My vergesigte oor hoe ek soos Maria in The Sound of Music die tros Von Trapp-kinders mesmeraais en met hulle oor die heuwels huppel, is begrawe. Die dag as ek daarin slaag om hierdie rowwe koninkies as ’n fluitkwartet voor adellike gaste te laat optree, op daardie dag verklaar ek myself ’n heilige.
Ek was besig om die twee oudste koninkies, Andrew en Frederick, uit ’n akkerboom te red. Te hoog geklim, toe kry hulle hoogtevrees. Ek het net twee oë, en was besig om Edgar droog te maak voor ek tee in sy bottel sou gooi. Toe klief die gille deur die kombuisvenster en daar sit die twee koninklike sjimpansees in ’n mik aan mekaar en vasklou.
Maar die donnertjies wil nie spring of afklim nie. Dit kos my die kwelende Edgar neersit en vastrap teen enigiets wat soos ’n knoets lyk in ’n poging om my pampoenlyf in die boom opgehys te kry. Ek bid dat die lord en Josephine nie die spektakel gewaar nie. En ek sweer, sodra ek die sjimpansees uit die boom het, gaan ek in die staftoilette rook. Dit sal my weinig traak as ek na twak stink en in die pad gesteek word. Daar is baie geld in my beursie. Ek sal sonder om twee keer te dink op die eerste bus Baai toe klim.
Voor die polisieman kwartpad teen die stam op is, spring die twee apies bo-oor sy kop en land skaterend op die grasperk. G’n niks vasgesit in die boom nie. Wou my terg. ’n Mens noem dit nie teister of koggel of uittart of terg nie. Dis pleinweg têre.
Vir ’n sekonde het ek die drang om te sê: Ja, dis ek. Vanselfsprekend sal ek die trekpas kry. En vir daardie oomblik is ek selfs bereid om vyfhonderd pond uit my beursie te haal om weg te kom. Dis baie geld, maar ek sal dit afskryf as skoolgeld wat ek langs my pad moes betaal.