Die meeste van ons ken die spreekwoord wat lui : "Jou huis is waar jou hart is." En jou hele wese sal gedurig hunker om te wees daar waar jou hart is. Die verlange daarheen sal jou telkens laat dink aan die kosbaarheid van dit waarna jy verlang. Jy sal elke verskoning en geleentheid soek om by daardie bestemming uit te kom. Jy sal gedurig besig wees met dinge wat jou in staat sal stel om permanent daar te wees waar jou hart is.
Ons leer ook uit hierdie brief aan die Kolossense dat ons huis is daar waar ons hart is. 'n Ware gelowige wat sy hart en lewe aan Christus oorgegee het, is veronderstel om in hart, siel en gees by Christus te wees. Die satan sal egter van elke geleentheid gebruik maak om hierdie skat van ons te roof. Hy sal gedurig struikelblokke in die lewe voor ons gooi en allerhande dinge van die wêreld vir ons voor oë hou sodat ons hart weg van Christus en na die wêreld sal neig. En so word menige mens verstrik in die nastreef van verganklike dinge en raak hul harte selfs verknog aan aardse en verganklike dinge ten koste van die skat van 'n ewige lewe saam met Christus.
Daar is min mense wat nog gereeld stil raak om oor hul lewe voor die aangesig van God te besin. Daar is soveel dinge wat op 'n daaglikse basis gedoen moet word dat ons min, indien enige, tyd oor het om na God te soek. 'n Ware gelowige is nie alleen veronderstel om in 'n besige skedule genoeg tyd vir God in te ruim nie – ons is veronderstel om Hom in alles waarmee ons besig is te betrek. As ek alles wat ek in woord en in daad doen in die Naam van die Here Jesus Christus doen, beteken dit dat ek Hom in alles moet ken waarmee ek myself besig hou. En as ek Hom van iets wat ek doen wil uitsluit, sal ek vir myself die vraag moet stel of ek werklik daarmee besig moet wees?
Hoe gereeld is u besig om stryd te voer teen die mag van sonde soos wat ons die opdrag van ons Here in verse 5-9 van hierdie gedeelte ontvang? Ek wonder hoeveel gelowiges gereeld tot die troon van God nader met 'n opregte hart en bede om God te vra wat hulle in sy diens kan doen eerder as om net tot Hom te nader wanneer ons iets van Hom nodig het. Ons is tog só geneig om God in ons gebede voor te skryf eerder as om na sy wil te vra om dit uit te voer. En wanneer ons dít doen wonder ek wie die "dienskneg" in ons gedagtewêreld is?