Die pedoseksuele persone erken dus nie die effek wat molestering op hulle gehad het nie, en ook nie die skade wat hulle aan die slagoffers doen nie.
• 'n Volwassene, wat slegs 'n kind se genitalieë streel, het nie werklik seks met die kind nie, en daar word geen skade aan die kind aangerig nie.
Alhoewel hierdie artikel op die pastoraat met betrekking tot pedoseksualiteit fokus, lê dit buite die ondersoekveld om 'n uitgebreide uiteensetting van die Christelike seksuele etiek te gee (Potgieter 2009). Christelike seksualiteit kan die onderwerp vir 'n volgende navorsingsgeleentheid wees.
Hoe meer die pastoraat in die praktyk betrokke is, hoe meer word die pastoraat aan die hele empiriese veld van navorsing op die gebied van hulpverlening blootgestel (Louw 1999:4). Omdat die pastoraat 'n hermeneutiese aangeleentheid is, sou die ervaringswêreld van 'n persoon wat kinders molesteer uiteindelik hulp of herstel van die gemeenskap beteken.
Volgens die Bybel is die kerk die liggaam van Christus - dus van almal wat hulle geloof in Jesus Christus geplaas het vir hulle redding en saligmaking (Joh 3:16; Kor 12:13). Wanneer in hierdie artikel gepraat word van die kerk moet dit deurgaans as die liggaam van gelowiges beskou word (vlg. 1 Kor 12:12-27 & Ef 4:11-17) soos dit na vore kom op die plaaslike vlak in die plaaslike gemeenskap. Hierdie gemeenskap het tot 'n wedergeboorte in Jesus Christus gekom en is nie bloot 'n aantal mense wat op Sondae bymekaar kom, of wat lidmaatskap van die een of ander kerkdenominasie het nie.
In Suid-Afrika neem misdaad, veral seksuele misdaad, hand oor hand toe (Kempe 2011). Dit is 'n regstreekse uitvloeisel van die regering se politieke besluit om die gespesialiseerde eenhede teen gesinsgeweld, seksuele oortredings en kinderbeskerming te ontbind (Kohler-Barnard 2009:21). 'n Nuwe eenheid het op 01 Junie 2010 die lig gesien, naamlik die Gesinsgeweld, Kinderbeskerming en Seksuele Misdrywe Eenheid (GKS) wat hierdie misdaad help bekamp.
Die pedoseksuele persoon het 'n wanbegrip, wanoortuiging en 'n disfunksionele seksualiteit. Indien die kerk nie 'n poging aanwend om seksualiteit te herskep soos God dit oorspronklik vir die mens beplan het nie, of op hierdie gebied betrokke raak nie, sal die bose kringloop net voortgaan.
Hoop is iets wat in die Christelike kerk tuishoort. Hoop bind gelowiges saam en hoop wat met ander gedeel word, is 'n belewenis. 'n Kerk met hoop het 'n visie vir die toekoms. Hoop versterk verhoudings tussen mense, want hoop is vertroue en 'n strewe na intimiteit en liefde. Daarom is hoop nie 'n private saak nie (Lester 1995:96). Hoop is dit wat die persoon met seksueel-afwykende gedrag nodig het. Persone wat seksueel-afwykende gedrag openbaar, is dikwels mense waarvan niemand dit verwag nie. Dit is persone wat tussen ons leef. Indien die kerk hoop aan hierdie persone kan bied, sal daar ook hoop by hulle wees om beheer van die probleem te kan neem en dit te kan bestuur.
• Die kerk moet sy medeverantwoordelikheid vir die omvang van hierdie verskynsel erken en aanvaar. Seksuele molestering is nie net die taak van die kriminoloog, die sielkundige of die psigiater nie. Die geestelike dimensie van hierdie seksueel-afwykende persoon word in totaliteit beïnvloed.
• Die kerk moet by die gemeenskap betrokke raak, sodat die liggaam van Christus ook in die sekulêre wêreld sigbaar word.
• Die kerk het die groot verantwoordelikheid om aan 'n etiese samelewing mee te werk wat daarna streef om die bose kringloop van molestering te keer - 'n samelewing waarin mense nie bang is nie. Deur 'n ingeligte gemeenskap te wees, kan seksuele molestering beperk word.
• Die kerk kan ook 'n groot rol speel in die herstelproses tussen die oortreder, die slagoffer, die gesin en die gemeenskap.
• Christelike kerke in Suid-Afrika het 'n besondere taak en verantwoordelikheid om mense in 'n ware verhouding met God se aktiewe diakonaat en tekens van die koninkryk te plaas. Die kerk het 'n verantwoordelikheid ten opsigte van die genesing van die noodlydende persoon wat ondoeltreffend lewe, sodat hierdie persoon in volheid, produktief, vrugbaar en blymoedig kan lewe (Crabb 1977:191). Elke lidmaat van die kerk moet die geleentheid hê om 'n warm, koesterende gevoel van behorendheid te ervaar.
Pedoseksualiteit is 'n wydverspreide probleem waaroor mense, en veral die Christendom, nie wil praat nie. Daar word debatte oor homoseksualiteit en die saamwoonvraagstuk gevoer, maar pedoseksualiteit bly 'n verbode onderwerp. Hierdie afwykende seksualiteit kom algemeen in die Christendom voor. Pedoseksualiteit is 'n seksuele afwyking, wat nie genees kan word nie, maar slegs beheer en bestuur kan word. Die kerk behoort aan die voorpunt te staan van die daarstelling van 'n rehabilitasieprogram vir mans wat aan seksuele afwykings ly.