“Hel, ek weet nie. Die polisie? Die plaasvoorman? Daai ou wat ek al saam met jou sussie in die dorp gesien het?”
“Emmir?” vra sy en snork effe te onvroulik. “Ek vermoed hy is useless. Maar ek verstaan wat jy bedoel. Jy het jou punt gemaak. Ek sal nie weer nie, oukei?” Vir wat pla haar veiligheid hom buitendien so? Dis al die tweede maal in drie dae wat hy haar daaroor aanvat.
Markus begin weer nader na haar stap en sy sukkel om op die gesprek te konsentreer. Nou staan hy net ’n paar tree weg, naby genoeg sodat sy die skoon reuk van sy naskeermiddel kan inasem. Skielik wens sy sy het beter gelyk en dat sy nie in ’n ou verbleikte denim en uitgerekte T-hemp was nie. Na die rouritueel wat sy vanmiddag met ’n familie gedoen het, was sy emosioneel uitgeput. Voor aandete het sy gaan bad en gemaklik aangetrek.
Olivia wens sy kan net haar hand uitsteek en aan Markus vat. Hy is dan so naby; sy kan elke stoppeltjie baard en lyntjie op sy vel duidelik sien. Dan flits iets in sy kyk. Begeerte?
Toe Markus so naby aan haar is dat sy dit nie kan hou nie, druk sy verby hom om kamma by Grace te kom. Maar hy vou sy vingers om haar pols. Op die plek vries sy.
Renate neem oorkant hom plaas terwyl hy haar skepties op en af bekyk. Heel duidelik het sy klaar die toets gedop. “Hallo, Marius, lekker om uiteindelik te ontmoet,” sê sy en steek haar hand na hom toe uit. Hy skud haar hand maar sê nie ’n woord nie. Sy skuif ongemaklik op haar stoel rond. Die man aan haar linkerkant loer nuuskierig agter sy skootrekenaar uit. Die twee jong dames by die tafel agter hulle bly vir hulle kyk, en giggel soos twee bakvissies.
“Lieflike plekkie dié, jy het goeie smaak,” probeer sy weer ’n gesprek aanknoop. Hy mompel net iets.
Sy kyk weer om haar rond. Dit is regtig ’n baie oulike eetplek. Lyk nie na ’n gesinsrestaurant nie. Tafeltjies is maar kleinerig, en die meeste mense sit met ’n koerant of rekenaar voor hulle. Dit blyk gewild te wees by sakelui. Gesofistikeerd. Gelukkig het sy moeite met haar voorkoms gedoen anders het sy lelik uitgestaan tussen die klomp. Sy sal ’n moet plan maak om hom aan die praat te kry want sy is nou vrek honger maar sy sal nie kan eet as die atmosfeer so styf is nie.
En dan is dit asof ’n gloeilamp in haar kop aangaan. Hy hou mos daarvan om oor homself te praat. “Goeie dag by die gym gehad, Marius?” vra sy kamma belangstellend. En daar is dit asof ’n ander mens oorkant haar sit. Sy mond verander skielik in ’n resiesperd. Dis eierwitomelette, proteïenskommels, twee uur op die masjien vir bene, een uur op daai masjien vir maagspiere.
Eerlikwaar, sy het hom al by die proteïenskommel verloor. Sy knik asof sy belang stel, maar waaraan sy eintlik dink, is hoe sy gaan wraak neem op Connie. Wat het haar besiel om te dink dat hulle twee oor die weg sal kom? Dalk was dit om haar te wys dat die vorige afsprake glad nie so sleg was nie.
Gelukkig is die spyskaart groot en sy skuil later daaragter. Uit die hoek van haar oog sien sy hoe meneer Skootrekenaar van oor tot oor glimlag. Hy lig sy hand en wink die kelner nader, maar stuur hom toe na hulle tafel toe. Die man is fantasties. As hy nou nie ’n totale vreemdeling was nie, het sy hom wragtig ’n soen gegee. Toe die kelner langs die tafel staan, raai Renate Marius aan om eerste te bestel want sy is nog onseker oor wat sy wil eet. Eintlik het sy ’n plan van haar eie.
Hy bestel mineraalwater, groenslaai en drie geposjeerde hoenderborsies, sonder die vel natuurlik, en sonder enige souse en olies. Dit klink maar vaal. Toe die kelner vra: “En vir die dame?” laat sy nie op haar wag nie. “’n Cappuccino, met room natuurlik, en dit sal fantasties wees as jy vir my van daardie sjokoladeskaafsels kan oorstrooi. Dan sien ek julle het ’n wonderlike verskeidenheid koeke en terte. Is daar enigiets wat jy kan aanbeveel?” Sy loer onderlangs na Marius. Dit lyk of die man enige oomblik gaan ontplof. Die kelner beveel die swartwoudkoek aan en dis dan ook wat sy bestel.
“Jy wonder seker hoekom ek koek bestel het vir voorgereg?” vra Renate en sy moet haar bes doen om nie te lag vir die uitdrukking op sy gesig nie. Sy gee hom nie kans om te antwoord nie. “Jy sien, ek en Connie redeneer so: As jy voorgereg en hoofgereg geëet het, is mens so vol dat jy nooit by nagereg uitkom nie. Ons het toe besluit om eers nagereg te bestel en dan daarna te besluit waarvoor ons kans sien. Dit is tog eintlik hoekom ’n mens gaan uiteet, is dit nie? Dit gaan als oor die nagereg.”
’n Rukkie later verskyn die kelner met hul bestelling en verbreek vir ’n oomblik die stilte. Dankie tog. Die cappuccino het nie skaafsels op nie, maar groot sjokoladekrulle. Sy het nog nooit so iets gesien nie. Dit lyk amper te mooi om te drink. Marius gluur haar aan en sy vat ’n groot hap van die koek. Die geluide wat sy maak, kon amper ’n ouderdomsbeperking gehad het. Hy krap net in sy slaai rond. Nee, wragtig, sy gaan nou ’n einde hieraan maak al beteken dit sy gaan die helfte van die koek verbeur. Ná die tweede hap verskoon sy haarself van die tafel en stap kleedkamer toe.
“Wat het jou besiel? Maak asseblief seker dat jy my oor vyf minute bel sodat ek ’n verskoning het om so gou moontlik hier weg te kom. Ek gee nie om wat dit is nie, doen dit net en dan, my sogenaamde vriendin, het ek en jy ’n appeltjie te skil.” Renate druk die foon dood, haal diep asem en stap terug.
Haar hart gee ’n paniekerige skop teen haar ribbes. Wian-flippen-Tredoux. Haar trane droog summier op. Sy is lus en gooi haarself op die grond en skop soos ’n klein dogtertjie. Was dit nou regtig te veel om te hoop die vent verskuif sy kantore na ’n ander plek in die tyd wat sy weg was?
“Ek is feitlik die hele volgende week in Johannesburg, so jy het die plek vir jouself,” sê Wian. “Gaan jy huur totdat jy weer bou?”
“H’m … ek … kliënt,” beduie Mientjie wat uiteindelik die boodskap kry sy praat te veel en sy stap vinnig weg.
Katryn sluk die katterige woorde op haar tong. Sy hou van mense. Sy help graag mense, sy is vriendelik met mense, maar om een of ander rede vryf die vent haar net verkeerd op. Die deli is egter weer besig om vol te raak, dis nie nou die plek om ongeskik te raak nie. “Ek wil ’n kleinerige plekkie hier naby koop. As jy my sal verskoon, ek moet bak vir môre.”
Sy draai weg, maar ’n warm hand gryp hare vas. “Katryn. Kom bly by my totdat jy ’n plek het? Ek kan moontlik ook vir jou met die koop van ’n plek help, ons is besig …”
Lien leun uitasem oor die wasbak voor sy opkyk in die spieël. Kyk hoe lyk sy! Rooi wange, blink oë en dit net omdat sy vir Nicol le Roux gesien het. Hy is veronderstel om in Johannesburg te wees, kilometers van waar sy is – dis hoe sy dit verkies.
Die man met die diepblou oë. Wat haar besiel het, sal sy seker nooit weet nie, maar toe Kris hulle aan mekaar voorstel, het sy wat Lien is sommer haar arms om sy nek gegooi. Sy lyf was warm. En gespierd. Sy het baie lank daarna gesukkel om weer normaal asem te haal.
Oukei, sy kan nou weer uitstap, haar wange gloei darem al minder. Sy maak die deur oop en ’n breë, gespierde borskas is skielik voor haar. Voor sy nog opkyk, weet sy. Dis Nicol. Geen ander man ruik soos hy nie. Geen ander man laat haar hart so te kere gaan soos hy nie.
Hy trek haar ’n entjie van die deur af weg. Sy een hand beland op haar kaal skouer. “Lien. Ek het nie verwag om jou hier te sien nie.”
Sy duim gly rusteloos oor haar vel. Hy het iets gesê. Wat? Was dit ’n vraag? Verwag hy ’n antwoord? Want haar tong is meteens heeltemal te groot in haar mond, sy dink nie sy kan praat nie.
“Wens ek het geweet,” prewel hy en sy oë sak af na waar sy duim nog steeds oor haar kaal skouer gly.
Agter hom lag iemand, hy word nader aan haar gedruk deur die mense agter hom. Sy arms vou om haar en sy beland teen sy lyf. Styf teen sy lyf. Hy is . . . Haar wange word vuurwarm en sy kyk vinnig op.
In die halflig van die kuierplek is sy oë donker, vol . . . begeerte? Maar dit kan nie wees nie, hulle het nog nooit meer as ’n paar woorde met mekaar gepraat nie.
En vir een heerlike sekonde kan sy sweer sy lippe gly oor haar wang. Voor sy haar asem terugkry, het hy omgedraai en tussen die mense verdwyn.