Die warm lug van Afrika is maklik om in te asem – sag en vogtig. Die son skyn warm op my arms, ek kan eintlik voel hoe die Vitamine D versprei.
Toe ons terugkom van New York af, was die sneeu so dik dat dit weke lank die landskap bedek het. Die sneeubloeisels in die bome het in yskristalle verander; een helder sonskynmiddag was daar orals ligprismas in die kaal boomtakke.
Ys-stalagtiete drup orals.
Waar ons die sneeu omgedolwe het om Sneeuman nr. 4 te bou, lyk dit soos die punte van 'n hoogs suksesvolle meringue net voordat dit oond toe gaan.
Daisy-hond staan tot by haar elmboë in die sneeu en as sy 'n bal terugbring sodat my dogter dit weer kan gooi, moet sy deur die sneeu huppel soos wat 'n dolfyn deur golwe spring om enigsins te kan vorder. Sy speel te heerlik: jaag agter die bal aan, verloor dit kammakastig, bespring dit dan en begin die energieke terugtog.
My eie terugtog word met drie uur vertraag: twee uur in Washington en een uur in Dakar. Die doeanebeampte se Afrikaans op OR Tambo: "Welkom terug!" is lafenis vir my siel.
In die pos wag daar 'n simpatiekaartjie van die dierehospitaal af en ek is opnuut hartseer oor my ou Skoonlief…my liefste kat, wat my dogter destyds vir my gegee het.
In 'n laai kry ek 'n ou foto'tjie van my dogter. Die kamera het haar mooi glimlag vasgevang, die toegeneentheid in haar oë.
Eenuur in die nag sit ek hier: vlugvoos, helder wakker en sonder my viervoetige troostertjie. Die wit kat is nêrens te siene nie – volgens Laatlam het sy basies vir my gesê: "Ef jou," toe ek haar met groot bohaai wou groet.
Tog is die warm Afrikalug soet in my longe.
Ons woon verlede Sondag weer die kerk by waar my kind 'n geestelike tuiste gevind het. 'n Jong vrou wat in die gemeente grootgeword het, vertel van haar sendingwerk in Suid-Afrika. Die grootste deel van haar vertelling word aan Nelson Mandela gewy: hoe hy 27 jaar in die gevangenis moes slyt – "for no other reason than his race" – en hoe sy vergewensgesindheid "a bloody civil war" voorkom het. Tussendeur is daar argelose verwysings na die gruwele van apartheid. Na ses jaar se arbeid in Kayelitsha, Kaapstad, wemel hierdie vrou se opvatting van ons onlangse geskiedenis van veralgemenings en halwe waarhede. Aan die einde van haar aanbieding is daar darem foto's van die kleuterskole wat sy bedryf en die opleiding wat sy gee.
By die deur groet ek haar, vertel dat ek van Suid-Afrika is, sê vir haar dat ek dink sy is dapper om sulke goeie werk te doen. (Om nou in 'n argument betrokke te raak, gaan geen doel dien nie. Ek is in elk geval nie daarvoor toegerus nie; vanweë my volstruismentaliteit het ek nie genoeg kennis nie. Omdat ek nie lus het om daaroor te lees nie, kan ek nie die indruk van 27 jaar se klippe kap op Robbeneiland weerlê met fyner besonderhede oor die omstandighede waarin Mandela later aangehou is nie.) Sy hou my hand vas, roep met warmte uit: "But you were there – you lived it!" Ek beaam dit en hoef gelukkig nie te vertel hóé ek dit geleef het en nog steeds leef nie, want die ry beweeg verder.
Mense van my era loop swaar gebuk onder "mea culpa". Skrynende verhale van hartseer en lyding glip verby 'n mens se skanse en dit help niks om te sê: "Maar ek het nie geweet nie." My eie kerk moes toegee dat apartheid geen Bybelse regverdiging het nie (ten spyte van Noag se drie seuns en die houthakkers-en-waterdraers-argument). Die geskiedenis word herskryf en maatreëls wat met die beste bedoelings ingestel is, word gedemoniseer.
'n Mens sou kon redeneer totdat jy blou is, maar die tydsgees is teen jou. Die name van dié wat aan regeringskant in die bos-oorlog gesneuwel het, is nie op die muur in Freedom Park aangebring nie en toe ek daaroor vra, haal die gids net haar skouers op. Die Waarheids- en Versoeningskommissie het op die vergrype van slegs een kant gekonsentreer.
Hoe nou gemaak, met die gevoelens van ontnugtering, verydeling, tevergeefsheid? Hoe gemaak met my dierbare moedertaal wat as "die taal van die onderdrukker" gebrandmerk is en steeds van haar openbare funksies moet inboet? Hoe gemaak met die room van ons land se jongmense wat elders 'n toekoms gaan bou?
Soos Vrybuiter, is ek "by die naelstring aan (hier-)die land verbind"; soos Exionperfexi, sou ek graag 'n nuwe lied van jong Suid-Afrika wou sing. Ek glo die oplossing is om te vergeet van skuld en berou, vergrype en verwyte; om ons land met al sy mense te geniet en te waardeer. Dit verg altyd veel meer om op te bou as om af te breek.
Toe Laatlam die dag oor my skouer van julle blogs gelees het en so ewe opgemerk het: 'Hulle klink nes Ma,' het hy 'n waar woord gespreek.
Hier by Litnet het ek geesgenote ontdek – en ook ander wat my denke opskerp. Dankie vir julle virtuele vriendskap.
Mag 2014 vir julle almal veel voorspoed en vreugde bring.
Krismiskatte en Daisy die hond
'n Ekstra bonus van my kuier in Pennsylvania is om die kleinkatte en kleinhond te leer ken.
Hier is Diesel, 'n yslike, glorieryke gemmerkat, maar uiters sku en bang vir alles. Aldrie die diere is met tussenposes by 'n 'animal shelter' gaan haal en my dogter sê Diesel 'het baie bagasie'. Hy is op sy gelukkigste as my skoonseun hom karnuffel en het darem nou al een aand by my voete op die bank gelê. Kersoggend het hy my toegelaat om hom onder sy ken te krap, dit was 'n groot geskenk! Vriende se driejarige dogtertjie het hom spontaan 'the Hiding Cat" genoem – 'n raak beskrywing.
Midnight is net 'n flentertjie lewe, maar 'n bloeddorstige jagter. Sy het al binne een week 'n mol, 'n muis en 'n eekhoring vir haar nooi kom present gee.
Daisy – ag, Daisy is die essensie van alles wat mooi is van 'n hond.
Die innerlike kind ruk hand-uit
Desember 12, 2013 in Uncategorized
Die dag toe ek 'n sneeu-engel maak, met die eerste sneeu van my lewe…
Gister was my laaste dag op kantoor. Ek is verskriklik bederf: met pêrels, 'n yslike mandjie blomme en 'n ete in 'n lieflike restaurant. Ek het meer drukkies gekry as in die afgelope sewe jaar en mooi woorde is gespreek.
Ek kyk vir oulaas by die venster oor die parkie uit. Tussen donker wolke gooi die son sy goue strale in 'n skouspelagtige patroon.