Grondonteiening: Die ANC moet meer lesse leer van die SowjetunieGeorgy Zhukov en Josef Stalin by Wladimir Lenin se praalgraf (ongedateer) Dit is geen geheim nie dat die Sowjetunie die grootste invloed op die ANC se ideologiese raamwerk gehad het (en waarskynlik steeds het). Baie van die ANC se retoriek oor die arbeidersklas, transformasie, monopoliekapitaal en selfs grondhervorming word direk aan die terminologie van die Sowjetunie ontleen. Dit is so suksesvol gedoen dat baie mense in die ANC onbewustelik Kommunistiese leiers soos Joseph Stalin en Wladimir Lenin aanhaal, maar dink dat hulle net hul eie gedagtes uitdruk. Die ANC het die afgelope jaar groot ophef gemaak oor die Bolsjewistiese Revolusie van 1917, waartydens Lenin en die Kommuniste die mag oorgeneem het en wat uiteindelik tot die stigting van die Sowjetunie en Stalin se diktatuur gelei het. Terwyl Cyril Ramaphosa vir sy eerste openbare toespraak, op 8 Januarie, as president van die ANC voorberei, sal dit wys wees van hom om die ANC se Sowjet-invloed, veral betreffende die omstrede kwessie van grondhervorming, weer in oënskou te neem – ŉ saak wat in sy toespraak beslis aandag sal kry, siende dat die ANC ŉ beleid van onteiening sonder vergoeding aanvaar het onmiddellik ná sy verkiesing tot die amp van president. Sommiges sal dalk argumenteer dat hierdie beleidsbesluit ongelukkig was en dat dit waarskynlik nie Ramaphosa se persoonlike siening oor die saak weerspieël nie. Dit is te betwyfel. Ramaphosa is uitgesproke oor die noodsaak van meer aggressiewe sosialistiese beleid, waarna die ANC paradoksaal verwys as “radikale ekonomiese transformasie”. Die nuwe president van die ANC, Cyril Ramaphosa. (Foto: GCIS) Hy beweer ook dat daar ŉ “honger vir (landbou)grond” onder swart Suid-Afrikaners is. Maar al die beskikbare data dui daarop dat hierdie aanspraak onwaar is: Verstedeliking onder swart mense vind vinnig plaas; 93% van diegene wat die moeite gedoen het om grondeise in te stel, het aangedui dat hulle nie eintlik grond wil hê nie, maar eerder geld wil ontvang; en net ongeveer 1% van die mense in die land glo dat grondhervorming hul lewens sal verbeter – om slegs ŉ paar syfers te noem. Tog is 8 Januarie ŉ historiese dag. Dit is die dag waarop die ANC in 1912 gestig is. Terwyl hierdie dag vinnig nader kom vir die ANC sal dit goed wees indien hulle op 5 Januarie ŉ bietjie nadink oor die gebeure wat op daardie dag in 1930 in die Sowjetunie ontketen is. Die ooreenkomste tussen die ANC en die Sowjetunie se beleid oor grondhervorming is op baie maniere merkwaardig. Kom ons kyk na wat werklik op plase in die Sowjetunie gebeur het. Nasionalisering van grond, aanvalle op die Koelakke Stalin het die idee van private eiendom en grondbesit deur individue verafsku, hoofsaaklik omdat hy nie volle beheer oor die eiendom van individue gehad het nie. In suiwer Marxistiese terme was sy idee om ŉ soort van utopie te skep, of hemel op aarde. Gevolglik het Stalin op 5 Januarie 1930 aangekondig dat die beleid van kollektiewe plase in die Sowjetunie ingestel sal word. Dit was in wese ŉ beleid van onteiening sonder vergoeding; van nasionalisering van grond. Die idee in die Sowjetunie, soos dit tans die geval is in Suid-Afrika, was dat die regering as bewaarder van grond moes optree, in die belang van alle mense. Foto: Pexels/Pixabay.com Die doelwit was dat die mense miljoene ton koring sou produseer onder hierdie nuwe staatsgedrewe beleid, koring wat die staat dan sou verkoop om masjinerie aan te koop om boerderytoerusting te bou om in landbou-ontwikkeling te belê. Plase is verdeel in “sovkhozy” (staatsbeheerde plase) en “kolkhozy” (gedwonge kollektiewe besit van plase, bestuur volgens die konsep van “sosialistiese selfbestuur”). Lede van die kolkhozy het nie eiendomsreg gehad nie, is as werkers in plaas van eienaars behandel en het nie die reg gehad om die kollektief te verlaat nie. Diegene wat wel daarin geslaag het, kon nie hul deel van die bates saamneem nie. Die produksiemiddele was heeltemal “gesosialiseer”, wat beteken dat dit uit individuele beheer geneem is. Nie eens private tuinerwe is toegelaat nie. Die geprojekteerde doel was om landbouproduksie met 50% te verhoog deur middel van hierdie beleid. Om dit te bereik, moes die Sowjetunie ŉ aanslag op private eiendom loods, wat weerstand ontlok het van boere wat hul plase moes prysgee. Daar is neerhalend na hulle verwys as die Koelakke. ŉ Koelak was ŉ boer wat gehuurde arbeid gebruik het, wat ŉ meul, ŉ melkery, ŉ aartappeldroër, meganiese landboutoerusting met ŉ motor of vee besit het. Die regering het met geweld toegeslaan op diegene wat die beleid teengestaan het. Die vae definisie wat gebruik is om na die Koelakke te verwys, was ook baie gerieflik, aangesien dit die deur oopgemaak het vir vals beskuldigings, afrekening met ou vyande en die gebruik van geweld teen politieke teikens. Items wat met geweld van die Koelakke afgeneem is, was onder meer hul winterklere, onderklere, skoene, die kussings onder hul kinders se koppe en selfs godsdienstige items. Die meeste daarvan is bloot verbrand ná konfiskering. Ongeveer vyf miljoen Koelakke is na konsentrasiekampe gestuur en meer as drie miljoen is geskiet, of het gesterf in ballingskap of in konsentrasiekampe. Kinders wat hul ouers aan die regering verraai het, is as nasionale helde gevier, terwyl hul ouers vermoor is. Die staat het uiteindelik al die grond oorgeneem, wat toe gesamentlik in groot eenhede bewerk moes word. Teen 1940 was 96,9% van Sowjet-landbou reeds “gekollektiviseer”. Die gevolge van nasionalisering Hoewel hierdie beleid beloof het om op een of ander manier te lei tot ŉ massiewe toename in landbouproduksie, was die gevolge daarvan presies die teenoorgestelde: Landbou het in duie gestort. Tussen 1928 en 1950 het die totale aantal koeie in die Sowjetunie met 26% afgeneem, varke met 20%, skape met 18% en perde met 65%, soos die tabel hieronder toon. Tabel: Afname in lewende hawe gedurende die Sowjetunie se grondhervormingsbeleid. Die gevolg was ŉ ongekende hongersnood. Binne vyf jaar het sowat sewe miljoen mense as gevolg van hierdie projek van hongersnood gesterf. Liggame is op waens gestapel en in massagrafte gegooi. “Liggame was opgestapel soos bale hooi,” onthou een oorlewende. Baie van hierdie “liggame” het nog geleef, beweeg en met die amptenare gepraat, maar as mense wat as sterwend beskou is, is hulle in elk geval deur die owerheid behandel soos lyke. Hoe verder die projek misluk het, hoe meer is die Koelakke geblameer en hoe meer is daar verkondig dat die gewenste resultaat net behaal kon word as die beleid meer aggressief geïmplementeer word. Volgens amptelike Sowjet-statistieke het sowat 24 miljoen Koelakke uit landelike gebiede verdwyn, waarvan slegs 12,6 miljoen na staatsposte verskuif het. Daar word gesê dat Stalin self in 1945 aan Winston Churchill onthul het dat sowat 10 miljoen mense gesterf het as gevolg van sy grondgrypbeleid. Die dodetal vir die totale projek was sowat 12 miljoen: dubbel soveel as dié van die Joodse volksmoord in Nazi-Duitsland. Op soek na die Kommunistiese utopie Robert Mugabe. Foto: ANA Soortgelyke beleidsrigtings is in feitlik elke Kommunisties geïnspireerde land geïmplementeer, almal met hul eie unieke kleur, aangepas deur hul plaaslike Kommunistiese leiers. Dit sluit in China onder Mao Zedong, Viëtnam onder Ho Chi Minh, Kambodja onder Pol Pot, Kuba onder Fidel Castro, Noord-Korea onder Kim Jong-il en meer onlangs, Zimbabwe onder Robert Mugabe en Venezuela onder Hugo Chavez. Die ooreenkomste tussen hierdie gevalle was dat almal staatsgedrewe was, dat private eiendom verwerp is, dat geweld uiteindelik uitgebreek het as gevolg van weerstand deur diegene wie se eiendom geteiken is, dat landbou en voedselproduksie in duie gestort het en dat hongersnood geheers het. Byna al hierdie leiers word op een of ander manier as helde vereer deur die ANC en ander linkse bewegings soos die EFF, wat hierdie leiers as helde en hul beleid as “inspirerend” beskou. Desondanks word ons steeds gekonfronteer met politieke kommentators en linksgesinde joernaliste wat op kritiek van die ANC se grondhervormingsbeleid reageer met stellings soos: “Maar hoe sal ons weet of dit sal werk of nie as ons dit nie ten minste probeer nie.” Dit is roekelose uitsprake, om die minste te sê. Staatsgedrewe hervormingsprogramme wat die reg ondermyn om private eiendom te besit is herhaaldelik beproef en getoets en het sonder uitsondering op ŉ ramp uitgeloop. Met uitsondering van die moordveldtogte kan die Sowjet-projek van die 1930’s dalk nog (slegs) gedeeltelik verskoon word, want dit was destyds nog ŉ nuwe idee. Dit was ŉ poging om die filosofie van Karl Marx te realiseer en die Kommunistiese utopie te skep wat Marx in die vooruitsig gestel het. Maar die geskiedenis sal nie die ANC vergewe vir sy poging om die rampspoedige Kommunistiese utopiese beleid te dupliseer nie. Dit is nie meer ŉ nuwe idee of ŉ eksperiment nie, maar eerder ŉ beproefde resep vir rampspoed, nie net vir diegene wat die eiendom in die eerste plek besit nie, maar vir almal wat in die land woon. Volg Roets op Twitter by @ErnstRoets