Bybelskool » 2 KORINTIËRS 4:3-6
Ons lees 2 Korintiërs 4:3-6 in die konteks van Paulus se hele boodskap van 'n lewe soos God dit wil (2 Korintiërs 4:1-5:10).
Paulus se bediening – 'n skat in kleipotte
4:1 Daarom, aangesien ons hierdie bediening het volgens die ontferming wat aan ons betoon is, gee ons nie moed op nie. 2 Ons het egter afstand gedoen van geheime skandelike dinge, en tree nie slinks op, of verdraai die Woord van God nie; maar deur die waarheid aan die lig te bring, beveel ons onsself voor God aan by die gewete van elke mens.
3 As ons evangelie dan tog nog versluier is, is dit versluier vir dié wat verlore gaan, 4 vir die ongelowiges wie se denke deur die god van hierdie bedeling verblind is, sodat die lig van die evangelie van die heerlikheid van Christus, wat die beeld van God is, nie oor hulle skyn nie. 5 Ons verkondig immers nie onsself nie, maar Jesus Christus as Here, en onsself as julle diensknegte, ter wille van Jesus. 6 Want God wat gesê het, "Laat daar uit die duisternis lig skyn," dit is Hy wat in ons harte geskyn het om ons te verlig met die kennis van die heerlikheid van God, in die aangesig van Jesus Christus.
7 Hierdie skat het ons in kleipotte, sodat die buitengewone krag duidelik van God kom en nie van ons nie.
8 In alles word ons verdruk, maar nie oorweldig nie;
ons word platgeslaan, maar nie vernietig nie.
10 Die sterwe van Jesus dra ons altyd in ons liggaam met ons saam, sodat ook die lewe van Jesus in ons liggaam sigbaar kan word.
11 Want ons wat leef, word voortdurend aan die dood uitgelewer ter wille van Jesus, sodat ook die lewe van Jesus in ons sterflike liggaam sigbaar kan word. 12 So werk die dood dan in ons, maar die lewe in julle.
13 Maar aangesien ons dieselfde Gees van die geloof het – soos geskryf staan, "Ek het geglo, daarom het ek gepraat" – glo ons ook, en daarom praat ons.
14 Ons weet dat Hy wat die Here Jesus opgewek het, ons ook saam met Jesus sal opwek, en julle voor Hom sal stel. 15 Want dit gebeur alles ter wille van julle, sodat die genade, wat steeds meer mense insluit, die dankbaarheid oorvloedig kan maak tot eer van God.
Die tydelike teenoor die ewige
16 Daarom gee ons nie moed op nie, want selfs al vergaan ons uiterlike mens, word ons innerlike mens van dag tot dag vernuwe. 17 Want ons ligte en tydelike verdrukking bewerk vir ons 'n gewigtige en allesoortreffende ewige heerlikheid, 18 terwyl ons nie let op die sigbare nie, maar op die onsigbare dinge; want die sigbare is tydelik, die onsigbare ewig.
5:1 Ons weet tog dat wanneer ons aardse tentwoning afgebreek word, ons 'n gebou het wat van God kom, 'n ewige woning in die hemele, wat nie met hande gemaak is nie. 2 En daarom sug ons, want ons verlang intens daarna om met ons woning vanuit die hemel beklee te word. 3 As ons net nie ontklee en nakend gevind sal word nie!
4 Want ons wat nog in die tentwoning is, sug as mense wat swaarkry, omdat ons nie ontklee nie, maar geklee wil word; sodat wat sterflik is, verteer kan word deur die lewe. 5 Hy wat ons juis hiervoor voorberei het, is God, wat aan ons die Gees as waarborg b gegee het. 6 Daarom is ons altyd vol moed, al weet ons dat, terwyl ons nog in die aardse liggaam woon, ons nie by die Here woon nie; 7 want ons leef deur geloof, nie deur aanskoue nie.
8 Ons bly egter vol moed, al verkies ons om eerder uit die liggaam te verhuis en by die Here te woon. 9 Daarom, of ons reeds inwoon, of nog nie inwoon nie, streef ons daarna om vir Hom welgevallig te wees. 10 Want ons moet almal voor die regterstoel van Christus verskyn, sodat elkeen kan ontvang volgens wat hy in sy liggaamlike bestaan gedoen het, of dit goed of kwaad was.
Paulus is besig om te skryf oor die verandering in sy reisplanne. In hoofstuk 2:14 het hy homself onderbreek om eers oor die evangelie self te skryf. In hoofstuk 7:5 sal hy weer terugkom na sy reisplanne.
Om die onderbreking ter wille van die evangelie goed te verstaan, help dit om na die metafore te kyk wat hy gebruik. In sy beskrywing van die triomf van die evangelie en die wonder van die nuwe verbond het hy drie metafore gebruik om die rol van die evangelie in ons lewens te beskrywe: ons is soos wierook, briewe en spieëls.
Hier gaan hy nou verder om die evangelie en sy impak in gelowiges se lewe te beskrywe aan die hand van drie ander metafore: 1) die evangelie is die lig wat in die duisternis skyn (2 Kor. 4:1-6); 2) die evangelie is 'n skat wat in erdepotte opgesluit is, potte wat egter maklik breek (2 Kor. 4:7-15); 3) die evangelie skep in ons 'n verlange na ons vaste gebou in die hemel (ons hemelse liggaam – vgl 1 Kor. 15) wat God belowe vir ons wat nou net 'n tentbestaan (ons aardse liggaam) voer (2 Kor. 4:16-5:10).
1. Met die eerste metafoor van die lig van die evangelie spel hy die implikasie daarvan vir die gelowiges se lewe na buite, in die wêreld uit – mense van die lig kan die praktyke van die duisternis nie verdra nie, veral nie dinge soos bedrog en vervalsing nie. Die resultaat: 'n eerlike lewe laat die lig van Jesus vanuit jou hart regdeur jou skyn.
2. Met die tweede metafoor van die skat in kleipotte, spel Paulus die effek van die evangelie op die omstandighede van die gelowige uit – ons lot is verdrukking, verleentheid oor raad en vervolging wat fisiese leed insluit. Tog laat die krag van God nooit toe dat ons terneergedruk, radeloos, God-verlate of vernietig word nie. Die lewe van Jesus word in ons sigbaar, juis in ons gebrokenheid en weerloosheid. Daarom dat ons volhard omdat God se genade só steeds meer en meer mense kan bereik. Hierdie gedagtes sal Paulus nog verder in die brief aan die Filippense uitwerk (Fil. 2).
3. Met die derde metafoor van die gebou in die hemel, spel Paulus die hoop en verwagting uit wat ons in ons omdra. Die swaarkry van hierdie lewe gaan verby, en ons wag vir dít wat God gaan bring en wat vir ewig sal staan. Dit het 'n tweërlei uitwerking op ons: aan die een kant sug ons dat ons die oorgang na die hemelse werklikheid kan beleef, en aan die ander kant het ons die Gees wat ons moed gee om te wag op God se tyd (vgl. Rom. 8). Let op dat anders as met die Grieke, wat net aan 'n voortbestaan van die siel gedink het, Paulus steeds aan 'n gebou dink, d.w.s. aan 'n liggaam wat voortbestaan, soos ook in 1 Korintiërs 15.
In dit alles, sê Paulus, het ons net een begeerte, om te lewe soos Hy dit wil (let weer op die ooreenkomste met die brief aan die Filippense, hierdie keer hfst. 1:20 vv).
2 Korintiërs is een van die aangrypendste briewe van Paulus. Hy ontbloot homself as mens soos nêrens in sy ander briewe nie. Ons kry 'n baie eerlike prentjie oor hom en sy uitdagings.
Hy was ook maar net 'n gewone mens van vlees en bloed, maar een met 'n besondere roeping – soos alle gelowiges vandag. Paulus beklemtoon daarom hier dat sy apostelskap nie in sy eie krag of mag gesetel is nie, maar in die bediening wat hy van die Here ontvang het. Daarom kan hy nie anders nie as om Jesus Christus as die Here te verkondig.
Ons leefstyl moet ook die nuwe lewe reflekteer wat ons in Jesus Christus ontvang het. Die boodskap wat Paulus verkondig, het te doen met die lig waaroor hy in vers 6 skryf. Uit Christus straal die lig van heerlikheid. Ons weerkaats hierdie lig wat tot binne ons diepste wese skyn. Deur die lig wat uit Jesus skyn, kan gelowiges met nuwe, ander oë na God se skepping en mense kyk.
God het Hom oor ons ontferm en hierdie bediening van die lig aan ons opgedra. Daarom word ons nie moedeloos nie. Ons vermy praktyke wat nie die lig kan verdra nie en waaroor ons ons sou moes skaam. Ons gaan nie met bedrog te werk nie en ons vervals nie die woord van God nie. Inteendeel, ons maak die waarheid openlik bekend en beveel onsself so aan by elkeen wat voor God 'n eerlike gewete het.
Hoe goddelik sal dit nie wees as ons almal in elke geloofsgemeenskap hierdie woorde hoor en dit kreatief begin uitleef nie!