As jy verby jou rooskleurige blik op die plek kyk - Versamelings
As jy verby jou rooskleurige siening van plek kyk
"Kom pas pas'Het die inwoners en uitgewekenes my vertel toe ek vra hoe om meer betrokke te raak in die plaaslike lewe: dit is nie voor die hand liggend, vanselfsprekend of reguit nie.
Dit het my twee reise na Martinique, een van die Franse departemente in die Karibiese Eilande, geneem om uit te vind dat om 'n plek te wees, nie noodwendig beteken dat ek 'n insig sou kon gee oor wat dit is nie werklik dies meer. Dit het nuwe dinge aangeleer om oop te wees om myself in ongemaklike situasies te plaas, en die krag om die ongemak te oorkom om die punt van die kulturele ysberg op hierdie eiland te ontdek.
Terug op universiteit het ek 'n professor in die geskiedenis van die Karibiese Eilande laat weet dat een van my essays oor die politiek in Martinique haar die indruk geskep het dat ek 'n rooskleurige siening van die land het.
Dit was met die terugkeer huis toe na die eerste reis dat ek besef hoe oppervlakkig my kennis van Martinique was; Ek het soveel tyd spandeer om die bekende - op staptogte en partytjies met mense met 'n soortgelyke taal- en kulturele agtergrond - te ontdek dat ek dit wat die plek spesiaal was, gemis het.
"Vertel my alles! Het jy daarvan gehou? " Vra Vanessa. Toe ek uiteindelik vir die eerste keer in sewe maande persoonlik uithang, was ek nie seker wat ek my beste vriend van tien jaar moes vertel van my buitelandse tyd nie.
'Ja, ek het dit baie goed gehad,' antwoord ek en my gebrek aan entoesiasme blykbaar.
Sy was 'n ywerige reisiger en lyk effens teleurgesteld, maar druk verder: 'Hoe is dit daar? Wat het jy gedoen?" Ek het nie geweet hoe om een ​​van die vrae te beantwoord of om sewe maande in 'n paar sinne op te som nie.
Hoe kon ek mense vertel dat ek net die hele tyd deurgebring het en teruggekeer het met 'n paar vriende in die buiteland en snaakse staaltjies, maar geen insiggewende opinie of perspektief gehad het op 'n plek waarin ek gewoon het nie?
Terugskouend is dit hoe ...
Ek het Sondagmiddag in Martinique op die Aimé Césaire-lughawe in Le Lamentin aangekom. Dit was sonnig, warm en so vogtig dat ek van die vliegtuig af stap en in my eie sweetwater swem. My man van die toesighouer, 'n Franse man op die vasteland wat al twee jaar in Martinique woon, het my van die lughawe gaan haal. Die lewendige groen landskap en die smatterings van kreoolse koloniale huise wat op die heuwels neergeslaan het, het by my verbyster terwyl ek by die venster op die snelweg uitkyk. Met byna onsigbare paaie kon ek nie sien hoe mense so ver in die platteland kom nie.
Rondspeel by Tartane
Ek was in Martinique om aan die onderrigassistent-program in Frankryk deel te neem en het Martinique aangevra as my voorkeur Académie geplaas te word. Ek het die keuring gemaak deur 'n proses van ondersoek en abstraksie; Ek was aangetrokke tot die nalatenskap van die wetenskap op die eiland en nie uit onkunde nie die realiteite van die lewenstyl en tradisies. In die eerste week van aankoms het ek 'n assistent leer ken wat 'n ywerige branderplankryer was wat my na hom gebring het La Plage des Surfeurs, die mees besoekende strand op die skiereiland van Trinité.
Ek het 'n foto van my gehad met 'n branderplank vir Facebook (missie voltooi). Dit het 'n herhalende tema geword. My tyd in Martinique het dus voortgeduur: tyd deurbring met Amerikaanse, Britse, Kanadese en soms Spaanse assistente; in my gemaksone te bly; "musts" van 'n lys af te merk; en dit voel asof ek die "kulturele ervaring" kry wat ek gesoek het.
Terug op universiteit het ek 'n professor in die geskiedenis van die Karibiese Eilande laat weet dat een van my essays oor die politiek in Martinique haar die indruk geskep het dat ek 'n rooskleurige siening van die land het. Sy het my meegedeel dat die realiteite van die hedendaagse Martinique nie is soos wat die beroemde geleerdes jare gelede al poëties geskryf het nie, en dat ek sal verstaan ​​wat sy bedoel as ek daarheen gaan nie.
Na die eerste sewe maande in die buiteland kon ek besef dat my verwagtinge verkeerd was, maar om na Martinique te gaan help my nie om te leer nie hoekom dit was so anders as wat ek gelees het.
Voordat ek Martinique verlaat het, het ek uitgevind dat my kontrak hernu is, maar ek het gewissel tussen teruggaan en verder gegaan. Uiteindelik het die vraag hoe en hoekom die eiland verander het, my begeerte om nog sewe maande hier deur te bring, versterk; Martinique is L'Île des Revenants, die eiland Returnees, per slot van rekening.
Die tweede keer kom ek op 'n donker en koel Sondagaand. Ek was bly om 'n trui aan te trek. 'N Onderwyser van die hoërskool waar my maat, Tom, sou werk, het ons van die lughawe af gehaal en ons afgelaai in Trinité by die villa waarin ons beplan het om die volgende sewe maande te woon terwyl ons as onderwysassistente werk. Na 14 uur se vervoer was ek uitgeput en verlig toe Ghislaine, ons landlady, ons na die woonstel op die grondvloer wys. Dit was tyd vir slaap.
"Ça gestuur bon ... Il est doué,Ghislaine merk op nadat ek haar vertel het dat Tom een ​​van Martinique se tipiese geregte voorberei: Colombo. Hy is 'n begaafde kok, en toe ek by die trappe afstap na ons deur, kon ek ruik hoe goed dit ook was. Colombo is 'n soort speserymengsel van oorsprong uit Sri Lanka wat in 1853 sy weg na Martinique gemaak het, saam met 20.000 werkers van die Indiese subkontinent. Dit is 'n tipiese Martinikaanse gereg, wat 'n metode is om vleis en groente te bederf.
Terwyl ons in die eerste paar weke gaan woon, het ons gereeld in die groot kruidenierswinkels gaan koop en duur ingevoerde groente en vrugte aangekoop. Hoofsaaklik om begrotings- en pragmatiese redes, maar ook van etiese en gesondheidsmatige redes, het ons besluit om items van plaaslike markte te koop.
In plaas van tamatiesous, aartappels en kiwi's, koop ons nou Colombo plak, dachine (Taro-wortel), en maracudja (passievrugte). Eerder as om steaks wat uit Frankryk ingevoer is, op te koop, koop ons rooi snapper en marlyn wat vars gevang word van die Atlantiese Oseaan naby ons voordeur.
La Savane des Esclaves, die slawe-erfenisdorp in Trois-Ilets.
Om al die nuwe kos wat ons beskikbaar het beter te benut, het ek en Tom tyd spandeer om te leer oor die kreoolse kookkuns van Martinique, in die proses om 'n begrip te kry van hoe die geure, speserye, oorsprong en invloede, en die geregte self inpas die lapwerk van die Martinikaanse lewe.
Op 24 Desember (wanneer baie Martinikaners wat Kersfees vier hul feesvieringe geniet), het my toesighouer, Sabrina, Tom en my na haar tante genooi Chanté Nwel cum familie-reünie. Ek het my gretig gekoop cantique, 'n versameling kersliedere in Frans, 'n week tevore en kyk na sommige van die liedjies op YouTube wat my studente sê ek moet oefen.
By die aankoms by 'n huis op die platteland van Gros-Morne, 'n landboudorp, is ons dadelik verwelkom, bekendgestel en na die likeurtafel gebring om ons gif te gaan haal. Na 'n drankie en 'n paar praatjies het drie van Sabrina se niggies almal geroep om op te staan ​​en te begin sing. Mense gryp hul Cantiques, mans het die tamboeryne, die ti-BWA, en cha-cha ('n maraca gemaak van 'n kalbas), terwyl 'n paar kinders geïmproviseerde maracas van rys in waterbottels gespeel het.
Ondanks die feit dat ek nie vertroud was met die liedjies nie, het ek die boek gevolg en luidkeels in my geaksentueerde Frans gesing. Ek het dikwels my plek verloor of kon die woorde nie vinnig genoeg in Frans sê nie. 'N Paar keer het ek hopeloos verlore geraak; ek kon nie net die lirieke op die bladsy vind nie, maar die woorde wat hulle gesing het, het vir my onverstaanbaar geword.
Ek het my gesig in verwarring bekyk en Sabrina het vir my gesê: 'Dit is 'n Ritournelle, dit is nie geskryf nie. ' Die Ritournelle is 'n refrein wat in Kreools gesing word, wat nie in die cantique, en kan selfs verskil afhangende van die dele van die eiland waarvandaan mense kom.
Gedurende die eerste paar liedjies het ek senuweeagtig gevoel en gewonder of mense my beoordeel of hulself afvra wat ek daar doen. Ek het aangehou om te sing en begin om mense meer te vra oor kos, drinkgoed, instrumente en selfs bykomstighede wat hulle aangehad het. Hoe meer ek deelgeneem het en vrae gevra het, hoe meer oop mense het dit geword.
Ek het geleer dat sekere liedjies uit die cantique is bedoel om voor middernag, om middernag en na middernag gesing te word; Sabrina se oom het aan my verduidelik hoe om 'n vleg te maak bakoua ('n tipe hoed wat van palmblare gemaak is); 'n familielid het vir my 'n Kersfees gemaak ti-punch - donker rum met hibiskusblomstroop en kalk.
Ons het al die klassieke Kersfees geëet, en om 03:00 was ons vol en uitgeput van sing, praat en lag, en word ons tradisioneel bedien pyn au beurre, 'n groot gevlegte brood met chocolat de Nagmaal, 'n gekruide warm sjokolade. Hulle het ons huis toe gestuur met 'n paar mandariene wat in hul kersfees van hul boom blom en 'n belofte om mekaar binnekort te sien.
Een van die eerste maniere waarop ek besluit het om by die gemeenskap betrokke te raak en my permanensie te demonstreer, was om by 'n teaterklas en 'n moderne jazz-dansklas in die kulturele sentrum van my stad aan te sluit. Ek het die geskiedenis van teater in Martinique geleer en mense in my klasse leer ken wat ek andersins nie sou ontmoet het nie. By elke geleentheid moes ek ekstra moeite doen om myself in te gooi en nie verslae te raak van die reaksies van ander mense nie.
Ek het ongemaklik gevoel om onbekende Kersliedere te sing en huidige kwessies te bespreek met mense in 'n Frans wat ek nog nie baasgeraak het nie; Ek is eienaardig gekyk omdat ek tradisioneel wil leer bele dans of hoe om kakao-tee te maak; Ek moes glimlag deur inwoners wat vir my lag, handelaars wat my bekoor met ondervragings oor hoe my vakansie verloop, hul voorkoms van verbasing as ek verduidelik dat ek hier woon, en hul ongeloof dat ek ooit Kanada na hierdie eiland sou verlaat.
Vir al die ongemak en ongemaklikheid, hoe meer bespreek ek die lewe op hierdie eiland met mense wat dit beter weet as ek, en ek wil dit met my deel, hoe meer het ek geleer hoe die geskiedenis, lewenstyl en tradisies die beurs ingelig het. Ek is so hoog op prys gestel. Nadat ek die beroemde geleerdes van Martinique gelees het wat in die dertiger- en tagtigerjare literêre en politieke bewegings gestimuleer het, het ek verwag dat gemeenskap, solidariteit, die lewe van die land en die intellektuele uitruiling en verset voor die hand liggend sou wees.
Blykbaar het hierdie eienskappe plek gemaak vir toerisme, Carrefour supermarkte en vreeslike Franse televisie; met 'n bietjie ekstra moeite en baie ekstra vrae het ek egter gemeenskap gevind, mense wat van die land af woon, en weerstand.