Die droom om predikant te wees - Die Hervormer
Die droom om predikant te wees
Written by Tessa Oppermann (Junie 2017)
Vroeër vanjaar verneem ons van 16 predikante wat van hul gemeentes losgemaak is, sommige van hulle nog baie jonk. Die losmaking het in party gevalle met behoud van ampsvoorreg gebeur, in ander daarsonder. Hul redes verskil vanselfsprekend, maar die ongemaklike gedagte bly huiwer: Is ons predikante nie ontnugter nie?
As veral 'n jong predikant jaar na jaar in 'n deeltydse hoedanigheid in 'n gemeente bly werk, met die gepaardgaande laer besoldiging, begin die droom van predikant wees nie verdof nie? Vrouepredikante het die addisionele probleem dat hulle nie van hul mans kan verwag om alleen die huishouding te finansier en boonop agter hul vrouens aan te trek vir 'n beroep nie. Hoe word die predikante se roeping hierdeur geraak?
'n Ekstra inkomste
In Konteks berig ons al geruime tyd oor die nuwegenerasiepredikante en hul vindingryke planne om hul inkomste aan te vul. Ds Henk Labuschagne wat op 'n benoemingsbasis by Gemeente Noordelike Pretoria werk, het 'n tweede beroep as administratiewe klerk by 'n veterinêre hospitaal in Pretoria. Hy beplan ook om 'n graad in boekhouding te doen vir verdere opsies. Hy sê: As gevolg van die werk by die veearts kan ek nie altyd soveel tyd aan die gemeente bestee soos ek graag wil nie. Ek is die enigste predikant in die gemeente, wat beteken dat ek steeds al die pligte van 'n predikant moet nakom. Verpligtinge by die gemeente veroorsaak dat ek tyd moet afneem by die werk, wat beteken dat ek nie betaal word nie. Dit voel soms asof ek leef in twee wêrelde wat albei my tyd en aandag verg, en dit is moeilik om die twee te balanseer.
Prop Dewald Kruger vertel: Toe ek begin Teologie swot het, het ek gedink ek gaan sommer by legitimasie al 'n pos kry. Twee jaar later het ek begin besef dit gaan nie so vinnig gebeur nie toe my vriende wat die vorige jaar klaargemaak het, maande begin wag het vir 'n beroep. Van toe af het ek iewers in my agterkop geweet dat my drome nie noodwendig gaan uitdraai soos ek gedink het nie, en het ek begin dink aan alternatiewe planne. Gelukkig het ek teen die einde van my eerste MDiv-jaar die geleentheid gekry om betrokke te raak by 'n private hoëronderwysinstansie. Ek het dit aangegryp en my werk daar wat aan die begin deeltyds was, al hoe meer permanent gemaak. Tans werk ek steeds daar in die week, gee hier en daar klas en merk vir die Instituut as addisionele inkomste. Naweke ry ek soms meer as 100 km na gemeentes om te preek waar ek die geleentheid kry en benodig word. Op so 'n manier glo ek dat die roeping wat ek oortuig is ek ontvang het, uitgeleef word.
Ook prop Carli Fourie moes leer om teleurstelling te verwerk. Toe ek gelegitimeer is aan die einde van 2014, was ek hoopvol. Hoopvol om 'n beroep te ontvang wat natuurlik in of naby Pretoria sou wees, want dit is waar my man werk. Ek het geweet dat dit nie te goed in die Kerk gaan nie, maar steeds het ek bly hoop. Die maande het begin verbygaan en ek het besef ek sal moet oorweeg om 'n werk te kry buite die Kerk. Ek besluit toe om 'n eiendomsagent te word. Die volgende maande het ek nie een plek verkoop nie, want die werklikheid het my begin vang. Ek wil nét 'n predikant wees. En hierdie gedagte het my op 'n emosionele wipplank laat ry. Ek het gedink ek is nie goed genoeg om 'n predikant van 'n gemeente te wees nie, en dit het gepaard gegaan met gevoelens van depressie en minderwaardigheid. Gevoelens van jaloesie het my oorweldig, want hoekom kan my vriende en vriendinne dominees wees en ek nie?
Maar Carli leef steeds met hoop. Ons het onlangs 'n familiebesigheid begin waar ek weer eiendomsagent is, maar ek doen verhuring van woonstelle. Dit beloof darem 'n toekoms, maar dit verg baie tyd en energie. Met hierdie nuwe onderneming is dit moeilik om kerklik betrokke te wees, alhoewel ek steeds die meeste Sondae preek. Dit het 'n daaglikse uitdaging geword waar ek wonder of ek nou die regte ding doen en wat as ek 'n gemeentepredikant was? Dit gaan nog 'n lang reis wees, maar dit het my geleer om nie so toekomsgerig te wees nie. Ek het uiteindelik geleer om vir die dag te leef.
Ds Aniena Jansen van Rensburg is in Januarie met behoud van ampsvoorreg van Gemeente Klerksdorp-Doringkruin losgemaak. Sy vertel: Ek het saam met Teologie, onderwyswiskunde bygeneem as vak. Ek het die wyse raad van my pa gevolg dat ek iets anders moet hê om op terug te val of om my sak aan te vul as ek dalk 'n deeltydse beroep kry of as ek lank vat om 'n beroep te kry. Die gedagte was om daarna my onderwysdiploma deur Unisa te doen. Ek het 'n deeltydse beroep as jeugpredikant aanvaar en in my tuinwoonstel het ek, met toestemming van die kerkraad, my inkomste aangevul deur ekstra wiskundeklasse aan te bied. Aan die begin van hierdie jaar het ek besluit om afstand te doen van die pos wat ek by Doringkruin beklee het, omdat ek uit my spesifieke rol daar gegroei het maar geen ander beroep gekry het nie. Ek het vinnig 'n pos by Hoërskool Klerksdorp gekry waar ek nou Afrikaans as vak aanbied. Die gedagte was nie om uit die bediening te gaan nie, maar om 'n tentmakerpredikant te wees totdat die Here my weer na voltydse bediening roep. Ek is nou by Gemeente Hartbeesfontein betrokke op 'n baie deeltydse wyse en gee voltyds skool. Ek vind dat daar baie bedieningsgeleenthede by die skool is en dat die Here my hier ook gebruik.
Terwyl sommige jong predikante worstel om finansieel te oorleef en ander besluit om maar elders 'n heenkome te vind, meld nuwe studente steeds aan vir Teologie. Vanjaar het 'n groep van tien Hervormde eerstejaars ingeskryf vir Teologie – meer as uit die NG Kerk. Wat sou hul drome en aspirasies wees? Waarom die begeerte om predikant te word?
Ds Carusta van der Merwe het hul menings hieroor gevra. Lamé Janse van Rensburg sê haar droom is om jong mense se harte deur God se liefde en voorbeeld aan te raak. God het 'n saadjie van verkondiging in my hart geplant al toe ek baie klein was, en met tyd het die roeping net sterker geword. Dis hoekom ek Teologie studeer.
Wilmeri Ehlers wil predikant word om hierdie wonderlike skat van geloof in Christus met soveel mense moontlik te deel, en om myself aan God beskikbaar te stel vir die bevordering van naasteliefde en geloofseenheid. Louize Stoltz studeer Teologie omdat ek glo dis my roeping van God. Ek wil graag ook eendag my eie gemeente hê en die Woord van God verkondig.
Jacques Lubbe sê: Ek het besluit om Teologie te studeer die dag toe ek my hele lewe vir die Here gegee het, maar die volledige rede is baie meer as net dit. My droom is om vir mense die goeie nuus oor te dra sodat hulle ook die geleentheid kry om hul lewens vir die Here te gee, en nie net die mense binne die kerk nie.
Althea Janse van Vuuren wou oorspronklik medies studeer,maar het toe gedink dat Teologie beter sal wees. Dit is toe eintlik deel van my doel om mense regtig te help. My ouma was baie trots op my, en hier is ek vandag. Ek sal graag later sendingwerk wil doen, maar om in 'n gemeente te werk, lok my ook.
Ds Robert van Niekerk, wat aan die einde van Januarie vanjaar met behoud van ampsvoorreg van Gemeente Hartebeeshoek losgemaak is en nou beroepafwagtend is, gryp elke geleentheid aan en lééf sy roeping: Vroeg in my studies het ek besef dat ek 'n besonderse liefde vir die akademie het. Dit was dus nie 'n moeilike keuse toe ek genader is deur die Fakulteit Teologie by UP om as tutor vir Ou- en Nuwe-Testament-modules op te tree nie. So ook einde 2015 toe ek die geleentheid gebied is om by die Lutheran Theological Seminar (LTS) Grieks te doseer. Saam met die akademiese werk gaan daar nie 'n Sondag verby dat ek nie geleentheid het om in 'n ander gemeente van die NHKA te preek nie en so die diversiteit en rykheid van gemeentes in die Kerk raak te sien. As ek my ervaring van "beroepafwagtendheid" moet beskryf tans, sal ek eerlikwaar moet sê: Beroepafwagtend, maar 'n vervulde lewe in die werk van die Koninkryk.
Ook ds Rue Hopley, wat aan die einde van Mei met behoud van ampsvoorreg van Gemeente Rustenburg-Tuine losgemaak is, betree die toekoms met afwagting en die vertroue dat haar lewe in ons Heer se hande is: My vyf jaar in die bediening was vervullend en verrykend. En ek is so dankbaar teenoor die Kerk vir die voorreg om myself en my gawes op so 'n manier te kon uitleef. Ek voel egter dat die Here my roep om 'n jaar van diens te doen. Ek het tydens 'n retreat in 2015 'n sterk roeping ervaar om 'n jaar by een van die L'arche-huise vir verstandelik gestremde mense in die buiteland te gaan woon en werk. Die behoefte by die gemeente was egter van so 'n aard dat dit eers hierdie jaar kon realiseer. My plan is om ná my diensjaar terug te keer na die Kerk. Ek voel dat dit my roeping, passie en gawe bly. Ek het ook baie jare hard studeer om voor te berei sodat ek in die Kerk diensbaar kan wees. Ek glo dat ek oor 'n jaar weer werk in die Kerk sal kry en dat ek met nuwe ywer en verbrede horisonne tot die bediening sal tree. Ek weet egter dat die Here my sal lei sodat ek die regte keuses sal maak vir my toekomsweë.
Die Kommissie van die AKV neem egter wel met kommer kennis van die groot getal predikante wat aansoek doen om losmaking, en van die groot druk op predikante, hul finansies en hul gesinne.
En dit is nie net jong predikante wat die bediening verlaat om elders 'n heenkome te vind nie. Al meer predikante doen ook aansoek om vervroegde emeritaat, en bly dan op kontrakbasis in hul gemeentes aan. Dit is dikwels heelwat meer bekostigbaar vir gemeentes. Daarom het die Kommissie intussen besluit om al die inligting indringend te verreken en te bespreek in 'n dag lange strategiese werksessie wat vir bediening in die Kerk gereël gaan word. Die Hervormer sal vorentoe daaroor berig.