Na die kollege, het Clarke wiskunde en fisika aangebied by 'n private skool in San Francisco en by Marshall Kollege. Sy het 'n tyd spandeer aan die bestudering van siviele ingenieurswese aan die Universiteit van Wisconsin–Madison, maar het dit gelos om 'n "rekenaar" by AT&T te word in 1912. Sy het bereken vir George Campbell, wat wiskundige metodes toegpas het op die probleme van lang-afstand elektriese transmissie. Terwyl sy by AT&T was het sy elektriese ingenieurswese aan die Columbia Universiteit in die nag studeer.
In 1918 het Clarke ingeskryf by die Massachusetts Instituut van Tegnologie, en die volgende jaar het sy die eerste vrou geword om 'n M. S. in elektriese ingenieurswese van MIT te verwerf.
Sy was nie in staat om werk te kry as 'n ingenieur nie en het vir General Electric gewerk as 'n promotor van rekenaars in die Turbine Ingenieurswese Departement. In haar vrye tyd, het sy die Clarke rekenaar ontwikkel, 'n eenvoudige grafiese toestel wat vergelykings in verband met elektriese stroom, spanning en weerstand in die elektriese transmissie lyne oplos. Die toestel kon lyn vergelykings met hiperboliese funksies tien keer vinniger as die vorige metodes oplos. Sy het aansoek gedoen vir 'n patent vir die rekenaar in 1921 en dit is toegestaan in 1925.
Haar agtergrond in wiskunde het haar gehelp om roem te bereik in haar veld. Op 8 Februarie 1926, as die eerste vrou om 'n referaat lewer aan die Amerikaanse Instituut van Elektriese Ingenieurs se jaarlikse vergadering, het sy die gebruik van hiperboliese funksies vir die berekening van die maksimum drywing wat 'n lyn kon dra sonder onstabiliteit gewys. Twee van haar later artikels het toekennings van die AIEE ontvang: die Beste Plaaslike Artikel Prys in 1932 en die Beste Nasionale Artikel Prys in 1941.
In 'n onderhoud met die Daily Texan op 14 Maart 1948, het Clarke waargeneem: "Daar is geen aanvraag vir vroue ingenieurs, as sodanig , soos daar is vir vroue dokters nie, maar daar is altyd 'n aanvraag vir iemand wat 'n goeie stuk werk kan doen."