Gedagte vir die dag: Die aanbidding | Maroela Media
Gedagte vir die dag: Die aanbidding
Luk 7:37-38 – "Sy bring toe 'n albaste flessie met reukolie en gaan staan agter Jesus by sy voete en huil, sodat haar trane op sy voete begin drup het".
Met die flessie reukolie styf teen haar bors vasgedruk, staan hierdie vrou 'n paar oomblikke stil in die deuropening, sodat haar oë gewoond kan raak aan die skemerte in die vertrek. Ook sodat sy kan vasstel waar Hý is. Sy is kwalik bewus van die talle starende en meestal verontwaardigde oë wat op haar gerig is.
Dan sien sy Hom waar Hy skuins by die lae tafel lê. Huiwerig beweeg sy tussen die ander sprakelose mans deur tot by Hom. Sy wil die duur olie as eerbetoon oor sy kop uitgiet, maar toe sy kom by daardie heilige voete wat vuil en ongewas op die mat lê, oorval haar emosies haar. Voordat sy nog die albaste fles kon oopmaak, gaan haar hart oop en haar warm trane druppel op sy voete neer.
Ek wonder, as ek of jy daar was, wat met ons sou gebeur het. Wat sou ons ervaar het? Indien ons Hom ook as ons Verlosser sou ken, sou ons waarskynlik ook nie verder as daardie voete gekom het nie – daardie voete wat 'n paar maande later deur Romeinse spykers deurboor sou word. Sy teenwoordigheid sou ons tranekruik waarskynlik ook laat oopgaan het.
Hier is 'n vrou wat deur dankbaarheid, verwondering en aandoening oorweldig is. Vergete is die kodes en etiket, die reëls en regulasies van sosiale omgang, protokol en kultuur. In die stilte is dit net haar snikke wat opklink. Die ontevrede, ontstemde Fariseërs kyk na haar, na Jesus en dan na mekaar.