Die beskermer van Tophane - Versamelings
Vroeër die week was daar 'n duidelike toename in die voorkoms van ewekansige ululering in my buurt in Istanboel.
Ek en my woonstelmaat het dit afgeskryf as seisoenale verklarings van ewekansige opgewondenheid, of miskien as 'n skielike huwelik of verlowing. Die stemme van die vrouens onder het opgestyg en geval, met hul tonge wat 'n lang, trillende, hoë klank skep soos die gehuil van 'n wolf.
Die buurt. Foto's deur die skrywer.
Ek sou snags in my vensterkas lê en luister terwyl dit wegloop in 'n hongerige whinney, êrens in 'n naburige woonstel.
Ons het egter een aand agtergekom dat die ululering eintlik 'n rede was: een van die plaaslike seuns word vir sy verpligte militêre diensplig afgevoer, en die hele woonbuurt het baie gejuig en vrolik daaroor geraak.
Seuns van alle groottes het rondom middernag in die straatliggie aan die kruisheuwels voor ons woonstel begin maal, en hulle het fakkels opgesteek en vuurwapens in die lug geskiet soos 'n Koerdiese troue in die Swart See.
Die aantal maalseuns wat stadig borrel en opgetrekte ou mans ingesluit het, bedekte en onbedekte vroue in reënjasse en swart mantels, galopende kinders, skrikwekkende katte, en 'n besliste oumagrootjie in swart met wit kant om haar kakebeen opgetrek, dies meer.
Die seuns op die heuwel het 'n paar uur net lukraak rondgehardloop en oor rante gespring en geskree totdat twee motors, beslis 80-jarige model Sahin-sedans, onder ons woonstel opgetrek het, in die Turkse vlag gedrapeer het, en die skare dadelik geswel het. 'N Magtige gebrul het uit die massa uitgebars, en honderd mans en seuns het arms vasgebind en geskree en gebrul en op en af ​​gespring en 'n slangsirkel gevorm rondom die rustige, liggebaarde soldaatseun.
Daar was 'n groot gejuig met lofsang, terwyl die hordes vuiste na die lug ophef en verklaar het dat hy die grootste soldaat ooit is, die beskermer van Tophane (ons buurt), die held (so dapper!). Meer geweerskote, vlamme en perde-ululasies, en 'n verenigde heftige stampmassa, op en af, op en af.
Die massa het in twee dele gebreek, baie soos West Side Story, met die Jets wat teen die Christchurch-katedraal gerugsteun is en die Haaie voor die kranksinnige hoekwinkel neergekrop het (wat ons gereeld oor melk en brood oorlaai het).
Die Jets het eenstemmig iets geskree, met arms wat oor hul koppe gevlieg het om beskuldigend na die Haaie te wys, en die Haaie het weerwraak, oproep en reaksie gegee. Vir 'n halfuur. Skree en wys. Wys en skree. Brul gebrul brul. Toe het hulle weer bymekaargekom, 'n paar soldate liedere vir die morele gebou geskree, herhaaldelik op en af ​​gespring, 'n bietjie gedans, 'n bietjie liefde gemaak, geklim, ensovoorts.
Die Jets het 'n paar rondes van Allahu Akbar van die rand van die kerkmuur af gedoen, en die Haaie het met iets in Koerdies geantwoord: albei interessante voorstelle vir die toetrede van die seun tot die fel sekulêre en nasionalistiese Turkse weermag.
Hulle tel hom op en gooi hom 'n paar keer oor hul koppe vir goeie maat. Ek kon sien hoe sy horisontale vorm na ons vensterbank opvlieg en van buite sig verdwyn. Toe spring die digitale kameras uit en flitse vul die lamplig soos 'n soldaat poseer, met huilende klein broers en appel-gesigte ouma en tientalle ewekansige naasseuns en broers en susters en niggies.
Meer spring en skree, met 'n gesang van die Besiktas-voetbalspan wat ingestel is toe hulle uit soldate gesing het. Dinge het eers versprei toe die seun omstreeks 02:00 baie suidelik in een van die vragmotors ingepak is en die 3-uur-verkeersknoop op ons baie nou baan bevry het.