Waarom het huursoldaatgevegte na die Middeleeue nie tot die ineenstorting van die heersende klas gelei nie? - Inligting
Waarom het huursoldaatgevegte na die Middeleeue nie tot die ineenstorting van die heersende klas gelei nie?
Die struktuur van die samelewing en oorlogvoering was ten nouste met mekaar verbind in die feodale stelsel. Die land behoort aan die kroon, die koning het dit aan die here toegewys in ruil vir militêre diens, en in die geval van oorlog moes die here met 'n ooreengekome aantal troepe uit hul eie boedels kom.
Dit het egter heeltemal verander in die Renaissance en die vroeë moderne tydperk. Die ridders het nie meer oor die velde geheers nie. Die oorlog van 30 jaar is byvoorbeeld feitlik uitsluitlik deur huursoldate uitgevoer. Terwyl die oorlog voortgesit het, het die konings geen geld meer gehad nie, en die huursoldate het hulself onderhou deur stede te ontneem of af te pers. Laat in die oorlog het die opponerende leërs nie veel met mekaar baklei nie, hulle het 'n ander vermy, jare lank rondbeweeg en baie sulke leërs het geleef van wat vandag as 'n beskermingsraket beskryf sou word.
Hoe kan dit wees dat die heersersklas in hierdie onstuimige tydperk stabiel gebly het, sodat die "verligte absolutistiese" monargieë wat hierdie tyd gevolg het, meestal beheer word deur dieselfde gesinne wat sedert die Middeleeue aan bewind was? Ek sou vermoed het dat die konings en die HR -keiser slegs 'n klein aantal eie troepe besit, en dat die grootste huursoldaatleiers aan bewind kon kom. Wat het hulle in die pad gestaan? Waarom kon Tilly byvoorbeeld nie 'n staatsgreep laat orkestreer nie, net soos wat dit in die moderne tyd in Suid -Amerika of die Midde -Ooste gebeur het?
In 'n ietwat soortgelyke situasie het die Italiaanse Condottieri soos Sforza, Braccio da Montone en Malatesta in die 15de eeu wel hul huursoldate gebruik om beheer oor stadstate te verkry en hertogte en here te word. In die 17de eeu in Noord -Europa was so 'n ontwikkeling egter min of meer ondenkbaar. Die rede is, dink ek, dat die mag in state uit die 17de eeu 'n ander bron van legitimiteit gehad het - dit was gebaseer op meer as naakte dwang, maar op 'n mate van variasie in die goddelike reg van konings/hertoge/vorste, ens. Die meer komplekse struktuur van die ekonomie het ook 'n belangrike rol gespeel.
'N Mens kan ook beheer neem oor 'n stadstaat met behulp van gewapende mag (in 'n eertydse tradisie, ten minste terug na die Griekse tiranne wat begin met Cypselus), maar dit is baie moeiliker om 'n groot staat te beheer met behulp van huursoldate. is u slegs in besit van die hoofstad, en al sou die res van die land nie teen die woekeraar opstaan ​​nie, hoe sou u die inkomste inwin? En sonder inkomste kan u nie u huursoldate beheer nie.
Die kwessie is deur die tydgenote goed begryp. Die enigste voorbeeld wat by 'n huursoldaat aan die lig kom wat natuurlik probeer het om homself in 'n liniaal te verander, is natuurlik Wallenstein. En selfs in sy geval is dit belangrik om daarop te let dat voordat hy werklik met sy ambisieuse planne kon voortgaan, hy eers 'n soliede territoriale basis, die hertogdom Mecklenburg, moes bekom op die 'gewone manier' - dit van die keiser ontvang.
UPDATE: Tot dusver het ek verduidelik hoekom 'n staatsgreep deur 'n huursoldaat geen kans op sukses behaal het nie. Oor die breër kwessie wat by die titel van die vraag aangespreek is: waarom is die heersersklas nie deur die huursoldate ondermyn nie, is die antwoord eintlik eenvoudig: die kapteins het self aan die regerende klas behoort.
Ek wil graag die antwoord van Felix uitbrei oor sagte krag (soos 'legitimiteit'). Kapteins van huursoldate het nie deelgeneem aan die reproduksie van feodale rykdom nie, hulle het dit bloot onteien (of betaling van die ontluikende staat ontvang). Tradisionele heersers het deelgeneem aan die volledige reproduksie van die ekonomiese lewe, hulle het status op die derde boedel opgelê en voordeel getrek uit belasting en korwe. Huursoldate het sulke verhoudings nie opgelê op die vlak van die tradisionele domeine wat deur die tradisionele heersende klas beheer word nie. Huursoldate het gewasse verwoes; hulle het nie die boere laat infeudeer sodat hulle 'n oes vir die volgende jaar kan berei nie.
Daar was dus geen ernstige bedreiging vir die struktuur van die bestaande heersende klas nie, omdat kapteins uit die huursoldaat (anders as die burgers van die stede) nie 'n ander sosiale organisasie van produktiewe verhoudings aangebied of voorgestel het nie.
Wat die werklike samestelling van die heersende klas verander, gebruik Felix Wallenstein bewonderenswaardig as voorbeeld. Daar is geen nut in om die bestaande heersende klas dood te maak en dit te vervang nie, tensy u die hegemonisering van mag kan organiseer. En hier is sagte krag ('legitimiteit') belangrik. As u na vroeë moderne geskille oor legitimiteit kyk, oorweeg u die lafhartige sake van Engeland, 'n buite -egtelike heerser staar 'n langdurige tydperk van onrus van minderjarige lede van die regerende klas in die gesig. Makliker om self toegang te verkry tot die bestaande stelsel van die heersende klas, as om dit te ontwrig. 'N Kleiner sny van 'n groter tert, eerder as 'n heel klein tert. Soos ons kan sien in die opkoms van die Absolute Staat in Frankryk, verkies die bestaande heersersklas eintlik 'n sterker en sterker magskrag deur die Kroon as 'n abstrakte beginsel in hierdie tydperk, hoe beter om hoër feodale ekstraksies af te dwing. .
Die model vir "huursoldate" leërs in sê, die 17de eeu, was dié van Albrecht Wallenstein, nie die van byvoorbeeld, Johann Tilly.
Alhoewel hy huursoldate gehad het en gebruik het, was Tilly 'n lid van die 'Establishment' wat ook 'Imperial' (lees 'establishment') troepe gehad en gebruik het. Aan die ander kant was Wallenstein 'n 'ewekansige' edelman uit 'nêrens', wat op sy eie huursoldate opgetrek het, aanvanklik vir die Katolieke kant in die 30 -jarige oorlog.
Wallenstein het minder Protestantse bevelvoerders soos Mansfield in Morawië verslaan, maar het 'n gemengde rekord teen die Sweedse Gustav Adolphus gehad voor laasgenoemde se dood. Op hierdie stadium het Wallenstein besluit om 'Duitse' eerder as 'keiserlike' belange te bevoordeel en vrede met die Protestante te probeer beding. Hierdie mense het hom wantrou, en die keiser het dit as verraad beskou en hom "voorgeskryf".
Eintlik word 'suiwer' huursoldate soos Wallenstein uiteindelik as 'te warm om te hanteer' beskou en hul magte is beperk deur hul 'hanteerders' en teenstanders. Ander, soos Tilly, wat 'sommige' huursoldate gebruik het, was bona fide lede van die regerende klas, en dit bedreig dit nie.
A Janitsary (Ottomaanse Turks: يڭيچرى yeŋiçeri [jeniˈtʃeɾi], lit. 'nuwe soldaat') was 'n lid van die elite -infanterie -eenhede wat die Ottomaanse sultan se huishoudelike troepe gevorm het en die eerste moderne staande leër in Europa.   Die korps is heel waarskynlik gestig tydens die Viziership of Alaeddin onder sultan Orhan (1324–1362).
Janissaries het begin as elite -korps wat bestaan ​​uit die devşirme -stelsel van kinderslawerny, waardeur jong Christenseuns, veral Armeniërs, Albanezen, Bosniërs, Bulgare, Kroate, Grieke en Serwiërs, uit die Balkan geneem is, as slawe en tot Islam bekeer is en ingelyf is in die Ottomaanse weermag.  Hulle het beroemd geword vir interne samehorigheid wat deur streng dissipline en orde vasgemaak is. Anders as tipiese slawe, word hulle gewone salarisse betaal. Hulle is verbied om voor die ouderdom van 40 jaar te trou of handel te dryf, en hulle het hul volkome lojaliteit aan die Sultan verwag.  Teen die sewentiende eeu, as gevolg van 'n dramatiese toename in die grootte van die Ottomaanse staande leër, is die aanvanklik streng werwingsbeleid van die korps verslap. Burgers het hulself ingekry om voordeel te trek uit die verbeterde sosio -ekonomiese status wat dit aan hulle verleen het. Gevolglik het die korps geleidelik sy militêre karakter verloor en 'n proses ondergaan wat beskryf is as 'beskawing'. 
Die Janitsaries was in die beginjare 'n formidabele militêre eenheid, maar namate Wes -Europa sy militêre organisasietegnologie gemoderniseer het, het die Janissaries 'n reaksionêre mag geword wat alle verandering teëgestaan ​​het. Stadiglik het die Ottomaanse militêre mag verouderd geraak, maar toe die Janissaries voel dat hul voorregte bedreig word, of buitestaanders dit wil moderniseer, of dat hulle deur die kavaleriste vervang kan word, het hulle in opstand gekom. Teen die tyd dat die Janitsare onderdruk is, was dit te laat vir die Ottomaanse militêre mag om die Weste in te haal.  Die korps is in 1826 deur Sultan Mahmud II afgeskaf tydens die Auspicious Incident, waarin 6 000 of meer tereggestel is. 
1 & ndash Interne stryd
In & acirc € ˜The History of Decline and Fall of the Roman Empire & rsquo, het Edward Gibbon 'n omstrede teorie gehad. Hy beweer dat die opkoms van die Christendom bygedra het tot die val van Rome, omdat dit 'n ander wang en rsquo -mentaliteit veroorsaak het. Hy het ook beweer dat die godsdiens ledige en onproduktiewe mense waardeer en ook tot interne verdeeldheid gelei het. Gibbon het dit in die 18de eeu geskryf, en moderne historici is geneig om nie saam te stem met sy ontleding nie.
Gibbon & rsquos beweer dat Rome onderworpe was aan morele verval, waarskynlik meer water inhou. In die 2de eeu v.C. het Polybius geskryf oor 'n afname in morele deug wat tot die val van die Republiek gelei het. Dieselfde ellende het die ryk blykbaar beskadig. Die oorspronklike ideale, waardes en tradisies waarop Rome gegrond was, het afgeneem en is vervang deur 'n idee dat lewe goedkoop is en verdorwenheid, vraatsug en wreedheid die norm is.
Die koms van die Gladiatorial Games is so 'n voorbeeld. Rome het 'n & acirc € ˜mob & rsquo -mentaliteit ontwikkel en hierdie individue moes vermaak word. Die opkoms van slawe -arbeid het gelei tot 'n groot aantal werklose Romeine wat staatsuitdeel nodig gehad het. As hulle verveeld raak, het burgerlike onrus en onluste gevolg. Die Spele was 'n manier om die publiek in toom te hou en het bestaan ​​uit buitensporige geweld en wreedheid. Die keisers het vir die speletjies betaal, wat natuurlik beteken dat die staat die koste gedra het. Op 'n stadium kos die oprigting van die Spele 'n derde van die Empire & rsquos-inkomste, aangesien heersers probeer het om guns by die mense te kry.
Die asemrowende onbevoegdheid van baie van die Romeinse keisers was nog 'n probleem. Selfs diegene met 'n duidelike belangstelling in die Romeinse geskiedenis sal byvoorbeeld van Nero en Caligula gehoor het. In die vroeë dae van die ryk sou daar nou en dan 'n goeie heerser kom om die gemors van die onbekwame leiers voor hom op te ruim. Teen die einde van die ryk was daar 'n opeenvolging van swak en onbewuste keisers wat nie in staat was om die steeds groeiende aantal bedreigings te hanteer nie.
Die senaat het as adviesliggaam opgetree, maar korrupte en magsbehepte heersers het hierdie advies gereeld geïgnoreer. Boos senatore sou die leier beplan en besluite is nooit geneem ten behoewe van die ryk nie. Die Praetorian Guard was die persoonlike lyfwagte van die keiser, maar ook hulle het dronk geword aan bewind. Uiteindelik het hulle besluit wie die keiser sou wees en die persoon op die troon gereeld vermoor.
Die Derde Eeuse Krisis het die Ryk amper verwoes en die weg gebaan vir die uiteindelike ondergang daarvan. Van 235-284 nC was daar ten minste 26 keisers en almal, maar 'n handjievol is vermoor. Die tradisionele handelsnetwerk van Rome en rsquos het gedurende hierdie tydperk in duie gestort, teen die tyd dat Diocletianus 'n einde aan die krisis gemaak het, was die Ryk op sy laaste been.
Ineenstorting in Egipte, Anatolië en Sirië en voorbeelde van spesifieke streke
Hier gaan ek 'n paar van die besonderhede van die ineenstorting bespreek, met betrekking tot verskillende streke. In die besonder die streke van Anatolië, Sirië en Egipte.
Ineenstorting van die laat Bronstydperk in Anatolië
Die verhaal van die "Val van Troy" verwys na die vernietiging van 'n stad in Anatolië tydens die ineenstorting van die Lage Bronstydperk. Die stad waarna ons tans verwys as "Troy " is gedurende hierdie algemene tydperk ten minste twee keer vernietig voordat dit uiteindelik heeltemal verlaat is.
Voor die ineenstorting van die Laat Bronstydperk, is Anatolië (Klein-Asië) meestal oorheers deur verskillende Indo-Europese mense, veral die Luwiërs, Hetiete, Mitanni en Mykeense Grieke. Die Semitiese Assiriërs was egter ook 'n kragtige teenwoordigheid.
Vanaf die 17de eeu v.C. vorm die Mitanni 'n heersende klas oor die Hurriërs, 'n ou inheemse Kaukasiese volk wat 'n Hurro-Urartiaanse taalisolaat gepraat het. Net so het die Hetiete die Hattians opgeneem, 'n volk wat 'n taal praat wat moontlik van die Noord -Kaukasiese groep was.
Elke Anatoliese terrein wat gedurende die voorafgaande Laat Bronstydperk belangrik was, vertoon 'n vernietigingslaag, en dit blyk dat die beskawing hier duisend jaar lank nie tot die vlak van die Indo-Europese Hetiete herstel het nie. Hattusas, die Hetitiese hoofstad, is waarskynlik deur Kaskians verbrand, moontlik deur die Phrygians verlaat, en nooit weer bewoon nie. Karaoğlan is verbrand en die lyke is begrawe. Die Hetitiese Ryk is vernietig deur die Indo-Europese sprekende Frygiërs en deur die Semitiese sprekende Arameërs.
Die Frigiërs het waarskynlik in die 13de eeu v.C. oor die Bosporus aangekom en die Hittitiese Ryk (wat reeds deur die nederlaag deur Kaska verswak is) verwoes, voordat dit deur die Assiriërs in die vroeë ystertydperk van die 9de eeu v.C. nagegaan is. Ander groepe Indo-Europese krygers het die streek gevolg, veral die Armeniërs, en selfs later, deur die Kimmeriërs en Skithiërs. Die Semitiese Arameërs, Kartveliaanse sprekende Colchiërs en Hurro-Urartuans het ook in dele van die streek verskyn.
Ineenstorting van die laat bronsouderdom in antieke Sirië
Antieke Sirië is rondom hierdie tyd oorheers meestal deur 'n aantal inheemse " Semitiese sprekende mense, spesifiek die Kanaäniete en die Amoriete. Die grootste stedelike sentrums van die tyd in die streek was die stede Ebla en Ugarit.
Net voor die ineenstorting van die Laat Bronstydperk (en tydens), het Sirië 'n slagveld geword tussen sommige van die grootste ryke van die tyd en die Hetiete, die Assiriërs, die Mitanni en die Egiptenare. Boonop het die kusstreke herhaaldelik deur die seevolke aangeval.
Gedurende die 13de eeu v.C. het die Arameërs in die gebied van Sirië bekendheid verwerf, wat gelei het tot die feit dat die meeste van die ander streke as die Fenisiese kusgebiede sprekers van Aramees was.
Siriese webwerwe het voorheen bewyse getoon van handelsbande met Mesopotamië (Assirië en Babilonië), Egipte en die Egeïese See in die Laat Bronstydperk. Bewyse by Ugarit toon dat die vernietiging daar plaasgevind het ná die bewind van Merneptah (regeer 1213–1203 vC) en selfs die val van kanselierbaai (oorlede 1192 vC).
Die laaste koning van die Bronstydperk van die Semitiese deelstaat Ugarit, Ammurapi, was 'n tydgenoot van die Hetitiese koning Suppiluliuma II. Die presiese datums van sy bewind is onbekend. 'N Brief van die koning word egter bewaar op een van die kleitablette wat gebak is tydens die verwoesting van die vernietiging van die stad. Ammurapi beklemtoon die erns van die krisis waarmee baie Levantynse state te kampe het ná inval deur die opkomende seevolke in 'n dramatiese reaksie op 'n pleidooi om hulp van die koning van Alasiya.
Die situasie in Ugarit word redelik duidelik deur Ammurapi verduidelik in hierdie boodskap/brief:
My pa, kyk, die vyand se skepe kom (hier) is my stede (?) Verbrand, en hulle doen bose dinge in my land. Weet my pa nie dat al my troepe en strydwaens (?) In die land Hatti is en al my skepe in die land Lukka is nie? …Dus word die land aan homself oorgelaat. Mag my pa dit weet: die sewe skepe van die vyand wat hierheen gekom het, het ons baie skade aangerig. "
Daar het natuurlik geen hulp opgedaag nie en#8212 en Ugarit is tot op die grond verbrand.
Die vernietigingsvlakke bevat laat Helladic IIIB -ware, maar geen LH IIIC nie (sien die Mykeneense tydperk). Daarom is die datum van vernietiging belangrik vir die datering van die LH IIIC -fase. Aangesien 'n Egiptiese swaard met die naam van farao Merneptah in die vernietigingsvlakke gevind is, is 1190 vC as die datum vir die begin van die LH IIIC beskou. 'N Spykerskrif -tablet wat in 1986 gevind is, toon dat Ugarit vernietig is na die dood van Merneptah. Daar word algemeen ooreengekom dat Ugarit reeds in die 8ste jaar van Ramses III —, 1178 vC, vernietig is. Hierdie letters op kleitablette wat gebak is in die brand van die vernietiging van die stad, spreek van aanvalle uit die see, en 'n brief van Alashiya (Ciprus) spreek van stede wat reeds vernietig is deur aanvallers wat oor die see gekom het. Dit spreek ook dat die Ugarit -vloot afwesig is en die Lyciese kus patrolleer.
Die Wes-Semitiese Arameërs het uiteindelik die vroeëre Amoriete, Kanaäniete en mense van Ugarit vervang, aan wie hulle etno-taalkundig verwant was. Die Arameërs het die streek polities en militêr oorheers vanaf die middel van die 11de eeu v.C. tot die opkoms van die Neo -Assiriese Ryk in die laat 10de eeu v.C., waarna die hele gebied op Assirië geval het.
Laat Bronstydperk in duie stort in en rondom Egipte
Nadat dit blykbaar 'n rukkie oorleef het, het die Egiptiese Ryk in die middel van die twaalfde eeu vC (tydens die bewind van Ramses VI, 1145 tot 1137 vC) in duie gestort. Voorheen het die Merneptah Stele (ongeveer 1200 vC) gepraat van aanvalle van Libiërs, met geassosieerde mense van Ekwesh, Shekelesh, Lukka, Shardana en Tursha of Teresh moontlik Troas, en 'n Kanaänitiese opstand, in die stede Ashkelon, Yenoam en die mense van Israel. 'N Tweede aanval tydens die bewind van Ramesses III (1186–1155 v.C.) was Peleset, Tjeker, Shardana en Denyen.
Hierdie ineenstorting het gebeur omtrent dieselfde tydperk wat baie Christen en Joodse geleerdes die lewe van Moses plaas.
The Book of Exodus verwys na die bou van die stede Raamses (Pi Rameses) en Pithom (Pi-Atum), gebou tussen die bewind van Rameses II en Setnakhte, en 'n reeks gebeurtenisse soortgelyk aan natuurrampe en gebeure in Egipte op hierdie tydstip, gevolg deur 'n terugwaartse migrasie van Semitiese mense uit Egipte terug na Kanaän ".
As gevolg van die feit dat baie van hierdie verhaal nie op papier geplaas is tot " onmiddellik voor, of tydens die Babiloniese ballingskap en gevangenskap nie, enkele eeue na die ineenstorting van die Bronstydperk en#8212 herinneringe en folklore van die ineenstorting het dalk materiaal verskaf wat dan in die verhaal van die uittog gebruik is sonder om die tydlyn of geografiese ligging te betrek ". Dit beteken dat die verhale oor "Moses " ook kan dateer uit die 1500-1600 vC, aangesien sommige Bybelwetenskaplikes dit eerder as die tyd van die ineenstorting van die Laat Bronstydperk noem.
Dit is egter die moeite werd om hier op te let dat die Harris Papyrus neem wel kennis van 'n skorsing van "Asiatics " deur Setnakhte tydens die chaos aan die einde van die 19de dinastie.
Die Amerikaanse vragmotor wat Frankryk se toekenning vir dapperheid ontvang het
Geplaas op 29 April 2020 15:49:09
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Frankryk die Croix de Guerre geskep om sy dapperste troepe te versier, en dit het die versiering gegee aan lede van buitelandse leërs wat groot risiko's geneem het of wat groot dinge bereik het om Frankryk uit die Duitse besetting te bevry.
In die jare na die Slag van Verdun het Frankryk die Croix de Guerre aan eenhede met 2500 White Company -vragmotors uitgereik en die vise -president van die maatskappy, Walter C. White, as 'n Chevalier in die Legioen van Eer aangewys ter erkenning van hoe belangrik 'n nederige vragmotor was in Frankryk se uiteindelike oorwinning oor Duitsland, veral in Verdun.
White Motor Company -vragmotors by Fort Riley. Volledige panoramiese beeld hier beskikbaar.
(Rekords van die kantoor van die kwartiermeester -generaal)
Die verhaal van die White Motor Company is vreemd. In 1902 was dit die White Naaimasjienmaatskappy, en die chirurg -generaal het voorgestel dat die weermagmeesters 'n motorvoertuig koop om as 'n weermagambulans te dien in toekomstige konflikte. R. H. White, wat alreeds die aanbod van die onderneming wou diversifiseer, het die maatskappy gedwing om aan die kompetisie deel te neem.
Maar die kompetisie het nooit gebeur nie, want die kwartmeesters het dit nie omhels nie. Maar die onderneming het besluit om in elk geval 'n ambulans te ontwikkel, met 'n stoom-aangedrewe ontwerp in 1906 wat die oorlogsdepartement later gekoop het. Dit kan vier rommelpasiënte op 'n slag dra en 40 myl per uur op gladde paaie slaan. Maar die beste van alles, dit was betroubaar. Volgens 'n 1906 -artikel het dit meer as 1,600 myl afgelê met geen meganiese foute of onklaarraking nie.
Maar die onderneming was nie gedoen nie. Hulle het meer vragmotorontwerpe ontwikkel, en in 1916 is een van hul vragmotors met pantser opgegradeer en op die Mexikaanse strafekspedisie gestuur. Teen die tyd dat die Eerste Wêreldoorlog omgedraai het, was wit trokke deur baie militêre manne vertrou.
Die motorbedryf was 'n groot belegging vir die onderneming, en die White Naaimasjienmaatskappy het 'n tweede onderneming, die White Truck Company, oopgemaak. Hierdie spesifieke konfederasie van ingenieurs en sakelui was 'n gereed mark vir betroubare vragmotors en het duisende Model A -vragmotors aan Frankryk en ander geallieerde militêre soldate verkoop.
Vanaf 1914 stuur Frankryk hierdie klein vragmotors in die geveg en was dit meer as tevrede met die prestasie van die vragmotors. In die Slag van Verdun in 1916 is die vragmotors gebruik om voorraad en troepe te vervoer. Tydens die Slag van Château-Thierry in 1918 het die vragmotors betyds Amerikaanse troepe in posisie geplaas om 'n Duitse opmars te stop.
Maar dit was tydens die Slag van Verdun in 1918, toe baie van dieselfde vragmotors teruggekeer het na die deurweekte stuk grond, dat die vragmotors hul groot louere verdien het.
White Trucks of Cleveland -advertensie
Dit was daar dat Frankryk honderde duisende troepe na 'n paar dae na die front moes skuif, en hulle het na die 2500 Model A -vragmotors van die Groot Hoofkwartier -reservaat nr. 1. Die bestuurders en vragmotors het 200 000 troepe na die voorkant, sommige vir meer as 100 myl strek.
Volgens dieselfde artikel het bestuurders gereeld 24 uur aaneen gery. Een eenheid het gemiddeld 20 uur per dag gery, en 'n ander een het 60 uur in diens geneem.
Dit was die enigste keer dat 'n motor -konvooi -eenheid die medalje ontvang het, en sommige het dit tot die diens van die vragmotors gebring. Volgens Time Magazine in 1932 was die enigste blanke vragmotors wat in die geveg breek, diegene wat deur skulpe gestremd is, en dus het die gevolg dat 2500 van hulle die onderskeiding van die Franse Croix de Guerre gekry het.
Alhoewel hierdie notasie, wat impliseer dat die vragmotors self die toekenning ontvang het, klaarblyklik verkeerd is, bly dit 'n redelik algemene manier om die sukses van die Groot Hoofkwartierreservaat nr. 1 te beskryf. En Walter C. White, destyds die vise -president van die White Company, is in 1919 opgeneem in die Legioen van Eer as 'n Chevalier, ter erkenning van die bydraes van die onderneming tot die oorlogspogings in Frankryk.
Dit het alles goed gevaar vir die onderneming na die oorlog. Hulle het rekordwins behaal in 1917 en weer in 1918. Hulle het hul motorbou vir ewig opgeskort en op vragmotors gefokus. En hulle adverteer die robuustheid van hul voertuie met advertensies met die Croix de Guerre. Hulle sou baie skep vir die VSA en sy bondgenote in die Tweede Wêreldoorlog, sowel as halfbane en ander voertuie.
Die uitbreiding van Hominin uit Afrika het na raming ongeveer twee miljoen jaar gelede die Indiese subkontinent bereik, en moontlik so vroeg as 2,2 miljoen jaar voor die hede.    Hierdie datering is gebaseer op die bekende teenwoordigheid van Homo erectus in Indonesië met 1,8 miljoen jaar voor die hede en in Oos-Asië met 1,36 miljoen jaar voor die hede, asook die ontdekking van klipgereedskap wat deur mense in die Soanriviervallei, by Riwat en in die Pabbi Hills, tans gevind is -dag Pakistan [ verifikasie nodig ].   Alhoewel sommige ouer ontdekkings beweer is, is die voorgestelde datums, wat gebaseer is op die datering van fluviale sedimente, nie onafhanklik geverifieer nie.  
Die oudste fossielreste van hominien in die Indiese subkontinent is dié van Homo erectus of Homo heidelbergensis, uit die Narmada -vallei in Sentraal -Indië, en dateer ongeveer 'n halfmiljoen jaar gelede.   Ouer fossielvondste is beweer, maar word as onbetroubaar beskou.  Resensies van argeologiese bewyse dui daarop dat besetting van die Indiese subkontinent deur hominiene tot ongeveer 700 000 jaar gelede sporadies was, en geografies wydverspreid was met ongeveer 250 000 jaar voor die hede, waarna argeologiese bewyse van proto-menslike teenwoordigheid wyd genoem.  
Volgens 'n historiese demograaf van Suid -Asië, Tim Dyson: 
"Die moderne mens-Homo sapiens-het sy oorsprong in Afrika. Toe, soms, tussen 60 000 en 80 000 jaar gelede, het klein groepies van hulle noord-wes van die Indiese subkontinent begin binnedring. Dit lyk waarskynlik dat hulle aanvanklik by die pad gekom het. van die kus ... is dit feitlik seker dat daar 55 000 jaar gelede Homo sapiens in die subkontinent was, alhoewel die vroegste fossiele wat daarvan gevind is, slegs ongeveer 30 000 jaar voor die hede dateer. " 
Volgens Michael D. Petraglia en Bridget Allchin: 
"Y-Chromosoom- en Mt-DNA-data ondersteun die kolonisasie van Suid-Asië deur moderne mense wat van Afrika afkomstig is. Die samesmeltingsdatums vir die meeste nie-Europese bevolkings is tussen 73 en 55 ka." 
En volgens 'n omgewingshistorikus van Suid -Asië, Michael Fisher: 
"Geleerdes beraam dat die eerste suksesvolle uitbreiding van die Homo sapiens -reeks buite Afrika en oor die Arabiese Skiereiland plaasgevind het van so vroeg as 80 000 jaar gelede tot so laat as 40 000 jaar gelede, hoewel daar moontlik onsuksesvolle emigrasies was. die menslike omvang steeds verder in elke generasie, versprei na elke bewoonbare land wat hulle teëgekom het. Een menslike kanaal was langs die warm en produktiewe kuslande van die Persiese Golf en die noordelike Indiese Oseaan. Uiteindelik het verskillende groepe Indië tussen 75 000 jaar gelede en 35 000 jaar binnegekom gelede." 
Argeologiese bewyse is geïnterpreteer om die teenwoordigheid van anatomies moderne mense in die Indiese subkontinent 78 000–74 000 jaar gelede aan te dui,  hoewel hierdie interpretasie betwis word.   Die besetting van Suid-Asië deur moderne mense, oor 'n lang tyd, aanvanklik in verskillende vorme van isolasie as jagter-versamelaars, het dit in 'n baie uiteenlopende gebied verander, net die tweede in Afrika in genetiese diversiteit van die mens. 
"Genetiese navorsing het in ander opsigte bygedra tot kennis van die voorgeskiedenis van die subkontinent se mense. In die besonder is die vlak van genetiese diversiteit in die streek uiters hoog. In werklikheid is slegs Afrika se bevolking geneties meer divers. bewys van 'stigter' -gebeure in die subkontinent. Hiermee word omstandighede bedoel waar 'n subgroep - soos 'n stam - afkomstig is van 'n klein aantal' oorspronklike 'individue. met 'n relatief hoë vlak van endogamie. " 
Rustige lewe het ongeveer 9 000 jaar gelede ontstaan ​​op die subkontinent in die westelike kant van die Indus -rivier -alluvium, wat geleidelik ontwikkel het tot die beskawing van die Indus -vallei van die derde millennium vC.   Volgens Tim Dyson: "Teen 7 000 jaar gelede was die landbou stewig gevestig in Baluchistan. En oor die volgende 2 000 jaar het die boerderypraktyk stadig ooswaarts in die Indusvallei versprei." En volgens Michael Fisher: 
"Die vroegste ontdekte voorbeeld van 'n gevestigde, gevestigde landbougenootskap is by Mehrgarh in die heuwels tussen die Bolanpas en die Indusvlakte (vandag in Pakistan) (sien kaart 3.1). Vanaf 7000 vC het gemeenskappe daar begin belê. verhoogde arbeid om die land voor te berei en spesifieke graanproduserende plante te selekteer, te plant, te versorg en te oes.Bos indicus] en ongekap [Bos taurus]). Kastrerende osse het hulle byvoorbeeld van veral vleisbronne ook in makgemaakte trekdiere verander. "
Die Bronstydperk in die Indiese subkontinent het omstreeks 3300 vC begin. Saam met die ou Egipte en Mesopotamië was die Indusvallei een van drie vroeë wieg van die beskawing van die Ou Wêreld. Van die drie was die Indusvallei -beskawing die grootste,  en het op sy hoogtepunt 'n bevolking van meer as vyf miljoen gehad. 
Die beskawing was hoofsaaklik gesentreer in die hedendaagse Pakistan, in die Indus-stroomgebied en tweedens in die Ghaggar-Hakra-stroomgebied in die ooste van Pakistan en noordwes van Indië. Die volwasse Indus -beskawing floreer van ongeveer 2600 tot 1900 v.C., wat die begin van die stedelike beskawing op die Indiese subkontinent was. Die beskawing het stede soos Harappa, Ganeriwala en Mohenjo-daro in die huidige Pakistan ingesluit, en Dholavira, Kalibangan, Rakhigarhi en Lothal in die hedendaagse Indië.
Inwoners van die ou Indus -riviervallei, die Harappans, het nuwe tegnieke in metallurgie en handwerk (karneolprodukte, seëlsnywerk) ontwikkel en koper, brons, lood en tin vervaardig. Die beskawing word gekenmerk deur sy stede wat uit baksteen gebou is, dreineringstelsel langs die pad en huise met meerdere verdiepings. 
Na die ineenstorting van die Indusvallei-beskawing, migreer die inwoners van die Indusvallei-beskawing uit die riviervalleie van Indus en Ghaggar-Hakra, na die voet van die Himalaja van die Ganga-Yamuna-kom. 
Oker gekleurde pottebakkerykultuur
Gedurende die tweede millennium vC was die kultuur van die okerkleurige erdewerk in die Ganga Yamuna Doab -streek. Dit was landelike nedersettings met landboupraktyk en jag. Hulle gebruik kopergereedskap soos Byl, Spies, Arrow, Antenna Sowrd, ens. Mense het gesofistikeerde beeste, bokke, skape, perde, vark en honde, ens.  Daar is ook strydwaens in Sinauli. 
Vediese tydperk (ongeveer 1500 - 600 vC)
Die Vediese tydperk is die tydperk waarin die Vedas saamgestel is, die liturgiese gesange van die Indo-Ariese mense. Die Vediese kultuur was in 'n deel van Noordwes-Indië geleë, terwyl ander dele van Indië gedurende hierdie tydperk 'n duidelike kulturele identiteit gehad het. Die Vediese kultuur word beskryf in die tekste van Vedas, nog steeds heilig vir Hindoes, wat mondelings saamgestel en oorgedra is in Vediese Sanskrit. Die Vedas is van die oudste bestaande tekste in Indië.  Die Vediese tydperk, wat van ongeveer 1500 tot 500 vC geduur het,   het die fondamente van verskeie kulturele aspekte van die Indiese subkontinent bygedra. Wat kultuur betref, het baie streke van die Indiese subkontinent in hierdie tydperk oorgegaan van die Chalcolithic na die Ystertydperk. 
Geskiedkundiges het die Vedas ontleed om 'n Vediese kultuur in die Punjab -streek en die boonste Gangetiese vlakte te beklemtoon.  Die meeste historici beskou hierdie tydperk ook as 'n aantal golwe van Indo-Ariese migrasie na die Indiese subkontinent uit die noordweste.   Die piepboom en koei is geheilig teen die tyd van die Atharva Veda.  Baie van die konsepte van die Indiese filosofie wat later aangeneem is, soos dharma, spoor hul wortels na Vediese antesedente. 
Die vroeë Vediese samelewing word beskryf in die Rigveda, die oudste Vediese teks, wat vermoedelik gedurende die 2e millennium vC,   in die noordwestelike deel van die Indiese subkontinent opgestel is.  Op die oomblik bestaan ​​die Ariese samelewing uit grootliks stam- en pastorale groepe, onderskei van die Harappan -verstedeliking wat laat vaar is.  Die vroeë Indo-Ariese teenwoordigheid stem waarskynlik gedeeltelik ooreen met die Okerkleurige aardewerkkultuur in argeologiese kontekste.  
Aan die einde van die Rigvediese tydperk het die Ariese samelewing begin uitbrei vanaf die noordwestelike deel van die Indiese subkontinent tot in die westelike Gangesvlakte. Dit het toenemend landbou geword en was sosiaal georganiseer rondom die hiërargie van die vier varnas, of sosiale klasse. Hierdie sosiale struktuur word gekenmerk deur sinchronisering met die inheemse kulture van Noord -Indië, , maar uiteindelik ook deur die uitskakeling van sommige inheemse mense deur hul beroepe as onrein te benoem.  Gedurende hierdie tydperk het baie van die vorige klein stammeenhede en opperhoofde begin saamsmelt tot Janapadas (monargiese, staatsvlak). 
Die ystertydperk in die Indiese subkontinent van ongeveer 1200 vC tot die 6de eeu vC word gedefinieer deur die opkoms van Janapadas, wat koninkryke, republieke en koninkryke is - veral die ystertydperk van Kuru, Panchala, Kosala, Videha.  
Die Kuru-koninkryk was die eerste samelewing op staatsvlak van die Vediese tydperk, wat ooreenstem met die begin van die ystertydperk in die noordweste van Indië, omstreeks 1200–800 vC,  sowel as met die samestelling van die Atharvaveda (die eerste Indiese teks yster te noem, as śyāma ayas, letterlik "black metal").  Die Kuru -staat het die Vediese gesange in versamelings georganiseer en die ortodokse srauta -ritueel ontwikkel om die sosiale orde te handhaaf.  Twee sleutelfigure van die Kuru -staat was koning Parikshit en sy opvolger Janamejaya, wat hierdie koninkryk verander het in die dominante politieke, sosiale en kulturele mag van die noordelike Ystertydperk van Indië.  Toe die Kuru -koninkryk agteruitgaan, verskuif die middelpunt van die Vediese kultuur na hul oostelike bure, die Panchala -koninkryk.  Die argeologiese PGW -kultuur (Painted Grey Ware), wat in die Haryana- en westelike Uttar Pradesh -gebiede van Noord -Indië van ongeveer 1100 tot 600 vC floreer,  stem ooreen met die Kuru- en Panchala -koninkryke.  
Gedurende die laat Vediese tydperk het die koninkryk van Videha ontstaan ​​as 'n nuwe sentrum van die Vediese kultuur, wat selfs verder na die Ooste geleë was (in die huidige Nepal- en Bihar -staat in Indië)  wat sy bekendheid bereik het onder die koning Janaka, wie se hof het beskerming verleen vir Brahmin -wyses en filosowe soos Yajnavalkya, Aruni en Gargi Vachaknavi.  Die latere deel van hierdie periode stem ooreen met 'n konsolidasie van toenemend groot state en koninkryke, genaamd mahajanapadas, regoor Noord -Indië.
Tweede verstedeliking (600-200 v.C.)
Gedurende die tyd tussen 800 en 200 vC het die Śramaṇa beweging gevorm, waaruit Jainisme en Boeddhisme ontstaan ​​het. In dieselfde tydperk is die eerste Upanishads geskryf. Na 500 vC het die sogenaamde 'tweede verstedeliking' begin, met nuwe stedelike nedersettings aan die Ganges-vlakte, veral die Sentraal-Gangesvlakte.  Die fondamente vir die 'tweede verstedeliking' is voor 600 vC gelê, in die Painted Grey Ware-kultuur van die Ghaggar-Hakra en Upper Ganges Plain, hoewel die meeste PGW-terreine klein boeredorpe was, het 'n paar dosyn 'PGW-terreine uiteindelik ontstaan as relatief groot nedersettings wat gekenmerk kan word as dorpe, waarvan die grootste versterk is met slote of grotte en walle van opgestapelde grond met houtpalades, al is dit kleiner en eenvoudiger as die uitgebreide versterkte groot stede wat na 600 vC in die Noordelike Swart gegroei het Gepoleerde ware kultuur. 
Die Central Ganges Plain, waar Magadha bekendheid verwerf het, wat die basis vorm van die Mauryan-ryk, was 'n kenmerkende kulturele gebied,  met nuwe state wat ontstaan ​​het na 500 BCE  tydens die sogenaamde "tweede verstedeliking".  [nota 1] Dit is beïnvloed deur die Vediese kultuur, , maar het aansienlik verskil van die Kuru-Panchala-streek.  Dit was "die gebied van die vroegste bekende rysverbouing in Suid -Asië, en teen 1800 vC was die plek van 'n gevorderde neolitiese bevolking wat verband hou met die plekke van Chirand en Tsjetsjar".  In hierdie streek het die Śramaṇiese bewegings floreer, en het Jainisme en Boeddhisme ontstaan. 
Boeddhisme en Jainisme
Ongeveer 800 vC tot 400 vC was die samestelling van die vroegste Upanishads.    Upanishads vorm die teoretiese basis van klassieke Hindoeïsme en staan ​​bekend as Vedanta (slot van die Vedas). 
Toenemende verstedeliking van Indië in die 7de en 6de eeu vC het gelei tot die opkoms van nuwe asketiese of Śramaṇa -bewegings wat die ortodoksie van rituele uitgedaag het.  Mahavira (omstreeks 549–477 v.G.J.), voorstander van Jainisme, en Gautama Boeddha (ongeveer 563–483 v.G.J.), stigter van Boeddhisme was die mees prominente ikone van hierdie beweging. Śramaṇa het aanleiding gegee tot die konsep van die siklus van geboorte en dood, die konsep van samsara en die konsep van bevryding.  Boeddha het 'n middelweg gevind wat die uiterste asketisme in die Śramaṇa godsdienste. 
Ongeveer dieselfde tyd het Mahavira (die 24ste Tirthankara in Jainisme) het 'n teologie gepropageer wat later Jainisme sou word.  Jain -ortodoksie glo egter die leerstellings van die Tirthankaras dateer uit al die bekende tye en geleerdes glo dat Parshvanatha (ongeveer 872 - 772 v.C.) status as 23ste toegeken het Tirthankara, was 'n historiese figuur. Daar word vermoed dat die Vedas 'n paar gedokumenteer het Tirthankaras en 'n asketiese orde soortgelyk aan die Śramaṇa beweging. 
Die Sanskrit -epos Ramayana en Mahabharata is gedurende hierdie tydperk saamgestel.  Die Mahabharata bly vandag die langste enkele gedig ter wêreld.  Geskiedkundiges het vroeër 'n 'epiese tydperk' as die omgewing van hierdie twee epiese gedigte gepostuleer, maar erken nou dat die tekste (wat albei vertroud is) oor eeue heen deur verskeie ontwikkelingsfases gegaan het. Byvoorbeeld, die Mahabharata was moontlik gebaseer op 'n kleinskaalse konflik (moontlik ongeveer 1000 vC) wat uiteindelik "omskep is in 'n reuse-epiese oorlog deur bards en digters". Daar is geen afdoende bewys uit argeologie of die spesifieke gebeure van die Mahabharata 'n historiese basis het nie.  Daar word geglo dat die bestaande tekste van hierdie epos tot die post-Vediese eeu behoort, tussen c. 400 BCE en 400 CE.  
Die tydperk vanaf c. 600 BCE tot c. 300 vC was die opkoms van die Mahajanapadas, sestien magtige en uitgestrekte koninkryke en oligargiese republieke. Hierdie Mahajanapadas ontwikkel en floreer in 'n gordel wat strek van Gandhara in die noordweste tot Bengale in die oostelike deel van die Indiese subkontinent en bevat dele van die Trans-Vindhyan-streek.  Ou Boeddhistiese tekste, soos die Anguttara Nikaya,  verwys gereeld na hierdie sestien groot koninkryke en republieke - Anga, Assaka, Avanti, Chedi, Gandhara, Kashi, Kamboja, Kosala, Kuru, Magadha, Malla, Matsya (of Machcha), Panchala, Surasena, Vriji en Vatsa. Hierdie tydperk was die tweede groot opkoms van die verstedeliking in Indië na die Indus Valley Civilization. 
Vroeë "republieke" of Gaṇa sangha,  soos Shakyas, Koliyas, Mallas en Licchavis het republikeinse regerings gehad. Gaṇa sanghas,  soos Mallas, gesentreer in die stad Kusinagara, en die Vajjian Confederacy (Vajji), gesentreer in die stad Vaishali, het reeds in die 6de eeu vC bestaan ​​en in sommige gebiede tot in die 4de eeu nC bestaan .  Die bekendste stam onder die regerende konfederale stamme van die Vajji Mahajanapada was die Licchavis. 
Hierdie tydperk kom in 'n argeologiese konteks ooreen met die Northern Black Polished Ware -kultuur. Hierdie kultuur, veral gefokus op die Central Ganges-vlakte, maar ook versprei oor groot dele van die noordelike en sentrale Indiese subkontinent, word gekenmerk deur die opkoms van groot stede met massiewe versterkings, beduidende bevolkingsgroei, toenemende sosiale stratifikasie, wye handelsnetwerke, konstruksie van openbare argitektuur en waterkanale, gespesialiseerde handwerkbedrywe (bv. ivoor- en karneoolsnywerk), 'n stelsel van gewigte, muntstukke met 'n pons, en die bekendstelling van skryfwerk in die vorm van Brahmi- en Kharosthi-skrifte.   Die taal van die heerser was destyds Sanskrit, terwyl die tale van die algemene bevolking van Noord -Indië na verwys word as Prakrits.
Baie van die sestien koninkryke het teen 500/400 vC, teen die tyd van Gautama Boeddha, in vier groot koninkryke saamgesmelt. Hierdie vier was Vatsa, Avanti, Kosala en Magadha. Die lewe van Gautama Boeddha is hoofsaaklik geassosieer met hierdie vier koninkryke. 
Vroeë Magadha -dinastieë
Magadha vorm een ​​van die sestien Mahā-Janapadas (Sanskrit: "Great Realms") of koninkryke in antieke Indië. Die kern van die koninkryk was die gebied van Bihar suid van die Ganges, sy eerste hoofstad was Rajagriha (moderne Rajgir) en dan Pataliputra (moderne Patna). Magadha het uitgebrei tot die grootste deel van Bihar en Bengale met die verowering van onderskeidelik Licchavi en Anga,  gevolg deur 'n groot deel van die oostelike Uttar Pradesh en Orissa. Die antieke koninkryk Magadha word sterk genoem in Jain en Boeddhistiese tekste. Dit word ook genoem in die Ramayana, Mahabharata en Puranas.  Die vroegste verwysing na die Magadha-mense kom voor in die Atharva-Veda, waar hulle aangetref word saam met die Angas, Gandharis en Mujavats. Magadha het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van Jainisme en Boeddhisme. Die Magadha -koninkryk het republikeinse gemeenskappe soos die gemeenskap van Rajakumara ingesluit. Dorpe het hul eie byeenkomste onder hul plaaslike hoofmanne gehad, genaamd Gramakas. Hulle administrasies was verdeel in uitvoerende, geregtelike en militêre funksies.
Vroeë bronne, van die Boeddhistiese Pāli Canon, die Jain Agamas en die Hindoe Puranas, noem dat Magadha ongeveer 200 jaar lank deur die Haryanka -dinastie regeer is, c. 600–413 vC. Koning Bimbisara van die Haryanka -dinastie het 'n aktiewe en uitgestrekte beleid gelei en Anga verower in die oostelike Bihar en Wes -Bengale. Koning Bimbisara is omvergewerp en vermoor deur sy seun, prins Ajatashatru, wat die ekspansionistiese beleid van Magadha voortsit. Gedurende hierdie tydperk het Gautama Boeddha, die stigter van Boeddhisme, 'n groot deel van sy lewe in die Magadha -koninkryk geleef. Hy bereik verligting in Bodh Gaya, hou sy eerste preek in Sarnath en die eerste Boeddhistiese raad word in Rajgriha gehou.  Die Haryanka -dinastie is omvergewerp deur die Shishunaga -dinastie. Die laaste Shishunaga-heerser, Kalasoka, is in 345 vC vermoor deur Mahapadma Nanda, die eerste van die sogenaamde Nine Nandas, wat Mahapadma en sy agt seuns was.
Nanda Empire en Alexander se veldtog
Die Nanda -ryk strek in sy grootste omvang van Bengale in die ooste tot by die Punjab -streek in die weste en so ver suid as die Vindhya -reeks.  Die Nanda -dinastie was beroemd om hul groot rykdom. Die Nanda -dinastie is gebou op die fondamente wat hul voorgangers van Haryanka en Shishunaga gelê het om die eerste groot ryk van Noord -Indië te skep.  Om hierdie doel te bereik, bou hulle 'n groot leër, bestaande uit 200,000 infanterie, 20,000 kavallerie, 2000 oorlogswaens en 3000 oorlogsolifante (teen die laagste ramings).    Volgens die Griekse historikus Plutarchus was die grootte van die Nanda -leër selfs groter, met 200 000 infanterie, 80 000 kavallerie, 8 000 oorlogswaens en 6 000 oorlogsolifante.   Die Nanda-ryk het egter nie die geleentheid gehad om hul leër te sien staan ​​voor Alexander die Grote, wat Noordwes-Indië binnegeval het tydens die tyd van Dhana Nanda nie, aangesien Alexander gedwing was om sy veldtog tot die vlaktes van Punjab en Sindh, omdat sy magte by die rivier Beas gemut het en geweier het om verder te gaan nadat hulle Nanda- en Gangaridai -magte teëgekom het. 
Die Maurya -ryk (322–185 vC) verenig die grootste deel van die Indiese subkontinent tot een staat en was die grootste ryk wat ooit op die Indiese subkontinent bestaan ​​het.  In sy grootste omvang strek die Mauryan -ryk in die noorde tot by die natuurlike grense van die Himalajas en in die ooste tot in die huidige Assam. In die weste bereik dit verder as die moderne Pakistan, na die Hindoe Kush -berge in die huidige Afghanistan. Die ryk is gestig deur Chandragupta Maurya bygestaan ​​deur Chanakya (Kautilya) in Magadha (in die moderne Bihar) toe hy die Nanda -dinastie omverwerp. 
Chandragupta het sy mag vinnig weswaarts uitgebrei oor Sentraal- en Wes -Indië, en teen 317 vC het die ryk Noordwes -Indië ten volle beset. Die Mauryan -ryk verslaan toe Seleucus I, 'n diadochus en stigter van die Seleucidiese Ryk, tydens die Seleucid -Mauryan -oorlog, en kry sodoende ekstra gebied wes van die Indusrivier. Chandragupta se seun Bindusara het die troon opgevolg omstreeks 297 v.G.J. Teen die tyd dat hy dood is in c. 272 vC was 'n groot deel van die Indiese subkontinent onder Mauryan se heerskappy. Die gebied Kalinga (omstreeks die huidige Odisha) het egter buite Mauryan se beheer gebly, wat moontlik hul handel met die suide belemmer. 
Bindusara is opgevolg deur Ashoka, wie se bewind ongeveer 37 jaar geduur het tot sy dood in ongeveer 232 vC.  Sy veldtog teen die Kalingans in ongeveer 260 vC, hoewel dit suksesvol was, het tot groot lewensverlies en ellende gelei. Dit het Ashoka met berou vervul en daartoe gelei dat hy geweld vermy en daarna die Boeddhisme omhels het.  Die ryk het na sy dood begin agteruitgaan en die laaste Mauryan -heerser, Brihadratha, is deur Pushyamitra Shunga vermoor om die Shunga -ryk te vestig. 
Onder Chandragupta Maurya en sy opvolgers het interne en eksterne handel, landbou en ekonomiese aktiwiteite in Indië floreer en uitgebrei danksy die oprigting van 'n enkele doeltreffende stelsel van finansies, administrasie en veiligheid. Die Mauriane het die Grand Trunk Road gebou, een van die oudste en langste groot paaie in Asië wat die Indiese subkontinent met Sentraal -Asië verbind.  Na die Kalinga -oorlog beleef die Ryk byna 'n halfeeu van vrede en veiligheid onder Ashoka. Mauryan Indië geniet ook 'n era van sosiale harmonie, godsdienstige transformasie en uitbreiding van die wetenskappe en van kennis. Die omhelsing van Chandragupta Maurya van Jainisme het sosiale en godsdienstige vernuwing en hervorming in sy hele samelewing verhoog, terwyl Ashoka se omhelsing van Boeddhisme die grondslag was van die bewind van sosiale en politieke vrede en geweldloosheid in die hele Indië. Ashoka het die verspreiding van Boeddhistiese sendelinge geborg na Sri Lanka, Suidoos -Asië, Wes -Asië, Noord -Afrika en Mediterreense Europa. 
Die Arthashastra en die Edikte van Ashoka is die primêre geskrewe rekords van die Mauryan -tyd. Argeologies val hierdie tydperk in die era van Northern Black Polished Ware. Die Mauryan -ryk was gebaseer op 'n moderne en doeltreffende ekonomie en samelewing. Die verkoop van goedere is egter streng deur die regering gereguleer.  Alhoewel daar geen bankwese in die Mauriaanse samelewing was nie, was woeker gewoon. 'N Beduidende hoeveelheid geskrewe verslae oor slawerny word gevind, wat dui op die voorkoms daarvan.  Gedurende hierdie tydperk is 'n staal van hoë gehalte genaamd Wootz -staal in Suid -Indië ontwikkel wat later na China en Arabië uitgevoer is. 
Gedurende die Sangam -tydperk floreer Tamil -letterkunde vanaf die 3de eeu vC tot die 4de eeu nC. Gedurende hierdie tydperk het drie Tamil -dinastieë, gesamentlik bekend as die Three Crowned Kings of Tamilakam: Chera -dinastie, Chola -dinastie en die Pandyan -dinastie geheers oor dele van Suid -Indië. 
Die Sangam -literatuur handel oor die geskiedenis, politiek, oorloë en kultuur van die Tamil -mense van hierdie tydperk.  Die geleerdes van die Sangam -tydperk het opgestaan ​​uit die gewone mense wat die beskerming van die Tamil -konings gesoek het, maar wat hoofsaaklik oor die gewone mense en hul bekommernisse geskryf het.  Anders as Sanskrit-skrywers wat meestal Brahmane was, kom Sangam-skrywers uit verskillende klasse en sosiale agtergronde en was meestal nie-Brahmane. Hulle het tot verskillende gelowe en beroepe behoort, soos boere, ambagsmanne, handelaars, monnike en priesters, insluitend ook koninklikes en vroue. 
Rondom c. 300 BCE - c. 200 CE, Pathupattu, 'n versameling van tien middelbundelboeke wat as deel van die Sangam-letterkunde beskou word, bestaan ​​uit die samestelling van agt digbundels van poëtiese werke Ettuthogai sowel as die samestelling van agtien klein digterlike werke Patiṉeṇkīḻkaṇakku terwyl Tolkāppiyam, die vroegste grammatika in die Tamil -taal ontwikkel is.  Gedurende die Sangam -periode is ook twee van die vyf groot eposse van die Tamil -letterkunde saamgestel. Ilango Adigal gekomponeer Silappatikaram, wat 'n nie-godsdienstige werk is, wat handel oor Kannagi, wat haar man weens 'n regsverydeling aan die hof van die Pandyan-dinastie verloor het, haar wraak op sy koninkryk  en Manimekalai, saamgestel deur Sīthalai Sāttanār, is 'n opvolger van Silappatikaram, en vertel die verhaal van die dogter van Kovalan en Madhavi, wat 'n Boeddhistiese Bikkuni geword het.  
Antieke Indië tydens die opkoms van die Shungas uit die noorde, Satavahanas uit die Deccan, en Pandyas en Cholas uit die suidpunt van Indië.
Die Groot Chaitya in die Karla -grotte. Die heiligdomme is ontwikkel gedurende die tydperk van die 2de eeu vC tot die 5de eeu nC.
Reliëf van 'n meervoudige tempel, 2de eeu nC, Ghantasala Stupa.  
Die tyd tussen die Maurya -ryk in die 3de eeu vC en die einde van die Gupta -ryk in die 6de eeu nC word die 'klassieke' periode van Indië genoem.  Dit kan in verskillende subperiodes verdeel word, afhangende van die gekose periodisering. Die klassieke tydperk begin na die agteruitgang van die Maurya -ryk en die ooreenstemmende opkoms van die Shunga -dinastie en die Satavahana -dinastie. Die Gupta -ryk (4de - 6de eeu) word beskou as die 'goue era' van Hindoeïsme, hoewel 'n magdom koninkryke in hierdie eeue oor Indië geheers het. Die Sangam -letterkunde floreer ook vanaf die 3de eeu vC tot die 3de eeu CE in die suide van Indië.  Gedurende hierdie tydperk is die ekonomie van Indië na raming die grootste in die wêreld, met tussen 'n derde en 'n kwart van die wêreld se rykdom, van 1 CE tot 1000 CE.  
Vroeë klassieke tydperk (ongeveer 200 vC - ongeveer 320 nC)
Die Shungas het hul oorsprong in Magadha en beheer gebiede van die sentrale en oostelike Indiese subkontinent van ongeveer 187 tot 78 vC. Die dinastie is gestig deur Pushyamitra Shunga, wat die laaste Maurya -keiser omvergewerp het. Die hoofstad was Pataliputra, maar later het keisers, soos Bhagabhadra, ook hof gehou in Vidisha, moderne Besnagar in Oos -Malwa. 
Pushyamitra Shunga regeer 36 jaar en word opgevolg deur sy seun Agnimitra. Daar was tien Shunga -heersers. Na die dood van Agnimitra het die ryk egter vinnig ontbind  inskripsies en munte dui daarop dat 'n groot deel van Noord- en Sentraal-Indië bestaan ​​uit klein koninkryke en stadstate wat onafhanklik was van enige Shunga-hegemonie.  Die ryk is bekend vir sy talle oorloë met buitelandse en inheemse magte. Hulle het gevegte gevoer met die Mahameghavahana-dinastie van Kalinga, Satavahana-dinastie van Deccan, die Indo-Grieke en moontlik die Panchalas en Mitras van Mathura.
Kuns, opvoeding, filosofie en ander vorme van leer het gedurende hierdie tydperk geblom, insluitend klein terracotta -beelde, groter klipbeelde en argitektoniese monumente soos die Stupa by Bharhut en die bekende Groot Stupa in Sanchi. Die Shunga -heersers het gehelp om die tradisie van koninklike borgskap van leer en kuns vas te stel. Die skrif wat deur die ryk gebruik is, was 'n variant van Brahmi en is gebruik om die Sanskrit -taal te skryf. Die Shunga -ryk het 'n belangrike rol gespeel in die beskerming van die Indiese kultuur in 'n tyd toe sommige van die belangrikste ontwikkelings in Hindoe -denke plaasgevind het. Dit het die ryk gehelp om te floreer en mag te verkry.
Die Śātavāhanas was gebaseer op Amaravati in Andhra Pradesh sowel as Junnar (Pune) en Prathisthan (Paithan) in Maharashtra. Die grondgebied van die ryk het vanaf die 1ste eeu vC groot dele van Indië beslaan. Die Sātavāhanas het begin as feudatoria van die Mauryan -dinastie, maar het met hul agteruitgang onafhanklikheid verklaar.
Die Sātavāhanas is bekend vir hul beskerming van Hindoeïsme en Boeddhisme, wat gelei het tot Boeddhistiese monumente van Ellora ('n UNESCO -wêrelderfenisgebied) tot Amaravati. Hulle was een van die eerste Indiese state wat munte uitgegee het met hul heersers in reliëf. Hulle vorm 'n kulturele brug en speel 'n belangrike rol in die handel, sowel as die oordrag van idees en kultuur na en van die Indo-Gangetiese vlakte na die suidpunt van Indië.
Hulle moes meeding met die Shunga -ryk en daarna die Kanva -dinastie van Magadha om hul heerskappy te vestig. Later het hulle 'n deurslaggewende rol gespeel om 'n groot deel van Indië te beskerm teen buitelandse indringers soos die Sakas, Yavanas en Pahlavas. Veral hul stryd met die Westerse Kshatrapas het lank voortgeduur. Die opvallende heersers van die Satavahana -dinastie Gautamiputra Satakarni en Sri Yajna Sātakarni kon die buitelandse indringers soos die Westelike Kshatrapas verslaan en hul uitbreiding stop. In die 3de eeu nC is die ryk in kleiner state verdeel. 
Handel en reis na Indië
Die speseryhandel in Kerala het handelaars van regoor die ou wêreld na Indië gelok. Vroeë geskrifte en steentydperkgrafieke uit die neolitiese tydperk wat verkry is, dui aan dat die suidwestelike kushawe van Indië, Muziris, in Kerala, hom al sedert 3000 vC as 'n belangrike speseryhandelsentrum gevestig het, volgens Sumeriese verslae. Joodse handelaars uit Judea het al in 562 vC in Kochi, Kerala, Indië aangekom.  het omstreeks die 1ste eeu nC na Indië gevaar. Hy land in Muziris in Kerala, Indië en vestig Yezh (Seven) ara (half) palligal (kerke) of Sewe en 'n half kerke.
Boeddhisme het China binnegekom deur middel van die Silk Road -oordrag van Boeddhisme in die 1ste of 2de eeu nC. Die interaksie van kulture het daartoe gelei dat verskeie Chinese reisigers en monnike Indië binnegekom het. Die opvallendste was Faxian, Yijing, Song Yun en Xuanzang. Hierdie reisigers het gedetailleerde verslae oor die Indiese subkontinent geskryf, wat die politieke en sosiale aspekte van die streek insluit. 
Hindoe- en Boeddhistiese godsdienstige ondernemings in Suidoos -Asië word gekoppel aan die ekonomiese aktiwiteit en handel, aangesien klante groot fondse toevertrou wat later gebruik sal word om die plaaslike ekonomie te bevoordeel deur boedelbestuur, vakmanskap, die bevordering van handelsaktiwiteite. Boeddhisme het veral langs die maritieme handel gereis en munt, kuns en geletterdheid bevorder.  Indiese handelaars wat by speserye betrokke was, het die Indiese kookkuns na Suidoos -Asië geneem, waar speserye en kerries gewild geraak het by die inheemse inwoners. 
Die Grieks-Romeinse wêreld gevolg deur handel oor die wierookroete en die roete tussen Rome en Indië.  Gedurende die 2de eeu vC het Griekse en Indiese skepe bymekaargekom om handel te dryf by Arabiese hawens soos Aden.  Gedurende die eerste millennium is die seeroetes na Indië beheer deur die Indiërs en Ethiopiërs wat die maritieme handelsmag van die Rooi See geword het.
Die Kushan -ryk het uitgebrei uit die huidige Afghanistan na die noordweste van die Indiese subkontinent onder leiding van hul eerste keiser, Kujula Kadphises, ongeveer in die middel van die 1ste eeu nC. Die Kushans was moontlik van die Tochariaanse sprekende stam  een van die vyf takke van die Yuezhi -konfederasie.   Teen die tyd van sy kleinseun, Kanishka die Grote, het die ryk uitgebrei na 'n groot deel van Afghanistan,  en dan die noordelike dele van die Indiese subkontinent, ten minste tot by Saketa en Sarnath naby Varanasi (Banaras) ). 
Keiser Kanishka was egter 'n groot beskermheer van Boeddhisme, maar namate Kushans suidwaarts uitgebrei het, het die gode van hul latere muntstukke die nuwe Hindoe -meerderheid weerspieël.   Hulle het 'n belangrike rol gespeel in die vestiging van Boeddhisme in Indië en die verspreiding daarvan na Sentraal -Asië en China.
Die historikus Vincent Smith het oor Kanishka gesê:
Hy het die rol gespeel van 'n tweede Ashoka in die geskiedenis van Boeddhisme. 
Die ryk het die maritieme handel in die Indiese Oseaan verbind met die handel van die Silk Road deur die Indusvallei, wat handel oor lang afstande aangemoedig het, veral tussen China en Rome. Die Kushans het nuwe neigings na die ontluikende en bloeiende Gandhara -kuns en Mathura -kuns gebring, wat tydens Kushan -bewind sy hoogtepunt bereik het. 
Die Kushan -periode is 'n gepaste voorspel tot die ouderdom van die Guptas. 
Teen die 3de eeu was hul ryk in Indië besig om te verbrokkel en hul laaste groot keiser was Vasudeva I.  
Klassieke tydperk: Gupta -ryk (ongeveer 320 - 650 nC)
Die Gupta -periode was bekend vir kulturele kreatiwiteit, veral in letterkunde, argitektuur, beeldhouwerk en skilderkuns. Die Gupta -tydperk het geleerdes opgelewer soos Kalidasa, Aryabhata, Varahamihira, Vishnu Sharma en Vatsyayana wat op baie akademiese gebiede vordering gemaak het. Die Gupta -tydperk was 'n waterskeiding van die Indiese kultuur: die Guptas het Vediese offers gebring om hul heerskappy te legitimeer, maar hulle het ook die Boeddhisme beskerm, wat steeds 'n alternatief vir Brahmaniese ortodoksie was. Die militêre bedrywighede van die eerste drie heersers - Chandragupta I, Samudragupta en Chandragupta II - het 'n groot deel van Indië onder hul leiding gebring.  Wetenskap en politieke administrasie het tydens die Gupta -era nuwe hoogtes bereik. Sterk handelsbande het die streek ook 'n belangrike kulturele sentrum gemaak en dit gevestig as 'n basis wat koninkryke en streke in Birma, Sri Lanka, Maritieme Suidoos -Asië en Indochina sou beïnvloed.
Laasgenoemde Guptas het die noordwestelike koninkryke suksesvol weerstaan ​​tot by die aankoms van die Alchon Huns, wat hulle in die eerste helfte van die 5de eeu nC in Afghanistan gevestig het, met hul hoofstad in Bamiyan.  'n Groot deel van die Deccan en die suide van Indië was egter grootliks onaangeraak deur hierdie gebeure in die noorde.  
Die Vākāṭaka-ryk kom uit die Deccan in die middel van die derde eeu nC. Daar word geglo dat hul staat strek vanaf die suidelike rande van Malwa en Gujarat in die noorde tot by die Tungabhadra -rivier in die suide, sowel as van die Arabiese See in die weste tot by die kante van Chhattisgarh in die ooste. Hulle was die belangrikste opvolgers van die Satavahanas in die Deccan, saam met die Guptas in Noord -Indië en opgevolg deur die Vishnukundina -dinastie.
Die Vakatakas is bekend daarvoor dat hulle beskermhere van kuns, argitektuur en letterkunde was. Hulle het openbare werke gelei en hul monumente is 'n sigbare nalatenskap. Die rotsgesnyde Boeddhistiese viharas en chaityas van Ajanta-grotte ('n UNESCO-wêrelderfenisgebied) is gebou onder die beskerming van die keiser Vakataka, Harishena.  
Die Ajanta-grotte is 30 Boeddhistiese grotmonumente wat in 'n rots gesny is onder die Vakatakas.
Boeddhistiese monnike bid voor die Dagoba van Chaitya -grot 26 van die Ajanta -grotte.
Boeddhistiese "Chaitya Griha" of gebedsaal, met 'n sitende Boeddha, grot 26 van die Ajanta -grotte.
Baie buitelandse ambassadeurs, verteenwoordigers en reisigers is ingesluit as toegewydes wat die Boeddha se afkoms van Trayastrimsa Heaven -skildery uit grot 17 van die Ajanta -grotte bywoon.
Samudragupta se opskrif van die Allahabad-pilaar in die 4de eeu noem Kamarupa (Westelike Assam)  en Davaka (Sentraal-Assam)  as grenskoninkryke van die Gupta-ryk. Davaka is later opgeneem deur Kamarupa, wat gegroei het tot 'n groot koninkryk wat strek vanaf die Karatoya -rivier tot by die huidige Sadiya en wat die hele Brahmaputra -vallei, Noord -Bengal, dele van Bangladesh en soms Purnea en dele van Wes -Bengal bedek het. 
Regeer deur drie dinastieë Varmanas (ongeveer 350–650 nC), Mlechchha-dinastie (ongeveer 655–900 nC) en Kamarupa-Palas (ongeveer 900–1100 nC), uit hul hoofstede in die huidige Guwahati (Pragjyotishpura), Tezpur (Haruppeswara) en North Gauhati (Durjaya) onderskeidelik. Al drie dinastieë beweer dat hulle afstam van Narakasura, 'n immigrant uit Aryavarta.  In die bewind van die Varman -koning, Bhaskar Varman (ongeveer 600–650 nC), het die Chinese reisiger Xuanzang die streek besoek en sy reise aangeteken. Later, na verswakking en verbrokkeling (na die Kamarupa-Palas), is die Kamarupa-tradisie ietwat uitgebrei tot c. 1255 CE deur die Lunar I (ongeveer 1120–1185 CE) en Lunar II (c. 1155–1255 CE) dinastieë.  Die koninkryk van Kamarupa het in die middel van die 13de eeu tot 'n einde gekom toe die Khen -dinastie onder Sandhya van Kamarupanagara (Noord -Guwahati), sy hoofstad na Kamatapur (Noord -Bengal) verhuis het na die inval van Moslem -Turke en die Kamata gestig het koninkryk. 
Die Pallavas was gedurende die 4de tot die 9de eeu, langs die Guptas van die Noorde, groot beskermhere van die ontwikkeling van Sanskrit in die suide van die Indiese subkontinent. In die Pallava -regering was die eerste Sanskrit -inskripsies in 'n skrif genaamd Grantha.  Vroeë Pallavas het verskillende verbindings met Suidoos -Asiatiese lande gehad. Die Pallavas het Dravidiaanse argitektuur gebruik om 'n paar baie belangrike Hindoe -tempels en akademies in Mamallapuram, Kanchipuram en ander plekke te bou waar hul heerskappy die opkoms van groot digters was. Die gebruik om tempels aan verskillende gode toe te wy, het in die mode gekom, gevolg deur fyn artistieke tempelargitektuur en beeldhoustyl van Vastu Shastra. 
Pallavas het die hoogtepunt bereik tydens die bewind van Mahendravarman I (571–630 CE) en Narasimhavarman I (630–668 CE) en oorheers die Telugu en noordelike dele van die Tamil -streek vir ongeveer seshonderd jaar tot die einde van die 9de eeu . 
Kadambas is afkomstig van Karnataka, gestig deur Mayurasharma in 345 nC, wat later die potensiaal getoon het om in imperiale verhoudings te ontwikkel, 'n aanduiding van die titels en bynaam wat die heersers daarvan aanvaar het. Koning Mayurasharma het die leërs van Pallavas van Kanchi verslaan, moontlik met die hulp van 'n paar inheemse stamme. Die Kadamba -roem het sy hoogtepunt bereik tydens die bewind van Kakusthavarma, 'n noemenswaardige heerser met wie selfs die konings van die Gupta -dinastie van Noord -Indië huweliksverbintenisse gekweek het. Die Kadambas was tydgenote van die Westelike Ganga -dinastie en saam vorm hulle die vroegste inheemse koninkryke om die land met absolute outonomie te regeer. Die dinastie het later meer as vyfhonderd jaar lank voortgegaan om te regeer as 'n feodator van groter Kannada -ryke, die Chalukya- en die Rashtrakuta -ryke, en in daardie tydperk het hulle verdeel in minderjarige dinastieë, bekend as die Kadambas van Goa, Kadambas van Halasi en Kadambas van Hangal.
Ryk van Harsha
Harsha regeer Noord -Indië van 606 tot 647 nC. Hy was die seun van Prabhakarvardhana en die jonger broer van Rajyavardhana, wat lede van die Vardhana-dinastie was en Thanesar regeer het, in die huidige Haryana.
Na die ondergang van die vorige Gupta -ryk in die middel van die 6de eeu, keer Noord -Indië terug na kleiner republieke en monargiese state. Die magsvakuum het gelei tot die opkoms van die Vardhanas van Thanesar, wat die republieke en monargieë van die Punjab na Sentraal -Indië begin verenig het. Na die dood van Harsha se vader en broer, het verteenwoordigers van die ryk Harsha tot keiser gekroon tydens 'n vergadering in April 606 CE, wat hom die titel Maharaja gegee het toe hy slegs 16 jaar oud was.  Op sy hoogtepunt bedek sy Ryk 'n groot deel van Noord- en Noordwes -Indië, strek Ooste tot Kamarupa en Suid tot by Narmadarivier en maak uiteindelik Kannauj (in die huidige staat Uttar Pradesh) sy hoofstad en regeer tot 647 nC. 
Die vrede en voorspoed wat geheers het, het sy hof 'n sentrum van kosmopolitisme gemaak en geleerdes, kunstenaars en godsdienstige besoekers van heinde en ver gelok.  Gedurende hierdie tyd bekeer Harsha hom tot Boeddhisme uit Surya -aanbidding.  Die Chinese reisiger Xuanzang het die hof van Harsha besoek en 'n baie gunstige verslag van hom geskryf en sy geregtigheid en vrygewigheid geprys.  Sy biografie Harshacharita ("Deeds of Harsha") geskryf deur die Sanskrit-digter Banabhatta, beskryf sy verbintenis met Thanesar, behalwe die vermelding van die verdedigingsmuur, 'n grag en die paleis met 'n tweeverdieping Dhavalagriha (White Mansion).  
Vroeë Middeleeue (middel van die 6de eeu - 1200 nC)
Vroeë Middeleeuse Indië het begin na die einde van die Gupta -ryk in die 6de eeu nC.  Hierdie periode dek ook die 'Laat -klassieke tydperk' van Hindoeïsme,  wat begin het na die einde van die Gupta -ryk,  en die ineenstorting van die Ryk van Harsha in die 7de eeu nC  aan die begin van Imperial Kannauj, wat gelei het tot die drieparty -stryd en eindig in die 13de eeu met die opkoms van die Sultanaat van Delhi in Noord -Indië  en die einde van die latere Cholas met die dood van Rajendra Chola III in 1279 in Suid -Indië, maar enkele aspekte van die klassieke tydperk voortgesit tot die val van die Vijayanagara -ryk in die suide rondom die 17de eeu.
Van die vyfde eeu tot die dertiende het Śrauta -offers afgeneem, en die aanvangstradisies van Boeddhisme, Jainisme of meer algemeen Shaivisme, Vaishnavisme en Shaktisme het in koninklike howe uitgebrei.  Hierdie tydperk het 'n paar van die beste kunste van Indië opgelewer, wat beskou word as die toonbeeld van klassieke ontwikkeling, en die ontwikkeling van die belangrikste geestelike en filosofiese stelsels wat steeds in Hindoeïsme, Boeddhisme en Jainisme was.
In die 7de eeu nC het Kumārila Bhaṭṭa sy skool vir Mimamsa -filosofie geformuleer en die standpunt oor Vediese rituele teen Boeddhistiese aanvalle verdedig. Geleerdes neem kennis van Bhaṭṭa se bydrae tot die agteruitgang van Boeddhisme in Indië.  In die 8ste eeu het Adi Shankara deur die Indiese subkontinent gereis om die leer van Advaita Vedanta te propageer en te versprei, wat hy gekonsolideer het en wat die hoofkenmerke van die huidige gedagtes in Hindoeïsme verenig.   ​​ Hy was 'n kritikus van sowel die Boeddhisme as die Minamsa -Hindoeïsme -skool     en stig wiskunde (kloosters) in die vier hoeke van die Indiese subkontinent vir die verspreiding en ontwikkeling van Advaita Vedanta.  Terwyl Muhammad bin Qasim se inval in Sindh (moderne Pakistan) in 711 nC 'n verdere agteruitgang van Boeddhisme beleef het. Die Chach Nama teken baie gevalle op van die omskakeling van stupas na moskees, soos in Nerun. 
Van die 8ste tot die 10de eeu het drie dinastieë om beheer oor Noord -Indië betwis: die Gurjara Pratiharas van Malwa, die Palas van Bengale en die Rashtrakutas van die Deccan. Die Sena -dinastie sou later beheer neem van die Pala -ryk, die Gurjara Pratiharas wat in verskillende state gefragmenteer was, veral die Paramaras van Malwa, die Chandelas van Bundelkhand, die Kalachuris van Mahakoshal, die Tomaras van Haryana en die Chauhans van Rajputana, hierdie state was enkele van die vroegste Rajput -koninkryke  terwyl die Rashtrakutas deur die Westerse Chalukyas geannekseer is.  Gedurende hierdie periode het die Chaulukya-dinastie ontstaan, die Chaulukyas het die Dilwara-tempels gebou, die Modhera Sun-tempel, Rani ki vav  in die styl van Māru-Gurjara-argitektuur, en hul hoofstad Anhilwara (moderne Patan, Gujarat) was een van die grootste stede in die Indiese subkontinent, met die bevolking wat op 1000 na 100 000 geraam word.
Die Chola -ryk het as 'n groot mag voorgekom tydens die bewind van Raja Raja Chola I en Rajendra Chola I wat dele van Suidoos -Asië en Sri Lanka in die 11de eeu suksesvol binnegeval het.  Lalitaditya Muktapida (r. 724–760 CE) was 'n keiser van die Kashmiri Karkoṭa -dinastie, wat van 625 tot 1003 invloed in die noordweste van Indië uitgeoefen het, en gevolg deur die Lohara -dinastie. Kalhana erken in sy Rajatarangini koning Lalitaditya met 'n aggressiewe militêre veldtog in Noord -Indië en Sentraal -Asië.   
Die Hindoe-Shahi-dinastie regeer dele van die ooste van Afghanistan, Noord-Pakistan en Kasjmir vanaf die middel van die 7de eeu tot die vroeë 11de eeu. Terwyl hy in Odisha was, het die Oostelike Ganga -ryk aan bewind gekom, bekend vir die vooruitgang van Hindoe -argitektuur, veral Jagannath -tempel en Konark Sun -tempel, sowel as beskermkundiges van kuns en letterkunde.
Martand Sun Temple Central heiligdom, gewy aan die godheid Surya, en gebou deur die derde heerser van die Karkota -dinastie, Lalitaditya Muktapida, in die 8ste eeu nC.
Die Chalukya -ryk het tussen die 6de en die 12de eeu oor groot dele van Suid- en Sentraal -Indië geheers. Gedurende hierdie tydperk het hulle as drie verwante dog individuele dinastieë regeer. Die vroegste dinastie, bekend as die 'Badami Chalukyas', het vanaf die middel van die 6de eeu vanaf Vatapi (moderne Badami) geheers. Die Badami Chalukyas het hul onafhanklikheid begin bevestig by die agteruitgang van die Kadamba -koninkryk Banavasi en het vinnig bekend geword tydens die bewind van Pulakeshin II. Die heerskappy van die Chalukyas is 'n belangrike mylpaal in die geskiedenis van Suid -Indië en 'n goue era in die geskiedenis van Karnataka. Die politieke atmosfeer in Suid -Indië het van kleiner koninkryke na groot ryke verskuif met die opkoms van Badami Chalukyas. 'N Koninkryk in Suid-Indië het beheer oorgeneem en die hele gebied tussen die Kaveri- en die Narmada-riviere gekonsolideer. Met die opkoms van hierdie ryk is die geboorte van doeltreffende administrasie, buitelandse handel en handel en die ontwikkeling van 'n nuwe styl van argitektuur genaamd "Chalukyan -argitektuur". Die Chalukya -dinastie het tussen 550 en 750 tussen Badami in Karnataka dele van Suid- en Sentraal -Indië regeer, en tussen 970 en 1190 weer uit Kalyani.
Buitenkant van die Durga -tempel in die agtste eeu by die Aihole -kompleks. Die Aihole -kompleks bevat tempels en monumente van Hindoes, Boeddhiste en Jain.
Die Rashtrakuta -ryk, wat omstreeks 753 deur Dantidurga gestig is,  het byna twee eeue lank vanuit sy hoofstad in Manyakheta geheers.  Op sy hoogtepunt regeer die Rashtrakutas van die Gangesrivier en die Yamuna -rivier in die noorde tot die Kaapse Komorine in die suide, 'n vrugbare tyd van politieke uitbreiding, argitektoniese prestasies en beroemde literêre bydraes.  
Die vroeë heersers van hierdie dinastie was Hindoe, maar die latere heersers was sterk beïnvloed deur Jainisme.  Govinda III en Amoghavarsha was die bekendste van die lang reeks bekwame administrateurs wat deur die dinastie vervaardig is. Amoghavarsha, wat 64 jaar lank regeer het, was ook 'n skrywer en het Kavirajamarga geskryf, die vroegste bekende Kannada -werk oor poëtika.   Argitektuur bereik 'n mylpaal in die Dravidiaanse styl, waarvan die beste voorbeeld te sien is in die Kailasanath -tempel in Ellora. Ander belangrike bydraes is die Kashivishvanatha -tempel en die Jain Narayana -tempel in Pattadakal in Karnataka.
Die Arabiese reisiger Suleiman het die Rashtrakuta -ryk beskryf as een van die vier groot ryke van die wêreld.  Die Rashtrakuta -periode was die begin van die goue era van die suidelike Indiese wiskunde. Die groot suid -Indiese wiskundige Mahāvīra het in die Rashtrakuta -ryk gewoon, en sy teks het 'n groot invloed op die Middeleeuse Suid -Indiese wiskundiges wat na hom geleef het.  Die heersers van Rashtrakuta beskerm ook manne van briewe, wat in verskillende tale van Sanskrit tot die Apabhraṃśas geskryf het. 
Kailasa-tempel, is een van die grootste antieke Hindoe-tempels in die rots wat in Ellora geleë is.
Shikhara van Indra Sabha by Ellora -grotte.
Standbeeld van die Boeddha sit. 'N Deel van die timmermansgrot (Boeddhistiese grot 10).
Jain Tirthankara Mahavira met Yaksha Matanga en Yakshi Siddhaiki by Ellora Caves.
Die Gurjara-Pratiharas het 'n belangrike rol gespeel in die bevat van Arabiese leërs wat oos van die Indusrivier beweeg het.  Nagabhata I het die Arabiese leër onder Junaid en Tamin verslaan tydens die kalifaatveldtogte in Indië. Onder Nagabhata II het die Gurjara-Pratiharas die magtigste dinastie in Noord-Indië geword. Hy is opgevolg deur sy seun Ramabhadra, wat kortliks regeer het voordat hy deur sy seun, Mihira Bhoja, opgevolg is. Onder Bhoja en sy opvolger Mahendrapala I het die Pratihara -ryk sy hoogtepunt van voorspoed en mag bereik. Teen die tyd van Mahendrapala was die omvang van sy gebied dieselfde as die van die Gupta -ryk wat strek van die grens van Sindh in die weste tot Bengale in die ooste en van die Himalaya in die noorde tot gebiede verby die Narmada in die suide.   Die uitbreiding het 'n drieledige magstryd met die Rashtrakuta- en Pala -ryke veroorsaak vir die beheer van die Indiese subkontinent. Gedurende hierdie tydperk het Imperial Pratihara die titel van Maharajadhiraja van Āryāvarta (Groot Koning van die Konings van Indië).
Teen die 10de eeu het verskeie feodators van die ryk gebruik gemaak van die tydelike swakheid van die Gurjara-Pratiharas om hul onafhanklikheid te verklaar, veral die Paramaras van Malwa, die Chandelas van Bundelkhand, die Kalachuris van Mahakoshal, die Tomaras van Haryana en die Chauhans van Rajputana.
Een van die vier ingange van die Teli ka Mandir. Hierdie Hindoe -tempel is gebou deur die Pratihara -keiser Mihira Bhoja. 
Beelde naby Teli ka Mandir, Gwalior -fort.
Grotmonumente en beelde wat met jainisme verband hou, is in die rotswand in die Siddhachal-grotte, Gwalior-fort, uitgekerf.
Ghateshwara Mahadeva tempel by Baroli Temples kompleks. Die kompleks van agt tempels, gebou deur die Gurjara-Pratiharas, is in 'n ommuurde omheining geleë.
Die Gahadavala-dinastie regeer dele van die huidige Indiese state Uttar Pradesh en Bihar gedurende die 11de en 12de eeu. Hul hoofstad was geleë in Varanasi in die Gangetic -vlaktes. 
Die Khayaravala-dinastie regeer dele van die huidige Indiese state Bihar en Jharkhand gedurende die 11de en 12de eeu. Hul hoofstad was geleë in Khayaragarh in die distrik Shahabad. Pratapdhavala en Shri Pratapa was koning van die dinastie volgens opskrif van Rohtas. 
Die Pala -ryk is gestig deur Gopala I.    Dit is regeer deur 'n Boeddhistiese dinastie uit Bengale in die oostelike deel van die Indiese subkontinent. Die Palas het Bengale herenig ná die val van Shashanka se Gauda -koninkryk. 
Die Palas was volgelinge van die Mahayana- en Tantriese skole van Boeddhisme,  hulle het ook Shaivisme en Vaishnavisme beskerm.  Die morfeem Pala, wat "beskermer" beteken, is gebruik as 'n einde vir die name van al die Pala -monarge. Die ryk bereik sy hoogtepunt onder Dharmapala en Devapala. Daar word vermoed dat Dharmapala Kanauj verower het en sy heerskappy tot by die verste grense van Indië in die noordweste uitgebrei het. 
Die Pala -ryk kan op baie maniere as die goue era van Bengale beskou word.  Dharmapala het die Vikramashila gestig en Nalanda laat herleef,  beskou as een van die eerste groot universiteite in die opgetekende geskiedenis. Nalanda het sy hoogtepunt bereik onder die beskerming van die Pala -ryk.   Die Palas het ook baie viharas gebou. Hulle handhaaf noue kulturele en kommersiële bande met lande in Suidoos -Asië en Tibet. Seeshandel het baie bygedra tot die welvaart van die Pala -ryk. Die Arabiese handelaar Suleiman merk in sy herinneringe op hoe groot die Pala -leër is. 
Middeleeuse Cholas het gedurende die middel van die 9de eeu nC prominent geword en die grootste ryk gevestig wat Suid -Indië nog gesien het.  Hulle het die Suid -Indië suksesvol verenig onder hul bewind en deur hul vlootsterkte hul invloed in die Suidoos -Asiatiese lande soos Srivijaya uitgebrei.  Onder Rajaraja Chola I en sy opvolgers Rajendra Chola I, Rajadhiraja Chola, Virarajendra Chola en Kulothunga Chola I het die dinastie 'n militêre, ekonomiese en kulturele mag geword in Suid-Asië en Suidoos-Asië.   Die vloot van Rajendra Chola I het nog verder gegaan en die seekusse van Birma tot Viëtnam beset,  die Andaman- en Nicobar -eilande, die Lakshadweep (Laccadive) eilande, Sumatra en die Maleise skiereiland in Suidoos -Asië en die Pegu -eilande.Die mag van die nuwe ryk is aan die oostelike wêreld bekend gemaak deur die ekspedisie na die Ganges wat Rajendra Chola I onderneem het en deur die besetting van stede van die maritieme ryk Srivijaya in Suidoos -Asië, sowel as deur die herhaalde ambassades in China. 
Hulle het meer as twee eeue lank die politieke aangeleenthede van Sri Lanka oorheers deur herhaaldelike invalle en besetting. Hulle het ook voortgesette handelskontakte gehad met die Arabiere in die weste en met die Chinese ryk in die ooste.  Rajaraja Chola I en sy ewe vooraanstaande seun Rajendra Chola I verleen politieke eenheid aan die hele Suid -Indië en vestig die Chola -ryk as 'n gerespekteerde seemag.  Onder die Cholas bereik Suid -Indië nuwe hoogtes van uitnemendheid in kuns, godsdiens en letterkunde. In al hierdie sfere was die Chola -tydperk die hoogtepunt van bewegings wat vroeër onder die Pallavas begin het. Monumentale argitektuur in die vorm van majestueuse tempels en beeldhouwerk in klip en brons bereik 'n fynheid wat nog nooit in Indië bereik is nie. 
Strydwa -detail by die Airavatesvara -tempel wat deur Rajaraja Chola II in die 12de eeu nC gebou is.
Die piramidale struktuur bo die heiligdom by die Brihadisvara -tempel.
Brihadeeswara tempel ingang Gopurams by Thanjavur.
Wes -Chalukya -ryk
Die Westelike Chalukya -ryk het die grootste deel van die westelike Deccan, Suid -Indië, tussen die 10de en 12de eeu beheer.  Groot gebiede tussen die Narmada -rivier in die noorde en Kaveririvier in die suide het onder beheer van Chalukya gekom.  Gedurende hierdie tydperk was die ander groot regerende families van die Deccan, die Hoysalas, die Seuna Yadavas van Devagiri, die Kakatiya -dinastie en die Suidelike Kalachuris, ondergeskiktes van die Westelike Chalukyas en het hulle onafhanklikheid eers verkry toe die mag van die Chalukya afneem gedurende die laaste helfte van die 12de eeu. 
Die Westerse Chalukyas het 'n argitektoniese styl ontwikkel wat vandag bekend staan ​​as 'n oorgangstyl, 'n argitektoniese skakel tussen die styl van die vroeë Chalukya -dinastie en die van die latere Hoysala -ryk. Die meeste van die monumente is in die distrikte wat grens aan die Tungabhadra -rivier in die middel van Karnataka. Bekende voorbeelde is die Kasivisvesvara -tempel by Lakkundi, die Mallikarjuna -tempel by Kuruvatti, die Kallesvara -tempel by Bagali, Siddhesvara -tempel by Haveri en die Mahadeva -tempel by Itagi.  Dit was 'n belangrike tydperk in die ontwikkeling van beeldende kunste in Suid -Indië, veral in die letterkunde, aangesien die Westerse Chalukya -konings skrywers in die moedertaal van Kannada aangemoedig het, en Sanskrit soos die filosoof en staatsman Basava en die groot wiskundige Bhāskara II.  
Heiligdom buitemuur en Dravida styl opbou (shikhara) by die Siddhesvara -tempel in Haveri.
Sierlike ingang van die geslote saal uit die suide by die Kalleshvara -tempel in Bagali.
Heilige muur reliëf, gietvorm en miniatuur dekoratiewe toring in die Mallikarjuna -tempel by Kuruvatti.
Agteraanzicht met sy -ingange van die Mahadeva -tempel by Itagi.
Die laat Middeleeue word gekenmerk deur herhaaldelike invalle van die Moslem Sentraal -Asiatiese nomadiese stamme,   die heerskappy van die sultanaat van Delhi, en deur die groei van ander dinastieë en ryke, gebou op militêre tegnologie van die Sultanaat. 
Die Delhi-sultanaat was 'n Moslem-sultanaat in Delhi, onder leiding van verskeie dinastieë van Turkse, Turko-Indiese  en Pathan-oorsprong.  Dit regeer groot dele van die Indiese subkontinent van die 13de eeu tot die vroeë 16de eeu.  In die 12de en 13de eeu het Sentraal -Asiatiese Turke dele van Noord -Indië binnegeval en die Delhi Sultanaat in die voormalige Hindoe -besittings gevestig.  Die daaropvolgende Mamluk -dinastie van Delhi het daarin geslaag om groot gebiede in Noord -Indië te verower, terwyl die Khalji -dinastie die grootste deel van Sentraal -Indië verower het terwyl hulle die belangrikste Hindoe -koninkryke van Suid -Indië gedwing het om vasaalstate te word. 
Die Sultanaat het 'n periode van Indiese kulturele herlewing ingelui. Die gevolglike 'Indo-Moslem' samesmelting van kulture het blywende sinkretiese monumente in argitektuur, musiek, letterkunde, godsdiens en klere gelaat. Daar word vermoed dat die taal van Oerdoe gedurende die Delhi -sultanaatperiode gebore is as gevolg van die vermenging van die plaaslike sprekers van Sanskritiese Prakrits met immigrante wat Persies, Turks en Arabies onder die Moslemheersers praat. Die Delhi-sultanaat is die enigste Indo-Islamitiese ryk wat een van die min vroulike heersers in Indië, Razia Sultana (1236–1240), vertoon het.
Tydens die Delhi -sultanaat was daar 'n sintese tussen die Indiese beskawing en die Islamitiese beskawing. Laasgenoemde was 'n kosmopolitiese beskawing met 'n multikulturele en pluralistiese samelewing en wye internasionale netwerke, insluitend sosiale en ekonomiese netwerke, wat oor groot dele van Afro-Eurasië strek, wat gelei het tot toenemende verspreiding van goedere, mense, tegnologie en idees. Alhoewel dit aanvanklik ontwrigtend was as gevolg van die oorgang van mag van inheemse Indiese elites na Turkse Moslemelites, was die Delhi -sultanaat verantwoordelik vir die integrasie van die Indiese subkontinent in 'n groeiende wêreldstelsel, wat Indië by 'n wyer internasionale netwerk lok, wat 'n beduidende impak op die Indiese kultuur gehad het en die samelewing.  Die Sultanaat van Delhi het egter ook grootskaalse vernietiging en ontheiliging van tempels in die Indiese subkontinent veroorsaak. 
Die Mongoolse invalle van Indië is suksesvol afgeweer deur die Sultanaat van Delhi tydens die bewind van Alauddin Khalji. 'N Belangrike faktor in hul sukses was hul Turkse Mamluk -slawe -leër, wat baie vaardig was in dieselfde styl van nomadiese kavalerie -oorlogvoering as die Mongole, as gevolg van soortgelyke nomadiese Sentraal -Asiatiese wortels. Dit is moontlik dat die Mongoolse Ryk moontlik na Indië uitgebrei het as dit nie die rol van die Delhi -sultanaat was om dit af te weer nie.  Deur die Mongoolse stropers herhaaldelik af te weer, het die sultanaat Indië gered van die verwoesting wat in Wes- en Sentraal -Asië besoek is, en die toneel gedek vir eeue van migrasie van vlugtende soldate, geleerde mans, mistici, handelaars, kunstenaars en ambagsmanne uit daardie streek na die subkontinent, en daardeur 'n sinkretiese Indo-Islamitiese kultuur in die noorde geskep.  
'N Turko-Mongoolse veroweraar in Sentraal-Asië, Timur (Tamerlane), val die heersende Sultan Nasir-u Din Mehmud van die Tughlaq-dinastie in die stad Noord-Indië, Delhi, aan.  Die leër van die sultan is op 17 Desember 1398 verslaan. Timur het Delhi binnegegaan en die stad is afgedank, verwoes en in puin gelaat nadat Timur se leër drie dae en nagte lank doodgemaak en geplunder het. Hy het beveel dat die hele stad ontslaan moet word, behalwe die sayyids, geleerdes en die "ander Moslems" (kunstenaars), 100,000 oorlogsgevangenes is op een dag doodgemaak.  Die Sultanaat het aansienlik gely onder die afdanking van Delhi. Alhoewel dit kortliks herleef het onder die Lodi -dinastie, was dit maar 'n skaduwee van eersgenoemde.
Dargahs van die Soefi-heilige Nizamuddin Auliya, en digter en musikant Amir Khusro in Delhi.
Die graf van Razia, die Sultana van Delhi, van 1236 tot 1240, die enigste vroulike heerser van 'n groot koninkryk op die Indiese subkontinent tot die moderne tyd. [ aanhaling nodig ]
Mausoleum van Ghiyasuddin Tughluq in Tughluqabad.
Ryk van Vijayanagara
Die Vijayanagara -ryk is in 1336 gestig deur Harihara I en sy broer Bukka Raya I van die Sangama -dinastie, , wat ontstaan ​​het as 'n politieke erfgenaam van die Hoysala -ryk, Kakatiya -ryk,  en die Pandyan -ryk.  Die ryk het bekendheid verwerf as 'n hoogtepunt van pogings deur die Suid -Indiese moondhede om Islamitiese invalle teen die einde van die 13de eeu af te weer. Dit duur tot 1646, hoewel die mag daarvan afgeneem het na 'n groot militêre nederlaag in 1565 deur die gesamentlike leërs van die Deccan -sultanate. Die ryk is vernoem na die hoofstad Vijayanagara, wie se ruïnes die huidige Hampi omring, nou 'n wêrelderfenisgebied in Karnataka, Indië. 
In die eerste twee dekades na die stigting van die ryk het Harihara I beheer oor die grootste deel van die gebied suid van die Tungabhadra -rivier verkry en die titel verwerf Purvapaschima Samudradhishavara ("meester van die oostelike en westelike see"). Teen 1374 het Bukka Raya I, opvolger van Harihara I, die hoofskap van Arcot, die Reddys van Kondavidu en die sultan van Madurai verslaan en beheer oor Goa in die weste en die Tungabhadra-Krishna-rivier Doab in die noorde gekry.  
Met die kenmerk van die Vijayanagara -koninkryk, het Harihara II, die tweede seun van Bukka Raya I, die koninkryk verder as die Krishna -rivier gekonsolideer en die hele Suid -Indië onder die Vijayanagara -sambreel gebring.  Die volgende heerser, Deva Raya I, was suksesvol teen die Gajapatis van Odisha en het belangrike versterkings- en besproeiingswerk onderneem.  Die Italiaanse reisiger Niccolo de Conti het van hom geskryf as die magtigste heerser van Indië.  Deva Raya II (genoem Gajabetekara)  het in 1424 die troon opgevolg en was moontlik die bekwaamste van die heersers van die Sangama -dinastie.  Hy het rebellende feodale here sowel as die Zamorin van Calicut en Quilon in die suide onderdruk. Hy val die eiland Sri Lanka binne en word die heerser oor die konings van Birma by Pegu en Tanasserim.   
Die Vijayanagara -keisers was verdraagsaam teenoor alle godsdienste en sektes, soos geskrifte deur buitelandse besoekers toon.  Die konings het titels gebruik soos Gobrahamana Pratipalanacharya (letterlik, "beskermer van koeie en brahmane") en Hindurayasuratrana (aangesteek, 'ondersteuner van die Hindoe -geloof') wat getuig het van hul voorneme om Hindoeïsme te beskerm en terselfdertyd vasberade in hul hofseremonies en -drag was.  Die stigters van die ryk, Harihara I en Bukka Raya I, was vroom Shaivas (aanbidders van Shiva), maar het toekennings verleen aan die Vaishnava -orde van Sringeri met Vidyaranya as hul beskermheilige, en aangewys Varaha (die vark, 'n avatar van Vishnu) as hul embleem.  Meer as 'n kwart van die argeologiese opgrawings het 'n 'Islamitiese wyk' gevind, nie ver van die 'Royal Quarter' nie. Adellikes uit die Timurid -koninkryke in Sentraal -Asië het ook na Vijayanagara gekom. Die latere konings van Saluva en Tuluva was deur geloof Vaishnava, maar aanbid aan die voete van Lord Virupaksha (Shiva) by Hampi sowel as Lord Venkateshwara (Vishnu) in Tirupati. 'N Sanskrit -werk, Jambavati Kalyanam deur koning Krishnadevaraya, genaamd Lord Virupaksha Karnata Rajya Raksha Mani ("beskermende juweel van die Karnata -ryk").  [ volledige aanhaling nodig ] Die konings het die heiliges van die dvaita -orde (filosofie van dualisme) van Madhvacharya in Udupi beskerm. 
'N Foto van 1868 van die ruïnes van die Vijayanagara -ryk in Hampi, nou 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied 
Gajashaala of olifantstal, gebou deur die heersers van Vijayanagar vir hul oorlogsolifante. 
Vijayanagara -mark in Hampi, saam met die heilige tenk aan die kant van die Krishna -tempel.
Tempelmotor van klip in Vitthala -tempel in Hampi.
Die nalatenskap van die ryk bevat baie monumente versprei oor Suid -Indië, waarvan die groep die bekendste in Hampi is. Die vorige tempelboutradisies in Suid -Indië het saamgeval in die Vijayanagara -argitektuurstyl. Die vermenging van alle gelowe en volkstale het die argitektoniese innovasie van Hindoe -tempelbou geïnspireer, eers in die Deccan en later in die Dravidiese idiome met behulp van die plaaslike graniet. Suid -Indiese wiskunde floreer onder die beskerming van die Vijayanagara -ryk in Kerala. Die Suid -Indiese wiskundige Madhava van Sangamagrama het in die 14de eeu die beroemde Kerala School of Astronomy and Mathematics gestig, wat baie groot Suid -Indiese wiskundiges soos Parameshvara, Nilakantha Somayaji en Jyeṣṭhadeva in die Middeleeuse Suid -Indië opgelewer het.  Doeltreffende administrasie en kragtige buitelandse handel het nuwe tegnologieë gebring, soos waterbestuurstelsels vir besproeiing.  Die beskerming van die ryk het beeldende kunste en letterkunde in staat gestel om nuwe hoogtes in Kannada, Telugu, Tamil en Sanskrit te bereik, terwyl Carnatic -musiek in sy huidige vorm ontwikkel het. 
Vijayanagara het agteruitgegaan na die nederlaag in die Slag van Talikota (1565). Na die dood van Aliya Rama Raya in die Slag van Talikota, het Tirumala Deva Raya die Aravidu -dinastie begin, verhuis en 'n nuwe hoofstad Penukonda gestig om die vernietigde Hampi te vervang, en probeer om die oorblyfsels van die Vijayanagara -ryk te herbou.  Tirumala het in 1572 geabdikeer en die oorblyfsels van sy koninkryk onder sy drie seuns verdeel en 'n godsdienstige lewe nagestreef tot sy dood in 1578. Die opvolgers van die Aravidu -dinastie regeer die streek, maar die ryk stort in 1614 in, en die laaste oorblyfsels eindig in 1646, van voortgesette oorloë met die Bijapur -sultanaat en ander.    Gedurende hierdie tydperk het meer koninkryke in Suid -Indië onafhanklik geword en los van Vijayanagara. Dit sluit in die Mysore -koninkryk, Keladi Nayaka, Nayaks van Madurai, Nayaks van Tanjore, Nayakas van Chitradurga en Nayak Kingdom of Gingee - wat almal onafhanklikheid verklaar het en 'n beduidende impak op die geskiedenis van Suid -Indië in die komende eeue gehad het. 
Die Man Singh (Manasimha) paleis by die Gwalior -fort
Chinese manuskrip Hulde -kameelperd met begeleier, wat 'n kameelperd uitbeeld wat deur Bengaalse gesante in die naam van Sultan Saifuddin Hamza Shah van Bengale aan die Yongle -keiser van Ming China voorgestel is.
Mahmud Gawan Madrasa is gebou deur Mahmud Gawan, die Wazir van die Bahmani Sultanaat as die sentrum van godsdienstige sowel as sekulêre onderwys.
15de -eeuse koperplaat -toekenning van die Gajapati -koning Purushottama Deva
Twee en 'n half eeue vanaf die middel van die 13de eeu is die politiek in Noord -Indië oorheers deur die Sultanaat van Delhi, en in Suid -Indië deur die Vijayanagar -ryk. Daar was egter ook ander streeksmoondhede. Na die val van die Pala -ryk, regeer die Chero -dinastie 'n groot deel van Oos -Uttar Pradesh, Bihar en Jharkhand van 12de tot 18de nC.    Die Reddy -dinastie het die Delhi Sultanaat suksesvol verslaan en hul heerskappy uitgebrei van Cuttack in die noorde tot Kanchi in die suide, en uiteindelik opgeneem in die uitbreidende Ryk van Vijayanagara. 
In die noorde het die Rajput -koninkryke die dominante mag in Wes- en Sentraal -Indië gebly. Die Mewar -dinastie onder Maharana Hammir het Muhammad Tughlaq verslaan en gevange geneem met die Bargujars as sy belangrikste bondgenote. Tughlaq moes 'n groot losprys betaal en al die lande van Mewar prysgee. Na hierdie gebeurtenis het die Delhi -sultanaat Chittor 'n paar honderd jaar lank nie aangeval nie. Die Rajputs het hul onafhanklikheid herstel en Rajput-state is tot in die ooste tot Bengaals gestig en noordwaarts tot in die Punjab. Die Tomaras vestig hulle in Gwalior, en Man Singh Tomar het die Gwalior -fort wat nog steeds daar staan, gerekonstrueer.  Gedurende hierdie tydperk het Mewar na vore getree as die toonaangewende Rajput -staat en het Rana Kumbha sy koninkryk uitgebrei ten koste van die Sultanate van Malwa en Gujarat.   Die volgende groot Rajput -heerser, Rana Sanga van Mewar, het die belangrikste speler in Noord -Indië geword. Sy doelwitte het groter geword - hy was van plan om die baie gesogte prys van die destydse Moslemheersers, Delhi, te verower. Maar sy nederlaag in die Slag van Khanwa het die nuwe Mughal -dinastie in Indië gekonsolideer.  Die Mewar -dinastie onder Maharana Udai Singh II staar 'n verdere nederlaag in die gesig deur die Mughal -keiser Akbar, met hul hoofstad Chittor wat gevange geneem word. As gevolg van hierdie gebeurtenis het Udai Singh II Udaipur gestig, wat die nuwe hoofstad van die Mewar -koninkryk geword het. Sy seun, Maharana Pratap van Mewar, het die Mughals beslis weerstaan. Akbar het baie missies teen hom gestuur. Hy het oorleef om uiteindelik beheer oor die hele Mewar te verkry, uitgesluit die Chittor -fort. 
In die suide het die Bahmani -sultanaat, wat deur 'n Brahman -bekeerling gestig is, óf deur 'n Brahman beskerm is, en van daardie bron is dit die naam gegee Bahmani,  was die belangrikste mededinger van die Vijayanagara en het gereeld probleme vir die Vijayanagara veroorsaak.  In die vroeë 16de eeu het Krishnadevaraya van die Vijayanagar -ryk die laaste oorblyfsel van die Bahmaanse Sultanaat -mag verslaan. Daarna stort die Bahmani -sultanaat in duie,  wat veroorsaak het dat dit in vyf klein Deccan -sultanate verdeel is.  In 1490 verklaar Ahmadnagar onafhanklikheid, gevolg deur Bijapur en Berar in dieselfde jaar word Golkonda onafhanklik in 1518 en Bidar in 1528.  Alhoewel hulle gewoonlik teenstanders was, het hulle in 1565 bondgenote teen die Vijayanagara -ryk gehad, wat Vijayanagar permanent verswak het in die Slag van Talikota.
In die Ooste was die Gajapati -koninkryk 'n sterk plaaslike mag om mee rekening te hou, wat verband hou met 'n hoogtepunt in die groei van die plaaslike kultuur en argitektuur. Onder Kapilendradeva het Gajapatis 'n ryk geword wat strek van die onderste Ganga in die noorde tot die Kaveri in die suide.  In Noordoos-Indië was die Ahom-koninkryk ses eeue lank 'n groot mag   onder leiding van Lachit Borphukan, die Ahoms het die Mughal-leër beslis tydens die Slag van Saraighat verslaan tydens die Ahom-Mughal-konflikte.  Verder oos in Noordoos -Indië was die Koninkryk Manipur, wat regeer het vanuit hul setel by die Kangla -fort en 'n gesofistikeerde Hindoe -Gaudiya Vaishnavite -kultuur ontwikkel het.   
Die Sultanaat van Bengale was die dominante mag van die Ganges -Brahmaputra -delta, met 'n netwerk van muntstede versprei oor die streek. Dit was 'n Soennitiese Moslem-monargie met Indo-Turkse, Arabiese, Abessiniese en Bengale Moslem-elite. Die sultanaat was bekend vir sy godsdienstige pluralisme waar nie-Moslem-gemeenskappe vreedsaam bestaan ​​het. Die Bengaalse sultanaat het 'n kring vasaalstate gehad, waaronder Odisha in die suidweste, Arakan in die suidooste en Tripura in die ooste. In die vroeë 16de eeu bereik die Bengaalse sultanaat die hoogtepunt van sy territoriale groei met beheer oor Kamrup en Kamata in die noordooste en Jaunpur en Bihar in die weste. Dit was bekend as 'n vooruitstrewende handelsland en een van die sterkste state in Asië. Vanweë die oorvloed goedere in Bengale, is die streek beskryf as die 'rykste land om mee te handel'. Die Bengaalse sultanaat het 'n sterk argitektoniese erfenis nagelaat. Geboue uit die tydperk toon dat buitelandse invloede saamgesmelt het tot 'n duidelike Bengaalse styl. Die Bengaalse sultanaat was ook die grootste en mees gesogte gesag onder die onafhanklike state van die Middeleeuse Moslem-heerskappy in die geskiedenis van Bengale. Die agteruitgang begin met 'n interregnum deur die Suri -ryk, gevolg deur Mughal -verowering en disintegrasie in klein koninkryke.
Bhakti -beweging en sikisme
Die Bhakti -beweging verwys na die teïstiese toegewyde neiging wat na vore gekom het in die Middeleeuse Hindoeïsme  en later 'n rewolusie in Sikhisme gemaak het.  Dit het sy oorsprong in die sewende-eeuse Suid-Indië (nou dele van Tamil Nadu en Kerala) en het noordwaarts versprei. Dit het van die 15de eeu af oor die ooste en die noorde van Indië getrek en sy hoogtepunt bereik tussen die 15de en 17de eeu nC. 
Die Bhakti -beweging het regionaal ontwikkel rondom verskillende gode en godinne, soos Vaishnavism (Vishnu), Shaivism (Shiva), Shaktism (Shakti -godinne) en Smartisme.    Die beweging is geïnspireer deur baie digters-heiliges, wat 'n wye verskeidenheid filosofiese posisies beklee, wat wissel van teïstiese dualisme van Dvaita tot absolute monisme van Advaita Vedanta.  
Sikhisme is gebaseer op die geestelike leerstellings van Guru Nanak, die eerste Guru,  en die tien opeenvolgende Sikh -ghoeroes. Na die dood van die tiende Guru, Guru Gobind Singh, het die Sikh -skrif, Guru Granth Sahib, die letterlike verpersoonliking geword van die ewige, onpersoonlike Guru, waar die woord van die Skrif dien as die geestelike gids vir Sikhs.    floreer in die Himalaja -koninkryke Namgyal Kingdom in Ladakh, Sikkim Kingdom in Sikkim en Chutiya Kingdom in Arunachal Pradesh van die laat Middeleeue.
Rang Ghar, gebou deur Pramatta Singha in die hoofstad Ahom Kingdom, Rongpur, is een van die vroegste paviljoene van buitestadions in die Indiese subkontinent.
Chittor Fort is die grootste fort op die Indiese subkontinent, dit is een van die ses Hill Forts van Rajasthan.
Die Ranakpur Jain -tempel is in die 15de eeu gebou met die ondersteuning van die Rajput -staat Mewar.
Gol Gumbaz, gebou deur die Bijapur Sultanaat, het die tweede grootste pre-moderne koepel ter wêreld, na die Bisantynse Hagia Sophia.
Die vroeë moderne tydperk van die Indiese geskiedenis dateer van 1526 tot 1858, wat ooreenstem met die opkoms en val van die Mughal -ryk, wat geërf het uit die Timurid Renaissance. Gedurende hierdie tydperk het die ekonomie van Indië uitgebrei, relatiewe vrede gehandhaaf en kunste beskerm. Hierdie tydperk was getuie van die verdere ontwikkeling van die Indo-Islamitiese argitektuur   die groei van Maratha en Sikhs kon beduidende streke van Indië regeer in die afnemende dae van die Mughal-ryk, wat formeel tot 'n einde gekom het toe die Britse Raj is gestig. 
In 1526 het Babur, 'n Timurid -afstammeling van Timur en Genghis Khan uit Fergana -vallei (hedendaagse Oesbekistan), oor die Khyberpas gevee en die Mughal -ryk gestig wat op sy hoogtepunt 'n groot deel van Suid -Asië beslaan het.  Sy seun Humayun is egter in die jaar 1540 deur die Afghaanse kryger Sher Shah Suri verslaan, en Humayun is gedwing om terug te trek na Kaboel. Na die dood van Sher Shah het sy seun Islam Shah Suri en sy Hindoe -generaal Hemu Vikramaditya 'n sekulêre bewind in Noord -Indië gevestig vanaf Delhi tot 1556, toe Akbar die Grote Hemu in die Tweede Slag van Panipat op 6 November 1556 verslaan het nadat hy die Slag van Delhi gewen het.
Die beroemde keiser Akbar die Grote, wat die kleinseun van Babar was, het probeer om 'n goeie verhouding met die Hindoes te vestig. Akbar het in die heilige dae van die jainisme "Amari" verklaar of nie diere doodgemaak nie. Hy rol die jizya belasting vir nie-Moslems. Die Mughal -keisers trou met plaaslike koninklikes, het hulle met die plaaslike gemeenskap verbonde maharajas, en probeer om hul Turko-Persiese kultuur saam te smelt met ou Indiese style, wat 'n unieke Indo-Persiese kultuur en Indo-Sarasense argitektuur skep. Akbar is getroud met 'n Rajput-prinses, Mariam-uz-Zamani, en hulle het 'n seun, Jahangir, wat gedeeltelik Mughal en gedeeltelik Rajput was, asook toekomstige Mughal-keisers.  Jahangir het min of meer sy pa se beleid gevolg. Die Mughal -dinastie regeer die grootste deel van die Indiese subkontinent teen 1600. Die bewind van Shah Jahan was die goue era van die Mughal -argitektuur. Hy het verskeie groot monumente opgerig, waarvan die bekendste die Taj Mahal in Agra is, sowel as die Moti Masjid, Agra, die Rooi Fort, die Jama Masjid, Delhi en die Lahore -fort.
Dit was die tweede grootste ryk wat in die Indiese subkontinent bestaan ​​het,  en China oortref het om die grootste ekonomiese mag ter wêreld te word, met 24,4% van die wêreldekonomie,  en die wêreldleier in vervaardiging,  wat produksie 25% van die wêreldwye industriële produksie.  Die ekonomiese en demografiese oplewing is gestimuleer deur landbouhervormings in Mughal wat die landbouproduksie verskerp het,  'n proto-industrialiserende ekonomie wat na industriële vervaardiging begin beweeg het,  en 'n relatief hoë mate van verstedeliking vir sy tyd. 
Die Agra -fort met die rivier Yamuna en die Taj Mahal op die agtergrond
Fatehpur Sikri, naby Agra, met Buland Darwaza, die kompleks wat deur Akbar, die derde Mughal -keiser, gebou is.
Humayun's Tomb in Delhi, gebou in 1570 CE.
Die bou van die Rooi Fort in Delhi begin in 1639 en eindig in 1648.
Die Mughal-ryk bereik die hoogtepunt van sy territoriale uitgestrektheid tydens die bewind van Aurangzeb, onder wie se bewind die proto-industrialisasie  gewaai is en Indië Qing China oortref het om die grootste ekonomie ter wêreld te word.   Aurangzeb was minder verdraagsaam as sy voorgangers en het die jizya belasting en die vernietiging van verskeie historiese tempels, terwyl hy terselfdertyd meer Hindoe -tempels bou as wat hy vernietig het,  wat aansienlik meer Hindoes in sy keiserlike burokrasie gebruik as sy voorgangers, en administrateurs bevorder op grond van hul vermoë eerder as hul godsdiens.  Hy word egter dikwels blameer vir die erosie van die verdraagsame sinkretiese tradisie van sy voorgangers, sowel as toenemende godsdienstige kontroversie en sentralisering. Die Engelse Oos-Indiese Kompanjie het 'n nederlaag tydens die Anglo-Mughal-oorlog gely.  
Die ryk het daarna agteruitgegaan. Die Mughals het verskeie houe gely weens invalle van Marathas, Jats en Afghanen. In 1737 het die Maratha -generaal Bajirao van die Maratha -ryk Delhi binnegeval en geplunder. Onder die generaal Amir Khan Umrao Al Udat het die Mughal -keiser 8,000 troepe gestuur om die 5,000 Maratha -kavalleriesoldate te verdryf. Baji Rao het die beginner -generaal van Mughal egter maklik gelei en die res van die keiserlike Mughal -leër het gevlug. In 1737, in die finale nederlaag van die Mughal-ryk, is die opperbevelhebber van die Mughal-leër, Nizam-ul-mulk, in Bhopal deur die Maratha-leër gestuur. Dit het in wese 'n einde gemaak aan die Mughal -ryk. Terwyl die staat Bharatpur onder die Jat -heerser Suraj Mal die Mughal -garnisoen in Agra oorval en die stad geplunder het, neem hulle die twee groot silwer deure van die ingang van die beroemde Taj Mahal wat daarna in 1763 deur Suraj Mal gesmelt is.  In 1739, Nader Shah, keiser van Iran, verslaan die Mughal -leër in die Slag van Karnal.  Na hierdie oorwinning het Nader Delhi ingeneem en afgedank en baie skatte weggedra, waaronder die Peacock Troon.  Die Mughal -bewind is verder verswak deur konstante inheemse Indiese weerstand Banda Singh Bahadur het die Sikh Khalsa gelei teen die Mughal -godsdienstige onderdrukking Hindoe Rajas van Bengale, Pratapaditya en Raja Sitaram Ray het in opstand gekom en Maharaja Chhatrasal, van Bundela Rajputs, het die Mughals bestry en die Panna gestig Staat.  Die Mughal -dinastie is teen 1757 verminder tot marionetheersers. Vadda Ghalughara het onder die Moslemse provinsiale regering in Lahore plaasgevind om die Sikhs uit te wis, met 30 000 Sikhs wat vermoor is, 'n offensief wat met die Mughals begin het, met die Chhota Ghallughara,  en het etlike dekades onder sy Moslem -opvolgerstate geduur. 
Marathas en Sikhs
In die vroeë 18de eeu het die Maratha -ryk die heerskappy oor die Indiese subkontinent uitgebrei. Onder die Peshwas het die Marathas gekonsolideer en oor 'n groot deel van Suid -Asië geheers. Die Marathas word in groot mate erken vir die beëindiging van die Mughal -bewind in Indië.   
Die Maratha -koninkryk is gestig en gekonsolideer deur Chatrapati Shivaji, 'n Maratha -aristokraat van die Bhonsle -stam.  Die eer om die Marathas nasionaal formidabele mag te maak, is egter die eer aan Peshwa Bajirao I. Historikus K.K. Datta het geskryf dat Bajirao I "heel moontlik as die tweede stigter van die Maratha -ryk beskou kan word". 
Teen die vroeë 18de eeu het die Maratha -koninkryk homself verander in die Maratha -ryk onder die bewind van die Peshwas (eerste ministers). In 1737 verslaan die Marathas 'n Mughal -leër in hul hoofstad, in die Slag van Delhi. Die Marathas het hul militêre veldtogte teen die Mughals, Nizam, Nawab van Bengale en die Durrani -ryk voortgesit om hul grense verder uit te brei. Teen 1760 strek die gebied van die Marathas oor die grootste deel van die Indiese subkontinent. Die Marathas het selfs gepraat oor die afskaffing van die Mughal -troon en om Vishwasrao Peshwa op die keiserlike troon van Mughal in Delhi te plaas. 
Die ryk het op sy hoogtepunt gestrek van Tamil Nadu  in die suide tot Peshawar (hedendaagse Khyber Pakhtunkhwa, Pakistan  [nota 2]) in die noorde en Bengale in die ooste. Die noordwestelike uitbreiding van die Marathas is gestop na die Derde Slag van Panipat (1761). Die Maratha-owerheid in die noorde is egter binne 'n dekade onder Peshwa Madhavrao I hervestig 
Onder Madhavrao I het die sterkste ridders semi-outonomie gekry, wat 'n konfederasie van Maratha-state tot stand gebring het onder die Gaekwads van Baroda, die Holkars van Indore en Malwa, die Scindias van Gwalior en Ujjain, die Bhonsales van Nagpur en die Puaars van Dhar en Dewas . In 1775 het die Oos-Indiese Kompanjie ingegryp in 'n Peshwa-gesinsopvolgingstryd in Pune, wat gelei het tot die Eerste Anglo-Maratha-oorlog, wat 'n Maratha-oorwinning tot gevolg gehad het.  Die Marathas het 'n groot mag in Indië gebly tot hul nederlaag in die Tweede en Derde Anglo-Maratha-oorloë (1805-1818), wat daartoe gelei het dat die Oos-Indiese Kompanjie die grootste deel van Indië beheer het.
Die Sikh -ryk, onder beheer van lede van die Sikh -godsdiens, was 'n politieke entiteit wat die Noordwestelike streke van die Indiese subkontinent beheer het. Die ryk, gebaseer in die Punjab -streek, bestaan ​​van 1799 tot 1849. Dit is gesmee op die fondamente van die Khalsa, onder leiding van Maharaja Ranjit Singh (1780-1839) uit 'n verskeidenheid outonome Punjabi -mislieden van die Sikh -konfederasie. [ aanhaling nodig ]
Maharaja Ranjit Singh het baie dele van Noord -Indië tot 'n ryk gekonsolideer. Hy gebruik hoofsaaklik sy Sikh Khalsa -leër wat hy in Europese militêre tegnieke opgelei het en toegerus is met moderne militêre tegnologie. Ranjit Singh was 'n meesterstrateeg en het gekwalifiseerde generaals vir sy leër gekies. Hy het die Afghaanse leërs deurlopend verslaan en die Afghaanse Sikh-oorloë suksesvol beëindig. In fases voeg hy die sentrale Punjab, die provinsies Multan en Kashmir en die Peshawar -vallei by sy ryk.  
Op sy hoogtepunt, in die 19de eeu, strek die ryk van die Khyberpas in die weste tot Kasjmir in die noorde, tot Sindh in die suide, wat langs die Sutlej -rivier loop tot by Himachal in die ooste. Na die dood van Ranjit Singh het die ryk verswak, wat tot konflik met die Britse Oos -Indiese Kompanjie gelei het. Die eerste Anglo-Sikh-oorlog en die tweede Anglo-Sikh-oorlog was die ondergang van die Sikh-ryk, wat dit onder die laaste gebiede van die Indiese subkontinent maak wat deur die Britte verower is.
Die koninkryk Mysore in die suide van Indië het in die latere helfte van die 18de eeu tot die grootste mate uitgebrei onder Hyder Ali en sy seun Tipu Sultan. Onder hul bewind het Mysore reeks oorloë gevoer teen die Marathas en Britte of hul gesamentlike magte. Die Maratha - Mysore -oorlog het in April 1787 geëindig na die afhandeling van verdrag van Gajendragad, waarin Tipu Sultan verplig was om hulde te bring aan die Marathas. Terselfdertyd het die Anglo-Mysore-oorloë plaasgevind, waar die Mysoreans die Mysorese vuurpyle gebruik het. In die vierde Anglo-Mysore-oorlog (1798–1799) het Tipu gesterf. Mysore se alliansie met die Franse is as 'n bedreiging vir die Britse Oos -Indiese Kompanjie beskou, en Mysore is van al vier kante aangeval. Die Nizam van Hyderabad en die Marathas het 'n inval vanuit die noorde geloods. Die Britte het 'n beslissende oorwinning behaal tydens die beleg van Seringapatam (1799).
Hyderabad is gestig deur die Qutb Shahi-dinastie van Golconda in 1591. Na 'n kort Mughal-bewind het Asif Jah, 'n amptenaar van Mughal, die beheer van Hyderabad oorgeneem en homself verklaar as Nizam-al-Mulk van Hyderabad in 1724. Die Nizams verloor aansienlike gebied en betaal hulde aan die Maratha -ryk nadat dit in verskeie gevegte, soos die Slag van Palkhed, gelei is.  Die Nizams handhaaf egter hul soewereiniteit van 1724 tot 1948 deur hulde te bring aan die Marathas, en later as vassels van die Britte. Hyderabad -staat het in 1798 'n prinsstaat in Brits -Indië geword.
Die Nawabs van Bengale het die de facto heersers van Bengale geword ná die agteruitgang van die Mughal -ryk. Hulle heerskappy is egter onderbreek deur Marathas wat van 1741 tot 1748 ses ekspedisies in Bengale uitgevoer het, waardeur Bengale 'n sytak van Marathas geword het. Op 23 Junie 1757 is Siraj ud-Daulah, die laaste onafhanklike Nawab van Bengale, verraai in die Slag van Plassey deur Mir Jafar. Hy verloor vir die Britte, wat die lading van Bengale in 1757 oorgeneem het, het Mir Jafar op die Masnad (troon) en het hom gevestig by 'n politieke mag in Bengale.  In 1765 is die stelsel van dubbele regering ingestel, waarin die Nawabs namens die Britte regeer het en slegs marionette vir die Britte was. In 1772 is die stelsel afgeskaf en Bengale is onder die direkte beheer van die Britte gebring. In 1793, toe die Nizamat (goewerneur) van die Nawab ook van hulle af weggeneem is; hulle het gebly as die blote pensioenarisse van die Britse Oos -Indiese Kompanjie.  
In die 18de eeu is die hele Rajputana feitlik deur die Marathas gedemp. Die Tweede Anglo-Maratha-oorlog het die Marathas van 1807 tot 1809 se aandag afgelei, maar daarna het Maratha se oorheersing van Rajputana hervat. In 1817 het die Britte oorlog gevoer met die Pindaris, plunderaars wat in Maratha-gebied gevestig was, wat vinnig die Derde Anglo-Maratha-oorlog geword het, en die Britse regering bied beskerming aan die Rajput-heersers van die Pindaris en die Marathas. Einde 1818 is soortgelyke verdrae tussen die ander Rajput -state en Brittanje gesluit. Die heerser van Maratha Sindhia van Gwalior het die distrik Ajmer-Merwara aan die Britte oorgegee, en die invloed van Maratha in Rajasthan het tot 'n einde gekom.  Die meeste van die Rajput -prinse was getrou aan Brittanje tydens die opstand van 1857, en min politieke veranderinge is in Rajputana aangebring tot Indiese onafhanklikheid in 1947. Die Rajputana -agentskap het meer as 20 prinsstate bevat, waarvan die opvallendste die staat Udaipur, Jaipur State is , Bikaner State en Jodhpur State.
Na die val van die Maratha -ryk, het baie Maratha -dinastieë en -state vasale geword in 'n filiaalalliansie met die Britte om die grootste blok prinsstate in die Britse Raj te vorm, wat gebied en bevolking betref. [ aanhaling nodig ] Met die agteruitgang van die Sikh-ryk, na die Eerste Anglo-Sikh-oorlog in 1846, onder die voorwaardes van die Verdrag van Amritsar, het die Britse regering Kasjmir verkoop aan Maharaja Gulab Singh en die prinsstaat Jammu en Kashmir, die tweede grootste prinsstaat in Brits -Indië, is geskep deur die Dogra -dinastie.   Terwyl hulle in Oos- en Noordoos -Indië was, is die Hindoe- en Boeddhistiese state van Cooch Behar Kingdom, Twipra Kingdom en Kingdom of Sikkim deur die Britte geannekseer en 'n vasale prinsstaat geword.
Na die val van die Vijayanagara -ryk, het Polygar -state in Suid -Indië ontstaan ​​en daarin geslaag om invalle te weerstaan ​​en floreer tot die Polygar Wars, waar hulle deur die Britse Oos -Indiese Kompanjie -magte verslaan is.  Rondom die 18de eeu is die koninkryk van Nepal deur Rajput -heersers gevorm. 
In 1498 het 'n Portugese vloot onder Vasco da Gama 'n nuwe seeroete van Europa na Indië suksesvol ontdek, wat die weg gebaan het vir direkte Indo-Europese handel. Die Portugese stig spoedig handelsposte in Goa, Daman, Diu en Bombay. Na hul verowering in Goa het die Portugese die Goa-inkwisisie ingestel, waar nuwe Indiese bekeerlinge en nie-Christene gestraf is weens vermeende kettery teen die Christendom en veroordeel is om verbrand te word.  Goa het die belangrikste Portugese basis geword totdat dit in 1961 deur Indië geannekseer is. 
Die volgende wat aangekom het, was die Nederlanders, met hul hoofbasis in Ceylon. Hulle het hawens in Malabar gevestig. Hulle uitbreiding na Indië is egter gestaak ná hul nederlaag in die Slag van Colachel deur die Koninkryk Travancore tydens die Travancore-Nederlandse Oorlog. Die Nederlanders het nooit van die nederlaag herstel nie en het nie meer 'n groot koloniale bedreiging vir Indië ingehou nie.  
Die interne konflikte tussen die Indiese koninkryke het die Europese handelaars geleenthede gebied om geleidelik politieke invloed en gepaste lande te vestig. Na aanleiding van die Nederlanders, het die Britte - wat hulle in 1619 in die westelike hawe van Surat gevestig het - en die Franse beide handelsposte in Indië gevestig. Alhoewel hierdie kontinentale Europese moondhede gedurende die daaropvolgende eeu verskillende kusstreke van suidelike en oostelike Indië beheer het, het hulle uiteindelik al hul gebiede in Indië aan die Britte verloor, met die uitsondering van die Franse buiteposte van Pondichéry en Chandernagore,   en die Portugese kolonies Goa, Daman en Diu. 
Oos -Indiese Kompanjie heerskappy in Indië
Die Engelse Oos -Indiese Kompanjie is in 1600 gestig The Company of Merchants of London handel in Oos -Indië. Dit het vastrapplek gekry in Indië met die oprigting van 'n fabriek in Masulipatnam aan die oostelike kus van Indië in 1611 en die toestemming van regte deur die Mughal -keiser Jahangir om 'n fabriek in Surat in 1612 te stig. In 1640, na soortgelyke toestemming van die Heerser Vijayanagara verder suid, 'n tweede fabriek is in Madras aan die suidoostelike kus gestig. Bombay -eiland, nie ver van Surat nie, 'n voormalige Portugese voorpos wat aan Engeland geskenk is in die huwelik van Catherine van Braganza met Charles II, is in 1668 deur die maatskappy gehuur. Twee dekades later het die maatskappy 'n teenwoordigheid in die Gangesrivier -delta gevestig toe 'n fabriek in Calcutta opgerig is. Gedurende hierdie tyd het ander maatskappye wat deur die Portugees, Nederlands, Frans en Deens gestig is, ook uitgebrei in die streek.
Die oorwinning van die geselskap onder Robert Clive in die Slag van Plassey in 1757 en nog 'n oorwinning in die Slag van Buxar in 1764 (in Bihar), het die mag van die onderneming gekonsolideer en keiser Shah Alam II gedwing om dit as die diwan, of inkomstevorderaar, van Bengale, Bihar en Orissa. Die onderneming het dus die de facto heerser oor groot gebiede van die onderste Gangetic -vlakte teen 1773. Dit het ook geleidelik geleidelik sy heerskappy rondom Bombay en Madras uitgebrei. Die Anglo-Mysore-oorloë (1766–1999) en die Anglo-Maratha-oorloë (1772–1818) het dit in beheer van groot dele van Indië suid van die Sutlej-rivier gelaat. Met die nederlaag van die Marathas, was geen inheemse mag meer 'n bedreiging vir die onderneming nie. 
Die uitbreiding van die mag van die onderneming het hoofsaaklik twee vorme aangeneem.Die eerste hiervan was die direkte anneksasie van die Indiese state en die daaropvolgende direkte bestuur van die onderliggende streke wat gesamentlik uit die Britse Indië bestaan ​​het. Die geannekse streke het die Noordwes-Provinsies (bestaande uit Rohilkhand, Gorakhpur en die Doab) (1801), Delhi (1803), Assam (Ahom Kingdom 1828) en Sindh (1843) ingesluit. Punjab, Noordwes-grensprovinsie en Kasjmir is geannekseer na die Anglo-Sikh-oorloë in 1849–56 (ampstermyn van Marquess van goewerneur-generaal van Dalhousie). Kasjmir is egter onmiddellik onder die Verdrag van Amritsar (1850) verkoop aan die Dogra -dinastie van Jammu en word daardeur 'n prinsstaat. In 1854 is Berar twee jaar later saam met die staat Oudh geannekseer. 
Warren Hastings, die eerste goewerneur-generaal van Fort William (Bengale) wat toesig gehou het oor die gebiede in Indië.
Goue muntstuk, geslaan 1835, met voorkant waarop die borsbeeld verskyn van William IV, koning van die Verenigde Koninkryk van 21 Augustus 1765 tot 20 Junie 1837, en agterkant gemerk "Twee mohurs" in Engels (do ashrafi in Oerdoe) uitgereik tydens die heerskappy van die maatskappy in Indië
Foto (1855) wat die konstruksie van die Bhor Ghaut -hellingbrug toon, Bombay, die helling is bedink deur George Clark, die hoofingenieur van die Oos -Indiese Kompanjie se regering in Bombay.
Waterverf (1863) getiteld "The Ganges Canal, Roorkee, Saharanpur District (U.P.)." Die kanaal was die idee van die bou van Sir Proby Cautley in 1840, en die kanaal is in April 1854 deur goewerneur-generaal Lord Dalhousie geopen
Die tweede vorm van maguitoefening behels verdragte waarin Indiese heersers die hegemonie van die onderneming erken het in ruil vir beperkte interne outonomie. Aangesien die onderneming onder finansiële beperkings opereer, moes dit begin politiese grondslag vir sy heerskappy.  Die belangrikste sodanige ondersteuning kom van die filiaal alliansies tydens die eerste 75 jaar van die heerskappy van die maatskappy.  In die vroeë 19de eeu was die gebiede van hierdie vorste verantwoordelik vir twee derdes van Indië.  Toe 'n Indiese heerser wat sy gebied kon beveilig, so 'n alliansie wou aangaan, het die maatskappy dit verwelkom as 'n ekonomiese metode van indirekte heerskappy wat nie die ekonomiese koste van direkte administrasie of die politieke koste van die verkryging van die steun behels nie. van uitheemse onderdane. 
In ruil daarvoor het die onderneming die "verdediging van hierdie ondergeskikte bondgenote onderneem en dit met tradisionele respek en eerbewyse behandel".  Filiale alliansies het die prinsstate van die Hindoe -maharajas en die Moslem -nawabs geskep. Onder die prinsstate was veral Cochin (1791), Jaipur (1794), Travancore (1795), Hyderabad (1798), Mysore (1799), Cis-Sutlej Hill States (1815), Central India Agency (1819), Cutch en Gujarat Gaikwad -gebiede (1819), Rajputana (1818) en Bahawalpur (1833). 
Indiese indenture stelsel
Die Indiese indenture -stelsel was 'n voortdurende stelsel van indenture, 'n vorm van skuldgebondenheid, waardeur 3,5 miljoen Indiërs na verskillende kolonies Europese moondhede vervoer is om arbeid aan die (hoofsaaklik suiker) plantasies te verskaf. Dit begin vanaf die einde van slawerny in 1833 en duur tot 1920. Dit het gelei tot die ontwikkeling van 'n groot Indiese diaspora wat versprei het vanaf die Karibiese Eilande (bv. Trinidad en Tobago) na die Stille Oseaan (bv. Fidji) en die groei van groot Indo- Karibiese en Indo-Afrikaanse bevolkings.
Rebellie van 1857 en die gevolge daarvan
Lord Dalhousie, die goewerneur-generaal van Indië van 1848 tot 1856, wat die Doctrine of Lapse bedink het.
Lakshmibai, die Rani van Jhansi, een van die hoofleiers van die opstand wat vroeër haar koninkryk verloor het as gevolg van die Leer van Verval.
Bahadur Shah Zafar die laaste Mughal -keiser, deur die rebelle tot keiser van Indië gekroon, is deur die Britte afgesit en sterf in ballingskap in Birma
Die Indiese rebellie van 1857 was 'n grootskaalse rebellie deur soldate wat in diens van die Britse Oos-Indiese Kompanjie in die noorde en sentraal-Indië was teen die heerskappy van die onderneming. Die vonk wat tot die muitery gelei het, was die uitreiking van nuwe kruitpatrone vir die Enfield -geweer, wat ongevoelig was vir plaaslike godsdienstige verbod. Die belangrikste muiter was Mangal Pandey.  Boonop het die onderliggende griewe oor Britse belasting, die etniese kloof tussen die Britse offisiere en hul Indiese troepe en landaanleggings 'n belangrike rol gespeel in die opstand. Binne 'n paar weke na Pandey se muitery het tientalle eenhede van die Indiese weermag by 'n wydverspreide rebellie by boere -leërs aangesluit. Die rebelse soldate het later die Indiese adel aangesluit, waarvan baie titels en domeine verloor het onder die Doctrine of Lapse en gevoel het dat die kompanie inmeng met 'n tradisionele stelsel van erfenis. Rebellieleiers soos Nana Sahib en die Rani van Jhansi het tot hierdie groep behoort. 
Na die uitbreek van die muitery in Meerut, het die rebelle Delhi vinnig bereik. Die rebelle het ook groot dele van die noordwestelike provinsies en Awadh (Oudh) ingeneem. In Awadh het die opstand veral die eienskappe van 'n patriotiese opstand teen die Britse teenwoordigheid aangeneem.  Die Britse Oos -Indiese Kompanjie mobiliseer egter vinnig met die hulp van vriendelike Prinsstate, maar dit het die Britte die res van 1857 en die grootste deel van 1858 geneem om die opstand te onderdruk. Omdat die rebelle swak toegerus was en geen ondersteuning of finansiering van buite gehad het nie, is hulle wreed deur die Britte onderwerp. 
In die nadraai is alle mag oorgedra van die Britse Oos -Indiese Kompanjie na die Britse kroon, wat die grootste deel van Indië as 'n aantal provinsies begin administreer het. The Crown beheer die lande van die onderneming direk en het 'n aansienlike indirekte invloed op die res van Indië, wat bestaan ​​het uit die vorstelike state wat deur die plaaslike koninklike gesinne beheer is. Daar was amptelik 565 prinsstate in 1947, maar slegs 21 het werklike staatsregerings gehad, en slegs drie was groot (Mysore, Hyderabad en Kashmir). Hulle is opgeneem in die onafhanklike nasie in 1947–48. 
Britse Raj (1858–1947)
Na 1857 het die koloniale regering sy infrastruktuur versterk en uitgebrei via die hofstelsel, regsprosedures en statute. Die Indiese Strafwet het tot stand gekom.  In die onderwys het Thomas Babington Macaulay skoolopleiding in die beroemde minuut van Februarie 1835 vir die Raj 'n prioriteit gemaak en daarin geslaag om die gebruik van Engels as onderrigmedium te implementeer. Teen 1890 het ongeveer 60 000 Indiane gematrikuleer.  Die Indiese ekonomie het met ongeveer 1% per jaar gegroei van 1880 tot 1920, en die bevolking het ook met 1% gegroei. Sedert 1910 het die Indiese private industrie egter aansienlik begin groei. Indië het in die laat 19de eeu 'n moderne spoorwegstelsel gebou, wat die vierde grootste ter wêreld was.  Die Britse Raj het baie belê in infrastruktuur, insluitend kanale en besproeiingstelsels, benewens spoorweë, telegrafie, paaie en hawens.  Historici was egter bitter verdeeld oor kwessies van die ekonomiese geskiedenis, met die nasionalistiese skool wat aangevoer het dat Indië aan die einde van die Britse bewind armer was as aan die begin en dat verarming weens die Britte plaasgevind het. 
In 1905 verdeel Lord Curzon die groot provinsie Bengale in 'n grootliks Hindoe -westelike helfte en 'Oos -Bengale en Assam', 'n grootliks Moslem -oostelike helfte. Daar word gesê dat die Britse doelwit vir doeltreffende administrasie was, maar die mense van Bengale was woedend oor die oënskynlike strategie vir 'verdeel en heers'. Dit was ook die begin van die georganiseerde anti-koloniale beweging. Toe die liberale party in Brittanje in 1906 aan bewind kom, is hy verwyder. Bengale is herenig in 1911. Die nuwe onderkoning Gilbert Minto en die nuwe minister van buitelandse sake vir Indië, John Morley, het met kongresleiers oor politieke hervormings beraadslaag. Die Morley-Minto-hervormings van 1909 het voorsiening gemaak vir Indiese lidmaatskap van die provinsiale uitvoerende rade sowel as die uitvoerende raad van die onderkoning. Die Imperial Legislative Council is vergroot van 25 tot 60 lede en 'n aparte gemeenskaplike verteenwoordiging vir Moslems is in 'n dramatiese stap na die verteenwoordigende en verantwoordelike regering ingestel.  Verskeie sosio-godsdienstige organisasies het destyds tot stand gekom. Moslems het die All India Muslim League in 1906 gestig. Dit was nie 'n massaparty nie, maar was bedoel om die belange van die aristokratiese Moslems te beskerm. Dit is intern verdeel deur teenstrydige lojaliteit aan Islam, die Britte en Indië en deur wantroue teenoor Hindoes. [ aanhaling nodig ] Die Akhil Bharatiya Hindoe Mahasabha en Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) wou Hindoe -belange verteenwoordig, hoewel laasgenoemde altyd beweer dat dit 'n 'kulturele' organisasie is.  Sikhs het die Shiromani Akali Dal in 1920 gestig.  Die grootste en oudste politieke party Indian National Congress, wat in 1885 gestig is, het egter probeer om afstand te hou van die sosio-religieuse bewegings en identiteitspolitiek. 
Twee silwer roepiemuntstukke uitgereik deur die Britse Raj in onderskeidelik 1862 en 1886, die eerste in die voorkant wat 'n borsbeeld van Victoria, Queen, die tweede van Victoria, keiserin, toon. Victoria word in 1876 keiserin van Indië.
Ronald Ross, links, in die laboratorium van Cunningham in die Presidency -hospitaal in Calcutta, waar die oordrag van malaria deur muskiete ontdek is, en het in 1902 vir Ross die tweede Nobelprys vir fisiologie of medisyne gewen.
'N Darjeeling Himalaja -treintrein wat in 1870 vertoon is. Die spoorlyn het in 1999 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied geword.
'N Tweede dag kansellasie van die seëls wat in Februarie 1931 uitgereik is ter herdenking van die inhuldiging van Nieu-Delhi as die hoofstad van die Britse Indiese Ryk. Tussen 1858 en 1911 was Calcutta die hoofstad van die Raj
Sir Syed Ahmed Khan (1817–1898), die skrywer van Oorsake van die Indiese muitery, was die stigter van die Muhammadan Anglo-Oriental College, later die Aligarh Muslim University.
Pandita Ramabai (1858–1922) was 'n sosiale hervormer en 'n pionier in die opvoeding en emansipasie van vroue in Indië.
Rabindranath Tagore (1861–1941) was 'n Bengaalse digter, kortverhaalskrywer en dramaturg, en boonop 'n musiekkomponis en skilder, wat in 1913 die Nobelprys vir letterkunde gewen het.
Srinivasa Ramanujan (1887–1920) was 'n Indiese wiskundige wat belangrike bydraes gelewer het tot getalleteorie.
Die Bengali Renaissance  verwys na 'n sosiale hervormingsbeweging gedurende die negentiende en vroeë twintigste eeu in die Bengaalse streek van die Indiese subkontinent gedurende die Britse heerskappy wat deur Bengaalse Hindoes gedomineer is. Historikus Nitish Sengupta beskryf die renaissance as 'n begin met die hervormer en humanitêre Raja Ram Mohan Roy (1775-1833), en eindig met Asië se eerste Nobelpryswenner Rabindranath Tagore (1861-1941).  Hierdie opbloei van godsdienstige en sosiale hervormers, geleerdes en skrywers word deur historikus David Kopf beskryf as 'een van die mees kreatiewe tydperke in die Indiese geskiedenis'. 
Gedurende hierdie tydperk was Bengale getuie van 'n intellektuele ontwaking wat op 'n manier soortgelyk is aan die Renaissance. Hierdie beweging het bestaande ortodoksies bevraagteken, veral met betrekking tot vroue, die huwelik, die bruidssisteem, die kastestelsel en godsdiens. Een van die vroegste sosiale bewegings wat gedurende hierdie tyd ontstaan ​​het, was die Young Bengal -beweging, wat rasionalisme en ateïsme voorgehou het as die gemene deler van burgerlike gedrag onder Hindoe's wat deur hoër kaste opgelei is.  Dit het 'n belangrike rol gespeel in die herwekking van die Indiese denke en verstand in die Indiese subkontinent.
Kaart van hongersnood in Indië 1800–1885
Gravering uit Die grafiese, Oktober 1877, wat die toestand van diere sowel as mense in die distrik Bellary, Madras Presidence, Britse Indië tydens die Groot Hongersnood van 1876–78 toon.
Regering van hongersnood in die regering, Ahmedabad, Indië, tydens die Indiese hongersnood van 1899–1900.
'N Foto van weeskinders wat die Bengaalse hongersnood van 1943 oorleef het
Tydens die heerskappy van die maatskappy in Indië en die Britse Raj, was hongersnood in Indië van die ergste wat ooit aangeteken is. Hierdie hongersnood, wat dikwels die gevolg was van oesmislukkings as gevolg van El Niño wat vererger is deur die vernietigende beleid van die koloniale regering,  het die Groot Hongersnood van 1876–78 ingesluit waarin 6,1 miljoen tot 10,3 miljoen mense gesterf het,  die Grote Bengaalse hongersnood van 1770 waar tot 10 miljoen mense gesterf het,  die Indiese hongersnood van 1899–1900 waarin 1,25 tot 10 miljoen mense gesterf het,  en die Bengaalse hongersnood van 1943 waar tot 3,8 miljoen mense gesterf het.  Die derde plaagpandemie in die middel van die 19de eeu het 10 miljoen mense in Indië doodgemaak.  Tussen 15 en 29 miljoen Indiërs sterf tydens die Britse bewind.  Ondanks aanhoudende siektes en hongersnood het die bevolking van die Indiese subkontinent, wat in 1750 tot 200 miljoen gestaan ​​het,  teen 1941 389 miljoen bereik. 
Indiese Kavalerie aan die Westelike front 1914.
Indiese kavallerie van die Deccan Horse tydens die Slag van Bazentin Ridge in 1916.
Gunners van die Indiese weermag (waarskynlik 39ste battery) met 'n 3,7-duim berg-haubits, Jerusalem 1917.
India Gate is 'n gedenkteken vir 70 000 soldate van die Britse Indiese leër wat in die periode 1914–21 in die Eerste Wêreldoorlog gesterf het.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het meer as 800 000 as vrywilligers vir die weermag gewerk, en meer as 400 000 het as vrywilligers gewerk vir nie-gevegte, vergeleke met die jaarlikse werwing van ongeveer 15 000 man voor die oorlog.  Die weermag het binne 'n maand na die begin van die oorlog by die Eerste Slag van Ieper aksie aan die Westelike Front gesien. Na 'n jaar van diens in die voorste linie, het siekte en ongevalle die Indiese korps tot die punt verminder waar dit teruggetrek moes word. Byna 700 000 Indiërs het in die Mesopotamiese veldtog teen die Turke geveg. Indiese formasies is ook na Oos -Afrika, Egipte en Gallipoli gestuur. 
Indiese weermag en troepe van die keiserlike diens het geveg tydens die verdediging van die Suezkanaal in die Sinai en Palestina -veldtog in 1915, by Romani in 1916 en teen Jerusalem in 1917. Indië -eenhede het die Jordaanvallei beset en na die Duitse lente -offensief het hulle die belangrikste mag in die Egiptiese ekspedisiemag tydens die Slag van Megiddo en in die opmars van die Desert Mounted Corps na Damaskus en verder na Aleppo. Ander afdelings het in Indië gebly wat die Noordwes-grens bewaak en die interne veiligheidsverpligtinge nakom.
Een miljoen Indiese troepe het tydens die oorlog in die buiteland gedien. In totaal het 74,187 gesterf,  en nog 67,000 is gewond.  Die ongeveer 90 000 soldate wat hul lewens verloor het tydens die Eerste Wêreldoorlog en die Afghaanse Oorloë, word herdenk deur die India Gate.
Generaal Claude Auchinleck (regs), opperbevelhebber van die Indiese leër, saam met die destydse onderkoning Wavell (middel) en generaal Montgomery (links)
Sikh -soldate van die Britse Indiese weermag word deur die Japannese tereggestel. (Imperial War Museum, Londen)
Indiese infanteriste van die 7de Rajput -regiment gaan patrolleer op die Arakan -front in Birma, 1944.
Die seëlreeks "Victory" uitgereik deur die regering van Brits -Indië ter herdenking van die geallieerde oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog.
Brits -Indië het in September 1939 amptelik oorlog verklaar teen Nazi -Duitsland.  Die Britse Raj het as deel van die Geallieerde Nasies meer as twee en 'n half miljoen vrywillige soldate gestuur om onder Britse bevel teen die asmagte te veg. Boonop het verskeie Indiese Prinsstate groot skenkings gelewer ter ondersteuning van die Geallieerde veldtog tydens die oorlog. Indië bied ook die basis vir Amerikaanse operasies ter ondersteuning van China in die China Burma India Theatre.
Indiërs het met onderskeiding regoor die wêreld geveg, insluitend in die Europese teater teen Duitsland, in Noord -Afrika teen Duitsland en Italië, teen die Italianers in Oos -Afrika, in die Midde -Ooste teen die Vichy French, in die Suid -Asiatiese streek wat Indië teen die Japannese verdedig het en veg teen die Japannese in Birma. Indiërs het ook gehelp om Britse kolonies soos Singapoer en Hong Kong te bevry ná die Japannese oorgawe in Augustus 1945. Meer as 87 000 soldate van die subkontinent is in die Tweede Wêreldoorlog dood.
Die Indiese Nasionale Kongres het Nazi -Duitsland aan die kaak gestel, maar sou dit of niemand anders beveg totdat Indië onafhanklik was nie. Die kongres het in Augustus 1942 die Quit India Movement van stapel gestuur en geweier om op enige manier met die regering saam te werk totdat onafhanklikheid verleen is. Die regering was gereed vir hierdie stap. Dit het onmiddellik meer as 60 000 nasionale en plaaslike kongresleiers gearresteer. Die Moslemliga het die beweging Quit India verwerp en nou saamgewerk met die Raj -owerhede.
Subhas Chandra Bose (ook genoem Netaji) breek met die kongres en probeer om 'n militêre alliansie met Duitsland of Japan te sluit om onafhanklikheid te verkry. Die Duitsers het Bose bygestaan ​​in die vorming van die Indian Legion , maar dit was Japan wat hom gehelp het om die Indiese Nasionale Weermag (INA) op te knap, nadat die Eerste Indiese Nasionale Weermag onder Mohan Singh ontbind is. Die INA het onder Japannese leiding geveg, meestal in Birma.  Bose was ook aan die hoof van die Voorlopige Regering van Vrye Indië (of Azad Hind), 'n ballingskap in Singapoer.   Die regering van Azad Hind het sy eie geldeenheid, hof en burgerlike wetgewing, en in die oë van sommige Indiërs het die bestaan ​​daarvan 'n groter legitimiteit gegee aan die onafhanklikheidstryd teen die Britte. [ aanhaling nodig ]
Teen 1942 is die naburige Birma binnegeval deur Japan, wat toe reeds die Indiese gebied Andaman en Nicobar -eilande verower het. Japan het op 21 Oktober 1943 die voorlopige regering van Vrye Indië die beheer oor die eilande gegee, en in die daaropvolgende Maart het die Indiese Nasionale Weermag met die hulp van Japan na Indië gegaan en tot by Kohima in Nagaland gevorder. Hierdie vooruitgang op die vasteland van die Indiese subkontinent het sy verste punt op Indiese grondgebied bereik en het teruggetrek uit die Slag van Kohima in Junie en van dié van Imphal op 3 Julie 1944.
Die streek Bengale in Brits -Indië het gedurende 1940–43 'n verwoestende hongersnood gely. Na raming sterf 2,1–3 miljoen aan die hongersnood, wat dikwels as 'mensgemaak' beskryf word, , met die meeste bronne wat beweer dat koloniale beleid in die oorlog die krisis vererger het. 
Indiese onafhanklikheidsbeweging (1885–1947)
Die eerste sitting van die Indian National Congress in 1885. A. O. Hume, die stigter, word in die middel (derde ry van voor) getoon. Die Kongres was die eerste moderne nasionalistiese beweging wat in die Britse Ryk in Asië en Afrika ontstaan ​​het. 
Surya Sen, leier van die Chittagong -wapensaanval, 'n aanval op 18 April 1930 op die wapenrusting van polisie- en hulpmagte in Chittagong, Bengale, nou Bangladesj
Voorblad van die Tribune (25 Maart 1931), oor die teregstelling van Bhagat Singh, Rajguru en Sukhdev deur die Britte weens die moord op die 21-jarige polisiebeampte JP Saunders. Bhagat Singh het vinnig 'n volksheld van die Indiese onafhanklikheidsbeweging geword.
Vanaf die laat 19de eeu, en veral na 1920, onder leiding van Mahatma Gandhi (regs), het die kongres die hoofleier van die Indiese onafhanklikheidsbeweging geword.  Gandhi word hier vertoon saam met Jawaharlal Nehru, later die eerste premier van Indië.
Die aantal Britte in Indië was klein, , maar hulle kon 52% van die Indiese subkontinent regeer en aansienlike hefboomfinansiering uitoefen op die prinsstate wat 48% van die gebied uitmaak. 
Een van die belangrikste gebeurtenisse in die 19de eeu was die opkoms van die Indiese nasionalisme,  wat Indiane daartoe gelei het om eers 'selfregering' en later 'volledige onafhanklikheid' te soek. Historici is egter verdeeld oor die oorsake van die opkoms daarvan. Moontlike redes sluit in 'n "botsing van belange van die Indiese volk met Britse belange",  "rassediskriminasie",  en "die onthulling van Indië se verlede". 
Die eerste stap in die rigting van die Indiese selfregering was die aanstelling van raadslede om die Britse onderkoning in 1861 te adviseer en die eerste Indiër is in 1909 aangestel. Provinsiale rade met Indiese lede is ook ingestel. Die raadslede se deelname is daarna uitgebrei tot wetgewende rade. Die Britte het 'n groot Britse Indiese leër gebou, met die senior offisiere almal Britte en baie van die troepe uit klein minderheidsgroepe soos Gurkhas uit Nepal en Sikhs.  Die staatsdiens was toenemend gevul met inboorlinge op die laer vlakke, met die Britte wat die meer senior poste beklee. 
Bal Gangadhar Tilak, 'n Indiese nasionalistiese leier, verklaar Swaraj as die lot van die land. Sy gewilde sin "Swaraj is my eersgeboortereg, en ek sal dit hê"  het die bron van inspirasie vir Indiërs geword. Tilak word gesteun deur stygende openbare leiers soos Bipin Chandra Pal en Lala Lajpat Rai, wat dieselfde standpunt gehad het, veral dat hulle die Swadeshi-beweging bepleit wat die boikot van alle ingevoerde items insluit en die gebruik van Indiese goedere wat die triumviraat in die volksmond bekend was. soos Lal Bal Pal. Onder hulle het die drie groot provinsies van Indië - Maharashtra, Bengale en Punjab die vraag van die mense en die nasionalisme van Indië gevorm. In 1907 is die kongres in twee faksies verdeel: Die radikale, onder leiding van Tilak, bepleit burgerlike agitasie en direkte rewolusie om die Britse Ryk omver te werp en die verlating van alle Britse dinge. Die gematigdes, onder leiding van leiers soos Dadabhai Naoroji en Gopal Krishna Gokhale, wou aan die ander kant hervorming binne die raamwerk van die Britse bewind. 
Die verdeling van Bengale in 1905 het die revolusionêre beweging vir Indiese onafhanklikheid verder verhoog. Die ontheffing het daartoe gelei dat sommige gewelddadig optree.
Die Britte self het 'n "wortel -en -stok" -benadering aanvaar ter erkenning van die ondersteuning van Indië tydens die Eerste Wêreldoorlog en in reaksie op hernieude nasionalistiese eise. Die middele om die voorgestelde maatreël te bereik, is later vervat in die Government of India Act 1919, wat die beginsel van 'n dubbele administrasie of diargie ingevoer het waarin verkose Indiese wetgewers en Britse amptenare aangestel het.  In 1919 het kolonel Reginald Dyer sy troepe beveel om hul wapens af te skiet op vreedsame betogers, insluitend ongewapende vroue en kinders, wat gelei het tot die Jallianwala Bagh-bloedbad wat gelei het tot die nie-samewerkingsbeweging van 1920–22. Die slagting was 'n beslissende episode teen die einde van die Britse bewind in Indië. 
Vanaf 1920 het leiers, soos Mahatma Gandhi, baie gewilde massa -bewegings begin om teen die Britse Raj veldtog te gebruik deur grootliks vreedsame metodes te gebruik. Die onafhanklikheidsbeweging onder leiding van Gandhi het die Britse bewind gekant teen geweldlose metodes soos nie-samewerking, burgerlike ongehoorsaamheid en ekonomiese weerstand. Revolusionêre aktiwiteite teen die Britse bewind het egter oral in die Indiese subkontinent plaasgevind, en sommige ander het 'n militante benadering aangeneem soos die Hindustan Republican Association, gestig deur Chandrasekhar Azad, Bhagat Singh, Sukhdev Thapar en ander, wat probeer het om Britse heerskappy deur gewapende stryd omver te werp. Die Government of India Act 1935 was 'n groot sukses in hierdie verband. 
Die Azad Moslem -konferensie in Indië het in April 1940 in Delhi byeengekom om sy steun vir 'n onafhanklike en verenigde Indië te kenne te gee.  Die lede daarvan het verskeie Islamitiese organisasies in Indië ingesluit, asook 1400 nasionalistiese Moslemafgevaardigdes.    Die pro-separatistiese Moslembond in die hele Indië het gewerk om die nasionalistiese Moslems wat teen die verdeling van Indië gekant was, te probeer stilmaak, dikwels met 'intimidasie en dwang'.   Die moord op die leier van die Moslem-konferensie in Indië, die hele Indië, Allah Bakhsh Soomro, het dit ook makliker gemaak vir die pro-separatistiese All-India Moslemliga om die oprigting van 'n Pakistan te eis. 
Na die Tweede Wêreldoorlog (c. 1946–1947)
- Van, Tryst with destiny, 'n toespraak van Jawaharlal Nehru aan die Grondwetgewende Vergadering van Indië op die vooraand van onafhanklikheid, 14 Augustus 1947. 
In Januarie 1946 het verskeie muiterye in die gewapende dienste uitgebreek, begin met dié van RAF -dienspligtiges wat gefrustreerd was oor hul stadige repatriasie na Brittanje. Die muiterye het in Februarie 1946 'n einde gekom met die muitery van die Royal Indian Navy in Bombay, gevolg deur ander in Calcutta, Madras en Karachi. Die muiterye is vinnig onderdruk. Ook vroeg in 1946 is nuwe verkiesings uitgevoer en kandidate van die kongres het in agt van die elf provinsies gewen.
Laat in 1946 het die Arbeidsregering besluit om die Britse heerskappy van Indië te beëindig, en vroeg in 1947 het hy voornemens aangekondig om die mag nie later as Junie 1948 oor te dra nie en deel te neem aan die vorming van 'n tussentydse regering.
Saam met die strewe na onafhanklikheid, het die spanning tussen Hindoes en Moslems ook oor die jare ontwikkel. Die Moslems was nog altyd 'n minderheid in die Indiese subkontinent, en die vooruitsig van 'n uitsluitlik Hindoe -regering het hulle versigtig gemaak vir onafhanklikheid, want hulle was so geneig om die Hindoe -heerskappy te wantrou as om die buitelandse Raj te weerstaan, hoewel Gandhi 'n eenheid tussen die twee gevra het groepe in 'n verstommende vertoning van leierskap.
Die leier van die Moslemliga, Muhammad Ali Jinnah, het op 16 Augustus 1946 uitgeroep tot Direkte Aksiedag, met die doel om die vraag na 'n Moslem -tuisland in Brits -Indië vreedsaam te beklemtoon, wat gelei het tot die uitbreek van die siklus van geweld wat later die "Great Calcutta Killing of August 1946". Die gemeenskaplike geweld het versprei na Bihar (waar Moslems deur Hindoes aangeval is), na Noakhali in Bengale (waar Hindoes deur Moslems geteiken is), in Garhmukteshwar in die Verenigde Provinsies (waar Moslems deur Hindoes aangeval is) en in Maart 1947 na Rawalpindi waarin Hindoes deur Moslems aangeval of verdryf is.
Onafhanklikheid en verdeling (c. 1947 – hede)
'N Kaart van die heersende godsdienste van die Britse Indiese ryk, gebaseer op distriksgewyse meerderhede, gebaseer op die Indiese sensus van 1909, en gepubliseer in die Imperial Gazetteer of India. Die verdeling van die Punjab en Bengale was gebaseer op sulke meerderhede.
Gandhi toer na Bela, Bihar, 'n dorp wat getref is deur godsdienstige oproer in Maart 1947. Regs is Khan Abdul Gaffar Khan.
Jawaharlal Nehru word om 08:30 15 Augustus 1947 deur onderkoning Lord Louis Mountbatten as die eerste premier van onafhanklike Indië beëdig.
In Augustus 1947 is die Britse Indiese Ryk verdeel in die Unie van Indië en Dominion van Pakistan. In die besonder het die verdeling van Punjab en Bengale gelei tot oproer tussen Hindoes, Moslems en Sikhs in hierdie provinsies en versprei na ander nabygeleë streke, en ongeveer 500,000 sterf. Die polisie en weermag eenhede was grootliks ondoeltreffend. Die Britse offisiere was weg, en die eenhede begin verdra, indien nie eintlik geweld teen hul godsdienstige vyande nie.    In hierdie tydperk was daar ook een van die grootste massamigrasies in die moderne geskiedenis, met 'n totaal van 12 miljoen Hindoes, Sikhs en Moslems tussen die nuutgeskepte nasies van Indië en Pakistan (wat onafhanklikheid verkry het) op onderskeidelik 15 en 14 Augustus 1947).  In 1971 het Bangladesj, voorheen Oos -Pakistan en Oos -Bengale, van Pakistan afgeskei. 
In die afgelope dekades was daar vier hoofskole van historiografie oor hoe historici Indië bestudeer: Cambridge, Nasionalisties, Marxisties en subaltern. Die eens algemene 'oriëntalistiese' benadering, met sy beeld van 'n sensuele, ondeurgrondelike en heeltemal geestelike Indië, het in ernstige geleerdheid gesterf. 
Die "Cambridge School", onder leiding van Anil Seal,  Gordon Johnson,  Richard Gordon en David A. Washbrook,  maak ideologie te laag.  Hierdie geskiedskrywing word egter gekritiseer weens westerse vooroordeel of Eurosentrisme. 
Die nasionalistiese skool het gefokus op die kongres, Gandhi, Nehru en politiek op hoë vlak. Dit beklemtoon die muitery van 1857 as 'n bevrydingsoorlog, en Gandhi se 'Quit India' begin in 1942 as 'n definisie van historiese gebeure. Hierdie skool vir geskiedskrywing het kritiek op Elitisme gekry. 
Die Marxiste het gefokus op studies oor ekonomiese ontwikkeling, grondeienaarskap en klaskonflik in die prekoloniale Indië en ontindustrialisering gedurende die koloniale tydperk. Die marxiste het Gandhi se beweging uitgebeeld as 'n middel van die burgerlike elite om gewilde, moontlik revolusionêre magte vir sy eie doelwitte in te span. Weereens word die Marxiste daarvan beskuldig dat hulle "te veel" ideologies beïnvloed is. 
Die 'subaltern school', is in die 1980's begin deur Ranajit Guha en Gyan Prakash.  Dit fokus die aandag van die elite en politici af op 'geskiedenis van onder', en kyk na die boere met behulp van folklore, poësie, raaisels, spreuke, liedjies, mondelinge geskiedenis en metodes wat deur antropologie geïnspireer is. Dit fokus op die koloniale era voor 1947 en beklemtoon tipies die kaste- en agteruitgangsklas, tot ergernis van die Marxistiese skool. 
Meer onlangs het Hindoe -nasionaliste 'n weergawe van die geskiedenis geskep om hul eise vir 'Hindutva' ('Hindoe') in die Indiese samelewing te ondersteun. Hierdie denkrigting is nog besig om te ontwikkel.  In Maart 2012 skryf Diana L. Eck, professor in Vergelykende Godsdiens en Indiese Studies aan die Harvard Universiteit, in haar boek "India: A Sacred Geography", dat die idee van Indië 'n baie vroeër tyd as die Britte of die Mughals en dit was nie net 'n groep streeksidentiteite nie, en dit was nie etnies of rassisties nie.    
Barbaarse invalle, die bewegings van Germaanse volke wat voor 200 vC begin het en tot in die vroeë Middeleeue geduur het, wat die Wes -Romeinse Ryk in die proses vernietig het. Saam met die migrasies van die Slawiërs was hierdie gebeure die vormende elemente van die verspreiding van mense in die moderne Europa.
Die Germaanse mense het ongeveer 1800 v.C. ontstaan ​​uit die oplegging van Battle-Axe-mense uit die Corded Ware-kultuur van middel-Duitsland op 'n bevolking van megalitiese kultuur aan die oostelike kus van die Noordsee. Gedurende die Bronstydperk het die Germaanse mense oor die suide van Skandinawië versprei en dieper tussen Duitsland tussen die Weser- en Vistula -riviere ingedring. In hierdie era is kontak gemaak met die Middellandse See deur die amberhandel, maar gedurende die Ystertydperk is die Germaanse mense deur die Kelte en Illyriërs van die Middellandse See afgesny. Die Germaanse kultuur het afgeneem, en 'n toenemende bevolking, tesame met die verslegtende klimaatstoestande, het die Duitsers gedryf om nuwe lande verder suid te soek.
In 'n sekere sin was die Romeinse Ryk reeds 'barbaar' voordat die barbaarse invalle ernstig begin het. Grond wat deur die kwynende Romeinse bevolking vakant gelaat is, is gekoloniseer deur immigrante - Duitsers en ander - van buite die grense. Die Romeinse legioene is grootliks gewerf uit Duitsers en ander nie-Romeine, waarvan sommige selfs tot die keiserlike pers gestyg het. Uiteindelik was die Romeinse keiser, met sy wag en sy huisgesin, wat heers oor 'n ryk wat uitgebuit word om sy skatkis te vul, in wese nie te onderskei van die barbaarse kapteins met wie hy bots nie.
Die migrasie van die Germaanse volke was geensins nomadies nie, en dit is ook nie massaal uitgevoer nie. Baie lede van die migrerende groepe het in hul oorspronklike tuislande gebly of hulle op plekke langs die migrasieroede gevestig. Selfs voor 200 v.C. het die eerste Germaanse stamme die onderste Donau bereik, waar hulle pad deur die Antigonid -dinastie van Masedonië belemmer is. Aan die einde van die 2de eeu v.C. het trekkende hordes van Cimbri, Teutoni en Ambrones die Kelties-Illyriese lande binnegedring en die rand van die Romeinse grens bereik, wat eers in Karinthië (113 v.C.) verskyn het, daarna in die suide van Frankryk en uiteindelik in bo -Italië. In 102 v.C. het die Romeine die Teutoni gelos en die leër van die Cimbri die volgende jaar vernietig. Swabiese stamme het egter deur Sentraal- en Suid -Duitsland gevorder, en die Helvetii, 'n Keltiese stam, was genoodsaak om terug te trek in Gallië. Toe Duitsers onder Ariovistus die boonste Ryn oorsteek, het Julius Caesar hul opmars nagegaan en 'n Romeinse teenaanval geloods. Onder die keiser Augustus is die Romeinse grens teruggedruk tot by die Ryn en die Donau.
Kort voor lank het die bevolkingsaanwas die Germaanse mense weer in konflik met Rome gedwing. Vanaf 150 v.C. het onrus onder die stamme aan die Romeinse periferie versprei, en die gevolglike oorloë tussen die Romeine en die Marcomanni bedreig Italië self. Marcus Aurelius het die Germaanse vooruitgang suksesvol gestaak en 'n veldtog gevoer om die noordelike grense van Rome uit te brei, maar hierdie pogings is laat vaar met sy dood. Byna onmiddellik het sy seun Commodus 'n ooreenkoms met die Duitsers gesoek, en spoedig het die Alemanni die Hoofrivier opgestoot en hulle teen 260 ce in die Agri Decumates gevestig.
Intussen het die Gote in die ooste die Balkan -skiereiland en Klein -Asië tot Ciprus binnegedring, maar Claudius II het hul vordering in 269 in Niš nagegaan. Verryk deur hul verowerings en aangewys as keiserlike huursoldate, het die Gote 'n vaste bevolking geword, en die Romeine het Dacia anderkant die Donau verlaat. Oral in die ryk is dorpe versterk, selfs Rome self. Franken en Sakse het die kus van Noord -Gallië en Brittanje verwoes, en vir die volgende drie eeue was invalle deur Germaanse mense die plaag van die Westerse Ryk.
In die 4de eeu het die druk van die Germaanse opmars toenemend op die grense gevoel, en dit het gelei tot 'n verandering in die regering van die ryk, wat noemenswaardige gevolge sou hê. In Mei 330 het Konstantyn I die hoofstad van Rome na Konstantinopel oorgeplaas, maar die ryk, vanaf Hadrianus se muur tot by die Tigris, is steeds suksesvol vanuit een sentrum bestuur. Dit sou egter nie lank die geval bly nie, aangesien die toenemende gevare van buite die ryk nadere toesig noodsaaklik gemaak het.
Die tempo van die Germaanse invalle het dramaties toegeneem tydens die bewind van die keiser Valens en sy opvolgers. Hierdie invalle was van twee tipes: (1) migrasies van hele volke met hul volledige Duitse patriargale organisasies ongeskonde en (2) bande, groter of kleiner, van emigrante op soek na grond om te vestig, sonder stamkohesie, maar georganiseer onder leiding van militêre hoofmanne. Die Gote en Vandale, en later die Bourgondiërs en Lombarde, was van die eerste tipe tot die tweede behoort aan die Franke, "vrye" manne uit die Saksiese vlakte en die Saksiese indringers van Brittanje. Die onderskeid was noodsaaklik. Die Gote, Vandale, Boergondiërs en Langombarde het nooit in die grond wortelgeskiet nie en het op hul beurt beswyk, terwyl die Frankiese en Saksiese immigrante nie net hulself onderhou het nie, maar ook 'n heeltemal nuwe staat opgerig het, gebaseer op die onafhanklikheid van die territoriale eenheid, wat later was om te ontwikkel tot feodalisme.
Die opkoms van die Huns in Suidoos -Europa aan die einde van die 4de eeu het baie van die Germaanse stamme in daardie gebied laat vlug en het verdere botsings met die Romeine tot gevolg gehad. In 378 verslaan en verslaan die Gote Valens in 'n geveg naby Adrianopel, maar sy opvolger, Theodosius I, kon die Germaanse gety keer, hoe tydelik ook al. Na die dood van Theodosius in 395, is die ryk verdeel tussen keisers van die Ooste en die Weste, en die keisers in Konstantinopel het alles in hul vermoë gedoen om moontlike bedreigings van hul eie hoofstad en na die lande van die Westerse Ryk weg te dryf. In 406–407 het Germaanse en ander stamme (Vandale, Alani, Suebi en Boergondiërs) van Silesië en nog verder oos die Ryn oorgesteek tydens hul vlug van die Huns en tot in Spanje deurgedring.
Alaric, koning van die Visigote, het Rome in 410 afgedank, wat dui op die begin van die einde van die Westerse Ryk. Kort na die dood van Alaric later dieselfde jaar, het die Gote Gallië en Spanje oorgedra. In 429 het Gaiseric, koning van die Vandale, van Spanje na Rome gegaan en die eerste onafhanklike Duitse koninkryk op Romeinse grond geskep. Binnekort het die Vandale hulself gevestig as 'n groot vlootmag wat 'n rukkie die Middellandse See beheer en die kus van Italië en Sicilië verwoes het. Intussen het die Franken en Boergondiërs na Duitsland en Gallië gedring, en vanaf 449 het die Sakse, Engele en Jute van die Jutland -skiereiland oorgesteek en Brittanje beset. Omtrent hierdie tyd het die Huns, onder Attila, 'n beduidende veldtog na Gallië geloods. Die Romeinse generaal Flavius ​​Aetius, wat die Westerse Ryk in alles behalwe titel regeer het, het 'n alliansie gesluit met die Visigotiese koning Theodoric I, en hul gesamentlike leër het die Huns 'n ernstige omkeer toegedien tydens die Slag van die Catalaunian Plains (451).
Aetius is in September 454 deur die keiser Valentinianus III vermoor, en hierdie gebeurtenis was die ondergang van die Romeinse politieke mag. Ses maande later is Valentinianus deur twee van Aetius se bewakers vermoor, en die troon van die Westerse Ryk het die aandeel geword in die intriges van die Duitse kapteins Ricimer, Orestes en Odoacer, wat die werklike beheer deur marionetkeisers behou het. In 476 het die opvolging van Westerse keisers tot 'n einde gekom met die besetting van Odoacer in Rome, en hierdie datum word tradisioneel as die einde van die Wes -Romeinse Ryk aangegee. Die Romeinse senaat besluit dat een keiser genoeg is en dat die oostelike keiser, Zeno, die hele ryk moet regeer.
Vir 'n tyd lank regeer Theodoric, koning van die Ostrogote, 'n koninkryk wat Italië, Gallië en Spanje insluit. Na sy dood in 526, is die Ryk van die Ostrogote versplinter en het veranderinge plaasgevind wat gelei het tot die opkoms van onafhanklike Germaanse koninkryke in Gallië en Spanje. In Gallië het Clovis, die koning van die Franken, reeds sy mag gevestig, en in Spanje het 'n Visigotiese koninkryk met sy hoofstad Toledo nou sy onafhanklikheid bevestig.
Onder Justinianus (527–565) het die Bisantynse Ryk op 'n regverdige manier gelyk asof dit die Mediterreense oppergesag wat Rome ooit gehad het, sou herstel. Die Vandaal -koninkryk in Afrika is vernietig, en in 552 het die Bisantynse generaal Narses die mag van die Ostrogote in Italië verbreek, Die eksargaat van Ravenna is tot stand gebring as 'n uitbreiding van die Bisantynse mag, die Ostrogote moes noodgedwonge die suide van Spanje prysgee, en die Perse is nagegaan. Met die dood van Justinianus het probleme egter begin.In 568 verskyn die Langobarde, onder Alboin, in Italië, wat hulle so ver suid as die Tiber oorskry het, wat hul koninkryk vestig op die ruïnes van die eksargaat. In Asië het die keiser Heraclius in 'n reeks oorwinningsveldtogte die Persiese mag verbreek en selfs daarin geslaag om die Romeinse heerskappy uit te brei, maar Italië, behalwe vir Ravenna self en 'n paar verspreide kusdorpe, was sedertdien verlore vir die ryk waarvan dit in teorie nog steeds deel gevorm het.
Die onttrekking van die Bisantynse invloed uit Italië het een resultaat opgelewer waarvan die belangrikheid onmoontlik is om te oordryf: die ontwikkeling van die politieke mag van die pousdom. Aan die begin van die 6de eeu was Rome, onder Theodoric, nog steeds die stad van die keisers, en die tradisie van sy ou lewe was nog steeds ononderbroke. Teen die einde van die eeu het Rome, onder pous Gregorius die Grote (590–604), die stad van die pouse geword. Saam met die stad het die pouse aanspraak gemaak op sommige van die politieke erfenis van die Caesars, maar die groot Middeleeuse pouse was in 'n ware sin as die middeleeuse keisers die verteenwoordigers van die idee van Romeinse keiserlike eenheid.
In 1362 het die parlement 'n statuut aangeneem waarin besluit word dat alle pleidooie hierna in Engels aangehoor moet word. Dit was ongetwyfeld 'n poging om 'n mate van orde te handhaaf in 'n stelsel wat erg ontwrig is deur die dood van soveel van sy opgeleide klerke. Van hierdie tyd af het Engels Frans as die amptelike taal van die land vervang en baie werke is uit Latyn en Frans in die volksmond vertaal. Terselfdertyd skryf twee groot digters in die volksmond: Geoffrey Chaucer en William Langland.
Chaucer se Canterbury Tales is gedurende die 1380's geskryf. William Langland, 'n priester uit Londen, vervaardig die eerste weergawe van sy groot, alliteratiewe gedig The Vision of Piers Ploughman, op dieselfde tyd as die Engelse parlementêre verklaring in 1362.
Bb Abasside kalifaat
Bb Abasside kalifaat, tweede van die twee groot dinastieë van die Moslem -ryk van die kalifaat. Dit het die Umayyad -kalifaat in 750 nC omvergewerp en as die Abbasidiese kalifaat regeer totdat dit deur die Mongoolse inval in 1258 vernietig is.
Die naam is afgelei van die van die oom van die profeet Mohammed, al-ʿAbbās (oorlede ongeveer 653) van die Hashemitiese stam van die Quraysh-stam in Mekka. Vanaf ongeveer 718 het lede van sy gesin gewerk om beheer oor die ryk te verkry van die Umayyads en het deur bekwame propaganda baie steun gekry, veral van Sjiï -Arabiere en Perse in Khorāsān. Openlike opstand in 747, onder leiding van Abū Muslim, het gelei tot die nederlaag van Marwān II, die laaste Umayyad -kalief, tydens die Slag van die Groot Zabrivier (750) in Mesopotamië en tot die afkondiging van die eerste Abbasid -kalief, Abū al -ʿAbbās al-Saffāḥ.
Onder die Abbasiede het die kalifaat 'n nuwe fase betree. In plaas van te konsentreer, soos die Umayyads gedoen het, op die Weste - op Noord -Afrika, die Middellandse See en Suid -Europa - draai die kalifaat nou ooswaarts. Die hoofstad is na die nuwe stad Bagdad verskuif, en gebeure in Persië en Transoksanië is fyn dopgehou. Vir die eerste keer was die kalifaat nie in ooreenstemming met Islam nie. In Egipte, Noord -Afrika, Spanje en elders het plaaslike dinastieë kalifstatus geëis. Met die opkoms van die Abbasiede het die basis vir invloed in die ryk internasionaal geword, met die klem op lidmaatskap in die gemeenskap van gelowiges eerder as die Arabiese nasionaliteit. Aangesien baie steun vir die Abbasiede van Persiese bekeerlinge gekom het, was dit natuurlik vir die Abbasiede om 'n groot deel van die Persiese (Sasaniese) regeringstradisie oor te neem. Ondersteuning deur vrome Moslems het eweneens daartoe gelei dat die Abbasids die embrionale Islamitiese wet in die openbaar erken het en toegegee het om hul heerskappy op die godsdiens van Islam te baseer.
Tussen 750 en 833 het die Abbasiede die aansien en mag van die ryk verhoog, wat handel, nywerheid, kuns en wetenskap bevorder het, veral tydens die bewind van al-Manṣūr, Hārūn al-Rashīd en al-Maʾmūn. Hulle tydelike mag het egter begin afneem toe al-Muʿtaṣim nie-Moslem-Berbers, Slawiërs en veral Turkse huursoldate in sy persoonlike leër ingebring het. Alhoewel hierdie troepe tot Islam bekeer is, was die basis van keiserlike eenheid deur godsdiens weg, en sommige van die nuwe weermagoffisiere het vinnig geleer om die kalifaat te beheer deur die moord op enige kalief wat nie aan hul eise sou voldoen nie.
Die mag van die weermagoffisiere het reeds verswak deur interne wedywerings toe die Iraanse Būyids Bagdad in 945 binnegekom het en van al-Mustakfī (944–946) geëis het dat hulle erken word as die enigste heersers van die gebied wat hulle beheer. Hierdie gebeurtenis het 'n eeu lange periode begin waarin 'n groot deel van die ryk deur die plaaslike dinastieë beheer is. In 1055 is die Abbasids oorweldig deur die Seljuqs, wat die tydelike mag oorgelaat het aan die kalief, maar sy posisie as titulêre leier respekteer, en die gesag van die kalifaat herstel, veral tydens die bewind van al-Mustarshid (1118–35 ), al-Muqtafī en al-Nāṣir. Kort daarna, in 1258, val die dinastie tydens 'n Mongoolse beleg van Bagdad.
Europa en die Midde -Ooste omstreeks 1066
Frankryk het uit Gallië opgestaan, 'n graafskap soos Engeland wat deur die Romeine regeer is. Nadat die Romeinse Ryk in die weste ineengestort het, is dit verower deur die Germaanse stam die Franken, vandaar Frankryk, en onder die Frankiese heerser Karel die Grote het hulle die grootste deel van die vasteland van Europa beheer. In 843 verdeel die drie seuns van Karel die Grote hul Europa in Frankryk, Duitsland en Italië, maar teen 925 was die Franse koning swak en het hy nie net Normandië aan Rollo die Viking afgestaan ​​nie, maar die res van Frankryk is ook verdeel in selfregerende hertogdomme. Die koning van Frankryk regeer slegs die gebied rondom Parys, selfs nou nog die Isle de France genoem.
Die oostelike deel van die ryk van Karel die Grote, wat uit Duitsland en Italië bestaan ​​het, is op hierdie tydstip ook die Heilige Romeinse Ryk genoem en het sodanig uitgebrei tot die hele huidige Duitsland en die hele Italië noord van Rome, plus die gebiede van Switserland, Oostenryk, Tsjeggo -Slowakye (Bohemen) en die hele Suid -Frankryk oos van die rivier die Rhône, het toe Bourgondië genoem.
Die klein gebied rondom Rome is deur die pous 'regeer' en word die pouslike staat genoem, maar die res van die suide van Italië, tesame met Sicilië, is deur die Normandies regeer presies soos Engeland sou wees.
Die hele suidelike helfte van Spanje en Portugal is nog steeds regeer deur Moslems wat in vrede met alle inwonende Christene of Jode geleef het. Hierdie deel van Spanje was die mees beskaafde in Wes -Europa. Die noordwestelike kwart van beide die huidige Spanje en oor die berge na Portugal was die koninkryk van Leon-Castilië. Aragon en Katalaan was klein Christelike state net suid van die Pireneë.
Portugal het ongeveer 868 'n aparte gebied geword en teen 1139 'n aparte koning
Teen 1066 was die enorme Kerk van St Sophia in Konstantinopel 400 jaar oud en was dit die teologiese sentrum van die Christelike Kerk in voortdurende stryery met die pous in Rome oor triviale teologiese kwessies.
Die keiser regeer oor die hele Anatolië (Klein -Asië of vandag Turkye) en Griekeland, maar het Jerusalem en die Heilige Land verloor aan die Islamitiese Arabiere van die Fatimid -kalifaat met sy hoofkwartier in Egipte. Die oorblyfsels van die Oos -Romeinse Ryk was op sigself nie sterk genoeg om 'n herstel van Jerusalem te oorweeg nie en het inderdaad die meeste van die tyd daaraan bestee om sy grensgangers te verdedig teen aanvalle deur Sweedse Vikings uit die noorde en Islamitiese Arabiere uit die Ooste wat nou aangevul en beheer word deur die meerdere vegtende mans uit die huidige Suid -Rusland, die Seljuk -Turke.
Bagdad in Mesopotamië, die huidige Irak.
Net so groot en belangrik vir Konstantinopel, veral omdat die kulturele, ekonomiese en teologiese sentrum van die Islamitiese wêreld omstreeks 750 nC van Damaskus na Bagdad verhuis het en onder 'n reeks verligte kaliefs gedy het. Die akademiese leiers van die wêreld in medisyne en wiskunde (algebra) was woonagtig in die Bagdad -universiteit. In 1066 word Bagdad regeer deur 'n Turkse stam, die Seljuk, wat die meesters van perdeoorlogvoering was en gereed was om Jerusalem en dan Anatolië in te neem.
Hierdie beskawing het nog 200 jaar gedy totdat dit op 10 Februarie 1258 deur die kleinseun van Genghis Khan oorval is toe al die boeke in die biblioteke in die Tigris verbrand of gegooi is en die meerderheid van die inwoners vermoor is.
Vikings uit Swede was die eerste wat die land tussen die Oossee en die Swart See regeer het omstreeks 1000 nC en hulle het hul hoofkwartier in Kiev, nou in die Oekraïne, gemaak.
Die Christendom en Islam was die vernaamste godsdienste en was vyande met Palestina en veral Jerusalem die hoofsaak (soos nou). Nie een van die godsdienstige groepe het militêr, ekonomies of kultureel die dominante posisie gehad nie. Beide groepe is verswak deur teologiese verdeeldheid, die Moslems tussen Sjiïete en Soenniete en die Christene tussen die Oos -Ortodokse van Konstantinopel en Romein. Christene het inderdaad onherroeplik in 1054 verdeel, wat die moontlikheid van 'n verenigde Christelike benadering tot herwinning van Jerusalem uitgeskakel het toe die kruistogte in 1095 opgeroep is.
Jode het geen eie gebied gehad nie, het gelukkig in Moslemgebiede gewoon, maar is deur die meerderheid Christene gehaat. Jode moes egter in die Christendom geduld word, want die pous het bepaal dat geen Christen 'n bank kan bestuur nie (geld leen), sodat die Jode 'n monopolie gehad het en in die meeste Europese lande woonagtig was, maar nie in Engeland totdat dit deur Frankryk deur William the Conqueror ingebring is nie.
Jode was ook die taalvertalers van die wêreld wat baie gebruik is deur die Arabiese handelaars wat altyd saam met 'n Joodse vertaler gereis het.
Sentrums van handel en bevolking
Die twee grootste stede in die omgewing was Konstantinopel en Bagdad het albei meer as 150 000 inwoners. Konstantinopel was die politieke en teologiese hoofstad van die Christelike Oos -Romeinse of Bisantium Ryk en Bagdad die politieke en teologiese hoofstad van die Islamitiese Arabiere. Albei het geld verdien uit die handel, veral met sy en porselein uit China en speserye uit Indië en die Indonesiese eilande. Beide dorpe was die enigste wat universiteite gehad het vir die studie van teologie, redenaars, wiskunde, wetenskap en filosofie.
Die volgende grootste dorpe was almal in Arabiese hande, soos Cordoba in Spanje, Alexandrië en Kaïro in Egipte, Antiochië en Basra. Almal behalwe Cordoba was handelshawe. In Engeland, Frankryk en die Duitse stamgebiede was daar geen stad met 'n bevolking van so hoog as 10 000 mense nie.
Sy, porselein en speserye uit Konstantinopel was beslis in Engeland beskikbaar, maar slegs vir die superrykes. Die gemiddelde man en vrou was bestaansboere wat hul grond besit het en wou probeer om warm te bly in wolklere, en as hulle gelukkig was, sou hulle 'n bontjas van dierevel en selfs stewels van hert van leer kon hê. Die rykes sou geen tekort aan leerprodukte hê nie, waarvan baie ingevoer is. Byna alle klere en die meerderheid van al die huise is selfgemaak. (Dit is vandag nog die geval in Indië en Pakistan).
Die basiese verskil tussen die lewe in Engeland en die res van Wes -Europa in vergelyking met Konstantinopel en Bagdad in hierdie tyd was die gebrek aan 'n Engelse middelklas wat hul rykdom uit handel sou verkry het. In Engeland was die meerderheid mense altyd honger en koud en nat.
Kyk die video: Een gevecht in de arena. Welkom bij de Romeinen
Copyright © qarkuberat.net | Waarom het huursoldaatgevegte na die Middeleeue nie tot die ineenstorting van die heersende klas gelei nie?...