N156HGE-EBB, INNOLUX N156HGE-EBB LCD-paneelverspreider | LCDs-Display.com
LCDs-Display.com is 'n spesialiteitsverskaffer van INNOLUX N156HGE-EBB.
INNOLUX N156HGE-EBB is nuut & oorspronklike voorraad beskikbaar by LCDs-Display.com, dieselfde dag gestuur met gratis gestuur koste.
Vir die INNOLUX N156HGE-EBB-pdf datasheet of gedetailleerde spesifikasies van die INNOLUX N156HGE-EBB of ander INNOLUX LCDs, asseblief e-pos ons, sal ons gelukkig wees om een ​​te voorsien.
Versoek 'n kwotasie van INNOLUX N156HGE-EBB verspreider by LCDs-Display.com. E-pos ons: info@LCDs-Display.com
Verwante model vir "N156HGE-EBB"
Verwante sleutelwoorde vir "N156HGE-EBB" Rossmoor Senior Community, Walnut Creek | East Bay Neighborhoods
Wonder why people love this community? Read on! Issue 3, 2013 Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe - Volume 10,
Issue 3, 2013 Navigate this Journal About Current issue Previous issues Submit a paper Contact the editor OA African Journal Archive Volumes & issues
Volume 13 (2016) Volume 12 (2015) Volume 11 (2014) Volume 10 (2013) Volume 9 (2012) Volume 8 (2011) Volume 7 (2010) Volume 6 (2009) Volume 5 (2008) Volume 10,
Verbetering van die voorspellingsakkuraatheid van regressiemodelle met minimale aannames : natuurwetenskappe
Magderie Van der Westhuizen,
Giel Hattingh and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 1 –24 (2013)
Depressie en die wêreld van werk - &apos;n arbeidsregtelike perspektief : regte
Denine Smit and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 25 –52 (2013)
Depressie raak tans meer as 121 miljoen mense wêreldwyd en sal waarskynlik teen 2020 die tweede mees algemene toestand ter wêreld wees. Aangesien depressie op die gemiddelde ouderdom van 25 kop uitsteek, is dit vanselfsprekend dat dit &apos;n uitwerking op &apos;n land se arbeidsmag sal hê. Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) omskryf depressie as "&apos;n algemene geestesongesteldheid wat kronies of herhalend kan word en wesenlike beperkings kan oplê aan &apos;n individu se vermoë om sy of haar daaglikse verantwoordelikhede na te kom". Wanneer hierdie omskrywing met die maatstawwe vir gestremdheid ingevolge Suid-Afrika se Goeie Praktykskode vir die Indiensneming van Persone met Gestremdhede vergelyk word, wil dit voorkom asof depressie in bepaalde omstandighede as &apos;n gestremdheid aangemerk kan word. Deur &apos;n vergelykende studie van die gestremdheidsverwante wette in die Verenigde Koninkryk (onder meer die Equality Act van 2010 en die Disability Discrimination Act van 1995) en die bestaande Suid-Afrikaanse wetgewing en statutêre instrumente (waaronder sowel bogenoemde Goeie Praktykskode as die Goeie Praktykskode vir Ontslag, die Grondwet van die Republiek van Suid-Afrika, die Wet op Gelyke Indiensneming en die Wet op Arbeidsverhoudinge), dui hierdie navorsing daarop dat die Suid-Afrikaanse statute en instrumente gebrekkig is wat betref die mate van beskerming wat dit aan sowel werknemers met depressie as hul werkgewers verleen. Alhoewel die Goeie Praktykskode vir die Indiensneming van Persone met Gestremdhede &apos;n nuttige riglyn is om die billike hantering van mense met gestremdhede te bevorder, kort Suid-Afrika instrumente met voldoende regsgeldigheid wat uitsluitlik oor gestremdheid handel en spesifiek vir depressie in die werkplek voorsiening maak. Tans word depressie as die "stiefkind" van gestremdheid behandel en ontvang dit weinig formele erkenning as regverdiging vir siekte en/of ongeskiktheid. Hierdie artikel stel dus voor dat die wetgewing van die Verenigde Koninkryk as model vir Suid-Afrika dien om verdere wetgewing op te stel ten einde werknemers met depressie meer doeltreffend teen onbillike diskriminasie te beskerm en terselfdertyd oor die ekonomiese belange van die werkgewer te waak.
Depression and the world of work - a labour law perspective
Depression is no new phenomenon. Even in biblical times, King David suffered from this disease. Depression currently affects more than 121 million people worldwide and will likely be the world&apos;s second most common disease by the year 2020. Depression is defined by the World Health Organisation as a common mental disorder that presents with depressed mood, loss of interest or pleasure, feelings of guilt or low self-worth, disturbed sleep or appetite, low energy, and poor concentration. These problems can become chronic or recurrent and lead to substantial impairment of an individual&apos;s ability to take care of his or her everyday responsibilities. At its worst, depression can lead to suicide.
Since depression starts at the average age of 25, it will inevitably have a negative impact in the workplace. Given the provisions of the Employment Equity Act 55 of 1998 and the Code of Good Practice on the Employment of People with Disabilities, the question arises whether depression can be regarded as a "disability" in the workplace.
This study will endeavour to answer the question whether an employee who suffers from mental illnesses would be seen as a "disabled" person according to South African law. This will raise the question whether such an employee could legitimately enter an employment contract and if there is any obligation to disclose the illness of depression before commencement of employment and for the duration thereof.
Vonnisbespreking : hoe om &apos;n komparant se brouwerk reg te maak : regte
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 53 –67 (2013)
Contrary to the common intention of a transferor (Schmidt) and transferee (Innova), an entire erf, instead of a subdivided portion of it, was transferred to Innova. This mistake was later discovered in the course of the liquidation process of Innova. During Schmidt&apos;s application to rectify the mistake, and in seeking clarification on the ownership of the remaining extent of said erf, it was unsuccessfully contended that Schmidt was not entitled to any legal assistance in this respect, as his claim has prescribed; alternatively, he was estopped from any relief. The Supreme Court of Appeal again, indubitably, confirmed that the abstract theory applies to the passing of ownership. Consequently it was held that since neither Schmidt nor Innova, respectively, had the intention to transfer and obtain ownership of the remaining extent of the erf, Innova had never become the owner of it. The Supreme Court of Appeal further held that there is no difference between the rectification of a contract on the one hand and the rectification of a deed of transfer on the other. It follows that the rectification of both a contract and deed of transfer does not constitute a "debt" as contemplated by section 10 of the Prescription Act 68 of 1969 which could be extinguished by prescription. An additional technical question concerning the procedure to be applied to rectify the incorrect deed of transfer was also introduced. Even though the Supreme Court of Appeal approved an amendment in terms of section 4(1)(b) of the Deeds Registries Act 47 of 1937 (the act) in order to correct the mistake, the deeds community, especially through the Deeds Office intranet and grapevine, was notably sceptical about this ruling. For this purpose a detailed analysis is prepared to facilitate the various methods that may be applied to correct a defective deed of transfer. The possibilities investigated relate to an amendment in terms of section 4(1)(b) of the act, cancellation of a deed of transfer according to section 6, a section 3(1)(v) endorsement and a rectification transfer.
Alternatiewe benaderings ten opsigte van feitelike kousaliteit in die deliktereg : regte
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 68 –112 (2013)
In Lee v Minister of Correctional Services is die eiser tydens sy aanhouding in die Pollsmoor-gevangenis met tuberkulose (TB) geïnfekteer. Hy beweer dat die verweerder se werknemers op nalatige wyse versuim het om die bestaande gesondheidsmaatreëls toe te pas, welke versuim op onregmatige wyse sy infeksie veroorsaak het, en hy stel gevolglik &apos;n skadevergoedingseis teen die verweerder in. Weens die besondere aard van &apos;n TB-infeksie is dit onmoontlik om die bron daarvan te identifiseer en bygevolg op oorwig van waarskynlikheid te bewys dat die nalatige versuim van die tronkowerhede die die feitelike oorsaak van die eiser se skade is. Tog bevind die verhoorhof en die konstitusionele hof dat daar wel &apos;n kousale verband tussen die eiser se skade en die verweerder se nalatige versuim was. Die konstitusionele hof bevind voorts dat al die elemente van &apos;n delik deur die eiser bewys is en stel die verweerder deliktueel aanspreeklik. Die feite van hierdie saak illustreer die kompleksiteit wat die kousaliteitsvraag soms kan binnedring asook die uitdagings wat die gemeenregtelike conditio sine qua non- of but for-toets vir feitelike kousaliteit in uitsonderlike feitegevalle moet trotseer.
Privaatregtelike perspektief op onwaardigheid om te erf - die uitwerking van gesinsmoorde : regte
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 113 –175 (2013)
Nahuwelikse onderhandse/buitegeregtelike verandering van die huweliksgoederebedeling stante matrimonio : regte
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 176 –200 (2013)
Post-nuptial and extra-judicial change of the matrimonial property system stante matrimonio
Die Suid-Afrikaanse indeks vir maatskaplik verantwoordbare belegging en klimaatsverandering - lesse vir die toekoms? : regte
Adri Du Plessis and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 201 –231 (2013)
Maatskaplik verantwoordbare belegging, of MVB, kan beskryf word as investering wat, gesien met verwysing na die bedrywighede van &apos;n maatskappy, beskou kan word as verantwoordelik teenoor die samelewing in die breë. Veral in die lig van klimaatsverandering en die sterk klem op omgewingsvriendelikheid is beleggers deesdae veel gevoeliger vir die invloed wat maatskappye op hul omringende omgewing het. Beleggers laat hulle oënskynlik in hul beleggingsbesluite lei deur &apos;n maatskappy se sogenaamde volhoubaarheid. In Suid-Afrika is die MVB-indeks van die JSE Beperk &apos;n metingsinstrument wat beleggers &apos;n blik bied op &apos;n maatskappy, die manier waarop hy sake doen, sy volhoubaarheid en sy volhoubaarheidsverslagdoening. Die indeks is tot stand gebring in antwoord op die King-kodes oor korporatiewe bestuur, in die besonder King II en III, wat onder meer aanbevelings bevat oor geïntegreerde verslagdoening in verband met volhoubaarheidsake. Hierdie artikel ondersoek eerstens die begrip geïntegreerde verslagdoening, waarna die ontwikkeling, maatstawwe en werking van die MVB-indeks aan die beurt kom. Die skrywers kom tot die gevolgtrekking dat die sorgvuldige beplanning, weldeurdagte maatstawwe en deeglike beoordeling van die indeks dit &apos;n belangrike instrument ter bevordering van volhoubaarheid maak. Tog is daar ook twee besondere uitdagings. Eerstens is dit belangrik dat maatskappye moet besef dat die indeks nie bedoel is om hulself in die gunstigste moontlike lig te probeer stel nie, maar eerder om waarlik te weerspieël wat hulle doen om klimaatsverandering te stuit en te temper. Tweedens moet verdere navorsing onderneem word oor die werklike impak van die indeks op beleggingsbesluite en of beleggers inderdaad volhoubaarheid as een van die bepalende faktore in hul beleggingsbesluite in ag neem. Die uiteindelike oogmerk is egter dat inisiatiewe soos die MVB-indeks voortaan &apos;n beduidende bydrae sal lewer tot die skep van &apos;n balans tussen volhoubare groei en ontwikkeling en die winsgewendheid van &apos;n maatskappy, binne die nie-onderhandelbare grense van die planeet. Laastens word hervorming van en wysigings aan die Maatskappywet, 2008 bepleit ten einde breër omgewingsverwante kwessies as deel van volhoubaarheid te akkommodeer.
Die miskruier, hoop en die verlede - Miskruier (2005) deur Jaco Botha as kritiese distopiese roman : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 232 –255 (2013)
In hierdie artikel word daar geargumenteer dat Miskruier (2005) deur Jaco Botha hoofsaaklik as &apos;n kritiese distopie beskou kan word as gevolg van die wyse waarop die verlede hanteer word in die roman. Volgens Baccolini (2003:116) speel die herwinning van die geskiedenis &apos;n deurslaggewende rol in sowel die narratiewe struktuur van die kritiese distopie as die protagonis se missie. Die hoofkarakter, die joernalis Braam Fourie, beland in die moeilikheid oor &apos;n artikel wat in die koerant waarvoor hy werk, verskyn. Wanneer twee lede van die veiligheidspolisie by sy huis inbreek, skiet Braam hulle dood. Hy word gedwing om te vlug en word uiteindelik in hegtenis geneem. Voor, maar veral ook tydens sy vlug, dink Braam onderskeidelik terug aan sy kinderjare en aan sy studentejare. Die herinneringe aan sy kinderjare is dikwels nostalgies van aard en dien gewoonlik as &apos;n ontvlugtingsmeganisme. Deur die loop van die roman begin hy egter sy kennis van die verlede te gebruik om sin binne die distopie te skep. Miskruier speel hoofsaaklik in drie ruimtes af: Johannesburg, Seepunt in die Kaap en die Nuwe Overbergse Sentrum vir Rehabilitasie naby Swellendam. Die ruimte van die stad en tronk funksioneer op verskillende wyses as distopiese ruimtes. In die roman word dié ruimtes gekoppel aan Suid-Afrika se apartheids- en koloniale verlede. In die bespreking word daar gewys dat die verwysings na Braam se persoonlike verlede, asook die Suid-Afrikaanse geskiedenis, in die roman kenmerkend is van die kritiese distopie. Die element van hoop binne die kritiese distopie word versterk deur die beeld van die miskruier in die roman, wat in die Egiptiese mitologie dui op vernuwing en hergeboorte.
The dung beetle, hope and the past - Miskruier (Dung beetle) (2005) by Jaco Botha as a critical dystopian novel
Jaco Botha&apos;s Miskruier (Dung beetle) (2005) is one of seven Afrikaans novels published from 2001 to 2009 which depict a dystopian future South Africa. The other six novels are: Oemkontoe van die nasie (Umkhonto of the nation) (2001) by P.J. Haasbroek, Hotel Atlantis (2002) and Raka die roman (Raka the novel, 2005, by Koos Kombuis, Horrelpoot (2006; English version Trencherman, 2008), by Eben Venter, Die nege kerse van Magriet (The nine candles of Magriet) (2006) by Barend P.J. Erasmus and Wederkoms - Die lewe en geskiedenis van Jannes Hoop (The second coming - The life and times of Jannes Hoop) (2009) by Louis Krüger.
This paper explores Miskruier as a critical dystopian text. Sargent (quoted in Baccolini and Moylan 2003:7) defines the critical dystopia as a dystopia which contains at least one utopian enclave or the hope that the dystopia can be replaced by a utopia. Baccolini (2003) identifies the use of the past, history, and memory as central themes in critical dystopian literature. These themes relate to issues such as the acceptance of responsibility and reconciliation. In critical dystopian literature the recovery of history and the past is often linked to the narrative structure of the novel, as well as to the protagonist&apos;s mission. According to Baccolini (2003:116), in the critical dystopia "history is central and necessary for the development of resistance and the maintenance of hope, even when it is a dystopian history that is remembered". In the classical dystopia, on the other hand, the recovery of the past is characterised by nostalgia and historical amnesia. It is not acknowledged that the dystopian future is a result of past actions (Baccolini 2006:113-34).
The protagonist in Miskruier, a journalist named Braam Fourie, gets into trouble with the authorities after one of his colleagues publishes a damning article about the ruling party with Braam&apos;s name on it. Braam shoots and kills two members of the security police whom he mistakes for burglars. He is forced to flee from his home and family in Johannesburg to Cape Town, and is eventually arrested. Throughout his escape and incarceration he is confronted with his personal past, as well as South Africa&apos;s colonial and apartheid history.
Die heldereis as model vir karakterontwikkeling in dramadraaiboeke : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 256 –303 (2013)
Karakterontwikkeling is &apos;n abstrakte element wat dikwels deur draaiboekskrywers weggelaat of oneffektief aangewend word. Hierdie artikel evalueer die voorstel van Christopher Vogler in The writer&apos;s journey (1998; 2007) dat die heldereis as model vir karakterontwikkeling aangewend kan word. Indien dit wel die geval is, kan dit &apos;n praktiese hulpmiddel aan draaiboekskrywers bied waarmee die abstrakte inhoud van karakterontwikkeling bewerk kan word. Die rolprent As good as it gets (1997) word as &apos;n gevallestudie gebruik. Die karakterontwikkeling van Melvin en Simon word aan die hand van die 12 fases van die interneheldereis-model wat Vogler voorstel, ontleed. Die bevinding van die navorsing is dat die struktuur van Melvin en Simon se karakterontwikkeling, asook die struktuur van die intriges in As good as it gets, &apos;n direkte ooreenkoms toon met Vogler se 12 fases van die interne en eksterne heldereise. Die relevante argetipe-karakters wat Vogler identifiseer, is ook duidelik sigbaar en funksioneel tot die karakterontwikkeling. Die slotsom is dat die interneheldereis-model van Vogler &apos;n konkrete, dog buigsame model vir draaiboekskrywers bied waarmee karakterontwikkeling kreatief beplan kan word.
The hero&apos;s journey as model for character development in screenplays
The ability of humans to change their personalities and behaviour is so limited that most changes can be regarded as cosmetic or temporarily induced by circumstances like danger or group pressure. If a permanent change does take place, it is in reaction to strong power vectors that impact on the person. According to Wolff and Cox (1988:52-3, 64-5), film viewers therefore find it fascinating to watch how characters apparently change when they are exposed to life&apos;s big demands.
Character change, together with a rounded and original character, can make the difference between film characters that hold interest for the moment and are forgotten afterwards, and those that viewers experience as exceptional and unforgettable. Films that cannot utilise intense negative emotions such as suspense, anxiety and fear, or impressive spectacles such as explosions and chase and war sequences, often make use of character development to increase the viewers&apos; involvement. In such cases the character change becomes an important character, structural and plot technique. A character can change either by developing or by regressing. This article focuses only on development, but the principles can also be applied to regression.
Since character development is an abstract element of the screenplay writing process, it is often neglected or left out completely. This article evaluates the suggestion by Christopher Vogler in The writer&apos;s journey (1998; 2007) that the hero&apos;s journey can be used as a model for character development. If this is the case, it can offer a practical tool to screenwriters with which they can plan and implement the abstract content of character development.
Akoestiese ontleding van die vokale van bruin en wit jong, vroulike sprekers van Afrikaans : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 304 –340 (2013)
In hierdie artikel word &apos;n akoestiese ontleding gegee van die variasiepatrone van die vokaalsisteme van twee groepe - een wit en een bruin - vroulike Afrikaanssprekendes van ongeveer twintig jaar oud. Geoordeel aan hulle algemene uitspraak, verskil hulle sodanig dat daar moontlik sprake is van twee afsonderlike aksente. Die ontleding is gebaseer op die metings van &apos;n volledige stel temporele en spektrale parameters, nl. die duur (of lengte) van vokale, intensiteit (totale intensiteit; intensiteit in BF1 en BF2), grondtoon, harmonisiteit-tot-geraas-verhouding en vokaalformantfrekwensies van die eerste drie vokaalformante, asook die bandwydte van F1. Die resultate ondersteun duidelik die impressionistiese oordeel dat die twee groepe twee verskillende aksente verteenwoordig. Dit is veral duidelik te sien aan &apos;n groter neiging tot sentralisering van die geronde agtervokale van die POT-, BOOR- en BOER-vokale van die wit groep, asook hulle baie opvallende ronding van die BAAR-vokaal. Dit blyk ook dat Bruin &apos;n groter geneigdheid tot ontronding van die gemerkte nonagtervokale in BUUR, BEUR en PUT toon.
Die skep van ruimte in &apos;n roman, met verwysing na die drie koepelromans van Hans du Plessis : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 341 –361 (2013)
Die doel van hierdie artikel is om die toepassing van ruimte as skeppingselement in drie romans met dieselfde narratiewe ruimte te ondersoek. Dit gaan om die transformasie van &apos;n werklike geografiese ruimte na die narratiewe ruimte binne die teoretiese raamwerk van die skryfkuns as vakdissipline en met verwysing na die kulturele geografie en Andries Bezuidenhout se uiteensetting van die teoretiese skema van Wesley Kort en dié van die geograaf David Harvey, ten einde ruimtelikheid meer eksplisiet te teoretiseer.
&apos;n Ontleding van Hertzogpryswenners se uitgeweryprofiele in terme van die Afrikaanse literêre netwerk en met behulp van Sosiale-netwerk-analise (SNA) : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 362 –387 (2013)
&apos;n Instrument met baie snare - &apos;n metafoor vir Shakespeare se drama Antony and Cleopatra : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 388 –417 (2013)
Cleopatra en Shakespeare geniet albei ikoniese status en hulle invloed strek wyd. Daarby is musiek deur die eeue inherent deel van die mens se beskawing. Cleopatra, Shakespeare en musiek is die drie oorhoofse en samevattende dele van die navorsing met &apos;n skerper fokus op Shakespeare se drama Antony and Cleopatra en die rol van musiek daarin. Om die navorsing in konteks te plaas, word &apos;n kort historiese oorsig oor die rol van musiek in die Oudheid (meer spesifiek antieke Egipte en die Romeinse Ryk) en in die Elisabethaanse tyd gegee. Daarna volg &apos;n ontleding van die drama vanuit die invalshoek van musiek om vas te stel of Shakespeare musiek in die drama verreken en of musiek bydra tot veelvlakkigheid in die betekenis van die teks. Om die ikoniese status van Cleopatra en Shakespeare, asook hulle invloed in kunsmusiek, te bevestig, word &apos;n oorsigtelike bespreking van die belangrikste komposisies wat Shakespeare se drama en/of die verhaal van Antonius en Cleopatra en Cleopatra as uitgangspunt het, gegee.
An instrument with many strings - a metaphor for Shakespeare&apos;s drama Antony and Cleopatra
Cleopatra and Shakespeare, who lived many centuries apart, still enjoy iconic status, and their influence stretches far and wide. Furthermore, these two iconic figures cannot be imagined without music. Cleopatra&apos;s voice is compared to a multi-stringed instrument and there are numerous references to music in the texts of Shakespeare.
Music was inherently part of the ancient Egyptian culture, as is confirmed by the numerous images of instruments and musical activities and the descriptions in documents and in literary texts. What we do not know, is what this music sounded like.
Music was also important in Elizabethan times - religious and social. During this time there were many developments in the field of music, such as the use of new music forms and styles, of which the madrigal is an example; and using the lute as a solo and as an accompanying instrument more often also heightened the complexity of music through polyphony. Furthermore, the compositions of composers like Byrd and Tallis have been preserved, and some musical instruments as well as drawings and descriptions of the instruments from that time exist to this day. Although we know what the music of that time sounded like and that music was used in the stage productions of Shakespeare&apos;s dramas, we do not always know which music was used. Based on the above, the three general themes of the research were therefore Cleopatra, Shakespeare and music.
The purpose of the research was to establish by means of questions whether Shakespeare made music part of the dramatic information in Antony and Cleopatra and if so,how Shakespeare interlinked music with the dramatic information. Another question, namely whether music, references to it and/or using it contributed to the multi-faceted character of the text of Antony and Cleopatra, was also explored. Lastly, consideration was given to the question whether Cleopatra, and in particular Shakespeare&apos;s text, inspired composers to capture the story in music.
"Wie sal ons onthou?" : die gehoorlid se ongemaklike posisie in Deon Opperman se "Tree aan!" : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 418 –458 (2013)
Deon Opperman het sy musiekblyspel "Tree aan!: Dit was die dae toe ons troepies was" (2011) geskryf as lewende monument om die soldate wat in die Grensoorlog gesneuwel het, te huldig. Dit dien ook om te keer dat die geskiedenis van hierdie oorlog uitgewis word, &apos;n uitwissing waarna daar, volgens Opperman, daadwerklik gestreef word. Opperman benader hierdie taak op &apos;n restouratief-nostalgiese wyse, ten spyte van die kontroversie rondom die Grensoorlog en die verdeeldheid daaroor in die openbare domein. In hierdie artikel dui ek drie dinge aan: (i) dat Opperman op restouratief-nostalgiese en verwronge wyse met die geskiedenis omgaan; (ii) dat "Tree aan!" &apos;n omkering is van sy debuutdrama, Môre is &apos;n lang dag (1986), ten opsigte van die verteenwoordiging van Afrikanernasionalisme; en (iii) dat "Tree aan!" die gehoorlid in &apos;n ongemaklike posisie plaas ten opsigte van die huldiging van hierdie geskiedenis. Ek doen dit deur eerstens die kriteria vir die doel, funksie en hantering van feite in historiese fiksie te bepaal aan die hand van onder andere Van Coller (2011) se studie in hierdie verband. Tweedens beskryf ek die eienskappe van propaganda en die aard van teater as stelsel van veranderlikes, en derdens ontleed ek beide Môre is &apos;n lang dag en "Tree aan!" volgens bogenoemde kriteria. Ek kom dan tot die gevolgtrekking dat "Tree aan!" sekere feite wat in die historiografie aanvaar word, misken of versluier. Daar vind verder &apos;n hiërargiese verskuiwing binne Opperman se eie oeuvre plaas wat duidelik word wanneer "Tree aan!" met Môre is &apos;n lang dag vergelyk word. Laastens dwing "Tree aan!" die gehoor in &apos;n beperkende keuse in wat in die huidige diskursiewe klimaat, waar kwessies rondom die Grensoorlog steeds onopgelos en kompleks blyk te wees, onaanvaarbaar is.
Who will remember us? : the audience member&apos;s uncomfortable position in Deon Opperman&apos;s "Tree aan!"
Deon Opperman wrote his musical "Tree aan!: Dit was die dae toe ons troepies was" (2011; Fall in!: Those were the days when we were troops) as a living monument to pay homage to the fallen soldiers of the Border War who were not recognised in Freedom Park. The musical is, therefore, a political event from the start, written and performed within a larger political context. Like Opperman&apos;s earlier historical musical about the Anglo-Boer War, "Ons vir jou" (2008), "Tree aan!" led to a polemic in the Afrikaans press. While columnists like Flip Buys and Leopold Scholtz felt that "Tree aan!" was important in commemorating the former SADF soldiers for their contribution to the South African democracy today, philosopher Anton van Niekerk saw these allegations as preposterous since the Border War remains controversial and issues surrounding it unresolved. Indeed, conflicting works of fiction and non-fiction about the Border War are still being published today, and in Opperman&apos;s own oeuvre the Border War is always relevant, especially in his debut drama, Môre is &apos;n lang dag (1986; Tomorrow is a long day). However, the polemic surrounding "Tree aan!" calls its political implications into question.
As historical fiction, "Tree aan!" fulfils specific functions and purposes that are influenced by its genre as a musical drama: it is inextricably part of a specific context with political implications. In this article I intend to point three things out: (i) that "Tree aan!" interprets historical events in a restoratively nostalgic and distorted manner; (ii) that "Tree aan!" is an inversion of Opperman&apos;s earlier Môre is &apos;n lang dag with regard to the representation of Afrikaner nationalism, and (iii) that the musical places the audience member in an uncomfortable position regarding the commemoration of this history. I will, therefore, first give an explanation of the purpose, functions and treatment of facts within historical fiction according to Van Coller&apos;s (2011) typology. I will then describe the characteristics of propaganda and the nature of theatre as a system of variables. Lastly, I will analyse both Môre is &apos;n lang dag and "Tree aan!" to show how these two texts represent almost opposite positions regarding war and the role of gender in war.
Die Karoo, sintuiglike verkenning en die terugkeer tot kunsskepping in Die swye van Mario Salviati : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 459 –487 (2013)
Die vasstelling van wetenskaplik-begronde maatstawwe vir die waardebepaling van Afrikaanse Grondslagfase-leesreekse : geesteswetenskappe
Ina Joubert and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 488 –506 (2013)
Leesreekse is die bekendste leesmateriaal wat in die klaskamer gebruik word om leesonderrig te ondersteun. Die keuse van geskikte leesreekse is egter problematies, omdat daar &apos;n gebrek aan wetenskaplik-begronde maatstawwe is aan die hand waarvan onderwysers leesreekse se waarde kan bepaal. Die behoefte aan sulke maatstawwe vir die waardebepaling van Afrikaanse Grondslagfase-leesreekse het aanleiding gegee tot die studie waarop hierdie artikel gebaseer is. Die betrokke ondersoek was verkennend van aard, met die doel om wetenskaplik-begronde maatstawwe vir die waardebepaling van Afrikaanse Grondslagfase-leesreekse vas te stel. Literatuur oor lees en leesreekse deur plaaslike en internasionale kenners is bestudeer. &apos;n Gevallestudie is onderneem waaraan onderwysers uit verskillende sosio-ekonomiese gebiede deelgeneem het. Waarnemingsnotas van studente in die Vroeë Kinderontwikkeling en Grondslagfase-program van die Universiteit van Pretoria is gebruik om die data aan te vul. Die ondersoek het gelei tot die vasstelling van wetenskaplik-begronde maatstawwe aan die hand waarvan onderwysers die waarde van Afrikaanse Grondslagfase-leesreekse kan bepaal. Hierdie maatstawwe is ook nog bruikbaar in die konteks van die nuwe Nasionale Kurrikulum- en Assesseringbeleidsverklaring (KABV/CAPS).
Die benutting van leserskommentaar by die herskryf van &apos;n verbruikersdokument in gewone Afrikaans : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 507 –546 (2013)
Die tegniek as "die lewe geleef deur ander middele as die lewe self" : Bernard Stiegler se tegnoantropologie : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 547 –575 (2013)
In hierdie artikel word die breë argument van Bernard Stiegler se eerste vername werk, La faute d&apos;Épiméthée, wat band een is van sy La technique et le temps-trilogie (Tegniek en tyd-trilogie) (1994, 1998, 2001), ontleed. Daar word aangevoer dat ofskoon die werk in teenstelling met band twee en drie van die trilogie meer teoreties is, en nie ook histories soos laasgenoemde is nie, dit nogtans die basis van Stiegler se tegnoantropologie (my term) vorm. Op soortgelyke wyse word aangevoer dat ofskoon Stiegler se herbewerking van (Christelike) teologiese motiewe in band een nie so eksplisiet as vanaf band twee en sy daaropvolgende boeke is nie, &apos;n aantal belangrike sodanige herbewerkings wat die basis vir Stiegler se tegnoteologie (my term) lê, nogtans aangetoon kan word. Deur dan inderdaad sodanige herbewerkings in hierdie artikel uit te wys, word die eerste been van my kritiek op Stiegler aan die orde gestel, te wete dat sy filosofiese diskoers gelegitimeer word deur &apos;n herbewerking van dieselfde (Christelike) teologiese motiewe wat dit na bewering kritiseer as deel van die sogenaamde metafisika. Hiermee word aansluiting gevind by die skool van die teologies-filosofiese kritiek op die Westerse moderniteit waartoe denkers so uiteenlopend soos Leo Strauss, Eric Voegelin, Karl Löwith, Ivan Illich, Charles Taylor, John Milbank en andere bygedra het.
Technics as "the pursuit of life through means other than life" : Stiegler&apos;s techno-anthropology
In this article the broad argument of Bernard Stiegler&apos;s first important work, La faute d&apos;Épiméthée (translated into English as The fault of Epimetheus), volume one of his La technique et le temps (Technics and Time) trilogy (1994, 1998, 2001), is analysed. It is argued that although the work, in contradistinction to volume two and three of the trilogy, is more theoretical and also not as historical as the latter, it nevertheless forms the basis of Stiegler&apos;s techno-anthropology (my term). In similar fashion it is argued that although Stiegler&apos;s reworking of (Christian) theological motifs in volume one is not as explicit as from volume two and his later books onward, a number of such important reworkings that laid the foundations for Stiegler&apos;s techno-theology (my term), can nevertheless be indicated. By then pointing out such reworkings in this article, I introduce the first leg of my critique of Stiegler, that is, that his philosophical discourse is legitimated through a reworking of the same (Christian) theological motifs that it allegedly criticises as part of so-called metaphysics. Thus a connection is made to the school of theological-philosophical critique of Western modernity to which thinkers as diverse as Leo Strauss, Eric Voegelin, Karl Löwith, Ivan Illich, Charles Taylor, John Milbank and others have contributed.
Die fotogedig : &apos;n teoretiese onderbou : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 576 –606 (2013)
Karoo wabi sabi - die omtowering van &apos;n doodgewone landskap : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 607 –628 (2013)
Hierdie essay ondersoek &apos;n aspek van Suid-Afrika se dorre Karoo wat klaarblyklik nog nie juis baie aandag ontvang het in die literatuur nie. Dít is die relatiewe oorvloed van weggegooide of vanselfsprekende artefakte en strukture wat &apos;n essensiële deel van die Karoo se mise-en-scène, of besondere omgewing, uitmaak, maar wat, vir die ongeërgde oog, net deel van &apos;n weggooibare verlede is. Ten einde die sogenaamde weggooigoed tot hulle regmatige plek in die sosiale beeldskap van die Karoo te herstel, word die Japannese estetika van wabi sabi opgeroep en gebruik as &apos;n lens waardeur hierdie onopsigtelike kenmerke van die ingeleefde landskap vanuit verborgenheid herwin kan word en in &apos;n meer waarderende lig blootgestel kan word. Alhoewel wabi sabi geen openlik instrumentele waarde het nie, suggereer hierdie essay dat &apos;n omgewing wat gevul is van wabi sabi, bydraend is tot oorpeinsing en dat die waarde van wabi sabi mag lê in die kreatiewe emosionele reaksie wat dit ontlok by diegene wat sensitief is vir die aangrypende skoonheid daarvan. Die essay sluit af met die gevolgtrekking dat Karoo wabi sabi inherent deel is van die egtheid wat so &apos;n aantreklike kenmerk van die Karoo se besondere stemmingsvolle atmosferiese omgewing is. Alhoewel die kunsmatige bewaring daarvan nie &apos;n inherente deel van wabi sabi is nie, vereis dit nogtans die respekvolle sorg wat die hele skepping toekom, op grond van die transendentale waardes wat dit bevat.
Karoo wabi sabi : the transfiguration of the commonplace
Much has been made in recent years of those qualities which seem to convey the essence of South Africa&apos;s arid Karoo - its silence, its space, its solitude, its tranquillity. And yet, apposite though these attributes are, they do not exhaust the whole that is the "Karoo experience". In a sense they are suggestive of unrealised potentials - forms devoid of content. This essay seeks to supplement our comprehension of the Karoo gestalt by giving content to the emptiness implied by space, silence and solitude. It does so by introducing the Japanese aesthetic of wabi sabi and by arguing for its immanence in the Karoo such as it is presently being constituted in the social imagery.
A feature of the Karoo which appears to have gone largely unremarked on in the literature is its relative abundance of discarded or taken-for-granted artefacts and structures. These relics of the past, scattered throughout the landscape, make up an essential aspect of the Karoo mise-en-scène, but to the indifferent eye they tend to be dismissed as the worthless detritus of the past. Wabi sabi is here invoked as providing a lens through which these unobtrusive features of the lived-in landscape can be retrieved from obscurity and cast in a more appreciative light. The intention is to fix the concept of wabi sabi within the Karoo imaginary and to lend substance and colour to an important component of the Karoo&apos;s patina, or texture, which has remained largely subliminal to date.