Suid-Afrika het ’n nuwe nasionale leuse: Só kan dit nie aangaan nie. Die mense is meer verenig agter dié refrein as agter “eenheid in verskeidenheid”.
Al die kampusmoleste het een goue draad: die vingerafdrukke van die EFF. Hier is ’n patroon aan die vorm: Dis revolusie wat Julius Malema soek, nie soseer ’n sege by die stembus nie.
Ongeag hoe jy dit probeer verstaan, dié neerdrukkende seisoen van woede en aggressie stem alle Suid-Afrikaners diep onrustig. Ons oorgeërfde vlakke van chroniese bestaansangs is aan’t styg.
Ek was dié week ’n paar dae by die Woordfees op Stellenbosch. Talle mense, meer as ooit tevore, het ’n geselsie kom aanknoop. Hule kan in twee groepe verdeel word: “Waar gaan ‘dit’ eindig, en watter alternatiewe is daar vir ‘ons’?”
En dan ’n Afrikaanse kategorie: “Hoe lank dink jy gaan ons taal nog oorleef?” Die gesprekke is byna altyd afgesluit met ’n “maar ons is dankbaar om te sien hoe daar aan ’n wye front ingetree en opgetree word ten behoewe van Afrikaans”.
Wie weet, dalk staan ons op die drumpel van ’n opwelling van kreatiwiteit oor nuwe maniere van dink en doen oor Afrikaans. Iets anderkant die naïewe “verengels ter wille van vrede en gesels net met mekaar” en die enkele brekers wat dink jy kan protes-geweld suksesvol met teengeweld stuit. Vuur blus nie vuur nie.