Sjamasj (Akkadies: Šamaš, "Son") was ’n Mesopotamiese godheid en die songod in die Akkadiese, Assiriese, Babiloniese en Hebreeuse panteon. Hy was die god van reg en geregtigheid in Babilonië en Assirië, en het ooreengestem met die Soemeriese Utu. Die Akkadiese šamaš is verwant aan die Siriese ܫܡܫܐ (šemša of šimšu), die Hebreeuse שֶׁמֶשׁ (šemeš) en die Arabiese شمس (šams).
Sjamasj word in vroeëre en latere inskripsies beskou as die seun van die maangod Sin, en daarom is Sin in die goderyk gewoonlik bo Sjamasj gestel. Dit stem ooreen met die feit dat die maankultus reeds onder vroeë nomadiese volke en dus aan die begin van die beskawing voorgekom het, terwyl die sonkultus eers voorgekom het ná die landbou-era.
Die eienskap wat die meeste met Sjamasj verbind word, is geregtigheid. Nes die son die donkerte verdryf, bring Sjamasj ongeregtighede aan die lig. Hammoerabi het die inspirasie vir die opstel van sy wetskode aan Sjamasj toegeskryf, en in die ontwerp wat die kode vergesel het, het die koning homself voorgestel in ’n houding van aanbidding van Sjamasj as die verpersoonliking van die idee van geregtigheid.
Hy word ook in beide mitologiese en kunsuitbeeldings met die leeu verbind. In die Kanaänitiese religie het ’n seun van Baäl, Sjamasj, ’n leeu doodgemaak (met die seun self waarskynlik ’n aspek van die god), en Sjamasj self word op ikone as ’n leeu uitgebeeld.