Die meeste amfibieë is steeds beslis nie wat ’n mens as mooi diertjies sal beskryf nie. Trouens, baie mense gril vir hulle, want hul velle is kaal, haarloos, skubloos en slymerig. Een van die ander eienskappe van amfibieë is dat hul ribbetjies swak ontwikkel lyk en nooit ’n borsbeen bereik nie.
Wat hul bewegings aanbetref, is die padda by uitstek ’n ding wat spring. Wanneer die spiere in werking kom, werk die litte soos ’n stelsel van hefbome wat die padda op en vorentoe skiet. Daar is slegs sekere paddas wat werklik op hul vier pote kan loop.
Alle amfibieë kom uit eiers, wat in die reël in water tot larwes ontwikkel, wat dan in volwassenes verander. ’n Interessante variasie is waar die ontwikkeling in water “ontduik” word, soos by verskillende soorte paddas waar die “paddavissie” sommer in die eier self ontwikkel en die padda die eerste lewenslig as ’n miniatuur-volwassene aanskou. ’n Uitvoerige beskrywing van die gewone lewensiklus van die padda kan elders op die Mieliestronk-werf gelees word.
Die opvallendste deel van die gedaantewisseling van die amfibie (behalwe by die pootloses) is die vorming van sy vier pote wat sy liggaam op land moet stut. Maar daar is ook verskeie ander veranderings, soos dat die kieue deur ander asemhalingsorgane, naamlik longe, vervang word. Daar is egter ook die longloses, soos ’n menigte salamandersoorte (Plethodontidae), wat deur die vel en die weefsels aan hul bekke asemhaal.
By die skurwepadda, waarvan die vel skurf en met vratte bedek is, is die vratte ook eintlik kliere, wat ’n ietwat giftige vloeistof afskei wanneer die meneertjie skrik of seerkry. Die gifstof beskerm hom teen vyande. Daar word vertel dat byvoorbeeld ’n hond net een keer aan ’n skurwepadda sal byt en nooit weer nie.
Maar daar steek geen waarheid in die ou gelofie dat jy self vratte sal kry as jy aan ’n skurwepadda raak nie. Tog is dit verstandig om glad nie aan jou oë te raak, of aan ander plekke waar die vel sag is, voordat jy jou hande gewas het nadat jy ’n skurwepadda hanteer het nie.
’n Ander ou wolhaarstorie is dat daar ’n juweel in die skurwepadda se kop sit. Aikôna. Sowaar as padda manel dra, jy sal geen edelsteen in die arme diertjie se harspan vind as die gierigheid jou dwing om ’n paddaslagter te word nie!
Op hul beurt is die amfibieë op die spyskaarte van baie diere. Visse, voëls, soogdiere, reptiele—daar is talle wat selde ’n lekker paddatjie sal versmaai. Boonop is daar ook mense was soms amfibieë eet. Paddaboutjies is immers een van die bekende lekkernye van sowel die Franse as die Chinese kookkuns. Eet en word geëet… dis maar die beloop van die ou lewe!
Onder Suid-Afrika se skurwepaddas is die bruin of gewone skurwepadda (Bufo regularis) [REGS] seker die bekendste. Hy kom wyd verspreid in ons land voor, asook in tropiese Afrika en selfs tot in Egipte. ’n Groot wyfie kan ’n ongelooflike hoeveelheid eiers lê—een navorser het al 24 476 getel—maar dan is daar wel weer ’n menigte vrektes onder die paddavissies. Dit verklaar kennelik waarom ons vasteland nie deur die skurwe jafels oorstroom word nie!
WURMSALMANDERS, van die orde Gymnophiona of Apoda, is uitsonderlike amfibieë wat geen ledemate het nie. Gevolglik lyk die kleiner soorte soos wurms, terwyl die groteres, wat tot een en ’n halwe meter lank kan wees, soos slange lyk. Trouens, daar was ’n tyd toe gereken is dat hulle verwant is aan slange of selfs dat hulle ’n groep skublose slange is.