Die sage van die soetrissie | Slaai Sonder Blare
Petrus leer nou skryf. Hy is vier en die pen lyk onregmatig groot tussen sy klein kindervingertjies. Ek wil eintlik hê hy moet gaan swem, sokkerballe gaan skop of sommer net gaan trampolien spring. Lehja leer al om met tien te maal en te deel. Sy is ses en sy het vanoggend besluit om haar lippies pienk te verf voor sy haar huiswerk doen. Pieter leer hoe om die wasmasjien te gebruik sonder om die klere te vlek. Hy is… ouer en nogal ywerig om die werking van die kombuistoestelle te bemeester.
Ek wil nog leer hoe om koeksisters te bak sonder om die hele kombuis met stroop te bedek. Ek is… jonger as Pieter en vir my is die woord 'leer', 'n homoniem, homofoon en beslis nie homogeen nie. Jy kan 'n leer gebruik om tot op die dak te klim en soos daai oom Jannie af te neuk. Jy kan 'n Wiskunde-leer gebruik om sekere sommetjies te doen. Malema het nie 'n idee wat sò leer is nie, want hy het tot houtwerk gedruip. Jy kan 'n les leer, uit jou eie èn uit iemand anders se foute. Vra maar net vir tannie Margaret. Ek leer my kinders maniere. Hulle pas dit nie altyd toe nie, maar my ouma het my geleer dat aanhouer wen. Ek vermoed my metabolisme het verleer hoe om teen hoë spoed te werk. Jy kan 'n leêr gebruik om belastingstrokies in weg te steek, terwyl die soldate 'n leër vorm. Groot verskil wat een klein leesteken of klemverskuiwing kan maak.
Van kindsbeen af, leer ons. Leer kruip, loop, hardloop. Leer lees, skryf, optel, aftrek. Leer redeneer, rusie maak, vrede bewaar. Leer om op jou tong te byt, leer om jou kop hoog te hou en leer om die wêreld op jou skouers te balanseer. Leer is net vier letters en een lettergreep lank, maar die betekenis en interpretasie is so oop en grensloos soos…dit.
Terwyl studente in Suid-Afrika graag wil leer, is daar 'n minderheid aggressiewe barbare wat hul ontneem van die voorreg waarvoor hulle hoes en betaal. In plaas daarvan dat die idiote leer van oorsaak en gevolg, dink hulle om die owerhede 'n les te leer is meer noodsaaklik. Die agterstevoor logika van Suid-Afrikaanse opstokers en hul leiers, laat my met nuwe oë na my kinders se leerproses kyk. Hulle maak nie net staat op die juffrou, die skool, die instansies en die toerusting nie. Hulle leer waar en wanneer die geleentheid opduik. Eendag sal hulle ook vir 'n papier moet studeer, want papiere sluit deure oop. Ek wil hulle egter bewus maak dat papiere nie die enigste sleutels tot sukses is nie. Ek hoop dat die studente wat nou tuis moet bly, uit vrees vir hul veiligheid, sal besef dat leer nimmereindigend is. Leer uit ander se swak optrede. Leer om aan te hou, uit te hou en by te hou. Leer om alternatiewe oplossings te soek, leer dat die lewe onregverdig is en leer dat vingerwys nie die kos op die tafel gaan sit nie.
Gaan die sinneloosheid stop? Gaan iemand ingryp? Wanneer gaan genoeg genoeg wees? Tyd sal leer.
Ek hou van Ikea. Dis eufemisties gestel. Ek is dol, gek, mal, hop-skop-smoorverlief op Ikea. In Abu Dhabi het Ikea my ontvlugting geword. As die wêreld druk, die trane vlak sit of ek sommer net skuinsweg bedonnerd is, is Ikea my antwoord. Ikea is 'n Sweedse meubelwinkel wat ongelukkig nog nie in Suid-Afrika oopgemaak het nie, maar wat die ongelooflikste meubels, lakens, tuinstelle, messe, handoekpapier, potplante, skilderye, hangkaste en alles wat jy nog moontlik in jou huis mag nodig kry, smous. Dis my hawe.
Ek koop slegs een uit elke ses besoeke iets. Maar om deur die winkel te loop, is vir my terapie. Dit herinner my aan alles wat nog goed en reg en mooi is in die wêreld.
So staan ons gesinnetjie Sondagaand in die ry by Ikea om ons boekrak te betaal. My liefste seunskind, Petrus (4) begin baie ywerig om die twee Arabiese mans voor ons, se waentjie uit te pak. Fluks gee hy gloeilampies en gordynknippies vir die assistent aan, terwyl die twee Arabiere laggend vir die hardwerkende mannetjie staan en kyk. Petrus staan later skoon binne hul waentjie en stuk vir stuk en baie geduldig pak hy alles, tot op die laaste kussingsloop vir hulle uit. Ek staan trots na my seun en staar. Melodramaties dink ek aan sy sorgelose houding, sy onselfsugtige gebaar en hoe my seuntjie besig is om in 'n wonderlike jong man te ontaard. Ek klop myself op die skouer en my hart glimlag breër as my mond.
Eindelaas is alles uitgepak en betaal en is dit ons beurt om die kredietkaart te laat sug. En dit is op daardie oomblik wat een van die Arabiese manne, na Petrus draai en hom 'n noot in die hand stop. "Want harde werk moet beloon word". "Shukran" bedank my seun die man in Arabies. My bors swel van trots.
Nou hou ek nog meer van Ikea. Nie omdat my seun met sy hardverdiende inkomste vir ons aandete gekoop het nie, maar omdat einste Petrus my ook hier 'n les geleer het. Die gebaar van vriendelikheid, behulpsaamheid en onbaatsugtigheid hoef nie te wag vir spesiale oomblikke of groot geleenthede nie. Ons hoef nie net aan die behoeftiges te voorsien nie. Ons hoef nie net aan liefdadigheid te skenk nie. Jy kan jou positiewe deelname aan die menslike resies elke oomblik bevestig. Jy moet net wil.