Robert E. Lee na die Burgeroorlog - Inligting - 2022
Robert E. Lee na die Burgeroorlog
Robert E. Lee uit 'n foto wat na die oorlog geneem is.
Foto geneem uit Gevegte en leiers van die burgeroorlog: III: Retreat from Gettysburg , p.248
Keer terug na Robert E. Lee
Robert E. Lee Jr.: The Legend 's Last Son Follow the Family to War
In 'n moderne skildery met die titel "Chance Meeting" beeld kunstenaar Dan Nance 'n ontmoeting uit tussen generaal Robert E. Lee en sy jongste seun en naamgenoot op die Tweede Slagveld van Manassas. (Skildery deur Dan Nance)
Nadat hy as junior offisier gedien het, het 'Rob ' Lee 'n bekende kroniek van sy pa se lewe geskryf
EkT WASN ' DIT MAKLIK LEEF in die skaduwee van die grootste generaal van die Konfederasie, maar Robert E. Lee Jr. het 'n interessante en volmaakte burgeroorlogloopbaan gehad. Hy het in die artillerie en kavalerie geveg en tot die rang van luitenant gestyg. Hy het later een van sy pa se grootste kroniekskrywers geword deur die publikasie van Herinneringe en briewe van Robert E. Lee in 1904.
Robert Edward Lee Jr. was die sesde van sy ouers se sewe kinders. Die jongste van drie seuns, hy is gebore op 27 Oktober 1843 in Arlington Plantation, die huis van sy ma, Mary Anna Randolph Custis Lee, dogter van George Washington Parke Custis, die aangenome kleinseun van George Washington. Rob se ander oupa was die rewolusionêre oorlog se kavalleris "Light Horse" Harry Lee.
Robert E. Lee Jr. poseer as 'n kleuter saam met sy ma, Mary Anna Randolph Custis Lee. (Virginia Museum vir Geskiedenis en Kultuur)
Die gesin se militêre tradisie het sy uitdagings gehad. As 'n gewone weermagoffisier was die ouer Lee vir 'n lang tyd weg met ingenieurswerk oor militêre verdediging in Virginia, New York, Maryland en Georgia. Toe die Mexikaanse Oorlog uitbreek, dien kaptein Lee as ingenieur in die magte van Winfield Scott. In Herinneringe en briewe, Rob het gesê dat sy eerste herinnering aan sy pa aan hom teruggekeer het na 'n afwesigheid van byna twee jaar uit Mexiko. Volgens Rob het sy pa hom nie herken nie en het Rob se speelmaat per ongeluk gesoen. Dit sou nie die laaste keer wees dat Rob se pa sy seun nie herken het nie.
Net soos die ander Lee -kinders, het Rob uitstekende opleiding ontvang. Hy het eers skool gegaan in Baltimore, terwyl sy pa in Fort Carroll diens gedoen het. Toe Robert E. Lee in 1852 na West Point, NY verhuis om as superintendent van die Amerikaanse Militêre Akademie te dien, het Rob gevolg. Rob onthou dat sy pa hom met Latyn gehelp het en hom geleer het hoe om te ry. Maar Rob skryf: "Ek het maar min van my pa gesien toe ons West Point verlaat het" in 1855, toe die senior Lee na St. Louis bestel is ter voorbereiding van sy volgende opdrag uit West, en Comanche -krygers oor die warm en dorre Texas -vlaktes jaag. .
Ondanks die afwesigheid van sy vader, 'was dit onmoontlik om aan hom ongehoorsaam te wees', onthou Rob. 'My ma kon ek soms omseil en soms vryheid neem met haar bevele ... maar presiese gehoorsaamheid aan elke mandaat van my vader was deel van my lewe en wese.' Van November 1857 tot Februarie 1860 keer Robert E. Lee terug na Arlington om die boedel van George Washington Parke Custis te vestig. Jong Rob het nog 'n paar jaar saam met sy pa geniet.
In teenstelling met sy pa en broers, was Rob nie geïnteresseerd in militêre opleiding nie. Hy het die Universiteit van Virginia bygewoon, wat in die vooroorlogse periode 'n harde, manlike instelling was waar studente gedrink, pistole geskiet en dinge gebreek het. Rob was moontlik
Robert Jr. het grootgeword op die Arlington Plantation terwyl sy pa vir lang periodes by weermagposte gestasioneer was. Hierdie foto van 28 Junie 1864 toon die troepe van die vakbond wat die Lee -huis beset. (Library of Congress)
vol jeugdige energie, maar soos sy pa was hy ook godsdienstig. In Mei 1860 ondergaan hy 'n geestelike bekering. 'Hoe gaan dit met u God,' skryf hy in Januarie 1861 aan sy suster Mildred. 'O! my suster, "het hy gesê," verwaarloos hom nie. Ek het baie gely as ek hom verwaarloos het. "
Toe die burgeroorlog uitbreek, was Rob - nog nie 18 jaar oud nie - 'n ywerige vrywilliger. In die lente van 1861 het jong mans van die Universiteit van Virginia militêre kompanie georganiseer, en Rob het 'n onderoffisier in die "Southern Guard" geword. Hy marsjeer met hierdie eenheid tot by Winchester voordat goewerneur John Wise die studente beveel het om terug te keer na Charlottesville. In Desember 1861 skryf Rob dat daar slegs 50 studente aan die universiteit oor was - teenoor 650 die vorige jaar - omdat so baie by die Konfederale Weermag aangesluit het.
Rob het grootgeword in 'n bloeiende slawe -samelewing, en sy rassebeskouing weerspieël die werklikheid. In Januarie 1862, 'n paar maande voordat hy weer ingeskryf het, besoek Rob die plantasie van die Withuis, die tuiste van sy broer William Henry Fitzhugh Lee, beter bekend as 'Rooney'. Rob het aan Mildred geskryf dat 'die stel negers die lekkerste van die plek is. Hulle is die regte ou Virginny -soort, so beleefd as moontlik, toegewy aan hul meester en meesteres, wat toegewyd is aan hulle en wat alles vir hulle doen. "
Die ouer broers van Robert Jr., genl. Majoor William Henry Fitzhugh "Rooney" Lee, het vertrek, en majoor Custis Lee het ook in die weermag van Noord -Virginia gedien. Albei is gevange geneem deur Unie -troepe. (Van links: Library of Congress Heritage Auctions)
Op 28 Maart 1862 het Rob hom as privaat by die Rockbridge Artillery aangesluit, en saam met die eenheid het hy sy eerste gevegte in die Shenandoah -vallei beleef. Gedurende die eerste paar weke van sy diens was die Konfederale Weermag in 'n moeilike oorgangstyd. In April het die Konfederale Kongres 'n omstrede diensplig uitgevaardig, die eerste in die Amerikaanse geskiedenis. Die wet het mans van 18 tot 35 jaar opgestel en hulle drie jaar of tot aan die einde van die oorlog bewaar. Die wet het gelei tot die herorganisasie en konsolidasie van regimente. 'Die hele leër lyk baie ontevrede', het Rob op 23 April aan sy pa geskryf. Rob self was nie moedeloos nie, en hy kyk neer op die manne van wankelrige patriotisme.
In Mei by Front Royal, Va., Het die Konfederate 'n baie kleiner mag van Federale onder kolonel John Reese Kenly gelei. Rob het geskryf oor die oorwinning van die federale kampe en die mans wat hulself help met spek, suiker, koffie en ander luukshede. Ons het "allerhande soetkoekies gekry", skryf Rob aan sy pa, "die heerlikste ingemaakte vrugte van alle soorte gemmerkoeke by die vate, suikergoed en allerhande 'nick nacks.' "Brood en botter gemmerkoeke en suiker wat my gehelp het, want ek was amper honger." Die jong artillerie het gesê dat die Konfederale skade $ 100,000 beloop.
Oorwinning het nie die harde werklikheid van oorlog uitgewis nie. Rob het een van sy vriende ernstig in die gesig gewond by Front Royal. Wat homself betref, was hy uitgeput. 'Ek dink ek het so 'n moeilike tyd beleef as wat ek ooit in hierdie oorlog sal sien,' het hy aan sy pa gesê. 'Vir vier en twintig dae marsjeer ons en dit is die vierde dag wat ons gerus het. Deur reën modderwater bosse op en teen berge en twee weke half honger. " Die harde baklei het hom egter opgewek. 'Ek voel nou so hartlik soos 'n bok wat beter voel as wat ek ooit in my lewe gedoen het,' het hy sy pa gerusgestel.
Rob het generaal Lee eers weer in die Seven Days Battles gesien. Toe was sy pa in bevel van die Army of Northern Virginia en het hy geveg om genl. Majoor George B. McClellan se Army of the Potomac uit die buitewyke van Richmond te verdryf. Rob onthou dat daar toe 'kort rantsoene, die slegte water en die groot hitte' ons begin sien het, en ek was redelik verslete.
By die Tweede Slag van Manassas dien Rob as die "No. 1 "man wat verantwoordelik was vir die stamp van artillerie om sy kanon se loop, was weer in die geveg. 'My gesig en hande was swart van poetsweet', onthou hy, 'en die paar kledingstukke wat ek aangehad het, was gevlek en bevlek met die rooi grond van die gedeelte.' Rob het sy pa op die slagveld teëgekom en daarin geslaag om sy aandag te trek. "Wel, my man, wat kan ek vir u doen?" onthou hy hoe sy pa gesê het. "Waarom, generaal, ken u my nie?" Antwoord Rob. Toe sy pa eers agterkom met wie hy praat, was hy "baie geamuseerd oor my voorkoms en baie bly om te sien dat ek gesond en gesond is".
Na die oorlog vestig Robert Jr. hom op Romancoke, 'n plantasie aan die Pamunkey -rivier, maar sukkel as boer en mis sy gesin in Lexington. (Robert E. Lee en die Suidelike Konfederasie, 1807-1870. GP Putnam 's Sons, 1897)
Kort na Tweede Manassas het die weermag van Noord -Virginia noordwaarts na die Potomacrivier en Maryland gegaan. Gedurende die besige dae van marsjeer onthou Rob dat hy 'die opperbevelhebber af en toe op optog gesien het, of naby die hoofkwartier naby hom verby gekom het om hom en sy personeellede te herken, maar as 'n privaat soldaat in Jackson se korps nie baie tyd ... om te besoek …. "
Sy volgende geleentheid om met sy pa te praat, kom op 17 September, die dag van die berugte Slag van Sharpsburg. Gedurende daardie bloedige geveg, toe 23 000 mans ongevalle word, onthou Rob dat "ons battery ernstig hanteer is en baie mans en perde verloor het. Nadat ons drie gewere uitgeskakel het, is ons beveel om terug te trek, en terwyl ons terugtrek, het ons verby generaal Lee en verskeie van sy personeel gegaan, op 'n klein entjie naby die pad. Kaptein Poague, bevelvoerende oor ons battery, die Rockbridge Artillery, groet, meld ons toestand en vra instruksies. "
Die generaal het na die verslag van Poague geluister en hom aangesê om sy beskadigde gewere na agter te neem, maar om sy oorblywende kanon op meer aksie voor te berei. Terwyl hy met Poague praat, dryf Lee se oë oor die mans wat op die battery gedra is, en herken blykbaar nie sy jongste seun nie. Rob onthou dat hy sy pa genader het, groet en toe gevra het: "Generaal, gaan u ons weer in stuur?" Die bevelvoerder antwoord: 'Ja, my seun, u moet almal doen wat u kan om hierdie mense terug te help.'
Teen die herfs van 1862 het Rob, sy pa en sy broer en kavalerie -offisier Rooney verskeie bloedige veldtogte oorleef, maar die gesin het dieselfde gely. In Oktober sterf sy suster Annie aan siekte in Noord -Carolina, waarheen sy gevlug het om die oorlogsverwoesting in Virginia te ontvlug. 'Ek sal haar nooit meer in hierdie wêreld sien nie,' het Rob oor Annie geskryf.
Die gesin het sover moontlik probeer om saam te bly. Rooney is bevorder van kolonel van die 9de Virginia Cavalry tot brigadier -generaal en leierskap van Noord -Carolina en Virginia troopers. Rob het 'n luitenant en een van die personeel van Rooney geword en optimisties gebly oor die toekoms van die Konfederasie. 'Ek dink ons ​​sal ou Burnside sleg slaan as ons hom ontmoet,' het hy laat in November 1862 geskryf. Gebeurtenisse het hom reg bewys. Lee se magte het in Desember tydens die Slag van Fredericksburg genl.maj. Ambrose Burnside verslaan.
Maande van relatiewe onaktiwiteit het gevolg. Rob het op 1-3 Mei 1863 op Chancellorsville geveg, maar hy het tydens die Gettysburg-veldtog nie saam met die Army of Northern Virginia na die noorde gemarsjeer nie. Dit was moontlik omdat Rooney op 9 Junie by Brandy -stasie gewond is en kort daarna gevange geneem en na 'n noordelike gevangenis gestuur is, waar hy maande lank verslind het. Met sy broer uit die weermag, werk Rob 'n rukkie by die Ordnance Department in Richmond.
Rob was nie depressief oor die nuus van sy pa se nederlaag in Julie op Gettysburg nie. Later die maand het hy aan sy ma gesê dat 'die mans en beamptes baie goed is en baie graag hul roem stewig wil vestig, wat volgens hulle 'n bietjie geskud is in Gettysburg.' Teen daardie tyd het Rob weer by die kavallerie aangesluit en in die 13de Virginia Cavalry van kolonel John R. Chambliss gedien, en hy het sy mede -ruiters verdedig teen beskuldigings dat die kavallerie "nooit iets doen nie". 'Die waarheid is dat ons al die harde werk van die weermag doen', het hy gesê en opgemerk dat daar 'vryheid in hierdie tak is, wat heerlik is'.
Rob onthou dat ten tyde van die Overland -veldtog in 1864 die moraal nog hoog was in die weermag van Noord -Virginia. Hy het geskryf, "dit het nooit by my en duisende en duisende soos ek opgekom dat daar 'n rede tot ongemak was nie." Die manne van die Army of Northern Virginia "het vas geglo dat 'Marse Robert' ons uit die moeilikheid sou bring." Rob is gewond tydens die gevegte in Mei naby Spotsylvania, maar hy het herstel en weer by sy bevel aangesluit. In 'n brief aan sy suster Agnes in 1864, skryf hy van soldate wat genoeg te ete kry, en hy was ongeduldig om 'ons perde op die fyn gras in Maryland en Pennsylvania te laat gaan'.
Charlotte "Lottie " Taylor Haxall trou in November 1871 met Robert Jr., maar sterf in September 1872 aan tuberkulose. (Beaux and Brains of the 60 's, G.W. Dillingham Co, 1909)
Tydens die beleg van Petersburg, op 15 Augustus 1864, is hy lig gewond in die arm tydens die Tweede Slag van Deep Bottom. Die wond het Rob vir drie weke buite aksie geneem.
Teen 1865 het Rob se siening donkerder geword en was hy pessimisties oor sy toekoms. 'Ek weet nie of ek u ooit weer sal sien nie,' het hy aan sy suster, Mildred, gesê. Maar hy kan nog steeds snaaks wees, en waarsku Agnes in Maart: 'Moenie toelaat dat Sheridan my bagasiebak kry nie', met verwysing na genl. Genl. Phil Sheridan, vakbond.
In die laaste dae van die oorlog het Rob 'n perd onder hom geskiet, 'n gebeurtenis wat hy onthou het op 2 of 3 April gebeur. Gelukkig vir hom was hy afgesny van die res van die weermag. Hy het gesê dat hy 'verbaas' was toe hy hoor van die nuus van die oorgawe. Hy het weer by sy bevel aangesluit en die oorblyfsels van die Jefferson Davis -regering vergesel na Greensboro, NC. Dit was sover hy dit kon bereik. Uiteindelik keer hy terug na Richmond en word in Mei 1865 vrygelaat.
Met die verwoesting van die Suide het Rob sy hand probeer boer. Hy vestig hom in King William County, Va., Ongeveer 40 kilometer oos van Richmond. As eienaar van 'Romancoke' het hy 'n klein plantasie aan die Pamunkey -rivier bestuur. Die boedel is in 1857 aan Rob oorgelaat deur sy oupa, George Washington Parke Custis. By Romancoke was Rob - ver van sy gesin in Lexington - 'n eensame vrygesel en sukkelende boer.
Anders as sy oudste broer Custis, wat president van Washington en Lee Universiteit geword het, en Rooney, wat later 'n Amerikaanse kongreslid geword het, het Rob 'n lae profiel gehou na die oorlog en het sy rassebeskouings nie verder gegaan as neerbuigende verwysings na Afro -Amerikaners nie. In Februarie 1866 vertel hy 'n suster van 'Old Coon', 'n swart vrou wat hom help huis hou. 'N Jaar later het hy die lot van die bevryde mense in die Suide verwerp en gesê dat hulle' opgewonde geraak het deur doop en politiek ', maar het bygevoeg' dat Cuffee nooit die teorie sou demonstreer nie.
Hy het steeds advies van sy pa gekry. 'U moet 'n goeie vrou hê', het die ouer Lee in Augustus 1867 vir hom gesê. 'Ek hou nie daarvan dat u so is nie
eensaam. Ek is bevrees dat jy verlief sal raak op selibaat. " Generaal Lee het verskeie kere na Romancoke gereis om sy vrygesel seun te sien. Rob gee blykbaar min om om te vermaak, en na 'n reis besluit generaal Lee dat sy seun 'n behoorlike stel silwerware nodig het. Die generaal het Rob in die lente van 1870 laas besoek.
Die nuus van sy pa se dood op 12 Oktober 1870 het Rob hard getref. Na die dood van die generaal, betreur hy sy eie "selfsug en swakheid" en prys sy vader vir die "voorbeeld van ware manlikheid wat hy my deur sy hele lewe gestel het." Daarteenoor het hy gevoel dat hy 'so min vir hom gedoen het'.
Rob se onseker finansies, die swakheid van sy boedel en die feit dat hy ver van die gesins- en stadslewe was, het sy vooruitsigte om 'n vrou te vind, vertraag. Na 'n lang hofmakery trou hy in November 1871 met die 23-jarige Charlotte Taylor Haxall, maar die huwelik met 'Lottie', soos sy bekend was, was kort. Sy sterf aan tuberkulose op 22 September 1872. "Ek probeer glo dat alles ten goede is," het hy na haar dood geskryf, "maar dit is baie moeilik - moeilik om te glo, nog moeiliker om dit te voel." 'N Jaar later verloor Rob sy ma, wat aan 'n verswakte swak gesondheid gely het. 'N Paar weke voor haar dood het Rob se suster, Agnes, ook gesterf.
In 1875 vertrek Rob saam met sy suster Mildred na Engeland. Hy het 'n jaar daar gebly. Rob verhuis uiteindelik van Romancoke na Washington, DC, waar hy in die versekeringsbedryf werk. In Maart 1894 trou Rob met Juliet Carter, die dogter van kolonel Thomas H. Carter, 'n Virginiër wat in die Army of Northern Virginia se artillerie gedien het.
Rob en Juliet het twee dogters gehad, Anne Carter (1897-1978) en Mary Custis (1900-1994). In 1904 publiseer Rob Herinneringe en briewe van generaal Robert E. Lee. Die boek bevat transkripsies van sy pa se briewe, herinneringe aan sy gesproke woorde en staaltjies uit Rob se herinneringe aan dié van sy ouer broers en susters. Die boek is goed ontvang en bly noodsaaklik vir Lee -geleerdes.
Robert Jr. verhuis uiteindelik na Washington, DC, waar hy in die versekeringsbedryf werk en 'n tweede keer trou. In 1904 het Robert Jr.Recollections and Letters van Robert E. Lee gepubliseer. (Virginia Museum vir Geskiedenis en Kultuur)
Rob is op 14 Oktober 1914 oorlede en hy word saam met sy gesin begrawe in die Lee -kript in Lexington. Die biograaf van Robert E. Lee J. William Jones het oor hom geskryf: 'Geen dapperder of ridderliker man het ooit geleef nie, en sy dood word beklaag deur sy oorlewende kamerade van die oorlog en deur 'n magdom vriende.'
Op baie maniere was Robert E. Lee Jr. 'n tipiese Konfederale soldaat. Hy was 'n ongetroude man in sy twintigerjare wat in die geledere geveg het en 'n verdediger van die status van rasse was. Hy het die oorlog oorleef, hoewel hy gesien het hoe baie van sy vriende en kamerade vermoor word.
Op ander maniere was sy lewe atipies omdat hy die seun was van die grootste vegter van die Konfederasie en lid was van een van die mees gevierde en elite -families in die Suide. Die eks-rebel was 'n onsuksesvolle boer na die oorlog en het ironies genoeg na die federale hoofstad Washington, DC, getrek om beter finansiële geleenthede te soek.
Rob se loopbaan was miskien nederig in vergelyking met ander van sy generasie, maar sy briewe bied 'n belangrike skakel tussen die voor- en naoorlogse suid, en hy was die lewendigste en snaaksste skrywer van enige familielid. Syne Herinneringe en briewe van Robert E. Lee bly 'n belangrike bron van sy beroemde vader.
Colin Woodward is die skrywer van Marching Masters: Slavery, Race, and the Confederate Army Tijdens die Burgeroorlog. Hy woon in Richmond,
waar hy gasheer is vir die podcast "American Rambler" van die geskiedenis en popkultuur. Hy hersien 'n boek oor die countrysanger Johnny Cash.
Die mite van die vriendelike generaal Lee
Die legende van die heldhaftigheid en ordentlikheid van die Konfederale leier is gebaseer op die fiksie van 'n persoon wat nooit bestaan ​​het nie.
Die vreemdste deel van die voortgesette persoonlikheidskultus van Robert E. Lee is hoe min van die eienskappe wat sy bewonderaars beweer om in hom te sien.
Gedenkdag het die neiging om ou argumente oor die burgeroorlog op te roep. Dit is begryplik dat dit geskep is om die dooies te treur van 'n oorlog waarin die Unie byna vernietig is, toe die helfte van die land in opstand gekom het ter verdediging van slawerny. Hierdie jaar het die verwydering van Lee se standbeeld in New Orleans 'n nuwe ronde kommentaar oor Lee geïnspireer, om nie te praat van protes namens hom deur wit oppergesagters nie.
Die mite van Lee is soos volg: Hy was 'n briljante strateeg en toegewyde Christenman wat slawerny verafsku het en onvermoeid gewerk het na die oorlog om die land weer bymekaar te bring.
Daarin is min waarheid. Lee was 'n vroom Christen, en historici beskou hom as 'n vaardige taktikus. Maar ondanks sy vermoë om individuele gevegte te wen, word sy besluit om 'n konvensionele oorlog teen die digter bevolkte en geïndustrialiseerde Noord te voer, deur baie historici as 'n fatale strategiese fout beskou.
Maar selfs as iemand Lee se militêre bekwaamheid toegegee het, sou hy steeds verantwoordelik wees vir die dood van honderdduisende Amerikaners ter verdediging van die suidelike gesag om miljoene mense as eiendom te besit omdat hulle swart is. Lee se hoogte is 'n belangrike deel van 'n 150 jaar oue propaganda-veldtog wat ontwerp is om slawerny as oorsaak van die oorlog uit te wis en die Konfederale saak as edel te was. Die ideologie staan ​​bekend as die Lost Cause, en soos die historikus David Blight skryf, het dit 'n 'grondslag gelê waarop Suidlanders die Jim Crow -stelsel gebou het'.
Daar is onbewuste slagoffers van hierdie veldtog - diegene wat nie die kennis het om die geskiedenis van sentiment te skei nie. Dan is daar diegene wie se eerbied vir Lee staatmaak op die vervanging van die werklike Lee met 'n mitiese figuur wat nooit werklik bestaan ​​het nie.
In die Richmond Times Dispatch, Het R. David Cox geskryf dat "omdat blanke oppergesaglike betogers sy naam aanroep, dit die Lee se mees fundamentele oortuigings oortree." In die konserwatiewe publikasie Stadsaal, Het Jack Kerwick tot die gevolgtrekking gekom dat Lee 'een van die beste mense was wat nog ooit op die aarde geloop het'. John Daniel Davidson, in 'n opstel vir Die federalis, was gekant teen die verwydering van die Lee -statuut gedeeltelik omdat Lee "waarskynlik meer as enigiemand anders gedoen het om die land na die oorlog te verenig en sy wonde te bind." Lof vir hierdie soort Lee het gekom uit die verlede van historici en presidente.
Dit is te geskei van Lee se werklike lewe om selfs as fanfiksie beskou te word, dit is bloot historiese ongeletterdheid.
Wit oppergesag "skend" nie Lee se "mees fundamentele oortuigings nie". Wit oppergesag was een van Lee se mees fundamentele oortuigings.
Lee was 'n slawe -eienaar - sy eie siening oor slawerny is uiteengesit in 'n brief uit 1856 wat dikwels verkeerdelik aangehaal word om die indruk te gee dat Lee 'n soort afskaffer is. In die brief beskryf hy slawerny as ''n morele en politieke kwaad', maar verduidelik verder dat:
Ek dink dit is egter 'n groter kwaad vir die witman as vir die swart ras, en terwyl my gevoelens sterk namens laasgenoemde aangewend word, is my simpatie sterker vir eersgenoemde. Die swartes is hier onmeetlik beter af as in Afrika, moreel, sosiaal en fisies. Die pynlike dissipline wat hulle ondergaan, is noodsaaklik vir hul onderrig as 'n wedloop, en ek hoop hulle sal hulle voorberei en lei tot beter dinge. Hoe lank hulle onderwerping nodig mag wees, is bekend en beveel deur 'n wyse barmhartige voorsienigheid. Hulle emansipasie sal vroeër die gevolg wees van die sagte en smeltende invloed van die Christendom, as die storms en storms van vurige omstredenheid.
Die argument hier is dat slawerny sleg is vir wit mense, goed vir swart mense, en die belangrikste, beter as afskaffing, emansipasie moet wag vir goddelike ingryping. Dat swart mense dalk nie slawe wil wees nie, sluit nie hul mening in oor hul eie slawerny nie, is selfs nie 'n nagedagte vir Lee nie.
Lee se wreedheid as slawe -meester was nie beperk tot liggaamlike straf nie. In Die mens lees, die historikus Elizabeth Brown Pryor se portret van Lee deur sy geskrifte, skryf Pryor dat 'Lee die tradisie van Washington en Custis om slawegesinne te respekteer' verbreek het deur dit na ander plantasies te verhuur, en dat 'teen 1860 elke gesin behalwe een geskei het op die landgoed, waarvan sommige sedert Mount Vernon -dae saam was. " Die skeiding van slawe -gesinne was een van die mees onbeskryflik verwoestende aspekte van slawerny, en Pryor het geskryf dat Lee se slawe hom beskou as "die slegste man wat ek nog ooit gesien het."
Die trauma van gesinne wat verbrokkel het, het lewenslank vir die slawe geduur-dit was, soos my kollega Ta-Nehisi Coates dit beskryf het, ''n soort moord.' Na die oorlog het duisende van die geemansipateerdes desperaat gesoek na familie wat verlore was op die mark vir menslike vlees, vrugteloos vir die meeste. In Heropbou, het die historikus Eric Foner 'n Freedmen's Bureau -agent aangehaal wat opgemerk het van die geëmansipeerde: "In hulle oë was die emansipasiewerk onvolledig totdat die gesinne wat deur slawerny versprei is, herenig is."
Lee se swaar hand op die plantasie in Arlington, Virginia, skryf Pryor, het byna tot 'n slawe -opstand gelei, deels omdat daar van die slawe verwag sou word dat hulle vorige meester dood sou wees en Lee 'n twyfelagtige regsuitleg van sy testament gehad het om dit as sy eiendom te behou, een wat geduur het totdat 'n hof in Virginia hom gedwing het om hulle te bevry.
Toe twee van sy slawe ontsnap en weer gevang word, het Lee hulle óf self geslaan óf die opsiener beveel om 'goed op te lê'. Wesley Norris, een van die slawe wat geslaan is, het onthou dat genl Lee "nie tevrede was met ons blote vlees nie, dan die bevelvoerder beveel om ons rug deeglik met pekelwater te was, wat gedoen is".
Elke staat wat afgeskei het, noem slawerny as die oorsaak in hul afskeidingsverklarings. Lee se geliefde Virginia was nie anders nie, en beskuldig die federale regering daarvan dat hy sy magte 'verdraai' het, nie net weens die letsel van die mense van Virginia nie, maar ook oor die onderdrukking van die suidelike slawehoustate. Lee se besluit om vir die Suide te veg, kan slegs beskryf word as 'n keuse om te veg vir die voortbestaan ​​van menslike slawerny in Amerika - al was dit vir die Unie eers nie 'n oorlog om emansipasie nie.
Tydens die inval in Pennsilvanië het Lee se leër van Noord -Virginia vrye swart Amerikaners tot slawe gemaak en hulle as eiendom na die suide teruggebring. Pryor skryf dat "bewyse feitlik elke infanterie- en kavalerie -eenheid in Lee se leër verbind" met die ontvoering van vrye swart Amerikaners, "met die aktiwiteite onder toesig van senior offisiere."
Soldate onder leiding van Lee tydens die Slag van die Krater in 1864 het swart Unie -soldate vermoor wat probeer oorgee het. Toe, in 'n skouspel wat deur Lee se senior korpsbevelvoerder, A. P. Hill, uitgebroei is, het die Konfederate die oorlewendes van die Unie deur die strate van Petersburg laat paradeer na die beledigings en spot van die suidelike skare. Lee het nooit sulke gedrag ontmoedig nie. Soos die historikus Richard Slotkin geskryf het No Quarter: The Battle of the Crater, "Sy stilte was toelaatbaar."
Die teenwoordigheid van swart soldate op die gevegsterrein het elke mite waarop die suide se slawe -ryk gebou is, verbreek: die gelukkige nederigheid van slawe, hul intellektuele minderwaardigheid, hul lafhartigheid, hul onvermoë om met wit mense mee te ding. Soos Pryor skryf, het "veg teen dapper en bekwame Afro -Amerikaners elke onderliggende beginsel van die suidelike samelewing uitgedaag." Die Konfederale reaksie op hierdie uitdaging was om elke moontlike gruweldaad en wreedheid op swart soldate te besoek waar moontlik, van slawerny tot teregstelling.
Soos die historikus James McPherson vertel Battle Cry of Freedom, in Oktober van dieselfde jaar, het Lee 'n uitruil van gevangenes voorgestel met die unie -generaal Ulysses S. Grant. "Grant het ingestem, op voorwaarde dat swart soldate 'dieselfde as wit soldate' sou word." Lee se antwoord was dat "negers wat aan ons burgers behoort, nie as ruilonderwerp beskou word nie en nie in my voorstel ingesluit is nie." Omdat slawerny die oorsaak was waarvoor Lee geveg het, kon daar amper nie van hom verwag word nie, selfs ten koste van die vryheid van sy eie manne, dat swart mense as soldate behandel kon word en nie as dinge nie. Grant het die aanbod geweier en aan Lee gesê dat 'die regering die regte wat aan soldate ontvang word, aan alle persone moet verseker.' Ondanks die dringende behoefte aan soldate, het die Konfederasie eers 'n paar maande voor Lee se oorgawe uit hierdie posisie teruggekeer.
Na die oorlog het Lee die verslane Suid -Afrikaners aangeraai om nie teen die Noorde op te staan ​​nie. Lee het moontlik weer 'n rebel geword en 'n beroep op die Suide gedoen om weer te veg - soos baie van sy voormalige kamerade hom wou hê. Maar selfs in hierdie taak beskou Grant sy voormalige mededinger in 1866 as 'n tekortkoming en sê dat Lee ''n voorbeeld is van gedwonge toegewing wat so wrokig en verderflik is dat dit amper nie besef kan word nie'.
Lee se nederlaag het ook nie tot 'n omhelsing van rasse -egalitarisme gelei nie. Die oorlog het nie oor slawerny gegaan nie, het Lee later daarop aangedring, maar as dit oor slawerny gegaan het, was dit slegs uit Christelike toewyding dat wit suidelike mense geveg het om swart mense tot slawe te hou. Lee het aan a gesê New York Herald verslaggewer, te midde van die argument om te pleit dat swart mense op die een of ander manier uit die Suide verwyder word ("weggedoen", in sy woorde), "dat as u 'n menslike weg volg, gebaseer op wysheid en Christelike beginsels, u 'n groot onreg doen en onreg aan die hele negeras om hulle vry te laat. En dit is slegs hierdie oorweging wat die wysheid, intelligensie en Christendom van die Suide tot dusver gelei het om die instelling te ondersteun en te verdedig. "
Lee het sy eie slawe geslaan of beveel om geslaan te word weens die misdaad dat hy vry wil wees; hy het geveg vir die behoud van slawerny, sy leër het vrye swart mense met vuurwapens ontvoer en hulle onvry gemaak - maar dit het alles volgehou as gevolg van die groot Christelike liefde wat die Suide vir swart Amerikaners gehou het. Hier verstaan ​​ons werklik die vermaning van Frederick Douglass dat "tussen die Christendom van hierdie land en die Christendom van Christus, ek die grootste moontlike verskil erken."
Volgens die korrespondensie wat deur sy eie familie versamel is, het Lee ander privaat aangeraai om wit arbeid in plaas van die vrymanne aan te stel, en het opgemerk dat "oral waar jy die neger vind, alles om hom gaan, en waar jy ook 'n blanke vind, sien jy alles om hom verbeter. "
In 'n ander brief skryf Lee: 'U sal nooit voorspoedig wees met swartes nie, en dit is 'n afskuwelike voor 'n reflekterende gees om diegene te ondersteun en te koester wat beplan en werk vir u besering, en almal se simpatie en assosiasies teenoor u s'n is. Ek wens hulle geen kwaad in die wêreld toe nie - inteendeel, hulle sal alles in my vermoë doen en weet dat hulle mislei word deur diegene aan wie hulle hul vertroue gegee het, maar ons materiële, sosiale en politieke belange is natuurlik van die blankes. "
In die openbaar betoog Lee teen die uitbreiding van swart Amerikaners en woed hy teen Republikeinse pogings om rasse -gelykheid in die Suide af te dwing. Lee het aan die kongres gesê dat swart mense nie die intellektuele vermoë van wit mense het nie en dat hulle "nie intelligent kan stem nie", en dat stemreg "onvriendelike gevoelens tussen die twee rasse sal opwek". Lee het verduidelik dat "die negers nie die intelligensie of die ander kwalifikasies het wat nodig is om hulle 'n veilige bewaarplek van politieke mag te maak nie." In die mate waarin Lee in versoening geglo het, was dit onder wit mense, en slegs op voorwaarde dat swart mense politieke mag en dus die vermoë om hul eie lot te vorm, ontneem word.
Lee word nie as opvoeder onthou nie, maar sy lewe as president van Washington College (later Washington en Lee) is ook besmet. Volgens Pryor het studente in Washington hul eie hoofstuk van die Ku Klux Klan gevorm, en was hulle bekend deur die plaaslike Freedmen's Bureau om swart skoolmeisies van die nabygeleë swart skole te ontvoer en te verkrag.
Daar was ten minste twee pogings tot lynchings deur Washington -studente tydens Lee se ampstermyn, en Pryor skryf dat "die aantal beskuldigings teen Washington College -seuns dui daarop dat hy die rassistiese teistering meer laks bestraf het as ander oortredings, of dat hy dit 'n blinde oog gegee het," en het bygevoeg dat hy "nie die amper keiserlike beheer uitoefen wat hy by die skool gehad het nie, net soos vir meer onbenullige sake, soos toe die seuns gedreig het om nie -amptelike Kersvakansies te neem". Kortom, Lee was net so onverskillig teenoor misdade van geweld teenoor swart mense wat deur sy studente uitgevoer is, soos hy was toe hy deur sy soldate uitgevoer is.
Lee is in 1870 oorlede, terwyl Demokrate en voormalige Konfederate 'n golf van terroristegeweld begin het wat uiteindelik hul oorheersing oor die suidelike state sou heringestel. Die KKK is in 1866 gestig en daar is geen bewyse dat Lee ooit daarteen uitgespreek het nie. Inteendeel, hy het donker in sy onderhoud met die Herald dat die Suide weer tot geweld oorgedra kan word as vrede nie op sy voorwaardes voortduur nie. Dit was presies.
Lee is 'n belangrike figuur in die Amerikaanse geskiedenis wat bestudeer moet word. Nóg die man wat werklik bestaan ​​het, nóg die gefiksionaliseerde tragiese held van die Lost Cause, is 'n held wat 'n standbeeld waardig is op 'n ereplek. Soos 'n veteraan van die Unie dit in 1903 woedend gestel het toe Pennsylvania dit oorweeg om 'n standbeeld van Lee in Gettysburg te plaas: 'As u historiese akkuraatheid as u verskoning wil hê, plaas dan 'n standbeeld van Lee op hierdie veld met die vaandel onder wie hy geveg het met die legende: 'Ons voer hierdie oorlog teen 'n regering wat in vryheid bedink is en toegewy is aan die mensdom.' 'Die mees geskikte monument vir Lee is die nasionale militêre begraafplaas wat die federale regering op die terrein van sy voormalige huis in Arlington geplaas het.
Om hierdie man as 'n Amerikaanse held te beskryf, moet die enorme lyding waarvoor hy persoonlik verantwoordelik was, geïgnoreer word, op en buite die slagveld. Dit vereis dat hy sy deelname aan die industrie van menslike slawerny ignoreer, sy verraad van sy land ter verdediging van die instelling, die slagvelde versprei met die lewelose liggame van mans wat sy opdragte gevolg het en diegene wat hulle vermoor het, sy vyandigheid teenoor die regte van die vrymanne en sy ongeërgdheid teenoor sy eie studente wat 'n terreurveldtog teen die pas geëmansipeerde voer. Dit vereis dat die som van menslike deugde verminder word tot 'n gevoel van dekor en die vermoë om gravitas in 'n grys uniform oor te dra.
Daar is voormalige Konfederate wat probeer het om hulself te verlos-'n mens dink aan James Longstreet, wat deur Lost Causers verkeerdelik die skuld gekry het vir Lee se rampspoedige nederlaag in Gettysburg, wat oorgegaan het van die stryd teen die leër van die Unie tot die leiding van die geïntegreerde polisiemag in New Orleans in die stryd teen wit-supremacistiese paramilitaries. Maar daar is geen standbeelde van Longstreet in New Orleans nie.* Lee was toegewyd aan die verdediging van die beginsel van wit oppergesag Longstreet was nie. Dit is miskien die rede waarom Lee in 1917 bo-op die grootste Konfederale monument op Gettysburg geplaas is, maar die Longstreet van 6 voet moes tot 1998 wag om 'n kleiner skaal in die bos te kry wat hom laat lyk 'n hobbit wat op 'n donkie ry. Daarom word Lee as 'n held onthou, en Longstreet word as 'n skande onthou.
Die wit oppergesagters wat namens Lee betoog het, verraai nie sy nalatenskap nie. Trouens, hulle het alle rede om hom te bewonder. Lee, wie se toewyding aan blanke oppergesag sy lojaliteit aan sy land oortref, is die beliggaming van alles waarvoor hulle staan. Stam en ras oor land is die kern van wit nasionalisme, en rassiste kan Lee met goeie gewete omhels.
Die vraag is hoekom iemand anders sou.
* Hierdie artikel het oorspronklik gesê dat daar in die Amerikaanse suide geen standbeelde van Longstreet is nie; daar is eintlik een in sy tuisdorp Gainesville, Georgia. Ons betreur die fout.
Slagoffers verberg hul kaalheid, sowel as die bloedige sere wat hul gesigte geskuur het, met pruike van perd-, bok- of mensehare. Perukes is ook bedek met poeier - geurig met laventel of oranje - om enige funky geure te verberg. Dit verander in 1655, toe die koning van Frankryk sy hare begin verloor.
Vermy helder kleure, nie-tradisionele kleure en ongewone patrone, want dit laat mense konsentreer op die klere en nie op die individu nie. Dit is ook die beste om nie swart te dra nie, aangesien dit koud en gesaghebbend kan lyk, wat 'n gevoel van simpatie vir die individu verwyder.
Met Lee After The War
Nadat Robert E. Lee op 9 April 1865 by die hof van Appomattox oorgegee het, is die generaal deur president Lincoln begenadig. Hy kon egter nie terugkeer na sy landgoed in Arlington, Virginia nie, want dit het nou in die middel van 'n nasionale begraafplaas gesit en kyk uit oor die grafte van duisende vakbond soldate.
Lee en sy gesin verhuis eerder na Lexington, Virginia, waar hy die president van Washington College word. Daar word geglo dat hy hierdie pos met 'n lae profiel, wat slegs $ 1,500 per jaar betaal het, aanvaar het, omdat hy dit onaangenaam gevoel het om wins te maak na so 'n bloedige en verdelende konflik. In 1865 het Lee 'n amnestie -eed onderteken en weereens gevra om 'n burger van die Verenigde State te word. Hy het dit gedoen as 'n daadwerklike aanmoediging vir konfederale soldate om weer by die Verenigde State aan te sluit.
Lee se eie begeerte om 'n Amerikaanse burger te word, het die slagoffer geword. Sy eed van trou was misplaas, en hy is steeds as 'n gas in sy eie land beskou toe hy op 12 Oktober 1870 aan hartversaking gesterf het. Lee se eed is eers 100 jaar later in die Nasionale Argief ontdek.
Op 5 Augustus 1975, tydens 'n seremonie in Arlington House, noem president Gerald Ford Lee 'n voorbeeld vir opvolgende geslagte en laat sy burgerskap herstel word.Hy word begrawe op die terrein van die voormalige Washington College, nou bekend as Washington en Lee University.
Beeld: generaal Robert E. Lee, Afdeling Library of Congress Prints and Photographs
Blaai volgens seisoen
Ondersteun u plaaslike PBS -stasie: skenk nou
Gebruiksvoorwaardes | Privaatheidsbeleid | & kopie 2003 - 2014 Oregon Public Broadcasting. Alle regte voorbehou.
Wat Amerika steeds aan Robert E. Lee vergeet
John Reeves is die skrywer van die komende boek The Lost Indictment of Robert E. Lee: the Forgotten Case Against an American Icon (Rowman & Littlefield, 2018).
Hy is beskuldig van verraad. Net die honger na versoening het hom gered.
Sewe weke na die oorgawe van Robert E. Lee in die Appomattox Court House, het regter John C. Underwood geregtigheid geëis terwyl hy instruksies aan 'n federale jurie in Norfolk, Virginia, gegee het. Hy beskryf verraad as 'grootmoord' wat 'al die misdade van die dekaloog' omvat. Hierdie gruwelike daad, het Underwood verklaar, het tienduisende jong Amerikaners tydens die onlangse oorlog vermoor, "deur die slag op die slagvelde en deur hongersnood in die afskuwelikste kerke." Hy was woedend dat die mans wat die meeste verantwoordelik was vir die opstand - "met die hande wat drup van die bloed van ons geslagte onskuldiges en die martelaarspresident" - nog steeds op vrye voet was.
Underwood het die groot jurielede aangespoor om 'n boodskap aan hul landgenote te stuur dat toekomstige rebellies nie geduld sal word nie, en sê: 'Dit is aan u om hulle te leer dat diegene wat die wind saai, die storm moet maai dat genade en genade vir hulle wreedheid en moord op onskuldige en ongebore kinders. " Daarna het hy sy opmerkings afgesluit deur te adviseer dat Robert E. Lee nie op 9 April 1865 teen vervolging beskerm sou word deur Ulysses S. Grant by Appomattox nie.
Op 7 Junie 1865 beskuldig die groot jurie van Underwood Robert E. Lee vir verraad en beskuldig hom daarvan dat hy "goddeloos, kwaadwillig en verraderlik" oorlog voer teen die Grondwet en die "vrede en waardigheid" van die Verenigde State van Amerika. Lee staar die dood in die gesig deur op te hang, as hy skuldig bevind word aan die aanklagte.
Amerikaners weet vandag moontlik nie van Lee se aanklag deur die groot jurie in Norfolk nie. Die werklike aanklag het 72 jaar lank vermis geraak en baie geleerdes weet nie dat dit gevind is nie. In totaal sou 39 Konfederale leiers deur die hof van Underwood aangekla word weens verraad.
Ons geheueverlies oor hierdie episode word periodiek duidelik. Kort ná 'n saamtrek wat deur wit nasionaliste in Charlottesville, Virginia, gehou is, het John Kelly, stafhoof van die Withuis, in 'n onderhoud gesê dat Robert E. Lee 'sy land opgegee het om te veg vir sy staat, wat 150 jaar gelede belangriker was as 'n land. Dit was altyd lojaliteit om eers in daardie dae te verklaar. Nou is dit vandag anders. "
Dit was toe nie anders nie. Konfederale leiers, wat hul trou aan hul state bo die federale owerheid gestel het, is deur die Amerikaanse regering aangekla van verraad. In die verouderde taal van sy aanklag word Lee daarvan beskuldig dat hy "nie die vrees van God voor sy oë gehad het nie, en ook nie die plig van sy getrouheid afgeweeg het nie, maar deur die aansporing van die duiwel ontroer en verlei is… , beweeg en laat opstand, opstand en oorlog teen genoemde Verenigde State van Amerika aanhits. " Soos sy medeburgers, blyk Kelly onbewus van hierdie geskiedenis. Op een of ander manier lyk dit asof ons hierdie gebeurtenis uit ons kollektiewe geheue uitgevee het.
Ondanks president Andrew Johnson se verbintenis tot vervolging van die aangeklaagde rebelle, is die aanklagte uiteindelik in Februarie 1869 laat vaar, na 'n reeks vals begin en prosedurele vertragings. Uiteindelik is die baie verstaanbare begeerte na versoening tussen die noordelike en die suidelike na die oorlog belangriker geag as die plig om diegene wat probeer het om die Republiek te vernietig, te straf. Die deurdringende idee dat die burgeroorlog bloot 'n misverstand was tussen 'mans en vroue van goeie trou aan beide kante', soos generaal Kelly in die onderhoud gesê het, is 'n direkte gevolg van die besluit om die verraadsklagte teen die Konfederale leierskap te laat vaar.
Alhoewel Lee 'n uitstekende soldaat en 'n goeie heer was, het hy ook die Amerikaanse grondwet oortree om 'n samelewing te verdedig wat op slawerny -slawerny gebou is. Dit moet nie vergeet word nie. In Trump se Amerika sien ons die herlewing van wit nasionalisme, asook byna daaglikse uitdagings vir grondwetlike norme. In die lig van hierdie kommerwekkende neigings, sal Amerikaners baat vind by die herbesoek van die regsgeding teen Robert E. Lee na die Burgeroorlog.
Aanvanklik het Lee rede om hoopvol te wees. Generaal Grant was van voorneme dat die Konfederale soldate nie verraad en ernstige strawwe sou trotseer nie. Sy ooreenkoms met Lee by Appomattox het tot die gevolgtrekking gekom: "elke beampte en man sal toegelaat word om na sy huis terug te keer, sonder om deur die Amerikaanse owerheid gestoor te word, solank hulle hul paroles en die geldende wette waar hulle kan woon, in ag neem." Die laaste reël is deur die historikus Bruce Catton beskryf as een van die grootste sinne in die Amerikaanse geskiedenis.
Grant het volgehou dat Lee "nie sy leër sou oorgegee het nie en al hul arms sou prysgee as hy vermoed het dat hy ná die oorgawe verhoor sou word weens verraad en gehang sou word". Daar was ook 'n ander oorweging. Nadat hy 'n wrede totale oorlog teen die Suide gevoer het, skryf Grant aan sy vrou aan die einde van April 1865 dat hy 'angstig is om die vrede te herstel, sodat verdere verwoesting nie in die land hoef plaas te vind nie.' Hy voel die lyding van die Suide in die toekoms sou "buite die bevrugting wees" en opgemerk word: "Mense wat praat van verdere vergelding en straf, behalwe van die politieke leiers, dink óf nie reeds aan die lyding wat hulle verduur het nie, óf hulle is harteloos en sonder gevoel en wil tuis bly gevaar terwyl die straf opgelê word. "
Andrew Johnson, wat president geword het ná die dood van Lincoln net ses dae na Appomattox, het dinge baie anders gesien. 'N Suidlander uit Tennessee, wat getrou gebly het aan die Unie, was Johnson bekend vir sy kompromislose houding oor verraad. Na die val van Richmond vroeg in April 1865 het hy verklaar: "verraad is die hoogste misdaad wat in die katalogus van misdade bekend is" en "verraad moet afskuwelik wees en verraaiers moet gestraf word." Vir Johnson sou die dood ''n te maklike straf' vir die verraaiers wees. In een van sy grootste toesprake wat in Desember 1860 in die senaat gelewer is, het hy gesê dat Suid -Carolina hom in 'n houding geplaas het om oorlog teen die Verenigde State te hef. Hy het bygevoeg: "dit is verraad, niks anders as verraad nie." 'N Paar maande later het Johnson op die vloer van die senaat verklaar dat as hy president was en voor verraaiers sou staan, hy' hulle in hegtenis sou laat neem en as hy in die sin en omvang van die Grondwet deur die ewige God skuldig bevind sou word ' hulle tereggestel.
Johnson se begeerte vir vergelding verteenwoordig 'n skrille kontras met die oënskynlik liggewende, welwillende houding van Abraham Lincoln. Op die oggend van 10 April, die dag na die oorgawe van Robert E. Lee by Appomattox Court House, het Johnson haastig na die Withuis gegaan sodat hy direk met die president kon protesteer teen die toegeeflike voorwaardes wat Grant aan Lee gegee het. Johnson het geglo Grant moes Lee in die tronk gehou het totdat die administrasie uitgevind het wat hy met hom moet doen. Laatmiddag op 14 April, enkele ure voor die aanval in Ford's Theatre, het Johnson privaat met die president vergader en vir Lincoln gesê dat hy te maklik met die rebelle gaan. Johnson het opgemerk dat hy baie verraaier sou wees vir verraaiers as hy president was.
Toe hy president geword het, het Johnson wyd steun gekry vir sy plan om die vooraanstaande rebelle te vervolg. Bedroefde noordelinge het Johnson -briewe geskryf waarin gesê word dat die moord op Lincoln op 'n manier 'n natuurlike gevolg was van verraad teen die Unie. Een burger beskryf John Wilkes Booth as afgestudeer aan die 'universiteit van verraad' wat Jefferson Davis en Robert E. Lee as onderwysers gehad het. In die noorde was daar woede oor die sluipmoord en Andrew Johnson het die toenemende trompet gehoor toe hy Lee, Davis en die ander Konfederale leiers voor die gereg gebring het.
Voordat Johnson Lee kon vervolg, moes hy seker maak dat Grant se ooreenkoms met Lee nie belet dat siviele klagte ingedien kan word nadat die oorlog afgehandel is nie. Johnson het advies hieroor gekry by generaal Benjamin Butler, 'n prominente advokaat uit Massachusetts, wat ook 'n groot deel van die oorlog in die veld gedien het. Nadat hy die historiese rekord ondersoek het, het Butler aangevoer dat 'n parool bloot 'n militêre reëling is wat 'n gevangene "die voorreg van gedeeltelike vryheid in plaas van nabye opsluiting" moontlik maak. Dit het geensins die moontlikheid verminder om verhoor te word weens misdade as gevolg van oorlogsaktiwiteite nie.
Nadat hy Lee se ooreenkoms met Grant hersien het, het Butler gesê: 'Hulle oorgawe was 'n suiwer militêre konvensie en het slegs na militêre terme verwys. Dit kon en het op geen enkele manier of in enige mate die burgerregte of strafregtelike aanspreeklikhede van die gevangenes in persone of eiendom verander nie, soos 'n vredesverdrag sou kon doen. " Butler het toe tot die gevolgtrekking gekom "dat daar geen beswaar is as gevolg van hul oorgawe as krygsgevangenes teen die verhoor van Lee en sy beamptes vir oortredings teen munisipale wette nie." Hierdie bevinding het die weg gebaan vir die besluit van die Johnson -administrasie om in Junie 1865 aanklagte teen Lee in die hofsaal van regter Underwood in te voer.
Grant het fel beswaar aangeteken teen die besluit om Lee en die ander Konfederale leiers aan te kla. In 'n brief namens Lee aan die minister van oorlog, Edwin Stanton, skryf Grant:
Na my mening het die beamptes en mans by Appomattox C.H. en aangesien dit op dieselfde voorwaardes wat aan Lee gegee is, nie weens hoogverraad verhoor kan word nie, solank hulle die voorwaardes van hul parool nakom ... Ek sal verder verklaar dat die voorwaardes wat deur my gegee is, met die hartlike goedkeuring van die destydse president en in die algemeen van die land voldoen het. Die optrede van regter Underwood in Norfolk het reeds 'n nadelige uitwerking gehad, en ek vra dat hy gelas word om alle beskuldigings teen voorgestelde krygsgevangenes op te skort en van verdere vervolging af te sien.
Ten spyte van Grant se opregtheid, was sy oortuigings oor die paroles byna seker verkeerd. Dit is moeilik om te dink dat 'n ooreenkoms tussen twee generaals op 'n slagveld duisende mans teen verraadsklagte of moontlike oorlogsmisdade kan beskerm.
Nie verbasend nie, Johnson verskil met Grant en sê dit vir hom. Wat tussen hulle gebeur het, bly 'n raaisel. Tussen 16 en 20 Junie 1865 vergader Grant en Johnson een of twee keer om die beskuldiging van Lee deur die groot jurie in Norfolk te bespreek. Die twee het sterk verskil oor hoe om Lee in die toekoms te hanteer. Johnson wou hom vervolg, terwyl Grant meen die paroles beskerm hom teen straf vir sy optrede in die oorlog. Grant het moontlik selfs gedreig om sy kommissie te bedank as Lee in hegtenis geneem en vervolg word. Uiteindelik, op 20 Junie 1865, skryf prokureur -generaal James Speed ​​aan die distriksprokureur Lucius Chandler in Norfolk, oor die onlangs aangeklaagde Konfederale leiers: 'Ek word deur die president opdrag gegee om u te beveel om nie 'n arrestasiebevel teen hulle of enige van hulle uit te neem nie. tot verdere bestellings. "
Baie skrywers herhaal Grant se oortuiging dat dit gelei het tot 'staking' van die aanklagte teen Lee. Hierdie siening is verkeerd. In sy brief aan Chandler het Speed ​​hom opdrag gegee om hulle nie te arresteer "tot verdere bevele." Johnson en Speed ​​was bereid om toe te gee dat die parole die Konfederale beamptes beskerm solank die oorlog voortduur. Die oorlog sou amptelik nie eindig voordat die opstand uiteindelik in Texas in Augustus 1866 neergelê is nie. Teen die einde van 1865 het Johnson en sy kabinet besluit om Jefferson Davis eers te vervolg. Dit was sinvol om verraadverhore te begin met die voormalige Konfederale President, wat dikwels deur die noordelike pers as 'aartsverraaier' genoem word. Davis is in Fortress Monroe in Virginia aangehou en deur baie Amerikaners is dit verkeerdelik geglo dat hulle met die samesweerders in die Lincoln -sluipmoord verbind was. As die regering nie 'n saak teen Davis kon wen nie, sou toekomstige verraadverhore teen die res van die Konfederale leierskap, om die minste te sê, onhoudbaar wees. Dit is waarskynlik dat Lee na die suksesvolle vervolging van Davis verhoor sou word.
Vroeg in 1866 het die Johnson -administrasie verskeie besluite geneem wat 'n groot impak op moontlike sake teen die voormalige rebelle sou hê. Eerstens het dit besluit dat verraadverhore voor 'n burgerlike hof eerder as 'n militêre tribunaal gehou moet word, en dat enige jurieverhore gehou sal word waar die misdade gepleeg is. In die gevalle van Davis en Lee sou die geskikte plek in die deelstaat Virginia wees. Johnson se kabinet het ook ingestem dat hoofregter Salmon Chase saam met regter John C. Underwood in die rondgaande hof in Virginia, Richmond, voorsitter moet wees van verraadverhore. Almal het geglo dat die hoofregter alle skuldige uitsprake wat gevind kan word, legitimeer. Boonop word die afskaffingsregter Underwood as te partydig beskou om die sake alleen te hanteer.
Die aandrang dat Chase die Davis -verhoor voorsit, het tot eindelose vertragings gelei. Die hoofregter sou eers in die rondgaande hof verskyn voordat die oorlog amptelik verklaar is in Augustus 1866. As hy eers in Maart 1867 gereed was, was dit die regering se vervolgingspan wat meer tyd nodig gehad het. Nadat dit tot die lente van 1868 gedruk is, is die verhoor weer vertraag terwyl Chase die beskuldiging van Andrew Johnson gelei het. Daar was skynbaar geen einde aan die komedie van foute nie.
Die uitstel het die Johnson -administrasie moontlik 'n vernederende "onskuldige" uitspraak in die Davis -saak gespaar. Die besluit om verraad in Virginia te verhoor, het dit baie waarskynlik gemaak dat een of meer regters vir vryspraak sou stem. In 1866 het regter Underwood aan die Gesamentlike Komitee vir Heropbou gesê dat die enigste manier waarop Davis of Lee skuldig bevind kan word aan 'n "vol jurie". Op 'n vraag oor of hy 'n jurie kan pak om Davis te skuldig te kry, het Underwood geantwoord: 'Ek dink dit sal baie moeilik wees, maar ek kan 'n jurie pak om hom skuldig te bevind, ek ken baie ernstige, vurige vakbondmanne in Virginia.' Underwood het uiteindelik die eerste gemengde jurie in die geskiedenis van Virginia vir die Davis-verhoor saamgestel, maar die vervolgingspan was steeds versigtig. En Andrew Johnson se rassisme het hom uiters ongemaklik gemaak dat 'n jurie met Afro -Amerikaners so 'n belangrike saak sou beslis.
Uiteindelik het dit meer en meer waarskynlik gelyk dat die regering in die Davis -saak sou verloor en Johnson, wat in November 1868 'n kreupele eend geword het, het besluit om al die aanklagte teen Davis, Lee en die ander 37 Konfederale leiers in Februarie 1869 te laat vaar , net 'n maand voor die inhuldiging van die nuwe president, Ulysses S. Grant. Ten spyte van Andrew Johnson se beste pogings, is dit onmiskenbaar dat hy nie verraad verontagsaam het nie. Daar sou geen skuldigbevindings en strawwe wees vir die misdaad van verraad wat tydens die burgeroorlog gepleeg is nie. Toe Johnson sy amp verlaat, was John Brown die enigste Amerikaner in die geskiedenis van die Verenigde State wat tereggestel is weens verraad.
Johnson blameer Chase vir die mislukking, met verwysing na die vertragings van 1865 en 1866. Hy het ook die kongres die skuld gegee dat hy hom aangekla het. As Johnson regverdig was, sou hy ook die skuld moes aanvaar. Die besluit van sy administrasie om verraad te ondersoek waarin die misdade eintlik gepleeg is, het aanvaar dat onpartydige juries op hierdie plekke gevind kan word. Dit was wensdenkery. Slegs militêre kommissies of noordelike juries sal Davis, Lee en die ander Konfederale leiers waarskynlik aan verraad skuldig bevind.
Uiteindelik bied sy administrasie amnestie aan alle deelnemers aan die rebellie, terwyl hy daarop aandring dat verraad eintlik deur die Konfederale leierskap gepleeg is. Miskien is verraad nie afskuwelik gemaak nie, maar dit is ook waar dat Amerika sedertdien nog nooit 'n wydverspreide opstand gehad het nie. Die 14de wysiging het dit duidelik gemaak dat burgers nou hul primêre trou aan die federale regering te danke het, nie die individuele state nie.
Jare na Lee se dood het John William Jones - 'n kapelaan aan die Washington College - geskryf: 'hierdie edele man sterf' 'n krygsgevangene op parool ' - sy aansoek om' amnestie 'is nooit toegestaan ​​nie, of selfs opgemerk - en die algemeenste voorregte van burgerskap, wat aan die mees onkundige neger toegeken word, is dit ontken koning van die mense. " Jones is nie heeltemal reg in sy beoordeling nie. Die waar Die verhaal van Lee se straf vir sy rol in die oorlog is veel meer genuanseerd as wat Jones aangedui het.
Die strengste straf teen Lee was die regering se besluit in Januarie 1864 om sy familie -erf op Arlington te bekom weens onbetaalde belasting. Dit was 'n groot verlies vir Lee persoonlik en sy gesin sou gedurende sy leeftyd nie daarvoor vergoed word nie. Die landgoed Arlington, nou die tuiste van die Arlington National Cemetery, bly tot vandag toe federale eiendom.
Lee het nog 'n boete deur die regering opgelê vir sy rol in die oorlog as gevolg van die bekragtiging van die 14de wysiging in Julie 1868. Volgens afdeling 3: 'Niemand mag 'n senator of verteenwoordiger in die kongres of kieser van president en Ondervoorsitter, of beklee 'n amp, burgerlik of militêr, onder die Verenigde State, of onder 'n staat wat, nadat hy voorheen 'n eed afgelê het, as 'n kongreslid of as 'n amptenaar van die Verenigde State ... of opstand teen dieselfde, of hulp of troos aan sy vyande. "
Behalwe dat dit verhinder is dat hy 'n openbare amp beklee, is dit aanvanklik verbied om na die oorlog in sy geliefde Virginia te stem. Lee se stemreg, tesame met ander voormalige rebelle, is egter in Julie 1869 herstel. Ten tye van sy dood sou Lee in Virginia stemgeregtig gewees het.
Op Kersdag, 1868, het Johnson 'n algemene amnestie en vergifnis gegee aan almal wat aan die opstand deelgeneem het, insluitend Lee. Om politieke redes wou Johnson nooit afsonderlik reageer op Lee se gratie -aansoek van 1865. Johnson het besluit om nie Lee of Jefferson Davis persoonlik te vergewe nie. Laasgenoemde, 'n bitter vyand van Johnson, sou nooit een vra nie.
As ons terugstap en na die VSA kykdeur die regering se behandeling van Lee, sien ons dat hy wesenlike ekonomiese en politieke strawwe opgelê het vir sy rol in die leiding oor die leërs van die Konfederale State van Amerika. Die meeste van hulle, maar nie almal nie, is teen sy dood verwyder. As u die verlies van Arlington in ag neem, is dit regverdig om te sê dat Lee duur betaal het vir sy besluit om hom met die Suide te ondersteun. Noordelikes en Suidlanders was nietemin geneig om Lee se behandeling anders te beskou. Baie noordelike mense was van mening dat Lee gelukkig was om aan die hang van die hangman te ontsnap, en moes gevolglik 'n bietjie meer versoenend teenoor die regering gewees het. Die oorgrote meerderheid Suid -Afrikaners, aan die ander kant, het geglo dat hul held deur die owerhede hard behandel is. Dit het dit vir hulle moeilik gemaak om hul trou aan 'n regering te herstel wat so sou optree.
Vandag onthou ons nie meer die erns van die verraadsklagte wat teen Lee in 1865 gemaak is nie. Deur te vergeet, was dit makliker om Robert E. Lee te onthou as 'n 'eerbare man', soos John Kelly hom onlangs beskryf het. Die bekende afskaffer Frederick Douglass het toekomstige geslagte Amerikaners gewaarsku oor die gevaar om hierdie geskiedenis te vergeet in 'n toespraak getiteld 'Address at the Graves of the Unknown Dead' op Dekorasiedag, 30 Mei 1871. Gelewer by die Arlington National Cemetery, die voormalige plek van Lee se familiegoed, Douglass, het gewonder: 'Ek sê, as hierdie oorlog vergeet moet word, vra ek, in die naam van alle heilige dinge, wat sal mense onthou?' Hy het sy gehoor aangemoedig om nooit te vergeet dat 'oorwinning vir die opstand die dood van die Republiek beteken' nie.
Lisa Desjardins is 'n korrespondent van PBS NewsHour, waar sy nuus uit die Amerikaanse hoofstad dek terwyl sy ook deur die land reis om verslag te doen oor hoe besluite in Washington mense beïnvloed waar hulle woon en werk.
Leer u inkassie op
Teken in op Here & rsquos the Deal, ons nuusbrief oor politiek vir ontleding wat u elders gewen het.
Uittreksel: 'Robert E. Lee'
Robert E. LeeDeur Noah Andre TrudeauSagteband, 256 bladsyePalgrave MacmillanLysprys: $ 16
Daar is min figure uit die Amerikaanse burgeroorlog wat 'n plek van sulke eerbied en belangrikheid beklee soos Robert E. Lee van Virginia. Vanuit die gemaklike afstand, word sy lewe dikwels tot sy eenvoudigste komponente beperk - plig en eer, met meer as 'n tikkie militêre vermetelheid. Maar van die oomblik dat hy op die middelpunt van die geskiedenis ry, tot hy dit verlaat, onderneem hy 'n diepgaande en selde erkende persoonlike reis. Dit het begin en geëindig
Virginia, vir oomblikke van buitengewoon dramatiese keerpunte vir Lee en Amerika.
1 Junie 1862
Generaal Robert E. Lee, nuut aangestelde bevelvoerder van die Army of Northern Virginia, vertrek omstreeks 13:00 uit Richmond. vergesel van 'n paar assistente en bestellede. Hulle ry oos na die Nine Mile Road en volg dit. Terwyl hulle dit doen, het hulle deur die menslike puin van 'n geveg wat op 31 Mei plaasgevind het naby 'n eens skilderagtige padkruising genaamd Seven Pines, gegaan. Onder die algemene bevel van generaal Joseph E. Johnston het ongeveer 20 000 rebelsoldate 'n kleiner federale mag aangeval wat 'n gevorderde posisie beklee het. Aan die einde van die bloedige dag was meer as 5 000 rebelle gesneuweld en was daar baie min verdien. Onder die gevalle was generaal Johnston, wie se wond ernstig genoeg was om hom te dwing om die veld te verlaat. Sy onmiddellike opvolger in die leër se bevelsketting het vinnig duidelik gemaak dat hy in die kop was en nie in staat was om die aansienlike mag wat die Konfederasie bymekaargemaak het, te rig om die hoofstad te beskerm nie. Later die dag ontvang Lee 'n briefie van die Konfederale president Jefferson Davis wat verduidelik dat Johnston gewond is en dat Lee die gevalle offisier in bevel van die weermag sou opvolg.
Dit was 'n uitdagende, selfs onmoontlike opdrag. 'N Massiewe Amerikaanse weermag het opgeruk en teen die Virginia -skiereiland tot binne 'n paar kilometer van Richmond geloop. Sommige pogings het die vyand se opmars vertraag, maar nie een keer is 'n ernstige slag geslaan nie. Seven Pines was veronderstel om dit te verander, maar aan die einde van die dag was daar min om te wys vir al die bloed wat uitgegee is. Lee het die taak gekry om dinge om te keer.
Hy was gereed. Dit lyk asof sy lewe lank tot hierdie oomblik gelei het. Al sy militêre vaardigheid, ervaring, leierskap en intuïsie sou nodig wees as die ontluikende nasie die volgende weke sou oorleef. 'N Personeel by die party wys die Hughes -huis aan en dien toe as hoofkwartier. Binne 'n paar minute neem Lee formeel die bevel oor die magte wat Richmond verdedig.
Robert E. Lee en sy personeel het voor die nederige huis opgestaan ​​en afgeklim. Binnekort is dit sy verantwoordelikheid om 'n manier te vind om vir vrede te veg.
Generaal Robert E. Lee kyk diep in die donkerte van 'n militêre veldbevelvoerder se ergste nagmerrie. Sy eens wonderlike weermag is wreed tot 'n afdeling se grootte verwoes deur strydverliese, siektes en verlatenheid. Voor en agter hom was die vyand, vasberade en met groot krag. Aan die een kant 'n onbegaanbare rivier, na die ander rowwe land, ongeskik vir 'n groot aantal mans wat in formasie beweeg. Geen opleiding of ervaring berei 'n soldaat ooit voor op die vooruitsig van kapitulasie nie. In 'n gesprek met een van verskeie stafoffisiere en senior ondergeskiktes op hierdie dag, sny Lee tot die skerp kant van die saak: "Die vraag is of dit reg is om hierdie leër oor te gee. As dit reg is, dan Ek sal neem almal die verantwoordelikheid. "
Lee het die oggend versigtig geklee in 'n nuwe uniform, insluitend, soos 'n ander teenwoordige beampte onthou, "swaard en gordel en 'n geborduurde gordel, stewels en goue spore." 'N Aantal boodskappe het reeds tussen die lyne gegaan en probeer om die besonderhede vas te stel vir 'n ontmoeting met die vyand se bevelvoerder, luitenant -generaal Ulysses S. ("Onvoorwaardelike oorgawe") Grant. Toe elke opdatering aankom, het Lee altyd die versendingsdraer navraag gedoen oor sy mening oor hoe sake was. Lee se belangrikste onderbevelvoerder, luitenant -generaal James Longstreet, was kenmerkend stomp. 'Ek het gevra of die bloedige opoffering van sy weermag die oorsaak in enige ander opsig kan help,' onthou die beampte. "Hy het nie gedink nie. Toe, het ek gesê, spreek u situasie vanself."
Die son het verby die meridiaan gegaan toe daar uiteindelik 'n briefie van Grant self gekom het, waarin hy erkenning gee aan Lee se vorige pogings om sy voornemens te kommunikeer, wat sy huidige reis aandui en na die Rebel -kaptein verwys om die ontmoetingsplek te kies. 'N Paar klein besonderhede is afgehandel, en dan is dit tyd om te gaan. Net 'n paar uur tevore, toe enige hoop om die leër uit sy dilemma te onttrek, uitgewis het, vertrou Lee 'n hulpverlener: 'Dan hoef ek niks anders te doen as om na General Grant te gaan nie, en ek sou liewer wou sterf duisend sterftes. "
Slegs saam met een stafoffisier, 'n koerier en 'n vakbondskakelaar, het Lee die stadige rit met die heuwel begin aflê na die dorpie Appomattox Court House, waar hy die Army of Northern Virginia sou oorgee.
Eers sou hy vrede maak en dan, miskien, vrede vind.
Uittreksel uit Robert E. Lee deur Noah Andre Trudeau. Kopiereg 2009 deur die skrywer en herdruk met toestemming van Palgrave Macmillan, 'n afdeling van Macmillan Publishers Limited.
Tv Die burgeroorlog Robert E. Lee na die oorlog CSPAN 5 Maart 2021 11:10 tot 12:24 uur OST
Matt Atkinson, 'n veldwagter van die Gettysburg National Military Park, het die naoorlogse lewe van die voormalige Konfederale generaal Robert E. Lee bespreek. Hy beklemtoon Lee se pogings om 'n versoenende houding onder die Suidlanders te bevorder en sy tyd as president van Washington College, nou bekend as Washington & Lee University. Hierdie toespraak is in Januarie 2015 deur die National Park Service opgeneem.
Borg: Gettysburg National Military Park
ONDERWERPFREKWENSIE Robert E. Lee 37, Washington 11, Pickett 10, Richmond 10, Virginia 9, Savannah 8, Moseby 7, Gettysburg 6, Lee 6, George Pickett 6, Ons 5, Johnson 4, Lexington 4, Verenigde State 3, Maria 3, Appomattox 3, Kristina Bond 2, Davis 2, Baltimore 2, Amerika 2
Hoe het Robert E. Lee 'n Amerikaanse ikoon geword?
Nadat president Dwight D. Eisenhower op nasionale televisie onthul het dat een van die vier 'groot Amerikaners' wie se foto's in sy kantoor hang, niemand anders as Robert E. Lee was nie, het 'n deurmekaar New Yorkse tandarts hom daaraan herinner dat Lee 'sy bes gedoen het' tot die vernietiging van die Amerikaanse regering "en het erken dat, aangesien hy nie kon sien" hoe enige Amerikaner Robert E. Lee kan insluit as 'n persoon wat nagevolg moet word nie, waarom die president van die Verenigde State van Amerika dit moet doen, dit my beslis te bowe gaan . " Eisenhower het persoonlik en sonder huiwering geantwoord en verduidelik dat Lee, "na my mening, een van die uiters begaafde mans was wat deur ons nasie vervaardig is. . . . onbaatsugtig amper 'n fout. . . edel as 'n leier en as 'n man, en onbeskaamd terwyl ek die bladsye van ons geskiedenis lees. Uit diepe oortuiging sê ek dit eenvoudig: 'n nasie van manne van Lee se kaliber sou onoorwinlik wees in gees en siel. Inderdaad, in die mate dat die huidige Amerikaanse jeug daarna sal streef om sy skaars eienskappe na te boots. . . ons, in ons eie tyd van gevaar in 'n verdeelde wêreld, sal versterk word en ons liefde vir vryheid behoue ​​bly. "
Eisenhower was nie die eerste president van die Verenigde State wat sulke eerbied vir Lee uitgespreek het nie, en ook nie die laaste nie. Nodeloos om te sê, die verhaal van hoe iemand 'n heroïese rolmodel word vir 'n nasie waarteen hy oorlog gevoer het, is waarskynlik 'n bietjie ingewikkeld, maar in hierdie geval is dit die moeite werd om eenvoudig te vertel oor wat dit sê oor die buitengewone elastisiteit van historiese simbole wanneer hulle gebuig kan word tot die doelwitte van 'n samehangende, doelgerigte stel belange in die hede.
Blanke suidelike inwoners van Postbellum het die term "Lost Cause" geleen uit Sir Walter Scott se romantiese uitbeelding van die mislukte stryd om Skotse onafhanklikheid in 1746. Vir hulle was die herdenking van hul onlangse en bittere nederlaag in die hande van die Yankees egter geen blote vlug na eskapistiese fantasie nie . Dit was eerder deel van 'n opsetlike strategie wat daarop gemik was om die blanke oppergesag in die Suide te herstel en die ekonomiese en politieke mag terug te kry wat nodig is om wit suidelike inwoners te isoleer vir toekomstige noordelike inmenging in hul rasse -aangeleenthede. As advokaat Edward A. Pollard dit regkry, sou die Suide nog kan seëvier "in die ware oorsaak van die oorlog, ten opsigte van al sy fundamentele en lewensbelangrike kwessies." Gevolglik regverdig die noukeurig opgeboude Lost Cause -afskeiding afskeiding as 'n moedige beginsel, verheerlik die samelewing wat slegte onbemande blanke suidmense oorlog toe gegaan het om te bewaar, en verander selfs hul nederlaag op die slagveld in 'n bron van morele verheffing. Lost Cause -voorstanders het slawerny as 'n goedaardige en beskaafde instelling voorgehou en daarop aangedring dat dit beslis nie die rede vir afstigting was nie. Alhoewel hy in 1861 reguit verklaar het dat slawerny die "hoeksteen" van die Konfederasie was, was sy voormalige vise -president, Alexander Stephens, teen 1868 ewe vasbeslote dat die burgeroorlog nie oor "daardie eienaardige instelling" geveg is nie, maar "'n twis tussen die beginsels van state se regte en sentralisme. "
Jefferson Davis het intussen 'n bewegende krag in die Southern Historical Society (SHS) geword, hoofsaaklik saamgestel uit prominente voormalige Konfederate wat daarop gemik was om 'n formidabele arsenaal historiese dokumentasie te versamel "waaruit die verdedigers van ons saak die gewenste wapen kan trek." Met die besef dat hierdie historiese wapens nie net aangewend kan word om die verlore saak te verhef nie, maar miskien selfs om 'n paar van sy doelwitte te herwin, het Davis die hulpbronne van die SHS ingesamel om te verseker dat die konfederasie en sy leierskap daarvan in die gunstigste lig aangebied word.
Davis se landgenoot van SHS, Robert L. Dabney, het ook die potensiaal gesien om die geskiedenis in propaganda te omskep wat die emosies van opvolgende geslagte blanke suidelike mense sou roer en, na verwagting, ook die simpatie van blanke noordelike inwoners verseker. Vir die doel, soos Dabney dit gesien het, was die suide werklik 'n boek met 'Handelinge en monumente van konfederale martelare'. Davis se presidentskap het 'n mate van konflik gesien, maar sy twee jaar gevangenisstraf en onwrikbare aandrang dat die saak van die Suide regverdig en edel was, het hom gou verander in 'n emosionele simbool van konfederale lyding. Selfs die joernalis van Atlanta, Henry Grady, die kampioen van 'n 'New South' wat rondom sake en nywerheid gebou is, sou Davis verhef as 'die onbekroonde koning van ons mense'.
Generaal Robert E. Lee op reis na die burgeroorlog.
In werklikheid is Davis se herhaalde verklarings dat selfs om te weet "alles wat gebeur het. . . Ek sou dit alles weer doen "het van hom 'n minder as ideale geestelike monarg gemaak vir Grady's New South, wie se ekonomiese welvaart daarvan afhang om die goeie genade van welgestelde noordoostelike beleggers te verseker. Dit is duidelik dat dit 'n onderneming was waarin niemand die 'hoof van verraaiers' genoem het nie New York Times was 'n groot aanwins.
Davis se geliefde Southern Historical Society sou nietemin van kritieke belang wees vir die sakralisering van die historiese en persoonlike reputasie van die man wat eintlik nie net 'n verpersoonliking van die hoogste ideale van die Lost Cause sou word nie, maar een wat die opvolgende geslagte van noordelike en suidelike blankes albei bewonderenswaardig gevind het en inspirerend. As seun van 'n rewolusionêre oorlogsheld wie se twee-en-dertig jaar van voorbeeldige militêre diens hom eintlik 'n uitnodiging besorg het om die leër van die Unie te lei om die suidelike rebellie te onderdruk, het Robert Edward Lee sy eie baie persoonlike Gethsemane geken voordat hy hierdie aanbod met respek geweier het, verduidelik dat hy homself nie kon toelaat om die wapen op te neem teen sy geboortestaat nie. In sy rol as bevelvoerder van die weermag van Noord -Virginia het Lee vinnig die respek van kamerade en vyande verdien, en toe dit onafwendbaar duidelik geword het dat niks uit die stryd te kry was nie, het hy Jefferson Davis se oproep om volgehoue ​​weerstand deur guerrillataktieke wat sy manne tot 'blote groepie plegtiges' sou verminder en slegs die burgerlike bevolking verder sou ly. In skrille kontras met Davis se ongebreidelde bitterheid, het Lee sy mede -suidelike mense aangeraai om 'verenig te wees in eerlike pogings om die gevolge van die oorlog uit te wis' en te streef daarna om 'harmonie en 'n goeie gevoel' te bevorder. Uiteindelik, in plaas van om 'n onwaardige en verdelende veldtog vir persoonlike regverdiging te begin, het Lee hom tot sy dood in 1870 in relatiewe onduidelikheid as president van die klein Washington College gevestig.
Lee se dood op drie-en-sestigjarige ouderdom het sy toekomstige kanoniseerders eintlik vrygelaat om hom aan te spreek soos hulle wil en om te verseker dat sy reputasie onberispelik bly deur die langdurige vrae oor sy leierskap in Gettysburg te verwerp. Voormalige ondergeskiktes soos generaals Jubal A. Early en John B. Gordon (wat ook 'n voorman was vir Grady se New South -veldtog) het die Southern Historical Society se formidabele 'draaimasjien' behendig gemobiliseer om die skuld vir die nederlaag vierkantig aan die voete van Generaal James Longstreet.
Ongeag of Longstreet se versuim om betyds te vorder wat Lee blykbaar beveel het, werklik die lot van die Konfederate in Gettysburg verseël het, deur Lee op sy koste vry te stel, het Lost Cause -propagandiste volle lisensie gegee om die legende van Lee se onfeilbaarheid te kweek as ''n amptenaar sonder ondeugde [en] 'n privaat burger sonder onreg. "
In 'n vergulde tydperk was Amerika vol skandale en hebsug, so 'n onbaatsugtige en onverganklike held was nie moeilik nie. Die New York Herald het reeds by Lee se dood verklaar dat "hier in die noorde ons. . . het ons as een van onsself opgeëis "en" sy deugde geprys as dit oor ons reflekteer ". Gefrustreerd en verward oor sulke lofsange, het die voormalige slaaf en afskaffingskrywer Frederick Douglass bitter gekla dat hy skaars 'n noordelike koerant kon vind "wat nie gevul is met naarlike vleitaals van wyle Robert E. Lee", wie se militêre prestasies in die naam van 'n 'slegte' was oorsaak "het hom op een of ander manier gereken" tot die hoogste plek in die hemel ". Twintig jaar later het 'n skare van ongeveer 100,000 tot 150,000 in Richmond opgedaag vir die onthulling van 'n massiewe standbeeld van Lee langs sy geliefde berg, Traveler. Selfs 'n skrywer vir die Minneapolis Tribune wat uitsondering gemaak het op die blanke suidelike se aandrang om Lee te salf "as 'n man van fyner en beter vorm as sy beroemde antagoniste", moes noodgedwonge erken dat die "Lee -kultus deesdae baie in die mode is, selfs in die noorde."
Alhoewel dit Jefferson Davis by meer as een geleentheid as 'n verraaier veroordeel het, het die New York Times het gesê die afvaardiging van die kongres in Kansas het bloot 'die bloederige hemp' van gedeeltelike bitterheid gewaai toe hulle gekant was teen pogings om Lee se standbeeld in die Amerikaanse hoofstad te plaas. Joernaliste was skaars alleen om die appèl van Lee te nasionaliseer. Die gewilde historikus James Ford Rhodes, 'n Ohioan, het hom onwrikbaar geprys, net soos 'n behoorlike Bostonier as Charles Francis Adams II, wat gevoel het dat Lee se moed, wysheid en krag slegs 'eer kan weerspieël over ons Amerikaanse manlikheid'. Niemand het 'n groter voorraad in die Amerikaanse manlikheid gehad as Theodore Roosevelt nie, wat Lee met kenmerkende terughoudendheid "die grootste van al die groot kapteins wat die Engelssprekende mense na vore gebring het" verklaar het en verklaar dat sy waardige aanvaarding van nederlaag gehelp het "bou die wonderlike en magtige triomf van ons volkslewe, waarin al sy landgenote, noord en suid, deel. " 'N Geslag later, terwyl lesers Douglas Southall Freeman se aanbiddende biografie van Lee in vier volumes verslind het, sou 'n ander president Roosevelt hom eenvoudig prys "as een van ons grootste Amerikaanse Christene en een van ons grootste Amerikaanse here."
Wit Amerikaners se oorweldigend onkritiese omhelsing van Lee was eintlik sentraal in die verhaal van hoe die veldtog vir nasionale 'versoening' volgens historikus David W. Blight die ou 'emansipasionistiese' visie van die abolitioniste en radikale Republikeine gedurende die eerste helfte deeglik oortref het eeu of so na Appomattox.Benewens die feit dat New South propagandiseer oor die wedersydse voordele van noordelike belegging in suidelike ekonomiese herlewing, lyk die rasse -praktyke en houdings van wit suidelike mense baie minder kommerwekkend te midde van die frustrasies oor die hantering van die nie -blanke mense wat onder Amerikaanse toesig gebring is deur die imperialistiese ondernemings van die 1890's. . Verdere ontmoediging teen inmenging in die suidelike rasseverhoudinge kom nie net van Rhodes en Adams nie, maar ook van 'n nuwe generasie Suid-Afrikaners wat hul doktorsgraad in Columbia behaal het onder professor William A. Dunning en hul deel as akademiese historici gelewer het om die heropbou-eksperiment as beide sleg te beskryf. aangeraai en buitensporig hard teen verslane en sukkelende wit suidelike inwoners.
Unie -veterane van die oorlog is intussen aangemoedig om die bittere teenstrydighede wat die konflik self aangevuur het, te vergeet en om hul voormalige vyande wat so moedig vir 'n doel gestreef het, te respekteer, selfs te omhels deur hul vaste toewyding daaraan. Kortom, wat nou belangrik was, was nie waarom elke kant geveg het nie, maar bloot dat elkeen eerbaar en goed geveg het, 'n feit wat gevoelens van wrok nie, maar van broederskap moet inspireer, ongeag wie die blou dra en wie die grys is. Toe meer as 53 000 van hierdie ou soldate bymekaar kom vir die vyftigjarige herdenking van die Slag van Gettysburg in Julie 1913, was dit nie, soos die goewerneur van Virginia, William Hodges Mann die groep vermaan het, "om te bespreek wat die oorlog van 1861–65 veroorsaak het nie," maar eenvoudig "om hieroor te praat oor die gebeurtenisse van die geveg as mens tot mens."
In 1913, vyftig jaar na 'n paar van die hewigste gevegte in die burgeroorlog, het veterane van opponerende partye mekaar weer by Gettysburg ontmoet.
Woodrow Wilson, die eerste president in die suide sedert die burgeroorlog (en ook 'n vurige bewonderaar van Lee), het die byeenkoms geprys as die ideale geleentheid "om te vier. . . die einde van alle twis tussen die afdelings. " In die nasleep van die aangeleentheid het die National Tribune, 'n orgaan van die veteraan van die Unie, het die 'dood van seksualisme' en die 'uitwissing van die lyn van Mason en Dixon' gretig gegroet.
Meer as twee geslagte later het Walker Percy, wat as 'n jeug deeglik in die versoeningsevangelie gekategeseer is, dit lewendig en deurdringend gevind toe die land begin met die amptelike viering van die burgeroorlog se eeufees. Hedendaagse geskrifte oor die oorlog, het Percy opgemerk, "herdenk hoofsaaklik die gevegte. . . . Tog is dit alles baie goedhartig. . . . In die gewilde media is die oorlog so vriendelik dat die geveg 'n soort sakrament is, waardeur die een kant sy liefde vir die ander uitspreek. " In vergelyking met politiek was daar beslis ''n onskuld oor geveg' ', en die noue honderdjarige fokus op die militêre aspekte van die oorlog het feitlik verseker dat Robert E. Lee selfs meer aandag sou trek as Abraham Lincoln, veral gegewe' Lee se baie groot persoonlike kwaliteite ", om nie te praat van" die Amerikaanse voorkeur vir goeie ouens en underdogs, en veral underdog goeie ouens nie. "
Die byna spoggerige grootsheid wat die Konfederate tydens die eeufees getoon het, was veral opvallend omdat 'n eeu na emansipasie, soos Percy opgemerk het, "die verleentheid dat die neger nie as 'n man in die noorde of die suide behandel word nie" eintlik 'n spook by die [eeufees] fees. " Sit-ins en vryheidsritte was reeds 'n meer konfronterende wending in die burgerregtebeweging, en eeufeesbeamptes het gehoop om hul aktiwiteite nie in hierdie konflik te laat trek nie, hetsy deur segregasie-demagoges wat die idealistiese regte se retoriek van die Konfederate aanroep of deur swart leiers wat hul kruistog vergelyk met die stryd om emansipasie. Op laasgenoemde punt, soos een van hulle verduidelik het: 'Ons beklemtoon nie emansipasie nie. U sien, daar is 'n groter tema - die begin van 'n nuwe Amerika. "
Namate die nasie die gevaarlikste jare van die Koue Oorlog sou word, het nasionale eenheid en moraal duidelik voorrang geniet bo die verdeeldheid van rasse -gelykheid. Des te meer rede om hierdie geleentheid te gebruik, soos 'n pamflet van eeufees in Georgië dit gestel het, om 'uit ons geskiedenis te onderskei wat ons die sterkste en verenigde [nasie] op die aarde gemaak het'. As die werklikhede van die Koue Oorlog 'n hernuwing van geloof in Amerikaanse deug vereis, sou 'n woordvoerder van die eeufees van Virginia aan geen beter voorbeeld as Robert E. Lee kon dink nie, ''n man sonder haat, sonder vrees en sonder trots, hebsug of selfsugtig ambisie. " In die noorde en suide word die grootste generaal van die oorlog net so maklik beskou as die grootste en slegs deur Lincoln as die grootste man, Lee, soos historikus Thomas L. Connelly dit gesien het, "het meer uit die eeufees gekom as wat die nasie ooit vereer het."
Namate die eeufeesbedrywighede afloop met 'n heraktivering van Lee se oorgawe in April 1965 in Appomattox, oorweeg die Kongres 'n aggressiewe nuwe wetsontwerp op stemreg wat die dinamika van die suidelike en uiteindelik nasionale politiek ingrypend sou verander. Benewens die ingrypende veranderinge in die politieke en ekonomiese status van baie Afro -Amerikaners wat die afgelope halfeeu gekenmerk het, het geleerdes die historiese pilare wat eens die ou versoeningstempel ondersteun het, effektief omvergewerp, wat byvoorbeeld toon dat slawerny nie net die die oorsaak van die burgeroorlog, maar 'n ongelooflike brutale eerder as goedaardige instelling. Boonop, in teenstelling met die versoeningskennis, het slawe van swartes hul ou meesters geredelik verlaat toe die Yankees nader gekom het en dus 'n kritieke rol gespeel het in hul eie emansipasie, om nie te praat van die uitkoms van die oorlog nie.
Vyftig jaar gelede het Afro -Amerikaners weinig traksie gekry om te protesteer teen hul virtuele uitsluiting, beide van die beplanningsproses vir die eeufees van die Burgeroorlog en van die kernverhaal wat honderdjarige amptenare beywer het. Dit is genoeg om te sê dat die viering van die sesjaarlikse herdenking anders sal wees. Swartes is nie alleen polities en ekonomies baie beter geposisioneer om die toon en inhoud van die verskillende aktiwiteite te beïnvloed nie, maar in 'n era van verhoogde rassensitiwiteit is baie blankes minder geneig om dubbelsinnigheid in konfederale simbole, menslik en andersins, moontlik te maak. Die afgelope generasie het ons hewige konflikte gesien oor die Konfederale slagvlag in Georgië en verskeie ander state. Standbeelde en skilderye kan net so verdelend wees. Swart en wit het in 1995 gekibbel oor die plasing van 'n standbeeld van Richmond se eie Arthur Ashe, 'n tennislegende en wyd gevierde humanitêre, naby die gelykenisse van Lee, Davis, Stonewall Jackson en ander Konfederale staatmakers wat die monumentlaan van die stad versier. 'N Werklike vuurstorm het 'n paar jaar later ontstaan ​​toe 'n swart raadslid die vertoning van Lee in sy middestad vergelyk het met die ophang van Adolf Hitler se portret op 'n openbare plein in Israel en dreig met 'n boikot as 'n muurskildery met Lee nie uit 'n skildery-uitstalling gehaal word nie. met histories prominente Virginiërs wat Richmond's Canal Walk versier het. Nie verrassend nie, het die sensitiwiteit vir historiese simboliek in die voormalige Konfederale hoofstad, waar vandale in April 2011 'No Hero' op standbeelde van Lee en Jefferson Davis gespuit het, stadig bedaar.
Elders in die Suide het Afro-Amerikaanse aktiviste geëis dat monumente verwyder moet word of dat openbare strate, parke, geboue en skole hernoem moet word ter herdenking van Konfederale leiers of prominente slawehouers. In New Orleans, byvoorbeeld, het die meerderheid swart skoolraad gestem om Robert E. Lee Elementary School te verander na Ronald E. McNair Elementary ter ere van die eerste swart ruimtevaarder, wat ook 'n slagoffer van die Challenger -ramp was.
Vir baie swart suidelike mense het die wydverspreide aanval op konfederale ikone en simbole gepaard gegaan met die viering van die kruistog om die Suide te bevry van die rassestelsel wat op die ruïnes van die Konfederale erfenis gebou is. Burgerregte -museums en gedenktekens het prominente besienswaardighede in Birmingham, Montgomery en Memphis geword om maar net 'n paar te noem, en teen 1996 was die stede en dorpe van die ou Konfederasie 77 persent van die strate van die land ter ere van dr. Martin Luther King Jr. .
Een van die grootste deurbrake wat met die vernietiging van Jim Crow gepaard gegaan het, is geregistreer in meningsopnames, wat sedert die laat 1960's deurgaans getoon het dat swartes net so geneig is as blankes om hulself as Suid -Afrikaners te identifiseer. Dit beteken egter nie dat die twee altyd saamstem oor hoe die identiteit voorgestel moet word nie. Die joernalis John Head, wat die pogings aangewend het om die konfederale kentekens uit die staatsvlag te verwyder, het in 1993 duidelik gemaak dat "die suide my tuiste is [en] ek is 'n Suidlander", maar hy sal nie die "Konfederale strydvlag as 'n embleem waarop alle Georgiërs trots kan wees. " Ongeveer vyftien jaar later het die Pulitzer-pryswenner, digter Natasha Trethewey, baie soos Head geklink toe sy volgehou het: 'Daar is ander suide buite die wit Konfederale Suid. . . . My Suid het nie die oorlog verloor nie. Ons het gewen."
Die tweespalt van Trethewey is natuurlik net so van toepassing op die burgerregtebeweging, en Lee se besluit om die verkeerde kant van een van Amerika se grootste morele kruistogte te kies, het hom uiteindelik by verstek ten minste aan die verkeerde kant van die ander gestuur. Ulysses S. Grant kon sy oorwonne eweknie respekteer "wat. . . het baie gely vir 'n doel, 'alhoewel hy gedwing was om by te voeg,' was die oorsaak, na my mening, een van die ergste waarvoor 'n volk ooit geveg het, en waarvoor daar die minste verskoning was. ' Dit is nie verbasend dat die skeiding tussen mens en oorsaak vandag baie moeiliker is as in 1865 nie. Verdedigers wat vinnig Lee se afkeer van slawerny aandui, is nie altyd so vinnig om op te let dat hy dit eintlik beskryf het as ''n groter euwel vir die witman as aan die swart ras "of dat hy van mening was dat" die pynlike dissipline "wat die slawe toegedien het," noodsaaklik was vir hulle onderrig as ras ". So 'n siening kon hom destyds maar min onderskei van die meerderheid van die noordelike blankes, maar dit was immers Lee wat 'n massiewe militêre poging beveel het, wat, indien suksesvol, die lewensduur van slawerny beslis sou verleng het, ongeag die breë morele of ekonomiese strome wat reeds daarteen begin afneem het. Daar is ook geen aanname dat Lee se installasie in eers die suidelike dan die nasionale panteon baie te danke het aan die pogings van diegene wat ook daarop ingestel was om die blanke heerskappy in die postbellum -suide te herstel en te bewaar nie, of dat hy die naamgenoot was van baie klawers van Kluxers, of dat, van al sy hedendaagse kampioene, sing niemand meer lofwaardig as die strydlustige verteenwoordigers van neokonfederale afskeidingsgroepe nie.
Tog, vir al hierdie assosiasies met onsmaaklike akteurs en kwetsende oorsake, om nie eens te praat van die vasberade pogings van 'n menigte historici wat versot is op die vind van foute nie, 'n opname uit 1996 wat daarop dui dat hy steeds bewonder word deur 64 persent van die respondente in die Suide en 60 persent van die respondente diegene buite dit dui daarop dat Robert E. Lee vir baie Amerikaners iets van 'n Teflon -ikoon bly. Selfs 'n beoordelaar wat 'n PBS-dokumentêr van Lee, wat deur NEH gesteun is, in Januarie 2011 gekritiseer het oor Lee omdat hy te rustig was met 'n 'slawerny-apologeet' wie se 'Old Dominion-snobisme en 'n gevoel van eer' daartoe gelei het dat hy 'die verkeerde kant om die verkeerde redes' ondersteun het. moes erken dat die onderwerp van die film self 'n baie man was. Natuurlik is nie almal bereid om Lee die voordeel van die twyfel toe te staan ​​nie, veral Afro -Amerikaners wat ontsteld is oor Lee se werklike en figuurlike verbintenisse met die vervolging van hul voorvaders. Dit is te verstane dat hulle verkies om ander, meer bevestigende ikone voor en in die middel te sien in 'n sterk omstrede openbare geheue wat ons gereeld minder vertel van 'n breed gedefinieerde verlede as die doelstellings en gevoelens van diegene wat in die hede skynbaar swaai. Natasha Trethewey het ontken dat blankes alleen aanspraak maak op wat "die Suide" beteken, "ek wil dit van niemand wegneem nie. Ek wil net hê dat hulle moet erken dat dit ook myne is. "
Sodanige erkenning is ook noodsaaklik om die suide (en dus die land) se geskiedenis akkuraat en omvattend voor te stel. As Trethewey egter daarop aandring dat 'my suide nie die oorlog verloor het nie', wys sy nie op die afsonderlike verlede van swart en wit nie, net op die manier waarop hulle op kritieke tye 'n gemeenskaplike verlede heeltemal anders beleef het. Om so 'n verlede ten volle te laat geskied, maak skerp teenstelling en kontraste onvermydelik. Dit is nie noodwendig 'n slegte ding dat die Martin Luther King Jr. National Historical Site die beste rekening as 'n toeristeaantreklikheid in Atlanta deel met die massiewe beelde van Lee, Davis en Stonewall Jackson wat in die nabygeleë Stone Mountain gekap is, of selfs dat Virginia Lee- Jackson -dag op die Vrydag voor die herdenking van ds King se verjaardag Maandag. "We Shall Overcome" lyk immers nooit meer opwindend en kragtig as wanneer dit op plekke soos Birmingham of Selma uitgevoer word nie, waar dit nog steeds baie maklik is om te onthou wat eintlik oorkom moes word.
Ten slotte is daar sekerlik genoeg polarisasie oor die veel meer inhoudelike en dringende bekommernisse van 'n noodsaaklike hede sonder om aanhoudend te twis oor hoe die verlede voorgestel word. Toe 'n raadslid in Annapolis 'n beroep op die voormalige slawehawe doen om 'n amptelike verskoning uit te reik vir die 'ewigdurende pyn, wantroue en bitterheid' wat slawerny swart mense toegedien het, het 'n kieser toegelaat dat sy 'sou verkies dat die wethouers 'n besluit moet versoen vir die gebrek aan 'n ordentlike kurrikulum in die middelbare skool in die Anne Arundel County. "
Vir al sy skynbare persoonlike deugde ontken Robert E. Lee se direkte verband met die oorsaak van slawerny of sy simboliese toeëiening deur diegene wat daarin geslaag het om slawerny deur Jim Crow te vervang. Ongelukkig, hoewel dit 'n goeie politieke melodrama kan meebring en selfs die afgestorwe siel van Frederick Douglass kan verbly, is dit onwaarskynlik dat Lee se naam van 'n skool ontneem word, omdat dit die oorbevolking in sy klaskamers sal verminder, die rekenaar- of wetenskaplaboratoriums kan opgradeer, of dwelmhandel in sy gange sal beëindig. . Ironies genoeg sou Lee - ten minste die een wat Dwight Eisenhower in die portret op sy muur gesien het - waarskynlik die eerste wees wat saam met Douglass die stap onderskryf het.
Historikus James C. Cobb is Spalding Distinguished Research Professor aan die Universiteit van Georgia en die skrywer van Weg Suidwaarts: 'n Geskiedenis van Suidelike Identiteit. Sy werk aan die boek is ondersteun deur 'n subsidie ​​van $ 40,000 van NEH.