Fees hou verband met die beheer van voedselproduksie en word dikwels beskou as 'n medium vir sosiale interaksie. Dit dien as 'n manier om prestige vir die gasheer te skep en gemeenskaplikheid in gemeenskap te skep deur die deel van kos.
Franz Boas, skryf in die vroeë 1920's, beskryf feesting as 'n rasionele ekonomiese belegging vir hoë status individue. Teen die 1940's het die dominante antropologiese teorieë gefokus op feestelike uitdrukking van mededinging vir hulpbronne en 'n manier om produktiwiteit te verhoog. In die 1950's het Raymond Firth aangevoer dat feestelike sosiale eenheid bevorder is en Malinowski het volgehou dat die fees die prestige of status van die feesgewer verhoog het.
Terwyl argeoloë dikwels in antropologiese teorie gegrond is, neem hulle ook 'n diakroniese siening: hoe het feestelik ontstaan ​​en verander met verloop van tyd? Die opkoms van 'n eeu en 'n half van die studie het 'n oorvloed van idees gelewer, insluitende die vasmaak van feesviering vir die aanvang van stoor, landbou, alkohol, luukse kosse, pottebakkery en die openbare deelname in die konstruksie van monumente.
Die inhoud van middelafsettings, veral die hoeveelheid en verskeidenheid dierbene of eksotiese voedsel, word aanvaar as aanwysers van massaverbruik; en die teenwoordigheid van verskeie bergingsfunksies binne 'n sekere segment van 'n dorp word ook as aanduidend beskou. Spesifieke geregte, hoogs versierde, groot bedieningsknoppies of -bakke word soms as bewys van feeste geneem.