BRIEF NEGE-EN-TWINTIG: DANKSEGGING DAG 4 – ek stap langs die hawe (vervolg)
Ek wonder oor die Chinese stukkie grond voor die stasie. Terug by Incheon stasie gaan loop ek deur die poorte van China Town. Ek neem foto's van Chinese kafees met bloedrooi en versiersuikerpienk lanterns wat in die wind wapper. Ek loop met 'n bult van trappe uit. In die middel van die sementstraat sit 'n kring ou Chinese dames plat op die grond en kuier. Oor die volgende bult is 'n park met 'n uitkyktoring oor die hele Incheon.
Die park heet Vryheidspark. Hier het Chinees-Koreane vryheid van onderdrukking veertig jaar gelede verklaar, deel 'n jong Koreaanse meisie met my 'n tikkie politieke en sosiale inligting wat ek weens haar geradbraakte Engels nie ten volle begryp nie. Ek maak 'n nota in my agterkop dat ek later vir Sok Jin hieroor moet vra.
Kort voor aandete pak ek die tog aan terug huis toe. Ek klim by my gunsteling aandete- en fliekplek, Dongdaemun, af. Ek eet my vertroude stukkie groen spanspek op 'n stokkie, drink my halfbevrore gebottelde minderaalwater en laat maak vir my twee rolletjies keem bap. Die tannie voel jammer vir my vleislose keem bap en sit 'n ekstra lootjie suursoet raap tussen die binnewande van die gedroogde blaaisels seegras in.
Ek kry skielik lus vir myself bederf. Ek neem die roltrap tot op die vierder vloer van die Fraya Modegebou: die mansafdeling.
Seoul het 'n groot verskeidenheid van mansmodes. Ek kan my verstout om te sê dat die verskeidenheid mans- en vrouemodes min of meer in balans is.
Ek gaan beloer die mooi goedjies van 'n miniatuurboetiek waar ek al voorheen 'n aantreklike lapdingetjie of twee gekoop het. Na 'n hele paar te-kort-van-mou hemde, trek ek hierdie pruimrooi/bruin, syerige baadjie aan en dit sê eenvoudig: trek my aan, betaal my, hou my aan, gaan huis toe, dankie.
Terug op die subway voel ek mooi en geseën en dankbaar. Ek dink as ek nou die baadjie aan iemand anders se lyf gesien het, sou ek dit graag sou hê.
Ek kom tik die storie. Dis twee-uur, Woensdagoggend.
Vandag wil ek graag garag-mark toe gaan en ek wil langs die Hanrivier gaan loop.
Na die vorige dag se onverwagte reën, was vandag die oopste, sagste, mooiste dag.
En dan wil ek die tradisie van Koreaanse warmbaddens en stoom- en saunakamers gaan aanskou.
BRIEF NEGE-EN-TWINTIG: DANKSEGGING DAG 4 – ek stap langs die hawe
Subject: Danksegging: Dag 4 – ek stap langs die hawe
Date sent: Mon, 29 October 2001 08:51:37
Ek het 'n hele paar los drade van reisbelustings wat ek tydens die paar publieke vakansiedae probeer optel. Een van hulle is om Suid-Korea se hoofhawestad te gaan besoek. (Ek het reeds voorheen oor Incheon met 'n "n" se nuwe lughawe gerapporteer).
Vandag neem ek die subway halfpad en ander halfpad helfte die trein tot by Incheon self om die hawestad te gaan ontgin en ontdek. Ek reis met die pers lyn tot by Songil. Hier klim ek oor op die trein tot in Incheon.
Dit is 'n twee ure lange trip.
Die Incheon-stasie herinner my vaagweg aan Muizenbergstasie in Kaapstad. Dit het dieselfde bakstenerige voorkoms, met 'n hoë kerktoring in die verte wat my seker aan die horlosietoring by Muizenberg herinner.
Regoor die stasie is'n instappoort versier met Chinese verfwerk en dieresimboletorinkies uit hout gekerf om die enigste China Town in Korea aan te dui. Die meeste Chinese kom Suid-Korea met behulp van bote en skepe deur Incheon hawestad binne en van hulle het dan wel hier bly vasmeer en 'n China Town gestig.
Reg langs die stasie in 'n toerismeburo. Ek gaan blaai eers deur hulle inligting en vra raad oor hoe om my paar uur daar ten beste te benut.
Ek neem 'n bus na 'n gedeelte met die naam Wolmido. Dit is 'n promenade met velerlei kafees en restaurante.
Die bus hou in 'n onindrukwekkende oopte stil. Ek wonder vir 'n kortstondige moment van ongeloof waar die see en al die beloofde besienswaardighede uit die grys vierkant van niks kan opdoem. Weliswaar: net om die volgende hoek maak 'n feestige loopgang van 'n oosterse mensemassa en restaurant na restaurant sy verskyning. Op pad na die skepe en bote en restaurante is verskeie kermistipe speletjies met behulp waarvan jy \n wollerige, opgestopte lapdier kan wen deur 'n balletjie van 'n stokkie af te skiet of 'n ballon met 'n veerpyltjie kaf te draf. Koreane hou van speel.
Die eerste restaurant wat my oog vang, is getiteld "Amsterdam". Dit het 'n groot windmeul van voor en 'n kleiner windmeul langs die kant. Getrou aan ons vriendskap neem ek 'n foto vir my vriending, Irize, in Amsterdam, om later met haar die Hollandse verteenwoordiging in Korea visueel te kan meedeel.
Langs Amsterdam is Arizona – hout-van-voorkoms, met rooi letters aangedui – 'n regte Spur in Korea. Arizona word afgewissel met Cafe London en Cafe Paris. En so aan en so aan vir so ver die oog kan sien.
Voor die kafees en restaurante sit verskillende straatkunstenaars en teken Koreaanse kindertjies en Koreaanse ou oumas en Koreaanse verliefde paartjies met pastelle en 'n kwassie hier en daar. Vir 'n oomblik oorweeg ek om 'n prentjie van my te laat teken, maar met oosterse oë, asseblief. Johannes met goudblonde hare en donker, oosterse oë langs die kaai van Korea.
'n Seebrieserige honger neem egter die oorhand en ek gaan soek na iets om te knaag. Ek koop 'n miniatuur papierkardoessakie vir 'n fraaie twaalf rand van gebraaide soetpatatpennetjies wat tjipperig kraak onder my tande. Op en af loop ek en kyk bote en skepe en water en 'n paar heuwels in die verte.
BRIEF AG-EN-TWINTIG: DANKSEGGING DAG 3 – Koreane is plesierig (Deel 2)
Die res van die familie het klaar geëet en Sok Jin se pa kom maak kort-kort 'n draai by die tafel en moedig my aan om nog en meer te eet. Ek maak kreungeluide en vryf oor my mag om aan te dui hoe vol ek is. In Korea dui jy jou genot en dankbaarheid aan deur te ooreet.
Sok Jin se ma kom vind uit of dit en dat darem lekker is en ek glimlag so breed moontlik en wys allerhande vingertekens van lekker en regtig heerlike en baie dankie. In my agterkop raak ek natuurlik ook terselfdertyd benoud dat al die geëet besig is om ver verby my toelaatbare suikervlakke te styg.
Sok Jin se ouma, wat my ma se ouderdom is, kuier vir die danksegging by hulle. Sy praat 'n paar lang sinne met my in Koreaans. Ek vra vir Sok Jin wat sy alles sê.
"Sy sê jy moet Koreaans leer praat!"
Ek lag. Presies wat my ma sou gesê het: "Sê vir hom hy moet Afrikaans leer, dat ons kan kuier."
Sok Jin se ma en pa gaan besoek sy een oom in die hospitaal wat pas sy hand in 'n elektriese saag ongeluk verloor het en ek en Sok Jin gaan kyk 'n fliek op televisie. Ek wonder vir 'n kortstondige oomblik of ek my kosbare vakansietyd met 'n tv-fliek wil verwyl, maar dan besef ek hoe kosbaar die alledaagse van die meemaak van die hele familie-aangeleentheid werklik is.
Sok Jin raak op die vloer aan die slaap, en ek lê op sy ma en pa se bed en kyk tv.
Die telefoon lui en lui.
Na 'n uur of wat raak ek weer honger en gaan krap in die kombuis op soek na oorskietkos.
Skielik begin die voorkamer feestig te vul met ooms en tantes en broers en susters wat met kossies in die hand kom kuier. Almal, van die oudste tot die jongste, gaan sit kruisbeen op die vloer – selfs die ouma van amper by die tagtig.
Almal kom beloer eers die blonde Engelse vreemdeling by die tv en een besonder warm en vriendelike ouerige tannie deel 'n hele reeks Koreaanse sinne met my, terwyl sy my op en af bekyk en beglimlag.
Sok Jin vertaal dat sy dink dat ek baie jonk lyk. Ek hou natuurlik onmiddellik van die tannie!
Sy kom bied vir my haar Koreaanse, tradisionele, tuisgemaakte ryslekkers aan, wat sy my verseker lekkerder sal smaak as die wat ek by die winkel gekoop en gebring het. Dis net toe ek haar wil verseker dat dit wel lekkerder smaak, dat ons agterkom sy my die hele tyd die lekkergoed aanbied wat ek self gebring het!
Ons lag en neem foto's. Ek glimlag breed en, hoewel al die aandag soms oorweldigend raak, voel ek tuis en welkom en danbaar vir di ealledaagse besondere familiefeestige ervaring.
Ek vra vir Sok Jin om saam met my tot by die subway te loop. Sy ma sit vir my rou mielies op die stronk in 'n sak om later te kook.
Koreane is plesierig, dink ek, en loop met 'n lied in my hart en 'n huppel in my stap huis toe.
BRIEF SES-EN-TWINTIG: DANKSEGGING: DAG 1 – van vlieg en fliek (deel 2)
En my kop begin in die oortreffende trap te dink: ek is 'n paar meter hoog in die lug en al wat my van spring weerhou is 'n metaalpyp waarop my arms rus en wat ek self kan oplig en hier sit ek stoksielalleen en skud en skommel teen min of meer 'n meter per uur oor 'n meer vol verskriklik baie water en ek is dieselfde persoon wat 'n kwart teen Tafelberg op af moes kruip omdat ek nie die behoefte om te spring, kon weerhou nie. Toe maak ek maar my oë toe en sê oor en oor: ek is in beheer. Ek is in beheer. Ek is in beheer.
Ek onthou hoe ek eenkeer saam met die skoukoningin van Vredendal by die skou op Vredendal in die verspotte feesvierende impuls van die oomblik op 'n besonder mankolieklykende groot wiel geklim het. Elke keer as nog 'n paar op die wiel gelaai word, hang en swaai die reeds gelaaide banke van die mankolieke wiel hoër op in die lug.
Dis toe ek en die skoukoningin reg bo in die middel van die wiel begin skommel en swaai dat ek na haar toe oorleun en sê: ek moes jou seker vroeër gewaarsku het, maar ek ly aan erge vrees vir hoogtes. Soos ons nou hier sit, neem die lus vir spring meer en meer van my beheer.
Sy trek toe haar skoonheidskoningin-oranjeblinkrooi aandrokkie wat sy besluit het om helder oordag te dra, fraaitjies en allerfyntjies, dog ferm, reg, herskuif haar skoonheidskoningkroontjie op haar kop en sê: jy daag ons altyd uit om al ons inperkinge met behulp van dramaterapie te bevry. Hier is nou jou uitdaging. Jy is in beheer. Kyk my net stip in die oë en onthou: jy is in beheer.
Hierdie keer is daar nie 'n wyse skoonheidskoningin met grasgroen gemaskarade oë na wie ek stip kan kyk om my aandag van die oorhoofse, kleinerwordende grondtoneel af te lei nie, en ek begin soos iemand wat 'n paniekaanval moet oorkom aan lysies van ander dinge behalwe die huidige ding dink. As ek by die subway uitkom, wil ek vir my 'n rubber kobraslang by een van die speelgoedstalletjies vir my klaskamer se diereversameling koop. As ek by die subway uitkom, wil ek vir my 'n rubberslang by een van die stalletjies vir my diereversameling se klaskamer koop. As ek by die rubberslang uitkom, wil ek vir my 'n subway by een van die klaskamer vir my subway se diereversameling koop.
Ek hoor mense praat en kindertjies lag. Ek maak my oë oop – hopende dat die einde in sig is.
O, my genade.
Ek is in die middel van die meer besig om pynlik stadig oor 'n hoë hobbel teen een meter per uur op my vlerklose bank voort te vlieg. Aan die anderkant van die sirkelgang kwetter en praat 'n familie van 'n ma en 'n pa en 'n klein seuntjie met hul voete wat van die ystervoetbankie af swaai. Ek wonder of hulle kan sien hoe bleek my knobbels aan die ysterraamwerk vasklou. Ek is seker hulle fluister soos hulle verbyry: dis die een wat gaan spring.
Ek maak weer my oë toe.
Skielik voel ek in beheer.
Ek maak my oë oop en waag die kans om selfs agtertoe te kyk. Ek roer my bene effens. Voor in die wapad sien ek die stoplose lig.
Twee mans beduie vir my om die ysterraamwerk oor my kop te lig en gereed te maak vir landing. In 'n splittende sekonde van 'n lompe oomblik van my angstige kop kry ek die raamwerk na g'n kant toe gelig nie. Gekonfronteer met die idee dat ek dalk weer in die sirkelgang opgeslurp gaan word en dié keer tot diep in die woud teen 'n meter per uur oor die meer vol water en die ope lug sonder skanse vlerkloos, eindeloos gaan bly voortvlieg, laat my sekuur, presies en doeltreffend, reageer. Ek lig die raamwerk met een suksesvolle daadwerklike beweging oor my kop.
Soos 'n adellike wat pas die wêreld in die eerste vliegkontrepsie oorkruis het, steek ek my hand na een van die assistente by die grondbasis toe uit. Elegant help hy my tot op my voete tot op die bekende bodem van die grond en die leë bank vlieg voort.
Ek koop twee plastiek kobraslange vir my klaskamer.
Later terug op die subway voel ek half eufories tranerig. Deels omdat ek wel in beheer was en deels weens die pompende adenalien in my are. Nou ja wel, dis seker so na as wat ek ooit aan die Mount Everest ervaring sal kom.
Ter afsluiting van my eerste dankbaarheidsdag gaan koop ek my gunsteling aandete in Dongdaemun: keem bap (seegras gerol om rys) en 'n stukkie spanspek op 'n stokkie. Dan bestyg ek die Fraya modekompleks met 'n reeks roltrappe tot op die negende vloer. Ek klim met gewone trappe verder tot op die tiende vloer – met slegs 'n hysbak as alternatiewe keuse om by my eindbestemming uit te kom. Ek gaan fliek.
'n Paar honderd mense staan in rye voor die kaartjieskantoor en maak 'n poging tot die laaste kaartjie. Dit lyk soos Wall Street voor 'n stygende aandeel. Ek kry letterlik die tweedelaaste kaartjie vir The Princess Diaries, met Julie Andrews as 'n koniningouma – 'n Walt Disney produksie vervaardig deur Whitney Housten. Die fliek is hier en daar snaaks, maar grotendeels voorspelbare, oppervlakkige, Amerikaanse gesinsvermaak.
Wat my meer interesseer, is die uitleg van die teater. Elke ry stoele bestaan uit ag sitplekke. Elke twee-twee sitplekke bestaan uit tweelingbankies. Ek deel my bankie met 'n Koreaanse vader wat sy gesin se reaksie in toom probeer hou en inmiddels ook duidelik wil laat verstaan dat hy die Engels wel goed begryp.
Hoewel ek in retrospek die avontuur van die vliegende bankie geniet het, vind ek dat ek meer van die stagnante tweelingmoment in die fliekhuis hou.