Blessie sit die bal agternaArgieffoto (Foto: kaylafratt/Pixabay) Ons het ŉ baster skaaphond gehad wat vreeslik lief was vir ŉ bal. Enige bal, maar veral ŉ tennisbal. Doerdie jare speel man nog krieket met tennisballe anders slaat jy ruite stukkend en dan kry man slae van pa. Ek en Nico speel ook krieket met ŉ hele span plaaskinders. En Blessie is by, want hy is ŉ uitstekende veldwerker. Jy moet hom net rustig hou anders byt hy ŉ tennisbal stukkend en moet man die ding lap met stokkies en gom. ŉ Ses dryfhou was altyd bo-oor die blomtuin binne in die wingerdland in en Blessie het daar veldwerk gedoen. Hy het ŉ goeie oog. Hy kyk net so eenmaal op om die trajek van die bal uit te werk, dan vlie hy weg laat die dorbank-klippers so spat soos hy die wingerd in hol om die bal te kry. Slag vir slag. Dag vir dag. Ek is mos ietwat gestremd wanneer dit kom met handvaardigheid. So ek raak later moeg gekrieket. So het ek ook vir Blessie leer verneuk. Kry ek weer ŉ slag ŉ bal raakgevat, dan mik ek om vir die bouler te gooi. Intussen gooi ek sommer diekant toe. Of ek mik mooi wingerd se kant toe. Haal oor en gooi met mening maar maak nooit my hand oop nie. Blessie bedrieg homself en reken hy sien die bal trek en dan hol hy. Intussen laat val ek die bal iewers in die blomtuin en Blessie soek. Na ure kom hy verleë daar aan om eers sy dors te kom les. Intussen sit die bal salig tussen die Jakobregoppe. Laat dink my aan die ou wat ek destyds kry op pad tussen Opuwo en Okangwati. Hy stap in die rigting van Opuwo en ek is op pad na Okangwati. Ewe opreg gooi hy sy duim in die lug en ek het so bietjie tyd op hande so ek trap briek. Vra die man uit wat hy nou eintlik wil maak want hy stap na Opuwo maar ryloop na Okangwati. “Nee,” reken hy. “Ek gaan”. Ek vra hom waarheen gaan hy. “Ek gaan enige plek toe.” So hy is op pad. Maak nie eintlik saak waarheen nie; solank hy net gaan. Dit lyk my baie mens lewe vandag so. Op pad iewers heen. Of meestal net aan hol agter ŉ pot goud aan wat by een of ander reënboog se punt begrawe is. Dis een gewoel en een gelieg en die stof hang eintlik soos almal skynbaar aan’t woel is. Maar eintlik is hulle net op pad. Geen siel weet waarheen nie. Intussen speel die sinloosheid ons dooddors en loop hyg ons later na ons asems. So het ons almal mos maar gemaak – selfs ons predikante. Ek onthou nog die dag doer in die verre tagtigerjare toe ek die Sondag vyf keer gepreek het in Tzaneen se omtes. Sommer so mak-mak alle kerke bepreek en vuisvoos die aand in die kooi geklim – ewe dankbaar vir my onverskrokkenheid. Ek glo oom Churchill het eenkeer beweer dat as hy ’n toespraak van twee ure moet hou, berei hy glad nie voor nie. Maar as hy twee minute moet praat, dan spandeer hy baie tyd aan die voordink. Of so iets. Ek weet nou die lewe is anders en dit word nie bepaal deur sinlose stofmakery nie. Loop sit en drink jou koffie en bekyk die bedryf. Dan vat jy hom rustig met koersvaste oog en ŉ ysterhand.