Stork - Inligting - 2022
Die ooievaar is 'n familie van groot voëls wat tot die enkelorde behoort. Hulle het geen stres nie.
'N Klein swemvlies verbind die drie voorpote van ooievaars. Dit is te wyte aan die feit dat hul stembande verminder word.
Verteenwoordigers van die ooievaarsfamilie het tipies baie breë vlerke, diep dissekteer. Baie soorte ooievaars voer elke jaar noemenswaardige migrasies aan, en in die algemeen word ooievaars as uitstekende pamflette beskou. Hierdie voëls gebruik lugtemperatuur korrek om energie te kan bespaar tydens die vlug.
In vlug rek ooievaars hul nekke vorentoe. Die meeste bevolkings van ooievaars is in die tropiese lande. Dit is baie gereeld om ooievaars op warm en gematigde breedtegrade te sien.
Die witste ooievaar, wat 'n leeftyd van ongeveer twintig jaar het, is die bekendste in die ooievaarfamilie. Byna alle wit ooievaars is trekvoëls - hulle vlieg vir die winter na Indië of Afrika (daar is twee trekroetes).
Ooievaars word op alle kontinente aangetref. In Noord-Amerika is die verspreiding daarvan beperk tot die gebied van die uiterste suide. In Australië woon ooievaars slegs in die noordoostelike deel van die vasteland. Drie spesies van hierdie voëls broei op die grondgebied van die Russiese Federasie. In die Europese deel van Eurasië broei slegs twee ooievaarsoorte. Dit is die wit ooievaar en die swart ooievaar. Soms, as 'n seldsame gas in Europa, kan u verteenwoordigers van die ooievaartsoort, die geel snawelbek en die Afrika-maraboe sien. By die keuse van 'n habitat verkies die ooievaars 'n reël dat gebiede naby watermassas en oop ruimtes verkies word.
Die wit ooievaarstee is die bekendste lid van die ooievaarsfamilie. Die wit ooievaar het 'n wit verekleed, die enigste uitsondering is die swart punte van die vlerke. Hierdie voëls het 'n lang, dun snawel wat 'n rooi kleur, 'n lang nek en lang bene het, wat ook gekenmerk word deur 'n rooierige kleur. 'N Interessante feit is dat op die oomblik wanneer die vlerke van die ooievaar gevou word, die misleidende indruk kan ontstaan ​​dat byna die hele voël 'n swart kleur het. Terloops, dit kom uit hierdie kenmerk dat die Oekraïense naam van hierdie soort ooievaarspruit - swart neus - vandaan kom. Mannetjies en wyfies van wit ooievaars is amper identies aan mekaar van kleur. Die verskil lê in die grootte van die individue - die vroulike wit ooievaar is nog effens kleiner as die mannetjies. Die groei van hierdie voëls wissel van een meter tot honderd vyf en twintig sentimeter, en die vlerkspan bereik dikwels twee meter. Die massa van 'n volwasse wit ooievaar is ongeveer vier kilogram. Hierdie voëls het gemiddeld twintig jaar lank. Die voorkoms van die wit ooievaarts lyk baie soos die oostelike ooievaarstee. Die onlangse ooievaarstee is egter onlangs as 'n onafhanklike spesie geïsoleer.
Die verspreidingsarea van die wit ooievaar is redelik wyd. Dit kan in die hele Europese en Asiatiese gebied gevind word. Wit ooievaar oorwinter in tropiese Afrika of Indië. Die bevolking van ooievaars wat hulle in die suidelike streke van die vasteland van Afrika gevestig het, hou ook by 'n sittende lewenstyl. Sommige ooievaars wat in Wes-Europa woon, is ook gevestig. Dit is die gebiede waar die warmer winters kenmerkend is. Migrerende ooievaars neem twee oorwinteringsroetes. Persone wat wes van die Elberivier broei, gebruik die volgende roete: na die kruising van die Straat van Gibraltar bly hierdie voëls oor in die winter in Afrika. Dit is die gebied tussen tropiese reënwoude en die Sahara-woestyn. Wit ooievaars wat oos van die Elberivier nest, migreer deur Klein-Asië en Palestina. Hul oorwinteringsgrond is die Afrika-kontinent tussen Suid-Afrika en Suid-Soedan. Sommige individue oorwinter in Suid-Arabië ('n baie klein aantal wit ooievaars) en Ethiopië (effens meer voëls bly hier vir die winter in vergelyking met Suid-Arabië). Ongeag watter spesifieke grondgebied ons praat, versamel wit ooievaars altyd in groot troppe vir die winter, insluitend duisende voëls. Jong verteenwoordigers van die wit ooievaartsoort bly in Afrika nie net vir die winter nie, maar ook vir die somer. Migrasies van wit ooievaars wat verband hou met die vlug na oorwinteringsgronde vind gedurende die dag plaas. Boonop vlieg die voëls op 'n redelike hoë hoogte en vermy hul bo seewater. Tydens vlugte sien jy gereeld ooievaars styg.
Wit ooievaars migreer in klein groepies. Soms in swerms. Hierdie groepe (of kuddes) ooievaars vorm onmiddellik voor hulle vertrek na oorwinteringsplekke. Dit is die tyd onmiddellik na die broei en voeding van die nageslag. Die begin van vertrek val aan die einde van die somer of die eerste maand van die herfs. Daar is tye dat die vertrek van wit ooievaars om verskillende redes tot Oktober vertraag word. Soos hierbo genoem, vlieg wit ooievaars bedags hoog op. 'N Interessante feit is dat die snelheid van wit ooievaars na die suide twee keer minder is as die bewegingspoed van hierdie voëls na hul neste in die lente. Sommige individue bring soms die winter direk in hul nesgebied deur. Hierdie situasie word byvoorbeeld in Denemarke waargeneem.
Die dieet van wit ooievaars bevat hoofsaaklik klein gewerweldes. Sowel as verskillende ongewerweldes. Ooievaars, wat Europese gebiede bewoon, sal nooit aders, slange, paddas en paddas prysgee nie. Daarby is sprinkane en sprinkane die gunsteling kos van wit ooievaars. Die voeding van hierdie voëls bevat ook erdwurms, bere, Mei-kewers, klein soogdiere (hoofsaaklik hase, gophers, mol) en akkedisse. Soms eet hulle klein visse en baie selde klein voëls. As 'n mens kos soek, stap wit ooievaars baie grasieus en stadig. As hulle potensiële prooi sien, gryp hulle dit egter met weerlig.
Storke gebruik al jare 'n nes. Voorheen het hierdie voëls bome gekies as plekke om te broei. Op hulle het ooievaars takke gebruik om 'n groot nes te bou. In die reël was die plek van hul neste in die onmiddellike omgewing van menslike nedersettings. 'N Bietjie later het hierdie voëls hul neste op die dakke van verskillende geboue (insluitend huise) begin toerus. Soms het 'n persoon die ooievaar in hierdie verband gehelp en hierdie geboue spesiaal vir hulle opgerig. Onlangs het individue van hierdie spesie neste op fabriekspype of hoogspanningslyne aangebring. 'N Interessante feit is dat hoe ouer die nes, hoe groter is die deursnee daarvan. Boonop bereik die gewig van individuele neste verskillende kwintale. Dit is so 'n groot nes dat dit 'n lewensplek word, nie net vir die ooievaars nie, maar ook vir 'n verskeidenheid klein voëls. Laasgenoemde kan byvoorbeeld sterretjies, mossies en waens insluit. Dikwels word die nes "geërf" - na die dood van die ouers word dit deur die nageslag oorgeneem. Die oudste nes wat deur meer as een geslag ooievaars gebruik is, is die nes wat deur hierdie voëls op een van die Duitse torings (in die oostelike deel van die land) gebou is. Daar was ooievaars van 1549 tot 1930.
Mannetjies wit ooievaars is die eerste wat by die nesplek opdaag. Hulle is slegs 'n paar dae voor vrouens. Daar is gevalle waar mans 'n afstand van tweehonderd kilometer op een dag aflê. Die ooievaars keer einde Maart of begin April na ons land. 'N Interessante feit is dat die manlike wit ooievaar die wyfie wat eerste by die nes verskyn as sy eie beskou; maar as kort daarna 'n ander wyfie na die nes vlieg, sal albei meeding om die reg om moeder te word. Boonop neem die mannetjie in hierdie stryd absoluut geen rol nie. Die wyfie wat die kompetisie teëgestaan ​​het, word deur die mannetjie na die nes genooi. Terselfdertyd gooi die mannetjie sy kop terug op sy rug en maak met behulp van sy snawel geklapgeluide, en om 'n groter resonansie te bewerkstellig, verwyder hy sy tong in die larinks. Die mannetjie maak identiese klinkende geluide as 'n ander mannetjie sy nes nader. Net die liggaamshouding is anders. Die wit ooievaar trek horisontaal in sy nek en lyf in, terwyl hy sy vlerke laat sak of oplig. Soms gebeur dit dat jong ooievaars na die ou mannetjie se nes vlieg. Dit is te wyte aan die feit dat eersgenoemde eenvoudig te lui is om hul eie nes toe te rus. Gevegte kom gereeld voor tussen die eienaar van die nes en teenstanders wat nie op voorlopige dreigemente reageer nie. As die mannetjie se uitnodiging aanvaar word, begin albei voëls, wat in die nes is, hul bekke klap en hul koppe teruggooi.
Die vroulike wit ooievaar lê twee tot vyf eiers. Minder gereeld wissel hul getal van een tot sewe. Die eiers is wit. Beide die mannetjie en die wyfie neem aan eiers broei - meestal word die rolle soos volg versprei: die wyfie broei snags en die mannetjie gedurende die dag. By die verandering van henne vind daar altyd spesifieke ritueelposisies plaas. Die duur van die inkubasie van eiers is ongeveer drie en dertig dae. Slegs die kuikens wat verskyn het, is hulpeloos, maar hulle word gesien. Aanvanklik bestaan ​​die dieet van kuikens hoofsaaklik uit erdwurms. Ouers gooi dit uit die keel, en die nageslag gryp óf die wurms aan of vlieg dit in die nes self. Soos hulle ouer word, kan die kuikens van die wit ooievaars hul kos direk uit die snawel van hul ouers haal.
Wit ooievaarskuikens word deur volwassenes fyn dopgehou. Volwasse voëls gooi dikwels alle siek en swak kuikens uit die nes weg. Eers op die vier-en-vyftigste of vyf-en-vyftigste dag na die geboorte neem jong ooievaars uit die nes. Hierdie proses vind egter weer plaas onder toesig van ouers. Selfs na die opstyg, nog twee of twee en 'n half weke, word die kuikens deur die ouers gevoer, en die ooievaars verbeter hul vlugvaardighede. Storke word op die ouderdom van sewentig dae heeltemal onafhanklik. 'N Interessante feit is dat jong ooievaars vir die winter vlieg sonder leiding van volwassenes. Die pad waarop ooievaars einde Augustus vertrek word aangedui deur hul natuurlike instink. Volwassenes vertrek egter 'n bietjie later - in September. Storke word op driejarige ouderdom seksueel volwasse. Ten spyte hiervan begin sommige individue slegs ses jaar na geboorte broei.
Die ooievaar is 'n voël wat baie bewonder word deur die volkskultuur. Verskeie mitopoetiese tradisies benoem ooievaars as gode, sjamane, totemiese voorouers, demiurgies, ens. Wit ooievaars word beskou as simbole van lewe en groei, lug en son, wind en donder, vryheid en inspirasie, meerderwaardigheid en profesie, oorvloed en vrugbaarheid.
Die swart ooievaar is nog 'n lid van die ooievaarsfamilie. Die swart ooievaar is opgeneem in die lyste van die Rooi Boek van Rusland en Belo-Rusland. As u vlieg, is dit dikwels in 'n stygende toestand. Hierdie funksie word ook in ander ooievaars waargeneem. In vlug gooi swart ooievaars ook hul bene terug en rek hul nekke vorentoe. Die dieet van swart ooievaars bestaan ​​hoofsaaklik uit visse, ongewerweldes en klein werweldiere. Dus word vloedweide wat in die onmiddellike omgewing van waterliggame geleë is, sowel as vlak water, voedingsplekke vir hierdie voëls. Boonop diversifiseer die dieet van swart ooievaars as gevolg van groot insekte, 'n bietjie minder akkedisse en slange, sowel as klein knaagdiere.
Die swart ooievaar is swart van kleur. Die verekleed van swart ooievaars is hoofsaaklik swart, hoewel dit 'n koperrooi of groenerige kleur het. Die maagkant van die liggaam van hierdie voël is wit, en die keel, bek en kop is helderrooi. Daarbenewens het 'n helderrooi kleur 'n ongeveerde vlek op die toom en naby die oë van 'n swart ooievaar.
Die grootte van die swart ooievaar is effens kleiner as die van die wit ooievaar. Die vleuellengte van 'n swart ooievaar is ongeveer vier en vyftig sentimeter. Die gemiddelde gewig van hierdie voël is drie kilogram.
Swart ooievaars vermy mense. Die swart ooievaar is 'n baie geheimsinnige voël. Met die oog hierop gee ooievaars, by die keuse van 'n habitat, voorkeur aan ou of diep woude, gebiede naby watermassas. Die beeld van die swart ooievaar word dus gevind naby moerasse, woud mere en riviere. Hierdie spesie bewoon die woudgebied van Eurasië. Wat die land se gebied betref, woon die verteenwoordigers van hierdie spesie op die gebied van die Oostelike See tot die Oeral, sowel as op die gebied van Suid-Siberië tot in die Verre Ooste (die grootste aantal verteenwoordigers van swart ooievaars in Primorye). Die suide van Rusland bewoon 'n aparte bevolking swart ooievaars. Dit is die woude van die Stavropol-gebied, Dagestan, Tsjetsjenië. Suid-Asië is die oorwinteringsplek van swart ooievaars. Daarbenewens kan swart ooievaars in Suid-Afrika gesien word - hier woon 'n sittende bevolking van hierdie voëls.
Die swart ooievaar is 'n monogame voël. Dit kan slegs drie jaar na geboorte voortplant. Die nes word gewoonlik op 'n hoogte van tien tot twintig meter gebou. Dit kan kranse of lang, ou bome wees. 'N Voorvereiste is dat broeiplekke ver van menslike woning af moet wees. Swart ooievaar neste een keer per jaar. Daar is tye dat die neste van hierdie voëls hoog in die berge voorkom. Dit kan tot 2200 meter bo seevlak wees. As 'n nes gebou word, gebruik swart ooievaars takkies en digte bome. Die ooievaars maak dit met klei, gras en aarde vas. In analogie met wit ooievaars dien verteenwoordigers van hierdie spesie jare lank een nes. Einde Maart - begin April word gekenmerk deur die aankoms van swart ooievaars op die nesplek. Die mannetjie, wat 'n hees fluit uitgee en die wit stert opvlieg, nooi die wyfie na sy nes; die wyfie lê van vier tot sewe eiers. Albei ouers neem deel aan die inkubasie, wat ongeveer dertig dae duur. Kuikens van swart ooievaars kom oneweredig voor, omdat die broei begin met die eerste eier. Die kleur van die uitbroeiende kuikens is grys of wit. Die basis van die bek is oranje en die punt van die bek is groengeel. Ongeveer tien dae lê die nageslag slegs in die nes. Dan begin die kuikens gaan sit, hulle kan eers op die ouderdom van vyf en dertig tot veertig dae op hul voete staan. Die kuiertyd van kuikens swart ooievaars in die nes wissel van vyf-en-vyftig tot vyf-en-sestig dae. Storke ontvang vier of vyf keer per dag kos van hul ouers.
Swart ooievaars vorm nie kolonies nie. Dikwels is die neste van hierdie voëls op 'n afstand van minstens ses kilometer van mekaar geleë. Die uitsondering is die bevolking van swart ooievaars wat in die Oos-Trans-Kaukasië broei. Hier is die neste op 'n afstand van slegs een kilometer. Soms kan u selfs twee neste van swart ooievaars op dieselfde boom sien.
Die stem van die swart ooievaar is uiters skaars. Soos wit ooievaars, is hierdie voëls uiters huiwerig om hul stemme uit te spreek. As dit gebeur, dan, as 'n reël, op die vlug, as swart ooievaars 'n taamlike harde stem uitstraal. Dit kan vertaal word as "chi-ling" of "che-le". Soms praat swart ooievaars stil in die nes; gedurende die parseisoen gee verteenwoordigers van hierdie spesie 'n harde gesuis; hierdie voëls klop ook baie selde met hul bekke. Kuikens het 'n baie onaangename en onbeskofte stem.
Daar is gepoog om wit en swart ooievaars oor te steek.In dieretuine is daar meer as een keer opgemerk dat 'n manlike swart ooievaar 'n vroulike wit ooievaar begin versorg, maar dit was nie moontlik om basterkuikens te kry nie, wat grootliks te danke is aan beduidende verskille in die paringsrituele van verteenwoordigers van hierdie twee spesies.
Die ooievaarstee is 'n seldsame voël. Die ooievaarstee is 'n spesie verwant aan die wit ooievaarstee. Tans is die populasie van hierdie spesie ongeveer drie duisend individue. Die ooievaar in die Verre-Ooste word in die Rooi Boek van Rusland gelys.
Die ooievaarstee het baie gemeen met die wit ooievaarstee. In die eerste plek praat ons van die kleur van die verekleed. Die grootte van die ooievaarstee is ietwat groter as die swart ooievaar. Daarbenewens het die Far Eastern ooievaar 'n kragtiger bek; bene van hierdie voëls het helderrooi kleur. Die snawel is swart. 'N Ander verskil tussen die twee soorte ooievaars is die kleur van die kuikentjie - die wit ooievaarskuikens het 'n swart bek, terwyl die verre-oostelike ooievaarsrooierige oranje is.
Die ooievaarstee word slegs in Rusland aangetref. Dit is prakties die geval. Inderdaad, feitlik die hele verspreidingsgebied van hierdie spesie val op die grondgebied van die Russiese Federasie. Die naam spreek vanself - hierdie voëls broei in die Verre Ooste. Om meer presies te wees, dit is die gebiede van Primorye en Priamurye. Daarbenewens word die oostelike ooievaarstee in Mongolië, noordoos van China en Noord-Korea aangetref. Die oostelike ooievaars versamel vroeg in swerms en vlieg weg vir oorwintering (suid en suidoos van China).
Die oostelike ooievaars verkies nat plekke. Hierdie voëls vestig hulle in die omgewing van nat plekke en waterliggame. Hulle dieet bevat akwatiese en semi-akwatiese diere. Dit is ongewerweldes en klein gewerweldes. Hoofsaaklik ooievaars van die Verre-Ooste voed op paddas en klein vissies. By die keuse van nestplase probeer individue van hierdie spesie die nabyheid van menslike nedersettings vermy. Boonop bou die ooievaarsteen selde neste op afgeleë, ontoeganklike plekke.
Die oostelike ooievaars reël neste in bome. 'N Onontbeerlike voorwaarde vir die keuse van 'n nesplek is die teenwoordigheid van watermassa in die omgewing. Dit kan moerasse, mere, riviere wees. Benewens bome, kan ander hoë strukture 'n plek word vir 'n nes. Ons praat byvoorbeeld oor kragdrade. Die deursnee van die nes in die oostelike ooievaars is ongeveer twee meter, en die hoogte van die nes kan wissel van drie tot veertien meter. Een nes (soos in die geval van ander ooievaars) bedien mense van hierdie spesie vir baie jare, en eiers word einde April gelê. Die aantal eiers in 'n koppelaar wissel van twee tot ses en hang af van verskillende toestande. Hulplose kuikens broei ongeveer dertig dae na oviposie uit. Die vroulike en mannetjie voed hul nakomelinge deur voedsel in hul bek te gaar. Die ooievaars in die Verre-Ooste bereik seksuele volwassenheid op die ouderdom van drie tot vier jaar.