Fladdering van die hart - oorsake, terapie en simptome - Hart - 2021
Fladdering van die hart - oorsake, terapie en simptome
Die term "fladderend hart" beskryf baie verskillende verskynsels: as u byvoorbeeld opgewonde, bang, in stresvolle situasies of selfs in liefde voel, kan dit voel asof die hart "fladder". Daarbenewens kan fladdering van die hart ook dui op 'n siekte en kan dit byvoorbeeld 'n uitdrukking wees van 'n hartaritmie, dit wil sê 'n onreëlmatige volgorde van die normale hartklop. Dit kan by gesonde mense voorkom en onskadelik wees, sowel as 'n voorloper en waarskuwingsteken van dreigende skielike hartdood - daarom is hier 'n presiese toeligting van die oorsake van 'n kardioloog of internis. In hierdie konteks word die term "hartfladder" dikwels sinoniem gebruik vir "boezemfladder" of "ventrikulêre fladder", wat nie meer 'n gevoel "fladder" is nie, maar baie gevaarlike vorme van hartaritmie kan wees wat nie onmiddellike behandeling benodig nie. kan vinnig lei tot kardiovaskulêre versaking met asemhalings- en hartstilstand.
'N' Fladderende 'hart kan baie anders voel vir diegene wat geraak word. Daar word gereeld gesê dat die gevoel is dat die hart "verkeerd" klop, soms gepaard met probleme met asemhaling, duiseligheid of sweet. In ander gevalle word 'n soort hartseer of trilling in die hartgebied aangemeld, wat voel asof u net baie geskrik het. Dit kan ook gebeur dat mense die gevoel kry dat iets in die tragea of ​​onder die larinks dreun. Hoe lank die hartfladdering duur, is ook individueel; in baie gevalle duur dit slegs 'n paar sekondes per episode, maar kom telkens weer deur die dag voor. Soms is daar borspyn en / of angs. Dit kan 'n bewys wees van 'n hartaanval.
Oorsake van fibrillasie
As die hart fladder tydens spanning, vrees, paniek of voordat hy die nuwe vriendin ontmoet, is dit 'n normale reaksie van die liggaam, want die gevoel van opgewondenheid en verliefdheid is 'n biochemies stresvolle situasie vir die liggaam. word in albei gevalle op "waarskuwing" geplaas, wat lei tot 'n vinnige vrystelling van die hormoon adrenalien deur die sogenaamde simpatiese senuweestelsel, 'n deel van die vegetatiewe senuweestelsel. Adrenalien, wat glukose en vrye vetsure uit die energievoorrade van die lewer, spiere en vetweefsel vrystel, verhoog bloeddruk, hartklop en asemhalingstempo.
Daarbenewens is daar ander simptome soos verhoogde sweet of verhoogde spierspanning. Sodat hierdie natuurlike en onskadelike vorm van fladderende hart nie die organisme skadelik word nie, moet diegene wat geraak word 'n manier vind om te ontspan. Dan word die parasimpatiese senuweestelsel "rus of ontspannings senuwee" geaktiveer, wat dien as 'n "eweknie" vir die simpatiese senuweestelsel deur te sorg dat die energievoorraad afgeskakel word, wat 'n gevoel van ontspanning skep en dat die hartfladdering bedaar.
Benewens opwinding of verliefdheid, kan 'n hartaritmie ook die oorsaak wees van die hartfladdering. Dit word verstaan ​​as 'n onreëlmatige volgorde van die normale hartklop, wat normaalweg ongeveer 60 tot 80 keer per minuut in stilstand is. Hartritmieë kom baie gereeld voor, hoewel dit dikwels nie eers in ligte of af en toe weergawes opgemerk word nie. Aritmie kom van beide eksterne oorsake, soos oormatige inname van kafeïen of alkohol, newe-effekte van sommige medikasie (bv. Antidepressante), koorsinfeksies of 'n opgeblase maag (meteorisme).
Irritasie van die sogenaamde "karotis-sinusknoop" (reseptor op die hoofslagaar op die nek) - byvoorbeeld as gevolg van 'n te skerp serp of 'n blaas - kan moontlik lei tot 'n hartaritmie, aangesien die irritasie die hartklop vertraag, wat kan lei tot flou. Benewens die eksterne oorsake, kan 'n aantal organiese oorsake ook verantwoordelik wees vir 'n aritmie, soos koronêre hartsiektes, 'n hartaanval, 'n hartspier siekte of miokarditis. Daarbenewens kan hipertireose (hipertireose) of hipotireose (hiportireose), hoë bloeddruk of wanbalans in elektroliete (bv. Kaliumtekort) oorweeg word.
Daar is baie vorme van hartaritmieë, byvoorbeeld die sogenaamde irritasie-afwykings, waarin die vorming van die elektriese impulse versteur word of die "geleidingsstoornisse", wat beteken dat die hart se opgewondenheid verswak word. Aritmieë word ook geklassifiseer volgens die vraag of dit hul oorsprong in die atrium (supraventrikulêr) of in die ventrikels (ventrikulêr) het. Daarbenewens word onderskei tussen 'n stadige hartklop (bradikardie) met minder as 60 polsslae per minuut en 'n hart wat te vinnig klop met meer as 100 slae per minuut (tagikardie). 'N Ander vorm van hartaritmieë is addisionele hartklop (ekstrasistole), wat ook bekend staan ​​as "hartstruikel".
Hartritmieë kom algemeen algemeen voor en kan heeltemal onskadelik wees by gesonde mense sowel as in die vorm van 'n patologiese of selfs lewensgevaarlike komplikasie by siektes van die hart en ander organe. Daarom moet gereelde of aanhoudende hartfladder altyd deur 'n dokter ondersoek word.
Die term "fladderende hart" word dikwels sinoniem gebruik vir die sogenaamde ventrikulêre fladder, wat nie meer primêr 'n gevoel "fladder" van die hart is nie, maar 'n baie gevaarlike vorm van hartaritmie is, wat vinnig voorkom sonder onmiddellike behandeling. lei tot die dood. Ventrikulêre fladder word gekenmerk deur 'n frekwensie van 250 tot 300 slae per minuut, wat beteken dat die hart sy ritme heeltemal verloor het en in plaas daarvan werk sonder 'n herkenbare maat en teen 'n baie hoë snelheid. As gevolg hiervan, beteken die ongelyke sametrekking van die individuele spiervesels dat die bloed nie meer vanaf die ventrikel in die sirkulasie gepomp kan word nie, maar slegs heen en weer in die hart beweeg - wat ooreenstem met die situasie van hartstilstand met betrekking tot die werklike funksie van die hart.
In die meeste gevalle word ventrikulêre fladdering veroorsaak deur 'n hartaanval of ander ernstige hartsiektes wat gelei het tot 'n verandering in die hartstruktuur of funksionele inkorting. Voorbeelde hiervan is koronêre arteriesiekte (CAD), hartversaking (hartversaking), dilatasie (te veel rek) of aneurisme, hartaanvalle en hartontsteking (bv. Miokarditis).
Benewens die direkte siektes van die hart, kan veranderinge in die elektrolietbalans die voorkoms van ventrikulêre fladder, veral hipokalemie (kaliumtekort) of hipomagnesemie (magnesiumtekort) bevorder. In seldsame gevalle kan elektriese ongelukke, beroertes of hart trauma (bv. Weens verkeersongelukke) ook ventrikulêre fladder veroorsaak. Ventrikulêre flapping lei dikwels tot 'n verlies van bewussyn binne 'n kort tyd, moontlike pre-simptome kan ook pyn en benoudheid in die bors wees, vinnige hartklop, duiseligheid en akute kortasem.
In die meeste gevalle verander ventrikulêre fladder vinnig na die sogenaamde ventrikulêre fibrillasie, wat 'n hartklop van meer as 300 per minuut beteken, wat lei tot kardiovaskulêre mislukking met respiratoriese en hartstilstand. Aangesien die brein nie meer voldoende van bloed voorsien word nie weens die buitengewone hoë beroerte, word dit vinnig bewusteloos, gevolglik reageer die pasiënt nie meer nie en reageer hy nie meer op pyn en ligte stimuli nie, wat beteken dat die pupille verwyd en rigied is . Gevolglik is ventrikulêre fladder of ventrikulêre fibrillasie uiters bedreigende toestande wat dodelik kan wees as dit nie onmiddellik korrek behandel word nie.
Benewens ventrikulêre fladder, word die sogenaamde boezemfladder ook gereeld 'hartfluit' genoem, wat ook 'n soms erger vorm van hartaritmieë is. Met hierdie afwyking het die sinusknoop, wat in die regteratrium van die hart geleë is, sy primêre funksie as 'n "elektriese klok" vir die hartaksie verloor, sodat dit lei tot 'n vinnige, maar gereelde hartritme in die atrium met 'n boezemsnelheid van ongeveer 240 tot 350 hartaksies per minuut. is oppad. In baie seldsame gevalle kan boezemfladder ook lewensgevaarlik word, aangesien die hartvatsels nie meer behoorlik pomp nie, maar eintlik slegs "fladder" en bloedstollings in die hartkolle vorm. In 'n noodgeval kan dit loskom en met die bloedstroom in die brein gespoel word, wat kan lei tot 'n beroerte met verlamming, spraakstoornisse of selfs die dood.
In baie gevalle lei boezemsfladder tot 'n aanvalagtige rashart en / of ernstige hartkloppings of struikeling, of die gevoel dat die hart klop "tot aan die nek". Hierdie simptome gaan soms gepaard met ander simptome soos duiseligheid, digtheid van die bors, kortasem, vinnige uitputting en algemene fisieke swakheid. Boezemfladder kom dikwels voor as gevolg van boezemstrek en / of ander hartskade. In baie gevalle is ander siektes egter ook die oorsaak van boezemfladder, byvoorbeeld hoë bloeddruk, hartsiektes en hartaanvalle, hartsiektesiektes, siektes van die hartspier (kardiomiopatie) soos 'n ontsteking van die hartspier (miokarditis) of 'n ooraktiewe skildklier.
In seldsame gevalle kan boezemfladder ook voorkom by andersins hartgesonde pasiënte. Dit kan onder meer bevorder word deur emosionele spanning, oormatige inname van alkohol en koffie, inname van nikotien en dwelmmiddels, sowel as weelderige maaltye en 'n tekort aan minerale (veral kalium en magnesium). Nietemin het die meeste pasiënte organiese hartsiektes.
Wat diagnose en behandeling betref, verskil boezemfladder slegs effens van die veel meer algemene hartaritmie, wat ongeveer 300,000 mense alleen in Duitsland aantas. Boezemfibrilleren word gekenmerk deur 'n aanhoudende onreëlmatige, gewoonlik aansienlik vinniger hartklop en ander simptome soos skielike swakheid, kortasemheid of hartseer. Alhoewel hierdie vorm van aritmie nie lewensgevaarlik is nie, hou boezemfibrilleren ook ernstige risiko's in, aangesien komplikasies soos 'n beroerte of hartversaking as gevolg van bloedklonte kan ontstaan. Daar is ook talle oorsake vir boezemfibrilleren, soos 'n langdurige hipertensie, ouderdom, hartspierverswakking, hartvatsiekte, diabetes (diabetes mellitus), hartklepdefekte of 'n ontsteking van die hartspier.
As daar 'n hartaritmie is as die oorsaak van die fladdering van die hart, kan dit eers herken word deur die veranderde polsslag. In die meeste gevalle kan die dokter reeds weet of die hart te stadig klop (bradikardie), te vinnig (tagikardie) of onreëlmatig (aritmie). Verder vra die mediese ondersoek gewoonlik medikasie wat as deel van die mediese geskiedenis geneem word, aangesien sommige preparate (bv. Skildklierhormone) ook hartaritmieë kan veroorsaak as die dosis verkeerd is.
Die belangrikste ondersoek vir vermoedelike hartaritmieë is elektrokardiografie (EKG), wat die elektriese strome in die hart meet. Die hartaktiwiteit word as 'n kromme getoon, wat die dokter inligting gee oor watter tipe ritmeversteuring dit is. As deel van die diagnose word hierdie EKG eers onder rusomstandighede (rustende EKG) uitgevoer.
Indien nodig, word die ondersoek dan aangevul deur 'n stres-EKG (ergometrie). Die hartaktiwiteit word gemeet onder stremmingstoestande (byvoorbeeld as u fietsry of op 'n trapmeul hardloop), aangesien ritmestoornisse slegs onder spanning voorkom. Daarbenewens kan 'n langtermyn-EKG ongeveer 24 tot 48 uur inligting verskaf, omdat baie hartaritmieë net af en toe voorkom. Sulke sporadiese hartaritmieë kan ook opgeneem word met behulp van 'n "gebeurtenisopnemer", wat byvoorbeeld gebruik word wanneer 'n langtermyn-EKG nie voldoende resultate gelewer het nie.
In die meeste gevalle is hierdie ondersoeke voldoende om 'n hartaritmie te diagnoseer, maar in spesiale gevalle word 'n 'elektrofisiologiese ondersoek' uitgevoer. Dit is 'n spesiale ondersoek van die hartkateter wat, indien moontlik, hartaritmieë kunsmatig aktiveer om gevolgtrekkings te kan maak oor die tipe en ligging. Daarbenewens kan verdere toetse oorweeg word vir spesiale vrae, soos 'n ultraklankondersoek van die hart (echokardiografie), wat inligting kan verskaf oor hartklepdefekte en hartinsufficiëntie, of magnetiese resonansbeelding (MRI) waardeur hartkwale (abnormale verandering in die hartvate) kan ontbloot word.
Die belangrikste kenmerk van ventrikulêre flapping is die pulseress van bewussyn, dus slegs 'n elektrokardiogram (EKG) is nodig vir diagnose. Kamerfladder word gekenmerk deur 250 - 300 opwindings per minuut; die EKG-lyne lyk soos haarnaaldjies. Met ventrikulêre fibrillasie is daar meer as 300 opwindings per minuut - hier herinner die EKG-lyne meer aan kleiner en groter ongestoorde golwe.
As daar 'n boezemfladder is, word die diagnose gemaak deur 'n gedetailleerde mediese geskiedenis en kliniese ondersoek, sowel as 'n EKG, langtermyn-EKG of, indien nodig, 'n stres-EKG. Boezemfluit is maklik om te diagnoseer vanweë die kenmerkende elektrokardiografiese voorkoms, aangesien die EKG-nullyn vervorm is "soos 'n saagblad". Aangesien daar 'n verhoogde risiko van beroerte met boezemfladder is, word 'n sogenaamde TEE-ondersoek (trans-esofageale ekkokardiografie) gewoonlik eers uitgevoer. 'N Ultrasoniese kop word in die slukderm geplaas tot op die vlak van die atria om bloedklonte in die hart uit te sluit.
Dit is nie ongewoon dat 'n dokter nie organiese oorsake vir die hartprobleme kan opspoor nie. Daarom is die diagnose dikwels 'funksionele hartprobleme' of hartneurose. Die oorsake is onverwerkte vrese, bekommernisse of spanning. In so 'n geval kan kognitiewe gedragsterapie help.
As 'n hartaritmie gediagnoseer is as die oorsaak van die fladdering van die hart, is die behandeling gebaseer op die oorsaaklike faktore of siektes. Gevolglik moet die onderliggende siekte (byvoorbeeld koronêre hartsiekte of skildklierdisfunksie) in die eerste stap behandel word en risikofaktore (soos oorgewig, dwelmverbruik, hoë bloeddruk) tot die minimum beperk of uitgeskakel word. Daar is baie verskillende benaderings in terapie, wat in individuele gevalle die regte is, hang hoofsaaklik van die tipe ritmestoornis af, maar ook van die moontlike gevolge van die behandeling.
Medikasie vir hartaritmieë (anti-aritmiese middels) kan gebruik word, soos die sogenaamde "natriumkanaalblokkers" of "beta-reseptorblokkeerders". Dit het 'n invloed op die hartgeleidingstelsel en beïnvloed dus die ritme van die hart. Vir sommige vorme van hartaritmieë (bv. Boezemfibrilleren) is spesiale antistollingsmiddels ook nodig om te voorkom dat bloedklonte vorm. Defibrillasie en kardioversie word gebruik as noodterapie vir lewensgevaarlike hartaritmieë, waarin normale hartaktiwiteit deur sterk stroomstoot herstel moet word.
As geneesmiddelterapie in die behandeling van hartaritmieë onsuksesvol bly, is daar ander beproefde en veilige behandelingsmetodes, soos kateterablasie - waarin die area wat verantwoordelik is vir die aritmie met die hoë frekwensie stroom uitgewis word en die oorsaak daarvan spesifiek uitgeskakel word.
Boonop vervang of oorbrug die inplanting van 'n pasaangeër die defekte stimulasiestelsel in sekere vorme van hartaritmie (byvoorbeeld boezemfibrilleren), veral as die hart te stadig klop. Die plat pasaangeërs, 'n paar sentimeter groot, word op die vlak van die sleutelbeen ingeplant, wat altyd 'n swak stroompuls uitgee as die hart te stadig of onreëlmatig klop.
As daar ventrikulêre fladder is, hang die behandeling af van die erns van die aritmie. As die pasiënt reageer en sy polsslag nog steeds voelbaar is, word die behandeling gewoonlik toegedien. In baie gevalle is ventrikulêre fladdering egter 'n absolute noodgeval, omdat ventrikulêre fibrillasie vinnig ontstaan, wat slegs 'n paar minute dodelik kan wees. Aangesien die pasiënt gewoonlik baie vinnig bewusteloos raak as gevolg van onvoldoende bloedtoevoer na die brein in ventrikulêre fladder, begin die noodgeval in hierdie geval dadelik met 'n elektroniese skok (defibrillasie) weer resussitasie (resussitasie), waarvan die sukses of mislukking onmiddellik deur die EKG en die reaksie van die pasiënt erken kan word. is. Na 'n suksesvolle resussitasie word die hartritme gestabiliseer met medikasie (gewoonlik met beta-blokkeerders) om ventrikulêre fladder / ventrikulêre fibrillasie te voorkom.
In die geval van boezemfladder word geneesmiddelterapie in baie gevalle gebruik, afhangend van die geval, of die vermindering in die snelheid van hartaksies ("frekwensiebeheer") of die regulering van boezemfladder of die oorgang na 'n normale, gereelde hartklop, die sogenaamde sinusritme is op die voorgrond ("ritmebeheer"). In die lig van die verhoogde risiko vir beroerte, is bloedverdunning ook nodig vir die meeste pasiënte.
As die boezemfladder slegs selde voorkom, maar nog lank voortduur, kan 'n elektriese hartversperring ('elektrosjok') gebruik word om die normale ritme te herstel - aangesien hierdie terapie slegs dien om die akute hartklop te beëindig, kom die hartaritmie later voor in die meeste gevalle. Om hierdie rede word die uitwissing van sekere hartspierselle in die regterkamer meestal beskou as 'n gevestigde en veilige metode vir permanente verwydering van boezemfluit (kateterablasie). Die prosedure word onder plaaslike of algemene narkose gedoen; die littekens wat tydens kateterablasie ontwikkel, word binne twee tot vier maande genees, waartydens die elektriese eienskappe van die hart weer normaliseer. In beginsel kan boefflutter nie meer voorkom na suksesvolle skleroterapie nie; die kanse op sukses is ongeveer 90-95%, terwyl die komplikasiesyfers baie laag is.
Hartaritmieë benodig egter nie altyd behandeling nie; in plaas daarvan het pasiënte wat aan hartfladder ly baie opsies van hul eie invloed deur die faktore wat die afwykings kan veroorsaak of vererger, te vermy of tot die minimum te beperk. Dit sluit in rook, alkohol, kafeïen en 'n gebrek aan slaap. Daarbenewens moet daar gewaak word dat voldoende elektroliete (veral kalium, magnesium) ingeneem word, veral in die geval van koors, oormatige sweet of behandeling met diuretika. Hier moet voedingsaanvullings egter nie sonder meer gebruik word nie, maar die natuurlike roete via kaliumverskaffers soos piesangs, droëvrugte, aartappels en venkel is geskik. Baie magnesium bevat ook peulgewasse, korrels en neute.
In beginsel moet gepoog word om so veel as moontlik enige vorm van spanning te vermy, want hoewel dit nie as die oorsaak van hartaritmie beskou word nie, kan dit dit veroorsaak en vererger - wat veral waar is by die boezemfibrillering wat gereeld voorkom. Gevolglik moet u probeer ontspan in oomblikke wanneer die hart ongemaklik klap. Asemhalingsoefeninge of ander ontspanningstegnieke soos outogene oefening of tai chi, wat gebruik kan word om die fisiese opwekking vinnig te verminder, is veral geskik hiervoor.
Naturopatie vir harte
As ernstige siektes vir die fladdering van die hart uitgesluit kan word, bied die doelgerigte gebruik van naturopatiese metodes 'n sinvolle alternatief om die simptome te verlig. In baie gevalle het ontspannende baddens en vryf met laventel, sparolie of kopersalf in baie gevalle hul waarde bewys om die kardiovaskulêre stelsel te verslap en te versterk. 'N Laventel-oorleg is ook nuttig: die natuurlike dokter Dr. Anke Görgner gebruik 'n mengsel van jojoba- of amandelolie en laventelolie in 'n verhouding van 1:10 (meng byvoorbeeld 100 ml amandelolie en 10 ml laventelolie). 'N Gaaskompres word in die oliemengsel geweek en dan op die hart van die hart geplaas, die kompress moet ongeveer 'n uur op die liggaam bly. Volgens dr. Dit is die beste vir Anke Görgner om hierdie metode tydens die middagslapie of voordat hy aan die slaap raak, te gebruik.
Daarbenewens kan homeopatie ook help met ligte vorme van hartverflating, waardeur hier op gelet moet word dat homeopatiese middels nooit alleen vir hartprobleme gebruik moet word nie, maar slegs in oorleg met of onder toesig van 'n dokter of ervare alternatiewe praktisyn. Aconitum napellus (die blou monnikskap) word hier gebruik, wat een van die sterkste middels in homeopatie is en onder meer 'n baie sterk verhouding tot die kardiovaskulêre stelsel het. Tensy homeopaties verdun is, is akoniet baie giftig, daarom is die geneesmiddel slegs in Duitsland tot en met D3 op voorskrif gebruik, en dienooreenkomstig mag dit nie sonder toesig vervaardig of gebruik word nie.
Daarbenewens word Crataegus gebruik vir algemene hartversterking, digitalis purpurea word ook gereeld gebruik, wat een van die gewildste homeopatiese middels is in die behandeling van ligte hartaritmieë, aangesien dit sowel as 'n voorkomende maatreël gebruik kan word as vir die behandeling van 'n bestaande hartaritmie.
Schüssler-soute is ook geskik vir die behandeling van hartaritmieë. Hier word Manganum sulfuricum D6 (No. 17) of Kalium phosphoricum D6 (No. 5) byvoorbeeld gebruik vir innerlike rusteloosheid en senuweeagtigheid, vinnige hartklop of struikeling. Daarby word magnesiumfosforicum D6 (nr. 7) of kaliumfosforikum D6 (nr. 5) bygevoeg, wat dikwels in alternatiewe medisyne gebruik word in die geval van vinnige hartklop tydens spanning en spanning.
Die gebied van fitoterapie (kruie medisyne) bied ook 'n wye verskeidenheid toepassings vir hartaritmieë. As die hartfladdering veral voorkom as daar angs of senuweeagtigheid is, word medisinale plante soos passieblom, valeriaan, Sint-Johanneswortel, suurlemoenbalsem of hop gereeld gebruik. Daarbenewens word meidoorn (Crataegi folia) gebruik vir verskillende hartklagtes, wat gesê word dat dit die hartuitset verbeter en die kransvate vergroot. Dit kan ook help om die ritme van die hart te stabiliseer en die bloeddruk te verlaag, met 'n optimale effek wat gewoonlik eers na vier tot ses weke vertoon word. In die geval van ligte ritmestoornisse is besemkruid (Spartium scoparium) ook geskik vir behandeling, veral as daar verhoogde prikkelbaarheid en opgewondenheid is, omdat die Spartium scoparium die geleiding van die stimulus vertraag en sodoende versnelde hartopwekking verminder.
Duitse sentrum vir kardiovaskulêre navorsing e. V .: Kardiale aritmie, (verkrygbaar op 6 Oktober 2019), DZHK
L. Brent Mitchell: Oorsig van aritmieë, MSD Manual, (verkrygbaar op 6 Oktober 2019), MSD
L. Brent Mitchell: boezemfibrillering en boezemfladder, MSD-handleiding, (verkrygbaar op 6 Oktober 2019), MSD