'N Derde area waar navorsers kan sukkel is privaatheid. Soos Lowrance (2012) het dit baie bondig: ". Privaatheid gerespekteer moet word, want die mense moet gerespekteer word" privaatheid is egter berug morsig konsep (Nissenbaum 2010, Ch. 4) , en as sodanig, is dit moeilik om te gebruik wanneer ek probeer om spesifieke besluite oor navorsing te maak.
'N Algemene manier om te dink oor privaatheid is 'n openbare / private digotomie. Deur hierdie manier van dink, indien inligting vir die publiek toeganklik is, dan is dit kan gebruik word deur navorsers sonder kommer oor die oortreding van mense se privaatheid. Maar hierdie benadering kan in die moeilikheid. Byvoorbeeld, in November 2007 Costas Panagopoulos gestuur almal in drie dorpe 'n brief oor 'n opkomende in verkiesing. In twee dorpe-Monticello, Iowa en Holland, Michigan-Panagopoulos belowe / gedreig om 'n lys van mense wat in die koerant het gestem publiseer. In die ander dorp-Ely, Iowa-Panagopoulos belowe / gedreig om 'n lys van mense wat nie in die koerant het gestem publiseer. Hierdie behandelings is ontwerp om trots en skaamte veroorsaak (Panagopoulos 2010) , want hierdie emosies gevind is om 'n impak opkoms in vorige studies (Gerber, Green, and Larimer 2008) . Inligting oor wie stem en wat nie in die Verenigde State van Amerika publiek; enigiemand dit kan oopmaak. So kan 'n mens argumenteer dat omdat hierdie stem inligting is reeds openbare, is daar geen probleem met die navorser te publiseer dit in die koerant. Aan die ander kant, iets oor daardie argument voel verkeerd om baie mense.
Aangesien hierdie voorbeeld illustreer, die openbare / private digotomie te stomp (boyd and Crawford 2012; Markham and Buchanan 2012) . 'N Beter manier om te dink oor privaatheid, een spesiaal ontwerp om kwessies wat deur die digitale era te hanteer, is die idee van kontekstuele integriteit (Nissenbaum 2010) . Eerder as om die oorweging van inligting openbaar of privaat, kontekstuele integriteit fokus op die vloei van inligting. Byvoorbeeld, sou baie mense gepla wees as hul dokter hul gesondheid rekords gedeel met 'n ander dokter, maar ongelukkig sal wees as hul dokter dieselfde inligting aan 'n bemarkingsmaatskappy verkoop. So, volgens Nissenbaum (2010) , " 'n reg op privaatheid is nie 'n reg op geheimhouding of 'n reg om te beheer, maar 'n reg om toepaslike vloei van persoonlike inligting."
Die sleutelbegrip onderliggende kontekstuele integriteit is konteks-relatiewe inligting norme (Nissenbaum 2010) . Dit is norme wat die vloei van inligting in spesifieke instellings te regeer, en hulle word deur drie parameters:
Dus, wanneer jy as 'n navorser is om te besluit of om data te gebruik sonder toestemming is dit nuttig om te vra, "Is dit gebruik in stryd met konteks-relatiewe inligting norme?" Terugkeer na die geval van Panagopoulos (2010) , in hierdie geval, met 'n buite navorser publiseer lyste van kiesers of nie-kiesers in die koerant lyk waarskynlik inligting norme oortree. Trouens, het Panagopoulos nie vol met sy belofte / dreigement omdat plaaslike verkiesing amptenare die briewe aan hom opgespoor en hom oorreed dat dit nie 'n goeie idee (Issenberg 2012, 307) .
Met ander instellings, maar dink oor konteks-relatiewe inligting norme vereis 'n bietjie meer aandag. Byvoorbeeld, kom ons keer terug na die moontlikheid van die gebruik selfoon oproep logs te mobiliteit te spoor gedurende die Ebola uitbreek in Wes-Afrika in 2014, 'n saak wat ek in die inleiding bespreek om hierdie hoofstuk (Wesolowski et al. 2014) . In hierdie instelling, kan ons dink twee verskillende situasies:
Selfs al in albei hierdie situasies noem data vloei uit die maatskappy, die inligting norme met betrekking tot hierdie twee situasies is nie dieselfde as gevolg van verskille tussen die akteurs, eienskappe, en beginsels transmissie betrokke. Fokus op slegs een van hierdie parameters kan lei tot oordrewe simplistiese besluitneming. Trouens, Nissenbaum (2015) beklemtoon dat nie een van hierdie drie parameters kan verminder word tot die ander nie kan enige een van hulle individueel inligting norme definieer. Dit driedimensionele aard van inligting norme verduidelik waarom verlede pogings-wat fokus op óf eienskappe of oordrag beginsels-ondoeltreffende by die opneem van gesonde verstand begrippe van privaatheid is.
Een van die uitdagings met behulp van die idee van konteks-relatiewe inligting norme om besluite te lei, is dat navorsers hulle nie voor die tyd kan weet en hulle is baie moeilik om te meet (Acquisti, Brandimarte, and Loewenstein 2015) . Verdere, selfs al is 'n bietjie navorsing kontekstuele-relatiewe inligting norme wat nie outomaties beteken dat die navorsing nie moet gebeur nie sou oortree. Trouens, Hoofstuk 8 van Nissenbaum (2010) is geheel en al oor "Breaking Reëls vir die goeie." Ten spyte van hierdie komplikasies, konteks-relatiewe inligting norme is steeds 'n baie nuttige manier om te redeneer oor vrae wat verband hou met privaatheid.
Ten slotte, privaatheid is 'n gebied waar ek baie misverstande tussen navorsers wat Respek prioritiseer vir Persone en diegene wat Weldadigheid prioritiseer gesien het. Stel jou voor die geval van 'n openbare gesondheid navorser wat in die geheim horlosies mense neem storte, want die begrip van higiëne is die sleutel tot die voorkoming van die verspreiding van 'n roman aansteeklike siektes. Navorsers fokus op Weldadigheid sal fokus op die voordele vir die samelewing uit hierdie navorsing en dalk selfs argumenteer dat daar geen skade aan deelnemers as die navorser nie haar spioenasie sonder opsporing. Aan die ander kant, sal navorsers wat partydig prioritiseer fokus op die feit dat die navorser nie mense met respek behandel en is in werklikheid doen hulle skade deur die oortreding van hul privaatheid. Ongelukkig is dit nie maklik om die botsende sienings van hierdie situasie op te los (hoewel die beste oplossing in hierdie geval dalk net wees om te vra vir toestemming).
Ten slotte, wanneer redenasie oor privaatheid, is dit nuttig om te beweeg na die té simplisties openbare / private digotomie en om in plaas redeneer oor konteks-relatiewe inligting norme, wat van drie elemente: akteurs (onderwerp, sender, ontvanger), eienskappe (tipes inligting), en beginsels transmissie (beperkings waaronder inligting vloei) (Nissenbaum 2010) . Sommige navorsers evalueer privaatheid ten opsigte van skade wat kan ontstaan ​​as gevolg van die skending van privaatheid, terwyl ander navorsers die skending van privaatheid as 'n skade op sigself. Omdat begrippe van privaatheid in baie digitale stelsels verander met verloop van tyd, wissel van persoon tot persoon, en wissel van situasie tot situasie (Acquisti, Brandimarte, and Loewenstein 2015) , privaatheid is geneig om 'n bron van moeilike etiese besluite vir navorsers vir 'n paar wees tyd.