Aangesien hulle nie, in teenstelling met mossies en spreeus, skade aan oeste aanrig nie, maar wel skadelike en lastige insekte vang, is hulle baie gewilde voëls en word hulle as gelukbringers beskou. Volgens 'n ou bygeloof wat uit die tyd dateer toe die mens nog maar min van voëls se trekgewoontes geweet het, sou swaels in die winter in die grond kruip en net soos paddas in die lente weer te voorskyn kom.
Die kort pote is kenmerkend vir 'n voël wat min op die grond kom. Swaels kom slegs grond toe om water te drink en om nesmateriaal te versamel, en hulle loop baie onbeholpe. Die snawel is klein en swak, maar insekte word met groot gemaak gevang omdat die bek baie wyd oopgesper kan word. Die meeste spesies het gevurkte sterte en by sommige is die buitenste stertpenne verleng en baie dun.
Die meeste swaels maak hul neste in gate. Slegs die Afrikaanse maskerswaels (genus Phedina), wat op eilande in die Indiese Oseaan voorkom, bou 'n nes in bome van takkies en gras. Enkele spesies, waaronder die Europese swael (Hirundo rustica), bou 'n komvormige nes, maar gebruik daarvoor hoofsaaklik klei.
Die oorgrote meerderheid swaelspesies vorm 'n uniforme groep en word onder die subfamilie van die egte swaels (Hirundininae) geklassifiseer. Daar is egter 2 spesies wat van die ander onder meer daarin verskil dat die kraakbeenringe om die lugpyp volledig ontwikkel is en hulle word daarom in 'n eie subfamilie, die van die skynswaels (Pseudochelidoninae), ingedeel. Tot onlangs toe was die Afrikaanse rivierswael (Pseudochelidon eurystomina) uit die Kongobekken die enigste bekende skynswael.