Ou Mutual verloor belangrike hofsaak | Die Vryburger
Ou Mutual verloor belangrike hofsaak
In ’n opspraakwekkende hofgeding het die Johannesburgse Hooggeregshof beslis dat die Hoof Uitvoerende Beampte, Peter Moyo, in sy pos heraangestel moet word deur Ou Mutual.
Ou Mutual is ook beveel om al Moyo se regskoste te betaal omdat sy ontslag deur die maatskappy ongeldig is.
Regter Brian Mashile sê Ou Mutual het die klousule 24.4.1 van die Arbeidsverhouding Wet as die laaste opsie verkeerdelik gebruik om die amptenaar af te dank.
Die regter het die Ou Mutual direkteure, waarby die voorsitter, Trevor Manuel ingesluit is, skerp oor die vingers getik vir hulle foutiewe optrede. Chris Chameleon: Gert se voete en ŉ kyk in die oë | Maroela Media
Gert is ŉ aangename kêrel. Sy op-die-oog-af saai werkslewe as bankier in Rotterdam het skynbaar weinig invloed op sy interessantheid as mens. Hy hou van ŉ goeie grappie, is altyd besig om je ergens de kast op te jagen (die spot met jou te dryf) en opper af en toe ŉ buitengewone perspektief op die algemene.
Gert is ook waardevol vir ons, want hy het ŉ paar jaar gelede dol geraak op ons orkes se klank en besluit om optredes vir ons te reël. Sedertdien het dit baie goed met ons begin gaan in Europa, met optredes so ver as Hongarye en Kroasië wat inmiddels op ons toerskedule ingesluit is. Dit alles doen hy vanuit sy huisie in Holland – reël konserte vir ŉ punk-orkes en gaan dan die volgende dag doodluiters weer sit agter sy lessenaar in die groot korporatiewe derms van die bank.
Een somer het hy egter tyd vry geneem om ŉ bietjie saam met ons te toer. Dit was warm in Europa, almal het hulle vrolikste gesiggies opgehad en die meisies van Italië het mooier as ooit gelyk, die asters van Bavaria het met wange bronstig beblos gesellige biere aangedra en die Franse dames het subtiel geflikflooi. Maar die toer sal veral vir een ding onthou word: die geur van Gert se voete in die warm Mercedes-dieselbussie.
O aarde wat ŉ oorweldigende geur was dit nie! As jy bloukaas en gerasperde uie vir ŉ dag saam in ŉ tennissokkie onder die oksel van ŉ loodgieter op ŉ bouperseel vasbind, kan jy die geur min of meer naboots. Ons het reukwater gespuit vir ŉ vale en ŉ skoene-moet-agterin-reël toegepas, maar niks wou help nie. Dit was moeilik en het almal se olfaktoriese lankmoedigheid tot die uiterste en daarby verby beproef. Die toer was egter andersins ŉ groot, avontuurlike en banale plesier en ons almal het êrens “die vrou van ons drome” ontmoet.
Eers toe ons terug in Nederland aangekom het en daar nog ŉ paar optredes gehad het, het Gert die liefde van sy lewe ontmoet. “Nogal ŉ mooi aster, Magriet,” het ons almal gedink, “glad nie sleg nie, wag net tot hy sy skoene uittrek,” het ons vir mekaar geknipoog. Uiteindelik was ons almal se liefdes bra kortstondige afleidings in die sleurstroom van ons rock en roll bestaan.
Want Gert het Magriet nie net gehou nie, maar uiteindelik met haar getrou en hulle dogtertjie is die fraaiste, liefste kind.
Ons het ná daardie toer en in die jare daarna waartydens Gert en Magriet se liefde van krag tot krag gegaan het, ons gereeld afgevra hoe dit dan nou met die voete werk? Want dit is tog, volgens ons eie ervaring, ŉ blywende, oorweldigende fenomeen. Wanneer ŉ mens in haar oë soek, merk jy nooit die geringste afkeur nie.
Ek was sopas weer vir tien dae uitstedig. Eers ŉ kunstefees op ŉ skip vanaf Durban na Mosambiek meegemaak en van daar Kaap toe gevlieg vir nog optredes. Met die vlug Kaap toe het ek al begin stal ruik en my siel het gehunker na die stad van my herkoms.
En toe ek gisteraand vanaf die lughawe hier by my buurt, waarin ek al 47 jaar woon, ingery kom, die mammies en pappies met hulle kinders sien wandel, die warm son deur die ruit op my vel voel en die geur van die laat somer met ŉ vleugie herfs in die lug inneem, toe weet ek ek is tuis in die plek waar ek die gelukkigste is op aarde, waar my siel tot ruste kom, my hart sy gang vind.
Tuisgekom bel ek gou die belangrikste mense – ma, sus, ŉ vriend of twee. En dis toe ek vir Matt bel, my makker sedert 1978 dat een van my lewe se groot raaisels opgelos word. Want Matt, wat saam met my in hierdie stad se strate kerjakker het voordat hy besluit het om die plek sy rug toe te keer en hom elders te gaan vestig, het my gevra hoekom ek so vrolik klink. Ek vertel hom toe dis oor ek weer tuis is.
“Tuis? In Johannesburg? Goeie dinges Chris wat kan daar nou vir jou in daardie hool van ŉ stad wees, dis die aakligste plek op die aarde!”
Ek was toevallig besig om deur die huis te stap en toe hy dit sê, sien ek myself vir ŉ oomblik raak in die portaalspieël. En die kyk wat ek daar in my oë raakgesien het, was presies soos die kyk wat ek in Magriet se oë gewaar het.
Lekker gelag! Ek geniet hierdie skewer so!
Die seun kan skryf, Afrikaans skryf!
Jy kan behoorlik sintuiglik die hele skryfskets beleef!