Die Bourgeois van Calais - Die versamelings
Die Bourgeois van Calais
Monument van die burgers van Calais
Burgers van Calais-monument, Londen
Titel: Burgers van Calais-monument, Londen
Tegniek en ander aanduidings: Londen (Groot-Brittanje), Victoria Tower Gardens, gegiet 1908, in Londen in 1915 geïnstalleer
Kontak kopiereg: © Demerzel21 - Fotolia.com
Publikasiedatum: Mei 2017
Aan die begin van die 1880's het Auguste Rodin al verskeie mislukkings gely in verskillende kompetisies vir openbare monumente. Hy het egter nie sy pogings ontsien om hierdie amptelike bestellings te wen nie, wat kunstenaars in staat stel om bekendheid en finansiële stabiliteit te verwerf. Die versoek van die gemeente Calais is dus betyds.
In Januarie 1885 kry die burgemeester, Omer Dewavrin, vir Rodin die orde van 'n monument ter herdenking van 'n beroemde episode in die plaaslike geskiedenis: die oorgawe van die stad op 3 Augustus 1347, na 'n beleg van elf maande wat deur die leër gelei is. van die koning van Engeland Edward III. Hierdie gebeurtenis, wat in die Kronieke van Frankryk vertel is deur Jean Froissart, het aan die begin van die Honderdjarige Oorlog plaasgevind.
Gebore uit 'n opeenvolgingskonflik vir die kroon van Frankryk, wat Edward III van sy neef Philippe VI van Valois beweer, het vyandelikhede in 1337 begin. Edward III het die konfrontasie op die bodem van Noord-Frankryk gebring. Toe hy aan die einde van die somer van 1346 met die beleg van Calais begin, was die koning sterk oor die oorwinning wat 'n paar dae vantevore oor die Franse leërs by Crécy behaal is. Onttrek van die bron wat hy per see benodig, en dan van die steun van die leërs van Philippe VI wat in die lente van 1347 verwag is, sak Calais in hongersnood en wanhoop; op 3 Augustus onderhandel kaptein Jean de Vienne oor die oorgawe. Froissart het die brutale reaksie van die Engelse soewerein gelewer: '[...] Die grootste genade [wat die mense van Calais] in my kan vind, is dat ses van die mees opvallende burgerlikes [...] die stad verlaat. Hiervan sal ek na my wil doen en my oor die ander ontferm. Ses vrywillige burgers offer hulself op vir die res van die inwoners. Edward III sal hulle uiteindelik begenadig tydens die gebede van sy vrou Philippa de Hainaut.
Die munisipaliteit wil die geleentheid herdenk deur hierdie ses helde, simbole van Calais-trots, uit te lig. Die groep is amptelik op 3 Junie 1895 in die teenwoordigheid van die kunstenaar voor die stadsaal ingehuldig.
'N Optog in beweging
Die bourgeoisie staan ​​op, sonder fisiese kontak, maar geïndividualiseer deur 'n spesifieke gebaar vir elkeen. Dit stem ooreen met die beskrywing van Froissart's Chronicles, 'kaal kop, sonder broek, strop om die nek, die sleutels van die stad en die kasteel in hul hande', dit wil sê in die oneervolle drag van die veroordeelde. In die eerste ry verteenwoordig die ou man met 'n eerbiedwaardige en bedankte voorkoms Eustache de Saint-Pierre; sy sentrale posisie is 'n toespeling op sy status as leier van die groep. Regs hou Jean d'Aire die sleutels van die stad wat aan Edward III gegee moet word, in sy hande. Links bemoedig Pierre de Wissant Jacques de Fiennes met 'n swaai van sy hand wat skynbaar agter hom aarsel. Langsaan loop Jacques de Wissant, Pierre se broer, vorentoe, wankelend, terwyl Andrieus d'Andres toegee aan wanhoop, met sy kop in sy hande.
Hierdie ses karakters beliggaam die verskeidenheid menslike reaksies op 'n aangekondigde dood. Daarbenewens bring Rodin 'n vernuwing in die genre van die gedenkmonument deur te breek met die tradisionele piramidesamestelling, wat reageer op die gevoel van verheffing wat spesifiek vir die amptelike viering was. Omgekeerd plaas die beeldhouer al die karakters op dieselfde vlak, soos 'n optog in beweging. Deur geen karakter te bevoordeel nie, dwing dit die kyker om die monument om te draai om al die hoeke en al die nuanses te waardeer. Hierdie keuse reageer op die opvatting van Rodin oor beeldhouwerk, wat werke wat gemaak is om vanuit 'n unieke hoek gesien te word, sterk gekritiseer het.
'N Innoverende behandeling
Dit was aan Rodin om die heldhaftigheid van die ses burgerlikes uit te lig. Die innoverende behandeling wat hy voorstel, lei egter tot meningsverskil met die komitee. Die model wat in Julie 1885 aangebied is, maak inderdaad voorbehoude. Omdat hierdie tipe monument nie 'n eenvoudige estetiese saak dek nie; hy bevraagteken die politieke plek van die held op 'n tydstip, van die jare 1880-1914, toe gedenkbeelde in die openbare ruimte gefloreer het, veral in gemeenskappe wat, net soos Calais, die identifiserende figure van hul geskiedenis uitlig. Calais was van plan om deur hierdie groep die opofferende daad te vier van mans wat hul lewens aangebied het om dié van hul medeburgers te red. Maar Rodin se verwerping van estetiese konvensies ontwrig die komitee. Waarom verkies u 'n reghoek-rangskikking wat die monument sy verheerlikende dimensie ontneem deur nie een van die karakters uit te lig nie? Erger nog, waarom het jy aangedring op die tunieke en toue wat hierdie dapper burgerlikes in misdadigers omskep?
Ongevoelig vir die emosionele lading wat deur elke figuur ingespan word, mis die komitee die revolusionêre karakter van die groep. Maar 'n gebeurtenis het die situasie verander: aan die begin van 1886 het die bank wat die opbrengs van die inskrywing vir die verhoging van die groep ingesamel het, bankrot gespeel; die komitee verloor sy finansiële hefboomwerking op die beeldhouer. Bevry van alle beperkings, kan Rodin sy werk voortsit, en die groep word uiteindelik volgens sy testament tereggestel. 'N Laaste bespreking kom oor die wenslikheid om die groep op 'n voetstuk te plaas. Vir Rodin moet die keuse van 'n voetstuk die burger toelaat om uit die lug te kom, mits dit baie hoog is en op 'n oop plek geïnstalleer word. Die mediaanoplossing wat deur die munisipaliteit aangeneem is - 'n lae basis omring deur 'n rooster - het die beeldhouer nie bevredig nie, wat uiteindelik die totale afwesigheid van 'n basis verkies het. Terwyl hy op 8 Desember 1893 aan Omer Dewavrin geskryf het: 'Ek het gedink dat die groep baie laag geraak het en dat die gehoor beter geraak het in die aspek van ellende en opoffering, van drama. Sonder 'n voetstuk het die burgers van die Middeleeue hulself ten volle in die hedendaagse burgerlike gemeenskap geïntegreer. Dit is hierdie aanbieding wat Rodin sal oplê vir die eksemplaar van die groep wat in 1911 in Londen geïnstalleer is, en wat die Rodin Museum sal respekteer deur nog 'n eksemplaar van die werk in sy tuine op te rig.
Jean FROISSART, "Kronieke, 2, 1342-1356: die burger van Calais », Paleo, Clermont-Ferrand, 2003
Antoinette LE NORMAND-ROMAIN en Annette HAUDIQUET, "Rodin. Die burger van Calais », Uitgawes van die Rodin-museum, Parys, 2001