Met die aanvang van die coronavirus-pandemie, ervaar miljoene mense emosies soos angs en angs. Maar omdat ons ons normale lewens vir die afsienbare toekoms moes prysgee, voel baie van ons ook 'n soort hartseer soos om die dood van 'n geliefde te treur.
Die wêreld soos ons dit al geken het, het verander
Die koronavirus het die dood veroorsaak van 'n lewenswyse waaraan ons gewoond was. In plaas daarvan om elke oggend wakker te word en te verwag dat sake soos gewoonlik sake doen, ervaar ons gevoelens van straf en somberheid as ons weet dat die lewe soos ons dit ken, dramaties verander het. Die virus het ons soos 'n tsoenami getref, en ons kan nog nie vasstel hoeveel daaraan sal swig nie.
Ons moet aan onsself erken dat die wêreld soos ons dit geken het, verander het, en dat dit so radikaal verander het dat dit heeltemal verstaanbaar is om 'n diep hartseer te ervaar. Maar dit beteken nie dat ons in diep hartseer moet bly solank die virus voortduur nie.
Die 7 fases van verdriet
Hier is die sewe stadiums van hartseer wat u kan deurgaan tydens die coronavirus-pandemie. Op hierdie tydstip bevind die meeste hulself vas in die eerste vier fases. Maar die doel is om verby hulle te probeer beweeg.
Soos ons by die laaste drie fases kom, kan ons begin funksioneer op 'n manier wat nader aan die manier waarop ons gevoel het voordat die virus ons lewe vererger het.
1. Skok en ontkenning
Dit is heeltemal verstaanbaar om skok te ervaar oor hoe die koronavirus onvermydelik na ons eie omgewing versprei het. Die aanvanklike toestand van skok kan ons emosionele beskerming bied om tegelykertyd oorweldig te word, en ons kan vind dat ons op verskillende tye van die dag in minder mate van skok gaan in en uit. Dit is asof ons steeds nie in die ongeloof is dat ons hierdie nuwe normale moet leef nie, wetende dat daar niks normaal daaraan is nie.
Van skok gaan ons dadelik na ontkenning, en dit kan beteken dat ons die realiteit ontken van hoe ernstig die coronavirus-pandemie is, en voorgee dat die lewe nie dramaties verander word nie. Die probleem met ontkenning is dat ons onsself en ander in gevaar stel deur die noodsaaklikheid om die erns van die situasie te erken en nie die riglyne en gesondheidsvoorskrifte na te kom nie.
2. Pyn en skuldgevoelens
Namate die skok oor die verwoestende virus verswak, kom 'n ander reeks emosies in die gesig. Ons ervaar pyn as gevolg van die lyding van mense met die virus op die nuus, in ons gemeenskappe - of in ons eie huise. Pyn kan ook gepaard gaan met skuldgevoelens omdat iemand in u omgewing die virus opgedoen het en u nie gedoen het nie, of die besef dat duisende mense dit opgevang het, en op een of ander manier het u dit ook nie gedoen nie. Die grootste skuldgevoelens kan veroorsaak word deur 'n kind se kind wat met die virus getref word. Enige ouer sou verkies dat dit eerder as hul eie kind was.
3. Woede en bedinging
Terwyl pyn en skuldgevoelens vir woede plek maak, kan ons onsself uitpraat en onberispelike skuld gee dat ons die pandemie laat plaasvind. Ons glo dat dit van China afkomstig is, so dit is maklik om op die oomblik woede te ervaar teenoor China. Maar dit is belangrik om in gedagte te hou dat baie Chinese baie gely het en dat daar tans duisende lewens in hul land verlore gegaan het. Ons moet bedag wees om geen onverdiende oordeel, skuld of wraak op hulle te neem nie.
Alhoewel u op die oomblik baie woede kan ervaar vir die ontwrigting van u lewens en die geweldige tol wat die virus opneem, is dit belangrik om die woede te probeer beheer deur enige hewige woorde of fisieke optrede, veral teenoor geliefdes wat absoluut niks het nie om te doen met hierdie gebeurtenis, sal dit net bydra tot die lyding.
Uit woede gaan ons dikwels onderhandel, wat kan kom uit 'n plek van gevoel dat as ons onderhandel of 'n soort pleidooi doen soos: "Ek belowe dat ek 'n beter mens sal wees", dan sal God of 'n ander godheid ons uitroep hoor. en laat die pandemie wonderbaarlik verdwyn. Terwyl gebed kragtig kan wees, is bedinging 'n vrugtelose onderneming.
4. Depressie en eensaamheid
Baie van ons voel baie depressief oor die toestand van dinge. Maar dit is belangrik om bewus te wees van die feit dat die pandemie deurdring, sodat ons nie toelaat dat dit ons in 'n afwaartse spiraal plaas nie. Ons moet 'n ernstige depressie in die bot uithaal deur (feitlik) na vriende, familie of professionele persone uit te reik en hulle te vertel hoe ons voel, sodat hulle ons kan help om dit te verwerk. Dit is beslis 'n tyd om hulp te vra. Soek terapietoepassings wat op telefone beskikbaar is, wat nie nodig het om iemand se kantoor te besoek nie.
Ons kan ook eensaam voel. Dit is weereens baie belangrik dat ons na ander uitreik as ons depressief of eensaam voel. Ons is regtig almal hiermee saam, en almal sukkel op hul eie manier met die krisis. As gevolg hiervan, is ons meer sensitief vir wat ander voel.
5. Die opwaartse draai
Dit is 'n belangrike stadium om te bereik en kan gebeur sodra ons by hierdie krisis aanpas. Wat dit beteken is dat ons die eerste vier stadiums van hartseer ervaar het en nou gereed is om met minder weerstand verder te beweeg.
Dit beteken ook dat ons die nuwe normaal begin normaliseer, maar op ons eie voorwaardes. Deur dit te doen, kan ons oplet dat ons minder angstig geraak het. En as ons 'n bietjie depressie ervaar het, kan ons begin sien dat dit opskiet. Ons vind dat ons ons emosies baie beter kan reguleer.
6. Heropbou en deurwerk
Namate ons meer funksioneel raak en ons emosies kan reguleer, kan ons gedagtes meer duidelik begin werk. Ons begin meer produktief voel op maniere wat ons nog nie vantevore gevoel het voordat die koronavirus in ons lewens verskyn het nie. En ons dink nie soveel aan die pandemie nie. Ons is bewus daarvan dat dit steeds 'n gevaar is, maar ons neem nie 'n obsessie daaroor nie. Ons het dalk opgehou om na die nuus te kyk, en in plaas daarvan net genoeg toegang daartoe te hou, hou ons op hoogte.
Hierdie stadium laat ons voel asof ons ons lewens weer kan opbou sodra hierdie krisis verby is. Ons kan begin dink aan maniere om ons onderneming op te knap, of miskien besluite te neem oor ons lewe wat ons wil implementeer sodra die coronavirus verslaan is.
Sommige kan ook hul kreatiwiteit benut. Van die moeilikste tye kan die kreatiefste word. Baie mense het gedurende die moeilikste tye wonderlike werk gelewer. Toe Issac Newton gedwing is om tuis te werk nadat die buikplaag die Universiteit van Cambridge in 1665 gesluit het, het hy sy tyd gebruik om calculus en die teorie van swaartekrag te ontwikkel.
7. Aanvaarding en hoop
Hierdie laaste fase is wanneer ons kan begin om die realiteit van wat ons met die pandemie in die gesig staar, te aanvaar en kalm en rasioneel te hanteer. Dit beteken nie dat ons moet hou van wat ons aanvaar nie, maar dat ons 'wat is' aanvaar - wat beteken dat ons verstaan ​​dat dit iets is wat ons moet hanteer, en dat daar sommige dinge is wat ons nie kan beheer nie.
Dit is in ons aanvaarding dat ons hoop kan vind. Aanvaarding is nie 'n daad van passiwiteit nie, maar 'n daad van krag. Ons het deur die fases van smart beweeg met moed. Ons hoop sê dat ons nie sal verslaan word deur die hartseer wat die koronavirus veroorsaak het, en dat ons verby dit kan kom nie.
Ora Nadrich is stigter en president van die Instituut vir Transformasionele Denke en die skrywer van Live True: 'n Bewustheidsgids vir egtheid, aangewys as een van die 100 beste Mindfulness-boeke van alle tye deur BookAuthority. Sy is ook die skrywer van Sê wie? Hoe Een Eenvoudige Vraag Kan Verander. 'N Gesertifiseerde lewensafrigter en mindfulness-onderwyser, spesialiseer sy in transformasionele denke, selfontdekking en begeleiding van nuwe afrigters terwyl hulle hul loopbane ontwikkel. Kontak haar by theiftt.org