Versindaba » Blog Archive » Wicus Luwes. Toe duiwe nog duiwe was
Wicus Luwes. Toe duiwe nog duiwe was
The sprinkler is on
doves lie on the lawn, their wings
arched to catch the rain.
deur Charl JF Cilliers
uit Karoo (Haiku Variations)
Die geluid van duiwe in Kareebome neem my gedagtes altyd na my kinderjare. Die herinnering bly egter nooit slegs by geluide nie en word n kombinasie van sintuie. Die duiwe se rustige koer, die takke wat teen sinkplaatdakke krap en die onmiskenbare reuk van die blare en sade. Duiwe is mos maar duiwe as 'n mens nog kind is en hoe lekker is dit nie om geen abstrakte subteks of verskuilde simboliek te soek as jy 'n duif gewaar of hoor uit n kamervenster nie.
Die Chinese sien n duif as simbool van vrede en n lang lewe. Party mense lewe lank, maar nie almal het n lang lewe nie. Ek het met Chris Chameleon en Daniella Deysel gepraat tydens die Vrystaat Kunstefees in Bloemfontein. Ons gesprek het begin oor relevansie in die musiekbedryf. Chris de Burgh is al n paar dekades in die musiekbedryf, maar is nie noodwendig meer relevant in die globale konteks nie. Mense soos die Rolling Stones is wel. Ons het gepraat oor hoe relevant Peter Gabriel of Tina Turner nog is. Dis die mense wat musiek vir meer as een generasie relevant gemaak het. Ek kon byna nie glo dat ek oor musiek kon praat met iemand soos Chris Chameleon nie. Kunstenaars soos Chris weet dat musiek nie net oor musiek gaan nie. Daar is meer as een sintuig nodig om musiek te waardeer. Iemand soos Chris weet hoe om n persona aan musiek te gee. Amper soos n Suid-Afrikaanse David Bowie.
Chris en Daniella toer nou al n rukkie met die Posduif-album. Die album bestaan uit Daniella se gedigte wat deur Chris getoonset is. Die verwantskap tussen digkuns en musiek het al sterk deurgeskemer met die toonsettings wat Chris gedoen het van Ingrid Jonker se werk. Die Posduif-album is dus n herhaling (ek herhaal jou) van die digkuns tema, maar nuut in die opsig dat die digter en toonsetter hierdie keer die gedigte saam lewe kan gee. Die toonsetting bring natuurlik 'n ander dimensie aan die gedig en laat die digter (miskien) anders na sy/haar eie gedig kyk.
'n Mens sou natuurlik kon vra wat die onderliggende boodskap kon wees wat met die posduif na ons toe gebring word. Dit bied miskien verskillende emosies / sintuie / herinneringe vir verskillende mense. Die gedig en musiek is n koppelvlak tussen die mens wat jy is / was. Ek het Chris en Daniella gevra om gedigte uit verskillende fases in hul lewe met ons te deel. Ek wou graag meer insig kry oor gedigte wat hul deur die jare bygebly het.
Gedigte uit skooldae wat in hul gedagtes vasgesteek het:
Moederlief sit by die venster
Besig met die kouse stop.
Binne snel haar seuntjie Jannie,
Asem uit op 'n gallop.
"Moeder," sê die kleine Jannie,
"Moeder, het vir ons geleer:
As ons woorde sê wat stout is
maak ons ma se hart so seer."
"Ja, my kindjie" sê die moeder,
Wat het my kind gesê?"
"Ma, dis Boetie, dis nie ek nie!
Dis 'n vloekwoord wat hy sê"
"Kom nou Jannie, sê die moeder,
Wat het Boetie dan gesê?
Moeder kan hom mos nie straf nie
Voordat jy die saak uitlê."
"Ag," sê Jannie, "dis te vreeslik,
Ma se hart sal sommer breek.
Ma sal seker dit nie glo nie,
Maar hy sê … hy sê…APTEEK!"
deur Henriëtte Pienaar
deur Eugène Marais
Daniella se taalonderwyser was 'n hele paar tale magtig en het Dans van die Reën vir hul in Khoi voorgelees.
Nog gedigte wat deel vorm van hul skooldae is Winternag deur Eugene Marais en DJ Opperman se Ballade van die Grysland. Loer gerus na Joan Hambidge se antwoord op / verwerking van die gedig – https://versindaba.co.za/tag/ballade-van-die-grysland/
Ek het ook vir Chris gevra of daar al 'n gedig was wat hy besonders moeilik gevind het om te toonset. Daar was inderdaad so 'n gedig, het hy my vertel. Hy wou met die Ingrid Jonker album graag 'Die Kind' verwerk, maar kon net nie sover kom nie. Tydens sy konserte in Nederland het hy toe 'n Romeense dame, Joanna Kaze, ontmoet. Tot sy verbasing het sy toe 'n pragtige toonsetting van die gedig gedoen. (http://www.chrischameleon.com/track/133214/die-kind-performed-composed-by-joanna-kaze?feature_id=33064)
Deur die jare het Chris al meer as een keer in Nederland opgetree. Die Nederlanders se siening oor dogma en miskien 'n minagting daarvan is vir hom interessant. Reis verbreed jou horisonne en ontsluit wêrelde in jou bestaande wêreld.
en daarin vochte ogen zoet kwijnen
– gedeelte van 'Zes Christus-verzen' deur JH Leopold
uit De Nieuwe Gids (1893)
Daniella het onlangs Charl JF Cilliers se Karoo (Haiku Variations) gelees en een van die verse wat haar bygebly het was 'Stork'. Die hartseer beeld van die ooievaar raak 'n mens aan op meer as een vlak.
A stork in the rain
sad the image that it sees
Chris was natuurlik ook lid van die groep Boo! en 'n gedig wat uit daardie dae vassteek is Rudyard Kipling se 'The Power of the Dog':
– deur Rudyard Kipling
Die woorde en musiek wat Chris deur die jare vir ons gebring het, is n goeie voorbeeld van hoe 'n kunstenaar relevant kan bly. Sy verhoognaam, Chameleon, impliseer dat hy aan kan pas by sy omgewing. Wat egter vir my opgeval het, is dat hy deur die jare eerder uitgestaan het. Die vraag is amper hoe n kunstenaar inpas in 'n bedryf waar jy moet uitstaan.
'Watter projekte kan ons na uitsien in die toekoms?', vra ek aan Chris en Daniella.
'Daar is genoeg liedjies vir n tweede Posduif album, maar ek dink dis eers tyd vir n volgende Engelse album', sê Chris.
Daar is ook moontlik 'n solo-album in die pyplyn vir Daniella.
Voordat ek kon groet, moes ek egter eers 'n klein bietjie van 'n jakkals in die hoenderhok (of dalk die duiwehok) wees. Ek het gevra of hul dalk bereid sou wees om 'n Haiku op kort kennisgewing te skryf. Gelukkig was die antwoord positief en hieronder is die pragtige gevolg:
die tong die die hart
vergenoeg vooruit verskiet
nou-nou nou reeds proe
Ek wonder of transformasie iets te doen het met die idee om relevant te bly. Kan die duif net 'n duif bly? Hoeveel van ons eie transformasie deur die jare laat ons beeld van die duif verander?
Daniella het tydens ons gesprek verwys na Siddhartha deur Herme Hesse. 'n Aanhaling uit die boek lui as volg: "I have always believed, and I still believe, that whatever good or bad fortune may come our way we can always give it meaning and transform it into something of value."
That flower transformed
this dandelion heart!
Ek is bly dat ek die Posduif-vertoning op die verhoog kon sien. Ek is dankbaar dat ek die geleentheid gehad het om met Chris en Daniella te kon gesels. Ek wens hul sterkte toe met hul volgende projekte. Mag hul projekte se vlerke weer so mooi (ver)sprei en mag dit vlieg na hoogtes wat hul voorheen nie eers van kon droom nie.