Die onafskeidbare: die nuwe roman deur Stuart Nadler - Kuns van lewe - 2022
Die onafskeidbare: die nuwe roman deur Stuart Nadler
Op 34 is Stuart Nadler reeds 'n erkende skrywer. 'N Gegradueerde van die Universiteit van Iowa, het hy in 2012 die Nasionale Boekstigting-toekenning aan 'n skrywer onder 35 jaar ontvang. Elkeen van sy boeke, geprys vir sy publikasie, word in Frans vertaal: Die boek van die lewe (2013), versameling van nuus, 'N Somer by Bluepoint (2015), sy eerste roman, en die wonderlike Die onafskeidbare. Hy woon en leer in Boston.
Onafskeidbaar, vertaal uit Engels deur Helène Fournier, Albin Michel, 416 pp.
OM 'N UITTREKKING VANAF VOËLS
Kritici van die leesklubChatelaine
Ek hou van: Die verhaal van drie generasies van onvolmaakte maar innemende vroue wat deur moeilike tye in hul lewens gaan. Vir elkeen kritiseer die skrywer die teenstrydighede van die Amerikaanse samelewing. Die eerste het pas haar man verloor en sukkel met finansiële probleme. Sy het in haar jeug 'n erotiese boek gepubliseer wat ernstig deur haar eweknieë beoordeel is, en die skrywer gebruik die geleentheid om Amerikaanse puritanisme te ontken. Die tweede is 'n skeiding van liefde en wonders oor die mislukking van haar lewe wat nog gebou is om te voldoen aan die Amerikaanse droom: die perfekte huis, die perfekte motor en die perfekte paarterapie. Die derde woon 'n boeliesituasie op skool en staar die huigelary van sosiale media in die gesig. Dit sal moet bepaal of skande noodwendig gely word of as dit geweier kan word. Kortom, drie lewens van vroue en drie geleenthede vir die skrywer om hul foute te analiseer. Ek hou van die skerp kyk van die skrywer en sy siniese humor, nooit naïef nie. Die skryfstyl is eenvoudig en reguit, en ek het daarvan gehou dat die hoofstukke tussen die drie hoofkarakters afwissel. Ek sal beslis hierdie skrywer se eerste roman by my leeslys voeg!
Ek het minder gehou:Trots, betroubare en waardige mense bestaan, maar nie in hierdie roman nie. Die mans in die lewens van hierdie vroue is ongelukkig onverantwoordelik en egosentries. Op die ou end, desperate vroue en desperate mans! Ek sou 'n beter geslagsbalans gehad het.
My beoordeling uit 10: 8,5
Ek hou van:Die lot van drie vroue wat elkeen 'n moeilike tyd beleef wat hulle saambring. Drie vroue wat hulself langs mekaar bevind en probeer om mekaar te tem. Dit is die storie van 'n gebrek aan kommunikasie, foute van moeder-dogter kommunikasie. Eintlik wil ons ons ma nooit te veel bekommer nie en maak nie saak hoe oud ons is nie, ons is altyd die dogter van ons ma en die moeder van ons kind. Ek het gehou van die verskillende vlakke van geskiedenis, die ouma se verlede, haar rou, haar ou herinneringe, die sage wat veroorsaak is deur die feministiese boek wat sy in 'n puritiese era geskryf het, die opkoms en val van die haar man se restaurant. Sy dogter wat skei, wat nog altyd haarself gegee het om te werk, die onafhanklikheid waaraan haar deur haar ma oorgelaat is, en die rampspoedige voorval van die kleindogter in haar chique kollege waardig is. Die skaamte het gedra soos 'n genetiese gebrek en die oë van ander wat moet kies om te ondergaan of nie. Die leer word op die harde manier gedoen, maar daar bly iets soos 'n eenwording van die magte en die oorwinning van die loslaat.
Ek het minder gehou:Ek weet nie of dit die vertaling is nie, maar die skryfwerk het my nie regtig beïnvloed nie, ten spyte van 'n paar snaakse of bewegende oomblikke. Daar is iets onvoltooid, dit lyk vir my iets drijvende wat niks in die verhaal sluit nie. Maar is daar baie om by te voeg wanneer ons deur hierdie toetse gaan? Die lewe gaan immers net aan die gang.
My beoordeling uit 10: 7,5
Ek hou van: Pragtige karakters en 'n belofte van komplekse verhoudings tussen drie generasies vroue. 'N eksentrieke intellektuele ouma wat 'n erotiese roman geskryf het, wat haar lewe bestee het na haar man in die besef van sy droom. Haar dogter, 'n slapende chirurg wat deur haar 20 jaar huwelik uitgeput is. Sy kleindogter, vasgevang op die Net en al vies deur sy naïwiteit. Die karakters wat om hulle draai, is al hoe interessanter soos hulle 'n sekere sinisme illustreer: 'n man wat die glorie en verval ken in sy restaurant te Frans in die kombuis te botter en 'n lustige antiekwinkel; Die skoonseun is voortdurend aan sy vrou se boei vasgemaak, waaruit hy sal ontsnap, en die liefhebber se buite-terapeut sal heeltemal oppervlakkig wees; die pa se jong seun, 'n bastaard, en pa tot seun. Tussen hulle, 'n skakel: skande. Tussen hulle: die reddende romanse. 'N Liefdeverslawing agter 'n rookskerm. Soms is dit sinies, soms brand, die boek bevat hierdie frase om vir ons heldinne te onthou: "Skaam is 'n keuse."
Ek het die minste gehou: Ek sou verkies het om die roman te lees Die onafskeidbare van Henrietta eerder as hierdie een. Ek het nie by die karakters geheg of geïdentifiseer nie. Hul lewens het my nie geïnteresseerd nie. Die vlugtige emosie en die bittersweet glimlag het my soms bewoon, maar geen nuuskierigheid het my gemotiveer om weer en weer te lees nie. Ek het dit laat en uit diens gedoen! Maar per toeval lees ek dit tot die einde toe: die tweede deel is beter as die eerste, die derde as die tweede, en die vierde is uiteindelik lekker.
My beoordeling uit 10: 8
Ek hou van: Ek kan dit nie sê nieDie onafskeidbare sal lankal in my geheue geëts word, maar Stuart Nadler het 'n eenvoudige en vloeibare styl wat ons graag in lees. 'N perfekte somer boek!
Ek het die minste gehou: Die reaksie van die Lydia-instapskool op die feit dat 'n foto van haar naak sonder haar kennis versprei het, het my heeltemal onsamehangend gelyk. Waarom sou 'n skool (gesogte en oorblywende) 'n slagoffer van cyberbullying straf eerder as om dit te beskerm? Miskien het Stuart Nadler net probeer om 'n gevoel van onregverdigheid in die leser te skep, maar dit het my meer skeptisisme veroorsaak as enige iets anders.
My beoordeling uit 10: 7
Ek hou van: Die skrywer bied ons sterk karakters, getik, temperamenteel, desperaat. Van die begin van die roman het ek plesier gehad om hulle te sien bots en om te lewe. Ek het ook die realisme van die oorspronklike voorstel op prys gestel: hartseer, skeiding, vernedering, veroorsaak deur dood, egskeiding, bankrotskap of cybersex.
Ek het minder gehou: Die roman loop uit stoom en versuim om die kliché en oppervlakkigheid van die menslike dramas wat beskryf word, te oorkom. Dit word 'n hakies vir karakters wat, met die aanvanklike oorskot, ons meer belowe het. Dit is 'n Hollywood-scenario-roman met losbandigheid in die eindronde. Ek wens iets anders.
My beoordeling uit 10: In decrescendo: 8 aan die begin, 6 in die middel en 5 aan die einde.
Ek hou van:Ek het regtig die konstruksie van die roman gehou. 'N Koorverhaal soos ek wil, waarin drie vroulike stemme deftig verweef. Die hede word verryk deur verstandig teruggebring te word. Die intrige rondom die tiener is die een wat my die meeste uitgedaag het. Die eienskappe van die skryfwerk slaag daarin om die gebrek aan oorspronklikheid van die plot te camoufleer.
Ek het minder gehou:Die gebrek aan nuanses en dikte van die karakters (Oona, aangebied as 'n workaholic, het nie hard gewerk nie, sterk tydens die storie. En wat van haar toekomstige ex-man, verminder tot die rol van die rokerpot ...). Ek het gevind dat daar 'n gebrek aan vleis om die been was. Sommige karakters, soos die krimp, gaan in 'n stormwind. Eerder as om 'n integrale deel van die plot te wees, word hulle daaraan geheg vir die doel van die storie, dien as voorwendings, vinnig ontruim. Ek het gesoek tussen hierdie bladsye "humor wat Woody Allen was," wat op die agterblad aangekondig is. Ek soek hom weer ...
My beoordeling uit 10: 5
Ek graag:Gewoonlik is ek nie baie lief vir multigenerasionele stories waar almal 'n bietjie invloed op die ander het nie. Die boek begin van krag. Almal se probleme word almal in die eerste hoofstuk blootgestel, wat 'n ryk geskiedenis beloof. Dan kom die karakters, snaaks en ver van mekaar. Hierdie afstand tussen elke generasie blyk uit die skande of spyt van 'n gebaar wat nie geplaas word nie. Henrietta is die rykste en mees impulsiewe karakter in die boek. 'N 70-jarige vrou, skaam oor 'n erotiese boek wat sy geskryf het toe sy jonk was, is fantasties as anker van die boek. Die verhouding tussen pa en dogter is goed, en ons kan sien dat dit verryk word tot die laaste hoofstuk.
Ek het minder gehou:Die begin het belowend gekyk, maar die storie het toe aan die einde geleef. Die dialoë is kort en verdun in die vloei van gedagtes en herinneringe van die karakters. Hul probleme is altyd teenwoordig by elke gesprek en elke oomblik. Dit word swaar oor die hoofstukke. En dan blyk verhoudings nie op die ou end uit te werk nie, maar val eerder in 'n afgrond van aannames wat na die diskresie van die leser oorgelaat word. Trouens, die storie is soos 'n amuse-bouche wat nie klaar is nie.