Die kolomme, Mitla (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Lêer: Mitla, Group of the Columns, Palace of Columns (20064199284) .jpg
Mitla is 'n belangrike Zapotec -kultuurargeologiese terrein en die tweede belangrikste argeologiese terrein in die staat Oaxaca in Mexiko. Die perseel is in die boonste punt van die Tlacolula -vallei geleë. Monte Albán was die belangrikste as politieke sentrum, maar Mitla was die belangrikste godsdienstige sentrum. Mitla is uniek onder die Meso -Amerikaanse terreine vir sy uitgebreide en ingewikkelde mosaïekfretwerk en meetkundige ontwerpe wat grafte, panele, fries en selfs hele mure dek. Hierdie mosaïek is gemaak van klein, fyn gesnyde en gepoleerde klipstukke wat sonder die gebruik van mortel aanmekaar geheg is. Geen ander webwerf in Mexiko het dit nie.
Die naam Mitla is afgelei van die Nahuatl -naam Mictlán, wat die plek van die dooies of onderwêreld was. Die Zapotec -naam is Lyobaa, wat 'rusplek' beteken. Die naam Mictlán is deur die Spanjaarde na Mitla gehaas.
Mitla is een van die baie goed bewaarde argeologiese terreine van die Oaxaca-vallei, wat gevestig is deur die Zapotecs wat deur die eeue 'n hiërargiese samelewing ontwikkel het wat beheer word deur konings en edeles. Terwyl die vallei relatief geïsoleer was, het die Zapoteke wel kontak gehad met ander Meso -Amerikaanse volke. Teen die tyd dat die Spanjaarde aangekom het, het die staat Zapotec 'n bevolking van meer as 500 000 inwoners gehad, gesofistikeerde konstruksietegnieke, 'n skryfstelsel, twee kalendersisteme en landbou wat die verbouing van mielies, boontjies, pampoen en chilipepers insluit, met besproeiing en terrasse in die berge om voedsel te verbou vir 'n meestal stedelike bevolking.
Mitla self was ten minste sedert die klassieke tydperk (100-650 nC) bewoon en miskien al so vroeg as 900 vC. Dit het begin as 'n versterkte dorpie aan die buitenste rand van die vallei en het later die belangrikste godsdienstige sentrum vir die gebied geword. Die Mixtecs het omstreeks 1000 CE beheer oor die gebied geneem, hoewel die gebied deur die Zapotec bevolk gebly het. Die stad bereik sy hoogte en grootste grootte tussen 750 en 1521, met beide Zapotec en Mixtec invloede in sy argitektuur gedurende daardie tyd. Mitla is een van die voor-Columbiaanse plekke wat die Meso-Amerikaanse oortuiging verteenwoordig dat die dood die belangrikste gevolg van die lewe na geboorte was. Dit is gebou as 'n poort tussen die wêreld van die lewendes en die wêreld van die dooies. Die hoëpriester, die Uija-tào genoem, woon in Mitla. Adellikes wat by Mitla begrawe is, was bestem om "wolkmense" te word wat namens die bevolking hieronder sou intree.
In plaas daarvan om 'n groep piramides op 'n heuwel te wees, soos by Monte Albán, is Mitla 'n groep konstruksies wat op die valleivloer gebou is, en dit het nie die wye en verre uitsigte van Monte Alban nie. Die argitektuur is meer gerig op die gemak van die inwoners as op die heerlikheid. Die bou van Mitla as 'n seremoniële sentrum het in 850 begin, en die stad word nog uitgebrei toe die Spanjaarde daar aankom en dit vernietig. Die oudste groep geboue is tussen 450 en 700 nC gedateer en toon argitektoniese kenmerke soortgelyk aan dié wat in die vroeëre Monte Alban gevind is. Mitla is een van die min webwerwe wat in die klassieke tydperk ontstaan ​​het. Die webwerf verteenwoordig die mees ontwikkelde argitektuur van die Zapotecs en is die produk van die sinkretisme van Mixtec- en Zapotec -ontwerpkenmerke wat sy hoogtepunt bereik het in 1200.
Vandag bestaan ​​die argeologiese terrein uit vyf groepe geboue met 'n heining van kaktusplante wat baie daarvan omring. Die vyf groepe konstruksies word die Suid -groep, die Adobe -groep, die Arroyo -groep, die kolomme of paleisgroep en die kerk- of noordgroep genoem. Al die groepe se geboue is in lyn met die kardinale rigtings. Die South Group en die Adobe Group is geklassifiseer as seremoniële sentrums met sentrale pleine omring deur heuwelstrukture. Die suide, kolomme en kerkgroepe is geklassifiseer as paleise met kamers rondom vierkantige binnehowe. Die twee beste bewaarde groepe is die Columns Group en die Church Group, albei aan die noordelike punt van die terrein, en albei bestaan ​​uit reghoekige binnehowe omring deur eenverdieping reghoekige geboue met lang smal vertrekke.
Die kolomme -groep het twee ingange na buite wat na die suide kyk. Die ingangskamer bevat enorme kolomme wat die dak ondersteun. Die noordwand het 'n klein opening na die patio, vermoedelik om na die hiernamaals oor te steek. Die hoofgebou word die paleis of die groot kolonnesaal genoem. Dit meet 36,6 x 6,4 m en het ses kolomme vulkaniese klip wat eens die dak ondersteun het. Nadat u deur 'n klein gang gegaan het, kry u toegang tot die binnehof, ingewikkeld versier met mosaïekfretwerk en meetkundige ontwerpe. Die noordelike en oostelike geboue van die groep het uitgebreide grafte waar hoëpriesters en heersers van Zapotec begrawe is. Voor die trappe van die noordelike gebou is 'n kruisvormige graf met 'n voorkamer. Die plafon het groot balke van klip en die mure is versier met tafels en klipfretwerk. Die oostelike gebou word gekenmerk deur 'n monolitiese klipkolom wat die dak ondersteun.
Die eerste gebou op hierdie plek is in die vroeë 1770's gebou en het oorspronklik aan die Moskou-goewerneur-generaal Vasily Dolgorukov-Krymsky behoort. In 1784 is dit gekoop deur die Moskou Vergadering van die Adel (Благородное собрание) om as 'n balplek vir die Russiese adel te dien.
Pillar Hall Edit
Tussen 1784 en 1787 is die oorspronklike gebou herontwerp en herbou deur die Russiese argitek Matvey Kazakov. In die besonder het Kazakov die monumentale bygevoeg Pilarsaal (Колонный зал) in die plek van die binnehof van die gebou.  Die saal is vernoem na 28 interne Korintiese kolomme, almal van hout met 'n wit faux marmerafwerking.
In 1860 begin Russian Musical Society 'n tradisie van simfoniekonserte in die Pillar Hall. Hul organiseerder en dirigent was Nikolai Rubinstein.
Vandag is die voorkoms van die gebou nog steeds baie naby aan die oorspronklike van Kazakov, ondanks talle veranderings aan die buitekant (waarvan die laaste in 1903-1908 aangebring is).
Ander sale Wysig
Benewens die Pillar Hall, huisves die gebou verskeie ander groot kamers, soos die Oktober -saal, Hal 1 (die Ronde saal), Hal 2 (die Banketsaal), en talle lobby's. 
Na die Oktoberrevolusie is die gebou aan die Moskou Raad van Vakbonde toegewys, vandaar die huidige naam daarvan. 
Gedurende die Sowjet -dekades het dit meestal gedien as 'n plek vir belangrike staatsgebeurtenisse, dit wil sê die huisvesting van die kongresse en konferensies van die Kommunistiese Party, en regeringspryse, en ook as 'n konsertplatform vir klassieke en populêre musiekoptredes, waaronder dié van Emil Gilels, Gennady Rozhdestvensky, Klavdiya Shulzhenko en Lev Leshchenko.
Die politieke betekenis het uitgebrei tot die staatsbegrafnisdienste vir hoë amptenare en leiers. Vladimir Lenin, Joseph Stalin, Leonid Brezhnev, Konstantin Chernenko, Yuri Andropov en Mikhail Suslov het almal in die pilaarsaal in die pilaarsaal gelê voor hulle begrawe is in die Nekropolis van die Kremlin -muur op die Rooi Plein. 
House of the Unions was ook 'n toneel van die berugte Moskouproewe van 1931 (Mensjewistiese verhoor), 1936, 1937 en 1938. 
Die Grand Hall of Columns -groep
In 'n vorige rubriek het ons die 9/11 gedenkteken langs die Acushnet -stadsaal besoek. (Dit is toe dat ons die idee bedink het om 'n stadsaaltoer te doen vir 'n toekomstige rubriek.) Acushnet is eers in 1659 gevestig as deel van Dartmouth, maar het in 1860 'n eie stad geword.
Vermoedelik is 'n meerderheid van die bevolking langs die New Bedford -lyn in die suidwestelike hoek van die stad, naby die stadsaal. Daar was 'n ou A BAT-51-masjiengeweer op die voorste grasperk as deel van 'n veteraan-gedenkteken.
Om niemand te laat opskiet nie, maar ek het gesukkel om meer te wete te kom oor hierdie stadhuis en spesifieke geskiedenis. Ek het verskeie oproepe na die Historiese Kommissie en die Long Plain Museum gestuur.
Ek het uitgevind dat die stadsaal in 1914 gebou is. Daar is 'n vergaderhuis in Hoofstraat 1341, oorspronklik 'n Quaker Meeting House wat in 1759 gebou is, en die oudste kerkgebou in Suidoos -Massachusetts is. Die historiese kommissie het in 1985 die ruimte ingetrek.
Ons het die omgewing 'n bietjie verken voordat ons na die volgende stadsaal gegaan het.
Persepolis, saal van 100 kolomme
Persepolis (Ou Persies Pârsa, modern Takht-e Jamshid): Griekse naam van een van die hoofstede van die antieke Achaemenidiese Ryk, gestig deur koning Darius die Grote (r.522-486 vC). Daar was verskeie satellietplekke, Naqš-e Rustam en Takht-e Rustam.
Hall van honderd kolomme
Volgens die inskripsie bekend as A1Pb, die bou van die Hall of Hundred Columns in Persepolis (kaart 8) is begin deur die Achaemenidiese koning Xerxes (r.486-465) die gebou is voltooi deur sy seun en opvolger Artaxerxes I Makrocheir (r.465-424). Hierdie troonsaal was die tweede grootste gebou van Persepolis, wat 68,50 x 68,50 meter groot was.
Op 'n onbekende oomblik is die funksie daarvan verander en het dit 'n stoorkamer geword, waarskynlik omdat die tesourie te klein geword het om al die skatte wat in Persepolis was, te bevat. 'N Nuwe funksie is egter moontlik in die vooruitsig gestel, omdat Artaxerxes III Ochus 'n nuwe pad en 'n nuwe hek na die paleis gebou het, wat daarop dui dat die Hall van honderd kolomme vir gehore gebruik kon word.
Die ingang was na die noorde, waar 'n portiek versier is deur twee groot bulle. Die ingange self - twee aan elk van die vier kante van die vierkantige gebou - is versier met die gewone motiewe: gehoortonele, troontonele en 'koninklike krygers' wat teen wilde diere veg.
Die Hall van honderd kolomme het presies dieselfde afmetings as die Odeon van Perikles in Athene. Die waarskynlike verklaring is dat die saal die koninklike paviljoen, 'n groot tent, vervang het na die slag van Plataea (479 v.G.J.) deur die Atheners, wat dit as 'n gehoor gebruik het. Uiteindelik is die paviljoen op beide plekke vervang deur 'n meer permanente struktuur van klip.
Persepolis, Hall of 100 Columns, Noordwestelike hek, Bull
Persepolis, saal van 100 kolomme, bulvormige hoofstad
Persepolis, saal van 100 kolomme, "Royal Warrior"
Persepolis, saal van 100 kolomme, suidwestelike hek
Persepolis, saal van 100 kolomme, suidwestelike hek, verligting van 'n gehoor
kolom, in argitektuur, 'n vertikale element, gewoonlik 'n afgeronde as met 'n hoofletter en 'n basis, wat in die meeste gevalle as steun dien. 'N Kolom kan ook nie -struktureel wees, vir dekoratiewe doeleindes gebruik word of as 'n losstaande monument.
Op die gebied van argitektoniese ontwerp word 'n kolom gebruik vir versiering sowel as ondersteuning. Klassieke Griekse en Romeinse argitektuur het gebruik gemaak van vyf groot bestellings (of style) van kolomme, uit enkelblokke gesny of gemaak uit stapels massiewe klipblokke. In antieke Egipte en die Midde -Ooste is kolomme, gewoonlik groot en sirkelvormig, met groot effek gebruik om massiewe strukture te versier en te ondersteun, veral in die afwesigheid van boë. In die Oosterse argitektuur is kolomme gewoonlik eenvoudig, maar ryklik versier. Vakmanne uit die Gotiese en Romaanse tydperk het die basisse en hoofstede van steenkolomme as ruimtes vir ingewikkelde kerfwerk gebruik. Barokontwerpe bevat dikwels kronkelende marmerkolomme. Moderne kolomme bestaan ​​gewoonlik uit yster, staal of beton en is eenvoudig ontwerp.
Kolomme kan reghoekig, sirkelvormig of veelhoekig van vorm wees, hulle kan na bo taps toeneem of eenvormige deursnee hê. 'N Verbonde, vasgemaakte of ingeboude kolom is 'n kolom wat in 'n muur ingebou is en slegs gedeeltelik daaruit uitsteek, maar hierdie tipe kolom het 'n dekoratiewe, eerder as strukturele doel in die Romeinse pilaster gedien. 'N Groep of saamgestelde kolom is 'n groep kolomme wat met mekaar verbind is om 'n enkele eenheid te vorm. 'N Rostrale kolom is 'n pilaar wat versier is met die voorkant van 'n skip, of rostrum, om as vlootmonument te dien.
WSB -radiogeskiedenis: ongeveer
WSB Radio, die eerste radiostasie wat in die stad Atlanta uitgesaai is, is op 15 Maart 1922 'gebore' toe dit vir die eerste keer met 'n krag van 100 watt in die lug verskyn. Die stasie was oorspronklik in besit van The Atlanta Journal en uitgesaai vanaf 'n tydelike ateljee op die vyfde verdieping van The Journal -gebou in Forsythstraat in die sentrum van Atlanta. In 1925 verhuis die stasie na 'n ruimer woonbuurt op die boonste verdieping van die Biltmore Hotel, waar dit die volgende dertig jaar gebly het. Beide The Journal en WSB is in 1939 deur goewerneur James M. Cox van Ohio gekoop. WSB is steeds 'n eiendom van Cox Broadcasting Corporation, wat gestig is toe die bedrywighede van Cox in 1964 herorganiseer het. Vanaf einde 1955 tot 1998 was die kantore en ateljees van WSB Radio (en WSB TV) was in White Columns in Peachtree Street geleë. In Junie 1998 verhuis WSB Radio na nuwe fasiliteite by die kruising van Beverlyweg en Peachtree -straat, met vier kolomme van White Columns en plaas die historiese kolomme in die agtertuin van die nuwe geboue.
WSB Radio was 'n innoverende baanbreker op die gebied van radio as die 'Stem van die Suide'. Met sy vele deurbraakpraktyke, van die eerste radiostasie wat 'n slagspreuk gebruik het tot die uitsending van 'n Spaanse vertaling van 'Voice of America' -programme na Kuba tydens die Kubaanse missielkrisis, was WSB altyd die voorpunt en nog belangriker, relevant. Die teenwoordigheid daarvan word steeds gevoel in die stad Atlanta, regoor die land en wêreldwyd. In hierdie gids leer u die lang geskiedenis van WSB Radio en ontmoet u die mense wat dit wonderlik gemaak het. Hierdie gids dokumenteer die geskiedenis van WSB Radio van 1922 tot hede.
Mike Kavanagh, was 'n nuusanker en geselsprogramaanbieder by WSB. Kavanagh het die oorspronklike WSB -geskiedeniswebwerf bedink en onderhou en baie van sy navorsing hier aan die Georgia State University gedoen. Hy was 'n stigterslid van die Georgia Radio Hall of Fame en voor sy dood in 2008 het hy versoek dat die webwerf na die organisasie oorgedra word vir onderhoud. Vroeg in 2012 het die Georgia Radio Hall of Fame die webwerf en die historiese inhoud daarvan aan die spesiale versamelings en argiewe van die Georgia State University toevertrou vir bewaring, kontinuïteit en toegang.
Nasionale Capitol -kolomme
Een van Washington se mees opvallende en ongewone bakens is die National Capitol Columns. Die statige standvastigheid van die Korintiese kolomme en noukeurige sit op 'n natuurlike knol in die Ellipse Meadow laat hulle lyk asof hulle al baie lank daar was.
Hierdie kolomme is oorspronklik in 1828 in die Oos -portiek van die Capitol -gebou geleë. Dit is uit sandsteen naby Aquia Creek in Virginia, en is in die vroeë dae van ons land na Washington gebuig voordat die bekende Capitol -koepel voltooi is. Hulle tyd in die Capitol sou egter beperk word weens 'n toesig. Die koepel van die Capitol, wat in 1864 voltooi is, het gelyk asof dit nie voldoende deur die kolomme ondersteun word nie, omdat die ysterkoepel wat uiteindelik gebou is, aansienlik groter was as die wat die ontwerper in die vooruitsig gestel het. 'N Toevoeging aan die oostekant van die Capitol is voorgestel om hierdie ontstellende illusie uit die weg te ruim, maar dit is eers in 1958 gebou. Meer tyd sou verloop voordat die kolomme na hul laaste rusplek by die National Arboretum sou kom.
Eers in die 1980's het die weldoener van Arboretum, Ethel Garrett, die oorsaak aangeneem om 'n permanente tuiste vir hulle te vestig. Die landskapontwerper Russell Page, 'n goeie vriend van Garrett, besoek die Arboretum in September 1984, slegs maande voor sy dood. Hy het die perfekte plek vir hulle gevind aan die oostekant van die Ellipse, waar die grootheid van die kolomme in skaal sou wees met die meer as 20 hektaar oop weide.
Probleme met akoestiek
Die kamer het egter 'n berugte gebrek. Die vorm werk goed om klank te projekteer toe dit vandaan kom van waar 'n verhoog in 'n amfiteater geplaas sou word, maar in die huis klink en weerklink stemme uit alle dele van die kamer terwyl lede in die kamer sit en die huis toespreek. Elke geraas weerklink, en gesprekke wat in die kamer plaasvind, kan met kommerwekkende duidelikheid gehoor word, wat die ordelike sake belemmer. Die gordyne wat in die kolonnade gehang het, het die dekor verryk, maar kon nie die klankprobleme oplos nie. Die lessenaars is tydelik herrangskik, wat die spreekkamer se spreekkamer na die afgeronde kant van die kamer verskuif het, maar tevergeefs. Dit, tesame met die behoefte aan ekstra ruimte, het gehelp om die bou van 'n nuwe kamer tydens die opknapping van die hoofstad in 1857 te motiveer. Latere toevoegings, insluitend 'n marmervloer (1864-1865) en 'n vuurvaste plafon (1901), het die meeste eggo's uitgeskakel, maar die vreemdste akoestiese effekte kan vandag nog gedemonstreer word.