‘n Artikel oor die piekniekplek en Solly Sibuyi (op die foto) wat daar die septer swaai, verskyn in die Maart-uitgawe van die S.A.L. se invlug-tydskrif Sawubona. Dit word hier in in ietwat verkorte vorm in Afrikaans weergegee:
Dit klink te goed om waar te wees. Vir die die 35-jarige Solly Sibuyi van Mpumalanga is so ‘n idilliese werkplek egter werklikheid. Hy is die opsigter van Sabiepark – twee kilometer van die Krugerhek van die Wildtuin – se piekniekterrein.
Sy taak sluit in om te sorg vir die sekuriteit – nie enigiemand kan sommer net instap nie – en algemene netheid. Hy sny byvoorbeeld die gras met ‘n trekkertjie. Boonop dien hy as onuitputlike bron van inligting vir die besoekers wat hoopvol met hul verkykers en kameras opdaag.
Solly skud maar net sy kop oor die mense wat in die wildparke so ry en ry – en selfs nagritte onderneem – om wild te soek. Die wild wat hy sien, kom dan oop en bloot na hom toe.
Ook oor watervoëls het hy al uitgebreide kennis opgedoen, want dié is volop – van die groot reusereier en saalbekooievaar tot die klein visvangertjies en die nog kleiner bont kwikstertjie. Solly moet gereeld help om skaars soorte soos die watertrapper, waterdikkop en die bont kiewiet te identifiseer. As hy vasbrand, raadpleeg hy sy boeke wat hy byderhand hou. So leer hy self ook amper elke dag iets nuuts.
Solly is nie net lief vir sy werk en vir Sabiepark nie; hy is ook baie trots daarop. Al verdien hy nie ‘n sak vol geld nie, meet hy sy rykdom in ander terme. Dit laat hom baie bevoorreg voel om gedurig dinge te beleef waarvan baie ander mense geen kennis of ervaring het nie. Dit is wat elke minuut in sy persoonlike stukkie hemel op aarde vir hom dubbel en dwars die moeite werd maak (HvD) .
Hy was immers al heelwat oor 80 toe hy ‘n lewensdroom verwesenlik het om Serengeti te besoek. Oor die indrukwekkende migrasie van blouwildebeeste wat hy en sy vrou, André, daar beleef het, kon hy nie uitgepraat raak nie.
En dit was nie met ‘n ja-broer-gesindheid nie. Ons het immers albei Hondas gery en na sy dood hoor ek toe sy keuse vir begrafnismusiek sluit ook Dvôrak se Nuwe Wêreldsimfonie in – ‘n Walliese kooropname van die onoortreflike Negerlied Going Home.
“‘n Kameelperd het ook gekom, maar toe was ons nie tuis nie. Sy spore was tot teenaan die stoep. Hy het blykbaar ook aan die groot boom op die stoep staan en peusel.
Een middag, terwyl sy besig was om skottelgoed te was, het hy besef dat sy vir hom aantreklik is. ‘n Ruk lank het hy dit geniet om na haar daar by die opwasbak te kyk … toe begin die skuldgevoelens. Hy is wit, sy is swart: hy mag nie die “oulike kuiltjies in haar wange sien wanneer sy lag nie”.
Oor die onmoontlikheid van die situasie het hy “stug en ongeskik” met haar geraak. Later het sy hom ook nie meer met ‘n glimlag gegroet nie. Een middag toe hy tuis kom, was sy afgedank. Sy was, volgens sy ma, “te astrant”.
Dalk is ek nou te skepties oor als wat hy kwytraak. Dat die man ‘n ryke verbeelding het, het ons egter tog al vasgestel. (HvD)