Ja, ek hét die vuur staan en kyk om te sien in watter rigting hy hardloop. Vir ‘n rukkie wou die angs kom omdat ek nie kon dink hoé die vuur sou stop nie. Ja, ek wás bang dat dit om ons, oor ons, kan hardloop. Maar ek was nie so angstig soos ek gewoonlik was nie. Ek was eerder bekommerd dat die troutent kan brand, en ek was bekommerd oor die skade wat ons én elke boer wat deur die vuur geraak kan word, sou kry. Ek was bekommerd dat, terwyl ons weg is, die vuur kom en my honde nie kan vlug nie omdat ons die hek toemaak dat hulle nie rondloop nie.
Dis jou doodlogiese oorlewingsinstink wat jou Saterdag al hierdie gedagtes laat dink het. Gelukkig kon jy dit beredeneerd doen en jou nie paniekerig gelaat soos in die verlede nie.
Bravo Toorts. Dis nie maklik om n fobie te oorwin en af te bring na ‘n normale vrees ( wat almal moet hê ter wille van oorlewing) nie. Ek hoop jy het d troue geniet!
Daar is beslis ‘n groot verskil tussen paraatheid en vreesagtigheid wat jou lewe oorneem. Ek is erg! Was erg! Hopelik.
Sjoe, dit is moeilik om fobies en vrese te oorkom, maar die aanhouer wen en vind ingang tot die hemel, hemel op aarde, vrede… Bly jy het oorkom, hou so aan.
Ek is regtig dankbaar. Dis soos jy sê, dis ‘n vrees buite jou beheer wat geen sin maak nie, maar jy kan dit nie sommer net met vrye wil los nie.