The Movie Selma vervaag die lyn tussen die verlede en hede
Geskryf deur Mary Schmitt, Universiteit van Kalifornië, Irvine
Ollywood films wat Amerikaanse geskiedenis uitbeeld, beïnvloed ons gevoel van nasionale identiteit. Flieks wat Burgerregte en Swart Vryheidsgeskiedenis uitbeeld, is veral belangrik.
Behalwe vermaaklike filmgangers, films soos Glory en Remember the Titans het gedien as barometers van Amerikaanse rasverhoudinge. As (meestal) verhale van vordering en triomf, bied hulle ons die prentjie van moraliteit wat ons wil projekteer as die wêreld se voorste supermag.
Nodeloos om te sê, wie kry hierdie stories te vertel, hoe hulle vertel word en waarom hulle vertel word, is nie 'n eenvoudige saak nie. In haar nuwe rolprent Selma, lei direkteur en mede-skrywer Ava DuVernay in die geskiedenis van die Burgerregte-beweging, en kom dit uit met 'n nuwe en belangrike visie van 'n dikwels ondersoekde era in ons nasie se geskiedenis.
'N ingewikkelde, gelaagde storie
Selma vertel die verhaal van die 1965 stemregveldtog in Selma, Alabama, 'n oomblik in die Burgerregtegeskiedenis wat 'n belangrike rol gespeel het in die verloop van die 1965 Stemwet.
Selma verwerp die statueuse 'Ek het 'n droom' King begunstig deur die meeste amptelike gedenktekens. Mark Fischer / Flickr, CC BY-SAMet die fokus op die drie maande periode (Januarie tot Maart) waarin Martin Luther King, Jr., genooi is om die veldtog te lei, vergroot die film Martin Luther King, Jr. se menslikheid - sy verhouding met vrou Coretta, sy inspirasie en sy vrese en onsekerheid.
DuVernay verwerp die statueuse "Ek het 'n droom" King begunstig deur die meeste amptelike gedenktekens. Sy val hom nie as 'n "Individu wat oorwin nie" ('n bekende trope wat in films soos Django Unchained en The Help voorkom) of as die Verlosser wat die VSA uit sy rassistiese verlede red en die droom van 'n meer perfekte unie vervul (gevind in die figuur van Obama aan die einde van die onlangse film The Butler).
In Selma word King uitgebeeld as 'n mens wat voortdurend onseker is, 'n leier wat worstel met die betekenis en blywende waarde van die beweging wat hy lei. Hy vlug oor die ware doeltreffendheid van burgerregte wetgewing. Hy vra hoeveel dit bereik deur 'n middagete te sit as mens nie die middagete kan bekostig nie. Hy besef die noodsaaklikheid van rykdom herverdeling as 'n meer fundamentele beginsel van gelykheid ('n herinnering aan Koning wat nader kom aan die soort werk wat hy aan die einde van sy lewe gedoen het tydens die arme mense se veldtog). Dit is 'n karakterisering wat ons kultuur se obsessie met individualisme oortref (en Hollywood se voorliefde vir "The Great Man" biopic). Dit onderwerp hom nie aan 'n maklike Amerikaanse moraliteit verhaal nie.
Die film ondersoek ook die groter storie van die veldtog, waarin die strategieë en taktiek van die Suider-Christelike Leierskapskonferensie uiteengesit word, gevalle van kieserdiskriminasie en King se hantering van die Wit Huis en LBJ. Dan is daar vertellings van polisie terrorisme, die interne konflikte tussen SCLC en die Studente Nie-gewelddadige Koördinerende Komitee, en die uitbeeldings van die Burgerregte-spelers wat tydens die veldtog aan die koning gestaan ​​het. Kortom, die film doen baie dinge, beide intieme en grand, wat 'n ontsagwekkende les in vertelling bied.
Van die vele dinge wat Selma anders doen, is die film se aandrang op die lewende herinnering van diegene wat voor ons gekom het. Natuurlik sal die Burgerregte-films hul martelaars vereer, maar hierdie rolprent maak hul teenwoordigheid en betekenis sigbaar.
Selma open met King's Nobel Peace Prize-aanvaardingstoespraak. "Ek aanvaar hierdie eer vir ons verlorenes wie se sterftes ons pad baan," lui hy, "vir die twintig miljoen nege mans en vroue gemotiveer deur waardigheid en 'n minagting vir hopeloosheid." Hierdie toneel is gesplete met die 1963 Birmingham-kerkbomaan, wat het die dood van vier jong meisies veroorsaak. Hier word temas van verlies en tragedie visueel beliggaam; tyd en ruimte verweef mekaar en oorvleuel op maniere wat net in die kuns van film moontlik lyk.
Tog bestaan ​​hierdie botsing van tyd en ruimte nie op die skerm nie. Dit is onmoontlik om nie die beelde op die skerm te verbind tot die dood van Michael Brown, Eric Garner, Tamir Rice (en diegene wat voor hulle gekom het nie), wat duisende optogters inspireer om net buite die teater na die strate te neem.
Hierdie innoverende trope van 'lewende geheue' beweeg en vorm die verhaal heeltemal deur die filmkrediete, wanneer die akteur en rap-kunstenaar Common in sy liedjie "Glory" die gehoor vertel.
Een seun het gesterf, sy gees is besig om ons te herleef, ware en lewende, in ons woon, weerstand is ons. Daarom sit Rosa op die bus, daarom loop ons deur Ferguson met ons hande op.
In Selma siek die verlede in die hede; die lyn tussen kuns en lewe vervaag. Die film verlaat nie kykers met 'n netjiese resolusie nie, maar bied eerder lesse aan van diegene wat voorheen gekom het. Dit is die kollektiewe gees van beide die lewendes en die dooies wat die winde van verandering verander.
Hierdie beelde wat uit Hollywood ontstaan, is dié wat die nasie trots kan wees om te identifiseer.
Mary Schmitt is aPh.D-kandidaat in Visuele Studies aan die Universiteit van Kalifornië, Irvine. Haar navorsingsbelange is: Ras en Politiek in Populêre Media, Kulturele Geheue, Swart Radikale Politiek en Kultuurproduksie, Postkoloniale Teorie en Kultuurstudie, Afrika en Afrika Diaspora Kuns en Politiek
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > The Movie Selma vervaag die lyn tussen die verlede en hede