Alternatiewe terapieë vir troeteldiere
deur Deborah Straw
Soos in die menslike medisyne geld, word alternatiewe terapieë meer gewild in veeartsenykundige gesondheid. Dit geld selfs in die geval van groot diere; Akupunktuur word toenemend gebruik in perdebehandelings. 'N toenemende aantal praktisyns gebruik alternatiewe modaliteite saam met die meer konvensionele behandelings om 'n volledige spektrum van dienste aan hul dierepasiënte te bied - en om hul menslike kliënte se begeertes en versoeke te vul. Die gebruik van die term alternatief is ietwat omstrede; baie veeartse verkies die term holisties of komplementêr.
Volgens Myrna M. Milani, DVM, in haar boek Die kuns van veeartsenykundige praktyk, het studies aangedui dat vanaf 1993 soveel as 37 persent van die Amerikaanse publiek alternatiewe behandelings gesoek het. As 'n reël, is hierdie mense geneig om meer hoogs opgevoed en meer welvarend as die gemiddelde te wees. Dr Milani wys daarop dat baie individue alternatiewe vir hul dieregeselskap soek omdat hulle die geloof in die behandeling verloor het, nie omdat hulle die geloof in hul langdurige dokter verloor het nie.
Op grond van my navorsing, is die alternatiewe behandelings wat die meeste aanvaar en gebruik word, akupunktuur; Dieet veranderinge neig na meer natuurlike of tuisgemaakte; gebruik van meer vitamiene, minerale en kruie; en homeopatiese behandelings. Wes-Europeërs, Australiërs en Canadezen lyk meer aanvaarding van hierdie behandelings as ons in die Verenigde State. In Kanada behoort byvoorbeeld meer as honderd veeartse by die American Holistic Veterinary Medical Association; In 'n 1996-opname het 60 persent van die respondente verwag dat hulle toegelaat moet word om alternatiewe terapieë op hul pasiënte te gebruik.
Maar aanvaarding in die Verenigde State verander ook. As ek praat van alternatiewe behandelings aan my vriende, bure en kollegas, het baie van hulle albei akupunktuur of dieetveranderinge probeer. Baie van hulle sny terug op die aantal entstowwe wat hulle aan hul honde of katte gee. En baie het ook hul troeteldiere chemoterapie of bestraling aangebied, eerder as om hulle net na 'n paar operasies afdraand te laat gaan. Ek weet dat hierdie laasgenoemde behandelings nie alternatief is nie, maar hulle is steeds relatief nuut - en nie bekend nie - vir die hele bevolking van diereliefhebbers. Mense is oor die algemeen bereid om meer te doen en deesdae meer geld aan hul troeteldiere se gesondheid te spandeer. Hulle is nie bereid om net die opsies van chirurgie of genadedood te aanvaar nie.
In Die natuur van dierlike genesing: die pad na jou troeteldier se gesondheid, geluk en lang lewe, Martin Goldstein, DV M., definieer holistiese medisyne op hierdie manier: "Holistiese medisyne is niks as dit nie 'n terapie van hoop is nie. Totdat 'n dier eintlik sterf, is daar hoop om herstel van selfs die direst toestand, want as jy toelaat dat wonderwerke voortduur. Met die regte natuurlike aanvullings, kom dit soms voor. " Hy verklaar dat 'n basiese beginsel van alternatiewe praktyke is dat daar geen toevallings is nie. ''
Randy Kidd, president van die Amerikaanse Holistiese Veterinêre Mediese Vereniging, sê die afgelope drie tot vier jaar het 'n geweldige toename in verbruikersbelang getoon. "Mense sien goeie resultate met alternatiewe medisyne op hulself, en hulle wil dieselfde ding vir hul troeteldiere hê." Lidmaatskap in sy groep is nou op agt honderd en groeiende. Kidd merk ook op dat die belangstelling in holistiese troeteldier sorg selfs 'n paar veeartsenykundige skole gevra het om kort kursusse oor akupunktuur en homeopatie by te voeg. '
Edward C. Boldt Jr, D.VM, uitvoerende direkteur van die Internasionale Veterinêre Akupunktuurvereniging (IVAS), het onlangs vir my gesê die groep het tans ongeveer elfhonderd lede, en daardie getal styg elke jaar. Lede kom van regoor die wêreld en kursusse word geleer in die VSA, Brittanje, Noorweë, België en Australië. Die meerderheid van die gesertifiseerde lede (nou 650) bied ook konvensionele veeartsenykundige medisyne aan.
Dr Milani sê dat baie veeartse besluit om alternatiewe behandelings te bied omdat hulle sien dat die ou mense nie in alle gevalle werk nie. As veeartse hul doel sien om diere te help om hul gesondheid te herstel en in stand te hou, eerder as om net die proses van konvensionele behandelings te voltooi, lyk dit asof enige behandeling wat daardie doel bereik, geldig is. "
Die meeste veeartse kies om twee redes na alternatiewe terapieë te kyk, merk Milani op: die konvensionele benaderings werk nie in 'n spesifieke soort geval nie; of die kliënt versoek 'n alternatiewe terapie. Miskien het die kliënt 'n paar leeswerk gedoen of positiewe verslae oor sekere terapie van vriende of familie gehoor. Milani is van mening dat die meeste veeartse nie alternatiewe gebruik om die stelsel te verontagsaam nie, maar vind hulself in situasies waar hulle alles anders gedoen het en die dier nie verbeter nie.
Sy merk op dat, soos by alle behandelings, die waarskynlikheid van enige alternatiewe genesing van 'n dier vyftig en vyftig is: dit werk of nie. " Maar sy wys wys daarop dat behandelings op minder voor die hand liggende maniere kan werk. Byvoorbeeld, soms kan 'n veearts se bereidwilligheid om nuwe tegnieke te probeer, die kliënt help om die dier 'n bietjie langer te laat lewe, selfs al is die siekte nie regtig genees nie.
Een van die probleme wat mag ontstaan, is dat u, die versorger, u veearts wil hê om alternatiewe behandelings te probeer, maar hy of sy mag dit nie doen nie. Dit kan vir 'n aantal redes gebeur. Die veearts mag nie in hulle glo nie, of mag nie die kundigheid hê om hulle te bied nie. Dit kan 'n etiese en morele probleem vir sommige dokters inhou. Soos dr. Milani egter noem (en ek stem heeltemal saam), moet veeartse ten minste luister na jou versoeke en probeer om nie die minder tradisionele behandelings uit die hand te ontslaan nie.
Milani is duidelik dat praktisyns niks moet doen wat hul geloofstelsel oortree nie, maar sy glo dit maak sin dat hulle ten minste hul kliënte se oortuigings as anders as verkeerd beskou. In plaas daarvan om hul kliënte te vervreem, moet hulle kan verduidelik hoekom hulle nie die alternatiewe behandelings glo of vertrou nie. In baie gevalle kan hulle ook eienaars na 'n veearts verwys wat in hierdie behandelings glo en die kundigheid het om hulle te verrig.
Hierdie artikel is excerpted van die boek Hoekom is Kanker ons troeteldiere dood, deur Deborah Straw. ? 2000. Hersien met toestemming van die uitgewer, Healing Arts Press, 'n afdeling van Inner Traditions International. www.innertraditions.com
Deborah Straw is 'n langdurige dier-, gesondheids- en lewenstylskrywer wat in Vermont gebaseer is. Sy is die skrywer van Hoekom is Kanker ons troeteldiere dood, sowel as Natuurwonders van die Florida Keys, 'n ekotoerisme gids. Sy is 'n wydverspreide essayist en boekresensor en 'n skryf- en literatuurinstrukteur by die Gemeenskapskollege van Vermont.