Dit is ’n indrukwekkende gebou in die Victoriaanse styl, wat reeds in die jare sewentig, tagtig van die 1800’s opgerig is om die plaaslike parlement van die destyds Britse Kaapkolonie te huisves. Hier verga­der die twee huise van die verenigde Suid-Afrika se wetgewende mag vandag gereeld ten einde ons jong 21ste-eeuse demokrasie op koers te hou...
AN die een kant van die ou Kompanjiestuin in die middestad van Kaapstad sal jy dit vind—die imposante gebou van die Suid-Afrikaanse parlement in die straat wat Parlementslaan (“Parliament Avenue”) genoem word.
Hier word ons land se wette gemaak deur ’n sekere getal verteenwoordigers van Suid-Afrika se kieserskorps. Die parlement is in Kaapstad en nie in Pretoria nie, waar die mag gesetel is wat moet sorg dat die gemaakte wette uitgevoer word. Hierdie uitvoerende mag is naamlik die land se president, sy ministers en hul onderskeie departemente wat vanuit die Uniegebou in Pretoria fungeer.
Omdat daar soveel onenigheid was oor watter stad die hoofstad van die Unie moes wees, is ooreengekom om verskillende hoofstede te hê: Kaapstad as die wetgewende hoofstad, Pretoria as die uitvoerende hoofstad en Bloemfontein (met die Appèlhof) as die regterlike hoofstad.
Maar die parlementsgebou in die Kaap dateer van ’n paar dekades voor uniewording, trouens voordat die Anglo-Boereoorlog die einde van die Boererepublieke van Transvaal en die Vrystaat sou meebring. As sodanig is dit aanvanklik dus nie as ’n parlementsgebou vir die hele Suid-Afrika beplan nie, maar vir die Britse Kaapkolonie van daardie tyd...
DIE planne vir die nuwe parlementsgebou van destyds is reeds in 1873 (of 1874) gemaak. ’n Wedstryd is toe uitgeskryf waarin boumeesters gevra is om ontwerpe voor te lê vir ’n gebou wat nie meer as £50 000 sou kos nie.
Toe Suid-Afrika skuins duskant ’n eeu later, in 1961, gedesimaliseer en die rand die pond vervang het, was twee rand gelyk aan een pond. Maar dit sou onsinnig wees om vandag te wil beweer die parlementsgebou moes niks duurder as R100 000 wees nie. ’n Mens het deesdae tot vyf, tien, twintig keer meer nodig om ’n gewone woonhuis te bou!
Hoe ook al, die wedstryd vir ’n ontwerp vir die Kaapse parlementsgebou is deur die argitek Charles Freeman gewen. Dit het ’n hoë sentrale koepel, Korintiese portieke en paviljoene aan die vier hoeke ingesluit. Op papier en in sy geestesoog het Freeman ook van fonteine in die tuine en standbeelde op die borswerings gedroom.
Op die koop toe word Freeman geroskam omdat sy ontwerp glo ’n nabootsing van ’n ander gebou in die VSA sou wees.
REGS: Die Britse argitek sir Herbert Baker (1862–1946), wat ’n nuwe vleuel vir die parlementsgebou ontwerp het. Baker was in die twee dekades van 1892 tot 1912 toonaangewend in die Suid-Afrikaanse argitektuur. Hy was ook die ontwerper van die Unigebou in Pretoria en heelparty ander geboue.
A Die Nasionale Vergadering (REGS, foto DIE BURGER) is verantwoordelik vir die kies van die land se president en die maak van wette; hierdie liggaam moet ook verseker dat die lede van die uitvoerende gesag hul werk behoorlik doen en daarbenewens ’n forum verskaf waar verteenwoordigers van die nasie in die openbaar oor kwessies kan debatteer. Die speaker is die hoof en woordvoerder van die Nasionale Vergadering.
Die president is sowel die staatshoof as die regeringshoof. Hy word deur die Nasionale Vergadering vir vyf jaar gekies, en dit is sy taak om die ministers en adjunkministers te kies.
In die gees van openbare deelname aan ons demokrasie, het die parlement ’n beroep op die publiek gedoen om ontwerpe vir die nuwe embleem in te stuur. Die embleem moes die parlement se visie, missie en waardes beliggaam.
Twintig deelnemers is uiteindelik genooi om ’n ontwerpswerkwinkel in Kaapstad by te woon. Hul ontwerpe is verder deur die Buro vir Heraldiek verfyn om seker te maak dat aan heraldiese spesifikasies en vereistes vir ontwerp voldoen word. Op die ou end is die embleem dus ’n ontwerp deur die mense van Suid-Afrika vir hul verteenwoordigers op die hoogste politieke vlak.
Ons grondwet lê die grondslag vir ’n dekokrasie en oop gemeenskap wat op demokratiese waardes, maatskaplike geregtigheid en fundamentele menseregte gebaseer is. Die is die hoofwet van ons land en verseker, ooreenkomstig sy bepalings, dat dit die mense is wat regeer.
Die trom roep die Nasionale Vergadering en Nasionale Raad vir Provinsies op tot die oorweging van nasionale en provinsiale kwessies, wat ’n regering deur die mense ingevolge die grondwet verseker.
Die son verteenwoordig die heling van die skeidings van die verlede, die verbetering van die lewenskwaliteit van alle Suid-Afrikaners, die vrymaking van die potensiaal van elke mens en die opbou van ’n demokratiese Suid-Afrika wat sy plek as ’n soewereine staat onder die lande van die wêreld kan inneem.
Die leuse, “WE, THE PEOPLE”, benadruk dat dit die mense, die Suid-Afrikaanse nasie, is wat die heerskappy in Suid-Afrika voer.
Die ampstaf is ’n soort septer, sinnebeeldig van die speaker se gesag. Die speaker het nuwe ontwerpe vir die Staf van die Nasionale Vergadering op 26 Maart 2003 aan die reëlingskomitee voorgelê. Die nuwe staf is ontwerp om die geskiedenis, tradisie, diversiteit, kultuur en tale van Suid-Afrika te weerspieël.
Die Swart Roede is die simbool vir die gesag van die voorsitter van die Nasionale Raad van Provinsies. Die Swart Roede word in seremoniële optogte gedra deur die Draer van die Swart Roede. Wanneer dit langs die voorsittende beampte se stoel geplaas word, dui dit daarop dat die Raad in sitting is.