul hulpbronne in onsuksesvolle aanvalle vermors het nie en die blokkade deur die see nie geleidelik hul voorraad afgesny het nie. In so 'n oorlogvoering kon geen enkele generaal 'n slag slaan wat hom onsterflik sou maak nie, die "heerlikheid van gevegte" sak in die vuil en modder van loopgrawe en uitgrawings.
Die loopgrawe van die Eerste Wêreldoorlog was eenvoudig. Hulle het geen deurkruisings gehad nie, en volgens die vooroorlogse leerstellings moes mans vol skouers aan skouers baklei. Hierdie leerstelling het gelei tot groot ongevalle as gevolg van artillerievuur. Hierdie kwesbaarheid en die lengte van die voorkant wat verdedig moet word, het spoedig daartoe gelei dat loopbane deur minder mans aangehou is. Die verdedigers het die loopgrawe self aangevul met doringdraad wat aan die voorkant gespan was om te verhoed dat bedradingspartye elke aand uitgaan om hierdie voorwaartse verdediging te herstel en te verbeter. 
Die klein, geïmproviseerde loopgrawe van die eerste paar maande het dieper en ingewikkelder geword en geleidelik uitgebreide gebiede van ineenstortende verdedigingswerke geword. Hulle weerstaan ​​beide artillerie -bombardemente en massale infanterie -aanvalle. Skepvaste uitgrawings het 'n hoë prioriteit geword. 
'N Goed ontwikkelde sloot moes ten minste 2,5 m diep wees om mans regop te laat loop en steeds beskerm te word.
Daar was drie standaard maniere om 'n sloot te grawe: verskansing, sapping en tonnel. Verankering, waar 'n man op die oppervlak sou staan ​​en afwaarts grawe, was die doeltreffendste, aangesien dit 'n groot graafpartytjie toegelaat het om die hele loopgraaf gelyktydig te grawe. Die verskansing het die grawe egter bo die grond blootgestel gelaat en kon dus slegs uitgevoer word sonder waarneming, soos in 'n agterste gebied of in die nag. Saping behels die uitbreiding van die sloot deur weg te grawe aan die einde. Die grawe is nie blootgestel nie, maar slegs een of twee mans kon op 'n slag aan die sloot werk. Tunnel was net soos om te slaan, behalwe dat daar 'n 'dak' grond gelaat word terwyl die slootlyn gevestig is en dan verwyder is wanneer die sloot gereed was om in te neem. Die riglyne vir die Britse loopgraafkonstruksie het gesê dat dit 450 mans 6 uur in die nag sou neem om 250 m van die voorste slootstelsel te voltooi. Daarna sou die sloot konstante onderhoud verg om agteruitgang te voorkom wat veroorsaak word deur weer of afskilfering.
Die grond op die rand van die sloot wat die vyand in die gesig staar, is die borsteling genoem en het 'n vuurstap gehad. Die ingeboude agterlip van die sloot is die parados genoem, wat die rug van die soldaat beskerm het teen skulpe wat agter die sloot val. Die kante van die loopgraaf is dikwels met sandbande, gaas, houtrame en soms dakke vasgemaak.Die vloer van die sloot was gewoonlik bedek met hout eendborde. In latere ontwerpe kan die vloer op 'n houtraam gelig word om 'n afvoerkanaal daaronder te bied.
Die statiese beweging van slootoorlogvoering en die behoefte aan beskerming teen skerpskutters het 'n vereiste vir skuiwergate vir die aflaai van vuurwapens en waarneming geskep.  Dikwels is 'n staalplaat gebruik met 'n "sleutelgat", wat 'n roterende stuk gehad het om die skuiwergat te bedek wanneer dit nie gebruik word nie.  Duitse skerpskutters het wapensbrekende koeëls gebruik waarmee hulle skuiwergate kon deurdring. 'N Ander manier om oor die parapet te kyk, was die slootperiskoop - in sy eenvoudigste vorm, net 'n stok met twee hoekige spieëltjies bo en onder. 'N Aantal leërs het gebruik gemaak van die periskoopgeweer, wat soldate in staat gestel het om na die vyand te sluip sonder om hulself oor die borstwering bloot te stel, hoewel dit ten koste van die verminderde skiet akkuraatheid was. Die toestel hou die meeste verband met Australiese en Nieu -Seelandse troepe in Gallipoli, waar die Turke die hoogte gehou het.
Aan die agterkant van die ondersteuningsgraaf is afwykings van verskillende gemaksklasse gebou. Britse uitgrawings was gewoonlik 2,5 tot 5 m (8 tot 16 voet) diep. Die Duitsers, wat hul kennis op studies van die Russies-Japannese oorlog gebaseer het,  het 'n wetenskap gemaak deur ontwerp en konstruksie van verdedigingswerke. Hulle het gewapende beton gebruik om diep, dopvaste, geventileerde uitgrawings, sowel as strategiese sterkpunte, te bou. Duitse uitgrawings was gewoonlik baie dieper, gewoonlik 'n minimum van 4 m diep en soms drie verdiepings neergegrawe, met betontrappe om die boonste verdiepings te bereik. [ aanhaling nodig ]
Die loopgrawe was nooit reguit nie, maar is gegrawe in 'n zigzag- of trappatroon, met reguit gedeeltes wat gewoonlik minder as 'n dosyn meter gehou is. Later het dit ontwikkel om die gevegsgrawe te laat opbreek in afsonderlike vuurpaaie wat met trawwe verbind is. Alhoewel dit die uitsig van vriendelike soldate langs hul eie loopgraaf geïsoleer het, het dit verseker dat die hele sloot nie omhul kon word as die vyand op een of ander stadium toegang verkry het nie, of as 'n bom, granaat of dop in die sloot beland het, maar die ontploffing kon nie beweeg nie ver.
Baie vroeg in die oorlog het die Britse verdedigingsleer 'n hoofgraafstelsel van drie parallelle lyne voorgestel, verbind met kommunikasiegrawe. Die punt waarop 'n kommunikasie -loopgraaf die voorste sloot gekruis het, was van kritieke belang, en dit was gewoonlik sterk versterk. Die voorste loopgraaf was liggies in die garnisoen en is gewoonlik slegs tydens sonop en skemer in krag gebruik. Tussen 65 en 90 m (70 en 100 m) agter die voorste sloot was die steungraaf (of "reis"), waarheen die garnisoen sou terugtrek wanneer die voorste sloot gebombardeer was.
Tussen 90 en 270 meter (100 en 300 m) verder aan die agterkant was die derde reserwe-loopgraaf, waar die reserwe troepe kon versamel vir 'n teenaanval as die voorste loopgrawe gevang word. Hierdie verdedigende uitleg is gou verouderd namate die krag van artillerie toeneem, maar in sekere sektore van die front is die ondersteuningsgraaf gehandhaaf as 'n lokmiddel om die vyandelike bombardement van die voor- en reservelyne af weg te lok. Vure is in die ondersteuningslyn aangesteek om dit bewoon te laat lyk en enige skade wat onmiddellik aangerig is, herstel.
Tydelike loopgrawe is ook gebou. By die beplanning van 'n groot aanval, sou die loopgrawe naby die voorste sloot gegrawe word. Dit is gebruik om 'n beskutte plek te bied vir die golwe van aanvallende troepe wat die eerste golwe van die voorste sloot sou volg. "Saps" was tydelike, onbemande, dikwels doodloopbane wat in niemandsland uitgegrawe is. Hulle het 'n verskeidenheid doeleindes vervul, soos om die voorste sloot aan te sluit op 'n luisterpos naby die vyand se draad of om 'n "spring-off" lyn te maak vir 'n verrassingsaanval. Toe die voorkant van die een kant in die rigting van die opposisie bult, ontstaan ​​'n opvallende punt. Die konkawe slootlyn wat na die opvallende kant toe kyk, word 'herbetreder' genoem. Groot insittendes was gevaarlik vir hul insittendes omdat hulle van drie kante aangeval kon word.
Agter die voorste loopgraafstelsel was daar gewoonlik nog ten minste twee gedeeltelik voorbereide slootstelsels, kilometers na agter, gereed om in beslag geneem te word in geval van terugtog. Die Duitsers het in 1916 dikwels verskeie oortollige slootstelsels voorberei, hul Somme -front het twee volledige slootstelsels, een kilometer van mekaar af, met 'n derde gedeeltelik voltooide stelsel 'n verdere kilometer agter. Hierdie duplisering het 'n beslissende deurbraak feitlik onmoontlik gemaak. In die geval dat 'n gedeelte van die eerste slootstelsel vasgevang word, sal 'n "skakelaar" -graaf gegrawe word om die tweede slootstelsel aan te sluit op die deel van die eerste.
Die gebruik van doringdraad, lemmetjiesdraad en ander draadhindernisse, in gordels van 15 m of meer, is effektief om infanterie wat oor die slagveld reis, te stuit. Alhoewel die hakies of skeermesse geringe beserings kan veroorsaak, was die doel om die ledemate van vyandelike soldate te verstrengel en hulle te dwing om te stop en die draad metodies af te trek of af te werk, waarskynlik 'n paar sekondes of selfs langer. Dit is dodelik wanneer die draad op die maksimum blootstelling aan gekonsentreerde vyandelike vuurkrag geplaas word, met die oog op vyandelike vuurbaaie en masjiengewere. Die kombinasie van draad en vuurkrag was die oorsaak van die meeste mislukte aanvalle in slootoorlogvoering en hul baie groot ongevalle. Liddell Hart het doringdraad en die masjiengeweer geïdentifiseer as die elemente wat gebreek moes word om 'n mobiele slagveld te herwin.
'N Basiese draadlyn kan geskep word deur verskeie drade doringdraad tussen houtpale in die grond te draai. Los draadlyne kan meer effektief wees om te verstrengel as styf, en dit was algemeen om die spikkels doringdraad te gebruik, soos slegs gedeeltelik uitgerek, konsertina -draad genoem. Om draad in niemandsland te plaas en te herstel, was afhanklik van stealth, gewoonlik snags deur spesiale bedradingspartye, wat ook die taak sou kry om vyandige drade in die geheim te saboteer. Die skroef, wat deur die Duitsers uitgevind is en later deur die Geallieerdes tydens die oorlog aangeneem is, was stiller as om 'n spel te gebruik. Draad het dikwels oor die hele lengte van die loopgraaf van 'n slagveld gestrek, in verskeie lyne, soms 'n diepte van 30 meter (100 voet) of meer.
Metodes om dit te verslaan was rudimentêr. Langdurige artillerie -bombardement kan hulle beskadig, maar nie betroubaar nie. Die eerste soldaat wat die draad ontmoet, kan bo -op spring, en hopelik het dit genoeg gedruk vir diegene wat daarna gekom het om oor hom te kom, maar ten minste een soldaat het vir elke draaddraad uit aksie gekom. In die Eerste Wêreldoorlog het die Britse en die Gemenebest -magte staatgemaak op draadsnyers, wat blykbaar nie die swaarder Duitse draad kon hanteer nie.  Die Bangalore -torpedo is deur baie leërs aangeneem en is aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog in gebruik geneem. 
Die doringdraad wat gebruik is, verskil van land tot land; die Duitse draad was swaarder, en Britse draadsnyers wat ontwerp was vir die dunner inheemse produk, kon dit nie sny nie. 
Die beperkte, statiese en onderaardse aard van slootoorlogvoering het daartoe gelei dat dit sy eie eienaardige vorm van aardrykskunde ontwikkel het. In die voorste sone is die konvensionele vervoerinfrastruktuur van paaie en spoorweë vervang deur die netwerk van loopgrawe en loopgrawe. Die kritieke voordeel wat verkry kon word deur die hoë grond te behou, het beteken dat klein heuwels en rante enorme betekenis gekry het. Baie geringe heuwels en valleie was so subtiel dat dit naamloos was totdat die voorste linie hulle binnegedring het. Sommige heuwels is vernoem na hul hoogte in meter, soos Hill 60. 'n Plaashuis, windpomp, steengroef of bome sal die fokus van 'n vasberade stryd word bloot omdat dit die grootste kenmerkende kenmerk was. Dit sou die artillerie egter nie lank neem om dit uit te wis nie, sodat dit daarna net 'n naam op 'n kaart geword het.
Die slagveld van Vlaandere het talle probleme opgelewer vir die beoefening van loopgraafoorlogvoering, veral vir die Geallieerde magte, veral Britte en Kanadese, wat dikwels genoodsaak was om die lae grond te beset. Swaar beskieting het vinnig die netwerk van slote en waterkanale vernietig wat hierdie laagliggende gebied in België voorheen gedreineer het. Op die meeste plekke was die watertafel slegs 'n meter of minder onder die oppervlak, wat beteken dat enige sloot wat in die grond gegrawe is, vinnig sou oorstroom. Gevolglik was baie "loopgrawe" in Vlaandere eintlik bo die grond en gebou uit massiewe borswerke sandsakke gevul met klei. Aanvanklik is beide die parapet en die parados van die loopgraaf op hierdie manier gebou, maar 'n latere tegniek was om die parados vir 'n groot deel van die loopgraaf af te sien en sodoende die agterkant van die sloot bloot te stel aan die vuur uit die reservaat as die voorkant oortree is.
In die Alpe het slootoorlog selfs gestrek op vertikale hange en diep in die berge, tot hoogtes van 3.900 m (12.800 voet) bo seespieël. Die Ortler het 'n artillerieposisie op die top naby die voorste linie gehad. Die loopgraafbestuur en loopgraafprofiele moes aangepas word op die rowwe terrein, harde rots en strawwe weerstoestande. Baie slootstelsels is binne gletsers gebou, soos die Adamello-Presanella-groep of die beroemde stad onder die ys op die Marmolada in die Dolomiete.
Die ruimte tussen die opponerende loopgrawe is 'niemandsland' genoem en het in breedte verskil, afhangende van die slagveld. Aan die Westelike Front was dit gewoonlik tussen 90 en 275 meter (100 en 300 m), maar slegs 25 meter (30 m) op Vimy Ridge.
Na die Duitse onttrekking aan die Hindenburg -lyn in Maart 1917, het die oppervlakte van 'n man tot 'n kilometer gestrek. By die "Quinn's Post" in die beknopte gebied van die Anzac -slagveld by Gallipoli, was die teenoorgestelde loopgrawe slegs 15 meter van mekaar af en die soldate in die loopgrawe het voortdurend handgranate na mekaar gegooi. Aan die Oosfront en in die Midde -Ooste was die gebiede wat te dek was so groot, en die afstande van die fabrieke wat skulpe, koeëls, beton en doringdrade voorsien, was so groot dat loopgevegoorlog in die Wes -Europese styl dikwels nie plaasgevind het nie.
Infanteriewapens en masjiengewere Redigeer
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog was die standaard -infanteriesoldaat se primêre wapens die geweer en bajonet en ander wapens het minder aandag gekry. Veral vir die Britte was die handgranate wat min was, minder doeltreffend. Hierdie klem het begin verskuif sodra die loopgraafoorlog begin het, en militante het verbeterde granate in massaproduksie, insluitend geweergranate, gehaas.
Die handgranaat was een van die primêre infanteriewapens van loopgraafoorlog. Albei kante was vinnig besig om spesialis -grenadiergroepe in te samel. Die granaat het 'n soldaat in staat gestel om die vyand te betrek sonder om hom aan vuur bloot te stel, en dit het nie presiese akkuraatheid vereis om dood te maak of te vermink nie. 'N Ander voordeel was dat as 'n soldaat naby die loopgrawe kan kom, vyande aangeval kan word. Die Duitsers en Turke was van die begin van die oorlog af goed toegerus met granate, maar die Britte, wat in die 1870's opgehou het om grenadiers te gebruik en nie 'n beleidsoorlog verwag het nie, het feitlik geen konflik aangegaan nie, daarom moes soldate bomme improviseer met alles wat beskikbaar was (sien Jam Tin Granade). Teen die einde van 1915 het die British Mills -bom groot sirkulasie bereik, en teen die einde van die oorlog is 75 miljoen gebruik.
Aangesien die troepe dikwels nie voldoende toegerus was vir slootoorlogvoering nie, was geïmproviseerde wapens algemeen tydens die eerste ontmoetings, soos kort houtkroewe en metaalmesse, spiese, byke, hamers, verskansingsgereedskap, sowel as slootmesse en messingknokkels. Volgens die semi-biografiese oorlogsroman Alles stil aan die Westelike Front, het baie soldate verkies om 'n skerpgemaakte graaf as 'n geïmproviseerde melee -wapen te gebruik in plaas van die bajonet, aangesien die bajonet geneig was om vas te steek by gesteek teenstanders, wat dit nutteloos maak in 'n hewige geveg. Die korter lengte maak dit ook makliker om dit in die beperkte ruimtes van die loopgrawe te gebruik. Hierdie gereedskap kan dan gebruik word om in te grawe nadat hulle 'n sloot geneem het. Moderne militêre graafwerktuie is gewoonlik ontwerp om ook as 'n nabygevegswapen te funksioneer. Namate die oorlog vorder, is beter toerusting uitgereik en geïmproviseerde wapens weggegooi.
'N Gespesialiseerde groep vegters het gebel slootveegers (Nettoyeurs de Tranchées of Zigouilleurs) ontwikkel om binne die loopgrawe te veg. Hulle het die oorlewende vyandelike personeel van slote wat onlangs oorval is, verwyder en klandestiene aanvalle op vyandelike loopgrawe gedoen om intelligensie te versamel. Vrywilligers vir hierdie gevaarlike werk is dikwels vrygestel van deelname aan frontaanvalle op oop grond en van roetine-werk soos om sandsakke te vul, loopgrawe af te dreineer, en doringdraad in niemandsland te herstel. As hulle hul eie wapens mag kies, kies baie granate, messe en pistole. FN M1900 -pistole was hoog aangeskryf vir hierdie werk, maar nooit in voldoende hoeveelhede beskikbaar nie. Colt Model 1903 Pocket Hammerless, Savage Model 1907, Star Bonifacio Echeverria en Ruby pistole is wyd gebruik. 
Verskeie meganiese toestelle is uitgevind om handgranate in vyandelike loopgrawe te gooi. Die Duitsers het die Wurfmasjien, 'n veeraangedrewe toestel om 'n handgranaat ongeveer 200 m (220 m) te gooi.  Die Franse reageer met die Sauterelle en die Britte met die Leach Trench Catapult en West Spring Gun wat verskillende grade van sukses en akkuraatheid gehad het. Teen 1916 is katapultwapens grootliks vervang deur geweergranate en mortiere. 
Die Duitsers werk Flammenwerfer (vlamwerpers) tydens die oorlog vir die eerste keer teen die Franse op 25 Junie 1915, daarna teen die Britte op 30 Julie in Hooge. Die tegnologie was in die beginjare, en die gebruik daarvan was eers teen die einde van 1917 baie algemeen toe die draagbaarheid en betroubaarheid verbeter is. Dit is gebruik in meer as 300 gedokumenteerde gevegte. Teen 1918 het dit 'n gewilde wapen geword Stoßtruppen (stormtroopers) saam met 'n span van ses Pioniere (gevegsingenieurs) per span.
Die pomp -aksiegeweer, wat deur Amerikaanse soldate in die Westelike front gebruik is, was 'n formidabele wapen in kortafstandgevegte, genoeg dat Duitsland op 14 September 1918 'n formele protesoptog teen die gebruik daarvan gelê het, met die vermelding van "elke gevangene wat sulke wapens in sy besit gehad het of ammunisie wat daartoe behoort, verbeur sy lewe ", hoewel hierdie dreigement blykbaar nooit uitgevoer is nie. Die Amerikaanse weermag het begin met die uitreiking van modelle wat spesiaal aangepas is vir gevegte, genaamd "loopgrawe", met korter vate, tydskrifte met 'n hoër kapasiteit, geen verstikking nie, en dikwels hitte -skilde om die loop, sowel as slotte vir die bajonet M1917. Dit was ook bekend dat Anzac en 'n paar Britse soldate afgesaagde haelgewere in slootaanvalle gebruik het vanweë hul draagbaarheid, doeltreffendheid van naby en gemak in die grense van 'n sloot. Hierdie praktyk is nie amptelik goedgekeur nie, en die gewere wat gebruik is, was altyd gewysigde sportgewere.
Die Duitsers het die masjiengeweer van die begin af omhels - in 1904 was sestien eenhede toegerus met die 'Maschinengewehr' - en die masjiengeweerspanne was die elite -infanterie -eenhede wat hierdie eenhede aan Jaeger (ligte infanterie) bataljons geheg het. Teen 1914 was die Britse infanterie -eenhede gewapen met twee Vickers -masjiengewere per bataljon, die Duitsers het ses per bataljon en die Russe agt.  Dit was eers in 1917 dat elke infanterie -eenheid van die Amerikaanse magte ten minste een masjiengeweer gedra het.  Na 1915 was die Maschinengewehr 08 die standaarduitgawe van die Duitse masjiengeweer, sy nommer "08/15" het die Duitse taal as idiomaties vir "dooie vlakte" ingeskryf. By Gallipoli en in Palestina het die Turke die infanterie voorsien, maar dit was gewoonlik Duitsers wat die masjiengewere beman het.
Die Britse opperbevel was minder entoesiasties oor masjiengewere, omdat hulle die wapen na bewering as 'onsportief' beskou het en verdedigende gevegte aangemoedig het, en hulle het agtergebly by die Duitsers om dit aan te neem. Die veldmaarskalk sir Douglas Haig word in 1915 aangehaal: "Die masjiengeweer is 'n baie oorskatte wapen twee per bataljon is meer as voldoende".  Die verdedigende vuurkrag van die masjiengeweer was 'n voorbeeld tydens die eerste dag van die Slag van die Somme toe 60 000 Britse soldate ongevalle veroorsaak het, "die oorgrote meerderheid het verlore gegaan onder die verdorende masjiengeweer".  In 1915 is die Masjiengeweerkorps gestig om genoegsame swaar masjiengeweerspanne op te lei.
Dit was die Kanadese wat die beste praktyk gemaak het, die ontkenning van die baanbrekersgebied en indirekte vuur (wat binnekort deur alle geallieerde leërs aanvaar is) onder leiding van die voormalige Franse weermagoffisier -generaal -majoor Raymond Brutinel. Minute voor die aanval op Vimy Ridge het die Kanadese die artillerieversperring verdik deur masjiengewere indirek te rig om vuur te skiet op die Duitsers. Hulle het ook die aantal masjiengewere per bataljon aansienlik verhoog. Om aan die vraag te voldoen, is die produksie van die Vickers -masjiengeweer by ondernemings in die Verenigde State gekontrakteer. Teen 1917 was elke kompanie in die Britse magte ook toegerus met vier Lewis -ligte masjiengewere, wat hul vuurkrag aansienlik verbeter het.
Die swaar masjiengeweer was 'n spesialiswapen, en in 'n statiese loopgraafstelsel is dit op 'n wetenskaplike manier gebruik, met noukeurig berekende vuurvelde, sodat 'n akkurate uitbarsting op die vyand se parapet of 'n breuk in die draad. Net so kan dit as ligte artillerie gebruik word om verre loopgrawe te bombardeer. Swaar masjiengewere het spanne van tot agt man vereis om dit te beweeg, te onderhou en met ammunisie te voorsien. Dit het hulle onprakties gemaak vir aanvallende maneuvers, wat bygedra het tot die dooiepunt aan die Westelike Front.
Een masjiengeweernes kon teoreties honderde vyande maai wat in die oopte deur niemandsland laai. Hoewel masjiengewere uit die Eerste Wêreldoorlog in teorie honderde rondtes per minuut kon skiet, was hulle steeds geneig tot oorverhitting en vassteek, wat dikwels in kort sarsies moes afvuur.  Hulle potensiaal is egter aansienlik verhoog toe hulle agter verskeie lyne doringdraad geplaas is om enige opkomende vyand te vertraag.
In 1917 en 1918 is nuwe soorte wapens op die been gebring. Hulle het die gesig van oorlogvoeringstaktieke verander en is later tydens die Tweede Wêreldoorlog in diens geneem.
Die Franse het die CSRG 1915 Chauchat gedurende die lente van 1916 bekendgestel rondom die konsep van 'loopvuur', wat in 1918 gebruik is toe 250 000 wapens gewerp is. Meer as 80 000 van die beste skuts het die semi-outomatiese geweer RSC 1917 ontvang, waardeur hulle vinnig op golwe van aanvallende soldate kon skiet. Vuurhawe is geïnstalleer in die nuut aangekomde Renault FT -tenks.
Die Franse leër het 'n grondweergawe van die Hotchkiss Canon de 37 mm opgestel wat deur die Franse vloot gebruik is. Dit is hoofsaaklik gebruik om Duitse masjiengeweerneste en betonversterkte bokse te vernietig met hoë plofbare en wapenbrekende rondes.
'N Nuwe tipe masjiengeweer is in 1916 bekendgestel. Aanvanklik 'n vliegtuigwapen, die Bergmann LMG 15 is aangepas vir grondgebruik, [ aanhaling nodig ] met die latere toegewyde grondweergawe die LMG 15 n. A.Dit is tot aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog as infanteriewapen op alle Europese en Midde-Oosterse front gebruik. Dit het later die MG 30 en die MG 34 sowel as die konsep van die masjiengeweer vir die algemene doel geïnspireer. [ aanhaling nodig ]
Wat bekend geword het as die masjiengeweer, het sy oorsprong in die Eerste Wêreldoorlog, wat ontwikkel is rondom die konsepte van infiltrasie en vuur en beweging, spesifiek om die loopgrawe van vyandelike soldate skoon te maak wanneer dit waarskynlik onmoontlik sou wees om 'n afstand van 'n paar voet te bereik. Die MP 18 was die eerste praktiese masjiengeweer wat in gevegte gebruik is. Dit is in 1918 deur die Duitse weermag as die primêre wapen van die stormtroopers - aanvalgroepe wat spesialiseer in loopgrawe bestry. Ongeveer dieselfde tyd het die Italianers die Beretta M1918 -masjiengeweer ontwikkel, gebaseer op 'n ontwerp van vroeër in die oorlog.
Artillerie oorheers die slagvelde van slootoorlogvoering. 'N Infanterie -aanval was selde suksesvol as dit verder strek as die ondersteunende artillerie. Benewens die bombardering van die vyandelike infanterie in die loopgrawe, kan die artillerie ook gebruik word om infanterievooruitgang met 'n sluipende spervuur ​​vooraf te gaan, of om teen die battery-tweegevegte te begin om die vyand se gewere te vernietig. Artillerie het hoofsaaklik fragmentasie, hoogplofstof, granaatskade of, later in die oorlog, gasdoppe afgevuur. Die Britte het geëksperimenteer met die afvuur van termietdoppe om bome en ruïnes aan die brand te steek. Alle leërs het egter gedurende die eerste of twee jaar van die Eerste Wêreldoorlog doptekorte ondervind weens die onderskatting van die gebruik daarvan in intensiewe gevegte. Hierdie kennis is opgedoen deur die strydende nasies in die Russies-Japannese oorlog, toe daaglikse artillerievuur tien keer meer verbruik as die daaglikse fabriekopbrengs, maar nie toegepas is nie. 
Artillerie stukke was van twee tipes: infanterie steungewere en houwitsers. Gewere het hoë snelhede oor 'n plat baan afgevuur en is dikwels gebruik om fragmentasie te lewer en om doringdraad te sny. Howitzers het die dop oor 'n hoë baan gelig sodat dit in die grond geval het. Die grootste kalibers was gewoonlik houwitsers. Die Duitse 420 mm (17 in) houwitser het 20 ton geweeg en kon 'n een-ton dop meer as 10 km (6,2 myl) afvuur. 'N Kritiese kenmerk van die artillerie-stukke van die tydperk was die hidrouliese terugslagmeganisme, wat beteken dat die geweer nie na elke skoot hoef gerig te word nie, wat 'n geweldige toename in vuurtempo moontlik maak.
Aanvanklik sou elke geweer sy doel op 'n bekende doelwit moes registreer, met die oog op 'n waarnemer, om tydens 'n geveg met presisie te kan vuur. Die proses van geweerregistrasie sou die vyand dikwels waarsku dat 'n aanval beplan word. Teen die einde van 1917 is artillerietegnieke ontwikkel sodat vuur akkuraat afgelewer kon word sonder registrasie op die slagveld-die geweerregistrasie is agter die lyne gedoen, en die vooraf geregistreerde gewere is na 'n verrassingsaanval gebring.
Mortiere, wat 'n skulp in 'n hoë boog oor 'n relatief kort afstand gelob het, is wyd gebruik in loopgrawe om die voorwaartse loopgrawe te teister, om draad te sny ter voorbereiding van 'n aanval of aanval, en vir die vernietiging van uitgrawings, sappe en ander verskansings. In 1914 het die Britte 'n totaal van 545 mortierdoppe in 1916 afgevuur, meer as 6,500,000. Net so word howitzers, wat op 'n meer regstreekse boog as mortiere skiet, in getal gestyg van meer as 1 000 skulpe in 1914 tot meer as 4 500 000 in 1916. Die kleiner getalverskil in mortierrondes, in teenstelling met houwitserondes, word deur baie aangeneem verband hou met die verhoogde produksiekoste van die groter en meer hulpbronintensiewe houwitsrondes.
Die belangrikste Britse mortier was die Stokes, 'n voorloper van die moderne mortier. Dit was 'n ligte mortier, eenvoudig in werking en het 'n vinnige vuurtyd gehad omdat die dryfpatroon aan die basis dop geheg is. Om die Stokes -mortier af te vuur, is die rondte eenvoudig in die buis laat val, waar die slagpatroon ontplof het toe dit die vuurpen onder in die loop getref het en sodoende gelanseer is. Die Duitsers het 'n verskeidenheid mortiere gebruik. Die kleinste was granaatgooiers ('Granatenwerfer') wat die stokgranate wat gereeld gebruik word, afgevuur het. Hulle medium slootmortels is myngooiers ('Minenwerfer') genoem. Die swaar mortier is die 'Ladungswerfer' genoem, wat 'lugtorpedo's' gegooi het, met 'n lading van 200 kg tot 'n reikafstand van 910 m. Die vlug van die missiel was so stadig en rustig dat mans aan die ontvangkant 'n poging kon aanwend om skuiling te soek.
Mortiere het sekere voordele bo artillerie, soos om baie draagbaarder te wees en om te skiet sonder om die relatiewe veiligheid van loopgrawe te verlaat. Boonop kon Mortar direk in die loopgrawe skiet, wat moeilik met artillerie te doen was. 
Die fundamentele strategie van loopgraafoorlogs in die Eerste Wêreldoorlog was om jou eie posisie sterk te verdedig terwyl jy probeer om 'n deurbraak in die vyand se agterkant te bereik. Die gevolg was om die proses van geleidelik afneem van die opposisie se hulpbronne te verval totdat hulle uiteindelik nie meer in staat is om oorlog te voer nie. Dit het die ambisieuse bevelvoerder nie verhinder om die strategie van vernietiging te volg nie - die ideaal van 'n offensiewe stryd wat oorwinning behaal in een beslissende toewyding.
Die opperbevelhebber van die Britse magte gedurende die grootste deel van die Eerste Wêreldoorlog, generaal Douglas Haig, was voortdurend op soek na 'n "deurbraak" wat dan met kavalleriedivisies uitgebuit kon word. Sy belangrikste loopgrawe -aanvalle - die Somme in 1916 en Vlaandere in 1917 - is beskou as deurbraakgevegte, maar albei het in 'n duur uitputting ontaard. Die Duitsers het aktief 'n uitputtingsstrategie gevolg in die Slag van Verdun, met die uitsluitlike doel om 'die Franse leër wit te laat bloei'. Terselfdertyd moes die Geallieerdes aanvalle aanvat om die aandag weg te trek van ander gebiede wat swaar onder druk was. 
Die gewilde beeld van 'n slootaanval is van 'n golf soldate, bajonette vasgemaak, wat "bo -oor" gaan en in 'n lyn oor niemandsland marsjeer in 'n hael van vyandelike vuur. Dit was die standaardmetode vroeg in die oorlog, maar dit was selde suksesvol. Meer algemeen was 'n aanval in die nag vanaf 'n gevorderde pos in geenmansland, nadat die doringdraad vooraf gesny is. In 1915 innoveer die Duitsers met infiltrasie-taktiek waar klein groepies hoogs opgeleide en goed toegeruste troepe kwesbare punte sou aanval en sterkpunte omseil, diep in die agterste gebiede ry. Die afstand wat hulle kon bereik, is steeds beperk deur hul vermoë om te voorsien en te kommunikeer.
Die rol van artillerie in 'n infanterie -aanval was tweeledig. Die eerste doel van 'n bombardement was om die grond voor te berei vir 'n infanterie -aanval, om die vyandelike garnisoen dood te maak of te demoraliseer en hul verdediging te vernietig. Die duur van hierdie aanvanklike bombardemente het gewissel, van sekondes tot dae. Artillerie -bombardemente voor infanterieaanvalle was dikwels ondoeltreffend om vyandelike verdediging te vernietig, maar het slegs dien as vooraf kennisgewing van 'n aanval. Die Britse bombardement wat die Slag van die Somme begin het, het agt dae geduur, maar het min skade aan die Duitse doringdraad of hul diep uitgrawings aangerig, waar verdedigers in relatiewe veiligheid die bombardement kon afwag. 
Nadat die gewere gestop het, het die verdedigers tyd gehad om op te daag en was hulle gewoonlik gereed vir die aanvallende infanterie. Die tweede doelwit was om die aanvallende infanterie te beskerm deur 'n ondeurdringbare "spervuur" of gordyn van skulpe te bied om 'n vyandelike teenaanval te voorkom. Die eerste poging tot gesofistikeerdheid was die 'opheffing van spervuur', waar die eerste doel van 'n aanval 'n tyd lank intens gebombardeer is voordat die hele spervuur ​​'opgehef' het om op 'n tweede doel verder terug te val. Dit het egter gewoonlik te veel van die infanterie verwag, en die gewone uitkoms was dat die spervuur ​​die aanvallers sou oorskry en hulle sonder beskerming sou laat.
Dit het gelei tot die gebruik van die 'kruipende spervuur' wat meer gereeld sou optrek, maar in kleiner stappe, die grond vooruitvee en so stadig kon beweeg dat die aanvallers gewoonlik agterna kon volg. Dit het vanaf einde 1916 die standaard aanvalmetode geword. Die grootste voordeel van die spervuur ​​was die onderdrukking van die vyand eerder as om ongevalle of materiële skade aan te rig.
Die doelwit was die helfte van die stryd, maar die stryd is slegs gewen as die doel bereik is. Die aanvallende mag sou moet vorder met nie net die wapens wat nodig is om 'n sloot vas te vang nie, maar ook die gereedskap-sandsakke, pikke en grawe, doringdraad-om te versterk en teen teenaanval te verdedig. 'N Suksesvolle vooruitgang sou die aanvallers buite die bereik van hul eie veldartillerie neem, wat hulle kwesbaar maak, en dit neem tyd om gewere oor gebreekte grond op te skuif. Die Duitsers het groot klem gelê op onmiddellike teenaanvalle om verlore veld terug te wen. Hierdie strategie het hulle duur te staan ​​gekom in 1917 toe die Britte hul vordering begin beperk het om die verwagte teenaanval uit 'n sterk posisie te kan hanteer. 'N Gedeelte van die Britse artillerie was naby die oorspronklike beginlyn geplaas en het nie aan die aanvanklike bombardement deelgeneem om gereed te wees om latere fases van die operasie te ondersteun terwyl ander gewere opgeskuif word nie.
Die Duitsers was die eerste om die konsep van "in diepte verdediging" toe te pas, waar die voorste sone honderde meters diep was en 'n reeks redoubts bevat eerder as 'n deurlopende sloot. Elke redout kan ondersteunende vuur aan sy bure verskaf, en hoewel die aanvallers bewegingsvryheid tussen die redoubates kon hê, sou hulle aan verwelkte enfilade vuur blootgestel word. Hulle was ook meer bereid as hul teenstanders om 'n strategiese terugtrekking te maak na 'n beter voorbereide verdedigingsposisie. [ aanhaling nodig ] Die Britte het uiteindelik 'n soortgelyke benadering gevolg, maar dit is onvolledig geïmplementeer toe die Duitsers die Lente -offensief van 1918 begin en rampspoedig ondoeltreffend was. Frankryk, daarenteen, het staatgemaak op artillerie en reserwes, nie op verskansing nie.
Die tyd van 'n individuele eenheid in 'n voorste linie was gewoonlik kort van so min as een dag tot twee weke op 'n slag voordat dit verlig is. Die 31ste Australiese bataljon was een keer 53 dae in die ry by Villers-Bretonneux, maar so 'n duur was 'n seldsame uitsondering. Die 10de Bataljon, CEF, was 'n gemiddelde van ses dae se toere in 1915 en 1916.  Die eenhede wat die langste loopbane beman het, was die Portugese ekspedisiekorps uit Portugal wat in Noord -Frankryk gestasioneer was, anders as die ander bondgenote wat die Portugese nie kon nie ' t eenhede uit die voorste linies te draai as gevolg van 'n gebrek aan versterkings wat uit Portugal gestuur is, en hulle kan ook nie die uitgeputte eenhede vervang wat mannekrag verloor het as gevolg van die uitputtingsoorlog nie. Met hierdie aantal ongevalle en geen versterkings nie, is die meeste mans verlof geweier en moes hulle lang periodes in die loopgrawe dien, terwyl sommige eenhede tot ses agtereenvolgende maande in die voorste linie was, met min of geen verlof gedurende die tyd. 
Op individuele vlak kan 'n tipiese Britse soldaatjaar soos volg verdeel word:
15% voorste linie
30% reserwe lyn
25% ander (hospitaal, reis, verlof, opleidingskursusse, ens.)
Selfs in die voorste linie, sou die tipiese bataljon slegs 'n paar keer per jaar moes veg: aanval, verdedig teen 'n aanval of deelneem aan 'n aanval. Die frekwensie van gevegte sal toeneem vir die eenhede van die "elite" vegafdelings - aan die geallieerde kant die Britse gereelde afdelings, die Kanadese korps, die Franse XX korps en die Anzacs.
Sommige sektore van die front het gedurende die oorlog min aktiwiteite gehad, wat die lewe in die loopgrawe relatief maklik gemaak het. Toe die I Anzac Corps in April 1916 die eerste keer in Frankryk aankom na die ontruiming van Gallipoli, is hulle na 'n relatief vreedsame sektor suid van Armentières gestuur om te "akklimatiseer". Daarteenoor was sommige ander sektore voortdurend gewelddadig. Aan die Westelike Front was Ieper altyd 'n helse, veral vir die Britte in die blootgestelde, oor die hoof gesien. Selfs stil sektore het daagliks ongevalle opgedoen deur sluipskuttervuur, artillerie, siektes en gifgas. In die eerste ses maande van 1916, voor die bekendstelling van die Somme -offensief, het die Britte geen noemenswaardige gevegte op hul sektor van die Wesfront gevoer nie en het hulle 107.776 slagoffers gely. Slegs 1 uit 2 mans sou lewendig en onwind uit die loopgrawe terugkeer. [ aanhaling nodig ]
'N Sektor van die front sou aan 'n weermagkorps toegewys word, gewoonlik uit drie afdelings. Twee afdelings sou aangrensende gedeeltes van die voorkant beslaan, en die derde sou in rus agter wees. Hierdie diensverdeling sou deur die weermagstruktuur voortduur, sodat binne elke frontlinie-afdeling, tipies bestaande uit drie infanteriebrigades (regimente vir die Duitsers), twee brigades die front sou beset en die derde in reserwe sou wees. Binne elke frontlinie-brigade, wat gewoonlik uit vier bataljons bestaan, sou twee bataljons die front beset met twee in reserwe, ensovoorts vir kompanie en pelotone. Hoe laer die struktuur van hierdie pligsverdeling, hoe meer gereeld sou die eenhede draai van die voorste diens na die ondersteuning of die reserwe.
Bedags het skerpskutters en artillerie -waarnemers in ballonne beweging gevaarlik gemaak, sodat die loopgrawe meestal stil was. Gedurende hierdie ure sou die soldate hulself vermaak met slagtydskrifte. As gevolg van die gevaar wat gepaard gaan met bedagsaktiwiteite, was loopgrawe snags die besigste, toe die dekking van die duisternis beweging van troepe en voorrade, die onderhoud en uitbreiding van die doringdraad en slootstelsel en die verkenning van die vyand se verdediging moontlik gemaak het. Bewaarders in luisterposte in die niemandsland sou vyandelike patrollies en werkgroepe probeer opspoor, of aanduidings dat 'n aanval voorberei word.
Die pionier van die Prinses Patricia se Kanadese Ligte Infanterie in Februarie 1915,  het slootaanvalle uitgevoer om gevangenes en "buit" vas te vang — briewe en ander dokumente om inligting te verstrek oor die eenheid wat die opponerende loopgrawe beset. Namate die oorlog vorder, het strooptogte deel geword van die algemene Britse beleid, met die bedoeling om die veggees van die troepe te behou en niemand se grond aan die Duitsers te ontken nie. Hulle was ook bedoel om die vyand te dwing om te versterk, wat hul troepe aan artillerievuur blootgestel het. 
Hierdie oorheersing is teen 'n hoë prys bereik toe die vyand met hul eie artillerie antwoord,  en 'n na-oorlogse Britse ontleding tot die gevolgtrekking gekom het dat die voordele waarskynlik nie die koste werd was nie. Vroeg in die oorlog sou verrassingsaanvalle uitgevoer word, veral deur die Kanadese, maar toenemende waaksaamheid het die verrassing moeilik gemaak namate die oorlog vorder. Teen 1916 was aanvalle noukeurig beplande oefeninge in gekombineerde wapens en behels noue samewerking tussen infanterie en artillerie.
'N Klopjag sou begin met 'n intense artillerie-bombardement wat bedoel was om die garnisoen van die voorste loopgraaf af te dryf of dood te maak en die doringdraad af te sny. Dan sou die bombardement verander na 'n "boksversperring", of 'n kordon, rondom 'n gedeelte van die voorste linie om te voorkom dat 'n teenaanval die aanval ondervang. Die bombardement het egter ook daartoe gelei dat die vyand van die plek van die beplande aanval in kennis gestel is, en sodoende kon versterkings vanuit groter sektore ingeroep word.
Ongeveer 10-15 persent van alle soldate wat in die Eerste Wêreldoorlog geveg het, is as gevolg hiervan dood. 
Terwyl die hoofoorsaak van die dood in die loopgrawe die gevolg was van beskietings en skietery, was siektes en infeksies altyd teenwoordig en het dit 'n groot las vir alle kante geword namate die oorlog vorder. Mediese prosedures, hoewel dit aansienlik meer effektief was as in 'n vorige tyd in die geskiedenis, was nog steeds nie baie nuttig nie, maar antibiotika was nog nie ontdek of uitgevind nie. As gevolg hiervan het 'n infeksie wat in 'n sloot vasgevang is, dikwels onbehandel en kan dit tot die soldaat sterf.
Die belangrikste moordenaar in die loopgrawe was artillerievuur, ongeveer 75 persent van die bekende slagoffers.  Selfs as 'n soldaat nie direk deur die artillerie getref word nie, het dopfragmente en puin 'n groot kans gehad om diegene wat naby die ontploffing was, te verwond. Die gebruik van artillerie het tydens die oorlog geweldig toegeneem, byvoorbeeld, die persentasie van die Franse leër wat artilleriste was, het van 20 persent in 1914 tot 38 persent teen 1918 toegeneem.  Die tweede grootste bydraer tot die dood was geweervuur ​​(koeëls van gewere en masjiengewere ), wat verantwoordelik was vir 34 persent van die Franse militêre slagoffers. 
Nadat die oorlog die statiese fase van loopgraafoorlogs binnegegaan het, het die aantal dodelike kopwonde wat troepe van fragmentasie gekry het, dramaties toegeneem. Die Franse was die eerste om 'n behoefte aan groter beskerming te sien en het in die somer van 1915 staalhelms begin stel. Die Adrian -helm het die tradisionele Franse kepi vervang en is later deur die Belgiese, Italiaanse en vele ander leërs aangeneem. Omtrent dieselfde tyd ontwikkel die Britte hul eie helms. Die Franse ontwerp is verwerp omdat dit nie sterk genoeg en te moeilik is om in massa te vervaardig nie. Die ontwerp wat uiteindelik deur die Britte goedgekeur is, was die Brodie -helm. Dit het 'n wye rand om die draer te beskerm teen voorwerpe wat val, maar bied minder beskerming aan die draer se nek. Toe die Amerikaners die oorlog betree, was dit die helm wat hulle gekies het, hoewel sommige eenhede die Franse Adrian -helm gebruik het.
Die oorheersende siekte in die loopgrawe van die Westelike Front was loopgraafkoors. Slootkoors was 'n algemene siekte wat versprei het deur die ontlasting van liggaamsluise wat in loopgrawe woed. Slootkoors het hoofpyn, skeenpyn, splenomegalie, uitslag en herhalende koors veroorsaak - wat maande lank lusteloosheid tot gevolg gehad het.  In 1915 vir die eerste keer deur 'n Britse mediese beampte aan die Westelike Front gerapporteer, kom bykomende gevalle van slootkoors steeds meer algemeen voor by die voorste troepe.  ​​In 1921 het die mikrobioloog Sir David Bruce berig dat meer as een miljoen geallieerde soldate gedurende die oorlog deur loopgraankoors besmet was.  Selfs nadat die Groot Oorlog geëindig het, skryf gestremde veterane in Brittanje hul dalende lewensgehalte toe aan loopgraafkoors wat hulle tydens oorlogstyd opgedoen het.
Vroeg in die oorlog het gasgangreen algemeen in groot wonde ontwikkel, deels omdat die verantwoordelik Clostridium-bakterieë alomteenwoordig is in misbemeste grond  (algemeen in Wes-Europese landbou, soos Frankryk en België), en daar kom gereeld vuil in 'n wond (of toegedien word deur skrapnel, ontploffing of koeël). In 1914 het 12% van die gewonde Britse soldate gasgangreen ontwikkel, en ten minste 100 000 Duitse soldate het direk aan die infeksie gesterf.  Na vinnige vordering in mediese prosedures en praktyke, het die voorkoms van gasgangreen teen 1918 tot 1% gedaal. 
Gevestigde soldate dra ook baie dermparasiete, soos ascariasis, trichuriasis en lintwurm.  Hierdie parasiete was algemeen onder soldate en het onder hulle versprei as gevolg van die onhigiëniese omgewing wat deur die gewone loopgraaf geskep is, waar daar geen werklike prosedures vir die bestuur van rioolwater was nie.Dit het verseker dat parasiete (en siektes) sou versprei na rantsoene en voedselbronne wat dan deur ander soldate geëet sou word. 
Slootvoet was 'n algemene omgewingsongeluk wat baie soldate getref het, veral gedurende die winter. Dit is een van verskeie dompelvoetsindrome. Dit word gekenmerk deur gevoelloosheid en pyn in die voete, maar in slegte gevalle kan dit lei tot nekrose van die onderste ledemate. Die loopvoet was 'n groot probleem vir die Geallieerde magte, wat 2000 Amerikaanse en 75.000 Britse slagoffers tot gevolg gehad het.  Verpligte roetine (daagliks of meer gereeld) inspeksies van voete deur mede -soldate, tesame met stelselmatige gebruik van seep, voetpoeier en sokkies wat verander word, het gevalle van loopvoet aansienlik verminder.  In 1918 het die Amerikaanse infanterie 'n verbeterde en meer waterdigte 'Pershing -laars' gekry in 'n poging om ongevalle van slootvoet te verminder.
Tot die verbasing van mediese spesialiste destyds, was daar geen uitbreek van tifus in die loopgrawe van die Wesfront nie, ondanks die koue en strawwe toestande wat perfek was vir die voortplanting van liggaamsluise wat die siekte oordra.  Aan die Oosfront het 'n epidemie van tifus egter tussen 150,000 - 200,000 lewens in Serwië geëis.  Rusland het ook 'n wêreldwye ongekende tyfus -epidemie opgedoen gedurende die laaste twee jaar van die konflik wat deur erge winters vererger is. Hierdie uitbraak het tot ongeveer 2,5 miljoen sterftes gelei, waarvan 100,000 soldate van die Rooi Leër was.  Simptome van tifus sluit in 'n kenmerkende gevlekte uitslag (wat nie altyd voorkom nie), erge hoofpyn, aanhoudende hoë koors van 39 ° C (102 ° F), hoes, erge spierpyn, kouekoors, dalende bloeddruk, verdowing, sensitiwiteit aan die lig, en delirium 10% tot 60% sterf. Tifus word deur liggaamsluise versprei.
Miljoene rotte het die loopgrawe tuis genoem en was dikwels verantwoordelik vir die verspreiding van siektes. Pogings om hordes slootrotte met geweerbajonette deur soldate uit te wis, was vroeg in die oorlog algemeen, maar die rotte het vinniger gereproduseer as wat hulle doodgemaak kon word.  Soldate het egter steeds deelgeneem aan rotjagte as 'n vorm van vermaak. Rotte sou voed op half geëet of ongesuurde rantsoene, sowel as lyke. Baie soldate was meer bang vir rotte as ander gruwels wat in die loopgrawe gevind is. 
Sielkundige impak Redigeer
Senuweeagtige en geestelike ineenstortings onder soldate was algemeen as gevolg van onophoudelike dopvuur en die klaustrofobiese loopgraafomgewing.  Mans wat sulke intense afbreekpunte opgedoen het, word dikwels heeltemal onbeweeglik gemaak en word dikwels in die loopgrawe laat neerdaal, selfs nie instinktiewe menslike reaksies soos hardloop of terugveg nie. Hierdie toestand het bekend gestaan ​​as 'dopskok', 'oorlogsneurose' of 'strydhypnose'.  Alhoewel loopgrawe bedekking bied teen beskietings en vuurwapens, het dit ook die sielkundige gevolge van dopskok versterk, aangesien daar geen manier was om uit 'n sloot te ontsnap as daar 'n dopvuur kom nie.  As 'n soldaat te verswak raak van dopskok, is hulle uit die sloot ontruim en indien moontlik in die hospitaal opgeneem.  In sommige gevalle is soldate wat geskok was, deur hul bevelvoerders tereggestel omdat hulle 'n aanspreeklikheid geword het.  Dit is dikwels gedoen deur 'n vuurpeloton wat uit hul medesoldate bestaan ​​het - dikwels uit dieselfde eenheid.  Eers jare later sou dit verstaan ​​word dat sulke mans aan skokskok ly. Tydens die oorlog is 306 Britse soldate amptelik deur hul eie kant tereggestel. 
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die groot vegters stadig verskillende maniere ontwikkel om die dooiepunt van loopgraafoorlog te breek.Die Duitsers het meer gefokus op nuwe taktieke, terwyl die Britte en Franse op tenks gefokus het.
Vergas, 1919 deur John Singer Sargent het die opdrag gekry om die sentrale skildery vir die Hall of Remembrance by te dra. Vergas is gebaseer op die toneel by 'n aantrekstasie, aangesien dit ongevalle opgedoen het van 'n mosterdgasaanval op die Wesfront in Augustus 1918. Sargent reis saam met mede -kunstenaar Henry Tonks in 1918 na Frankryk.
Gifgas is aanvanklik uit silinders vrygestel, maar dit het ideale weerstoestande vereis en kan baie riskant wees. In die eerste Britse gasaanval, by Loos in September 1915, is baie van die gas in die gesigte van die Britse troepe teruggeblaas. Vanaf 1916 is gas in plaas daarvan in skulpe aangewend, wat aanvalle uit 'n baie groter omvang moontlik gemaak het.
Gasse wat gebruik is, sluit chloor, mosterdgas, broom en fosgeen in, en die Duitse leër was die produktiefste gasgebruiker.
Gas was nie so 'n beslissende wapen as wat verwag is nie, maar dit was effektief om die vyand se voorste posisies uit die weg te ruim. As gevolg hiervan het maatreëls teen gas toenemend gesofistikeerd geraak. Primitiewe katoenen gesigblokkies geweek in koeksoda is in 1915 aan troepe uitgereik, maar teen 1918 was filterasemhalings wat houtskool of chemikalieë gebruik om die gas te neutraliseer, algemeen.
Buckshot pellets is aansienlik groter as voëlskote. Grootte, penetrasie en energie maak alles 'n dodeliker as 'n voëlskoot. Die meeste mense wat hulself teen geweldsmisdadigers bewapen, verkies dodelikheid. Selfs wetstoepassers kies gewoonlik 0 of 00 dollar vir nabye ontmoetings met gevaarlike mense.
Vir tuisverdediging is alles wat as voëlskoot geklassifiseer is, miskien nie u eerste keuse nie, aangesien dit nie so sterk deurdring as 'n swaarder skoot nie, soos 00 dollar. #5 loodskoot is 'n veelsydige skoot, maar soos met alle ammunisie, maak seker dat lood goed is om te gebruik waar u van plan is om te jag, sodat u nie met 'n stewige boete wegloop nie.
Kyk die video: Doku Countdown zum Untergang - Das lange Ende des Zweiten Weltkrieges 5. Dezember 1944 HD (Mei 2022).