Die volgende jaar neem ek en so twee mede-BA’s deel aan die “verwelkoming” van 1968 se eerstejaars in Helderberg-koshuis – op ’n intellektuele vlak. ’n Regstudent word op ’n Saterdagoggend te woord gestaan by ’n restauranttafel. Die sjibbolet tot ons “kring” is: “Ja, ek het Hennie Aucamp se Spitsuur gelees. ’n Goeie storie daai van ‘Tennis om drie’.”
Daarmee sein hy oor hy hou van gewaagde letterkunde. Dat hy ook op hoërskool belewenisse in ’n buitekleinhuisie had, dat hy ook weet van ’n Nonnie se sinnelikheid, “want sy het net sulke tolle, en sy wys hulle, hoor!”. Meer nog: Was hy nie dalk ook ontvanklik vir die “sensibiliteite” van gay wees nie? Dit het tog vir mý deurgeskemer. (Vir “sensibiliteit”: sien Aucamp se inleiding tot sy bloemlesing van “homoërotiek in die Afrikaanse verhaalkuns”, Wisselstroom, 1990.) Kosie en Anries, wat ongelukkig nie genoeg eroties bevredig is deur net vir die tennisspelende Nonnie dop te hou nie, gaan rook en swem saam kaal. Hulle is bang vir die oomblik wanneer die water aan hulle “mikke gaan raak”. Hulle voel hoe “wellustig die water oor (hul) skuif”. Die water is “bruin en lieflik om (Kosie se) dye”. Die seuns se ervarings saam was iets begeerliks vir my.
Ek word redakteur: fiksie by Tafelberg-uitgewers in Julie 1972. Hennie se redakteur is mede-Sestigerskrywer Berta Smit. Hoofbestuurder JD Pretorius was trots op hierdie jong skrywer wat hy gewerf gekry het. Ek beleef Hennie skrams, want ons juniors is nié na alle uitgewersfunksies genooi nie.
In 1973 gee ons sy Wolwedans: ’n soort revue uit. Vooraf is daar vrese dat die Sensuurraad dit kan verbied. Juffrou Berta beïndruk my: daar hoog bo in Kloofstraat in haar woonstel in die Van Riebeeck-blok waar Hennie ook effens later sou woon, staan sy die oggend halfvyf op en skryf ’n verdediging van die boek sodat oom JD dit kan gebruik. Gelukkig was daar nie ’n hofsaak nie.
Dan wys Hennie vir die kelner om die borde om te ruil. Dit het ’n instelling geword. Die kelner hou hulle dop en doen die nodige diskreet.
Dit was in die tyd toe Charles nog sy redakteur was dat ek op ’n laatmiddag droef te moede afstap na die Kunstekaap, toe nog die Nico Malan. Seker meer as ’n uur te vroeg vir ’n vertoning. Die suidoostewind tier om my in oerewoede. Ek steier die buitetrap op. Terselfdertyd is Hennie op die boonste vlak op pad na ’n restaurant. Hy herken my sowaar en nooi my saam. Daardie middag begin die spreekwoordelike gesprek wat oor jare sou voortduur. Natuurlik nie altyd so vriendelik nie; kyk maar in my dagboeke en in korrespondensie- en knipselleggers vir ons botsings. Maar altyd was ons vredemakers.
Ek was bevoorreg om eers ’n tyd lank vir hom waar te neem as paneellid vir die Fleur du Cap-toneelpryse en hom later op te volg. Wonderlike jare van gereelde teaterbesoek en dan die kreatiwiteit van die beoordelings saam met geesgenote.
Daar was ook ons telefoongesprekke wat begin met sy dankbaarheid om ’n geliefde stem te hoor. Ek toon soms ’n sindroom wat kom uit die openingsverhaal “Die 1948-Buick-convertible” in Wat bly oor van soene? van 1986. (As boekesteet was hy tog oneindig gegrief oor die pienk plastiekhartjie op dié boek se omslag. Die uitgewersmagte wou nie sy voorgestelde “hoer op ’n paal” gebruik nie.) Daar was ’n “heftige, melodramatiese afsluiting van ’n derderangse strookprent” rondom tant Daisy en ’n veelwywer met sy liedespeletjie op ’n balkon en vir die seun-verteller “baie, baie opwindend”. Hy hardloop oor na mense om nuus te versprei. “Die gedagte aan die sensasie” wat hy gaan veroorsaak, “skraag hom op die smal paadjie deur die rogland.” Soms móés ek net vir Hennie bel!
Hy het my gehelp met die uitspraak van woorde in radio-onderhoude. Ek het talle boeke en die video’s geërf. Die poskaarte word bewaar. Ry ons saam teater toe, kom die opvoedkundige aan die gang, vertel hy jou so veel oor die stuk wat vir ons voorlê.
Sy belangstelling in my gesondheid was nooit so duidelik as toe ek in die winter van 2011 hartomleidings in die Christiaan Barnard ontvang en hy my besoek toe ek darem weer “die son aanskou” het soos Audrey Blignault nie. ’n Verpleegster het daarna gevra wie die “outjie met die oulike petjie” op is. Sy raak toe skoon opgewonde, want sy’t sy stories gelees! Twee dae later laat weet die outjie hy’t griep en kan nie weer afkom nie. Jammer, want intussen het ek uitgevind die hoogsbejaarde dowe Joodse dokter wat intussen opgeneem is, en sy wakende eggenoot, is volgens haar karakters in ’n vroeë kortverhaal van Hennie. Hulle was ook saam op reis deur China en hy vertél van hulle in In lande ver vandaan (2001).