Viva Sondag en tot weersiens, rosyntjierys. Hoe lyk jóú nuwe Sondagmiddagete?
Viva Sondag en tot weersiens, rosyntjierys. Hoe lyk jóú nuwe ...
Sondae se bymekaarkom om die etenstafel is 'n ritueel wat oor vele kultere en grense heen loop. Ook in Suid-Afrika is dit 'n wonderlike instelling wat ons almal deel. Van Soweto tot Stilbaai, ons hou daarvan om Sondae saam te kook en saam te eet. In die eerste van ons reeks genaamd #VivaSondag vertel ANNELIESE BURGESS hoe dié geselligheid oor die jare in haar familie verander het.
EK onthou nog die Sondagmiddagetes as kind by my ouma en oupa op die plaas. Al is dit nou baie dekades later, is daar 'n baie spesifieke emosie wat my bybly: die geborgenheid wat ek in die voorspelbaarheid van die ritueel ervaar het. Kerk, tee en dan die voorbereiding vir middagete.
Die gemoedelikheid in die kombuis, die grootmense se geselsies en drankies (bier-shandies en sjerrie) voor ete in die sitkamer, die tafel met die wit tafeldoek, gestyfde servette en Ouma se eenvoudige maar mooi breekware en silwermessegoed uit die houtboks. En die kos: geelrys met rosyntjies, pampoenkoekies, gestoofde groenbone, brosgebraaide aartappels, skaapboud – en altyd, altyd poeding: 'n gebakte iets of Ouma se vrugteslaai met vla.
Die ritueel van die Sondagmiddagete word nou nog in ons huis gekoester, al lyk dit deesdae baie anders as daardie wonderlike lang tafels op Helmond...