Met die afname van godsdiens en die opkoms van die wetenskap is jurisdiksie oor die probleme van geluk en lyding oorgedra van die eersgenoemde tot laasgenoemde. Wetenskaplike medisyne het verantwoordelikheid geneem vir die lyding van die liggaam en wetenskaplike sielkunde en psigiatrie - en hul algemene probleem, psigoterapie - het gesag oor probleme van die verstand, emosies en gedrag aanvaar.
Gelykhede oor hoe om gelukkig te wees in Boeddhisme en Psigoterapie
Daar is 'n intrige simmetrie (nie 'n identiteit) tussen die vyf en twintig honderd jaar oue soeke na geluk deur die Boeddhisme en die honderdjarige soeke na geluk deur psigoterapie. Nadat ek vir vyftien jaar psigoterapie vir vyf en dertig jaar en Boeddhisme beoefen het, het ek opvallende ooreenkomste en verskille tussen die twee opgemerk. Ander het ook die gelykvormigheid opgemerk. Alan Watts het opgemerk dat Oosterse godsdienste, veral Boeddhisme, meer soortgelyk is aan psigoterapie as aan Westerse godsdienste. Terselfdertyd het hy opgemerk, Westerse psigoterapie lyk soos godsdiens met sy eie charismatiese leiers, dogma en rituele.
As ons diep in sulke lewenswyse kyk, soos Boeddhisme en Taoïsme, Vedanta en Joga, vind ons nie filosofie of godsdiens soos dit in die Weste verstaan ​​word nie. Ons vind iets wat amper lyk soos psigoterapie. Die vernaamste ooreenkoms tussen hierdie Oosterse lewenswyse en Westerse psigoterapie is in die besorgdheid van beide om veranderings van bewussyn teweeg te bring, veranderinge in ons maniere om ons eie bestaan ​​en ons verhouding met die menslike samelewing te voel. en die natuurlike wêreld. Die psigoterapeut het oor die algemeen belang gestel om die bewussyn van besondere versteurde individue te verander. Die dissiplines van Boeddhisme en Taoïsme is egter besig om die bewussyn van normale, sosiaal aangepaste mense te verander. Maar dit is toenemend duidelik aan psigoterapeute dat die normale bewussynstoestand in ons kultuur beide die konteks en die teelaarde van geestesongesteldheid is. (Alan Watts, Psigoterapie Oos en Wes)
Boeddhisme en Psigoterapie Deel Common Ground oor hoe om gelukkig te wees
Boeddhisme en psigoterapie deel belangrike gemeenskaplike grond. As hulle vergelyk word, sal dit help om versteekte kenmerke van elkeen te verlig. Deur die twee te vergelyk, beteken dit egter nie ek moet hulle vergelyk nie. Boeddhisme is 'n vyf-en-twintig-jarige, oulike, tradisioneel ontwikkelde tradisie met 'n kern van diepgaande waarheid. Ter vergelyking, psigoterapie is onvolwasse, gefragmenteerde, en oppervlakkige. Nietemin kan Westerse psigoterapie iets bydra tot ons begrip van onsself en die waarhede wat ons van onsself verberg, al is dit net om tradisionele Boeddhistiese insigte te herontdek en te bevestig.
Boeddhisme en psigoterapie deel 'n gemeenskaplike bron van kommer oor lyding en die middele van verligting en vrylating van lyding. Dit is die fondament en raison d'être van albei. Dat hulle hierdie gemeenskaplike grondgebied deel, is nie toevallig of 'n minder belangrike oorweging nie. Dit het diepgaande implikasies. Die ervaring van lyding is die grondslag van Boeddhisme en, waarskynlik, van alle godsdienste. Gautama Boeddha het sy geestelike soeke begin toe hy bewus geword het van lyding en sy lewe toegewy het om die oorsaak en genesing daarvoor te vind. Uit die Boeddhistiese oogpunt begin die geestelike reis met die bewustheid van lyding en dit word aangevuur en gemotiveer deur die begeerte om lyding te ontsnap en geluk te vind.
Die probleem van lyding is ook die sentrale bron van psigoterapie. Inderdaad, dit is die gemeenskaplike grens van psigoterapie, medisyne en godsdiens. (Die Mite van Geestesongesteldheid: Grondslae van 'n Teorie van Persoonlike Gedrag deur Thomas Szasz) Elkeen het 'n ander vorm van lyding. Geneeskunde handel oor die lyding van die liggaam, psigoterapie handel oor die lyding van die verstand, en godsdiens handel oor die lyding van die siel. As gevolg van hierdie gemeenskappe dink sommige mense aan psigoterapie as mediese tegniek, terwyl ander, met ewe goeie regverdiging, dit as 'n vorm van geestelike genesing dink.
Hoekom mense soek psigoterapeute in hul soeke na geluk
Mense soek psigoterapeute omdat hulle ly - van pynlike emosies, pynlike gedagtes, pynlike verhoudings, pynlike ervarings. Die negatiewe emosies - angs, stres, depressie, woede, skuld, skaamte, frustrasie, verveling, ensovoorts, is alle vorme van lyding. Wat psigiatriese pasiënte van hul terapeute wil, is nie 'n tegniese behandeling of geneesmiddel vir siekte nie, maar soos Boeddhiste wil hulle verligting en vrylating van hul lyding en 'n kans vir 'n mate van vrede en geluk in die lewe.
Boeddhisme en psigoterapie deel ook 'n tweede belangrike gemeenskaplike grond van 'n blywende belangstelling in gedagte. Uit die Boeddhistiese oogpunt word lyding nie veroorsaak deur eksterne, traumatiese gebeure nie, maar deur gedagtes wat ons persepsies en reaksies op gebeure vorm. Gevolglik is geluk nie in die buitenste sosiale wêreld nie, maar in 'n transformasie van verstand wat wysheid, kalmte en deernis genereer.
Baie psigoterapeute hou soortgelyke sienings. Baie terapeute glo, soos boeddhiste doen, dat lyding nie soveel veroorsaak word deur eksterne trauma's nie, maar deur ons reaksie op hierdie trauma's. Hierdie reaksies word gekondisioneer deur geestelike faktore soos begeertes en vrese wat ontken en onderdruk kan word. Dit is een van die basiese beginsels van Freudiaanse psigoanalise. Psigoanalise is gebaseer op die aksioma dat neurotiese lyding veroorsaak word deur 'n individu se aktiewe respons op die lewe, eerder as passief en meganies deur die lewensgebeure self. As neurotiese lyding veroorsaak word deur 'n individu se reaksies op lewensgebeure eerder as deur die gebeure self, kan daardie lyding moontlik verlig word deur 'n persoonlike transformasie waarin lewensgebeure vanuit 'n ander verwysingsraamwerk ervaar word.
Hoe om gelukkig te wees: Die Boeddhistiese Uitsig op Esoteriese Selfgeheime
Gegewe die beduidende algemene grond van Boeddhisme en psigoterapie, is dit nie verbasend dat 'n stroom van denke ontwikkel het in psigoterapie soortgelyk aan die Boeddhistiese siening oor esoteriese selfgeheime nie. Hierdie stroom van gedagtes deel met Boeddhisme die idee dat ons aan onkunde ly, van geheime hou ons van onsself. Twee van die fundamentele, klassieke konsepte van psigoterapie is onderdrukking en die onbewuste. Die konsep van onderdrukking is soortgelyk aan, hoewel meer nou en meer vlak as die Boeddhistiese konsep van onkunde. Soos avidya is onderdrukking die mislukking of onwilligheid om belangrike feite of aspekte van ondervinding te sien. Soos Norman O. Brown opgemerk het, "lê die kern van onderdrukking in die weiering van die mens om die realiteite van sy menslike natuur te erken." (Lewe teen die dood: Die psigoanalitiese betekenis van geskiedenis, Norman O. Brown) Die verskil tussen avidya en onderdrukking is dat die voormalige die versuim om basiese feite oor die aard van self en verskynsels in die gesig te staar, terwyl laasgenoemde die smalste versuim om sekere feite oor jou self te konfronteer, veral die verantwoordelikheid vir jou reaksie op die pynlike ervarings van die lewe.
Die algemeen aanvaarde siening van onderdrukking is dat dit 'n verdediging teen angs is. Angs, veral hoë angs, is een van die mees algemene en intense vorms van lyding. Mense sal byna enigiets doen om hul angs te verlig, veral om dit met alkohol en dwelms te verlig. Die anti-angs dwelm besigheid, beide wettig en onwettig, is 'n multibillion dollar industrie. Ons is bang vir ons angste en ons reageer op die herinnering of vooruitsig van angstige ervarings deur hulle te onderdruk. Onderdrukking, soos Avidya, is egter slegs gedeeltelik suksesvol. Die onderdrukte opgawes gaan ons spook. Neurotiese simptome is pynlik omdat dit manifestasies is van die lyding wat onderdruk is - die sogenaamde "terugkeer van die onderdrukte". In die psigoanalitiese siening word die geestelike en emosionele inhoud van pynlike ervarings onderdruk, gewysig, verswak en herleef as die neurose.
Psigoterapie van geestelike en emosionele lyding in die soeke na geluk
Die psigoterapie van geestelike en emosionele lyding is op baie belangrike maniere soortgelyk aan die Boeddhistiese benadering. Beide behels die ontwikkeling van 'n verhouding met 'n onderwyser of gids, soms 'n guru of 'n psigoterapeut genoem. Die funksie van die guru / psigoterapeut is om die lyer te lei op 'n reis van selfontdekking en self-transformasie wat in die Boeddhisme terselfdertyd is, 'n ontdekking van die feite van die bestaan. Die onderwyser help die pasiënt - die lyer - om meer bewustheid, aanvaarding en besef ("emosionele werk deur") van pynlike emosies en lewensfeite te ontwikkel. In beide Boeddhisme en psigoterapie word die individu se groeiende bewustheid van die oorsprong en dinamika van sy of haar neurotiese lyding vergemaklik deur die guru se leerstellings en die terapeut se interpretasies. Beide potensiaal kan insigte oordra. Die besef en integrasie van hierdie insigte lei tot verligting van die pynlike simptome van ontkenning en onderdrukking. Dit behels 'n moedige bereidwilligheid om u eie eerlik te ondersoek, om die verantwoordelikheid vir u begeertes en vrese in die gesig te staar en te neem.
Die waarheid oor onsself en ons lewens wat ons nie wil sien nie, wat die inverse van ons neurotiese simptome en ons karakterverdediging is, maak deel uit van die inhoud van die onbewuste. Die onbewuste bevat ons ontkennings en repressies - die leuens wat ons vir onsself vertel. Ons neurotiese simptome en karakterverdediging is produkte van die leuens wat ons ons vertel. In hierdie sin kan die onbewuste beskou word as die esoteriese sielkundige kennis wat ons soek. Carl Jung was die eerste om hierdie verband te maak toe hy die ooreenkomste tussen drome en mites ontdek het. Drome onthul die persoonlike onbewuste en mites onthul die "kollektiewe onbewuste." Hy het hierdie gebied van ontkenning en onderdrukking "die skaduwee" genoem. Jungiese terapie bestaan ​​grotendeels uit die skaduwee wat gekonfronteer word met wat jy verwerp het oor jou self en die fundamentele eienskappe van ondervinding, wat hy "argetipes" genoem het. (Sorg vir die siel, Thomas Moore)
Freudiese en Jungiese Terapie, Boeddhisme en Inner Transformasie
Freud het ook die doel van psigoanalise uitdruklik beskryf as die bewusteloos bewuste. In die psigoanalitiese siening word neurotiese lyding veroorsaak deur die ontkenning en onderdrukking van pynlike ervarings. Verligting van lyding kom uit om die onderdrukte ervarings in bewustheid te bring en deur die pynlike emosies te werk. So, in beide Freudiese en Jungiese terapie sowel as in Boeddhistiese praktyk vereis die uitbreiding van bewussyn 'n innerlike transformasie - 'n aanpassing van karakter met die lewensfaktore wat lei tot 'n ooreenstemmende versagting van neurotiese tendense.
In die Boeddhistiese siening is Avidya nie net die ontkenning van feite oor jouself en die wêreld nie, dit is ook 'n projeksie op die wêreld van iets wat nie oorspronklik daar is nie. Hierdie toestand van onkunde word ook "illusie" of "dwaling" genoem. Uit die Boeddhistiese oogpunt bestaan ​​illusie uit die projeksie van permanensie en / of wesenlike bestaan ​​op verskynsels. Ons kan sien dat reënboë en wolke eteries is, maar ons projekteer die kwaliteit van blywende permanensie en wesenlik op vaste voorwerpe en op onsself. Die hoogste wysheid in Boeddhisme, die wysheid wat leegheid besef, sien deur hierdie projeksies en verstaan ​​dat alle verskynsels, insluitende die self, onverbiddelik en onbeduidend is.
Freud se sentrale idees en Boeddhistiese sienings
Ernest Becker (1925-1974), my geliefde ou vriend en kollega wat die Pulitzer-prys in nie-fiksie in 1974 (twee maande nadat hy dood is) vir die ontkenning van die dood gewen het, het 'n paar van Freud se sentrale idees herinterpreteer op 'n manier wat hulle bring in harmonie met Boeddhistiese sienings oor onkunde en leegheid. Becker het voorgestel dat beide karakter en neurose gevorm word deur onkunde, spesifiek die ontkenning van die dood. "
Die belangrikheid van die Oedipus Kompleks op Geluk
In sy vroeë werk het Becker die Oedipus-kompleks as 'n stadium van sielkundige ontwikkeling eerder as 'n neurotiese kompleks herinterpreteer. Die klassieke psigoanalitiese mite van die Oedipus-kompleks is 'n karikatuur van wellus en aggressie in die vorm van 'n seuntjie wat lief is en wil seks hê met sy ma en wat sy vader haat en wil doodmaak. Becker het hierdie karikatuur herinterpreteer as 'n oorgangstydperk, die Oedipale Oorgang, wat 'n belangrike tydperk van ontwikkeling van die menslike persoonlikheid verteenwoordig. In hierdie oorgangsfase verteenwoordig die kind se aanhegting aan die moeder en die vrees van die vader die weerstand teen groei - die weerstand teen die narcistiese, selfverlatende, kinderjare paradys. Tydens die Oedipale Oorgang word seksuele en aggressiewe dryf beheer en onderdruk. Die kind groei verder as 'n fisiese afhanklikheid van en gehegtheid aan die moeder in 'n relatief onafhanklike volwassene wat met sy of haar ouers en ander verband hou met 'n meer volwasse, afwykende sosiale verhouding wat deur taal en simbole bemiddel word.
Die Oedipale Oorgang, wat die proses van menslike sosialisering is, dui op die evolusie van die menslike individu buite die suiwer dier. Hierdie proses behels die ontkenning van die liggaam as die grond van self en die vervanging deur die sosiale self. Aangesien die liggaam sterf, impliseer die ontkenning van die liggaam 'n ontkenning van die dood. Tydens die Oedipale oorgang word primitiewe, dierlike en kinderagtige begeertes onderdruk en sublimeer. Baie begeertes wat onmiddellike bevrediging vereis, word ontken, vertraag en geprojekteer in die toekoms deur die skepping van 'n "Oedipal Project." Die Oedipale Projek is 'n projek vir die skepping van self in 'n wêreld van sosiale tyd en betekenis. Dit behels nie net die ontwikkeling van die vermoë om te dink en op te tree in 'n wêreld van konvensionele simbole nie, maar ook die begeerte van 'n stelsel van begeertes, doelwitte en ambisies wat die hoop vir toekomstige geluk beliggaam. In hierdie projek van selfskepping, word die kind se huidige gesentreerde soeke na plesier omskep in 'n soeke na toekomstige geluk - die Happiness Project.
Die strewe na geluk is dus 'n universele middel vir die konstruksie en instandhouding van self. Die self word gebou deur die ontkenning van die liggaam en die ontwikkeling van 'n sosiale selfbewussyn wat op taal gebaseer is. Hierdie gemoedstoestand, wat Boeddhiste "dualistiese gedagtes" noem, beskou hulleself as 'n sosiaal-historiese entiteit wie se bestaan ​​en welsyn afhanklik is van die bereiking van toekomstige geluk. Wanneer die gelukprojek versuim, ervaar die individu 'n negasie van self wat dikwels lei tot frustrasie, aggressie, depressie en selfs selfmoord - die moord op die negatiewe self. Die titel van hierdie boek, The Happiness Project, weerspieël die feit dat die strewe na geluk terselfdertyd die projek vir die konstruksie en instandhouding van self is. Tragies is dit ook die hoofbron van die ongelukkigheid en lyding wat ons aan onsself en ander toebreng.
Die primêre oorsaak van lyding
In die Boeddhistiese siening is die primêre oorsaak van lyding aanhegsel aan die self, 'n ingebore onkundetoestand wat in ego ontwikkel. Voltooide onkunde, soos ons reeds aangedui het, is egter nie bloot die infantiele gebrek aan bewustheid van die aard van self en verskynsels nie. Dit is ook die projeksie van iets wat nie daar is nie. Onkunde is ego wat homself as werklik vergaan deur valslik aansienlike bestaan ​​aan homself te gee. Die kapasiteit vir hierdie toeskrywing is afhanklik van taal en ontwikkel tydens die Oedipale Oorgang. Taal maak die skep van die illusie van 'n innerlike siel of 'n persoon moontlik, wat dan na ander geprojekteer word.
Dit beteken nie dat self nie bestaan ​​nie. Uit die Middeweg Boeddhistiese siening, Madhyamika genoem, is dit vals om te sê of dit self bestaan ​​of dat dit nie bestaan ​​nie. Self bestaan, maar slegs as 'n selfgeskape fiksie, 'n selfbedrog. Dit is inderdaad 'n noodsaaklike misleiding. Becker noem dit 'n "belangrike leuen." Dit is noodsaaklik omdat interpersoonlike verhoudings en sosiale lewe daarvan afhang. Ons het 'n ego nodig om met mekaar te skakel, om 'n lewe te maak en ons rekeninge te betaal. Dit is 'n leuen omdat dit die feite van die bestaan ​​ontken en wesenlik vals aan hom toeskryf. Dit hang aan die illusie van die self, in die Boeddhistiese siening, is die bron van lyding wat ons onsself en ander veroorsaak.
In 'n Boeddhistiese praktyk wat bekend staan ​​as "analitiese meditasie", word die self self ontmasker. Die guru vra die praktisyn om binne te kyk vir hierdie self. Waar is dit? In die liggaam? In die kop of in die hart? In die gedagte? Watter deel van die verstand? Watter kleur is self? Die leser kan hierdie oefening probeer. Geen self kan gevind word nie. Hierdie self wat hom nie angstig bevind kan vrees sy onbeduidend en die verlies van homself aan homself nie. Deur die sielkundige meganisme van reaksievorming ontken sy self onbeduidend deur homself deur sy verskillende Gelukprojekte te beywer om homself te beskerm, te behou en uit te brei - hier en nou op die aarde en vir altyd daarna in die hemel of deur seriële reïnkarnasies . Hierdie selfgeskepte, selfveroordeelde selfverwerende self glo verkeerdelik dat geluk gevind moet word deur sy begeertes na te jaag en sy afkeer te vermy.
Boeddhiste ken hierdie drie faktore, onkunde (die skepping van 'n wesenlike self), begeerte en afkeer, as "The Three Poisons." Saam word hulle beskou as die kompleks van oorsake van die lyding wat ons mense op onsself en ander toebreng. Liefde en aversie staan ​​ook bekend as passie en aggressie, aanhegting en woede, en ander sinoniem antitetiese pare. Vir eenvoud, sal ons begeerte en afkeer gebruik as die mees algemene voorstelling van hierdie digotome pare. Dit is egter belangrik om te erken dat nie alle begeertes en afkeer nie boos is nie. Diegene wat lyding vir jouself of ander veroorsaak, word as ondeugd beskou, terwyl diegene wat geluk aan jouself en ander veroorsaak, as deugde beskou word.
Dit moet nie vir Westerlinge onbekend wees nie. Die antitetiese paar begeerte en afkeer is die tweeling fondamente van moderne gedragsielkunde. Die basiese beginsel van gedragsielkunde is dat organismes rondom pyn en plesier gepolariseer word. Die begeerte vir plesier en die afkeer van pyn word beskou as die basiese bipolariteit van verstand en die basiese motivering van gedrag. In hierdie opsig, gedragsielkunde echo Boeddhisme. Voeg self of ego by die paar en een het die neus van ons negatiwiteite.
Die Boeddhistiese Geheim van Geluk
In die Boeddhistiese siening is die basiese geheim van geluk wat ons van onsself verberg, dat die drie gifstowwe die oorsake van die pyn en lyding is wat ons vir ons en mekaar veroorsaak. Die drie gifstowwe vorm die basis van ons neurose, ons negatiewe emosies en ons ongelukkigheid. Die skokkende sentrale insig wat Boeddhisme aan ons gee, daarom, die geheim van geluk wat ons vir onsself verberg, is dat ons selfsugtige strewe na geluk paradoksaal die grootste oorsaak is van die lyding en pyn wat ons aan onsself en ander toebreng. Vanuit hierdie oogpunt behels die geheime van werklike geluk 'n self-transformasie, insluitend 'n herkonfigurasie van ons idee van geluk self, gebaseer op 'n dieper bewustheid van die aard van die werklikheid en 'n gevoel van waardes wat uit hierdie besef verkry word.
Oor die afgelope twintig jaar of meer, het Westerlinge toenemend belang gestel in Boeddhisme. Dit geld veral vir Westerse psigoterapeute en hul pasiënte, waarvan baie Boeddhistiese leerstellings bywoon. Ek het gehoor Tibetaanse lamas spekuleer dat Boeddhisme deur middel van psigoterapie na Amerika kan kom.
As die Boeddhisme in die Weste moet slaag, moet dit verenigbaar wees met die Westerse wetenskap. Die leser moet dus gewaarsku word dat die interpretasie van die Boeddhistiese paradigma wat hier aangebied word, ontwerp is om die ortodokse Boeddhistiese siening oor te dra in 'n vorm wat aanvaarbaar is vir wetenskaplik-gemotiveerde Westerlinge.
Een van die probleme wat opgeleide Westerlinge het met die "wysheidstradisies" is dat baie van ons glo en vertrou in die wetenskap vir ons geldige kennis oor die wêreld en die tegnologie om dit te manipuleer. Ons mislei godsdiens waaruit die wysheidstradisies afstam. Dit is dus nodig om eers die versoening van hierdie oortreding tussen godsdiens en wetenskap te probeer versoen, sodat ons meer vryelik en intelligent die beste van albei kan gebruik om ons te help om die waarhede wat ons van onsself verberg, te sien.
Die Gelukprojek: Omskep die drie gifstowwe wat die lyding veroorsaak wat ons op ons eie en ander aanleiding gee ...
Asyn in heuning: Sewe stappe om te verstaan ​​en Transformasie van Woede, Agressie en Geweld.
Ron Leifer, MD is 'n psigiater wat opgelei is onder Dr Thomas Szasz en die antropoloog Ernest Becker. Hy het in die jare sewentig met verskeie Boeddhistiese onderwysers gestudeer en in 19811 het geloftes gelok met Khenpo Khartar RinpochT, abbot van Karma Triyana Dharmachakra in Woodstock, New York. Hy het gehelp om die eerste KTD Boeddhisme en Psigoterapie Konferensie in New York City in 1987 te organiseer. Sedert 1992, is hy geassosieer met Namgyal Monastery in Ithaca, New York as student en onderwyser. Dr Leifer het wyd lesings gegee en twee boeke en meer as vyftig artikels oor 'n wye verskeidenheid psigiatriese kwessies gepubliseer. Hy het die afgelope tyd heeltyd sy aandag gevestig op die wisselwerking tussen Boeddhisme en psigoterapie. hy is die skrywer van Die Gelukprojek.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Soek vir geluk - deur Boeddhisme en Psigoterapie