'N Paar volledige verhale deur Domingo Villar. Resensie | Huidige literatuur
Mariola Diaz-Cano Arevalo | | skrywers, Books, stories
'N Paar volledige verhale is die titel van die nuwe boek deur Sondag Villar, wat geïllustreer word met linosnitte van sy vriend Carlos Baonza. Dit is pas vrygestel in 'n baie netjiese uitgawe en kan in die middel van die middag, of minder, gelees word. Dit is 'n samestelling van 10 verhale of kortverhale en ek was gelukkig dat die skrywer dit aan my opgedra het op die laaste Madrid Book Fair. Dit is my hersiening.
0.1 'N Voorreg
2 Humor, nostalgie, magie, misterie
In Januarie 2020 het ek 'n ontmoeting met Domingo georganiseer deur Kulturele Omvang in Madrid en gemodereer deur Raphael Caunedo. Ons was ongeveer 20 mense en ons het heerlik met hom gesels oor sy boeke met die hoofrol die inspekteur van Vigo Leo Caldas. Drie romans, Water oë, Die strand van die verdrinkte y Die laaste skip dat, alhoewel dit 'n lang tyd tussen sy publikasies was, dit vir hom 'n sukses en bo alles 'n prestige gebring het wat baie ander met 20 titels sou wou hê.
In die laaste deel van die Sondagbyeenkoms hy het ons van hierdie verhale vertel en hy lees vir ons een. Ons was so verheug en het hom aangemoedig om dit so baie te publiseer dat as ons alreeds die idee het om dit te doen, ons heeltemal oortuig kan wees. Boonop kan dit ook 'n manier wees om onsself te "betaal" vir die geduld as gevolg van die lang wag tussen romans en romans waaraan ons gewoond is aan die vele lesers wat syne is. Dit was dus 'n voorreg.
Nou, nadat ek die verhale gelees het, identifiseer ek die verhaal: dit gaan oor Don Andrés die aantreklike. En dit het my weer laat glimlag. Wel, eintlik alles.
By wyse van Voorwoord, die skrywer vertel ons 'n bietjie oor hoe het nog altyd stories geskryf sonder 'n ander eis as om dit te deel of in te tel familie of vriende byeenkomste. Ook dat sommige reeds gepubliseer is en dat wanneer hy hom aanmoedig om die vorm van 'n boek te gee, hy maak asof hy hulle vir die intiemer en hegter omgewing wil verlaat.
Terselfdertyd, en vir sy vriendskap met die kunstenaar Carlos Baonza, wat hulle onmiddellik begin illustreer terwyl hy dit lees. Maar dan kom 'n argument so fantasties soos die werklikheid van a pandemie wat die wêreld tuis sluit. En u moet die beste oomblikke probeer herskep wat u nie kan hê of deel nie. Dit was dus tyd om hierdie verhale aan die lig te bring.
Humor, nostalgie, magie, misterie
Eliška en die maan
La Maruxaina en mnr Guillet
Die spiritis van O Grove
Die Saint of Bella -unie
Filippus die Messias
Mabel en die praatjies
Don Andrés die Knappe
Die vyftien jaar van Isabel Daponte
En almal het, in mindere of meerdere mate, tikkies nostalgie, terug na laaste, van Magia, raaisel en, natuurlik, van humor, maar daarvan ook die van die Galiciese land waarvan Villar is. Die langste is die laaste, 'n kortverhaal eerder as 'n verhaal. En wat ook deel is die musikale toon van hierdie skrywer se prosa, wat net so pragtig is as mooi en amper liries.
Vir ons wat 'n bietjie weet van die mees aseptiese en funksionele deel van die taal, bykomend tot die sensitiwiteit wat oorgedra kan word, lees Domingo Villar is 'n dubbele plesier. Sowel in sy romans as in hierdie verhale, waarin miskien nog meer opval, die hantering wat hy van hom het en die kadens en ritme die verhaal wat die inhoud afdruk, is ongeëwenaard. En dit word waardeer in 'n panorama van literatuur wat so maklik of maklik verteerbaar is.
Hierdie verhale lees soos liedjies en hulle laat 'n eggo en spoor na, van die see, van die sterre, van mites en legendes, van wonderwerke of spoke, van oorlog en vrede. Hulle kry 'n glimlag van die sagte en hulle verwys u altyd na die magiese agtergrond wat so 'n spesifieke land distilleer.
Bly by een? Ek kon nie. EN 'n maar? Dat hulle min is en dat hulle vinnig eindig. Dit is die probleem met Domingo Villar: dit maak nie saak of hy romans van 640 bladsye of verhale van 1 000 woorde skryf nie. Dit laat jou altyd meer verlang.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Books » 'N Paar volledige verhale deur Domingo Villar. Resensie