Die uitbroei van ‘n eier beteken die embriologiese ontwikkeling wat die bevrugte eiersel onder bepaalde toestande ondergaan oor 'n periode van 21 dae, wanneer die volmaakgevormde kuikentjie die dop verlaat om verder 'n selfstandige lewe voort te sit. Net soos by soogdiere, begin die kuikentjie die lewe as een enkele saamgesmelte. manlike en vroulike geslagsel, maar in teenstelling hiermee, vind hierdie verskynsel van ontwikkeling buite die liggaam van die moeder plaas. Die eier bevat al die potensiële reserwe-stowwe wat aan die noodsaaklike vereistes van die ontwikkelende kuiken sy volmaaktheid verstrek. Enige abnormale of foutiewe faktor in die eier sal direk of indirek die gesonde vorming en ontwikkeling van die embrio belemmer.
Dis bevind dat die bevrugte eier reeds by 'n temperatuur van 68° begin ontwikkel, en dat die vroeë stadium van ontwikkeling reeds in die eierkanaal begin het. Wanneer hierdie ontwikkeling op 'n baie drastiese wyse gesteur en onderdruk word, veroorsaak dit 'n swak kiem wat in die vroeë of latere embrioniese stadium sterf. Soms gebeur dit dat ongunstige omstandighede slegs die kiem verswak wat volledig uitbroei as 'n swak kuiken en gewoonlik 'n paar dae daarna doodgaan. Hierdie feite beklemtoon die belangrikheid van versigtige behandeling van eiers voordat dit in die broeimasjien geplaas word.
Die ingewikkelde biochemiese, fisiologiese en embriologiese prosesse wat plaasvind in die ontstaan van die kuiken kan nie hier bespreek word nie. Dit is egter interessant om op te merk dat gedurende die; 1ste en 4de dag die wit hoofsaaklik dien as voeding vir die embrio, waarna die geel vir die res van die periode hierdie funksie vervul, en op die 19de tot 20ste dag word die oorblywende geel in die liggaamsholte ingetrek. Gedurende die embrioniese ontwikkeling word die dopsoute, veral kalsium (Ca), afgebreek en gebruik in die vorming en neerlê van die skelet van die kuiken.
Die normale posisie van die kuiken in die dop is met die kop in die groot- of dik-end van die eier, regs gedraai sodat die bek onder die regtervlerk is in die rigting van die lugruimte. Die bene is teen die maag gevou en die pote raak die kop. Enige ander toestand van dooie kieme wat afwyk van die normale posisie, moet as verkeerd beskou word en as 'n aanduiding van onvoldoende lug of ander foutiewe toestande.
By geforseerde-lugmasjiene is dit 'n konstante temperatuur van 99½° F. In alle gevalle is dit egter wenslik om die masjien te hou by die temperatuur soos voorgeskrywe deur die fabrikant.
Daarenteen het 'n lae temperatuur weer 'n vertragende en stremmende uitwerking op die spoed van groei van die embrio. Die ontwikkeling is stadig, minder koolsuurgas word afgegee en minder suurstof opgeneem. Die kuikens broei laat uit -pik eers op die 21ste -22ste dag, en die persentasie uitbroeibaarheid is laag. Die kuikens is groot, pap, nat, en lyk asof hulle onder baie vogtige toestande uitgebroei is. Soos by hoë temperature, is daar 'n groot aantal gebreklike en misvormde kuikens, die doppe is vuil en nat, en die kuikens wat uitbroei, toon 'n swak leefbaarheid.
Afkoeling van eiers is onnodig. In elektriese masjiene met geforseerde lug word die eiers nooit afgekoel nie en uitstekende resultate word verkry. By stillug-masjiene is dit nie 'n noodsaaklikheid om eiers af te koel nie, hoewel daar geen nadeel skuil in die afkoeling van eiers vir solank as 20 minute vanaf die 15de dag nie. Waar die temperatuur soms buitengewoon hoog gestyg het, kan die eiers afgekoel word deur die laai oop te trek vir 'n paar minute. Vinnige afkoeling van eiers in 'n kamer met 'n lae temperatuur kan soms baie noodlottig wees.
Net soos enige ander lewende en ontwikkelende organisme, het die embrio vanaf die 1ste dag suurstof (O2) nodig en koolsuurgas (CO2) word afgegee. Daar bestaan 'n gedurige gaswisseling tussen die eier en die omringende lugmassa of atmosfeer. Gaswisseling vind plaas deur die klein porieë wat hoofsaaklik in die dik-end van die eier gekonsentreer is, en waar die lugruimte geleë is. Die Iugruimte vervul die belangrike funksie om die embrio van vars lug te voorsien. Namate die embrio in gewig toeneem, vind daar 'n proporsionele vermeerdering in gaswisseling plaas.
'n Gedeeltelike verlies van vog vind ook plaas in die proses van gaswisseling deur verdamping; dikte en poreusheid van dop beïnvloed die snelheid van verdamping uit die eier tot 'n groot mate, en eiers met poreuse doppe verloor vinnig vog. In stillug-masjiene word vanaf die 15de dag genoegsame voorsiening gemaak vir lug, en word die vog ooreenkomstiglik beheer. Vanaf die 18de tot die 21ste dag, wanneer die kuiken deur sy longe asemhaal, moet alle voorsorg vir ventilasie vooraf getref word.
Die droë klimaat van die Unie maak die verwantskap tussen vog en temperatuur baie belangrik, en met uitsondering van die kusstreke waar die winter betreklik nat en vogtig is, is dit byna onmoontlik om 'n te hoë vog te verkry in stillug-masjiene. Die beste vogtoestande behoort 60 persent te wees of 'n temperatuur van 85-89 °F op die natbol-termometer.
Die gevolge van 'n te lae vog word gekenmerk deur 'n hoë verdamping (vinnige vergroting van die lugruimte in die eier), met die gevolg dat kuikens wat wel uitbroei, klein is. Die tekens toon baie ooreenkoms met die van eiers wat uitgebroei is onder 'n te hoë temperatuur. Die leë doppe is klewerig en bloederig, kuikens droog gou af en lyk verbrand. Baie donse vlieg in die masjien rond, en die persentasie sterfte is gewoonlik hoog. Hierdie faktore en toestande is bevorderend in die verspreiding van siektes soos B. W .D. en hoendertifus.
Die broeiseisoen is 'n belangrike en besige tyd vir die pluimveeboer, en vroeg reeds word voorbereidings getref vir die uitbroei van eiers.
Gewaste eiers broei swak uit. In die wasproses word die natuurlike beskermingslagie van die eier verwyder, die porieë oopgemaak en oortollige verdamping vind plaas. Besoedelde eiers dra ook siektekieme, wat deur die dop indring as die eier gewas word. So 'n eier kan 'n gevaarlike bron van besmetting wees, veral in geforseerde-lug masjiene en moet vermy word.
Behandeling en Bewaring van Broei-eiers - As 'n eier gelê word het dit alreeds die vroeë stadium van embrioniese ontwikkeling begin, terwyl dit nog in die liggaam van die hen was. Die ideale toestand sou wees om dadelik die eier in die masjien te plaas en sodoende nie die ontwikkeling te strem nie. In die praktyk is dit egter onmoontlik en is die opberging van broei-eiers vir 'n week 'n noodsaaklike euwel. Eiers moet in elk geval nie langer as 'n week opgegaar word nie. Eksperimentele werk het aangetoon dat uitbroeibaarheidsvermoë van ‘n vrugbare eier 'n geleidelik vermindering en daling ondergaan met die lengte van tyd van bewaring. Hou ouer die eier word, hoe minder is die kanse dat dit sal uitbroei. Deur die volgende na te kom en uit te voer kan die uitbroeibaarheidsvermoë van eiers betreklik hoog gehou word:-
(ii) Hou eiers in 'n horisontaal-liggende posisie en draai gereeld daagliks na die eerste 3 dae, of pak in eierkaste met die groot-end na bo; daar is geen voordeel in om eiers wat slegs vir 'n paar dae gehou word, te draai nie.
Die broeimasjien behoort aan die begin en tussen broeisels baie deeglik skoon gemaak te word, deur dit te ontsmet met kresoldipsoorte of formalien. Na ontsmetting kan die waterpanne en laaie in die sonlig geplaas word vir 'n dag. Hierna word die masjien weer aan die gang gesit, en as die temperatuur korrek is, word dit gelaai. Dog voordat dit gelaai word, moet dit eers vir 2-3 dae aan die gang gesit word om die termostate, en by stillug-masjiene, die kapsules te toets. Die kapsules word in warm water geplaas om te sien of hulle opswel. Termometers word in verskillende plekke in die eierlaai of kompartement gesit, en die lesings, vergelyk. Hierna word die masjien gelaai, en soos verwag word, sal die temperatuur daal en vir 'n paar uur laag bly totdat die eiers warm is. Volg die fabrikant se instruksies noukeurig.
In die verskaffing van ventilasie word die lugspasie van die eier dopgehou wat dien as 'n aanduiding van die spoed en hoeveelheid verdamping wat plaasvind. Gedurende die eerste week word betreklik min ventilasie verskaf, meer ,gedurende die tweede week, en genoegsame voorsiening moet gemaak word vanaf die 18de -21ste nag.
Draai van eiers.-Onder die uitbroeitemperatuur vind daar 'n vinnige vermindering in die kwaliteit van die wit plaas, en die verwateringsproses het as volg dat die geel en die kiem teen die dop vasgedruk word. Om dit te verhoed, moet die eiers vanaf die 2de dag gereeld minstens 2 maal daagliks gedraai word. Gedurende die eerste paar dae is dit wenslik om die eiers minstens 3 keer per dag te draai. By stillug-masjiene word die eierlaai uitgetrek en as dit baie vol en styf is, word 'n paar eiers uitgehaal en met die palm van die hand word die eiers dan gedraai. Gedurende die draaiproses word die deur van die masjien toegehou. Na die 18de dag word die eiers nie meer gedraai nie. Draai die eiers laat in die aand en vroeg in nie oggend om sodoende die nagperiode so kort as moontlik te maak.
Die eiers moet twee maal getoets word gedurende die periode van uitbroei. Die doel is om al die onvrugbare eiers en dooie kieme te verwyder. Vanaf die 5de-7de dag word al die onvrugbare eiers en dooie kieme verwyder. By die kabinet-tipe masjien word hierdie toets nie gedoen nie. Die kieme wat by die eerste toets twyfelagtig is, word oorgedra tot die 19de dag wanneer alle dooie embrio’s wat na die 1ste toets dood gegaan het, verwyder word.
Die oorsprong van die wolbedryf dagteken uit die tydperk toe die son van die Nederlands Oos-Indiese Kompanjie reeds aan die ondergaan was. Die Kompanjie was geldelik nie meer daartoe in staat om groot somme geld te spandeer om 'n problematiese bedryf op die been te bring nie.
Die eerste doelbewuste invoer van wolskape het in 1789 plaasgevind, toe kolonel R. J. Gordon, militêre gesagvoerder van die Kompanjie aan die Kaap, vier egte Spaanse Merino-ooie en twee ramme van die Nederlandse regering ontvang het. Oorspronklik was dit 'n geskenk van die Spaanse Vorstehuis. Die eerste tuiste van hierdie kosbare diere was op Groenkloof naby die teenswoordige Malmesbury, waar die ras suiwer gehou is en vinnig aangeteel het. 'n Paar ramme is aan boere verkoop en hulle is gebruik om die inheemse skape op te gradeer.
In 1795 vind daar 'n keerpunt plaas in die geskiedenis van die Kaap, toe dit vir die eerste keer deur Engeland verower is. Kolonel Gordon pleeg selfmoord en sy kudde skape word saam met sy besittings uitverkoop.
'n Opvallende verbetering in die wol van die Kaapse skape is aangebring deur die toevoeging van Spaanse bloed.