Die wêreld se duurste pastasous debuteer - Nuwe resepte
Dave's Gourmet stel $ 1,000 marinara -sous vry
Duisend dollar pasta pasta
Om 20 jaar in die sakewêreld te vier, het Dave's Gourmet sy White Truffle Marinara -sous vrygestel, wat vir $ 1 000 verkoop word en as die duurste pastasous ter wêreld beskou word.
Volgens 'n uitgawe bevat die sous, wat "handgemaak is in die eie kombuis van Dave's Gourmet", ryp tamaties, wit truffels en eetbare goue vlokkies. Dit word verkoop in 'n handgemaakte houtkas, word in 'n baie beperkte hoeveelheid vervaardig en duur ongeveer ses weke vanaf bestelling tot aflewering.
"The White Truffle Marinara is 'n prettige en gepaste volgende stap in ons missie om innoverende premiumprodukte te ontwikkel," sê Dave Hirschkop, stigter en uitvoerende hoof van Dave's Gourmet.
Die in San Francisco gevestigde onderneming is geen vreemdeling vir verregaande premium souse nie. Die Insanity-sous, wat in 1993 bekendgestel is, is een van die pittigste wat beskikbaar is, en hul Butternut Squash-pastasous en Masala Marinara is ook redelik buite die verpakking. Niks wat hulle ooit geproduseer het, kom egter selfs naby hierdie een nie.
Diegene wat belangstel om deel te neem aan die uiteindelike pasta-sous, kan die maatskappy bel by 415-401-9100 om 'n pot te bestel. Moenie die pasta te gaar maak nie!
Gevulde pastasous wat proe (durf ons dit sê) beter as tuisgemaak
Ek is op die punt om 'n luidrugtige erkenning vir Rao & aposs -pastasous te maak met so 'n passie en oortuiging dat ek u nie 'n bietjie sou blameer as u dink dat ek 'n betaalde shill vir die onderneming is nie. Laat ek dit dadelik uit die weg ruim: ek is geensins verbonde aan Rao & aposs nie. Hulle betaal en betaal my nie; hulle het my nooit iets gratis gestuur om te proe nie. Hul magiese sous is afkomstig van hul legendariese restaurant in East Harlem, waar ek nie eers 'n bespreking kan kry nie. En tog, ek wil u hier vertel dat daar nie 'n beter pasta -sous op aarde is nie, en as u dit in u pastageregte gebruik, sal u 'n beter kok word, sal u gesin meer van u hou, en dit is heel waarskynlik dat u 'n beter mens sal word oor die algemeen.
Rao & aposs word beskryf as & quotpremium & quot; pasta sous, en met goeie rede: dit kos ongeveer twee keer soveel, miskien selfs meer, as baie massamarina's in die supermark. Maar dit is elke sent werd. Laat ek probeer om die verskil in konkrete terme, wat baie moeilik is, te verduidelik, soos om presies te beskryf wat 'n reënboog veroorsaak dat u voel wat u ook al voel as u dit sien.
Om mee te begin, die smaak. Rao & aposs is uiters gebalanseerd. Net genoeg tert suurheid, net genoeg natuurlike soetheid, net genoeg tamatie umami, net genoeg hartige sout. Balans is so 'n kritieke faktor dat dit te dikwels in voedsel oor die hoof gesien word, 'n feit wat Malcolm Gladwell goed uitdruk in sy 2004 Inwoner van New York stuk oor die oorheersing van Heinz -ketchup, wat, soos hy in detail opmerk, 'n perfekte balans het. Oorweeg jou huidige gunsteling pasta -sous. Die kans is goed dat u dit oplet en waarskynlik 'n bietjie te soet as u dit 'n proeftoets doen (en eerlik is met uself). Miskien 'n bietjie te sout, maar waarskynlik te soet, aangesien die Amerikaanse smaak (en dus die Amerikaanse voedselmarkprodusente) 'n bietjie aan die suikeragtige kant van die saak draai.
Dan die tekstuur. Sommige souse word binne 'n sentimeter van hul hartseer lewens gepureer en word amper so glad soos ketchup. Ander spog met hul 'chunkiness', wat gewoonlik neerkom op ongemaklike stukke tamatie of oorverhitte groente, wat waarskynlik bedoel was om 'n meer tuisgemaakte ervaring oor te dra, maar om eintlik net jou pasta -ervaring te vererger, wat dit meer 'n noodlottige oondbak maak as enigiets anders. Rao & aposs vind weer die perfekte balans tussen puree en stukke, en vul die pasta aan eerder as om dit af te lei.
Ek behoort my te skaam om dit te erken, maar ek het 'n verstommende lae maat vir persoonlike skaamte, en ek sal u dus sê: Laat in die nag, as ek net 'n bietjie honger voel, maar ek nie 'n volmaakte snack nodig het nie, of iets wat nodig is vergadering, sal ek 'n groot lepel of twee van Rao & aposs neersit. Ek gooi dit nie reguit uit die pot nie, ek is nie 'n wreedaard nie, maar ek sê net dat selfs 'n koue lepel uit die yskas elke keer in my laat smag, elke keer bevredig.
Dit word vir sy beoogde doel, verhit om pasta te bedek, verrig wondere. Ek is seker baie van julle maak tuisgemaakte pastasouse van wêreldgehalte, maar Rao & aposs kan 99 uit 100 keer tuisgemaak word. Behalwe pasta, gebruik ek dit om vegetariese hoenderparm met Boca -patties en vars mozzarella bo -op te smelt totdat dit liggies gebars word. Die hemel.
Rao & aposs is dinge uit die boonste rakke, en dit sal u pasta-speletjie na 'n professionele vlak kan lig. Sommige items is die moeite werd Rao & aposs is beslis 'n luukse bestanddeel wat u spens verdien.
'Spaghetti Hack' om sous direk op die kombuistoonbank in te sit, maak die internet opgewonde
'N Virale video van 'n' spaghetti -hack 'het duisende aanlyn kwaad gemaak nadat die bisarre snit aanbeveel het om die kos bo -op jou kombuistoonbank te meng.
Die video is weer aanlyn gedeel deur YouTuber Jarvis Johnson in 'n gewilde tweet wat die spot met die voorval maak. Ten tyde van die publikasie is die kookvideo 1,9 miljoen keer op Twitter gekyk en het dit meer as 17 000 likes.
Alhoewel dit deur Johnson gedeel is, kom die snit eintlik van die Facebook -skepperspaar "Joe en Lisa", wat meer as 25 000 likes op die sosiale media -platform het.
Vir die meeste mense is die moeilikste deel van die bereiding van spaghetti vir 'n groep om te besluit hoeveel pasta hulle moet kook. Maar skynbaar vir Joe en Lisa, is dit die plek om dit saam te meng, aangesien hulle voorstel dit bo -op 'n kaal toonbank te doen.
"Wat 'n normale en uiteindelike spaghetti -hack!" het Johnson in die virale tweet geskerts.
Die video wys hoe die vrou begin deur 'n groot pot Prego -sous direk oor haar marmerblad te gooi. 'Dit is die maklikste manier om spaghetti vir 'n skare te maak,' verseker sy. 'U hoef nie bekommerd te wees oor geregte of gemors of iets dergeliks nie.'
Gehaktballetjies word dan bo -oor die sous gegooi, gevolg deur parmesaankaas wat daaroor gesprinkel word. Lisa bevestig in die snit dat sy die hack 'heeltyd' gebruik, want dit is die vinnigste manier om 'n klomp mense te voed.
Laastens word die spaghetti -pasta bygevoeg, of "gestort" soos sy dit stel, voordat dit met houtgereedskap op die toonbank gemeng word.
Alhoewel die video vrae laat ontstaan ​​oor hoekom iemand die kookkuns wil gebruik, blyk dit die nuutste in 'n lang reeks kook-en grappievideo's wat deur die egpaar gemaak is, te wees. Die video's trek gewoonlik 'haat-kyk' menings aan, terwyl mense kyk om te bespreek hoeveel hulle dit nie hou nie, omdat hulle weet dat dit vooraf die gevolg sou wees.
Op 9 Mei het die egpaar 'n spek-, sjokolade- en malvalekkerresep gedeel wat die bekende styl van die deurmekaar vriend agter die kamera aangeneem het. Verlede week het die rekening ook 'n video geplaas waarin aangeraai word om 'n handdoekhouer te gebruik om 'hoender vir 'n skare te kook'.
Die spaghetti -hack was ook nie die debuut van die kombuistoonbank nie, want 'n video van 25 April wys hoe Lisa kaas, worswors, botter en macaroni -pasta daarop gooi.
As gevolg hiervan of nie, het die virale video dit reggekry om die internet woedend te maak en in minder as 24 uur meer as 10 000 kwotasies gekry.
'Iewers ter wêreld het 'n Italianer hul skerm gebreek nadat hy dit gesien het,' het 'n twieter getwiet.
"As 'n Italianer wil ek dit as 'n haatmisdaad aanmeld. Eerstens gebruik sy Prego ?! Sluit haar nou af!" het nog 'n Twitter -gebruiker bygevoeg.
Die wêreld se duurste pastasous debuteer - resepte
Truff 's is ook 'n baie fancy Black Truffle Pomodo, wat opgedaag het nadat ek hierdie foto geneem het.
10. KLEIN ITALIË IN DIE BRONX MARINARA. Prys: $ 8,99
Notas: Pap tekstuur. Min sigbare tamatiesaad. Donker van kleur. Smaak baie verwerk, soos ingemaakte tamatiesop of Chef Boyardee. Ek gradeer hierdie een 'n D.
Gedagtes: Die kruik gesê al die regte dinge — " gemaak van ingevoerde Italiaanse tamaties, vars knoffel en seesout " — plus die sjarmante, Peetvader-agtige prentjie van Arthurlaan in die Bronx op die etiket. Tog het hierdie een, meer as enige van die ander wat ek geproe het, daardie geblikte geur wat ek met tamatiesop of geblikte pasta assosieer. Dit het beslis iets nodig gehad.
Vreemd genoeg was dit die tweede duurste van die klomp.
9. BERTOLLI VINEYARD MARINARA (met Merlot -wyn). Prys: $ 3,69
Notas: Chunkier, maar geen tamatiesaad nie. Donker rooi kleur. Verrassend genoeg nie lekker op brood nie. Smaak dit vars en plantaardig, maar op een of ander manier nie regtig op 'n goeie manier nie? Dit is soortgelyk aan pap, nie -gekruide groente en die speserybalans is babakos.
Gedagtes: Hierdie een smaak nie noodwendig nie sleg soveel as onvoltooid. As jy dit vir 10 minute laat prut en 'n bietjie sout en peper byvoeg, kan ek sien dat dit ordentlik is. Maar die soort verslaan die doel, nie waar nie?
8. RAGU OU WORRELDSTYLSOUS (TRADISIONELE). Prys: $ 1,91
Notas: Hierdie net lyk hartseer en verwerk. Dit is donker van kleur en met 'n ketchup -konsekwentheid. Smaak toets bevestig. Soortgelyke ingemaakte geur van sjef Boyardee, maar miskien nie so erg soos nommer twee nie [Die Klein Italië].
Gedagtes: Ek het eintlik tot die einde toe glad nie na individuele pryse gekyk nie, maar dit is snaaks dat die tweede duurste sous en die goedkoopste ($ 1,91! Wat daarvan?) het die meeste na my smaak.
7. LIDIA 'S TAMATIE BASIL SOUS. Prys: Normaalweg $ 8,99, maar te koop vir $ 5,99.
Notas: Broodtoets: goeie tekstuur, sigbare tamatiesaad, wat my laat dink dat dit om watter rede ook al vars is. Smaak is soet en tamatie-y. Volle hap met die noedels gee meer pepergeur. Dit het 'n effens pittige afwerking. Miskien 'n ongekookte paprika -geur? Soliede "meh. "
Gedagtes: Ek verbeel my dat "gaar paprika " wat ek gedink het dat ek ontdek het, waarskynlik die basiliekruid was. Hierdie een het vars gelyk en geproe, soos regte tamaties. Ek het die speserye -mengsel net effens afgemaak. Dit was die lekkerste, maar die ander speserye was nie heeltemal reg nie.
6. NEWMAN 'S EIE MARINARA. Prys: Normaalweg $ 3,19, te koop vir $ 2,79.
Notas: Pap in tekstuur. Donkerrooi, sonder sade, wat my laat dink "loos vars " in my kop om watter rede ook al. Op brood: smaak soos standaard pizzasous. Is dit miskien gedroogde oregano? Ketchupagtige tekstuur. Soet en tamatie-y, maar andersins nie so goed gekruid nie.
Ek gradeer dit as C. Dit smaak soos ingemaakte pizzasous.
Gedagtes: Paul Newman is dood sedert 2008. Laat jou wonder wie 's regtig Ek het die sous daar gemaak.
5. MEZZETTA ITALIAN PLUM TOMATO MARINARA. Prys: $ 5,99.
Notas: Ligter rooi met sigbare tamatiesaad, wat my darem maak dink dit gaan varser wees. Dit smaak baie anders as die ander, veel minder ingemaakte tamatiegeur. Alhoewel ek dink miskien is dit net baie olieriger. Dit het beslis nie die smaak van tamatiesop nie, maar ek is ook nie seker of ek daarvan hou nie.
Gedagtes: Dit is die een wat ek waarskynlik eers sou koop, net gebaseer op die ontwerp van die pot en alleen lyk. Dit het ook die soort naam waarmee u die Italiaanse hande wil maak wanneer u dit sê. Ag, Mezzetta, waar is jy, jy is 'n pa-medalje? Hierdie een was net so 'n uitblinker in terme van geur en tekstuur dat dit net 'n vreemde kombinasie kon wees. Dit het soveel meer olyfolie as die ander, jy kon sien hoe die olie net daarna kyk (nie noodwendig 'n slegte ding nie, ek het gewoonlik 'n redelike hoeveelheid olyfolie in my tuisgemaakte sous). Dit is baie sinvol, aangesien ek Mezzetta meestal voorheen as 'n olyfmerk geken het.
Y ' al die was van olyfolie daar. Iemand moet hierna kyk.
4. PREGO TRADISIONELE. Prys: $ 3,99.
Notas: Medium rooi van kleur met groen (?) Vlekke daarin. Soort puree -tekstuur. Goed met die brood, hoewel merkbaar soet, selfs met die brood. Baie meer sigbare kruie as die ander. Op noedels: suiker, suiker, suiker! Hierdie een is net suiker, dit is amper 'n konfyt. Dit gesê, dit verbloem die ingemaakte geur baie goed. Dit is redelik goed in hierdie klein happies, alhoewel ek redelik seker is dat ek nie baie daarvan sou wou eet nie.
Gedagtes: Ja, hierdie een het die meeste suiker van enige van die handelsmerke. Om jou pastasous soet te maak, is soos om 'n super swaar limiter op jou klankbaan te plaas. Dit laat dit dadelik in 'n skare uitstaan, maar u verloor al die dinamiese omvang in die geure en u word waarskynlik vinnig siek daarvan.
Dit smaak lekker, maar op 'n manier wat soos bedrog voel.
3. CENTO MARINARA. Prys: $ 7,49.
Notas: Pragtige tekstuur, nie te ketchup nie. Donker rooi van kleur. 'N Paar sigbare sade. Smaak gebalanseerd op die brood. Op die noedels is dit 'n bietjie dun, maar die speserybalans is reg en dit smaak na regte tamaties. Dit smaak vir my die meeste na my tuisgemaakte marinara. Alhoewel dit ook nie veral my sokkies aftrek nie.
Het 'n marinara ooit my sokkies uitgeslaan? Waarskynlik nie. Ek gee hierdie 'n soliede B+.
Gedagtes: Ek sou dit beslis as 'n pizzasous kon sien as ek lui word. Ek dink ek sou nog steeds self 'n klomp sous maak en vries, maar dit is beslis aanvaarbaar.
2. TRUFF SWART TRUFFLE POMODORO. Prys: $ 30 vir twee by Neiman Marcus.
Notas: Duidelike truffel reuk, nie moeilik om te raai watter sous dit is nie. Pragtige oranje-rooi kleur met donker vlekke (vermoedelik truffels). Mooi puree tekstuur, geen sigbare sade nie, olie bedek die noedels presies. Die ligter rooi lyk om watter rede ook vars. Ek proe vreemd ek proe truffels amper soveel as wat ek ruik. Smaaklik is dit baie swaarder op soet-tamatie, hoewel dit nie kunsmatig soet smaak nie, soos baie van hulle. Dit is waarskynlik ook die lekkerste, swartpeper en iets anders. Dalk gemaalde rooipeper?
Tamaties en speserye is die dominante geure.
Gedagtes: Toe ek laat deelneem aan die wedstryd, stuur Truff vir ons hul swart truffelsouse terwyl ek dit skryf. Vir die rekord, ek het dit nie gevra nie, en dit is nie advertensieel nie. Ek kan nie ontken dat dit redelik goed is nie. En dit het truffels, so dit is 'n soort bedrog. Vir $ 30 kan ek 'n fynproewer bord vars pasta by 'n restaurant kry. Teen daardie prys behoort 'n pot truffelsous my te laat voel soos 'n Toskaanse varkie met 'n snoet vol swamme.
Dit gesê, die kwaliteitsverskil tussen hierdie en die $ 3 goed is redelik duidelik, en dit is 'n redelik stewige pittige tamatiesous.
1. PIONIERVROU VIER KAASPASSAUS. Prys: $ 4,99.
Notas: Pragtige kleur, mooi tekstuur — duidelik meer "body " in hierdie een. Miskien een van die kaas-souse? Goed met brood, soos almal tot dusver was (ek het hierdie een derde geproe). Met pasta — die beste tot dusver. Beslis 'n paar vleis- of kaasgeure wat hier opgespoor word. Dit is duidelik dat dit nie 'n heeltemal plantgebaseerde sous is nie. Die speserymengsel is lekker gebalanseerd. Olie lyk geëmulgeer.
Gedagtes: Dit was net die eerste pot wat ek van die rak af gegryp het, en ek het dit in die uitdaging gelaat, al was dit nie 'n marinara nie, net om te sien wat sou gebeur. Dit sou wees verbasend dat 'n beslis nie-Italiaanse sous van die cowboy-dame met die gingham-etiket (*afwysende wanking-beweging*) my beste keuse sou wees, maar dan is dit nie baie verbasend in die lig van die feit dat dit die enigste sous met kaas.
Dit gesê, dit was redelik lekker. Die speserybalans was op die punt. Ek het al my klein spaghetti -bak daarvan geëet. Ek sou beslis kon sien dat 'n bietjie hiervan vir 'n brood-dunking-sous uitgesit word en dit 'n treffer is.
Duur pasta is die moeite werd — Hier's hoekom
Het u al ooit die klein stukkie van die pasta -afdeling van u winkel opgemerk wat net lyk. mooier? Die handelsmerke is nie onmiddellik herkenbaar nie. Dit lyk asof die logo's met die hand geteken is met 'n groot pen of 'n antieke boekdruk, en die bokse is gemaak van materiaal wat smaakvol herwin word. En die pryse, wel, hulle is beslis hoër as die tipiese gedroogde goed wat u gekoop het. Miskien selfs kommerwekkend, in ag genome hoe goedkoop die goedkoopste weergawes is. Maar ons wil net sê dat die duur pasta in die algemeen die ekstra geld werd is.
Maar hoekom? Betaal u net vir die ekstra handelsmerk? Is dit die ekstra verandering werd, want dit maak jou voel fancy? Is gedroogde pasta nie dieselfde nie? Dit is net meel en water, reg? Wat kan dit beter maak as die alledaagse gedroogde goed? Groot vrae. Hier is die rede waarom die duurder goed die moeite werd is.
Die eerste is 'n lae-temperatuur, stadig-droog proses. As ons van goeie gedroogde pasta praat, is dit waarskynlik die belangrikste ding. Die meeste groot droë pasta -handelsmerke droog hul pasta by hoër temperature, sodat dit vinniger vog verloor. Dit gee hulle die geleentheid om vinniger meer pasta te maak, wat beteken dat hulle meer kan produseer en verkoop. Ons wil nie hier te nerdig raak nie, maar hierdie vinnig droogproses vang onontwikkelde styselproteïene in die gedroogde pasta vas. Wat dit regtig beteken, is dat die tekstuur van vinniggedroogde pasta minderwaardig is as dié van stadiggedroogde.
Stadig gedroogde pasta is lekkerder om perfek te eet al dente- sag, taai en heerlik. Deur die lae temperatuur te droog, kan die struktuur van die pasta ontspanne bly, wat klein, asemhalende gaatjies in die noedel laat. Die gate is goed. Ons is dol oor pasta met gate, want dit beteken dat die sous waarin ons die pasta gooi, in die noedel opgeneem sal word. Dit is 'n lekkerder ervaring vir almal. Dit neem langer tyd om pasta stadig te droog, wat die helfte van die redes is waarom dit duurder is.
Ongeag die sous wat met die noedels gebeur, pasta wat stadig gedroog word, sal dit meer doeltreffend absorbeer.
Foto deur Stephen Kent Johnson, kosstyling deur Rebecca Jurkevich, stylstyl deur Kalen Kaminski
Tamatie en basiliekruid
Prego Farmer's Market -souse is beslis 'n stap hoër as hul konvensionele variëteite. Alhoewel daar geen organiese produkte is nie - soos u waarskynlik deur die etiket "Farmers Market" vermoed is - is die lys bestanddele kort en sonder twyfelagtige bymiddels. Dit wil sê, behalwe suiker. Gaan saam met die Tomato & amp; Basilikum -pot as jy meer maniere soek om kalorieë te sny.
Die beste pasta ter wêreld
In die onbekende Abruzzo van Italië produseer 'n handjievol legendariese fabrieke buitengewone gedroogde pasta. Hierdie agt klassieke resepte wys waarom dit so lekker is.
Die kook van die pasta vir ons maaltye was 'n ernstige saak in Abruzzo, die streek van Italië waar ek grootgeword het. Op vyfjarige ouderdom is ek by die pastawagter aangewys. Elke middagmiddag het ek by 'n strategies geplaasde venster gestaan ​​en wag vir die aankoms van oom Filippo. Die oomblik toe hy op die hoek van die plein verskyn, hardloop ek na die kombuis en bestel die pasta in die kookwater wat gereed staan.
Die pasta wat die meeste dae in ons pot was, was die droë tipe van 'n plaaslike fabriek. Alhoewel Annina, ons gesinskok, by spesiale geleenthede haar eie vars pasta sou maak (dikwels met 'n ryk, lank prut) lappie ù of 'n vulsel), net soos alle Italianers, wend sy haar tot gedroogde pasta wanneer sy 'n ligte maaltyd wil bymekaarmaak. En Abruzzo produseer van die beste gedroogde pasta oral-en voer dit oor die hele wêreld uit.
Ondanks die roem van sy pasta, is Abruzzo self min bekend. Soos die grootste deel van Italië, is hierdie streek net oos van Rome vol wingerde, olyfbome, Romeinse ruïnes en Romaanse kerke. Die gebied langs die Adria
tic lok wel vakansiegangers na sy gesinsgerigte oorde, maar dele van Abruzzo is so pastoraal dat herders steeds hul kuddes langs ou skaappaaie oppas en koppe draai as 'n toerbus die stad inry. Abruzzo word van Rome geskei deur die hoogste pieke van die Apennyne, en die berge verduidelik waarom die streek so min besoekers gehad het (daar is ook tans 'n autostrada uit Rome) en ook waarom die pasta so goed is (dit word gemaak met skerp, skoon bergwater).
Onlangs het ek 'n reis gemaak na die stad Fara San Martino, die episentrum van gedroogde pasta in Abruzzo, waar pastafabrieke aan die voet van die Maiellaberge saamtrek. Sommige van hierdie aanlegte is groot en hoë-tegnologie en produseer honderde ton pasta per dag, ander is kleinskaalse bedrywighede waar werkers spaghetti met die hand kan pak. Of die fabriek nou groot of klein is, "die water is die belangrikste ding," sê Miro Bianchi, 'n bestuurder van Delverde, wat verlede jaar meer as 10 000 ton pasta na Amerika uitgevoer het. Sedert Delverde in 1970 gestig is, gebruik die pastamaker slegs water uit 'n plaaslike bron. Maar water is slegs een van verskeie faktore wat kwaliteit bepaal. De Cecco, wat in 1887 in Fara San Martino geopen is, erken ook sy spesiale versnit van meel met hooggluten-griesmeel. Die pastamaker, die tweede grootste in Italië (agter Barilla) en nog 'n groot uitvoerder, koop sy meel uit verskeie lande. Deur die verskillende soorte in die regte verhoudings te kombineer, kry u die gewenste aroma, kleur en konsekwentheid.
Abruzzo en aposs se groot fabrieke bied heerlike pasta wat goedkoop en geredelik beskikbaar is. As ek egter 'n pasta met 'n regte koringgeur wil hê, of 'n sous wat regtig by 'n sous kan aansluit, koop ek die duur soort wat by kleiner, meer kunsmatige bedrywighede vervaardig word. Die Giuseppe Cocco -fabriek maak nog steeds gedroogde pasta soos dit 50 jaar gelede gedoen het. Masjiene meng die meel en water in vier stappe, in 'n ritme wat by die hand knie, en dwing die deeg dan stadig deur geperforeerde bronsvorms, of blokke, sodat die pasta die matte aanneem en 'n growwe tekstuur kry. Terwyl sommige groot fabrieke die pasta met hoë hitte blaas om dit droog te maak, gebruik die ambagsmanne & quotsolar & quot -temperatuur, wat die sagte droogte naboots wat sou ontstaan ​​as die pasta in die son was.
Die pasta van Gianfranco Zaccagni in Gissi, ongeveer 'n uur suidoos van Fara San Martino, stel 'n standaard vir kunsvlytvorme. Alhoewel die handelsmerk deur 'n ander plaaslike eienaar gekoop is pastificio, Nonna Luisa, drie jaar gelede, is Gianfranco steeds die belangrikste pasta -vervaardiger by die fabriek, wat min verander het sedert sy pa dit in die dertigerjare geopen het. Maar Gianfranco beskou die werklike stigter van sy familie en aposs-pastadinastie as sy oor-oupagrootjie. In die 1870's het Old Zaccagni sy eie plaas gehad, maar hy het ook dié van sy bure, die signori wat in Rome, Napels en Spoleto gewoon het en met perdekarre na Abruzzo gekom het om hul eiendom te ondersoek en te jag. Zaccagni het sy besoekers met die hand gemaak laganelle en sagne, tipiese Abruzzese pasta soortgelyk aan pappardelle, en dan 'n paar gedroog sodat hulle terug kan neem na die stad.
Gianfranco is ook 'n konsultant vir die handelsmerk Nonna Luisa & aposs Due Pastori, van 'n moderne operasie met 'n hoër volume. Sowel die ou as die nuwe fabrieke lewer uitstekende pasta, en ek hoop dat dit eendag na die Verenigde State uitgevoer sal word. "As die pasta goed is," sê Gianfranco trots, "let mense op die pasta en nie die sous nie." En as die pasta baie goed is, let mense ook op die talent van die kok.
Die woorde van Gianfranco en aposs het my laat dink aan Annina, my gesin en aposs -kok in Abruzzo. Ek onthou dat terwyl oom Filippo die middag die plein afgerond het, Annina aan die werk sou gaan, terwyl my ouma al die bewegings georkestreer het. Op my sein sou Annina na die pot beweeg, wat groot genoeg was om die pasta te laat swem, maar lig genoeg om die water vinnig te laat kook. Sy voeg growwe seesout by die kookwater en gooi dit dan in die pasta, terwyl dit vinnig roer terwyl my ouma intoneer, & quot Dek die pot toe. Bedek die pot. & Quot Annina laat die pasta 'n paar minute kook, en proe dit dan 'n paar keer om seker te maak dat dit al dente is voordat 'n koppie koue water in die pot gegooi word om die kookproses te stop. Gewapen met dik pothouers, jaag sy na die wasbak om die pasta te dreineer, en giet dit dan in 'n vlak bak met 'n laag sous wat die bodem bedek. Nadat sy die pasta met meer sous gegooi het, voeg sy genadiglik 'n klein lepel sous by die bokant, vir skoonheid, soos my ouma sou sê, en miskien 'n bietjie kaas. Die gereg was nie volledig uitgebrei nie, maar dit was heerlik-gedroogde pasta op sy heel beste.
Die volgende pasta -resepte is van die kookboekskrywer Anna Teresa Callen en Marcia Kiesel, direkteur van die Food Kitchen & amp; WINE Associate Test Kitchen.
Teks en 'n paar resepte deur Anna Teresa Callen, 'n kookonderwyseres en die skrywer van vier kookboeke, insluitend Kos en Herinneringe aan Abruzzo, Italië en aposs Pastoral Land (Macmillan).
Die duurste pastasous ter wêreld
Dave's Gourmet herdenk sy 20ste herdenking deur onthulling Die duurste pastasous ter wêreld by die 2013 NASFT Winter Fancy Food Show.
Wit truffel Marinara -sous handgemaak in Dave's Gourmet se eie kombuis verkoop $1,000 per fles.
Die pastasous wat ryp ryp tamaties, wit truffels en eetbare goue vlokkies bevat, is verpak in 'n antieke handgemaakte houtkas met die kentekens van die onderneming. Dit word in 'n baie beperkte hoeveelheid geproduseer, en elke pot neem ongeveer ses weke van bestelling tot aflewering.
"Die White Truffle Marinara is 'n prettige en gepaste volgende stap in ons missie om innoverende premiumprodukte te ontwikkel," sê Dave Hirschkop, stigter en uitvoerende hoof van Dave's Gourmet.
Dave's Gourmet is die gevolg van die besit en bestuur van 'n klein restaurant genaamd Burrito Madness naby die Universiteit van Maryland. Laat in die nag was 'n aantal van Dave se beskermhere gewoonlik dronk en lastig. Vinnig het Dave ontdek dat as sommige van hierdie dronkaards 'n warm warm sous geëet het, hulle weg is of baie stil geword het.
Aangesien dit uitgewerk het dat hoe warmer die sous is, het die vinniger dronkbesoekers Dave verlaat om die warmste sous in die heelal te skep. Die eindresultaat van hierdie missie was Insanity Sauce, wat eens die titel "die warmste sous ter wêreld" gehad het.
Die oorspronklike Dave's Insanity Sauce was omstreeks 1993 in première en was een van die eerste souse wat direk uit capsaïcine-uittreksel gemaak is, sodat dit warmer kon wees as die warmste habanero-pepersaus van die dag. Dit was die enigste warm sous wat ooit uit die National Fiery Foods Show verbied is omdat dit te warm was.
Dit is geskat op 180 000 Scoville-eenhede, vergeleke met 2 500-5 000 vir Tabasco-sous. 'N Deel van die intrige agter die sousnaam (waansin) Dave Hirschkop dra 'n stewige baadjie by geleenthede wat sy produkte bevorder.
Dave's Gourmet het twee jaar agtereenvolgens die toekenning vir die beste pastasous in die bedryf gewen met die eerste in sy soort, Butternut Squash Pastasous gevolg deur die unieke Masala Marinara. Sy uitstekende kwaliteit items het die onderneming 'n aantal toekennings ingepalm, waaronder 'n gesogte goue trofee en 6 silwer trofeë van NASFT (The National Association for the Specialty Food Trade).
Dave's Hurtin 'Habanero Mustard het die afgelope 3 jaar agtereenvolgens 'n goue toekenning op die World Wide Mosterdfees gewen.
Gedurende hierdie jaar, wat sy 20ste bestaansjaar vier en die duurste pasta -sous ter wêreld bekendstel, organiseer Dave's Gormet ander geleenthede, insluitend 'n videoprogram en ander aanlynwedstryde wat daarop gemik is om Dave's Gourmet se mees lojale en jarelange aanhangers te beloon met verskeie pryse en erkennings.
"Hierdie geleenthede simboliseer ons volgehoue ​​toewyding om te innoveer, om pret te hê en te groei tot voordeel van die verbruiker, en ons is ons vennote en kliënte baie dankbaar vir al hul ondersteuning die afgelope 20 jaar," het mnr. Hirschkop gesê.
Ek het grootgeword met 'n werkende ma wat nie bang was om kortpad te eet tydens die aandete nie. Daar was maaltye rondom Campbell's sop en Kraft Mac and Cheese, en tot vandag toe is 'n happie Stouffer Chicken Pot Pie 'n turbo portaal na my kinderjare mosterdkleurige linoleum-kombuis. Die een ding waarop sy egter nooit bedrieg het nie, was pastasous …
Dit was nooit uit 'n pot nie, altyd van nuuts af. Dit kan wees omdat my ma 100% Italiaans is, dit kan wees dat dit die tagtigerjare was en die opsies vir pasta-sous van goeie gehalte was min. Dit kan ook wees dat sy nooit verantwoordelik was vir die aanbied van 35 langlauf hoërskoolleerlinge vir 'n pastapartytjie Vrydagaand nie.
Laat ek duidelik wees dat ek van my 16-jarige landloopspan van Phoebe hou, en ek is mal oor hierdie ritueel, wat die nagte voor groot byeenkomste gebeur, en wat die hardlopers met soveel koolhidrate as hul senuwees belaai, Liggame van 30 myl per week kan hanteer. Die spyskaart is altyd dieselfde: Caesar -slaai, knoffelbrood, brownies ("Hulle moet uit die boks, mamma! "), en tonne spaghetti met marinara -sous. In teorie dink ek dat ek 'n paar uur kan kook om 'n ketel van my ma se sous te kook, maar 35 kinders (die helfte van hulle seuns) is baie kinders en ook: Waarom? As daar deesdae soveel vars, geurige opsies op die supermarkrakke is?
Die vraag is: Watter een van die potte is die beste?
Ek het besluit om 'n proeftoets te hou om dit uit te vind, en ek het my gesin (Phoebe, haar suster, Abby en my man, Andy) sowel as 'n paar van Phoebe se spanmaats (oftewel die ware kenners) genooi om aan die verrigtinge deel te neem .
Maar eers die metodologie. Ek kon nie elke sous wat bestaan, insluit nie, maar ek het probeer om 'n verskeidenheid handelsmerke aan te bied wat wyd beskikbaar was en 'n reeks pryspunte bereik het. Om dinge van appel tot appel te hou (tamaties tot tamaties), het ek by die eenvoudigste marina's gehou wat ek kon vind. In totaal het ons tien handelsmerke proe: Trader Joe 's, Bertolli, Emeril 's, Ragu, Whole Foods 365, Rao 's Homemade, Newman 's Own, San Marzano, Ooma Tesoro 's en Cucina Antica.
Skottels sous is individueel genommer - net ek het geweet watter nommer stem ooreen met watter handelsmerk - en almal gebruik stukkies stokbrood om hul smaak te skep. Geen dubbele dip, kinders!
Ek het 'n beoordelingsblad op Google Forms gemaak en my proeërs het die sous op 'n skaal van 1 (bruto) tot 5 (uitstekend) laat beoordeel. As daar iets is wat 'n hoërskool junior weet hoe om goed te doen, vul dit die ovale met nommer 2 potlode.
Ek het vir hulle gesê dat hulle welkom is om aantekeninge te skryf terwyl hulle oordeel, en ek herinner my daaraan dat smaak persoonlik is en dat daar, anders as die WET, geen verkeerde antwoorde is nie.
Hulle het hul opdrag baie ernstig opgeneem.
Dit is nie dat ek u nie vertrou nie, tieners, maar ek wou seker maak dat die kleindogter van Mary Camino Catrino (ek) en die agterkleinseun van Vitina Turano (Andy) 'n soortgelyke siening van die situasie het. Ek draai die bakke om en plak die sous I.D. onderaan elkeen om dit ook vir ons 'n wettige blinde smaakproef te maak.
Die wenner: Rao se tuisgemaakte Marinara
Telling: 4,5 uit 5 punte
Prys: $ 9 vir 'n pot van 25 gram
Ek het in my byna twee dekades as kosskrywer en redakteur minstens drie toetse vir pastasous proe gedoen, en Rao het al drie gewen, net so beslis as 'n marathoner wat die band breek. Dit was my gunsteling, dit was Andy 's en my dogters se gunsteling, en dit het die hoogste telling van my junior toetsspan behaal (4,5 uit 5). Rao's, with its vibrant orange-red hue, wins you over almost before you even taste it. The flavors are fresh and distinct. and the hint of basil and oregano do just enough to enhance rather than overwhelm. "Oregano-homey flavor," wrote Phoebe "well-seasoned," noted reviewer Emmy. And perhaps the highest praise: "Reminds me of pasta and meatballs," said Matt. Perhaps not surprisingly, it also ranks among the most expensive, averaging $9 for a 25-ounce jar. (Note: Prices vary from store to store and, as always, you can get better deals on all of these when you buy in bulk online.)
Victoria doen make the best sauce, but it's the premium White Linen brand, typically found at Costco, that's superior, not the standard marinara (which is still very good). So: Why not just put Victoria White Linen at the top of the ranking?
Because I can't find the stuff anywhere. I haven't seen it on shelves for six months or more. And after a lengthy conversation with a helpful Costco rep, I discovered that Victoria White Linen is virtually unobtainable in Los Angeles and Northern California Costcos. (The sauce can be bought on Amazon for a steep price.) While that might change in the future, it didn't make a lot of sense to me to put a sauce in the top slot that would be difficult to find.
And so, Rao's wins by default, the two sweetest words in the English language. Not that Rao's bows to anyone — it's a wonderful sauce. Simple, balanced, with strong tomato flavor and generous with the olive oil, it leaves a nice greasy slick on the spoon. The texture is saucy without being pasty and has the occasional big, satisfying tomato chunk. It's a bulletproof choice for any pasta . at least until Victoria White Linen is widely available again.
This sauce has no onions or garlic, which can irritate some digestive tracts. And you know what? It's pretty delicious. There's a good tomato flavor and enough unctuousness from the olive oil. Where garlic or onions might have added some depth, Fody makes up for it at least partly with carrot and celery. The result is a less traditional marinara — one that leans a little more into a mirepoix/Bolognese territory — but it's quite good nonetheless.
It's the Costco house brand. And while they may sell only the finest in jeans, dress shirts (one lasted me almost 15 years, true story!) and 72-pound wheels of Parmigiano Reggiano, the marinara doesn't quite live up to that majesty.
The sauce has a slight bitterness but good tomato flavor and a slightly mealy, uniform consistency. This is the best possible version of Ragu brand sauce, if that makes sense. While not the best, it's a great deal if you have a Costco membership — $9.49 for three big 32-oz. bottels. It appears that zero effort went into the label design.
Next to Michael's of Brooklyn, this was the label that most attracted my eye: the distinctive drawing of a long, red San Marzano tomato against a white label with a green border, like you'd see on a big 28-oz. can at the store. For that reason, I thought this sauce would be a winner. Wat kan ek sê? I'm impressionable.
Verras! This wasn't nearly as bad as I had remembered — the blessings of low expectations. I anticipated Ragu being too sweet and tasting strongly of tomato paste rather than actual tomatoes. It's still both of those things, just not to the degree I thought.
It takes a cool hand to be one of history's biggest movie stars and have your own food business. But Paul Newman wasn't just interested in the color of money. There's an absence of malice in his wading into pizza, dressings and sauces, and the funds raised for charity prove he's no hustler.
His sauce, though? This might sting a little but the verdict on the marinara is decidedly mixed. It's no towering inferno of flavor, to be sure, but Newman is nobody's fool — the sauce has a distinctive fennel flavor that some will like. At the end of a long hot summer, a jar of Newman's might be what's left in the cupboard and trying it could spark a new kind of love. But if you want to keep wen, pick a different sauce — there are other options that will leave you saying, "Somebody up there likes me."