Resensie: Ons ís almal maar 'Freaks' | Netwerk24
Deur Clifford Roberts 03 April 2018 05:00
Die gehoor word deel van die opvoering soos wat hulle saam met die akteurs deur die uitstalling van visuele kuns deur die Prince Vintcent-gebou rondbeweeg. Foto: Nardus Engelbrecht
Hoe om te vertel van Ingrid Winterbach se Ons is almal freaks hier? Hoe sal 'n mens die laag-op-laag-temas deurwerk en uitpak nadat hulle soos golwe in jou gedagtes breek wanneer jy aan die einde uitstap?
Van die eerste oomblik af word jou aandag aangegryp. Lee-Ann van Rooi sorg daarvoor wanneer sy op die verhogie in die boeg van die Prince Vintcent-gebou verskyn en ons plek in die epiese verhaal aandui. Swaar ritmes in die taal en klankbaan hits ons aan – oor die golwe na 'n onbekende land, begelei deur die tromme van 'n pasaangeër, al nader aan die vlammehel wat op ons wag.
By Van Rooi verskyn Albert Pretorius, eers as matroos en skeepskaptein, en Kay Smith as 'n opgewonde jong meisie, die toonbeeld van maagdelike onskuld (dalk soos ons), onbewus van hoe diep die waters om haar regtig is.
Met die toneel se plekplasing sommer goed gevestig en die haak nou diep in ons kiewe, verlaat die trio die vertrek en word ons genooi om te volg. Ons word deur plekaanwysers met tafeltennisrakette al wuiwend tot by 'n volgende vertrek begelei.
Die atmosfeer is so lig soos 'n fyn kristalglas op die randjie van 'n tafel. En dis hier waar die belangrikheid van plek vir hierdie stuk nou by jou begin duidelik word.
Hier stap jy nie onaangeraak weg nie. Ons is almal freaks hier is meer as net kommentaar op ons behandeling van vroue, van mekaar en van vreemdelinge. Dit is 'n koue, harde blik in 'n spieël wat ons nie durf vergeet nie.
By vanjaar se US Woordfees is die stuk in die US Museum opgevoer; by Prince Vintcent moet jy deur 'n versameling visuele kuns stap waarvan die kurator waarsku: hier is daar geen omdraaikans nie.
Die jong meisie is tussen die artefakte en ook op 'n spierwit podium uitgestal – die aanloklike Afrika-kreatuur. Hoe kan 'n mens dan nie kyk na hierdie magiese vorm nie?
Van daar word die speletjie ál donkerder, ons ou vuil gewoontetjie, vasgevang in helder daglig.
Maar die skok kom nog, want die storie is nou al aan ons bekend.
Nicole Holm se uitstekende regie wys weer dat as daar ooit 'n lyn tussen vermaak en protesteater was, dit net in ons koppe bestaan.