Image deur vidarshana Rathnayaka
As u wil hê dat ander gelukkig moet wees, moet u medelye beoefen.
As u gelukkig wil wees, moet u medelye beoefen.
- DALAI LAMA, Die genesende krag van meditasie
Die moeilikste daad van dapperheid is dikwels vriendelikheid. Ek en 'n veteraan in die loopbaan het uit die gimnasium geloop. Toe ons omdraai om na ons motors te gaan, sien ons 'n man op die grond, blykbaar dronk, lê teen die randsteen op die parkeerterrein. Dit was een van die stadsplekke waar dronkaards en haweloses saamdrom. Hy het deurmekaar, lang donker hare en 'n baard met 'n tikkie grys. Hy was geklee in ou jeans, tennisskoene en 'n baadjie, met 'n dun kombers om sy skouers.
Mense hanteer hierdie soort situasies gewoonlik op een van drie maniere. Verontagsaming: ons sien die persoon nie; hulle is onsigbaar. Die tweede is minagting: ons neem aan dat hulle verslaafdes en dronkaards is; minder as ons. Die derde is vriendelikheid. My vriend gaan oor, kniel en maak die man wakker. 'Dude,' het hy met 'n onoordeelkundige, sagte stem gesê. 'Jy gaan seerkry as jy hier slaap.' Hy het die man opgestaan, en die man het voortgegaan.
In sy loopbaan het my vriend honderde dronkies teëgekom. Ek sou nie verbaas wees as hy net sy oë gerol het, sy medelye verdor het nie. Maar hy het nie; hy was vriendelik en medelydend.
Daarin lê die gebruik: klein dade van vriendelikheid.
Daar is honderd redes om nie 'n vreemdeling wat op 'n parkeerterrein uitgeput is, te help nie. Dit is moontlik gevaarlik. Die persoon kan 'mal' wees, 'n oordraagbare siekte of reuk hê. Die situasie is nie ons probleem nie, ons is besig en het nie tyd nie, ensovoorts.
Ten spyte van alles, het my vriend 'n helpende hand en sagte woorde aangebied.
Maak u oë oop vir lyding
Brandweerman word jou oë oop vir lyding. En dit is nie 'ry-deur' bewustheid nie. Ons is onmiddellik besig met die menslike drama; die bloed, die trane, die goop, die reuke en die pyn wat op straat uitgaan.
Dit is transformerend.
Ons leer dat almal gely het, almal het 'n storie. Sommige van die verhale, wel, u wonder hoe 'n individu nog steeds kan staan. Daar was die bejaarde vrou wat alleen gewoon het, al haar besittings verpak en geëtiketteer, gereed om te sterf, maar met niemand om mee te praat behalwe ons nie. Die gestresde professionele egpaar wat sorg vir 'n vader met Alzheimer wat een nag vasgebout het; toe ons hom op die pad sien loop, het hy vir ons gesê hy gaan huis toe na Cleveland.
Almal het 'n storie
Die begrip dat almal daaronder ly, verander u persepsie. U sien individue as ingewikkelder, soms as gewonde, dikwels as sukkel met hul eie demone. Maar om deur mense se verhale beweeg te word, beteken nie noodwendig om iets te doen nie. Empatie vertaal nie altyd in deernis, in aksie nie.
As 'n brandweerman is ons taak nie net om te verstaan ​​nie, maar om te help. Ons beroep word gedefinieer deur vriendelikheid in aksie, wat transformerend is.
Hoe? Begin deur die vraag te stel: Wat kry brandweermanne daaruit? In die groter prentjie, wat kry iemand van ons as ons vriendelik is? Dit is 'n billike vraag. Altruïsme klink lekker, 'n hoë en verhewe doelwit, maar dag vir dag, te midde van ons besige lewens, waarom vriendelik wees? Waarom oogkontak maak met die man wat op die hoek bedel? Waarom die lewe en ledemate in gevaar stel om iemand van 'n vuur te red?
Selfs antieke godsdienste en filosofieë sukkel om hierdie vraag te beantwoord, wat neerkom op: Waarom stel iemand anders se belange bo u eie? Ek stel nie belang in enige beloning in die hiernamaals nie. Wat is die praktiese belonings tans, hier, op hierdie planeet, in hierdie leeftyd?
Die kies van empatie
Stel u hierdie situasie voor. U sit vas in die verkeer en laat by die huis kom. Jy kruip saam as die ou in die motor agter jou skielik op sy toeter begin slaan en sy hoofligte flikker. Jy ignoreer dit vir 'n minuut, maar raak dan ontsteld. Die toeter en flikker gaan voort, al het die verkeer heeltemal tot stilstand gekom. Ander bestuurders staar. Uiteindelik het u genoeg gehad. Kwaad, jy klim uit jou motor om die ruk wat op sy toeter klop, te konfronteer. Voordat u iets kan sê, rol die bestuurder deur sy venster. Hy huil in trane. Hy huil, "My seun was in 'n ongeluk. Hulle het hom hospitaal toe geneem. Hy gaan in die operasie! Ek moet by hom uitkom. As jy net eenkant toe beweeg, kan ek die afrit bereik. '
In 'n oomblik verander jy. U sê vir hom: "Volg my!" Terug in u motor lei u hom op die skouer, op die afrit en stamp u eie toeter terwyl u saam na die hospitaal jaag.
Dit is die empatiese verskuiwing. Sonder veel nadenke sit jy jouself in iemand anders se skoene; hul seun kan jou kind wees, seergemaak en alleen in 'n hospitaal. U bekommernisse oor die feit dat u laat is, val weg en al wat u omgee, is om hierdie vreemdeling te help.
Later, nadat die adrenalien weg is, besef u dit voel goed om iemand te help. Dit voel goed om nodig te wees en tasbare hulp te verleen. Dit voel belangrik om u eie bekommernisse opsy te sit en daar te wees vir iemand wat sukkel of in gevaar is. Vra enige eerste antwoorder, en hulle sal 'n gevoel van uitgebreide teenwoordigheid beskryf; vir 'n oomblik is hulle betrokke by iets groter as hulself.
Dit is die beloning. Dit is die antwoord op die vraag. Die aksie van medelye stel kragtige gevoelens van verbintenis, empatie, tevredenheid en vreugde vry.
Help ander: doen, help, aksie neem
Die ervaring van mense wat ly, is transformerend. Die handeling om te help is transformerend in die kwadraat.
Help het verskillende vorme. Ons skryf tjeks aan liefdadigheidsorganisasies; ons onderteken petisies. Maar dit is die kragtigste om direk aan iemand anders te raak, omdat jy weet dat jy 'n spesifieke verskil in iemand se lewe gemaak het. Die groot radikale denker, Jesus, het hom nie in die tempel geïsoleer en gekontroleer nie; hy het onder die volk ingegaan en die voete van melaatses gewas.
Doen. Helpend. Neem aksie. Dit is die werkwoorde wat werklik 'n verskil maak.
Ons het daagliks geleenthede om op allerlei maniere vriendelik te wees. Om 'n deur oop te hou, sodat 'n ander bestuurder eerste kan draai, iemand met pyn kan vertroos, ons sitplek in 'n bus moet prysgee - alles klein vriendelike dade wat kan rimpel en ons die gevoel kan gee om 'n verskil te maak.
Waarlik, op die brandweer is die meeste van wat ons doen klein dade van vriendelikheid. Brandbestryders vind gewoonlik klein maniere om te help. Hulle skop 'n oprit vir iemand met borspyn, hulle help om bang diere na 'n brand te vind, en sit die meubels terug. Niks heldhaftigs nie. Maar dit is wat mense onthou. Behalwe vir tienjarige kinders, onthou die meeste mense die klein dingetjies, nie die groot rooi vragmotors met ligte en sirenes nie.
Daar is hindernisse - vriendelikheidsmoordenaars - wat die impuls om vriendelik te wees, inmeng. Drie van hulle is die kommerwekkendste en mees algemene.
Die eerste is geregtigheid. Eenkeer het ons gereageer op 'n oorrol op 'n sneeuagtige Januarie-pad. Ons het daar gekom om te sien die bestuurder was dronk, maar ongedeerd, terwyl sy vriendin dood was nadat hy uit die SUV gesit is. Ek onthou dat ek gekraak het en my humeur verloor het. Ek het 'n golf van regverdige woede gevoel wat selfs die idee van goedhartigheid of medelye met die bestuurder uit die weg geruim het.
Maar toe ek huis toe gaan, kon ek nie anders as om te onthou toe ek agtien was nie. Ek en my vriendin het in 'n storm huis toe gery. Ons het albei 'n bier gedrink. Ek het beheer oor die motor verloor, en ons het 'n 360 op die interstaat gedoen. Ons het albei ons asem opgehou, en toe gaan dit goed met ons, ons is op die regte manier op pad, sonder verkeer om ons. Ons het gelag.
Wie was ek om te oordeel oor hierdie bestuurder? Die enigste verskil tussen ons twee was dat ek beter bande gehad het. Geregtigheid, die geloof dat ons op een of ander manier moreel beter is, kan die impuls om vriendelik te wees, doodmaak. Dit speel dikwels af met hoe mense verslaafdes behandel. As mense glo dat verslawing 'n 'karakterfout' is, beoordeel en veroordeel hulle die individu. Maar as mense besef dat verslawing 'n lewenslange siekte is, vind hulle dit baie makliker om vriendelik te wees as iemand sukkel.
'N Ander vriendelikheidsmoordenaar is selfbetrokkenheid - die gevoel dat my probleme die belangrikste probleme is, dat my lewe die middelpunt van die heelal is. Natuurlik raak elkeen soms in sy eie wêreld toegedraai. Soms vergeet ons dat ons probleme in die groter skema dikwels klein en onbeduidend is.
Brandweerman is 'n voortdurende vernederende ervaring in hierdie verband. As ons pager uitklink, word ons gewoonlik in situasies gewerp waar die probleme baie groter is as ons eie. Dit is 'n konstante wekroep, 'n herinnering om dinge in perspektief te hou en ons eie gevoel van selfbelang te bevraagteken.
Uiteindelik is daar vrees. As ons bang is vir die lyding van ander, trek ons ​​oogklappe aan sodat ons nie ly nie. Ons besorgdheid is dikwels wat sou gebeur as ons lyding binnegaan. Ons vrees dat dit ons kan seermaak, omdat ons nie sterk genoeg is om dit te dra nie. Daarom is dit die beste om dit heeltemal te vermy.
My raad vir die hantering van vrees is tweërlei. Aanvaar eers dat ons nie die lyding van ander kan vermy nie. Dit is iets waarop ons almal moet voorberei. Die beste om jouself daarvoor oop te stel; die beste om die diepte van u vriendelikheid te ondersoek.
Tweedens, ons is sterk genoeg en ons vriendelikheid is diep genoeg om selfs die moeilikste situasies die hoof te bied. Ek het byvoorbeeld 'n vrou geken wat onlangs aan ALS oorlede is. In haar laaste jaar het haar vriende om haar saamgedrom, haar en haar gesin om die beurt gevoer, haar gebad en uitgeloop. Niemand het gesê: 'Ek kan dit nie hanteer nie.' Almal het tot die geleentheid gekom. Daar is daagliks honderde so nie duisende verhale wat die vermoë demonstreer om vriendelik te wees onder die moeilikste omstandighede.
Vir elke keer wat die lewe ons vra: Is jy dapper?, die lewe bied honderd geleenthede om vriendelik te wees.
Persoonlik dink ek dat die weg na 'verligting' nie net na binne draai met meditasie nie, maar ook om na die wêreld te draai met 'radikale vriendelikheid'. Dit is om daagliks te kies om geleenthede te soek om vriendelik te wees, om vriendelikheid jou eerste impuls te maak. Die tyd wat u bestee om vriendelik te wees, om oomblikke te soek om vriendelik te wees, sal die heelal oopkrap en ons leer oor onsself en waar ons inpas.
Radikale vriendelikheid behels drie beginsels: doen dit daagliks, hou u ego daar buite en verwag nie wederkerigheid nie.
1. Doen dit daagliks
Eerstens, vind daaglikse oomblikke om vriendelik te wees, soek dit uit, beplan dat dit moet gebeur. Let op die deur wat moet oopgaan, die vrou wat haastig is wat jy voor jou kan laat sny, of die kind wat in die winkel verlore gaan. Hierdie oomblikke is eindeloos; ons moet dit net sien en aangryp. Hierdie handelinge neem dikwels slegs sekondes of minute, en dit verg net ons perspektief.
2. Hou u ego daaruit
Het u al ooit 'n deur gehou vir iemand wat verbyjaag en niks sê nie? Het u 'n bietjie afgesien of neergesit, miskien 'n bietjie onsigbaar? Dit is jou ego-praat.
Ons ego's is soos ballonne wat opgeblaas word. As dit nie gekontroleer word nie, sal hulle groei en ons lewens oorneem, totdat u dit raai, iets bars (wat, glo my, sal gebeur). 'N Opgeblase ego word ontsteld as dit nie dadelik bedank en waardeer word nie. "Wag," sê die ego, "hoe kan u my nie bedank vir my briljante daad van vriendelikheid nie !? Ek het 'n deur vir jou oopgemaak! '
Ons ego's glo dat die wêreld om hulle draai. Die ego is die self, gewapen: dit verdedig, dit val aan, dit rasionaliseer, dit lieg. Die taak is om u te beskerm teen enige wonde, regtig of verbeel.
As ander op die interstaat voor u insny, moet u oppas vir u ego: is dit regtig belangrik dat u nog 'n motorlengte voorlê? Of is dit meer waardevol en nuttig - en egoloos - om die bestuurder binne te laat?
3. Moenie wederkerigheid verwag nie
Laat die idee van wederkerigheid los. Altruïstiese wederkerigheid - ek sal iets goeds vir u doen met die verstandhouding dat daar terugbetaling sal wees - is in die menslike natuur ingebou. Die beloning vir radikale vriendelikheid is in die daad self. Die beloning is dat ons iemand in nood gehelp het en dit is genoeg.
Ons sal hiermee nie perfek wees nie, en perfeksie is nie die punt nie. Die punt is om die impak van onsself en ander van ons goedhartigheidsdade te leer. Die punt is die uitbreiding van ons gevoel van self, en die groei dat ons 'n verskil maak, hoe klein ook al, in hierdie heelal.
Veldnotas: Handelinge van vriendelikheid
Die gebruik, as u so geneig is, is om elke dag 'n daad van vriendelikheid (of meer) na te streef.
Hierdie handelinge hoef nie groot gebare te wees nie; klein aksies werk.
Onthou die drie beginsels van radikale vriendelikheid:
Doen dit daagliks: Wees opsetlik. Soek bewustelik na geleenthede om in iemand anders se belang op te tree. Eenvoudige aksies wat vir iemand anders gedoen word, kan 'n groot verskil maak.
Hou u ego daar buite: Wees vergewensgesind. Mense is besig, mense is self betrokke. Daaraan kan ons min doen. Maar as ons vir 'n paar oomblikke van "my-gesentreerd" na "ander-gesentreerd" gaan, kan ons ervaar "egoless" wees. Dit is 'n kragtige en positiewe gevoel. Maak die deur oop en moenie bekommerd wees om bedank te word nie.
Moenie wederkerigheid verwag nie: Die doel is om 'n positiewe krag in die wêreld te wees, ongeag die gevolge.
Maak dit 'n gewoonte. Ons kan elke dag eenvoudige plesier vind deur vriendelik te wees.
Video / aanbieding met Hersch Wilson, skrywer van Brandweerman Zen: Hoe kan ek help?
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Dankbaarheid en diens > Wees vriendelik: Vriendelikheid in aksie