Of dalk wíl ons hulle nie graag sien nie. Dis mos altyd makliker om jou oë vir die waarheid te sluit. En tog, hulle bly tussen ons en probeer onder ons kortsigtige oë ’n bestaan maak.
Hulle dring hulle aan niemand op nie. Hulle het al geleer dat jy maar liewer uit ander mense se pad bly. Dis makliker as om deur jou eie mense in die tande geskop te word.
’n Huis in Bothastraat in Danville lyk op die oog af na ’n doodgewone woonplek waar ’n gesin rustig saamwoon. Maar dis nie die waarheid nie. Wat agter die skerms aangaan, is soos dit werklik is.
Hier woon en probeer ’n honderd mense oorleef. Sommiges aan die soom van moedverloor se vlakte, ander al só diep weggesink in die slik van ’n lewe wat op niks afstuur nie dat hulle niks meer oor het nie.
Mense soos oom Wynand wat in die reën in sy fyntuin, plat in die modder gaan sit en met maer vereelte vingers in die grond vroetel sodat die gemeenskappie darem ’n groentetjie in die lyf kan kry. Of soos Tersia van Wyk, wat al ’n paar kinderstories geskryf het maar in dié haglike omstandighede beland het omdat die lewe sy rug op haar gedraai het. Haar storie word elders vertel.
"Dit is die werklikheid," sê Kriel. "Dit is die probleem. Ons moet oplossings soek. Daar is etlike versperrings in die pad na oplossings, maar dis nie onoorkomelik nie."Van die grootste struikelblokke in die pad is ’n gebrek aan staatshulp, ’n gebrek aan genoegsame Afrikaanse hulpinstellings en die feit dat regstellende aksie nog lank toegepas gaan word.
Volgens Kriel is die gesprek wat tans tussen Afrikaanse organisasies en die drie susterskerke gevoer word oor samewerking, ’n stap in die regte rigting om self die armoedeprobleem in hulle geledere te takel.
Lehav, ek het die artikel geplaas net om vir mense te wys hoe sukkel blanke mense, ek sien waarna jy verwys, ek verwyder daardie stuk.