Fred Mercer: West Ham United - Inligting - 2022
Fred Mercer was 'n linkervleuel wat hoofsaaklik vir die West Ham-reserwespan gespeel het. Sy eerste wedstryd was op 2 Januarie 1904 teen die plaaslike mededingers, Millwall. Hy word laat val en eers in Maart 1904 sy plek teruggekry. Hy het in die volgende sewe wedstryde gespeel en 'n doel aangeteken in die oorwinning van 3-1 teen Northampton Town. Mercer verlaat die klub aan die einde van die seisoen 1903-1904.
Die beste strooimeisies: 10 spanne wat kampioene moes gewees het
DIE STATISTIEK dui daarop dat Liverpool 2018-19 die beste manne ooit in die Engelse voetbalgeskiedenis is. 97 punte is beslis 'n fenomenale rekord, maar die syfers vertel slegs 'n deel van die verhaal. Liverpool se vertonings, die charisma van Jürgen Klopp en die aanvallende krag van die span sal vir altyd onthou word, en nie net deur Reds se ondersteuners nie. As u wedywerings opsy sit en objektief kyk na die Liverpool -span wat marginaal te kort skiet, moet u u hoed kantel in die rigting van Anfield en uithaal. Dit was hul ongeluk waarmee hulle teëgekom het, waarskynlik die beste span wat ons nog ooit gesien het in die ryk erfenis van die spel in Engeland. Daar was 'n paar uitstaande naaswenners in die langlopende sage, wat die titelwedren is.
Die seëvierende Aston Villa -span: (agterry, lr) Tommy Lyons, Tommy Weston, Sam Hardy (middelste ry, lr) George Ramsay, Aston Villa -sekretaris/bestuurder, Joe Bache, Harold Halse, Harry Hampton, Clem Stephenson (voorry, lr) Charlie Wallace, Tommy Barber, Jimmy Harrop, Jimmy Leach
In 1913 was Villa en Sunderland die Manchester City en Liverpool van hul tyd. Beide spanne het die "dubbelspel" gejaag en is deur spanne soos The Wednesday, wat nie ver agter was nie, gestoot. Sunderland het die titel met vier punte verlaag - hulle het drie uit vier punte van Villa gewen - maar Villa het die eindstryd van die FA Cup teen Sunderland in die Crystal Palace gewen voor 'n rekordskare van 121 000. Villa se span was propvol groot name van die era. Hulle het die legendariese doelwagter Sam Hardy gehad wat in die somer van 1912 by Liverpool by die klub aangesluit het. Harry Hampton was egter die sterwending en het in 1912-13 31 doele aangeteken. Hy het die bynaam "die Wellington -stormwind" gekry na die stad van sy geboorte. Hampton was, net soos Clem Stephenson, 'n Engelse speler en een van die voorste voorspelers in die jare voor WW1. Stephenson sou vir Huddersfield speel, waar hy 'n belangrike rol gespeel het in die Yorkshire-klub se driekuns in ligatitels in die 1920's.
Villa se liga rekord:
Bl W D L F A Punte
3 Die Woensdag 38 21 7 10 75 55 49
Vir die eerste keer in die geskiedenis van die wedstryd is die titel deur die doelgemiddelde bepaal, en Cardiff is hul eerste kampioensukses geweier. Hulle het bo -aan die laaste wedstryd gegaan en 'n oorwinning nodig gehad om seker te maak van die topprys. Huddersfield was in die tweede plek, maar moes met drie duidelike doele wen om 'n kans te kry om kampioen te word. Cardiff kry 'n strafskop in die 70ste minuut van hul laaste wedstryd in Birmingham City. Topscorer Len Davies, wat nie die span se gereelde strafskop was nie, maar sy poging is maklik gered. Huddersfield wen met 1-0 teen Nottingham Forest, so die titel was op daardie stadium nog op Ninian Park se kant. Maar nog twee doele van Herbert Chapman se kant het die Terriers 'n oorwinning van 3-0 besorg, en met 0-0 gelykop met Cardiff, wen Huddersfield die titel met 0,024 van 'n doel! Die span van Cardiff City is onder leiding van Fred Keenor, 'n kompromislose, hardnekkige speler wat meer as 40 wedstryde vir Wallis gewen het. Die standbeeld van Keenor staan ​​buite die stadion van Cardiff City en hou die FA Cup wat die Bluebirds in 1927 gewen het, die enigste keer dat die beker deur 'n nie-Engelse klub opgehef is.
Cardiff se liga rekord:
1960: Malcolm Finlayson red van Astry Villa se middelvoorspeler Gerry Hitchens (middel) tydens die FA Cup-halfeindstryd wat by The Hawthorns gehou is. Aan die regterkant is die linkerkant van die Wolves, Ron Flowers.
Wolwe is deur Burnley 'n driekuns van ligatitels geweier, maar die wedloop was 'n voorsprong. Met nog twee wedstryde om te speel, was Burnley gelykop met Wolves, wat net een wedstryd oor het. Wolves het die jong Burnley-span einde Maart met 6-1 op Molineux gehamer. Op die laaste dag van die veldtog het Wolves met 5-1 gewen by Chelsea, terwyl Burnley tuis met Fulham gelykop gespeel het. Dit het Burnley tot die derde plek gedruk, een punt agter Wolves en gelyk met Spurs, maar hulle moes Manchester City nog op 2 Mei besoek. 'N Oorwinning sou hulle hul eerste ligakampioenskap sedert 1921 gee. Burnley wen met 2-1 om te eis die titel, sodat Wolves hulself kan troos met hul FA Cup -eindstryd. Die 1959-60-seisoen was die eerste klub sonder die legendariese kaptein Billy Wright, wat in 1959 uittree, maar die span was steeds grootliks die een wat die titel in 1958 en 1959 gewen het, met spelers soos Eddie Clamp, Ron Flowers, Jimmy Murray en Peter Broadbent staan ​​in die ou goue hemde.
Wolves se liga rekord:
2 wolwe 42 24 6 12 106 67 54
3 Tottenham H. 42 21 11 10 86 50 53
United kon heel moontlik die titel op die laaste dag van die seisoen gewen het, maar hul plaaslike mededingers, Manchester City, wen met 4-3 in Newcastle United en die heersende kampioene het tuis na Sunderland gegly. Hulle was die hele seisoen vasgevang in die stryd met City, met 'n lewendige jong span wat deur Joe Mercer bestuur word. United was afgelei deur hul strewe na die Europese beker, wat moeilike bande teen Gornik en Real Madrid insluit. Hulle het uiteindelik die beker op Wembley gewen deur Benfica met 4-1 te klop. Die resultaat wat United werklik die kampioenskap gekos het, was op 29 April toe hulle met 6-3 in West Bromwich Albion geklop is, maar hulle het tekens van kwesbaarheid getoon deur tuis te verloor teen Chelsea en Liverpool en weg by Coventry in die aanloop. Ten spyte van George Best in sy beste jare en die ervaring van Bobby Charlton en Denis Law wat geneig is tot beserings, sou United tot 1993 moes wag vir hul volgende titel.
United se liga rekord:
1 Manchester stad 42 26 6 10 86 43 58
1971: Jack Charlton van Leeds Utd gaan deur voordat hy verby Arsenal en Bob Wilson op Elland Road gaan.
Die stryd tussen Arsenal en Leeds United was besonders, 'n botsing tussen die ultra-professionele persone wat die vroeë sewentigerjare bepaal het. Leeds, wat algemeen beskou word as die beter span, is uiteindelik deur 'n Arsenal-span afgeransel wat die dubbelspel gewen het. Leeds het 'n hartseer seisoen in 1969-70 beleef, maar weereens het hulle op alle fronte baklei: die Inter Cities Fairs Cup, die liga en die FA Cup. In 1971 het hulle 'n paar terugslae beleef. Eerstens is hulle tuis deur Liverpool in die liga geklop, en 'n week later verloor hulle met 3-2 in Colchester in die FA Cup. Daar sou nog erger gebeur, hoewel Leeds aan die begin van April ses punte voor Arsenal was, wat drie wedstryde voorgelê het. Terwyl die Gunners aanhou wegbreek het, het Leeds teen Newcastle gelykop gespeel, en op 17 April kom die moorddodige slag. West Bromwich Albion wen 2-1 op Elland Road danksy 'n "offside" -doel van Jeff Astle wat 'n inval in die veld veroorsaak het. Leeds se nederlaag en 'n Arsenal -oorwinning het beteken dat die twee spanne gelyk was op 58 punte, maar die Londenaars het 'n beter doelgemiddeld gehad. Leeds het weer plek gekry toe hy Arsenal op 26 April op Elland Road geklop het, danksy 'n betwiste doel van Jack Charlton. Leeds was vermoeiend en hulle het vier wedstryde in agt dae gespeel om hul binnelandse veldtog te beëindig. Hulle het 64 punte en Arsenal was 'n punt agter op 63 met 'n wedstryd om te speel-die Noord-Londen-derby met Tottenham, wat hulle met 1-0 gewen het. Leeds was nogmaals strooimeisies.
Leeds se rekord in die liga:
3 Tottenham H. 42 19 14 9 54 33 52
Die QPR -bestuurder, Sexton, was een van die min Engelse afrigters wat in 1974 moeite gedoen het om die Wêreldbeker -toernooi in Duitsland by te woon. In 1975-76 was QPR tot 4 Oktober onoorwonne en vanaf einde Januarie was QPR uitstekend, met 11 oorwinnings en 'n gelykopuitslag in 12 wedstryde. Op 6 Maart het Rangers die botoon gevoer nadat hulle Coventry met 4-1 geklop het en nadat hulle Manchester City met 1-0 oorwin het, was hulle een punt voor Manchester United en Derby en twee voor Liverpool. Hulle het skaars 'n voet verkeerd gesit, maar toe hulle na Norwich gaan, is hulle met 3-2 geklop, ondanks die feit dat hulle hul gashere uitspeel. Dit was 'n duur nederlaag wat 'n teken van hoop na die ander duidelike uitdager vir die titel gestuur het - Liverpool. Rangers het die veldtog afgesluit met 'n oorwinning van 2-0 teen Leeds United op Loftus Road. Dit het hulle boaan die puntelys geplaas met 59 punte, maar Liverpool - 'n punt agter - het 'n wedstryd teen die Wolwe wat sukkel, gespeel. Dit eindig met 3-1 vir Liverpool en Rangers eindig as naaswenner. Dit was 'n wonderlike span om na te kyk, met 'n stewige wagter in Phil Parkes, ervaring in die vorm van John Hollins, Frank McClintock en David Webb, 'n gekweekte middelveld wat Don Masson en Gerry Francis insluit, en die sublieme vaardigheid van Stan Bowles. Maar dit was in wese 'n span van een seisoen wat so ongelukkig was om nie as kampioen gekroon te word nie.
QPR se liga rekord:
1981: Alan Brasilië en Arnold Muhren in Ipswich Town 's vier fees terwyl spanmaats Mick Mills en Paul Mariner jubelend omhels
Bobby Robson se Ipswich Town het nooit 'n titel verower nie, ondanks die feit dat hy by 'n paar keer aanspraakmakers was, en feitlik altyd deur die grootte van hul span ontken is. In 1980-81 was Ipswich die beste span, maar hul speelhulpbronne is uitgerek deur sukses op drie fronte te soek: die liga, die FA Cup en die UEFA Cup. Ipswich het 'n wonderlike span in kontinentale styl, geïnspireer deur twee Nederlanders in Arnold Muhren en Frans Thijjsen, waaronder die Engelse internasionale Mick Mills, Terry Butcher, Eric Gates, Paul Mariner en Russell Osman. Daarby was die Skotte George Burley, Alan Brazil en John Wark. Ipswich moes die stryd aansê met Aston Villa, wat hulle twee keer in die liga en een keer in die FA Cup gewen het. Nadat hulle op 14 April vir die derde keer vir Villa geklop het, het hul titelbod in duie gestort toe hulle vier van hul laaste vyf wedstryde verloor het. In die FA Cup is hulle in die halfeindstryd geklop, ironies genoeg met 1-0 na Manchester City, ironies genoeg op Villa Park. Maar hulle het wel die UEFA-beker gewen, terwyl hulle AZ Alkmaar saam met 5-4 geklop het oor twee wedstryde. Villa was moontlik al die kampioene, maar Ipswich het baie vriende gewen vir hul verbintenis tot vloeiende sokker. Hoe hul volgelinge, wat die klub na die derde vlak van Engelse voetbal gesien het, moet hunker na die dae toe 'n onmoderne klub uit East Anglia die voetbalwêreld verheug het.
Ipswich se liga rekord:
Everton en Liverpool was die hele seisoen nek-en-nek, maar dit was die rooi helfte van die stad wat die beste in die liga en die FA Cup gewen het. Everton, verdedigende kampioen in die eerste afdeling, was waarskynlik 'n sterker span as hul titelkombinasie van 1985, danksy die toevoeging van die Engelse doelskieter Gary Lineker, wat 38 doele in 1985-86 aangeteken het, sy enigste seisoen by die klub. Dit was 'n nabye wedloop wat ook West Ham United, Manchester United en Chelsea ingesluit het, en op die laaste dag kon die kampioenskap na drie klubs gegaan het. Terwyl West Ham in West Bromwich gewen het en Everton Southampton met 6-1 verslaan het, het Liverpool die dag gewen met 'n 1-0 oorwinning by Chelsea, met Lineker wat 'n driekuns behaal het. Everton en West Ham het nog een wedstryd teen mekaar gespeel, maar die span van Kenny Dalglish kon nie gevang word nie. 'N Paar dae later was die pyn van Everton voltooi toe hulle 'n FA-eindstryd in Merseyside teen Liverpool verloor het, ondanks Lineker.
Die span van Everton was grootliks die een wat die titel in 1985 verower het, met Neville Southall in die doel, 'n verdediging wat Gary Stevens, Kevin Ratcliffe, Derek Mountfield en Pat Van Den Hauwe, 'n middelveld van Peter Reid, Kevin Sheedy, Paul Bracewell en Trevor Steven, en 'n voorste twee van Lineker en Graeme Sharp.
Everton se liga rekord:
1996: Newcastle United se Faustino Asprilla (links) kry goeie aandag van Liverpool 's Mark Wright tydens sy FA Carling Premiership -wedstryd op Anfield.
Kevin Keegan se Newcastle was die neutrale gunstelinge, 'n span wat toegewy is aan aanval en vermaak. Maar hierdie flambojante voorsprong het hulle kwesbaar gemaak, veral vir spanne wat hul ietwat kavalerige benadering tot verdediging of afsluiting van 'n wedstryd sou benut. Keegan se Newcastle het Kersfees 1995 die Premierliga aangevoer en het 'n voorsprong van 10 punte bo-aan, wat tot 12 punte in die nuwe jaar uitgebrei het. 'N Lopie van vyf nederlae in agt wedstryde het 'n vasberade Manchester United, wat vererger is deur Eric Cantona se skorsing, in staat gestel om hulle in te haal en die titel met vier punte te verower. die tuisspan het die Geordies met 4-3 geklop nadat hulle drie keer voor was.
Die span van Newcastle het flairspelers soos David Ginola, Peter Beardsley en laastens Faustino Asprilla ingesluit. Les Ferdinand, 'n groot geldondertekening van QPR, het 25 doele aangeteken in sy eerste seisoen by die klub. Ander groot ondertekeninge sluit in die middelveldspeler David Batty van Leeds en die heelagter Warren Barton. Newcastle wag nog steeds op die eerste oorwinning sedert 1927.
Newcastle se liga rekord:
Met 97 punte, een nederlaag, 30 oorwinnings en 'n dodelike voorlyn wat 56 doele aangeteken het, verteenwoordig Liverpool die produktiefste van alle naaswenners. Hul enigste nederlaag in die liga het, verrassend genoeg, by Manchester City se kampioen gekom in die 21ste wedstryd van die Premier League in Liverpool. Die span van Jürgen Klopp het op 8 Januarie die botoon gevoer (hulle het ook vroeg in die seisoen die tafel aangevoer) en het tot einde Januarie hul taak behou. Rondom hierdie tyd het die Reds in agt wedstryde ses keer gelykop gespeel, en dit het hulle effektief hul eerste titel sedert die pre-Premier-dae gekos. Ondanks die wen van hul laaste nege, kon Liverpool nie verhinder dat Manchester City hul kroon herwin nie. Die algemene konsensus was nietemin dat dit die opwindendste span van Liverpool was sedert die gloriedae van die klub. Dit word beklemtoon deur hul doelwitte, met Sadio Mané en Mohammed Salah wat albei 22 doele aangeteken het en gesamentlike wenners van die Golden Boot was (saam met Arsenal-Pierre-Emerick Aubameyang). Roberto Firmino het ook 12 ligadoelwitte aangeteken. Liverpool se span het ook die uitstaande sentrale verdediger, Virgil van Dijk, ingesluit.
Liverpool se liga rekord:
1 Manchester stad 38 32 2 4 95 23 98
Ander spanne wat eervolle vermelding verdien:
By 16 geleenthede is die titel met een punt gewen, terwyl die doelverskil twee seisoene, 1988-89 en 2011-12, beslis het. In die dae van doelgemiddeld het die glybaanreël in 1923-24, 1959-40, 1952-53 en 1964-65 ter sprake gekom.
Mense onthou selde die spanne wat nie die titel gewen het nie, net soos hulle nie die FA Cup-halfeindronde onthou nie. U het egter die gevoel dat die Liverpool-span van 2018-19 langer in die geheue sal bly as die meeste. Ten minste totdat die Reds die Premierliga vir die eerste keer sedert 1990 wen.
Fred Mercer: West Ham United - Geskiedenis
27 Junie in die spoorweggeskiedenis: Fred Harvey
Frederick Henry Harvey is vandag 185 jaar gelede in Londen, Engeland, gebore. Hy immigreer op die ouderdom van sewentien na die Verenigde State. Sy eerste werk was as 'n potskrop in 'n gewilde eetplek in Manhattan. Hy vorder van busboy tot kelner om te kook, en leer die restaurantbedryf van die begin af. In 1856 trou hy, verhuis na St. Louis en open 'n restaurant. Toe die restaurant vou, begin hy werk by die Hannibal & amp; St. Joseph Railroad. In 1865 verhuis die Harveys na Leavenworth KS.
In die 1870's het Harvey begin met eetkamer langs die Kansas Pacific Railway. In 1876 kry hy 'n kontrak van die Atchison, Topeka en Santa Fe om 'n eetkamer in die Topeka KS -depot te open. Namate die bekendheid van sy "Harvey House" gegroei het, het die onderneming aansienlik uitgebrei. In 1882 begin Harvey 'Harvey Girls' werf om sy restaurantketting te beman.
Die Clifton -hotel in Florence, Kansas, is van 1879 tot 1900 as 'n Harvey -huis bedryf. Dele van die gebou is verplaas en herbesit, eers as 'n privaat woning, later as 'n Katolieke pastorie, tot 1951. Florence Historical Society het die eiendom verkry ongeveer 1970 en begin om dit as 'n museum te herstel.
Die rolprent van 1946 Die Harvey Girls (kleur 102 minute MGM) speel Judy Garland as 'n jong vrou wat weswaarts op die spoor gery het om te trou met 'n man wat sy nog nooit ontmoet het nie. Sy werk uiteindelik in 'n Harvey House. Harvey se eerste kelnerinne word uitgebeeld as 'n beskaafde mag wat die wilde weste tem. Die komponis Harry Warren en die skrywer Johnny Mercer het in 1947 'n Oscar gewen vir hul liedjie Op die Atchison, Topeka en die Santa Fe .
Toe Fred Harvey in 1901 sterf, het sy onderneming 15 hotelle, 47 restaurante en 30 ATSF -eetwaens bedryf. Na berig word, het hy met sy sterwende asem sy seuns vermaan, "Moenie die ham te dun sny nie, seuns."
17de (Diensbataljon) Redigeer
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog was daar 'n aanvanklike druk deur klubs om voort te gaan met professionele voetbal om die gemoedstoestand van die publiek te behou. Daar is nie algemeen saamgestem oor hierdie standpunt nie, en die openbare mening was teen professionele voetballers. Een soldaat wat in Frankryk dien, het aan 'n Britse koerant geskryf om te kla dat "honderde duisende bekwame jong rowers kyk hoe huurlinge voetbal speel" terwyl ander hul land bedien.Die voorstel is selfs gemaak dat koning George V moet ophou om 'n beskermheer van The Football Association te wees. 
William Joynson-Hicks het die bataljon op 12 Desember 1914 in die stadsaal van Fulham gestig nadat minister van buitelandse sake, Lord Kitchener, dit as deel van die Pals-bataljonskema voorgestel het.   Die Engelse internasionale Frank Buckley het die eerste speler geword wat aangesluit het, uit dertig spelers wat by die stigting aangemeld het.  Die stigting is op 1 Januarie 1915 aan die algemene publiek bekend gemaak. 
Tydens die opleiding is die spelers op 'n Saterdag toegelaat om na hul klubs terug te keer om aan wedstryde deel te neem. Die klubs moes egter die treintariewe subsidieer, aangesien die weermag dit nie betaal het nie. 
Teen die daaropvolgende Maart het 122 professionele voetballers by die bataljon aangemeld, wat tot persklagtes gelei het omdat daar ongeveer 1800 voetbalspelers in aanmerking gekom het.  Hierdie rekrute het die hele Clapton Orient (later bekend as Leyton Orient) ingesluit - die hele Heart of Midlothian -span het aangemeld by die 16de Royal Scots ('McCrae's Battalion') voor die stigting van die voetbalbataljon. [ aanhaling nodig ] Benewens sokkerspelers het amptenare en skeidsregters ook by die 17de aangesluit, saam met voetballiefhebbers self.  Baie voetbalspelers het doelbewus gekies om die bataljon te vermy deur by ander regimente aan te sluit, wat veroorsaak dat die oorlogskantoor aanvanklik probleme ondervind om die bataljon te vul. 
'N Aantal versierings is aan die soldate met die bataljon uitgereik. Lyndon Sandoe, van Cardiff City, is bekroon met die Distinguished Conduct Medal met bar, en die Militêre Medalje.  Walter Tull van Northampton Town het die eerste swart infanterie -offisier in die Britse leër geword. [ twyfelagtig - bespreek ]  [ beter bron nodig ] Die bataljon het groot verliese gely, onder meer tydens die Slag van Delville Wood en die Slag van Guillemont tydens die Slag van die Somme.  Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die bataljon meer as 'n duisend man verloor, waaronder 462 in een geveg alleen in die Slag van Arras in 1917. 
Die 17de is toegewys aan die 6de Infanterie Brigade, deel van die 2de Infanteriedivisie. 
23ste (Diensbataljon) Redigeer
'N Tweede voetbalbataljon, die 23ste (Diens) Bataljon, is in Junie 1915 gestig.  Voormalige Tottenham Hotspur en Clapton Orient-sokkerspeler Alan Haig-Brown is in September 1916 aangestel as bevelvoerder. 
Die 23ste is toegewys aan die 123ste Brigade, deel van die 41ste Afdeling.
'N Gedenkteken vir die voetbalbataljon is in 2010 in Longueval, Frankryk, onthul. Dit is bygewoon deur lede van die Football Supporters 'Federation en verteenwoordigers van meer as 20 klubs. Dit is betaal deur donasies van voetbalondersteuners wat deur die voormalige professionele voetbalspeler en SAS -soldaat Phil Stant bevorder is.  Die seremonie is gehou deur vader Owen Beament van Millwall en 'n stilte van twee minute is deur Gareth Ainsworth begin. 
'N Granietgedenkteken vir die drie Clapton Orient -spelers wat in die Slag van die Somme gesterf het terwyl lede van die bataljon in 2011 in Noord -Frankryk onthul is. Meer as 200 ondersteuners van Leyton Orient het gereis vir die onthulling, wat die lewens van Richard McFadden, William Jonas en George Scott herdenk. 
Bekende mense wat in 1993 gesterf het
Joseph Anthony [Deuster], Amerikaanse dramaturg, akteur en regisseur (Matchmaker, Tomorrow), sterf op 80, Mercer McCleod, entertainer, sterf aan hartversaking by 86 Charlie Gehringer, American Baseball Hall of Fame 2de baseman (Detroit Tigers, 6 keer) MLB All Star), sterf op 89 Jan Zimmer, Slowaakse komponis, sterf op 66 Alexander Bodon, Hongaars-Nederlandse argitek (RAI, Dollywood), sterf op 86 Kobo Abe, Japannese skrywer (Vrou in die sand), sterf op 68 Maria Vlamynck , Vlaamse skrywer, sterf op 75 Dudley Stevens, Engelse entertainer, sterf aan vigs op 57 Thomas A Dorsey, Amerikaanse jazzpianis (Take My Hand, Precious Lord), sterf op 93 Keith Laumer [Anthony LeBaron], Amerikaanse wetenskaplike skrywer ( Retief's War), sterf op 67 Charles & quotMajeed & Greenlee, Amerikaanse jazztrombonis (Archie Shepp), sterf op 65
24 Januarie Thurgood Marshall, eerste Afro-Amerikaanse hooggeregshof (1967-91), sterf 84
Ugur Mumcu, Turkse joernalis en skrywer (Cumhuriyet-moord), sterf op 50 Henry Louis Miller, Amerikaanse agteradmiraal (WW II-Stille Oseaan), sterf op 80 Axel Von Dem Bussche, Duitse aristokraat, sterf Jan Gies, Nederlandse weerstandsvegter (het Anne gehelp Frank), sterf op 87 Robert Jacobsen, Deense beeldhouer (groot ysterbeelde), sterf op 80 Jeanne Sauvé, 23ste goewerneur-generaal van Kanada (1984-90), sterf op 70
André die Reus
Aben Kandel, draaiboekskrywer (aandete op 8), sterf aan hartversaking op 96 -jarige ouderdom John Steadman, Amerikaanse akteur (Gator, Fade to Black), sterf aan 'n longkwaal by 83 Hank Werba [Herman Werblowski], Amerikaanse joernalis (Variety), sterf op 79, Michel Renault, Franse balletdanser (Giselle), sterf op 65 Taikichiro Mori, Japannese eiendomsontwikkelaar, sterf op 88 Karel Goeyvaerts, Vlaamse komponis (8 Horse Bet), sterf op 69
6 Februarie Arthur Ashe, Amerikaanse tennisspeler (3 Grand Slam -enkelspeltitels), sterf op 49 aan AIDS -verwante longontsteking
W Sybout A Colenbrander, Nederlandse historikus/joernalis, sterf op 82 Casper van den Berg, Nederlandse digter (modieuse ongerief), sterf Douglas Heyes, regisseur/skrywer (Kitten with a Whip), sterf op 73 Eliot Janeway, finansiële rubriekskrywer (Eliot Doomsday) ), sterf op 80 Franz Schnyder, Switserse direkteur (10 Mei), sterf op 82 Paul Brickhill, Nederlandse/Amerikaanse Tweede Wereldoorlog vlieënier/dokter, sterf N. Shanmugathasan, Sri Lankaanse kommunistiese leier David Willis, Britse joernalis (BBC World Service) , sterf op 54 Kate Wilkinson, aktrise (Clara-Another World), sterf aan kanker by 76 Nasrullah Mansoor, Afgaanse guerilla-leier/goewerneur van Paktia, sterf John Grossman, Tsjeggiese regisseur (Process, Revisor), sterf Maurice Bourges-Maunoury, premier Minister van Frankryk (1957), sterf Fred Hollows, Nieu -Seelandse oogarts (geb. 1929) Rip Repulski, Amerikaanse bofbalveldspeler (MLB All Star 1956 World Series 1959), sterf op 64 George A Stephen, uitvinder (Weber Kettle Grill), sterf op 71 Joy Garrett, Amerikaanse aktrise (Jo Johnson-Days of Our Lives), sterf aan lewerversaking by 47 Oksana Kostina, Russiese gimnas, sterf in 'n motorongeluk James Bulger, Engelse kind ontvoer, gemartel en doodgeslaan op 2, deur die 10-jarige seuntjie Agatha Hagtingius-Seger, Nederlandse skrywer (Sparkles Chain), sterf op 91
3 Maart Albert Sabin [Abram Saperstein], Poolse Amerikaanse dokter wat die mondelinge polio -entstof uitgevind het, sterf aan hartversaking op 86
Carlos Montoya, Amerikaanse flamenco-kitaarspeler (Suite Flamenco 1966), sterf op 89 Cyril Collard, Franse komponis/regisseur/akteur (A Nos Amours), sterf op 35 Carlos Marcello, in Tunisië gebore gangster (geb. 1910) Art Hodes, Russ/ Amerikaanse jazz/blues -pianis/redakteur (Jazz Record), sterf Richard Sale, skrywer/regisseur (Oscar, Torpedo Run), sterf op 80
Northampton Town Football Club, met die bynaam Cobblers, is op 6 Maart 1897 gestig toe 'n groep plaaslike skoolonderwysers saam met die bekende plaaslike prokureur, AJ "Pat" Darnell, in die Princess Royal Inn, Wellingborough Road, Northampton, saamgekom het om die stad te vorm eerste professionele sokkerklub. Daar is probleme ondervind voordat 'n bal geskop is toe die rugbyklub beswaar aangeteken het teen die naam Northampton Football Club. Arbitrasie is by die Football Association aangevra en die klub sou Northampton Town Football Club genoem word.
Northampton Town Football Club het by die Northants League (UCL) aangesluit en het slegs twee seisoene daar deurgebring waartydens hulle hul eerste oordragfooi, en £ 50 van Derby County terugbetaal het vir Frank (Wall) Howard, wat die klub se eerste professionele speler was, en later 'n poortwagter op die County Ground! Die Cobblers het die kampioenskap in slegs hul tweede seisoen gewen. Dit is gevolg deur nog twee seisoene in die Midland League, voordat hy in die 1901-02 by die Southern League aangesluit het, wat die swaarste nederlaag van die klub aangeteken het, 11-0 teen Southampton. Op 'n helderder noot is die eerste ronde van die F.A. Cup vir die eerste keer bereik, 'n wedstryd wat met 2-0 teen Sheffield United in die liga verloor is voor 'n uitsluitlike skare van 15 000, met 'n totaal van £ 399.
Nasionale opskrifte is in Oktober 1902 gemaak toe 'n oorwinning van 1-0 oor Portsmouth op Fratton Park aangeteken is, dit was die eerste nederlaag ooit op Fratton Park, na ongelooflike 66 wedstryde. Die gang was moeilik om mee te begin in die Southern League en die Cobblers het twee keer onder geëindig, hoofsaaklik omdat spelers deur ligaklubs opgeraap is wat beter lone kon betaal.
Gedurende die 1904-05 seisoen gebruik Northampton hul eerste plaasvervanger in 'n vriendskaplike wedstryd teen Port Vale. Len Benbow is beseer en toestemming is verleen dat hy vervang kan word deur Herbert Chapman, wat die eerste bestuurder ooit by die klub geword het, op 'n speler/bestuurder basis. Sy aanstelling was beslis verstandig; met die kontak wat hy opgebou het, kon hy baie oud-professionele persone oorreed om by die klub aan te sluit en was hy daarvoor verantwoordelik dat die klub hul eerste oordragkoste betaal het, en £ 400 aan Stoke City vir die Walliese Internasionale Edwin Lloyd Davies wat het steeds die rekordgetal internasionale pette (12) gewen en was die oudste speler wat vir die klub gespeel het (42). Die transformasie was ongelooflik; binne twee jaar was Northampton kampioene van die Southern League (1908-09) en het Newcastle United in die Charity Shield ontmoet en met 2-0 op The Oval verloor.
In 1909-10 behaal die Cobblers hul twee grootste oorwinnings in die Southern League, 11-1 teen Southend United en 10-0 teen Croydon Common, hulle eindig vierde daardie seisoen en volg dit op deur naaswenners van Swindon af te handel Stad in 1910-11.
Oktober 1911 teken die Cobblers hul eerste swart speler, Walter Tull, van Tottenham Hotspur aan, wat toevallig die eerste swart buiteveldspeler van die liga was. Gedurende sy eerste seisoen het hy as voorspeler gespeel en 9 doele uit slegs 12 wedstryde aangeteken, waaronder vier in 'n oorwinning van 5-0 oor Bristol Rovers. Hy het 110 wedstryde vir die klub gespeel, hoofsaaklik as vleuel, voordat hy in die tweede slag van die Somme in die Eerste Wêreldoorlog gesterf het, waar hy Brittanje se eerste swart weermagoffisier was. Op 11 Julie 1999, meer as tagtig jaar na sy dood, is 'n 8 meter hoë marmergedenkteken in die Sixfields -stadion onthul.
Aan die begin van die 1912-13 seisoen het Herbert Chapman Northampton na Leeds verlaat, daarna is hy na Huddersfield Town, het hy twee ligakampioenskappe gewen en dit vir 'n derde opgestel voordat hy by Arsenal aangesluit het, waar hy weer twee ligatitels gewen het voordat hy in 1934 oorlede.
Na die oorlog en die hervatting van die sokkerliga-sokker in 1919-20, het die Cobblers 103 doele afgestaan, wat die enigste seisoen tot dusver is wat die klub meer as 100 doele afgestaan ​​het, maar herverkiesing is met drie punte vermy en hulle was gereed om begin die lewe as 'n Football League -klub en sluit by afdeling drie (Suid) aan. Op Kersdag 1920 wen die Cobblers met 5-2 op Gillingham, die volgende sege in die liga word eers op 6 September 1922 behaal, 'n oorwinning van 3-0 op Gillingham (weer!) 'N reeks van 33 wegwedstryde sonder 'n oorwinning. In 1922-3 word die klub 'n publieke maatskappy en word 8 000 aandele by & pound1 vrygestel, 'n destydse rekordskare van 18,123 is aangeteken vir die Plymouth-wedstryd op Boxing Day en hekontvangste vir die eerste keer meer as £ 1,000.
1923-24 begin met die klub wat besig was om 500 000 pond te bou om 'n staanplek te bou met spelers se tonnel onder, en daar is ook verbeterde terrassen in die Hotel End geïnstalleer. In 1924-25 en ongelooflik is 'n onbenydenswaardige rekord opgestel toe 9 strafdoele in die loop van die seisoen gemis is, wat ook die vorming van die Supporters Club veroorsaak het. In die daaropvolgende seisoen 1925-26 was die klub se eerste buitelandse oordrag die voormalige speler van Scarborough, William Shaw, onderteken by die Spaanse span Barcelona, ​​wat 31 doele aangeteken het uit 38 wedstryde die vorige seisoen.
In 1927/28 was daar 'n rekordoorwinning in afdeling drie (Suid), (10-0 teen Walsall), wat gehelp het om te verseker dat 102 ligadoelwitte in die seisoen die tweede plek behaal het, agter Millwall. Op Kersdag het die klub Luton Town op die County Ground vermaak en rustyd met 5-1 agtergeloop, maar die tweede helfte was meer suksesvol vir die tuisspan wat vyf verby hul besoekers was om die wedstryd met 6-6 te wen. 5. Besweer Luton se Jimmy Reid, wat ondanks vier doele aangeteken het, maar steeds aan die verloorkant geëindig het. 'N Nuwe rekord is opgestel vir die herhaling van die derde ronde van die F.A.-beker met Sunderland, 21 148 het opgedaag om die Cobblers met 3-0 te verloor.
'N Ramp het tydens die Desember 1929 op die County Ground plaasgevind toe 'n brand stand A, B en C vernietig het, waarvan die skade op £ 500 geskat is, maar slegs Stand D is gered, hoewel dit verkool is. Die bron van die brand was vermoedelik in die wegkleedkamer, die Cobblers het vroeër AFC Bournemouth -reserwes vermaak. Die stand is teen Februarie 1930 herbou.
1932-33 het geskiedenis geskep toe die broers Fred en Albert Dawes beide behaal het in 'n oorwinning van 8-0 oor Newport County. Laasgenoemde het die seisoen afgesluit en 32 ligadoelwitte, 5 FA Cup-doele aangeteken en selfs al 4 in 'n 4-0 oorwinning teen die Nederlandse span behaal terwyl die klub op toer was. In 1933-34 is die gratis telling, Albert Dawes, verkoop aan Crystal Palace vir 'n destydse rekordfooi van £ 1,650, en die vyfde ronde van die FA Cup is vir die eerste keer bereik met die oorwinning in die vierde ronde aan Huddersfield Town, wat in die tyd was boaan die eerste afdeling, nie sleg vir 'n middelklas -afdeling drie (Suid) nie. Die Cobblers buig uiteindelik na Preston North End met 4-0 op Deepdale, wat 'n nuwe rekordskare van 40 180 opstel.
Die nuwe bestuurder, die voormalige Engelse internasionale Syd Puddefoot, het hom voor die einde van die 1934-1935-seisoen by die klub aangesluit en die klub gehelp om nege uit hul oorblywende twaalf wedstryde te wen. Die daaropvolgende seisoen 1935-36 het die klub hul rekordoorplasingsfooi verbreek toe hulle James Bartram van Falkirk vir £ 1 000 gekoop het. Dit word egter later vergoed deur nog 'n rekordoorplasingsfooi wat weer van Crystal Palace ontvang is, hierdie keer £ 3,000 vir Fred Dawes, die broer van Albert wat twee seisoene vroeër oorgeplaas is.
In die drie seisoene voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog eindig die Cobblers onderskeidelik 7de, 9de en 17de in Afdeling Drie (Suid), terwyl die Cobblers in 1938 John Parris van Luton Town onderteken het, wat die eerste swart speler was Wallis. In die laaste wedstryd voor die oorlog het die Cobblers na Dean Court gegaan en met 10-0 verloor teen Bournemouth, die rekordnederlaag van die klub. Tydens die oorlog het die Cobblers die rekord gehad van die eerste oordraggeld wat tydens die vyandelikhede ontvang is toe Bobby King teen 'n aansienlike viersyfer aan Wolverhampton Wanderers verkoop is.
Na die oorlog eindig die klub 13de in afdeling drie (suid) met Archie Garrett wat 26 ligadoelwitte behaal het voordat hy by Birmingham City aangesluit het vir 'n destydse klubrekord van £ 10.000 gedurende die vroeë deel van die daaropvolgende seisoen 1947-48. 'N Speler wat voortdurend die voorste puntemaker van die klub sou word, het by die klub aangesluit, sy naam was Jack English, die seun van Jack English, voormalige bestuurder tussen 1931-35, en 'n sekere Dave Bowen het ook aangekom. om 'n baie lang verbintenis met die Cobblers te hê en ook die bestuurder van Wallis te word.
In 1948-49 het die klub gelukkig herverkiesing van doelverskil vermy, maar die daaropvolgende seisoen 1949-50 het die lot van die klub dramaties verander vir die beter en die tweede plek is agter Notts County behaal. Die Cobblers het ook die 5de ronde van die FA Cup behaal en nuwe bywoningsrekords geskep, eerstens op die County Ground, toe 23 209 teenwoordig was in die derde ronde met Southampton en tweedens 38 063 opgedaag het op die Baseball Ground in Derby, waar die tuisspan wen 4-2 wenners. Die sukses van die beker het die daaropvolgende seisoen voortgegaan toe die Cobblers die 4de ronde bereik het, en hierdie keer met 3-2 teen Arsenal verloor het voor 'n reusagtige skare van 72 408, die hoogste skare wat 'n Cobblers-span voor gespeel het.
In 1952-53 eindig Northampton Town Football Club 3de in afdeling drie (Suid), net twee punte agter die wenners, Bristol Rovers. Die Cobblers het in die proses 109 doele aangeteken.
1957-58 was die Cobblers verlede seisoen in Division Three South, wat ook 'n ongelooflike oorwinning in die derde ronde van die FA Cup met 3-1 tuis teen Arsenal behaal het, en daarna met dieselfde telling teen Liverpool op Anfield verloor het. Die Cobblers het die 13de seisoen geëindig, net een plek onder die afsnypunt en is verkies tot Afdeling Vier.
Die verblyf van die klub in die Vierde Divisie het egter net drie seisoene geduur, en die terugkeer van Dave Bowen uit Arsenal uit 1959, as spelerbestuurder, sou die begin van 'n merkwaardige dekade wees. Die Cobblers eindig 3de in Afdeling Vier in 1960-61 en word bevorder tot Afdeling Drie; dit was toevallig die seisoen wat die klub vir die eerste keer spreiligte laat installeer het, en ook die eerste ontmoetings in die liga met die plaaslike mededingers Peterborough United.
In 1961-62 word Laurie Brown oorgeplaas na Arsenal vir £ 35,000 en die Cobblers eindig as 8ste in afdeling drie, met Cliff Holton wat 'n rekord van 36 ligas in die seisoen behaal het. Tommy Fowler het die laaste van sy rekordbrekende 552 wedstryde vir die klub gespeel in die 2-2 tuislootstryd met Lincoln City.
In 1962-63 is die Cobblers as kampioene van die Derde Divisie gekroon met 109 doele. Vyf spelers het dubbelsyfers bereik, die top -puntemaker was Alec Ashworth met 25 ligadoelwitte in slegs 30 wedstryde. Hy is daarna in die nabye seisoen na Preston North End oorgeplaas vir 'n geskatte £ 20,000. Frank Large het hom in Maart van QPR by die klub aangesluit en die eerste van drie periodes begin met die klub waarin hy 96 doele in net meer as 250 wedstryde aangeteken het.
1963-64 onderteken die Cobblers Bobby Hunt van Colchester United vir 25 000 pond en eindig 11de in afdeling twee. Die daaropvolgende seisoen eindig Northampton Town die tweede naaswenner van Division Two met net een punt agter Newcastle United. Cobblers se doelwagter, Bryan Harvey, het gedurende die seisoen sewe strafskoppe gered, waaronder twee in een wedstryd teen Southampton, wat geneem is deur Terry Paine, destyds die strafskop van Engeland.
1965-66 is die enigste seisoen wat die Cobblers ooit in die topvlug van Engelse sokker deurgebring het.'N County Ground-rekord van 24 523 ondersteuners was getuie van die voorlaaste tuiswedstryd in afdeling 1 met Fulham wat met 4-2 verlore gegaan het en degradering het kort daarna na afdeling 2 gevolg, wat Joe Mercer, bestuurder van Manchester City, laat sê het: "Die wonder van 1966 was nie dat Engeland die wêreld wen nie Beker, maar Northampton bereik afdeling een ". Barry Lines het geskiedenis gemaak deur die eerste speler te word wat in al vier afdelings vir dieselfde klub gespeel en aangeteken het. 'N Nuwe oordragrekord is opgestel toe die klub 27 000 pond betaal om Joe Broadfoot van Ipswich Town te neem. Terloops, die Cobblers was net die dubbele van daardie seisoen teen Aston Villa, en omdat ons paaie sedertdien nog nooit in die liga gekruis het nie, is dit die enigste klub teen wie ons 'n 100% rekord het, 2 gespeel, 2 gewen!
1966-67 was nog 'n seisoen om te eindig in relegasie, hierdie keer na afdeling drie. Dit was moeilik om uit te vind waarom die klub gedelegeer is, miskien speel die twaalf cartlidge -bedrywighede 'n groot rol. In 1967-68 het die klub net daarin geslaag om degradering na die Vierde Divisie te vermy en 18de te eindig. Teen 1968-69 was die siklus voltooi en het die Cobblers 21ste geëindig, ondanks 'n buitekans vir promosie met nog 10 wedstryde om te gaan, en is hulle na die kelderafdeling gedelegeer. Styg van bo na onder en weer terug, net so vinnig, alles binne 'n dekade.
In 1969-70 speel die Cobblers nege wedstryde in die F.A.-beker, wat uitloop op 'n vyfde ronde 8-2 tuiswedstryd deur Manchester United. Die genie George Best het 'n dubbele driekuns behaal nadat hy 'n skorsing van ses weke gehad het!
Vir die eerste keer sedert hy 'n liga-span geword het, moes die klub in 1971-72 om herverkiesing aansoek doen, maar gelukkig het hulle die gunstelingklub met 49 stemme voltooi, gevolg deur Crewe Alexandra en Stockport County met 46 stemme. Daar moes egter weer aansoek gedoen word vir herverkiesing die volgende seisoen toe hierdie keer 43 stemme gekry is. In 'n vreemde gebeurtenis van die seisoen was die grootste poort van die seisoen aangeteken vir 'n wedstryd waarby die Cobblers nie betrokke was nie; 11,451 het opgedaag om te sien hoe Birmingham se Trevor Francis die enigste doel van die wedstryd in 'n sege van 1-0 oor Luton Town in die League Cup tweede ronde tweede herhaling!
In 1974-75 is 'n ster van die toekoms verkoop, na 200 wedstryde in die helder kleure van die Cobblers het Liverpool Phil Neal gekoop vir 'n destydse rekordkoste van £ 65,000, terwyl hy aan dieselfde kant van 'n ander Engelse internasionale speler gespeel het , John Gregory.
In 1975-76 eindig die Cobblers 2de in Afdeling Vier sonder om 'n tuiswedstryd te verloor, en word hulle bevorder tot Afdeling Drie agter Champions Lincoln City, wat ook tuis onoorwonne was. Elke gewone speler het gedurende die seisoen aangeteken, insluitend die doelwagter, Alan Starling, wat 'n strafskop in die voorlaaste tuiswedstryd teen Hartlepool United behaal het. Aan die nadeel, Gary Mabee moes op 20 -jarige ouderdom uit sokker uittree, maar hy het die vorige seisoen 13 doele aangeteken.
1976-77 bring degradering terug na afdeling vier, die seisoen begin met die voormalige assistent-bestuurder van Manchester United, Pat Crerand, maar sy bedanking word aanvaar na 'n nederlaag van 2-0 in Brighton net in die nuwe jaar. Geen nuwe bestuurder is aangestel nie, maar 'n komitee wat bestaan ​​uit die voorsitter, die afrigter en drie senior spelers.
Beide die inkomende en uitgaande oordragrekords is gedurende die 1979-80-seisoen gebreek, voor die aanvang van die seisoen is George Reilly aan Cambridge United verkoop vir 'n destydse rekord van £ 165.000, hy was die klub se topskieter vir die vorige twee seisoene terwyl die vleuel Mark Heeley by Arsenal gekoop is vir 33 000 pond. Nuwe spreiligte is betyds geïnstalleer vir die seisoen 1980-81, maar dit het misluk tydens die eerste wedstryd teen Southend United en die wedstryd moes gestaak word. Daar was ook min sukses op die veld, die klub het 10de geëindig en die daaropvolgende seisoen het sake vererger toe die klub 22ste geëindig het en weer aansoek moes doen om herverkiesing, wat suksesvol was.
1982-83 het 'n bietjie verbetering gebring, 'n 15de posisie is behaal, met Bristol City as die ongelukkige teenstanders toe die klub op 'n Sondagmiddag sewe doele verbygesteek het. Die beloning om Wimbledon en Gillingham in die FA Cup te klop, was 'n winsgewende tuiswedstryd met Aston Villa, wat 'n vol huis van net minder as 15 000 aanskou het vir 'n uitstekende doel deur Mark Walters, wat later vir Engeland gespeel het, om Aston Villa 'n 1-0 oorwinning.
Dit lyk asof die klub geanker was in die onderste deel van die vierde afdeling, en eindig 18de in 1983-84, waar die 16-jarige Aidy Mann die jongste speler van die klub word en die 23ste in 1984-85, wat die laagste liga-bywoning op die County Ground insluit. Slegs 942 onstuimige ondersteuners het opgedaag om te sien hoe die Cobblers tuis met 2-0 verloor teen Chester City, die enigste liga-bywoning van minder as 1 000. Die klub het Graham Carr, 'n voormalige speler, aangestel om die klub te bestuur vir die laaste sewe wedstryde van die 1984-85 seisoen, wat ses oorwinnings en 'n gelykop uitslag behaal het.
Graham Carr geniet sy eerste bestuursposisie in die Football League, en voor die aanvang van die 1985-86-seisoen koop hy verskeie spelers uit die nie-liga in, benewens 'n aantal kwaliteit ligaspelers, wat die klub nodig het en die 8ste posisie verkry is. Die klub het 'n kontantprys gewen omdat hy die eerste in die land was wat 50 ligadoelwitte behaal het, wat voor Kersfees behaal is. Die County Ground het die hoofstand, wat veroordeel is na die brand in Bradford City, verloor. 'N Klein staanplek is opgerig met die bynaam' Meccano Stand 'vanweë die hoeveelheid steiers wat dit omring het.
Die Cobblers het opgetel waar hulle die vorige seisoen opgehou het en die titel van die vierde afdeling 1986-87 is nadruklik gewen, met 'n totaal van 99 punte in die klub en 103 doele aangeteken, 29 daarvan deur Richard Hill, wat in die somer oorgeplaas is van 1987 na Watford vir 'n rekordfooi van 265 000 pond. Die klub het vinnig by die lewe in afdeling drie aangepas en net 'n uitspeelplek misgeloop ondanks die 6de plek. Die destydse rekordondertekening Tony Adcock is by Manchester City onderteken as deel van 'n ruilooreenkoms vir Trevor Morley, Adcock se waarde was 85 000 pond.
In die 1988-89-seisoen sukkel die Cobblers nadat Eddie McGoldrick by Crystal Palace aangesluit het vir 200 000 pond. Die daaropvolgende seisoen het die klub deurgedring na Afdeling Vier, maar het 'n oproer in die FA Cup behaal deur Coventry City in die derde ronde met 1-0 te verslaan, met 'n rekordheffing van 47,292 pond. In 1990/91 was die klub op soek na die eerste poging om terug te keer na die derde afdeling; hulle was boaan die puntelys in Februarie, maar met slegs 3 oorwinnings in die laaste 18 wedstryde, eindig die klub 'n teleurstellende 10de.
Dinge het finansieel vererger vir die klub, en hulle het in April 1992 in administrasie gegaan, met skuld van ongeveer £ 600,000, tien van die spelers van die klub is afgedank en jeugspelers is opgestel om die getalle op te stel. verbeter. Hierdie ongelukkige gebeure het gelei tot die stigting van die Northampton Town Supporters Trust, wat 'n aandeelhouding in die klub het.
Geskiedenis is gemaak op die County Ground in die wedstryd met Hereford United in September 1992, United het die wedstryd met slegs sewe spelers voltooi, vier is van die veld gestuur, maar ondanks hierdie duidelike nadeel het die wedstryd met 1-1 geëindig. Dit was 'n teken van dinge wat voorlê, en die klub moes die laaste wedstryd van die seisoen wen om te verhoed dat hy na die konferensie oorgedra word. Meer as 2 500 aanhangers het na Shrewsbury Town gereis en was rustyd ontsteld oor die tuisklub met 2-0 voor was. Wat ná die tussenpose gebeur het, was niks minder as 'n wonderwerk nie; die wedstryd eindig met 3-2 ten gunste van die Cobblers, die wenner is 'n toevallige doel wat van die inkomende Pat Gavin afkom en in die net rol na 'n poging om die doelwag te verwyder. .
Ondanks die waarskuwingsklokke van die vorige seisoen, eindig die Cobblers onderaan die voetballiga in 1993-1994, die enigste keer in die geskiedenis van die klub dat hulle onderaan elke afdeling eindig sedert hulle by die Football League aangesluit het. Degradasie is net vrygespring as gevolg van die Conference Champions, Kidderminster Harriers wat nie aan die nodige grondkriteria voldoen nie.
Dinsdag 12 Oktober 1994 was die laaste wedstryd ooit op die County Ground, 'n nederlaag van 1-0 in die hande van Mansfield Town. Dit was die begin van 'n nuwe era, die Northampton Town Football Club het na die Sixfields-stadion verhuis en 'n skare op Saterdag 15 Oktober 1994 was die eerste wedstryd in die nuwe stadion, 'n gelykopuitslag van 1-1 met Barnet. Die eerste speler wat in die nuwe stadion aangeteken het, was Martin Aldridge. Die grondverandering het nie die klub se lot verander nie, en teen Kersfees het die klub gevaar om weer onder te kom.
In 'n desperate poging om van die voet van die tafel weg te klim, is die bestuurder John Barnwell vervang deur Ian Atkins, hy het sy taak vinnig aangepak en die klub aan die einde van die seisoen na die 17de gelei.
In sy eerste volle seisoen in beheer is verbetering aangebring en 11de posisie behaal, met slegs 44 doele wat uit 46 wedstryde afgestaan ​​is. Jason White is vir £ 35.000 van Scarborough verkry en het die seisoen as topskieter met 16 doele afgesluit. Die ligabeker se eerste ronde, tweede skof tuis in West Bromwich Albion, het rekordhekontvangste van 522 373 pond opgelewer. Promosiepartytjies vir Preston en Gillingham is opgehou terwyl die Cobblers in Deepdale wen en Gillingham gelykop hou, benewens dat hulle Wigan op Springfield Park in die laaste wedstryd van die seisoen geklop het om hulle 'n uitspeelplek te weier.
In 1996-97 verskyn die Cobblers vir die eerste keer in 100 jaar op Wembley en verslaan Swansea City met 1-0 in die uitspeelstryd voor 46 804 (32 000 ondersteuners van Northampton!) Met John Frain wat die wendoel uit 'n vryskop aanteken diep in die beseringstyd, wat bygedra het tot die klub se eeufeesvieringe. Weereens is slegs 44 doele afgestaan ​​uit 46 wedstryde, wat daartoe gelei het dat Town 4de geëindig het. Rekordhekontvangste van & pond59,464 is aangeteken vir die uitspeel-halfeindstryd met Cardiff. Neil Grayson het die hoogste telling behaal met 12 doele, waaronder die vinnigste driekuns ooit van 'n Cobblers-speler, in slegs vyf minute teen Hartlepool United.
1997-98 het weer 'n Wembley-verskyning plaasgevind, hierdie keer in die play-off-eindstryd van die afdeling twee, wat met 1-0 verloor is teen die derde plek in Grimsby Town voor 'n toe rekord van 62.998 skare, insluitend meer as 42.000 ondersteuners van Northampton. Slegs 37 doele is toegeken uit 46 ligawedstryde, die laagste totaal sedert hy by die Football League aangesluit het. David Seal is aan die begin van die seisoen by Bristol City gekoop vir 'n klubrekord en £ 90,000 in. Hy was ook die top -doelskieter met 14 liga- en bekerdoele, en hy was ook die voorste doelskieter van die reserwes met 12 doele uit 10 wedstryde. het hulle gehelp om die Reserweliga te wen. Die gemiddelde bywoning van die klub van 6,392 was die hoogste sedert die seisoen 1975/76.
1998-99 was 'n seisoen vol beseringsprobleme, maar nie minder nie as 16 spelers het langtermynbeserings opgedoen, wat die span van begin tot einde heeltemal uitgeskakel het. Op die laaste dag van die seisoen is die Cobblers ongelukkig gedelegeer na afdeling drie, ondanks die feit dat hulle onoorwonne was in die laaste 9 wedstryde van die seisoen. Aan die positiewe kant is 'n onvergeetlike oorwinning van 2-1 oor West Ham United in die Worthington-beker aangeteken voordat hy voor die uiteindelike wenners Tottenham Hotspur met 3-1 buig nadat hy die voortou geneem het. Die wedstryd het toe rekords ontvang van £ 102,979, 'n syfer wat ingehaal is deur die vierde ronde van die FA Cup in Januarie 2004 met Manchester United. Die klub is bekroon met die ondernemingstoekenning van die Avon Insurance Combination Reserve League, vir pogings om plaaslik en nasionaal reserwespanvoetbal te bevorder. Die rekord van die klub se oordrag is vir die tweede agtereenvolgende seisoen gebreek, en 90 000 pond is aan Steve Howard aan Hartlepool United betaal, met nog 45 000 op verskynings en doele.
In die 1999-2000 seisoen het die klub teruggekeer na afdeling twee, derde geëindig en die derde outomatiese plek vir promosie geëis, nadat 'n lopie van 6 agtereenvolgende oorwinnings in die laaste 6 wedstryde regstreekse promosie moontlik gemaak het. Ian Atkins het in Oktober van die klub geskei ná 'n onverskillige begin van die seisoen, sy assistent, Kevin Wilson, en afrigter, Kevan Broadhurst, het die res van die maand gesamentlik beheer geneem. Kevin Wilson is aan die begin van November aangestel as bestuurder en teken vier oorwinnings en 'n gelykopuitslag in sy eerste maand aan, wat hom die afdeling drie se bestuurder van die maand toekenning gee, en volg dit in April op met sy tweede bestuurder van die maand -toekenning. Persoonlike sukses is behaal deur Ian Hendon, wat in die PFA -span van die seisoen vir afdeling drie gekies is.
Die promosie na die hoër afdeling het die klub toegelaat om gedurende die somer veranderinge aan die personeel te maak, iets wat hy nie gedurende die seisoen gedoen het nie. Carlo Corazzin, Sean Parrish en Simon Sturridge is toegelaat om met gratis oordragte te vertrek, en Marco Gabbiadini (Bosman), Christian Hargreaves (Bosman) en Jamie Forrester ('n destydse klubrekord onderteken by £ 150,000 van FC Utrecht) is as plaasvervangers ingebring. Die Cobblers het 'n goeie begin in die Tweede Deel begin en het tydens die vroeë deel van die veldtog met die uitspeelwedstryde geflirt voordat hulle weggeglip het om 'n teleurstellende 18de te behaal. 'N Rits beserings na Kersfees het die klub 'n aantal senior spelers ontneem en die reeds pap dunner span gespan.
Die klub het aan die begin van die veldtog Gerard Lavin, Daryl Burgress, Paul McGregor, Derek Asamoah en leenspelers Sam Parkin, Rob Wolleaston en Ian Evatt gekoop, maar 'n verlammende beseringskrisis het die Cobblers 'n teleurstellende begin van die nuwe seisoen gemaak. Kevin Wilson is einde September 2001 onthef van sy pligte na 'n nederlaag van 3-1 teen Blackpool. Kort daarna word Kevan Broadhurst aangestel as opsigter en na 'n toename in die klub se lotgevalle is hy in Oktober 2001 as voltydse bestuurder bevestig. seisoen, wat hom verhinder het om te versterk wat reeds een van die kleinste groep in die hele Football League was. Gemengde lotgevalle is in die res van die jaar ondervind, maar dinge sou in 2002 aansienlik verbeter. Ondanks die feit dat hulle middel Januarie nege punte agter die veiligheid bevind, het die Cobblers 'n merkwaardige reeks promosievorm gekry, met slegs een nederlaag op Sixfields. veiligheid met 'n speletjie oor. Missie onmoontlik is bereik en Northampton Town eindig 'n merkwaardige vyf punte bo die degradasiesone.
Gedurende die somer het Kevan Broadhurst daarin geslaag om die span met agt nuwe gesigte te versterk. Hy kon ervare spelers soos Lee Harper, Paul Rickers, Nathan Abbey, Paul Trollope en Jerry Gill komplimenteer met belowende jongmense Darryn Stamp, Greg Lincoln en Paul Harsley. Die seisoen was 'n bietjie meer as 'n maand oud toe die klub genoodsaak was om 'n 'Save our Season' -veldtog te begin om die res van die jaar uit te vind. Die SOS -appèl was nodig na die ineenstorting van ITV Digital en baie gepubliseerde oornamepogings deur John Fashanu en Giovanni Di Stefano het misluk en het die klub 'n groot tekort gelaat om in die begrotings op te maak. Ondersteuners het bymekaargekom en daarin geslaag om meer as £ 230,000 in te samel om die klub aan die gang te hou met 'n reeks fondsinsamelingsgeleenthede; die totaal was nog 'n bietjie minder as die doelwit van 'n halfmiljoen pond wat teen einde Januarie nodig was. In Desember 2002 neem 'n konsortium onder leiding van Andrew Ellis 'n meerderheidsaandeel in die klub en Barry Stonhill, voorsitter, staan ​​terug. Op die veld het die span 'n redelike begin van die seisoen gemaak, maar het gebrek aan konsekwentheid. In November 2002 is Kevan Broadhurst deur Wigan se Paul Jewell deur die bestuurder van die maand toegeken, maar 'n rampspoedige resultaat het hom uiteindelik in Januarie 2003 sy werk gekos. Hy is vervang deur die voormalige Engeland-, Spurs- en QPR -verdediger Terry Fenwick. , wat voorheen Portsmouth bestuur het. Terry se tydperk in beheer van die span was die agtste kortste bestuursregering in die Engelse sokkergeskiedenis, na 'n oorwinning sonder sewe wedstryde is hy van sy pligte onthef en vervang deur Martin Wilkinson as opsigter vir die res van die seisoen. Die verandering kon die Cobblers nie in afdeling 2 hou nie, maar Martin is in April 2003 as permanente bestuurder aangestel.
Colin Calderwood het Martin in Oktober 2003 vervang deur die Cobblers wat so gou as moontlik terugkeer na League 1 (Division 2). In 2004 het die klub hartseer gespeel met 'n strafskop-halfeindstryd, en 12 maande later het soortgelyke hartseer gevolg met 'n 1-0 uitspeel-halfeindstryd op Southend (weer 'n strafskop).
Die klaret en wit juggernaut het in 2005/2006 begin beweeg, met die klub wat outomatiese promosie na League One verseker het. 'N Oorwinning van 1-0 oor Chester op Sixfields op 29 April 2006 het wilde vieringe begin. 'N Span met sterkte en ervaring in die vorm van Sean Dyche, Ian Taylor, Eoin Jess en Scott McGleish het die Cobblers van die kloue van League Two af weggestuur.
Net toe die vieringe verdwyn het, het Calderwood egter besluit om die pos as die nuwe bestuurder van Nottingham Forest te aanvaar, wat beteken dat John Gorman Northampton Town na League One sou lei. Gorman bedank om persoonlike redes in Desember 2006, met Stuart Gray as plaasvervanger.
In sy eerste volle seisoen (2007/2008) het Gray die Cobblers tot die eerste helfte in League One gelei, 'n laaste plek wat slegs twee keer die afgelope 41 jaar verbeter is. Ongelukkig is die sukses nie die volgende seisoen volgehou nie, met 'n nederlaag op die laaste dag in Leeds wat die klub tot relegasie 2 verlaag het. Die seisoen 2009/10 het begin met die span wat sukkel om konsekwentheid te vind, en Gray verlaat sy pos vroeg in September 2009 Sy opvolger was die klublegende Ian Sampson, die klub se tweede hoogste voorkomsmaker van alle tye, wat aangestel is ná 'n tydperk in die opsigter. In September 2010 het hy toesig gehou oor een van die grootste uitslae in die geskiedenis van die klub, terwyl hy Liverpool op Anfield in die Carling Cup geklop het. Sampson verlaat die klub in Maart 2011 na 17 jaar diens as speler, afrigter en bestuurder. Hy is vervang deur die voormalige baas van Yeovil Town, Bristol City en Peterborough United met 'n kontrak van twee en 'n half jaar. 'N Oorwinning oor Stevenage in die voorlaaste wedstryd van die seisoen het die klub se Football League -status verseker. Johnson het die klub in November 2011 met wedersydse toestemming verlaat.
Aidy Boothroyd is aangewys as Johnson se plaasvervanger, en hy het saam met assistent Andy King aangekom en die klub in 2011/12 na veiligheid gestuur. Hy het 'n goeie eerste volle seisoen geniet, wat die span na 'n Wembley -eindstryd gelei het, waar hy ongelukkig teen meer as 47 000 ondersteuners teen Bradford City verloor het. In Julie 2013 het Coventry City Football Club 'n ooreenkoms van drie jaar ooreengekom om hul tuiswedstryde op Sixfields tydelik te speel voordat hulle 'n jaar later na hul tuisstad terugkeer. Boothroyd het Sixfields in Desember 2013 verlaat nadat 'n tuisverlies met 4-1 vir Wycombe Wanderers beteken het dat die Cobblers Kersfees 2013 aan die voet van die Football League deurgebring het. Chris Wilder is in Januarie 2014 aangestel as sy plaasvervanger, bygestaan ​​deur Alan Knill. Wilder het die klub behou na 'n suksesvolle stryd teen die degradering danksy 'n oorwinning van 3-1 oor Oxford United op die laaste dag van die seisoen. Sy eerste volle seisoen op Sixfields het die Cobblers 'n middel-tafel-eindpunt verseker.
David Cardoza het die klub in November 2015 verlaat om deur Kelvin Thomas as voorsitter vervang te word. Na 'n merkwaardige seisoen, wat 10 opeenvolgende oorwinnings insluit, is die Cobblers op 9 April 2016 terug na League 1 na 'n gelykopstryd van 2-2 met Bristol Rovers op Sixfields. Hulle het die volgende week die eerste titel van die klub vir 29 jaar verseker en Liga 2 gewen met 'n gelykop uitslag van 0-0 in Exeter City.Nadat hy die seisoen afgesluit het met 'n gesamentlike rekord van 99 punte, en op 'n onoorwonne lopie van 24 wedstryde sonder nederlaag, het Chris Wilder Sixfields verlaat om by Sheffield United oor te neem. Sy plaasvervanger was die Port Vale-baas Rob Page, die voormalige Walliese internasionale verdediger, in Mei 2016. Die Cobblers het Jose Mourinho se Manchester United-span op Sixfields in die EFL-beker in September 2016 vermaak, en 'n Alex Revell-gelykmaker het United teruggekap na 1-1 en sien hulle wieg in die das. United het egter herstel om met 3-1 te wen en het die EFL-beker op Wembley opgehef. Page verlaat die klub in Januarie 2017. 'n Paar dae later word Justin Edinburgh as sy opvolger aangewys.
Justin Edinburgh het einde Augustus 2017 die klub verlaat en is vroeg die volgende maand vervang deur die voormalige doelskieter Athletico Madrid, Chelsea en Leeds United, Jimmy Floyd Hasselbaink. Hasselbaink het die klub in April 2018 verlaat toe die Cobblers die daaropvolgende maand na League 2 gedelegeer is. Sy voormalige assistent Dean Austin het toesig gehou oor 'n verbetering in beide prestasies en resultate terwyl hy in die toesig was en is in Mei 2018 voltyds aangestel. Na 'n moeilike begin van 2018/19 het Austin die klub in September 2018 verlaat. Sy plaasvervanger was die voormalige baas van Carlisle United, Keith Curle.
Curle het die Cobblers in sy eerste volle seisoen in beheer na promosie gelei. Die uitspeelwedstryde is agter geslote deure gespeel weens die COVID-19-pandemie en die halfeindronde van die eerste wedstryd teen Cheltenham Town het die Robins met 2-0 gewen, maar 'n asemrowende terugkeer in die tweede wedstryd het Northampton Town met 3-0 laat wen tot Wembley. Weer agter geslote deure klop die Cobblers Exeter City met 4-0 om terug te keer na League 1. Keith Curle en sy assistent Colin West verlaat die klub in Februarie 2021. Jon Brady het aanvanklik oorgeneem, voordat hy as die permanente bestuurder aangestel is. in die somer van 2021 toe die Cobblers gereed was vir die 2021/22 League 2 -veldtog.
Arsenal se laaste wedstryd buite die topvlug – vandag 100 jaar gelede
Op 24 April 1915 speel Arsenal hul laaste wedstryd buite die Engelse voetbal se topvlug. Geen ander span het so lank as Arsenal gegaan sedert hul laaste wedstryd in 'n laer afdeling in Engeland nie. Die tyd en omstandighede rondom hierdie laaste wedstryd is egter nie eenvoudig nie.
Hier is die hoekom en waarom.
Die sokkerseisoen 1914-15 het onder 'n wolk begin. Brittanje het 'n maand voor die aanvang van die seisoen oorlog teen Duitsland verklaar, en vyandelikhede sou toeneem tot wat die Eerste Wêreldoorlog geword het. Aan die begin van die seisoen sou die oorlog teen Kersfees verby wees. Om hierdie rede het die voetbalowerhede besluit om voort te gaan met die liga- en FA Cup -kompetisies.
Vir een span het die oorlog egter uitgebreek. Woolwich FC is gestig na Woolwich Arsenal se verhuising na Highbury in 1913. Hulle het die Manor Ground by Woolwich Arsenal gehuur en die 1913-14 seisoen in die Kent League en FA Amateur Cup gespeel. Einde Augustus 1914 besluit die direkteure van die klub dat dit nie moontlik sou wees nie en hulle het vir ewig verdwyn.
Die Manor Ground sou uiteindelik deur die regering gekoop word en deur die Royal Arsenal verslind word, en uiteindelik die plek van 'n lontfabriek word. Nogal aangrypend en ironies dat dit deel moet word van die organisasie wat 28 jaar tevore die werkgewer van die stigters van die klub was.
Nadat hulle promosie in 1913-14 '14 'gemis het, het Arsenal, soos dit in 1914 geword het, hoopvol om vinnig terug te keer na die eerste afdeling. Na nege wedstryde was hulle bo -aan die tafel, en Harry King terroriseer die opposisie -verdediging met tien doele. Met 'n inkonsekwente hardloop het hulle die vierde plek van die nuwe jaar ingeskryf. 'N Lopie van vier oorwinnings het hulle weer in die gedrang gebring, maar weereens het gebrek aan konsekwentheid promosie onbereikbaar geword ná 'n nederlaag van 0-1 op Hull op 2 April, wat die Gunners na 'n ander seisoen in die Tweede Divisie toevertrou het.
'N Ander kommer vir die direkteure was die dalende bywoning as gevolg van mans wat in die oorlog aangesluit het en 'n mate van ongemak oor die wedstryd wat voortduur met konflik. Slegs twee tuiswedstryde het meer as 20 000 skare gelok, terwyl 14 wedstryde die vorige seisoen verby was. Voor die laaste wedstryd van die seisoen is aangekondig dat die hekontvangste £ 5 000 laer was as die vorige £ 13 000. Aangesien die hoë koste van die bou van Highbury en die Oorlog 'n rukkie sou aanhou, het dit finansieel nie goed gelyk nie.
Op 13 April, met nog twee wedstryde oor, het Arsenal onder wedersydse toestemming met die bestuurder, George Morrell, geskei. Nadat hy meegedeel is dat die personeel weens die oorlog nie aan die einde van die seisoen behoue ​​sou bly nie, besluit hy om vroeg te vertrek en keer hy terug na Skotland om uiteindelik Third Lanark te bestuur.
Die Sportman 16 April 1915
Die reserwespan se afrigter, James "Punch" McEwen, is verantwoordelik vir spansake vir die oorblywende wedstryde. Die eerste wedstryd het gelei tot 'n 0-3 druppel deur die tweede plek Preston, wat hulle bevordering verseker het.
Op 24 April 1915 was The Arsenal gasheer vir die nederige Nottingham Forest. 'N Skare van ongeveer 10 000 het by Highbury bymekaargekom sonder om te besef dat hulle op die punt was om 'n historiese wedstryd te kyk. En seuntjie was vir 'n bederf. En so is jy – hier is die program vir die spel wat jy kan lees. Klik op die prentjie van die omslag van die program om dit te lees.
Die versorger se bestuurder, McEwen, het 'n aantal veranderinge vir hierdie laaste wedstryd aangebring. Kaptein Percy Sands is uit sy gewone middelveldposisie in die verdediging ingeskuif, die middelveld self is heeltemal verander, Jock Rutherford keer terug na die regtervleuel, maar die grootste skok was die agterspeler Bob Benson wat in die middelvoorspeler verskyn het! Dit was egter nie 'n te groot skok vir ondersteuners van die reserwespan nie, aangesien hierdie eksperimentele voorlyn vyf dae tevore teen Boscombe getoets is, met Benson wat twee keer aangeteken het.
Die voormalige Arsenal -gunsteling, Tim Coleman, speel voorlangs vir Forest in sy laaste wedstryd op hierdie vlak. Gedurende 'n tydperk van ses jaar in Woolwich het hy 84 doele in 196 wedstryde aangeteken, wat hom 'n rekorddoelmaker van Arsenal gemaak het totdat Jimmy Brain hom in 1927 ingehaal het. Arsenal -legende 30 jaar later.
Arsenal: J Lievesley, P Sands, J Shaw, J Graham, C Buckley, F Bradshaw, J Rutherford, H King, B Benson, B Blyth, C Lewis.
Skeidsregter: H Yates (Bolton)
Arsenal se top -doelskieter Harry King het die telling oopgemaak en na 15 minute 'n kruising van Charlie Lewis huis toe gevat. Kort daarna het Harry Iremonger dit goed gedoen om Benson te ontken, maar in die 19de minuut was hy magteloos om te verhoed dat die middelvoorspeler wat oortuigend huis toe gery het, paste met Jock Rutherford in die opbou uitgeruil het. Dit was Iremonger wat Forest in die eerste helfte met 'n rits reddings in die wedstryd gehou het. Selfs toe hulle die Arsenal-strafgebied binnegekom het, wou hul voorspelers dit misloop, maar Coleman het verkeerd geskop toe hy moes aangeteken het.
In die tweede helfte het die sluise egter oopgegaan.
Kort na die herbegin het King 'n oop doel misgeloop, maar hy het na 53 minute geen fout gemaak toe hy sy tweede aangeteken het nadat Blyth en Benson met 'n slim spel gekombineer het nie. Drie minute later voltooi hy sy driekuns met 'n mooi skoot van Rutherford se kruis.
Die skare het nog net twee minute om te wag voordat nog 'n Rutherford-kruising deur Benson ontmoet is, wat sy tweede kop behaal het om die telling 5-0 te maak.
Arsenal was nou stewig vasgevang in die Bosveld, Rutherford het Tommy Gibson 'n afskuwelike tyd gegee en Benson het potskote geneem sodra hy die bal gekry het, op soek na sy driekuns. Joe Lievesley in die tuisdoel was 'n virtuele toeskouer.
Dit was eers vyf minute later dat Arsenal hul sesde doel aangeteken het, wat byna 'n presiese weergawe van die eerste was, terwyl King op pad was na 'n Lewis -kruising.
In die laaste minuut het Jock Rutherford 'n uitstekende vertoning behaal met 'n uitstekende individuele doel om 7-0 te maak, met die laaste doel van die seisoen en, wat sou blyk, die laaste liga-doel van Arsenal buite die topvlug.
Hierdie innoverende voorlyn het Arsenal die grootste oorwinning in 11 jaar gegee, maar hulle sou nooit weer saam speel nie.
Hierdie oorwinning het Arsenal op die vyfde plek gelaat, wat redelik gewaarborg was, aangesien Hull sou nodig gehad het om Grimsby met 29-0 te klop in hul laaste wedstryd om bo die Gunners te klim. Hulle het probeer, maar kon net met 4-1 baasraak. Maar dan 'n draai in die verhaal wat 60 jaar lank geduur het. As u na die onderstaande twee tabelle kyk, sal u sien dat The Sportsman The Arsenal in die vyfde plek vertoon het, terwyl Athletic News hulle in die sesde plek vertoon het.
Die Sportman 30 April 1915
Eersgenoemde is korrek, aangesien Arsenal se doelgemiddelde 1,68 was, terwyl Birmingham 1,59 was. Om een ​​of ander vreemde rede word aangeneem dat die Atletieknuus -tafel korrek was, en met die oorlog in gedagte, het dit geblyk dat niemand die moeite gedoen het om te kyk nie. Arsenal se ligaposisie het sesde in die rekords gebly tot in die sewentigerjare, toe dit uiteindelik raakgesien is en tot vyfde reggestel is.
Dit was ook die laaste senior wedstryd wat wettig onder die naam The Woolwich Arsenal Football And Athletic Company, Limited gespeel is. Daar was nog twee reserwespelwedstryde na die Forest -wedstryd, waarna die amptelike naam verander is na The Arsenal Football Club, Limited.
Aan die einde van die 1914-15-seisoen het die Football Association en Football League gesluit vir die duur van die oorlog en klubs herorganiseer hulself in streekkompetisies.
Joe Lievesley het nooit weer vir The Arsenal gespeel nie, maar die oorblywende lede van die span het tydens die oorlog vir die klub gespeel en almal, behalwe Bob Benson, het ná die oorlog die rede hiervoor veral tragies gespeel. Op 19 Februarie 1916 was die Arsenal tuis by Reading in die London Combination. Bob reis saam met sy vrou en skoonpa na die wedstryd. Toe hy in die grond was, het hy vir sy vrou gesê dat hy 'die seuns gaan sien', en vyf minute later teruggekeer om vir haar te vertel dat hy daarin geslaag het om John Peters, die klubsekretaris wat die dag in beheer van die span was, te oortuig om te gee vir hom 'n speletjie. Sy skoonpa het voorgestel dat hy dit nie moet doen nie, aangesien hy lang ure gewerk het in sy oorlogstyd by die Royal Arsenal en dat hy nie geskik was nie, maar Bob het hom geïgnoreer. Tragies het Bob ineengestort in die kleedkamer nadat hy ná 15 minute van die tweede helfte die veld verlaat en ongeveer 'n uur later gesterf het as gevolg van 'n gebarste bloedvat in een van sy longe.
Die afronding buite die twee voorste verhoed dat Arsenal terugkeer na die topvlug toe die sokker in 1919 hervat word. word uiteengesit in ons artikels hier en hier.
Sedertdien het hulle in die topvlug gebly, hoewel hulle in die 1920's en 1970's 'n paar keer met degradering geflirt het. Die onderstaande tabel toon die seisoene toe Arsenal die naaste aan die val was:
Seisoen Posisie Punte Veilig by Speletjies oor
1923-24 19 de 33 1 punt 2
1927-28 10de 41 3 punte 1
1929-30 14 de 39 3 punte 2
1974-75 16 de 37 4 punte 3
1975-76 17 de 36 6 punte 3
1927-28 was 'n ongelooflike taai seisoen; Arsenal het elf plekke bo die afgedankte Tottenham geëindig, maar slegs drie punte het hulle geskei. Destyds was dit nie ongewoon dat een span sy wedstryde lank voor sy mededingers voltooi het nie. Dit was hierdie seisoen die geval toe Tottenham hul laaste wedstryd op 28 April gespeel het en Arsenal nog twee wedstryde moes speel. Op hierdie stadium was Arsenal nie wiskundig veilig van degradering nie, maar dit het nie verhinder dat Tottenham die Gunners daarvan beskuldig het dat hulle hul laaste twee wedstryde gegooi het om die Middlesex -klub te laat degradeer nie.
Gedurende hierdie tydperk is elke ander span wat in die topvlug gespeel het, minstens een keer gedelegeer. Die onderstaande tabel toon hoe gereeld die 'groot' spanne gedelegeer is en hoeveel seisoene hulle die afgelope 100 jaar buite die topvlug gespeel het:
Span Aantal kere gedelegeer Seisoene buite topvlug
Manchester stad 8 17
Hier 's na die volgende 100 jaar.
Moenie vergeet om in te teken op die blog (regs bo). Jy weet dit maak sin.
Of kyk na ons ander webwerf: The Arsenal Collection vir meer Arsenal -memorabilia.
Afskrifte van ons boeke Royal Arsenal-Champions of the South en Arsenal: The Complete Record 1886-2018 is nog steeds by die uitgewers beskikbaar.
INHOUDSOPGAWE Per onderwerp
The Romance of a Man in Grey Inclusief Love Letters van Captain James S. Peery, Forty-Fifth Virginia Infantry Regiment, CSA, deur Robert Leroy Hilldrup, deel I 22/2/83-116 deel II 22/3/166-183 deel III 22/4/217-254
A Confederate Journal, deur George E. Moore, 22/4/201-216
Botsende interpretasies oor die oorsake van die burgeroorlog, deur Charles H. Moffat, 23/1/5-14
Generaal John McCausland, deur Shirley Donnelly, 23/2/139-145
Kolonel Rathbone van Burning Springs, deur Louis Reed, 23/3/205-218
Die tragedie van majoor George C. Trimble, deur Louis Reed, 23/4/269-81
Enkele wetgewende en regsaspekte van die negervraag in Wes-Virginia tydens die burgeroorlog en heropbou, deur Forrest Talbott, deel I 24/1/1-31 deel II 24/2/110-133 deel III 24/3/211-247
Rifle Cannon en Yankees: Kaptein Kelley, DB Baldwin in die skermutseling by die Gauley Bridge, deur Donald Brooks, 24/4/352-354
The Battle of Hanging Rocks Pass Near Romney, West Virginia, 24 September 1861, deur Francis E. Haselberger, Jr., 25/1/1-20
The Southern National Armory and the Civil War, deur Philip R. Smith, Jr., 25/1/27-31
Die ervarings van dr. Thomas Bland Camden van Weston by die uitbreek van die burgeroorlog, 1861, deur William E. Parrish, 25/3/184- 189
The Lost Years: Gideon Draper Camden and the Confederacy, deur Glenn F. Massay, 25/3/190-194
Skirmishes at South Branch and Patterson's Creek, West Virginia, deur Francis E. Hasleberger, Jr., 25/4/265-269
The War Between the States: List of Highway Historic Markers in West Virginia, deur Charles P. Harper, 25/4/279-281
Federal Postal History of Western Virginia, 1861-1865, deur Arthur Hecht, 26/2/67-79
General Rosser's Raid on the New Creek Depot, deur Francis Haselberger, 26/2/86-109
The Rives Peace Resolution - March, 1865, deur John Hammond Moore, 26/3/153-60
Kolonel George S. Patton en die 22ste Virginia Infanterieregiment, deur Stan Cohen, 26/3/178-190
Skirmishes at Dan's Run and Kelley's Island, deur Fritz Haselberger en geïllustreer deur Gil J. Olvera, 26/4/220-233
Dokument: "Souvenirs", uitg. deur Archie P. McDonald, 26/4/251-54
The Burning of the 21st Bridge at New Creek, deur Fritz en Mark Haselberger, 27/1/56-64
Die burgeroorlog se mees gewaardeerde spioen, deur Curtis Carroll Davis, 27/1/1-9
Jackson in the Shenandoah, deur Millard K. Bushong, 27/2/85-96
Wallace's Raid on Romney, deur Fritz Haselberger, 27/2/97-110
A Virginian's Dilemma, deur William Childers, 27/3/173-200
The Skirmishes at New Creek and Piedmont, 14 en 15 Julie 1861, deur Fritz en Mark Haselberger, 27/3/211-219
Washington in Februarie 1861 deur Archie P. McDonald, 27/3/201-210
Kelley's Occupation of Romney in 1861, deur Fritz en Mark Haselberger, 28/2/121-136
The Battle of Blue's Gap, deur Fritz Haselberger, 28/3/241-248
The Battle of Greenland Gap, deur Fritz en Mark Haselberger, 28/4/285-304
Top of Allegheny, deur Stan Cohen, 28/4/318-23
Engelse reaksie op Stonewall Jackson se dood, deur Charles P. Cullop, 29/1/1-5
The Kidnapping of Generals Crook and Kelley deur die McNeill Rangers, 21 Februarie 1865, deur Mark Joseph Stegmaier, 29/1/13-47
Stonewall Jackson's Jolly Chaplain, Beverly Tucker Lacy, deur W. G. Bean, 29/2/77-96
The 51st Regiment, Virginia Volunteers, 1861-1865, deur James A. Davis, 29/3/178-202
Oorlog kom na die Chesapeake en Ohio-kanaal, deur Edwin Bearss, 29/3/153-177
John B. Floyd en die West Virginia-veldtog van 1861, deur John M. Belohlavek, 29/4/283-291
1862 Brings Hard Times to the Chesapeake and Ohio Canal, deur Edwin C. Bearss, 30/2/436-462
Oorlog, dood en oorwinning: 'n opmerking oor menslike lyding, red. deur Richard O. Curry, 30/4/635-636
The Unfortunate Military Career of Henry A. Wise in Western Virginia, deur E. Kidd Lockard, 31/1/40-54
The 42nd Virginia Regiment, Virginia Volunteers, 1861-1865, deur Frank R. Levstik, 31/2/88-117
Een van die beroemde 54ste Massachusetts: 'n kort biografie van generaal John W. M. Appleton, deur Kenneth R. Bailey, 31/3/161-179
The Prison Notebook of Captain James M. McNeill, C.S.A., deur Louise McNeill Pease, 31/3/180-184
Burgeroorlogbriewe van George Washington McMillen en Jefferson O. McMillen, 122ste regiment, O.V.I., deur Wilfred Black, 32/3/171-193
"Beste broer... Ek stuur vir u 'n kort verslag van 'The Action at Scarey Creek'..." George S. Patton's Baptism of Fire, deur Jay Carlton Mullen, 33/1/55-60
The Department of West Virginia: Guardian of the Alleghenies, deur Fabian V. Husley, 33/3/262-274
Major Cunningham's Journal, 1862, deur Elizabeth Cometti, 34/2/187-211
"Men of Virginia! Men of Kanawha! To Arms!" 'N Geskiedenis van die 21ste Virginia Volunteer Infantry Regiment, C.S.A., deur Val Husley, 35/3/220-236
The High Gide of Confederate Fighting, deur E. Thomas Crowson, 36/2/140-186
The Expedition of Henry Lockwood to Accomac, deur E. T. Crowson, 36/3/202-12
West Virginia se geestesongesteldes tydens die tydperk van die burgeroorlog: 'n geval van interstaatlike samewerking, deur Frank R. Levstik, 36/3/222-224
Wat het by Beverly gebeur: The Account of Andrew J. Jones, red. deur William D. Miller, 36/3/225-28
Prisoner of the Confederacy: Diary of a Union Artillery Man, deur Warren A. Jennings, 36/4/309-323
Luitenant Albert Davidson - Letters of a Virginia Soldier, red. deur Charles W. Turner, 39/1/49-71
Vyf drietalvroue tydens die burgeroorlog, deur Claudia Lynn Lady, die daaglikse lewe, 43/3/189-226 sienings oor die oorlog, 43/4/303-321
The Civil War Letters of Laban Gwinn: A Union Refugee, deur William E. Cox, 43/3/227-245
Die Burgeroorlog in Bulltown, deur Barbara J. Howe, 44/1/1-40
Gunboats at Buffington: The U.S. Navy and Morgan's Raid, 1863, deur Myron J. Smith, Jr., 44/2/97-110
Ideologie en persepsie: Demokratiese en Republikeinse houdings oor burgeroorlogspolitiek en die staatsbeweging in Wes-Virginia, deur Richard O. Curry, 44/2/135-155
Harpers Ferry to the Fall of Richmond: Briewe van kolonel John DeHart Ross, C.S.A., 1861-1865, deur Richard W. Oram, 45/*/159-174
Die opvoeding van kolonel David Bullock Harris, C.S.A., Using His West Point Letters, 1829-1835, deur Charles W. Turner, 46/*/45-58
The Rudulph Collection of Civil War Letters, deur Dan R. Brook, 50/*/129-152
Aankondiging, blame en burgeroorloggeheue: The Case of the Kidnapping of Two Union Generals, deur Thomas F. Curran, 57/*/27-45
West Virginia's Militia and Home Guard in die Burgeroorlog, bekendgestel en saamgestel deur Mary E. Johnson en Joe Geiger Jr., 58/*/68-167
'N Affair van buiteposte: Edward Johnson, die weermag van die noordweste en die Slag van Allegheny Mountain, deur Eddie Woodward, 59/*/1-35
Hardy's Union Militia in die Burgeroorlog: Briewe uit die dokumente van die adjudant-generaal van West-Virginia, 60/*/83-110
Hawk's Nest Coal Company Strike, Januarie 1880, deur Kenneth R. Bailey, 30/4/625-34
Ontwikkeling van oppervlakmynwetgewing, 1939-1967, deur Kenneth R. Bailey, 30/3/525-29
Die hooggeregshof van appèl in West-Virginia en sake oor strooimynskade, 1905-1967, deur Kenny J. Smith, 31/2/118-24
Wetgewers, lobbyiste en skuiwergate: Wet op steenkoolmynbou in Wes-Virginia, 1875-1901, deur Glenn F. Massay, 32/3/135-70
"Tell the Boys to Fall in Line": United Mine Workers of America Strikes in West Virginia, Januarie-Junie 1894, deur Kenneth R. Bailey, 32/4/224-37
A Judicious Mix: Negers and Immigrants in the West Virginia Mines, 1880-1917, deur Kenneth R. Bailey, 34/2/141-61
Steenkool, kongres en howe: die bitumineuse steenkoolbedryf en die nuwe ooreenkoms, deur Thomas C. Longin, 35/2/101-30
The First Fifty Years of Strip Mining in West Virginia, 1916-1965, deur Robert F. Munn, 35/1/66- 74
The Development of Model Towns in the Bituminous Coal Fields, deur Robert F. Munn, 40/3/243-53 Van wet en orde tot klasoorlogvoering: Baldwin-Felts-speurders in die steenkoolvelde van Suid-Virginia, deur Richard M. Hadsell en William E. Coffey, 40/3/168-86
Coal Men of the Smokeless Coal Fields, deur Ken Sullivan, 41/2/143-65
Joseph Joy en sy mobiele laaimasjien, deur Keith Dix, 41/3/226-44
The Coal Strikes of 1943, deur Cathy Kunzinger Urwin, 45/*/91-?
William Nelson Page: Traditionalist Entrepreneur of the Virginias, deur Louis L. Athey, 46/*/1-?
The Black Presence in the Paint-Cabin Creek Strike, 1912-1913, deur Ronald L. Lewis, 46/*/59-72
LANDE & amp; GEMEENSKAPPE
Waarom is Mercer County in Wes-Virginia in plaas van Virginia ?, deur Kyle McCormick, 19/1/60-65
McDowell County vier sy eeufees, deur Kyle McCormick, 19/3/204-208
The Early History and Development of Princeton, West Virginia, deur Harold R. Saunders, 20/2/80-119
Dokument: 'n blik op industriële wiele in 1829: 'n keur uit die tydskrif van B. L. C. Wailes of Natches, red. deur John Hebron Moore, 20/2/126-129
Charleston's Railroad, deur Kyle McCormick, 21/3/197-199
Die kontroversie oor die ligging van die Mercer County Courthouse, deur Kyle McCormick, 22/2/117-120
The Town of Thurmond, 1884-1961, deur Walter R. Thurmond, 22/4/240-254
Grondverkope by Harper's Ferry, deur Truman R. Strobridge, 22/4/155-256
A Historical Sketch of Milton, Cabell County, West Virginia, deur William A. Birt, 23/1/50-56
Jared Sparks besoek Harper's Ferry, 1819, deur John Hammond Moore, 25/2/81-91
Parkersburg: geskiedenis van die stad vanaf die tyd van sy vestiging tot in die aangrypende vertelling uit die pen van die laat juffrou Kate Harris. . ., vervolg deur Virginia Laughlin, 25/4/241-64
'N Skets van die vroeë geskiedenis van Jackson County, 'n toespraak op eeufeesverjaarsdag, 4 Julie 1876, deur R. S. Brown, 28/3/199-211 [kyk titel]
The Life of Joseph H. Diss DeBar and His Reminiscences of Doddridge County, 1883, deur Jesse A. Earl, 28/3/228-40
Development of Municipal Government, Charleston, West Virginia, 1794-1936, deur Cecile R. Goodall, 29/2/97-137
Wat is in 'n naam: The Three Charlestowns, deur Alex L. ter Braake, 30/1/351-57
The Charleston Industrial Area: Development, 1797-1937, deur Elizabeth J. Goodall, 30/1/358-412
Die wetgewing van die 'ou heerskappy' relatief tot die hoofstad West Virginia, deur JD Baines, 30/3/559-64
'N Glimp van Charleston in die 1890's uit 'n kontemporêre dagboek, deur Margaret G. Trotter, 35/2/131-44
Die kwitansieboek van Perez Drew Schrock, konstabel, Hampshire County, Virginia, 1815-1830, red. deur Alfred W. Humphreys, 37/2/127-32
Dokument: Revolutionary War Courts of Claims, Monongalia County, red. deur Earl L. Core, 37/3/221-38
Once in a Lifetime - Wheeling vier die eeufees van die Verenigde State: 1876, deur Dennis E. Lawther, 38/4/304-11
Kanawha Salines, 1835: John Geary's Letter, red. deur W. Dana Young en Orton A. Jones, 38/4/321-25
A Vignette of Wheeling during the Early Republic, 1743-1840, deur Kenneth Robert Nodyne, 40/1/47-54
"Een plek op hierdie groot groen planeet waar Andrew Carnegie nie 'n monument met sy geld kan kry nie," deur David T. Javersak, 41/1/7-19
Grondspekulasie in Wes-Virginia in die vroeë federale periode: Randolph County as 'n spesifieke geval, deur Lee Soltow, 44/2/111-34
Arthurdale: Adventure into Utopia, deur Lee A. Gladwin, 28/4/305-17
Arthurdale: 'n eksperiment in gemeenskapsopvoeding, deur Bruce G. Beezer, 36/1/17-36
The New Deal's Arthurdale Project in West Virginia, deur Thomas H. Coode en Dennis E. Fabbri, 36/4/291-308
The Depths of the Great Depression: Economic Collapse in West Virginia, 1932-1933, deur James S. Olson, 38/3/214-25
Herman Guy Kump en die West Virginia Fiscal Crisis van 1933, deur A. Steven Gatrell, 42/3- 4/249-84
Arthurdale, 'n sosiale eksperiment in die 1930's: fondamente, fantasieë, meubels en mislukkings, deur Jeanne S. Rymer, 46/*/89-?
"Sê asseblief vir die president ... slegs 'n absolute diktatuur sal ons red": Lorena Hickok Verslae oor die groot depressie in Wes-Virginia, Augustus 1933, deur Jerry Bruce Thomas, 57/*/135-61
Bringing the Classics to the Ohio Valley: The Huntington Federal Music Project Orchestra, 1936-1942, deur Travis D. Stimeling, 60/*/23-44
The Literary Fund of Virginia: Its Relation to Sectionalism in Education, deur Ralph Vickers Merry en Frieda Kiefer Merry, 2/3/179-191
McGuffey: Lessons in Goodness, deur Bruce Crawford, 4/1/37-41
Openbare onderwys in Monroe County, (Wes) Virginia, 1819-1861, deur Charles H. Ambler, 4/1/25-36
Die belangrikheid om West Virginia-geskiedenis in die openbare skole te onderrig, deur Thomas F. Marshall, 4/2/98-102
The Clarksburg Educational Convention of 8-9 September 1841, by C. H. Ambler, 5/1/5-54
Alderson-Broaddus College, deur C. H. Ambler, 6/4/361-372
My lewe: Emma Cornelia Alderson, 1938, red. deur Emma Frances Alderson, 7/2/109-140
The Influence of the West Virginia Grange Upon Public Agricultural Education, 1873-1914, deur William D. Barnes, van College College, 9/2/128-157 van Less than College Grade, 10/1/5-24
Die oprigting van kerkskole in Wes-Virginia, deur Marjorie Kimball Templeton, 9/4/369-387
Geskiedenis van Morris Harvey College, deur Samuel Paris Bell, Jr., 11/4/243-270
Jefferson's Sectional Motives in Founding the University of Virginia, deur Charles H. Moffat, 12/1/61-69
Mercer Academy: 'n kort geskiedenis daarvan, 1819-1862, deur Elizabeth Whitten Williams, 13/1/41-55
The Early History of Marshall Academy, 1837-1850, deur Robert Toole, deel I, 1837-1850, 13/2/120-126 deel II, 1850-1886, 14/1/28-58 deel III, 1886-1915, 14/2/136-172
Private Normal Schools in West Virginia, deur Roy C. Woods, 15/1/68-88
The Normal Training High School Movement in West Virginia, deur Roy C. Woods, 15/4/321-332
The History of Teachers 'Institutes in West Virginia, deur Roy C. Woods, 16/2/107-125
A Short History of Education in West Virginia, deur Roy C. Woods, 17/4/304-328
A Half Century of Educational Progress in West Virginia: An Historical and Statistical Study, deur Roy C. Woods, 18/3/173-181
Alleghany Collegiate Institute of Alderson, West Virginia, deur Nat G. Barnhart, 18/3/182-201
The History of the County Unit in West Virginia, deur Roy C. Woods, 19/1/49-59
The History of the Now Extinct Shelton College, deur Edwin B. Treanor, 20/3/184-192
The Evolution of the Common School in (West) Virginia, deur Roy C. Woods, 20/4/247-253
Women in West Virginia's Scheme of Education, deur Roy C. Woods, 21/1/22-34
Geskiedenis van die Hatfield-McCoy-vete met spesiale aandag aan die uitwerking van opvoeding daarop, deur Roy C. Woods, 22/1/27-33
A College in Secessia: The Early Years of Storer College, deur Alfred Mongin, 23/4/263-268
Education Foundation, Inc., deur Phil Conley, 24/2/156-159
'N Sosiale geskiedenis van die Marshall-universiteit gedurende die tydperk as die State Normal School, 1867-1900, deur Victoria Ann Smith, 25/1/32-41
Herinneringe aan die 1870's: 'n vroeë kollegejaar in die heuwels, deur O. W. Williams (1883-1946) en aangevul deur Clayton W. Williams, 28/3/212-27
Educational Broadcasting in West Virginia, deur Harry M. Brawley, 29/3/224-232 A Sequel, 33/2/142-151
The Evolution of Public Higher Education Governance in West Virginia: A Study of Political Influence on Educational Policy, deur William P. Jackameit, 36/2/97-130
Alexander Campbell: Moral Educator of the Middle Frontier, deur John L. Morrison, 36/3/187-201
Women and Education in West Virginia, 1810-1909, deur Kathryn Babb Vossler, 36/4/271-290
The Sims Higher Education Cases of West Virginia: 'n Studie van konflik tussen 'n staatsverkose amptenaar en die bestuursrade van openbare hoër onderwys, 1949-1957, deur William P. Jackameit, 37/1/1-10
A Short History of Negro Public Higher Education in West Virginia, 1890-1965, deur William P. Jackameit, 37/4/309-324
Die opvoeding van die dertiende hoofregter van die Verenigde State: Frederick Moore Vinson, deur John Henry Hatcher, 39/4/285-323
A. M. Grimes: landonderwyser en rondreisende minister, deur Berlyn B. Chapman, 40/3/287-292
Clarence W. Meadows, W. W. Trent and Educational Reform in West Virginia, deur Paul D. Casdorph, 41/2/126-142
Verslae van Freedmen's Bureau District Officers on Tours and Surveys in West Virginia, deur John Edmund Stealey, III, 43/2/145- 155
Integration in Reverse aan West Virginia State College, deur Elizabeth Chidester Duran en James A. Duran, Jr., 45/*/61-78
Seksionalisme, slawerny en skoolopleiding in Antebellum Virginia, deur Thomas C. Hunt, 46/*/125-136
Doctus et Ductor: President Smith en ROTC aan Marshall College, deur Merle T. Cole en Donald R. Davis, 57/*/111-34
VERKENNING & VERSTELLING
George Washington in Wes-Virginia, deur Leona Gwinn Brown, 20/1/36-44
The Right Honourable Thomas Lord Fairfax and his Swan Pond Estate, deur George B. Folk, 21/1/5-12
Celoron's Plaque at Point Pleasant, deur Morgan Tomkies, 27/3/220-33
'N lastige en moeilike saak om die Fairfax-lyn te ondersoek, deur Forest J. Bowman, 33/3/248- 61
Vroeë Fairfax-grondtoelaes en -huurkontrakte langs die suidelike tak van die Potomac, deur Charles Morrison, 38/1/1-22
Die verkenningsekspedisie van twee Franse seevaarders, deur Clifford M. Lewis, 43/1/21-38
Oor die eerste opname van die noordelike nek, red. deur Elizabeth Cometti, 2/1/52-64
West Virginians in the American Revolution, samev. deur Ross B. Johnston, 1/1/57-67 1/2/131-142 1/3/225-232 1/4/293-304 2/1/65-75 2/2/142-152 2/ 3/231-241 2/4/294-303 3/1/76-82 3/2/171-172 3/3/236-245 3/4/314-325 4/1/42-55 4/2 /118-129 4/3/202-212 4/4/294-314 5/1/55-65 5/2/119-133 5/3/212-228 5/4/309-317 6/1/ 96-104 6/2/209-215 6/3/272-274 6/4/393-401 7/1/54-64 7/2/141-146 7/3/242-249 7/4/335 -340 8/1/119-129 8/2/216-223 8/3/344-349 8/4/419-422 9/1/70-84 (met indeks tot alfabetiese kontrolelys)
The Kinnan Massacre, deur Boyd B. Stutler, 1/1/30-48
'N Ware vertelling oor die lyding van Mary Kinnan, 1/1/49-56
Old Fort Ashby, deur J. C. Sanders, 1/2/104-109
West Virginia Material in the Draper Manuscripts, deur Louise Phelps Kellogg, 2/1/5-11
Sesqui-Centennial Celebration of the Treaty of Greene Ville, deur L. J. Priestly, 7/2/101-108
Dunmore-Virginia's Last Royal Governor, deur Elizabeth Ann Wrick, 8/3/237-282
'N Vergete verslag van die beleërings van Fort Henry, deur Delf Norona, 8/3/305-314
The Faris Painting of the 1782 Siege of Fort Henry, deur Delf Norona, 8/3/315-318
Fort Belleville, A Forgotten Frontier Post, deur Roy Bird Cook, 9/1/57-69
Kaptein Joseph Ogle van Virginia en Illinois ter verdediging van die Upper Ohio, deur Frances Hamilton Hibbard, 9/3/224-239
Militêre verdediging van die grens in die noordwestelike gebied, deur Kermit A. Cook, deel I 10/1/25-61 deel II. 10/2/93-113
The Sandy Creek Expedition of 1756, deur Otis K. Rice, 13/1/5-19
Lojaliteit in Wes-Virginia tydens die Amerikaanse rewolusie, deur Richard O. Curry, 14/3/265-274
The Great Meadows Campaign and the Climaxing Battle at Fort Necessity, deur William Blake Hindman, 16/2/65-89
Logan, The Shawnee Indian Capital of West Virginia-1760-1780, deur Ernest H. Howerton, 16/4/313-333
Anne Bailey in West Virginia Tradition, deur Grace M. Hall, 17/1/22-85
Kanawha Trails, deur Robert Hurley, 18/3/202-215
Cornstalk-King of the Rhododendron Country, deur Harold Lambert, 19/3/194-203
Lord Dunmore and the West: A re-assessment, deur Richard O. Curry, 19/4/231-242
Generaal Adam Stephen, stigter van Martinsburg, Wes-Virginia, deur Mary Vernon Mish, 22/2/63-75
Militêre bydraes van Wes-Virginia in die Amerikaanse rewolusie, deur Robert L. Morris, 23/2/86-99
Die Franse en Indiese oorlog in Wes-Virginia, deur Otis Rice, 24/2/134-46
The Arnold-Gates Controversy, deur John F. Luzader, 27/2/75-84
Fort Henry in die Amerikaanse Revolusie, deur Glenn F. Massay, 24/3/248-257
Lord Dunmore-Tool of Land Jobbers of realistiese kampioen van koloniale 'regte': 'n ondersoek, deur Richard O. Curry, 24/3/289-295
The Stress of War on the Civilian Population of Virginia, 1739-1760, deur Chester Raymond Young, 27/4/251-277
George Clendinen and the Great Kanawha Valley Frontier: A Case Study of the Frontier Development of Virginia, deur John Edmund Stealey III, 27/4/278-95
Kaptein Samuel Brady (1756-1795), Chief of the Rangers and His Kin, deur eerwaarde Ralph Emmett Fall, 29/3/203-223
Peter Bryan Bruin van Bath: Soldaat, regter en grensman, deur William S. Coker, 30/4/579-585
A Frontier Store in Western Virginia, deur Clifford M. Lewis, S. J., 32/4/238-244
The Heritage of the Frontier, deur Thomas D. Clark, 34/1/1-17
The Battle of Point Pleasant: First Battle of the American Revolution, deur Kenneth R. MacDonald, Jr., 36/1/40-49
The Other War in 1774: Dunmore's War, deur Robert L. Kerby, 36/1/1- 16
Frontier Fort in the South Branch Valley, deur Charles Morrison, 36/2/131-39
Oupa van die eerste goewerneur van Wes-Virginië het tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog gedien as adjunk-betaalmeester-generaal van die kontinentale weermag (geselekteerde twee-eeuse dokumente), deur Isaiah A. Woodward, 36/3/229-236
Gebeure voor en gedurende die dag het generaal George Washington bedank as opperbevelhebber van die kontinentale leër - 1783, deur Isaiah A. Woodward, 38/2/157-161
Revolutionary War Court of Claims, Monongalia County, deur Earl L. Core, 37/3/221-238
Lee, Gates, Stephen en Morgan: Revolutionary War Generals of the Lower Shenandoah Valley, deur Paul David Nelson, 37/3/185-200
Enkele probleme van die konsep in Revolutionary Virginia, deur E. Kidd Lockard, 37/3/201-210
Captain William Morgan's Berkeley County, Virginia, Militia Company, deur Joseph H. Harkey, 38/1/35-55
Gebeurtenisse voor en gedurende die dag bedank generaal George Washington as opperbevelhebber van die kontinentale leër - 1783, red. deur Isaiah A. Woodward, 38/2/157-61
The McDonald Who Washington Down Down, deur William Naylor McDonald III, 38/4/312-18
"Fort Gaddis" en die bou van 'n rewolusionêre oorlogsfort in Beech Bottom, Wes-Virginia, deur Ronald C. Carlisle, 39/4/324-40
Michael Cresap and the Cresap Rifles, deur Robert McGinn en Larry Vaden, 39/4/341-47
Dunmore's War, deur Irene B. Brand, 40/1/28-46
A Lost Diary of the Western Virginia Frontier, red. deur Dennis O'Brien, 40/1/55-68
Helping to hold the Fort: Elizabeth Zane at Wheeling, 1782, A Case Study in Renown, deur Curtis Carroll Davis, 44/3/212-225
John J. Cornwell, goewerneur van Wes-Virginia, 1917-1921, deur Lucy Lee Fisher, 24/3/258-88 24/4/370-89
Hulett Carlson Smith, goewerneur van Wes-Virginia, deur Con Hardman, 26/3/151-52
Goewerneur William E. Glasscock en Theodore Roosevelt se 1912 Bull Moose Candidacy, deur Paul Douglas Casdorph, 28/1/8-15
A Political Biography of Henry Hatfield, deur Carolyn Karr, 28/1/35-63 en 28/2/137-70
Arch Alfred Moore, Jr., 28ste goewerneur van West-Virginia, 30/3/523-24
Arthur Ingraham Boreman: 'n Biografie, deur Isaiah Alfonso Woodward, 31/4/206-69 en 32/1/10-48
Arthur Ingraham Boreman: 'n Biografie, deur Isaiah Alfonso Woodward, 32/1/10-48
Arthur I.Boreman in Fear of the Future of the New State, red. deur Isaiah A. Woodward, 34/4/382-388
Goewerneur Albert B. White en die begin van progressiewe hervorming, 1901-05, deur Nicholas C. Burckel, 40/1/1-12
Goewerneur Marland se politieke selfmoord: die skeidingsbelasting, 40/1/13-27
William E. Glasscock en die verkiesing in West Virginia van 1910, deur Gary J. Tucker, 40/3/254-67
Bekendmaking van progressivisme: William M. O. Dawson, deur Nicholas C. Burckel, 42/3-4/222-48
Onlangse toevoegings tot die Arthur I. Boreman Papers in die West Virginia and Regional History Collection, deur Anne Wallace Effland, 44/1/54-61
A Hatfield-McCoy Feudist pleit om genade in 1889, deur James C. Klotter, 43/4/322-328
"The Horrible Butcheries of West Virginia": Dan Cunningham on the Hatfield-McCoy Feud, deur Ludwell H. Johnson, III, 46/*/25-44
Briewe uit die Springs of Virginia, deur William D. Hoyt, Jr., 3/4/267-274
Two Famous Springs of Eastern West Virginia, deur Thomas Marshall Hunter, 6/2/193-204
Jesse Bennet, baanbreker dokter en chirurg, deur Dorothy Poling, 12/2/87-128
The History of Salt Sulphur Springs, deur James Reginald Kidd, 15/3/187-257
The History of Sweet Springs, Monroe County, West Virginia, deur Barbara Ruth Kidd, deel I 21/4/233-268 deel II 22/1/19-26
Na Kuba deur Packet en Schooner, 1856-1857: 'n Panhandle-jeug se soeke na gesondheid meer as 'n eeu gelede, deur Stanton C. Crawford, 26/1/1-12
'N Ervaring van 'n West Virginia County met die griepepidemie van 1918, deur William T. Doherty, 38/2/136-140
The Healing Science in the Mountain State: Some Notable Medical Personalities of West Virginia, deur Robert L. Murphy en Kenneth R. Nodyne, 42/3-4/285-306
The Celebrated White Sulphur Springs of Greenbrier: Nineteenth Century Travel Accounts, deur Robert S. Conte, 42/3-4/191-221
The West Virginia Historic Commission's Program, deur Charles P. Harper, 25/2/138-48
West Virginia Historic Commission se 1964 Highway Marker Program, deur Charles P. Harper, 26/2/121-31
Boom and Driving Days on Coal River and in the Adirondacks, deur Harry F. Jackson, 21/1/13-21
The Story of Iron Mining in West Virginia, deur Kyle McCormick, 21/1/35-39
The Hall Rifle Works, deur Philip R. Smith Jr., 23/3/219-223
Loodproduksie in Virginia gedurende die sewentiende en agtiende eeu, deur Arthur Hecht, 25/3/173-83
Houtbewerkings in die sleep- en Guyandot-valleie in die 1890's, deur Edwin A. Cubby, 26/2/110-20
The Manufacture of Salt - Kanawha's First Commercial Enterprise, deur Elizabeth J. Goodall, 26/4/234-50
Coming of the Chemical Industry to Middle Appalachia, deur Charles Carpenter, 30/3/535-47
Die gebruik en omvang van slawe-arbeid in die ysterbedryf in Virginia: The Ante-Bellum Era, deur Ronald L. Lewis, 38/2/141-56
William Nelson Page: Traditionalist Entrepreneur of the Virginias, deur Louis L. Athey, 45/*/41
Friend's Orebank en Keep Triste Furnace, deur William D. Theriault, 48/*/43-60
Wilson Progressives vs. DuPont: Controversy in Building the Nitro Plant, deur R. Eugene Harper, 48/*/93-108
Early Gunmakers of Hampshire County, deur William H. Ansel Jr., 45/*/125-44
Voorsiening vir die algemene verdediging: Die vroegste wapensmede van West Virginia, deur James B. Whisker, 45/*/145-58
Die transformasie van die platteland van die Appalachen: spoorweë, ontbossing en sosiale verandering in Wes-Virginia, 1880-1920: A Round Table, deur Paul Salstrom, Ronald L. Lewis, Altina Waller, John Alexander Williams en Chris Bolgiano, 58/*/44-61
Werk, kultuur en politiek in die industrialisering van West Virginia: The Glassworkers of Clarksburg and Moundsville, deur Ken Fones-Wolf, 58/*/1-23
Verslag oor die Meadow River Lumber Company of Rainelle, W. Va., Deur Andrew H. Larson, 2 Mei 1916, 59/*/45-84
John Brown se brief, deur Boyd B. Stutler, 9/1/1-25
John Brown's Fort, deur Clarence S. Gee, 19/2/93-100
John Brown: They had a Concern, deur Jeannette Mather Lord, 20/3/163-183
Die John Brown/Boyd B. Stutler-versamelingsdatabasis, 59/*/37-43
Die National Guard of West Virginia gedurende die stakingsperiode, 1912-1913, deur Kyle McCormick, 22/1/34-35
Billy Mitchell, die lugdiens en die Mingo-oorlog, deur Maurer Maurer en Calvin F. Senning, 30/1/339-50
The Socialist and Labor Star: Strike and Suppression in West Virginia, 1912-13, deur David A. Corbin, 34/2/168-186
Berkeley's Non-Revolution: Law and Order and the Great Railway Strike van 1877, deur William T. Doherty Jr., 35/4/271-89
Unionization Struggles on Paint Creek, 1912-13, deur Stuart Seely Sprague, 38/3/185-213
Sosialistiese invloed in die West Virginia State Federation of Labor: The John Nugent Case, deur Fred A. Barkey, 38/4/275-90
"Grim Visaged Men" en die West Virginia National Guard in die 1912-13 Paint and Cabin Creek Strike, deur Kenneth R. Bailey, 41/2/111-25
Krygswet in Wes-Virginia en majoor Davis as "keiser van Tug River", deur Merle T. Cole, 43/2/118-44
The Coal Strikes van 1943, deur Cathy Kunzinger Urwin, 45/*/91-108
Work, Culture and Politics in Industrializing West Virginia: The Glassworkers of Clarksburg and Moundsville, 1891-1919, deur Ken Fones-Wolf, 58/*/1-23
'N Republikein vir arbeid: T. C. Townsend en die West Virginia Labour Movement, 1921-1932, deur C. Belmont Keeney, 60/*/1-22
'N Historiese Iroquois-terrein naby Romney, Wes-Virginia, deur Carl P. Manson en Howard MacCord, 2/4/290-293
Bykomende aantekeninge oor die plaas Herriott, deur Carl P. Manson en Howard MacCord,. 5/3/201-211
The Susquehannock Indians in West Virginia, 1630-77, deur Howard A. MacCord, 13/4/239-253
Die vroegste gedrukte weergawe van David Morgan en die twee Indiërs, deur Jack B. Moore, 23/2/100-105
A Captive of the Shawnees, 1779-1784, deur John H. Moore, 23/4/287-296
Bishop Madison's Speculations on the Mounds, deur Harry F. Jackson, 24/4/363-369
Nuuskierige oudheid? The Grave Creek Controversy Revisited, deur Terry A. Barnhart, 46/*/103-24
Die Burgeroorlog en die begin van die oliebedryf in Wes-Virginia, deur Gerald Forbes, 8/4/382-391
The Early History of the Natural Gas Industry in West Virginia, deur James G. Jones, 10/2/79-92
Vroeë olie-ontwikkeling in Wes-Virginia, deur Bernard Gainer, 21/2/84-87
Konflik en fout in die geskiedenis van olie, deur Louis Reed, 25/1/21- 26
Dokumente: Eerste oliehuur suid van die Mason-Dixon-lyn, deur Louis Reed, 25/2/149-154
'N Voorgestelde program vir oorlogstyd vir graafskapshistoriese verenigings, deur Carrol H. Quenzel, 4/2/92-97
"Alive to the Work": West Virginia State Board of Embalmers, 1899-1933, deur Kenneth R. Bailey, 57/*/62-76
Jonathan M. Bennett: 'n Konfederale portret, deur Harvey M. Rice, 1/3/192-206
Charles James Faulkner in die burgeroorlog, deur Donald R. McVeigh, 12/2/129-142
Nathan Goff, Jr. and the Solid South, deur G. Wayne Smith, 17/1/5-21
West Virginia Congressional Adinion on the Tariff, 1865-1895, deur Gerald Wayne Smith, 23/1/15-41 23/2/106-38 23/3/224-39
West Virginia en die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1880, deur Paul Douglas Casdorph, 24/2/147-55
Die oorlog van 'suiwer republikanisme' teen federalisme, 1794-1801: biskop James Madison oor die Amerikaanse politieke toneel, deur Charles Crowe, 24/4/355-62
Afgevaardigdes Faulkner, Brown and Wise en die Virginia Constitutional Convention van 1850 en 1851, deur Isaiah A. Woodward, 25/2/130-37
The Lost Years - Gideon Draper Camden and the Confederacy, deur Glenn F. Massay, 25/3/190-194
Die presidensiële verkiesing van 1860 in Wes-Virginia, deur Robert Franklin Maddox, 25/3/211-27
Dokument: Die ongelykheid van verteenwoordiging in die Algemene Vergadering van Virginia: Memorial. . . Aangeneem tydens die volledige vergadering van die burgers van Kanawha, 25/4/283-98
Gideon Draper Camden: A Whig of Western Virginia, deur John Edmund Stealey III, 26/1/13-30
Die kongresverkiesings van 1799 in Virginia, deur Myron F. Wehtje, 29/4/251-73
West Virginia se eerste afvaardiging na die kongres, deur Sheldon Winston, 29/4/274-277
Die Liberale Republikeinse veldtog van 1872 in Wes-Virginia, deur Paul Douglas Casdorph, 29/4/292-302
New York se eerste senator uit West-Virginia: Hoe Stephen B. Elkins 'n nuwe politieke tuiste gevind het, deur John Alexander Williams, 31/2/73-87
The Politics of Scandal: 'n Herbeoordeling van John B. Floyd as minister van oorlog, 1857-1861, deur John M. Belohlavek, 31/3/145-60
Die finale konfrontasie van Henry G. Davis en William L. Wilson in die verkiesingsveldtog van 1894, deur John A. Williams, 32/1/1-9
'N Nota en dokumente oor die skietvoorval van Wayne County tydens die verkiesingsveldtog van 1894, deur John Alexander Williams, 33/2/152-56
West Virginia's Image: The 1960 Presidential Primary and the National Press, deur Jay Carlton Mullen, 32/4/215-223
The Southern Press en die presidensiële verkiesing van 1860, deur David Porter, 33/1/1-13
Verkiesings in die kongres in vroeë Wes-Virginia: 'n Mini-oorlog in Broadsides, 1809, deur Daniel P. Jordan, 33/1/61-78
The New Dominion and the Old: Ante-bellum and Statehood Politics as the Background of West "Virginia Bourbon Democracy", deur John Alexander Williams, 33/4/317-407
Of Banks and Politics: The Bank and the Election of 1840, deur Abby L. Gilbert, 34/1/18-45
Howard Sutherland se 1920 Bid for the Presidence, deur Paul Douglas Casdorph, 35/1/1-25
A Jeffersonian's Dissent: John W. Davis and the Campaign of 1936, deur Robert E. Jakoubek, 35/2/145-53
Peter G. Van Winkle se stem in die beskuldiging van president Andrew Johnson: 'n West Virginian as a Profile in Courage, deur Thomas W. Howard, 35/4/291-95
The Private Papers van West Virginia se "Boy Senator", Rush Dew Holt, deur Thomas H. Coode en Agnes M. Riggs, 35/4/296-318
William McKinley and the Railroad Workers: Insight into Political Strategy, deur John Waksmundski, 36/1/37-39
Godsdiens en politiek: Alfred E. Smith en die verkiesing van 1928 in Wes-Virginia, deur Richard H. Bradford, 36/3/213-21
Enkele politieke konsepte van Walter Reuther, deur Ronn Hy, 37/1/11-16
The Shift to Republicanism: William L. Wilson and the Election of 1894, deur Thomas R. Tull, 37/1/17-33
Die "Republikeinse eksperiment" en die verkiesing van 1796 in Virginia, deur Arthur Scherr, 37/2/89- 108
Politici en eiendom: Belasbare besittings van vroeë Wes-Virginia-kongreslede, 1801-1825, deur Daniel P. Jordan, 37/2/122-26
Washington se afskeidsrede en Amerikaanse handel, deur Joseph A. Fry, 37/4/281-90
Kongreslid John George Jackson en Republikeinse nasionalisme, 1813-1817, deur Stephen W. Brown, 38/2/93-125
Adlai E. Stevenson se veldtogbesoek aan Wes-Virginia, deur Leonard Schlup, 38/2/126-35
Die gubernatoriale verkiesing van 1952 in West Virginia, deur Paul F. Lutz, 39/2-3/210-35
The Politics of World War II Science: Senator Harley M. Kilgore and the Legislative Origins of the National Science Foundation, deur Robert F. Maddox, 41/1/20-39
John Kee and the Point Four Compromise, deur William H. Hardin, 41/1/40-58
Ideologie en persepsie: Demokratiese en Republikeinse houdings oor burgeroorlogspolitiek en die staatsbeweging in Wes-Virginia, deur Richard O. Curry, 44/2/135-55
John T. McGraw: 'n Studie in demokratiese politiek in die tydperk van die onderneming, deur William P. Turner, 45/*/1-40
Political Chrysalis: The United Mine Workers Union in die verkiesing van 1934, deur William E. Coffey, 45/*/79-90
Elizabeth Kee: West Virginia's First Woman in Congress, deur William H. Hardin, 45/*/109- 124
Opwindende stryd en dramatiese afwerking: The West Virginia Woman Suffrage Movement, deur Anne Wallace Effland, deel I, 1867-1916, 46/*/137-158 deel II, West Virginia se bekragtiging van die negentiende wysiging, 48/*/61-92
Middle Man for Peace: senator Stephen B. Elkins en die Spaans-Amerikaanse oorlog, deur M. A. Michael, 57/*/46-60
Fritz Merrick: Parkersburg Rebel with a Cause, deur Fred Barkey, 57/*/77-94
Senator Peter G. Van Winkle en die Andrew Johnson Impeachment Trial: A Comprehensive View, deur Philip Sturm, 58/*/24-43
Vroeë posdiens in Wes-Virginia, 1792-1800, deur Delf Norona, 2/1/36-51
Die posstelsel van die Suidelike Konfederasie, deur Cedric Okell Reynolds, 12/3/200-280
Postal History of the James River and Kanawha Turnpike, deur Alex L. ter Braake, 33/1/27-54
DRUK & ANDER MEDIA
The Press in the Making of West Virginia, deur John Lewis Kiplinger, 6/2/127-176
The Newspaper Press and the Civil War in West Virginia, deur Roy Watson Curry, 6/3/225-264
Hoe die Wheeling Intelligence Word 'n Republikeinse orrel, deur Donovan H. Bond, 11/3/160-184
Joernalistiek in Fayette County, Wes-Virginia, deur Shirley Donnelly, 15/2/153-161
West Virginia se redaksionele mening oor die toetrede van die Verenigde State tot die Eerste Wêreldoorlog, deur Eugene Francis Saunders, 16/1/5-38
Parkersburg: History of the City van die tyd van sy vestiging tot in die aangrypende vertelling uit die pen van die laat juffrou Kate Harris, uit die Parkersburg Dispatch-News van 16 Februarie 1913, deur Virginia Laughlin, 25/4/241-264
Republikeinse koerante in Antebellum Virginia, deur Richard G. Lowe, 28/4/282-284
Geskiedenis van die Preston County Journal, deur Patricia Ann Zinn, 32/4/245-266
Heropbou in Wes-Virginia, deur Milton Gerofsky, deel I 6/4/295-360 deel II 7/1/5-39
The Virginia Background for the History of the Civil War and Reconstruction Era in West Virginia: An Analytical Commentary, deur Richard Orr Curry, 20/4/215-246
The Freedman's Bureau in West Virginia, deur John Edmund Stealey, III, 39/2-3/99-142
Verslag van Freedmen's Bureau Operations in West Virginia: Agents in the Eastern Panhandle, deur John Edmund Stealey, III, 42/1-2/94-129
Virginia After Appomattox: The United States Army and the Formation of Presidential Reconstruction Policy, deur Penelope K. Majeske, 43/2/95-117
John Jeremiah Jacob: Patriot and Preacher, deur Lawrence Sherwood, 17/2/117-137
'N Agtergrond en geskiedenis van die W. H. H. Cook Memorial Baptist Church of Pineville, deur Elizabeth B. Kuhn, 18/4/267-284
'N Kort geskiedenis van die Huntersville Presbyterian Church, deur Julia Ann Lockridge, 20/4/154-158
Biskop Francis Asbury in Wes-Virginia, deur Lawrence Sherwood, 21/2/76-83
Dr William L. Stidger, deur ds J. A. Earl, 27/2/136-43
'N Kort biografie van eerwaarde John West Reger, D.D., deur Warren Lee Witschey, 30/3/548-58
'N Rasionele stem wat in 'n emosionele wildernis huil, deur John L. Morrison, 34/2/125-40
The Centrality of the Bible in Alexander Campbell's Thought and Life, deur John L. Morrison, 35/3/185-204
Campbell's Post-Protestantism and Civil War Religion, deur Mont Whitson, 37/2/109-21
West Virginia and Mormonism's Rarest Book, deur Lisle G. Brown, 39/2-3/195-99
'N Tweesennige blik op Francis Asbury in Wes-Virginia, deur William E. Phipps, 48/*/123-30
Jehovah se Getuies en die Castor Oil Patriots: 'n bydrae van West Virginia tot godsdiensvryheid, deur Chuck Smith, 57/*/95-110
The Mind of a Copperhead: Briewe van John J. Davis oor die Session Crisis en Statehood Politics in Western Virginia, 1860-1862, deur Gerald P. Ham, 24/2/93-109
West-Virginia: Ontleding van die referendum oor die Session-ordnance, 23 Mei 1861, deur Joseph F. Rishel, 32/1/49-54
R. M. T. Hunter and the Secession Crisis, 1860-1861: A Southern Plan for Reconstruction, deur Jeffrey J. Crow, 34/3/273-90
Mikrokosmos en "Magic Mountain": interpretasies van die Virginia Springs, deur Louise McNeill Pease, 31/4/201-5
Shannondale Springs, deur William D. Theriault, 57/*/1-26
Grondwetlike kwessies aan die orde gestel deur West Virginia se toelating tot die Unie, deur Victor Langford, 2/1/12-35
The Formation of West Virginia: Debates and Proceedings, deur C. H. Ambler, 2/3/171-178
The Makers of West Virginia, deur C. H. Ambler, 2/4/267-278 herdruk 47/*/13-22
Adres van die afgevaardigdes wat die konstitusionele konvensie van die nuwe staat aan hul kiesers opstel, deur C. H. Ambler, 3/2/156-170
'N Studie van die retoriese gebeure in die West Virginia Statehood-beweging, deur Joseph Howard Riggs, 17/3/191-251
Slawerny as 'n faktor in die vorming van Wes-Virginia, deur George Ellis Moore, 18/1/5-89
Blair betree deur die venster van die Withuis, deur Boyd B. Stutler, 20/2/76-79
Menings van president Lincoln en sy kabinet oor staatskaping vir Wes-Virginia, 1862-1863, deur Isaiah Alfonso Woodward, 21/3/158-185
Doeleindes en vordering van die eeufeesviering van Wes-Virginia gedurende 1963, deur L. U. Leslie, 24/2/160-167
Die ongelykheid van verteenwoordiging in die algemene vergadering van Virginia: gedenkteken vir die wetgewer van die Statebond van Virginia, aangeneem tydens die volledige vergadering van die burgers van Kanawha, 25/4/283-298
The West Virginia Incident-An Appraisal, deur George E. Moore, 26/2/80-85 herdruk 47/*/23-28
Hoe West Virginia 'n lid van die Federale Unie geword het, 'n herdruk, deur Virgil A. Lewis, 30/4/586-597
Arthur I. Boreman in Fear of the Future of the New State, red. deur Isaiah A. Woodward, 34/4/382-388
Philip Pendleton Kennedy: Skrywer van The Blackwater Chronicle, deur Cecil D. Eby Jr., 22/1/5-13
The Beech Mountain Railroad Company, deur Michael J. Dunn III, 23/2/79-85
The Blackwater Chronicle: An Essay in Appreciation of Philip P. Kennedy's Book, deur William S. Osborne, 23/4/287-96
The James River and Kanawha Canal, deur Harry E. Handley, 25/2/92-101
The West Virginia Northern Railroad, deur Michael J. Dunn III, 26/3/161-69
'N West Virginia Pepys, deur Charles Carpenter, 26/3/170-77
Stoompakkies op die Kanawha-rivier, deur Herschel W. Burford, 27/2/111-35
Stoombote op die Kanawha: The Towboats, deur Herschel W. Burford en William A. Barr, 30/2/472-505
Stoombootfluitjies op die steenkool, deur William H. Dean, 32/4/267-78
The Wheeling Suspension Bridge, deur Clifford M. Lewis, 33/3/203-33
Railroad Building and the Rise of the Port of Huntington, deur Edwin A. Cubby, 33/3/234-47
Charles Ward and the James Rumsey: Regional Innovation in Steam Technology on the Western Rivers, deur George P. Parkinson Jr. en Brooks F. McCabe Jr., 39/2-3/143-80
Die voltooiing van die Chesapeake- en Ohio-spoorweg na die Ohio-rivier, 1869-1873, deur Charles Bias, 40/4/393-403
Chessie's Growth: Success and Failure, 1966-1973, deur Charles V. Bias, 44/1/41-53
'N Koning van Frankryk in Appalachia, deur Dennis H. O'Brien, 41/3/245-56
Alexander Wilson se beskrywing van die Ohio-vallei in 1810, 41/3/257-64
Bou van die Weston and Gauley Bridge Turnpike, deur Emory L. en Janet Kemp, 41/4/299-332
James Rumsey en sy rol in die verbeteringsbeweging, deur Emory Kemp, 48/*/1-6
James Rumsey: Pionier-tegnoloog, deur Edwin T. Layton Jr., 48/*/7-32
James Rumsey and the Rise of Steamboating in the United States, deur Brooke Hindle, 48/*/33-42
S. M. Prince en Morgantown se Metal Truss Bridges, 1899-1920, deur Mary K. Williams, 48/*/109-22
My lewe: Emma Cornelia Alderson, 1938, deur Emma Frances Alderson, 7/2/109-140
Women Authors of West Virginia, deur Virginia Foulk, 25/3/206-210
Dood, smart en moederskap: die vrou wat moedersdag geïnspireer het, deur James P. Johnson, 39/2-3/187-194
The Old Mother and Her Army: Agitative Strategies of Mary Harris Jones, deur Pat Creech Scholten, 40/4/365-374
West Virginia Women at Work: A pictorial Sampler, deur Debra Harmon Parson, 49/*/125-138
Die Doughboys en Die Camp Lee Bayonet, deur Ross B. Johnston, 20/2/69-75
Die departement van spesiale adjunk-polisie, 1917-1919, deur Merle T. Cole, 44/4/321-33
"Ek sal vir u 'n paar reëls skryf": Eerste Wêreldoorlog Briewe van die Greenlee-familie, 59/*/85-143
Poland & Yuml In Defense of Freedom, deur Michael Kwapiszewski, 4/2/79-91
West Virginia's Part in World War II, deur C. E. Roth, 4/2/112-117
Roane County in die Tweede Wêreldoorlog, James G. Jones, 11/4/203-242
Calhoun County in die Tweede Wêreldoorlog, deur Eloise Gunn, 15/4/333-374
Berkeley County in die Tweede Wêreldoorlog, deur Patricia W. Alger, 16/3/161- 243
Logboek van die "Wee Vee": The US Battleship West Virginia, deur Myron J. Smith Jr., deel I, 38/4/291-303 deel II, 39/1/3-29
Organisatoriese ontwikkeling van die West Virginia State Guard, 1942-1947, deur Merle T. Cole, 46/*/73-88
Strummin 'on the Old Banjo: Hoe 'n Afrikaanse instrument 'n rassistiese uitvinding gekry het
Wat is die verskil tussen 'n banjo en 'n grassnyer? U kan 'n grassnyer instel. Wat is die verskil tussen 'n dooie skunk in die middel van 'n pad en 'n dooie banjo -speler in die middel van 'n pad? Daar is glymerke voor die skunk. As ons daarvan praat, hoeveel banjo -spelers is dit nodig om 'n possum te eet? Twee, een om dit te eet en die ander om motors te kyk. En laastens, beslis nie die minste nie, wat noem jy 100 banjo's aan die onderkant van die see? 'N Goeie begin.
Die banjo in die naoorlogse Amerika is hoofsaaklik beskou as 'n wit, plattelandse instrument. "
Daar is hele webwerwe wat toegewy is aan banjo -grappies, sodat ons die hele dag hieraan kan spandeer, maar laat ons nie. Hou eerder vas aan die beskrywings van onspelbare instrumente en moerse musikante wat roadkill eet. Alhoewel hulle vandag gemaklik kan lag, is hierdie grappe eintlik gewortel in die rassistiese neerslae wat eens op swart banjo-spelers in Amerika gemik was, soos ons geleer het toe ons onlangs met Laurent Dubois, wie se nuwe boek, gepraat het. The Banjo: America's African Instrument, is in die lente van 2016 deur Harvard University Press gepubliseer.
Dubois se boek kom op 'n vreemd bipolêre oomblik in die Westerse kultuurgeskiedenis. Aan die een kant was die banjo met vyf snare nog nooit so gewild nie. Winston Marshall van Mumford & Sons speel uitverkoopte konserte met 'n top-of-the-line Deering-banjo oor sy skouer, net soos Scott Avett van die Avett Brothers. Op Broadway, 'Bright Star', wat saam geskryf is deur die snaakste banjo-speler in die lewe, Steve Martin, het 'n lewendige, indien kort, hardloop geniet. En selfs die popgod Taylor Swift het die klank van die banjo (al is dit 'n ses-snaar-variant wat soos 'n kitaar gestem is) in haar multi-platinum repertoire geweef.
Bo: "The Banjo Player, " 1856, deur William Sidney Mount. Via Wikimedia. Bo: 'The Old Plantation', 1785-1790, beeld die lewe op 'n plantasie in Suid-Carolina uit. Uit die versameling van die Abby Aldrich Rockefeller Folk Art Museum, Colonial Williamsburg, Virginia. Met vergunning SlaveryImages.org, 'n projek van die Virginia Foundation for the Humanities.
Terselfdertyd was rassisme in die Verenigde State dekades lank nie meer so naak nie. Jong Afro -Amerikaanse mans word gereeld deur vredesbeamptes doodgeskiet, wat alles tot gevolg het, van die beweging #blacklivesmatter tot die weiering van 'n Afro -Amerikaanse quarterback in die NFL om tydens die volkslied op aandag te staan. Vir baie is die presidentsverkiesing in die Verenigde State self 'n referendum oor rassisme, veral omdat dit van toepassing is op watter godsdiensgroepe binne die landsgrense toegelaat moet word, en of gedeeltes van die grense uit die ruimte sigbaar moet wees na die bou van 'n massiewe muur.
Wat kan u vra, het rassisme te doen met die banjo, 'n instrument wat vir die meeste mense nie meer omstrede is as die banjo-swaar temalied vir "The Beverly Hillbillies" nie? Ras is eintlik sentraal in enige gesprek oor banjo's, of dit moet ten minste wees. Dit is wat maak Die Banjo so relevant in 2016. Die boek bevat 'n gedetailleerde uiteensetting van die instrument se Afrikaanse oorsprong voor die slawehandel, die evolusie van die Karibiese Eilande in die 16de tot die 18de eeu en die rassistiese uitvinding daarvan in die 19de-eeuse Amerika. Nadat u die boek van Dubois gelees het, sal hierdie outydse instrument moontlik nooit weer dieselfde vir u klink nie.
'Die wortels van die banjo,' begin Dubois toe ons onlangs oor die telefoon gepraat het, 'word nie in een spesifieke instrument van 'n spesifieke plek in Afrika aangetref nie. Die banjo is eerder pan-Afrikaans. " Byvoorbeeld, tot vandag toe speel die Hausa -mense van Wes -Afrika steeds 'n aantal instrumente wat beskou kan word as voorgangers van wat ons in die Weste as die banjo ken. Hieronder is die kuntingo, wat net een kameelhaarstring het, 'n bamboesnek en 'n resonator bedek met kalfsvel. Daar is ook die babbar garaya, met twee snare en 'n liggaam gemaak van 'n gehalveerde kalebas. 'N Nog meer direkte voorouer is die bedoel, wat nog steeds deur die Jola-mense van Gambië gespeel word en die eerste keer vir Westerlinge gedokumenteer is deur 'n 18de-eeuse Skotse ontdekkingsreisiger met die naam Mungo Park. Die bedoel 'n Kalebas is nie net bedek met 'n diervel nie, maar dit het ook 'n brug vir die drie snare van die instrument. En net soos op hedendaagse banjo's, word die korter top, of bas, met die duim gespeel.
Terwyl die bedoel word gewoonlik uitgesonder as die naaste Afrikaanse instrument aan die moderne Amerikaanse banjo, al die pan-Afrikaanse voorgangers van die instrument het een belangrike eienskap-'n diervel wat oor die bokant of kop van die resonator gespan is, nie anders as die koppe op tromme nie en tamboeryne. Die agterkant, sye en bokant van luitjies, viole en ander akkoordofone (die term vir snaarinstrumente wat wissel van akoestiese kitare tot zithers) is altyd gemaak van harde stowwe, gewoonlik hout of staal, maar die koppe van banjo's is gemaak van buigbare materiale . In Afrika was die materiaal tipies dierevel, dikwels bok of bok.
"Die enigste ding wat hierdie instrument oor ruimte en tyd verbind, is die trommelkop," sê Dubois. Deesdae is banjokoppe gemaak van 'n plastiek genaamd Mylar, 'n Mylar-baster met die naam FiberSkyn, of 'n hoë sterkte Kevlar, wat op die Deering Banjos-webwerf beskryf word as ''n oppervlaktekstuur soos 'n lemoenskil'. Die uitdrukking "'n oppervlakte tekstuur soos 'n pasgemaakte potjie" sou vermoedelik net so akkuraat gewees het, maar dit sou waarskynlik nie baie banjo -spelers snaaks gevind het nie.
Daar was ook niks snaaks aan die instrument se aankoms in die Nuwe Wêreld nie. Eintlik het die banjo self nooit Afrika verlaat nie, maar herinneringe aan banjo-agtige instrumente wel. Die herinneringe was helaas ongetwyfeld een van die min aangename gedagtes in die gedagtes van die mense wat vanaf die 16de eeu uit hul huise in Wes- en Sentraal -Afrika geruk is en in slawerny verkoop is. Van wat nou Senegal in die noorde tot Angola in die suide is, ongeag hul etniese affiliasie of taal, hierdie mense is in skepe verpak soos sardientjies vir die Atlantiese oorgang na Brasilië en talle Karibiese lande, insluitend wat nou Haïti en Jamaika is.
'N Bladsy van Hans Sloane 's 'N Reis na die eilande Madera Barbados, Nieves, S. Christophers en Jamaika, 1707. Hierdie beeld is geneem uit 'n afskrif van die boek in die John Carter Brown -biblioteek aan die Brown University. Met vergunning SlaveryImages.org, 'n projek van die Virginia Foundation for the Humanities.
Eens in die Nuwe Wêreld, was slawe wat die reis oorleef het - die sterftesyfer vir slawe wat saamgeboei was in die ruimtes van slaweskepe van 10 tot 25 persent per reis - gedwing om te groei, te oes en te maal, wat dan gestuur is terug oor die Atlantiese Oseaan as suiker, om die groeiende aptyt vir lekkers in Europa te bevredig. Slawe-vervaardigde tabak- en katoenplantasies in die suidooste van die Verenigde State het in die 17de en 18de eeu onderskeidelik die internasionale handelsmarkte eeue lank aangespoor voordat iemand die woord 'globalisering' bedink het.
Nie verrassend nie, het dit vir 'n plantasie -eienaar in Haïti min saak gemaak of sy slawe Hausa, Jola of wie ook al was. Op plantasies in die nuwe wêreld was 'n rug 'n rug en 'n paar hande 'n paar hande, gereedskap om indien nodig doodgemaak te word. Inderdaad, 'n middelpunt van hierdie sistematiese ontmensliking was om die unieke wortels van 'n individuele slaaf te ignoreer, en dit is eintlik hoe die een-grootte-pas-almal-konsep van generiese 'Afrikaanse' identifikasie die eerste keer in die Weste posgevat het. Mense het familiegeskiedenis en tuislande gehad - eiendom het dit nie.
Uiteindelik het al die herinneringe aan banjo-agtige instrumente in die gedagtes van al die Hausas, Jolas en almal saamgevoeg banzas, banjas, banjers, banjous, en bangiers, soos net 'n paar van die verskillende inkarnasies van banjo's in die nuwe wêreld genoem is. Op 'n stadium het 'banjo' die woord geword wat gebruik word om 'n instrument te beskryf wat deur mense gespeel word, genaamd 'Afrikaners', en elke term definieer sy doel tegelyk en ontneem die diepere, meer genuanseerde betekenis daarvan.
Replika deur Pete Ross van die banjo in die skildery genaamd "The Old Plantation " hierbo getoon. Via Pete Ross Custom Banjos.
In relatief kort volgorde is die kalebas-banjo-liggame, of resonators, wat so algemeen in Wes-Afrika voorkom, vervang deur kalebasagtige kalebas, wat in die Nuwe Wêreld in oorvloed toegeneem het.Net so, sonder om kameel- of olifanthare gereed te kry vir snare, het banjo -vervaardigers van die nuwe wêreld - wat honderde jare lank slawe beteken het - na perdehare of taai, draadagtige plante soos wingerdstokke. Met musikale grondstowwe wat net so algemeen in die Nuwe Wêreld was as in Wes -Afrika, het plantasies in die hele Amerikas spoedig gegons met die geluide van die ou land.
"Byna almal op plantasies in die nuwe wêreld sou die geluid van 'n instrument met 'n resonator onthou het," sê Dubois. 'Die res van die instrument was miskien anders, maar die basiese klank sou bekend gewees het.' Om te hoor hoe hierdie instrumente kon klink, het Dubois en 'n paar kollegas 'n webwerf genaamd Musical Passage geskep, met musiek wat hulle uitvoer op grond van transkripsies wat opgeneem is deur 'n Engelsman met die naam Hans Sloane, wat 18 maande lank besoek het aan die huidige Jamaika. gedurende 1687 en 1688.
Volgens die Dubois het hierdie ouditiewe eenvormigheid beide musikante en gehore goed gedien. 'As u 'n slaaf in Haïti was', sê hy, 'en u speel 'n instrument waarvan die musiek slegs vir een groep mense bekend was, maar vir 'n ander onbekend was, as 'n musikant, sou u basies daarop dui dat u slegs speel daardie eerste groep. " Die plantasie -dinamika, sê Dubois, "het 'n interessante vraag geskep - om musiek te speel wat grense oorskry, sodat dit 'n beroep op mense uit verskillende dele van Afrika het." Dit was in hierdie konteks dat instrumente soos die kuntingo, babbar garaya, en bedoel, het die geword banza, banjer, en uiteindelik die banjo.
'N Hedendaagse kalebas -banjo van Pete Ross, gebaseer op tradisionele ontwerpe wat deur die Mande -mense in Wes -Afrika gebruik is. Via Pete Ross Custom Banjos.
Net soos die banjo self, is daar Afrikaanse antecedente vir die slawe wat dit gespeel het. Onder hierdie musikale voorouers is die klas professionele musikante genaamd griots (uitgespreek "gree-ohs"), wat vandag nog in dele van Wes-Afrika vereer word. Alhoewel dit vir Dubois onduidelik is presies hoe ver terug die griots gaan, word daar eers in die Afrikaanse literatuur na hulle verwys in die Sundiata -epos van die 14de eeu in Mali. In daardie verhaal help 'n gierige met die naam Balla Fasseke die held van die epos, Sundiata Keita, om Mali se koning te word. Buiten die intrige, spesifiseer die epos dat griots die 'bewaarplekke van die kennis van die verlede' was, wat hulle deur musiek en sang voortgesit het.
'Die griots', skryf Dubois in Die Banjo, "Het nie net die spelers van hierdie instrumente geword nie, maar ook hul vervaardigers ... In die besonder 'n groep instrumente met 'n langwerpige houtliggaam bedek met 'n diervelresonator - en ook bekend as die xalam, ngoni, of huddu (onder andere name) - was in baie verskillende streke bekend. " Toe die griots dit speel, skryf Dubois: 'Hierdie instrumente is gevier en verstaan ​​as belangrike deelnemers aan die oordrag van geheue en geskiedenis', wat hulle 'kragtige simbole maak, die geskiedenis en afstamming saamvat, en hul klank verbind die lewendes met geslagte van hul voorouers . "
Gevolglik het die griots en hul erfgename, wat ook griots geword het, groot voorregte van Wes -Afrikaanse konings gekry, selfs toegelaat om, soos beskryf in die Sundiata -epos, 'grappe te maak oor al die stamme, en veral die koninklike stam van Keita. "
'Hulle is soortgelyk aan hofnarre,' sê Dubois, 'maar dit is 'n waardiger status as dit, want dit is ook die bewaarders van die geheue van die koninkryk. Dit is hulle wat die geslagsregisters van die koninklike familie sowel as die wortels van hul eie gesinne uit die geheue kan herhaal, honderde en honderde jare terug. "
'N Replika deur Pete Ross van die "Haiti Banza. " Die oorspronklike is sedert 1840 in die versameling van die Musee de la Musique, Parys. Via Pete Ross Custom Banjos.
Net so belangrik, as dit nie meer die geval is vir die verslaafde musikante wat hulle gevolg het nie, help griots hul samelewings om vorentoe te kyk. 'Hulle kan die toekoms inspireer', sê Dubois, 'in die sin dat hulle die verlede gebruik om 'n spesifieke koning of leër of groep te help om uit te vind wat hulle vandag moet doen. Ons het 'n hedendaagse ongemak na die Duke-universiteit laat kom, waar ek onderrig gee, 'voeg Dubois by,' en hy beklemtoon dat hulle hulself as vredemakers beskou, as mense wat kan onderhandel tussen verskillende sosiale groepe of selfs te midde van politieke konflikte, in kennis van die verlede kan mense help om die hede te hanteer. Op 'n manier kondenseer die rol wat die griots speel die rol wat musikante dikwels in samelewings speel, hoewel dit in die griot -geval baie meer geformaliseer is omdat dit oorerflik is.
Op die Karibiese plantasies van die 17de en 18de eeu was sulke perspektiewe van verlede tot toekoms deurslaggewend vir die sosiale struktuur van die slawe. "Omdat die ervaring van plantageslawe in die Karibiese Eilande en elders so ekstreem was", sê Dubois, "was dit nie verbasend dat dit musikante opgelewer het wat hierdie unieke rol gespeel het nie."
As die primêre instrument van plantasie -musikante, het die banjo 'n simbool geword van transformasie en oorgang - of dit nou die reis van Afrika na die nuwe wêreld is, of die oorgang van pyn en lyding in die hede na verligting en verlossing in die hiernamaals. Een van die geleenthede waar 'n banjo omtrent altyd gehoor sou word, was die begrafnis. In die Haïti aan die einde van die 18de en vroeë 19de eeu is veral gedink dat die geluide wat deur musikante gespeel word banjo's genesende kragte het. Byvoorbeeld, 'n banjo wat Dubois teëgekom het tydens sy voorbereiding vir sy boek, is 'n Haïtiaanse banjo met drie blare op sy wye nek, miskien 'n verwysing na 'n 18de-eeuse Haïtiaanse musikant met die naam Trois-Feuilles. Meer algemeen, skryf Dubois, was die sny moontlik bedoel om 'die rol van kruie -kennis binne die stelsel van fisiese en geestelike genesing wat Haïtiaanse Vodou is, te bevestig'.
'N Pete Rose-herskepping van die banjo wat in Hans Sloane 's getoon is 'N Reis na die eilande Madera Barbados, Nieves, S. Christophers en Jamaika vanaf 1707. Via Pete Ross Custom Banjos.
'Vir my is dit die kern van die boek,' sê Dubois. 'Ek het Haïti al jare bestudeer, maar dit is 'n aspek van die Haïtiaanse kultuur en geskiedenis wat nog nooit gedoen is nie. Dit het baie stappe geneem om uit te vind dat dit nie net 'n ewekansige simbool was nie, maar moontlik 'n verband met hierdie idee in Haïtiaanse Vodou oor blare, veral drie blare, wat 'n simbool is vir kruiekennis en genesing. Dit is 'n skakel terug na Afrika - soveel van die Haïtiaanse Vodou is 'n artikulasie van hoe jy selfs in ballingskap Afrika kan herbou en weer daaraan kan koppel. In baie van die seremoniële aspekte van Vodou, roep mens eintlik geeste op, wat 'n verbintenis met Afrika verteenwoordig. As hulle gebel word, sal hulle terugkeer om tyd saam met hul kinders of afstammelinge deur te bring, van die een vasteland na die ander vervoer via die geestelike gebied. Toegegee, Haïtiaans Vodou is byna beslis nie die eerste ding waaraan mense in Amerika vandag dink as hulle die woord 'banjo' hoor nie, maar sodra ek hierdie moontlike verband gevestig het, het dit net soveel sin gemaak dat musiek, wat byna universeel as genesing beskou word, , via die banjo, sou dit gebruik word om hierdie geestelike praktyk oor te dra. "
As die primêre instrument van plantasie -musikante, het die banjo 'n simbool geword van transformasie en oorgang. "
Uiteraard het hierdie soort dinge baie blanke slawehouers van Europese afkoms senuweeagtig gemaak, hoewel hulle nie altyd eensgesind was oor wat hulle moes doen oor die musiek wat deur hul menslike eiendom geproduseer word nie. Sommige het eenvoudig glad nie musiek op hul plantasies toegelaat nie, en die banjo is dikwels verbied, sodat dit nie gebruik word om gekodeerde rebelliedade te kommunikeer en opstande op plantasies aan te spoor nie, aktiwiteite wat vir slawehouers nog meer kommerwekkend was as iets so nebulous as sonic Vodou . Ander slawehouers het egter voordeel getrek uit die talent van hul slawe en musikante op hul plantasies gedwing om vir gaste by hul partytjies op te tree, en soms selfs musikante van kleur na hul wit huise uitgenooi by spesiale geleenthede. Vir hierdie slawehouers was ras en klas minder belangrik as goeie musiek - in elk geval vir 'n paar oomblikke.
Dit wil nie sê dat slawehouers wat die musikale vaardighede van hul slawe waardeer het, verligte voorlopers van Abraham Lincoln was nie. Trouens, die boek van Dubois bevat talle verwysings na koerantadvertensies wat geskryf is deur slawehouers wat op soek is na hul weghol -slawe. Benewens die gewone lys met onderskeidende kenmerke - ouderdom, lengte, gewig, littekens - beklemtoon hierdie slawehouers ook die vermoë van hul slawe om instrumente soos viooltjies en banjo's te speel. As gevolg hiervan het vlugtelinge die risiko loop om vasgevang te word deur musiek te speel, wat toevallig een van die min maniere was vir mense van kleur om geld uit die plantasie te verdien. Vir weghol slawe kan musiek 'n lokval wees.
Illustrasie van "A Carolina rysplanter " van "Harper 's New Monthly Magazine, " 1859. Beeld geneem uit 'n afskrif van die tydskrif in die Special Collections Department van die University of Virginia Library. Met vergunning SlaveryImages.org, 'n projek van die Virginia Foundation for the Humanities.
Sprekend genoeg was slawehouers so desperaat om hul menslike eiendom terug te eis, dat hulle selfs 'n taktiese belangstelling bymekaargemaak het in die stam etnisiteit van hul weghols. Soos Dubois dit beskryf in Die Banjoin die laat 18de en vroeë 19de eeu bevat advertensies van slawehouers in 'n Haïtiaanse koerant genaamd 'Les Affiches Americaines' die name van meer as 200 Afrikaanse etniese groepe, saam met die verwysings na lengte, gewig en littekens. Soos met die vermoë om 'n banjo te speel, was die etnisiteit van 'n slaaf dikwels die verskil tussen sy vryheid of gevangenskap. Ironies genoeg sou dit beter gewees het vir hierdie weglopers in die ontmenslike anonimiteit om generies "Afrikaans" te wees.
As slawehouers nie eensgesind was oor die teenwoordigheid van banjo's en musiek op hul plantasies nie, was vroeë etnograwe net so verward, hoewel hul perspektiewe in die algemeen ooreenstem met hul siening van slawerny, wat teen die 18de eeu uiteindelik in twyfel getrek is vorm van afskaffingsbewegings in Europa en slawe -opstande in die Karibiese Eilande. Apologieë vir slawerny het die geluide van banjo's en bene gesien - stokkies wat bymekaar geklap was om 'n ritme vir 'n lied te gee - as 'n bewys dat die slawe eintlik gelukkig was. As slawe werklik so ellendig en gegrief was oor hul lot in die lewe, het hierdie stukkende argument gegaan, waarom sing en dans hulle dan so baie? Maar abolitionistiese waarnemers merk op die enorme moeite wat nodig was om musiek te speel tot in die vroeë ure na 'n uitputtende dag in die veld, en sien musiek as 'n bewys van die waarde van slawe op daardie kosbare oomblikke toe hulle uiteindelik kon doen wat hulle wou. Vir baie was die hoor van die geluid van 'n banjo letterlik belangriker as om lekker te slaap.
Aan die begin van die 19de eeu het die geluid al hoe meer bekend geraak by die blanke inwoners van die suide van die Verenigde State, maar nie omdat die soet melodiee van laatnag-slawe-hootenannies oor dou-bedekte katoenlande en in hul nederige huise waai nie. In 1808, toe die Slave Trade Act van 1807 in werking getree het, kon slawe mense nie meer na die Verenigde State ingevoer word nie, soos byna 200 jaar lank die gewoonte was. Dit beteken dat die 1,2 miljoen slawe wat in die Verenigde State woon, wat net minder as 20 persent van die bevolking verteenwoordig, deur die land verplaas moet word om aan die eise van die ontluikende katoenryk te voldoen - aangespoor deur Eli Whitney se katoen -gin van 1793 - en die die uitbreiding van die land se grense - die aankoop van Louisiana van 1803 het die grootte van die jong land ongeveer verdubbel.
Illustrasie uit 'n eksemplaar uit 1852 van 'n kritiek op Oom Tom se kajuit deur Robert Criswell. Met vergunning SlaveryImages.org, 'n projek van die Virginia Foundation for the Humanities.
Oor die algemeen het die migrasie van slawe in die Verenigde State van oos na wes gegaan, en dit was nie 'n mooi gesig nie, soos herinner aan 'n Britse reisiger genaamd George Featherstonhaugh, wat geskryf het oor sy ontmoeting in Virginia met 'n 'kis' van 'n paar honderd geboeide manlike slawe, plus 'n aantal slawe en kinders, op pad om opgeveil te word aan die hoogste bieër in Natchez, Mississippi. Die mans, het Featherstonhaugh geskryf, was "omhels en aan mekaar vasgeketting", terwyl die slawehandelaars in hul "witwarm hoede" naby hulle staan ​​en "lag en sigare rook". In Die BanjoDubois haal Featherstonhaugh se onbedekte afsku aan: 'Swart mans in boeie, geskeur uit die lande waar hulle gebore is, uit die bande wat hulle gevorm het ... gedryf deur wit mans, met vryheid en gelykheid in hul mond, na 'n ver en ongesonde land, na vergaan in die suikermeulens van Louisiana! "
Natuurlik sou slawe gereeld probeer om hul bande te ontvlug in 'n poging om so 'n lot te vermy. Teenstrydig, miskien, het die slawehandelaars af en toe hierdie impuls bestry deur, soos Featherstonhaugh skryf, aan te stel: "Ander negers wat deur die slawehandelaars opgelei is om die res te dryf, deur wie hulle geamuseer is deur lewendige verhale, met die heerlike warm klimaat waarna hulle gaan, en van die lemoene en suiker wat verniet te koop is. " Hierdie swart storievertellers, "wat die mans aanspoor om vrolik te wees", soos Dubois dit stel, vergesel hulself dikwels op die banjo. Slawehandelaars het selfs swart banjospelers laat optree tydens slaveveilings, soveel as dat die tafel waarop 'n slaaf gestaan ​​het, sodat voornemende meesters die goed kon bekyk, soms die 'banjo-tafel' genoem is.
As sulke toevallige ontmoetings een van die manier was waarop blankes geleer het van swart kunstenaars wat die Afrikaanse banjo gespeel het, was 'n kaartjie na die teater die ander. Want in die vroeë 1800's het minstreelvertonings die land bestorm en 'n rooskleurige blik op die lewe op die suidelike plantasies aangebied, uitgevoer deur blankes met 'n swart gesig.
Wit kunstenaars wat voorgee dat hulle swart is vir wit gehore? Klaarblyklik was dit altyd so. Volgens Dubois leef ons in die 21ste eeu nog steeds met erfenisse uit die 19de -vertonings. Daar is die klein dingetjies, soos die woord "ham", wat nog steeds 'n akteur beskryf wat te veel optree, maar kom uit die gebruik om hamvet met verbrande kurk te meng om die swart make -up wat wit klinkers op hul gesigte aangebring het, te maak om hul ras te verdoesel. Veel verraderliker toon die klavier gekodifiseerde rassistiese stereotipes oor Afro -Amerikaners - van hul 'natuurlike' ritmesin (minder kompliment as 'n verduideliking van hoe onopgevoede musikante moontlik so goed kan wees) tot hul manier van praat (die mees aanstootlike voorbeelde van swart suidelike dialekte is geskryf, geoefen en vervolmaak deur wit klinkers).
Herskep deur Jim Hartel van 'n banjo gemaak deur Joel Walker Sweeney in 1845. Via Hartel Banjos.
Die banjo klim in 1839 op die klavierverhoog, toe 'n blanke Virginia -musikant met die naam Joel Walker Sweeney sy banjo in blackface in die Old Italian Opera House in New York speel, en musikale tussenposes bied tussen die plate -draaiers, operasangers en towenaars. Selfs in die hande van Sweeney word die banjo egter as 'n Afrikaanse instrument beskou. 'As blankes hulle as swart moet aantrek om die banjo te speel,' sê Dubois, 'word dit 'n herinnering dat die banjo regtig 'n swart instrument is.'
Volgens Dubois het Sweeney positiewe resensies ontvang van "The New York Herald Tribune" en was hy so vol vertroue in sy loopbaanvooruitsigte dat hy 'n aanbod van niemand anders as PT Barnum van die hand gewys het nie (sirkusse soos Barnum was in daardie dae hoofwerkgewers van blackface -kunstenaars) ).
Sweeney was gou "banjoising", soos 'n koerant dit stel, dwarsdeur New England, en teen 1841 het advertensies vir sy optredes die "wetenskaplike aanraking" van sy banjo-spel aangespreek, 'n nie-so-subtiele poging om wit gehore te verseker dat hierdie wit musikant het die "primitiewe" eienskappe van wat destyds algemeen as 'n Afrika -instrument beskou is, ten volle in beheer. Sweeney het aksie agter sy bemarkingshype geplaas deur 'n banjo te speel met 'n ekstra vyfde snaar, wat sy melodiese reeks verhoog het. Dit, skryf Dubois, het sommige opvolgende geleerdes en partydiges laat beweer dat Sweeney eintlik die banjo uitgevind het, wat hy beslis nie gedoen het nie - eintlik was hy waarskynlik nie eers die eerste Amerikaner wat een met 'n vyfde snaar gespeel het nie. Tog het die vyf-snaar-banjo gedurende die 19de eeu die standaardvorm van die instrument geword, in weinig vanweë Sweeney se gewildheid, en dit bly tot vandag toe die banjo-standaard.
Bladmusiek uit 1843 vir die Virginia Minstrels. Via Wikipedia.
Bewyse van die banjo se Afrikaanse wortels was oral gedurende die tydperk van die tydperk, alhoewel die geografiese verwysings dikwels van die Wes- en Sentraal -Afrikaanse tuislande van die slawe van Amerika afgedwaal het. Die Virginia Minstrels, wat in 1843 vir die eerste keer onder die naam opgetree het, bevat 'n stuk met die titel "Ethiopian Serenade" in hul repertoire, Ethiopië is in Oos -Afrika. Hul banjo-speler, William Whitlock, speel 'n vier-snaar "Congo" banjo, wat geografies gesproke ten minste 'n bietjie nader aan die punt was.
In daardie dae was die meeste banjo's wat deur die vroeë swartgesigminstreels gespeel is, ook afrikaans - of ten minste Karibies - in hul konstruksie. Hierdie handgemaakte, unieke instrumente bevat oor die algemeen kalebas- of kalbasresonators, waarvan 'n redelike aantal bedek was met houtkappervelle. Selfs J. W. Sweeney het 'n banjo in Afrika-styl gespeel. Maar om bosluise te vang, af te vel en dan hul bruingebrande velle aan die kante van kwesbare kalebas vas te spyker, was baie werk vir 'n kunstenaar wat op toer was, en iets wat die meeste aspirant -stedelike banjo -spelers onvoorbereid was om te doen.
In 1837 kom die trommel tot hul redding. Dit is toe dat 'n metaalstangkopstang gepatenteer is. Hierdie eenvoudige toestel het trommelkoppe beter vasgehou as spykers of steke. 'N Paar jaar later, in 1840, het 'n winkel in Baltimore musiekinstrumente in besit van William. E. Boucher, Jr.het hierdie toestel begin gebruik om die koppe van die banjo's wat dit begin produseer het, vas te hou om aan die groeiende vraag na banjo te voldoen. "Benewens die nuwe metode om die vel vas te maak," skryf Dubois Die Banjo, "Die nekke is elegant gesny met kenmerkende penkoppe, gewoonlik in 'n 'S' vorm." Bouwers vervaardig binnekort banjo's in groepe eerder as een vir een, en sny verskeie stukke peer, esdoorn, mahonie of palissander vir die nekke en patenteer dele wat ontwerp is om die instrument duursamer te maak en sy toon te verbeter.
Herskep deur Jim Hartel van 'n Boucher-banjo uit ongeveer 1850. Via Hartel Banjos.
Behalwe die fisiese herontdekking van die banjo, het die instrument ook 'n nuwe laag kulturele verf gekry. Die nuwe kleur sal wit wees.
Die transformasie van die banjo van 'n swart Afrikaanse instrument na 'n wit Amerikaanse een het plaasgevind vanaf die 1840's tot die 1880's, die dekades toe die banjo se gewildheid ontplof en posgevat het. Die motivering was gelyke rassisme en die jaagtog na die almagtige geld, soos vervaardigers soos die Dobson Brothers en Samuel Swain Stewart, saam met banjo -verwerkers soos Joel Chandler Harris (skrywer van die Oom Remus stories) en Frank Converse, het twee basiese argumente aangevoer. Eerstens was die kalebas- en kalbasinstrumente wat op plantasies en stadiums gespeel word primitiewe voorwerpe, waarskynlik selfs nie banjo's nie, in die beste geval slegs prototipes vir die meer tegnologies gevorderde instrumente wat deur Amerikaanse vervaardigers gemaak is. Tweedens, slawe was te dom om hierdie instrumente te speel met enigiets wat virtuositeit nader, sodat hul bydrae tot die instrument se geskiedenis net so geïgnoreer word.
Een ander motivering vir hierdie kulturele misleiding was die drang om Amerika se plek op die wêreldverhoog te definieer. '' 'N Sleutel-ironie' ', sê Dubois oor die banjo se 19de-eeuse revisionistiese geskiedenis,' is dat 'n werklike Amerikaanse instrument nodig was om Victoriaanse Amerika te onderskei van Europa. Maar die enigste plek waar u 'n Amerikaanse instrument kon kry, was natuurlik uit die swart kultuur. Dit is fassinerend hoe hulle navigeer, want niemand kon ooit werklik aan die waarheid ontkom nie. Stewart, Dobson en die res van hulle het egter daarin geslaag dat dit vandag nog vir baie mense 'n verrassing is om te verneem dat die banjo oorspronklik 'n swart of Afro -Amerikaanse instrument was.
Bladmusiek vir die Ethiopiese Serenaders uit 1847. Via Old Hat Records.
Die leuens wat oor die banjo gepleeg word, was uiteenlopend, maar hulle het almal die stelling versterk dat die instrument se verband met slawe mense swak was. In sy geskiedenis van die instrument het die banjo -vervaardiger George Dobson erken dat die banjo afrikaanse antesedente het, maar hy het ook verbeel dat "negerslawe wat hul minnaresse op die kitaar sien sien en hoor, deur die emulerende en nabootsende gees van die ras aangegryp word. en het 'n eie kitaar gemaak van 'n hol kalebas, met 'n kopvel oor 'n kop gespan. " Stewart, nadat hy eers beweer het dat die banjo 'nie van 'n neger -oorsprong' was nie, het 'n paar jaar later berou gegee en ietwat verskonend verduidelik dat 'die waarheid dikwels in die lae kanale in die wêreld gekom het'.
"U kan eintlik die geskiedenis van hoe die idee van die banjo ontwikkel het, dophou," sê Dubois oor die afwas van die instrument. 'Hierdie idees was nie net' in die lug 'nie.' N Booster van die negentiende eeu, soos Stewart, het hard gewerk om die banjo nie afrikaans te maak nie, en dit uit die geskiedenis te verwyder. Daarmee leef ons nog steeds. "
Harris en Converse was selfs meer voluit in hul rassisme. Met verwysing na die gebruik van die banjo in swart -gesigse vertonings, stel Harris voor dat 'die hele idee van die oorsprong daarvan op die plantasies 'n teater fantasie was', soos Dubois dit stel. Die Banjo. Converse, wat sy bestaan ​​uit die uitgee van handleidings vir wit gehore gemaak het om hulle te leer hoe om die banjo te speel, het sy lesers gevlei deur hulle te verseker dat "daar was geen spelers onder die slawe wat sy sluimerende kragte kon opwek nie", en het daarop aangedring dat slegs "blanke bewonderaars in die Noorde "kan die instrument se" inherente skoonheid "wakker maak. Let nie daarop dat die tegnieke in sy boek net so van gesteelde mense as die banjo self gesteel is nie. Die lot van die banjo, het Converse geskryf, hoef nie 'n begeleiding te wees vir die liefdesliedjie wat vertel het van die katoenlande, rietremme, 'possumjagte, soet tabakposies, of' Gwine to Alabama wid banjo on my knee ', ens. "
Bladmusiek uit 1848 vir die Christy Minstrels, insluitend "Oh! Susanna " deur Stephen Foster. Met vergunning van die Lester S. Levy -versameling bladmusiek, The Sheridan Libraries, die Johns Hopkins Universiteit.
Die laaste reël is natuurlik 'n verwysing na die groot Amerikaanse liedjieskrywer Stephen Foster se "Oh! Susanna, wat hy in 1847 geskryf het, is gewild onder die Christy Minstrels en het een van die bekendste werke van Amerikaanse musiek geword. "Die swart verteller van die lied sing in dialek," skryf Dubois, "vertel van sy soektog na sy liefde Susanna, wat hy hoop om in New Orleans te vind." Maar, soos Dubois opgemerk het, die mees waarskynlike manier waarop 'n swart man in die 1840's van Alabama na New Orleans in die 1840's kon gereis het, was as 'n slaaf en het waarskynlik aan ander mense gelei om 'in die suikermeulens van Louisiana te sterf', soos Die Britse reisiger George Featherstonhaugh het dit beskryf.
Trouens, skryf Dubois, Foster het waarskynlik die idee gekry vir 'Oh! Susanna "uit 'n slawe -ballade met soortgelyke lirieke, wat gepubliseer is in 'n afskaffingsjoernaal van 1835. Dus skryf Dubois:" Foster het moontlik 'n liedjie duidelik gesing vanuit die perspektief van 'n slaaf wat na Louisiana gedwing is, omskep in 'n komiese verhaal van lovelorn dwaal. " Foster se hersienings het gemaak: "Oh! Susanna ''n treffer op die klavierverhoog, waar dit gereeld opgevoer word, wat dit een van die beroemdste voorbeelde maak van hoe die verband tussen banjo's en verslaafde mense versag word, indien nie heeltemal verontagsaam nie.
Teen die laat 1880's, met die wettige slawerny wat heeltemal vervang is deur rassistiese Jim Crow -wette, het die Amerikaners die banjo egter stadigaan as hul eie herwin. Een van hul eerste stappe was om swart gesig op hul donker gelaatskleure aan te bring en te maak asof hulle wit mans is wat hulself as swart mans voorstel in die steeds gewilde minstreelprogramme. Volgens Dubois was hierdie 'swart minstreel', soos dit bekend is, die eerste geleentheid vir almal behalwe 'n handjievol Afro -Amerikaners om as professionele kunstenaars op die verhoog te kom. 'Hierdie tradisie', skryf hy, 'het 'n grondslag geskep vir die uitvoeringspraktyke van die twintigste en selfs een-en-twintigste eeue.'
"The Banjo Lesson, " circa 1893, deur Mary Cassatt. Via die National Gallery of Art. Geskenk van mev Jane C. Carey as 'n toevoeging tot die Addie Burr Clark Memorial Collection.
Gelukkig was swart minstrelsy nie die enigste banjo -tradisie vir Afro -Amerikaners om na terug te kyk nie. Teen die begin van die eeu speel honderde Afro -Amerikaanse musikante soos Horace Weston en Ike Simonds ook banjo's as hulself, sonder om oorbodige en vernederende grimering te hoef te gebruik. Ander het in sirkusse of in geheel swart musikale groepe en ensembles opgetree, insluitend saam met die Fisk Jubilee Singers, almal oud-slawe, wat godsdienstige nommers en liedjies oor hul gesinne en vriende op die plantasie uitgevoer het-hierdie nummers het verwysings na hul voormalige uitgesluit meesters.
Aangemoedig deur hierdie herlewing in swart strykorkemusiek, toe die 20ste eeu aanbreek, het 'n aantal prominente Afro-Amerikaners-intellektuele dit hul missie gemaak om die aandag te vestig op die korrosiwiteit van die minstreelagtige nalatenskap. Hulle het geweet dat solank as wat karikature en stereotipes van Afro -Amerikaners op die verhoog voortbestaan ​​word, Afro -Amerikaners sou sukkel om vooruit te kom in die werklike lewe. Die belangrikste onder hierdie groep was W.E.B. Du Bois (geen verhouding met Laurent Dubois, as u wonder), die eerste Afro -Amerikaner wat 'n doktorsgraad aan Harvard verwerf het, onder andere mylpale.
Du Bois se musikale kampioen arriveer in 1910 in die vorm van James Reese Europe, wat musiek onder John Philip Sousa in Washington, DC gestudeer het voordat hy na New York verhuis het, waar hy die Clef Club gestig het. Aanvanklik was die doel van hierdie all-Afro-Amerikaanse organisasie om lone te verbeter en geleenthede vir Afro-Amerikaanse musikante te verbeter, maar die Clef Club word die beste onthou vir die orkes en orkes wat sy naam gedra het.
James Reese Europe and the Clef Club Band, 1914. Foto deur R.E. Mercer. Met dank aan Digital Collections, The New York Public Library.
As gevolg van die beskikbare poel Afrika-Amerikaanse talent, word die orkes van 125 lede in Europa oorheers deur banjo's, mandoliene en kitare, sowel as 10 regop klaviere. Teen 1912 het die Clef Club Orchestra so groot lof gekry dat dit uitgenooi is om Carnegie Hall te speel, waar die Europese musikante voor 'n gemengde ras verskyn het-albei geleenthede was destyds baie ongewoon. Die opvoering is so goed ontvang dat teen 1913, die 50ste herdenking van die Emancipation Proclamation, die orkes van Europa deur die ooste van die Verenigde State was en altyd vir 'n ras -gemengde gehoor gespeel het, behalwe in die voormalige hoofstad van die Konfederasie, Richmond, Virginia, waar sitplekke segregasie heers.
In 1919 word Europa in 'n geskil deur een van sy tromspelers doodgesteek, maar die Clef Club Orchestra het 'n klank opgestel wat die visioenêre orkesleier sou oorleef, naamlik 'n ritmesnit wat aangedryf is deur die ou banjo. Dit het weer die New Orleans Dixieland -jazz veroorsaak. Reeds in 1915 was die banjo so verweef met die ontluikende jazz -toneel in New Orleans dat die bladmusiek vir die pianis Jelly Roll Morton se "Jelly Roll Blues" 'n banjoist op die voorblad bevat. Teen 1918 speel 'n banjo -speler genaamd Johnny St. Cyr saam met Louis Armstrong op 'n rivierboot in New Orleans, en St. Cyr sou 'n wedstryd word in New Orleans -klubs en op vroeë New Orleans -jazzplate, waarvan Armstrong die gewildste was basuin.
In 1915 het die bladmusiek vir die pianis Jelly Roll Morton 's " The Jelly Roll Blues " 'n banjo -speler op die voorblad bevat.
Gedurende die 1920's sou geen bandleier wat hom respekteer, 'n banjo-speler in diens neem nie. Trouens, een van Duke Ellington se eerste bands, die Washingtonians, is gestig deur 'n banjo -speler met die naam Elmer Snowden. Toe Ellington oorneem, het hy Fred Guy aangestel as Snowden se plaasvervanger - Guy het tot die Tweede Wêreldoorlog met die Washingtoniane gespeel.
Uiteindelik sou die 1920's egter 'n slegte dekade vir die banjo wees, veral danksy die uitvinding van die mikrofoon in 1927. Baie Afro-Amerikaanse musikante het reeds wegbeweeg van die eenvormige harde en metaalagtige klank van die banjo ten gunste van die sagter en warmer klanke van die kitaar, wat dit beter geskik maak vir 'n stygende genre wat as die blues bekend staan. Deur mikrofone kon hierdie stiller komposisies deur die gehoor gehoor word. Toe, in die dertigerjare, het kitaarmakers soos C. F. Martin 'n aantal nuwe reëls groter, harder kitare bekendgestel, wat die instrument nog meer veelsydig gemaak het. Teen die Tweede Wêreldoorlog, skryf Dubois, het banjo -verkope gestort, terwyl 'n groot aantal Gibson, Fairbanks, Vega, Bacon & amp Day en Paramount banjos óf op afvalhope gegooi is om die oorlog te help, óf in die pandjieswinkels te laat verdwyn.
In die 1940's en 821750's het Pete Seeger se liefde vir die banjo gehelp om die moderne herlewing van volksmusiek te begin. Via Wikipedia.
Dit is waar 'n tiener Pete Seeger sy eerste banjo, 'n vier-snaar tenoor model, gekry het in 1932. 'n Paar jaar later het hy sy tweede banjo, 'n vyf-snaar Stewart, in 'n ander pandjieswinkel vir slegs vyf dollar gekoop. Teen 1948 het die Kaukasiese Yankee soveel banjo -liedjies uit soveel uithoeke van Amerika geleer, insluitend die toekomstige burgerregte -volkslied "We Shall Overcome", dat hy die definitiewe handleiding op die instrument kon skryf, Hoe om die banjo met 5 snare te speel. Seeger se wenpersoneel en van onskatbare waarde was 'n een-twee-slag, wat 'n volks-geïnspireerde banjo-herlewing ontketen het wat 'n nuwe generasie meestal wit musikante in die middel van die vyftigerjare omhels het.
Intussen, in 1945, het 'n banjo-speler van Noord-Carolina, genaamd Earl Scruggs, by 'n mandolienspeler met die naam Bill Monroe aangesluit in sy baie invloedryke band, die Blue Grass Boys, waaruit die blitsige, perkussiewe spelstyl sy naam kry. Binne 'n paar jaar het Scruggs en Monroe ' se kitaarspeler, Lester Flatt, hul eie bluegrass -band, die Foggy Mountain Boys, gestig. In Die Banjo, Vertel Dubois 'n verhaal wat deur Seeger se broer, Mike, vertel is oor hoe die broers en hul banjo-speelende vriende by Pete se huis sou vergader om te probeer uitvind hoe Scruggs dit gedoen het. Teen 1955 het Seeger genoeg intelligensie gehad oor Scruggs se styl met drie vingers om 'n kort hoofstuk by te voeg Hoe om die 5-snaar-banjo te speel oor die "Scruggs-styl-banjo."
'N Flatt and Scruggs -album uit 1960. Earl Scruggs het die banjo so vinnig gespeel, dit was selfs moeilik vir Pete Seeger om sy tegniek uit te vind.
Tallose bluegrass -orkeste het gevolg, waaronder die Clinch Mountain Boys, die Lonesome Pine Fiddlers en die Osborne Brothers, om maar net 'n paar te noem. Kort voor lank word die banjo in die naoorlogse Amerika hoofsaaklik beskou as 'n wit, plattelandse instrument, waarvan Dubois se helder, aggressiewe klank die teenwoordigheid van ''n agterlike, primitiewe en skrikwekkende wit suidelike kultuur' aandui. Hierdie dreigende kant van die banjo, wat ongetwyfeld nie was wat Pete Seeger in gedagte gehad het nie, word geïllustreer in die film "Deliverance" uit 1972, waarin die beroemde "Dueling Banjos" -duet verskyn tussen 'n heuwelboel en 'n sakeman, wat niks deel nie algemeen behalwe 'n liefde vir die taal van die banjo en die snelheid van sy note.
Die "Dueling Banjos " toneel uit die film uit 1972 "Deliverance. "
Maar as die banjo teen die middel van die 20ste eeu deur baie as 'n wit instrument beskou is, het dit steeds sy Afro-Amerikaanse virtuoos, selfs al sou die meeste van hulle sonder erkenning deur die lewe gaan. Die groot sanger, liedjieskrywer en instrumentalis Taj Mahal is beïnvloed deur ten minste twee sulke anonieme figure. 'Een van my vroegste ontmoetings met die banjo was toe ek 9 of 10 jaar oud was,' het Mahal vir my gesê toe ons nou die dag oor die telefoon praat. 'Ek en 'n ou man uit Wes -Virginia of Kentucky het na 'n veearts se plek gekyk. Nadat die veearts huis toe gegaan het, speel hy viool, mandolien en banjo.
'' N Ander ontmoeting was later, ek sê in die vroeë jare, 'gaan Mahal voort,' toe ek 'n lid was van die Elektras, die groep by wie ek aan die Universiteit van Massachusetts in Amherst was. Ons het eendag op die kampus gespeel, en nadat ons 'n blaaskans geneem het, het 'n Dixieland -orkes begin en hierdie banjo -speler begin 'Fly Me to the Moon' doen. 'So ek loop toe, en daar speel hierdie baie goed geklede, baie gesofistikeerde, Afro -Amerikaanse heer met 'n paar jonger ouens - hulle wou Dixieland leer en hy wys vir hulle baie verskillende deuntjies. Ek het uiteindelik tydens sy pouse met hom gepraat oor die banjo, hoe lief hy die instrument was en hoe sy pa en ooms en tantes en almal in sy gesin dit gespeel het. Ek moes gou weer terugkeer na wat ek doen, maar dit was wonderlik omdat hy so vriendelik en oop was. "
Mahal het ook baat by die volksherlewing wat Pete Seeger en ander begin het. 'Toe die hele beweging op die Newport Folk Festivals plaasgevind het,' sê Mahal oor die beroemde konserte van die 1960's in die nabygeleë Rhode Island, 'het ek die kans gekry om die instrument van naby te sien en te hoor.' En daar was natuurlik hulpbronne by UMass. 'Daar was baie mense op die kampus wat banjo gespeel het,' onthou Mahal. 'Ek het betrokke geraak by die folklore-samelewing, waar ons baie mense verskillende style van duim-, klouhamer-, dubbelduim- en drievinger-plukstyle gehoor het, allerhande dinge. Daar was dus genoeg inligting om my te laat belangstel en daarby te bly totdat ek uiteindelik mense ontmoet het wat weet hoe om die oorspronklike Wes -Afrikaanse instrumente te speel. "
Dubois se professionele belangstelling in die banjo het ook gekom deur dit te speel. 'Ek het die instrument meer as 'n dekade gelede begin speel,' sê hy. 'Ek het egter besef dat as ek die banjo regtig wou verstaan, ek die konteks daarvan moes verstaan. Dit sou nie wees wat dit is as dit nie met al hierdie verskillende geskiedenis in Afrika, die Karibiese Eilande en die Suide verbind is nie. Die geskiedenis van die instrument is een van die dinge wat dit eintlik so kragtig maak. Dit is nie net 'n soniese voorwerp nie, maar 'n kulturele simbool. Daar is waarskynlik geen instrument ter wêreld waar meer dinge op geprojekteer is nie. "
Buck Owens (links) en Roy Clark op die "Hee Haw " televisieprogram, omstreeks 1975.
Wat ons uiteindelik terugbring na die grappies. Teen die einde van die lees Die Banjo, u dink miskien dat u weet waar die grappe vandaan kom, en u sal reg wees as u vermoede is dat dit in rassisme gewortel is. Maar net soos dit te onnauwkeurig is om te sê dat die 'banjo' 'n 'Afrikaanse' instrument is, is dit ook te onnoukeurig om te sê dat alle banjo -grappies in dieselfde tipe rassisme gewortel is. Die vraag is watter geur?
Ek het dit aan Greg Adams, die Smithsonian se banjo -ou (nie sy eintlike titel nie, maar jy kry die idee), 'n ywerige banjo -speler en 'n onvermoeide advokaat vir die instrument. Nie verrassend nie, Adams het meer gehoor as sy deel van banjo -grappies.
'As iemand na my toe kom en sê:' Haai, ken jy goeie banjo -grappies? 'Ek wil graag sê:' Wel, wil jy teruggaan na die laat 18de eeu om na koloniale sangers te kyk wat hulle tot slawe maak? mense, of is u op soek na iets uit die blackface -tydperk waarin u moontlik 'n reisiger in Arkansas gehad het wat iemand van Afro -Amerikaanse afkoms afkraak? Of miskien hou u van iets meer onlangs, sê die laat 19de eeu, 'n liedjie waarin die rassisme te veel is.Of ons kan die "Hee Haw " -ding doen, waar die rassisme gebou is op stereotipes van wit platteland. '
'Met ander woorde,' gaan Adams voort, 'as ek kyk na wat aangaan met al hierdie grappies vanuit die 21ste eeu, is dit almal uitbreidings van dieselfde kontinuum, van kulture wat bots en bymekaar kom. Uiteindelik kom u genoeg van die grappies om die meer interessante vraag oor die banjo te vra: 'Wat beteken die geskiedenis daarvan eintlik?'
Andy Thorn van Leftover Salmon verteenwoordig die nuutste generasie musikante wat die banjo gaan haal.
Vir Taj Mahal is die antwoord op die vraag eenvoudig: musiek.
'In hierdie land,' sê Mahal, 'beweeg alles regtig vinnig, en as u nie van ver genoeg af 'n goeie perspektief kry nie, kan u nie die veranderinge sien nie. U kan selfs aanvaar dat iets weg is, klaar is, want dit het nie 'n gewilde uitdrukking dat dit op die mark gepromoveer word nie. Die 'Nashville Mafia' het 'n rukkie daarin geslaag om staalgitare, banjo's en mandoliene af te sluit, maar daar is nog baie bands - die Carolina Chocolate Drops, Leftover Salmon - wat nie bekommerd is oor wat die neiging is nie. Speel 'n bietjie musiek, dit is die punt. Dit hoef nie 'inheemse musiek', 'folk' of 'die blues' te wees nie, in 'n boks aan die kant gesit omdat dit nie kommersieel is nie. Kultuur is belangriker as om geld te verdien. "
("The Banjo: America's African Instrument " is beskikbaar by Amazon. As u iets via 'n skakel in hierdie artikel koop, kan Collectors Weekly 'n deel van die verkoop kry. Leer meer.)