White Larches in the Wild - Berk boom landskap - Tuinmaak - 2022
Berkboomlandskap word oorheers deur wit, eenjarige larikse. Alhoewel laat, is wit lariks meer algemeen in hierdie landskap as enige ander soort. Hoekom?
Verskeie verduidelikings kan by my opkom. Miskien is wit lariks meer suksesvol in die suur grond en koeler klimaat van hierdie laer streke van die Noordelike Rocky Mountain Sub-streek. Miskien vaar wit lariks beter in laat-serale gronde en hou nie aan in die natter gebiede van hoër hoogtes soos rooi larikse doen nie.
Die antwoorde op hierdie vrae is egter nie voor die hand liggend nie en daar is min studies wat beide verduidelikings ondersteun. Die faktore wat bydra tot wit lariks dominansie is baie kompleks en genuanseerd, en word nie goed verstaan ​​nie. Wat weet wetenskaplikes van wit larikse en hul ekologie? Hoekom het sommige state, soos Alaska, hoë persentasies wit larikse? En wat kan uit hierdie diversiteit van Noord-Amerikaanse wit lariks geleer word?
Wit Lariks in die natuur
Wit larikse doen baie goed in die toendra, op 'n baie kort skaal. Hul volharding daar hang nie af van die seisoen of graad van bevriesing soos by die meeste naaldbome nie, maar word beperk deur temperatuur en mededinging van ander boomspesies. Larikse wat wel in die toendra groei, is tipies een jaar oue saailinge en moet dalk veg vir grondgebied en sonlig teen veel groter spar en spar.
Aan die Stille Oseaan-kus is daar na raming 1 700 000 wit larikse in kuswoude, hoofsaaklik op arm, suur grond geleë. Larikse hier groei baie stadiger as wat hulle in die toendra en ander hooglandgebiede doen en het 'n lewensduur van 60 tot 80 jaar. Larikse in kuswoude kan spierwit van kleur wees, of as hulle bo die boomlyn voorkom, kan dit gryser wees met ouderdom.
Op sommige plekke, soos in die Kusberge van Washington, bly wit larikse in woude tot by die boomlyn, al is dit aan die oostekant van die Cascades. Sommige hiervan is baie oud, 300 tot 500 jaar oud. As jy 'n outydse man is wat die Demingpas in die noordweste van Washington opgery het, sal jy hulle goed ken.
Stede is oor die algemeen groot, welig en produktief en nie bevorderlik vir wit larikse nie. Slegs sakke wit lariks is in stede aangeteken. Gewoonlik in parke en langs sypaadjies, in laagliggende dele van die dorp, op rotsagtige, boomarm eilande en in vlak depressies binne valleie. Hoekom het stede larikse? Is die skaal groot genoeg?
Wit lariksaad word geproduseer wanneer die bas aan vries temperature blootgestel word. Larikse is langlewende plante sodat hulle saad oor verskeie seisoene kan produseer en sodoende 'n mate van ophoping moontlik maak. Larikse groei beide manlike en vroulike keëls, maar net die vroulike keëls produseer sade.
Wit larikse stoor hul sade onder die grond vir ongeveer vyf jaar in die laat herfs deur die vroeë winter. Die sade bly dormant totdat hulle 'n buitengewone koue winter ontvang. Die grootste oorlewing van wit larikse in Alaska word geassosieer met laat-somer droogtes, wanneer die bome saad ophoop. Saad kan vir 100 tot 150 jaar in permafrost oorleef en slegs ontkiem as die grond in die volgende lente ontdooi.
Lariks versprei hul sade deur takkies. Die takkies, elk ongeveer een voet lank, word op 'n lukraak manier van die boom laat val. Baie takkies sal saam val, baie sal dalk nie gehaal word nie. Hulle val dan in sneeubanke of op bevrore grond. Hierdie ontkiem in die lente, dikwels baie jare nadat die saad neergelê is.
Sneeu val op 'n groot volume van 'n landskap, maar groot individuele sade kan onder die grond bly en nie lank aan sneeu blootgestel word nie. As sneeu wel smelt, is dit onwaarskynlik dat dit vir 'n lang tydperk van 'n sonnige posisie sal wees. Om hierdie rede is wit lariks meer algemeen op plekke waar sneeu ophoop en dikwels ver bo die boomlyn is.
Grimely Bogs, Slate Grasslands
In laagliggende gebiede van Noord-Amerika word groot, nat gebiede selde deur strome gedreineer. Hierdie tipe landskap is lank reeds deur natuurkundiges beskryf as soos 'n moeras of as met dryfsand. In hierdie tipe landskap is die grond grootliks versadig met water. Dit is altyd nat. Gebiede van laagland-moerasse en moerasse is geneig om plat te wees, met min hummocks en min strukturele variasie in die landskap. Baie min grondvoedingstowwe word in die vlei en die moerasse gespoel. Hulle is gewoonlik oligotrofiese omgewings, dit wil sê, daar is baie min voedingstowwe vir die spesie in hierdie gebiede. Baie plante en diere in sulke gebiede is ook in hul dieet gespesialiseerd. Sulke gebiede word dus gewoonlik deur slegs 'n paar spesies oorheers, met slegs 'n paar spesies op enige plek.
Waarom beskryf natuurkundiges gebiede soos hierdie as soos moerasse en moerasse? Waarom word sulke gebiede deur min spesies oorheers?
Daarteenoor is grasvelde op hellings en op hoër hoogtes geneig om droër te wees. Meer voedingstowwe word op die oppervlak van die grond gevind as gevolg van reën wat vanaf die toppe van hange inkom en van neerslag wat op die berge val. Plante van ander ekosisteme vaar goed in droër omgewings en word dominante spesies. As die hoogland hoog genoeg is en hellings lank genoeg is, sal die oorheersende spesies die grasse, swerwe en struike wees wat in hierdie gebiede groei. In hierdie hoogliggende grasvelde sal ons mengsels van spesies vind wat soos prairies en savannas lyk.
Daar is verskillende tipes mengsels van hoogliggende grasveldspesies. Byvoorbeeld, graslande op rotsagtige hange is geneig om verskillende spesies te hê as graslande op korrelgrond. Soortgelyke spesies oorheers elke tipe, maar verskil in detail. Byvoorbeeld, in korrelgrond is plante geneig om groter en smaakliker blare te hê as plante op klipperige grond.
Een voorbeeld van 'n baie droë, hoogliggende grasveld is op die Noord-Olimpiese Skiereiland. Dit is 'n unieke grasveld omdat die hoogte van die terrein taamlik laag is. Daar is omtrent net 40 voet se helling. Die helling het 'n redelik matige graad, dit is nie vreeslik steil nie.