Alle musiekkunstenaars erken dalk die belangrikheid om 'n sterk bandnaam te kies, maar dit keer nie 'n beduidende aantal van hulle om in elk geval dom keuses te maak nie. Soms het so 'n misstap geen effek op die band se loopbaan nie, en ander keer is die lameness van die naam 'n perfekte pas vir die groep se musikale beperkings. Hier is 'n blik op sommige van die mees cringeworthy, kop-krap en reguit goofy band name van die 80's, aangebied in geen spesifieke volgorde.
Tradisioneel, rock bands wie se name begin met die woord "slegte" is geneig om 'n algemene taaiheid uit te oefen as dit nie ware bedreiging is nie (Badfinger, ondanks). Trouens, Bad Company, Bad Brains en Bad Religion kwalifiseer beslis as bravado en sterkte deur die krag van hul musiek. In die geval van hierdie arena rock supergroep, kon die voormalige lede van The Babys and Journey nie eers 'n naam kry wat 'n grammatikale skoolkind sou skrik nie, nie dat hul vorige groepname ook iemand laat skud het nie. Maar hierdie naam is 'n raaiselagtige, verwarrende keuse wat blykbaar uit 'n hoed uitgepluk is. Dit is selfs erger dat die band se oninspireerde musiek gehelp het om die doodsklaar vir die haremetaal en popmetaal-doolhof van die 80's te laat klink.
Ons kan nou ook die sogenaamde supergroepe uit die weg kry, en dit maak jou regtig wonder of 'n band se naam strafbare beroepe kan doen met soveel doeltreffendheid as die spook van 'kreatiewe verskille'. Om die voormalige Bad Company-hoofsanger Paul Rodgers saam met Led Zeppelin se legendariese kitaarspeler, Jimmy Page, te laat lyk, moes destyds 'n belowende idee gewees het. Die style van die twee klassieke rockgroepe het gelyk en komplementeer mekaar goed genoeg om sukses vir die combo te stel, maar ek dink die verskriklike, onnoembare naam is die skuldige hier. Musiek aanhangers is nie geneig om groot opgewondenheid in rekenmeesters of makelaars te vind nie, en ek kan geen ander konnotasie vind in die naam behalwe sulke stewige beroepe nie.
Die idee dat swaar metaal inherent kwaad of satanies was, het beslis sy hoogtepunt bereik gedurende die jare 80, met behulp van bande soos hierdie Duitse groep wat die vlag regtig trots op ware metaal in 'n dekade gevlieg het wat nie noodwendig daarvan geweet het nie. En terwyl dit waarskynlik as 'n goeie idee was om destyds die gothic en donker elemente van daardie musiekgenre te speel, het hierdie naam my altyd as rampspoedige dom. Dit help waarskynlik nie dat my pa tot vandag toe die woord "Halloween" uitspreek soos die band se moniker, sonder om ooit die woordspeling te kenne gee nie. Dit het my altyd laat lag dat hy elke jaar 'n Duitse metaalband noem, maar dit noem 'n nuwe dimensie aan die konsep van overkill.
Album Cover Image Courtesy van Columbia
Alhoewel hierdie pop-vriendelike wortel-rockgroep uit Philadelphia vyf jaar gelede gevorm het voordat die Hooters-restaurant-konsessie in 1983 gebore is, het die groep nie die kaarte getref en tot 1985 bekend geword nie. Daarom moes die groep altyd 'n opdraande stryd teen die eis beveg. 'n paar van die kollig, soos sy erns, goed gemaakte rots kon eenvoudig nie meeding met die vlesige wonders waarvoor die restaurantketting nogal bekend is nie. Dit is nie die enigste rede waarom die Hooters nie die gewildheid deur die dekade behou het nie, maar die raaiselagtige bandnaam (wat eintlik verwys na 'n trekklavieragtige musiekinstrument wat die groep se klank definieer) kon nie die suggestiewe aard van sy byna onvermydelike lewer nie verenigings.
Kompilasie Album Cover Image Courtesy of EMI
Daar is baie om jou kop te skud oor hierdie sint-pop-band sonder om sy geweldige goofy, nonsensnaam te rig. Loodsanger Limahl was destyds 'n taamlik belaglike voorman en die groep se relatief besteebare musikale uitset het nie baie permanente bewonderaars behaal nie, ondanks indrukwekkende rekordverkope. Die band se bekendste treffer, "Too Shy", was nie sonder 'n paar beskeie sjarme nie, maar dit was moeilik om na hulle te kyk met al die bo-visuele teatrieke van die Kajagoogoo-beeld. Ongelukkig het die naam niks gedoen om die ontwikkelende terugslag teen hierdie soort musiek te ontspoor nie, in plaas van die negatiewe indruk wat reeds ten volle gevorm is, te bevestig.
Album Cover Image Courtesy van Metal Blade
Die baba praat nie met weggooibare pop nie, en maak 'n onwaarskynlike voorkoms in die naam van een van die jongste bands van die laat hardcore . Jy het my gehoor - die Goo Goo Dolls, die onbewuste volwasse popballadeers van Buffalo wat die afgelope dekade en 'n half 'n fortuin gemaak het wat die mees toeganklike tipe pop / rock denkbare speel, het begin as 'n roekelose, punky hard rock outfit met aansteeklike energie. Die naam wat ons almal geleer het sedert die groep in supersterre verander het, was eintlik net 'n leeu wat vasgehou het. Dit is geen verrassing nie en is redelik vergifnisbaar; Dieselfde kan nie gesê word vir die groep se afbreking van bassist Robby Takac na agtergrondman nie, alhoewel sy amateuragtige vokale die musiek van die groep se interessante manier terug gemaak het.
Kompilasie Album Cover Image Courtesy of Virgin
Ek het 'n paar keer op die toneel opgeteken op hierdie webwerf en elders hierdie Britse popgroep verdedig teen aanklagte van algemene lameness en musikale platheid. Die band se twee groot 80's het immers 'n paar treffers gehad, "Ek het net in jou arms gesterf" en "Ek was vroeër verlief". Dit is redelik luisterbaar in vergelyking met hul tipiese kompetisie van die era. Tog noem hierdie naam 'n kapper winkelkwartet meer as enigiets anders, wat beslis 'n belofte is wat nie lewer nie. Dit is ook nie in die minste betrokke nie, en dit blyk ook nie letterlike of figuurlike betekenis te hê nie. Daar mag 'n binne-grap of verhaal wees wat die oorsprong van hierdie naam verklaar, maar soos met humor in die algemeen, werk dit net nie as jy werklik hard moet werk om dit te verduidelik nie.
Teen my beter oordeel, was ek eintlik altyd 'n redelik groot fan van hierdie Kanadese band se twee aangename sagte rock treffers, "Do not forget me when I gone" and "Someday." Maar hierdie naam klink soos iets wat 'n groep adolessente sal opduik wanneer hulle speel met die idee om 'n garage rock band te vorm. Jy weet, die effens serebrale kontras van die twee woorde klink nogal fassinerend op papier, maar eindig werklik aan manlike luisteraars, en dit is die tipe musiek wat jy nie wil betrap nie. Toe ek 'n tiener was, het ek gedink dat Evil Throng 'n goeie naam vir 'n band sou wees. Gelukkig het ek nooit rondgekom om 'n werklike band te vorm en te noem nie.