(Vertaal deur D.J. Opperman, & opgeneem in: Lina Spies, Die Enkel Taak, HAUM-Literêr). Baie dankie, sal maar loer tussen die klomp wat julle genoem het, het maar altyd nog met die vmax'se geskiet. sal maar nog kyk. dankie julle Toe ek Kobus Lombard se vierde bundel, Skadu oor die sonwyser lees, het dit my met die illusie van Bonsaikuns gelaat. ŉ Bonsai is ŉ boom wat klein genoeg gehou word om in ŉ houer te groei. In die geval van die eetkamerstoel, sou dit vier pote met ‘n sitplek en rugleuning wees. ‘n Mens sou ook kon vra wie so ‘n stoel sou maak. In sy Memoirs skryf Neruda ook, met die hubris van wat net ‘n skrywer kan wees, dat dit ‘n groot teleurstelling vir hom was. hy gaan dan aan om iets in dier voege kwyt te raak: “En wie IS hierdie Seferis-kerel nou in elk geval? Wetenskaplike vooruitgang en die institusionalisering van gesondheidsorg het siekte en dood egter toenemend uit die samelewing verwyder, sodat die beeld van die grynslaggende dood vervang is deur eietydse mediabeelde van jeugdige liggaamlike perfeksie. In hierdie konteks verteenwoordig die terminaal siek liggaam volslae abjeksie, en word dus waar moontlik uit die openbare oog gehou waar dit die waarnemer met afgryse mag vervul.Dit sorg wel soms vir vulgêre sensasie en hou sirkulasiesyfers hoog wanneer daar ’n tekort aan skandale onder die glansrykes is (“Het jy gesien hoe lyk X?,” as die foto van ’n terminaal siek Hollywoodster in Huisgenoot verskyn).