In die Kruger Wildtuin het ek net gesit en die bosveld geniet terwyl ons gery en gery het. Die diere wat ons gesien het, was ‘n heerlike bonus. Ek het die krapperigheid in my hart daar in die bos agtergelaat en vervuld daar weggegaan.
Van reën gepraat, mense, dit is STEEDS ontstellend droog by ons. Die Kaap het wonderlik reën gehad, die Breërivier wat om ons loop, was in vloed, maar by ons het dit nog nie genoegsaam gereën nie. Ek het sommer iemand unfriend op Facebook wat weer eens oor die reën gekla het, dit breek ‘n mens se hart.
Die toppunt was middagete by die restaurant daar op die kop. Mens verloor jouself in die heuwelagtigheid, die uitsig. Ons het sommer net gekyk en gekyk. ‘n Trop buffels het daar naby gewei.
Dankie. Sy is terug in die ouetehuis. Haar kop is maar baie deurmekaar, maar op 89 kan ‘n mens dit seker aanvaar. Die rede tot hospitalisasie is gelukkig opgelos en ‘n ekstra pilletjie help vir die angstigheid. Ek dink ons is oor die bultjie. So baie dankie vir jou omgee.