Ons weet nie wat gebeur het nie, maar ons kan ons net indink. Vroegoggend was daar dalk ’n skermutseling by die poorte of êrens langs die noordelike muur. Op ’n gegewe oomblik was die oormag net te oorweldigend en het die Babiloniërs die stad binnegestorm. Vroue het gegil, kinders het huilend rondgehardloop, gewondes het gekreun en dooies het oral rondgelê. Soldate het verwoed geveg en bevele rondgeskreeu. Harde staalgeluide van swaard teen swaard was oorverdowerend. Vanweë die brande het ’n digte rookwolk oor die stad gehang. Onbeskryflik bitter.
Aan die slot van die boek 2 Konings is daar ’n oënskynlik onbelangrike opmerking. Daar word gesê dat Nebukadnesar vir Nebusaradan ’n ruk na die aanvanklike verwoesting na Jerusalem teruggestuur het. Hy moes die verwoestingswerk gaan voortsit het en doen toe die volgende: ‘Hy het die huis van die Here (en) die paleis … afgebrand … die muur om Jerusalem afgebreek’ (2 Kon. 25:910). Drie dinge is dus vernietig: die tempel, die paleis en die stad. Dit was juis hierdie drie dinge wat Israel laat meen het dat die stad se einde nooit sou aanbreek nie. Tempel, paleis en stad was die uiterlike tekens van ’n teologie wat nou totaal vernietig is. Dalk was dit die seerste. Dalk was dit die grootste rede vir hulle wanhoop en angs. Dalk was die omkeer van ’n gevestigde denke die allerslegste wat kon gebeur het. Toe die uiterlike tekens van hulle teologie vernietig is, was dit die laaste strooi. Ontnugtering, twyfel, sinloosheid het hulle oorweldig.