Abdol-Hossein Sardari - Geskiedenis Podcasts - 2022
Abdol-Hossein Sardari was 'n onbesonge held in Frankryk tydens die Tweede Wêreldoorlog. Ondanks die Duitse besetting het Abdol-Hossein Sardari sy posisie gebruik om duisende Iranse Jode te help om die kloue van die Gestapo te ontsnap. Nadat die Tweede Wêreldoorlog in 1945 geëindig het, was daar min bekend. Dit was eers in die laaste jare dat dit aan die lig gekom het. Die BBC het Sardari onlangs die "Schindler of Iran" genoem.
Abdol-Hossein Sardari is in 1885 gebore en was 'n lid van die Qajar-koninklike familie. As jong man het hy 'n bevoorregte lewe geleef, maar dit alles eindig in 1925 toe die koninklike familie van die Qajar beheer oor Iran verloor het. Sardari moes nou geld verdien en hy is na die Universiteit van Genève en studeer vir 'n regte. Hy studeer in 1936 en in 1940 neem hy leiding met die Iran Diplomatic Mission in Parys. Na die oorgawe van Frankryk het baie ambassadeurs na Vichy Frankryk verhuis. Dit sluit die Iranse ambassadepersoneel in. Sardari is egter in Parys agtergelaat as hoof van die diplomatieke missie wat daar gevestig was.
'N Klein en hegte gemeenskap van Iraanse Jode het in en om Parys gewoon. Die meeste het gemaklike lewens gelei. Dit het tot 'n einde gekom toe die Nazi's Parys beset het en die Gestapo daar aangekom het. Eliane Senahi Cohanim, 'n oorlewende uit die tyd, het gesê: 'Dit was eng. Dit was baie, baie eng. '
Die belangrikste ding wat hulle nodig het om Frankryk te verlaat, was 'n geldige paspoort van die Diplomatieke Sending wat hulle in staat sou stel om na Teheran te kom. Baie van die Iraanse Joodse gesinne was voor 1925 in Parys. Na die val van die ou regime het die nuwe regime in Teheran paspoorte vir die Iraanse volk verander. Daarom is diegene wat deur die Iranse Jode in Parys vervoer is, nie geldig nie. Dit is die rede waarom hulle nuwes nodig gehad het, omdat die Nazi's hulle nie toegelaat het om op die paspoorte te reis nie, omdat hulle eenvoudig nie geldig was nie.
Die Cohanim-familie is deur Sadari gehelp wat paspoorte en reisdokumente vir hulle uitgereik het wat hulle die een-maand-reis na Teheran kon onderneem. Eliane Cohanim het Sardari vergelyk met 'n Iraanse Oskar Schindler deurdat hy in die omgewing van 1000 Iraanse Joodse gesinne gered het - hoewel niemand eintlik seker is van die regte figuur nie.
Abdol-Hossein Sardari was in 'n moeilike posisie. Amptelik was Iran aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog neutraal. Die regering van Teheran het egter 'n goeie en winsgewende handelsverhouding met Nazi-Duitsland opgebou en Sardari, aangesien daar nie na verwagting 'n lid van die land se diplomatieke korps sou wees nie. Hitler het selfs verklaar dat Iran 'n Ariese volk is en dat die mense van Iran op rasse gelyk is aan Duitsers.
In Parys het alle Jode rede gehad om bang te wees. Die Gestapo het 'n suksesvolle stelsel gehad om Jode te vind op grond van informante wat toepaslik beloon is. In die aanloop tot die gewelddadige deportasies na Oos-Europa, moes alle Paryse Jode, in ander gebiede van die besette Europa, 'n geel Ster van Dawid op hul klere dra. Toe dit duidelik word dat Drancy voor die afdwing van die ooste as 'n transitokamp gebruik word, het baie Jode verstaanbaar desperaat geword.
Sardari het sy posisie en invloed gebruik om die lewens van die Iranse Jode in Frankryk te red. Hy het met die besetting van die Nazi-owerhede aangevoer dat Iranse Jode nie 'regte' Jode was nie en dat hulle dus nie onder die Nazi-rassewet val nie. Hy beweer dat Jode, wat tans Iran is, eeue gelede die leer van Moses aanvaar het en 'Iraanse volgelinge van Moses' geword het. Om hierdie rede het Sardari aangevoer dat die Iranse Jode in Parys nie 'regte' Jode was nie en dat hulle 'Djuguten' was. Sardari het aangevoer dat die "Djuguten" nie onder die Nazi-rassewette moes val nie en dat sy saak so goed beskou word dat "ras-kundiges" in Berlyn betrokke geraak het. Selfs hierdie sogenaamde kundiges was onverbiddelik en het aan die Nazi-owerhede gesê dat meer tyd nodig is om die saak te bestudeer, saam met meer geld om dit te finansier. Teen Desember 1942 het die kwessie selfs tot by Adolf Eichmann, wat in Berlyn was verantwoordelik vir 'Joodse Sake', gestrek. Sommige mense meen dat Sardari sy saak op so kundige wyse aangebied het dat min gesag in Berlyn bereid was om dit uit te daag. Die enigste een wat uitgekom het en gesê het dat die verhaal onwaar was, was Eichmann wat bloot gesê het dat Sardari se bewering 'die gewone Joodse truuk' is.
Die vertraging in Berlyn het Sardari egter die een ding gegee wat hy dringend nodig gehad het - tyd. Hy het soveel reisdokumente uitgereik as wat hy kon. Niemand is eintlik seker hoeveel gesinne Sardari gered het nie. Daar word vermoed dat hy toegang gehad het tot tussen 500 en 1000 nuwe Iranse paspoorte en dat 2000 mense moontlik gered is, insluitend kinders.
Abdol-Hossein Sardari het enorme persoonlike risiko's geneem terwyl hy dit gedoen het. As die Nazi's bereid was om met geweld die grense oor te steek en onskuldige mense op te som en hulle te vermoor, sou hulle min tyd gehad het vir iemand wat verklaar dat hy diplomatieke immuniteit teen vervolging het. Ook die ooreenkoms wat tussen Duitsland en Iran onderteken is, is beëindig deur die Britse / USSR-inval in Iran en die aanstelling van 'n nuwe leier.
Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog het min mense geweet wat Sardari gedoen het. Die wêreld was geskok oor die nuus oor die doodskampe en die 6 miljoen Jode wat daarin vermoor is. Die verhaal van die Iranse Jode in Parys sou byna onbelangrik gelyk het in vergelyking met die gruwels van wat in Oos-Europa plaasgevind het.
Na die einde van die oorlog het hy in die diplomatieke korps voortgegaan, maar sy loopbaan het selfs ná 1945 agteruitgegaan. In 1952 is hy na Teheran teruggeroep en aangekla van wangedrag en verduistering met betrekking tot die paspoorte wat hy gebruik het toe hy die Jode help ontsnap het. Dit het Sardari tot 1955 geneem om sy naam skoon te maak en hy is toegelaat om voort te gaan met sy werk. Toe hy uiteindelik uit die Iranse diplomatieke korps gaan, vestig hy hom in Londen. Sardari het byna alles verloor toe die Pauwstroon in die Iranse rewolusie van 1978 omvergewerp is. Hy het eiendom in Iran verloor en die nuwe revolusionêre regime, onder leiding van die Ayatollahs, het sy broodnodige pensioen gestaak.
Abdol-Hossein Sardari is net drie jaar later in 1981 in die duisternis dood nadat hy die laaste drie jaar van sy lewe in 'n bed in Croydon deurgebring het. Sy werk het in 1984 amptelike erkenning gekry toe die Simon Wiesenthal-sentrum in Los Angeles hulde gebring het aan sy humanitêre werk in Frankryk tydens die Tweede Wêreldoorlog.