Begrafnismaal – Liplekker
In die ou Germaanse tye is daar offergawes op die grafte geplaas. Hierdie dode-offers is later vervang met lijkmaal. Die Germaanse lijkmaal is by die graf gehou. So is die gebruik ook oorgedra Nederlandtoe. Teen die 17de eeu is daar buitensporige en uitspattige begrafnis etes gehou. By vername boere is die maal sommer 2 dae lank gehou.
So het die tradisie ook oorgewaai na Suid Afrika toe. Adam Tas maak in sy dagboek melding van 'n Stellenbosch begrafnis op 'n buurplaas. Hy het die volgende na die buurplaas gestuur : 5 emmers wyn, 1 ham, 3 stukke skaapvleis en 3 brode. Hy het gemeen dat die oorledene in "goede fatsoen" begrawe is. Die verskeidenheid voedsel en veral die hoeveelheid het aangetoon hoe welaf die oorledene was.
Daar is verskeie begrafnis rekeninge in die Kaapse argief wat aantoon dat brood en koekies ook geëet is tydens begrafnisse. In die begin van die 18de eeu is die etes by die sterfhuis gehou met brood en wyn. Tydens die 18de eeu is daar ook begin om begrafnisrys, rys gekook met borrie en rosyne, saam met vleis voor te sit.
Daar is natuurlik ook nie net by eet gehou nie maar waar kos is, is drank ook. Gewoonlik is by die etes wyn en bier gedrink. Later het wyn begin om 'n al hoe belangriker rol te speel, soveel so dat die mense beskonke (wat 'n mooi woord) huis toe gegaan het
In die ou dae is daar aangevoer dat die mense van vêr gekom het en na die begrafnis en dan na die begrafnis is hulle dan vir 'n ete genooi by die oorledene se huis. Die ete is ook gesien as eerbetoon aan die oorledene en dan is daar ook nog gevoel dat die oorledene dit so sou wou gehad het aangesien die mense sou dink hy is suinig as daar nie 'n ete by sy huis was nie.
Soos die tye verander het, het die begrafnis maal ook verander. Aangesien mense nie meer dae lank moet rys na 'n begrafnis toe nie, word daar nog geëet maar op 'n baie kleiner skaal. Maar eet moet ons eet op 'n begrafnis al is dit net 'n toebroodjie.