Nuuskommentaar: ANC gebruik weer vuil rassetruukargieffoto Maar alles is nie op koers nie, en sommer by voorbaat word die rasseblaam weer mildelik uitgedeel. In die besprekingsdokumente word klem gelê op, soos dit gestel word, die wit mense se benutting van “onaangenaamhede in regeringstrukture” om swart mense se vermoë om te regeer te verkleineer. Daar word gerieflik vergeet dat ’n “skrale” sewe jaar gelede uit eie (swart) geledere min of meer dieselfde kritiek op oudpres. Thabo Mbeki se regeervermoë uitgespreek is. Noudat die kritiek van hoofsaaklik buite die ANC kom, is dit rasgedrewe. Dis natuurlik gevaarlike bog. Daar is oorgenoeg aanwysers en indekse wat wys hoe die land die kreeftegang in regeer is sedert Zuma president geword het. En die spoke raak net al meer. Om die rassekaart te speel is egter nie nuut nie. Einste Mbeki het ook wanneer die kapitaal min raak, ras bygesleep, maar taamlik konsekwent het hy daarop gefokus om swart mense trots te maak om in hul swart velle te leef. Dink maar aan sy solo-uitreikpoging na Haïti, en die tameletjie waarin Suid-Afrika hom nou bevind vir die skenking aan die Karibiese diaspora-sokkerontwikkelingsprogram wat skynbaar alles vasgelê is. Met die uittrede van die vorige SAOG-president, Robert Mugabe, pas in Botswana, het nare Bob ook weer die rassekaart gespeel. Volgens Bob wil die wit mense vergeet dat daar apartheid was (en kan iemand hulle dit verkwalik?), en toe weer ’n klomp bog kwytgeraak oor hoe nierassig hy (en ander swart mense) was en van nature pret gehad het. Hy vergeet egter gerieflik dat hy tydens ’n onlangse besoek aan Suid-Afrika heel onbeskof was toe hy ’n medianavraag kry, en sien die verslaggewer is ’n wit persoon. Sy openbare skande is op film vasgelê en uitgesaai. Maar belangriker, hy het hardop geweier om die vraag te beantwoord omdat dit deur ’n wit persoon gevra is. En natuurlik is daar ’n wydlopende, en waarskynlik groeiende persepsie dat swart mense nie kan regeer nie. Dit word ook nie net gevoed deur persepsies oor die Zuma-administrasie se regeervermoë nie, maar ook hoe dit in baie ander swart Afrikalande gaan. Sommer beginnende by Zimbabwe. Niemand het die Afrika-unie gevra om pres. Omar al-Basjir na die AU-beraad in Suid-Afrika te nooi en so Afrika se naam in die oë van die wêreld bedenklik te maak nie – Afrika het dit op homself gebring. Daar is skynbaar nog ’n parallel aan’t ontwikkel tussen die proses om van Mbeki ontslae te raak, en steun vir Zuma te konsolideer. Tim du Plessis, toe nog by Media 24, was beïndruk oor hoe swart redakteurs die skanse van politieke korrektheid deurbreek het, en toe deur wit redakteurs gevolg is. Hy het die redakteurs ook by die naam genoem en geprys. Nie baie lank daarna nie, tel van die name saam met die teoloog, wyle Nico Smit, onder die lysie van diegene wat wit mense waarsku om nie die ANC so erg te kritiseer nie “omdat dit tot ’n bloedbad” kon lei. Die subteks was dat dit as aanval op swart mense beskou sou word. Vir minstens ’n deel van die swart redakteurs het dit dus blykbaar nie oor wegbeweeg van politieke korrektheid gehandel nie, maar ’n spesifieke veldtog om Mbeki in onguns te bring. Dieselfde soort kritiek op Zuma sou dus nie in die “strategie” pas nie. Nou wys Max Du Preez in sy rubriek, Skoothonde ontpop in mediageledere, hoe die een koerant of koerantgroep ná die ander in die openbaar hul “sonde bely” dat hulle so onregverdig en kwaadwillig teenoor Zuma was. Indien Max se waarneming korrek is, sou die vraag wees: Hoekom is daar met hierdie ontboesemings gewag tot in die swanesang van Zuma se bewind? Dit lyk net te veel na ’n deel van ’n breër strategie om Zuma nie as ’n ramp te laat voorkom nie. Daar word reeds vanuit verskillende oorde met kommer gevra of Zuma nie in die een of ander gedaante ná sy termyn die mag agter die troon gaan wees nie, en hoe grondwetlik suiwer gaan die pogings wees. Kortom, die komende ANC-beraad gaan ’n groot terugslag vir die land wees as daar sommer by voorbaat blaampolitiek gespeel word, eerder as om die werklike oorsake van die onaangenaamhede (wat darem erken word) te soek en aan te spreek. Moenie self rassepolarisasie aanblaas en dan die blaam daarvoor elders soek nie.