Stel jou voor dat jy 'n dosent is wat 'n gevierde roman onderrig wat gewelddadige tonele bevat - sê: F Scott Fitzgerald's The Great Gatsby (1925). Dit blyk dat een van u studente self 'n slagoffer van geweld was en dat hulle nou, danksy u woorde, hul trauma herleef. Kon u dalk meer gedoen het om hierdie persoon te beskerm?
Vanaf 2013 het baie studente aan universiteite in die Verenigde State begin dat hul dosente dit doen en 'snellerwaarskuwings' gee voor enige moontlike ontstellende inhoud. Een student aan die Rutgers-universiteit in New Jersey het byvoorbeeld die potensiële skade hieraan benadruk The Great Gatsby kan veroorsaak met sy 'verskeidenheid tonele wat verwys na glorieryke, beledigende en misoginistiese geweld'.
Soos u dalk opgemerk het, het die gebruik van snellerwaarskuwings sedertdien buite Amerikaanse universiteite versprei na onderwysinstellings regoor die wêreld, en verder: in teaters, feeste en selfs nuusverhale. Die waarskuwings het 'n ander slagveld in die kultuuroorloë geword, en baie het gesien dat hulle vrye spraak bedreig en die jongste teken van 'politieke korrektheid' mal geword het.
Ideologie ter syde gestel, sou 'n mens 'n basiese etiese saak kan maak vir waarskuwing in die sin dat dit die bedagsame ding is om te doen. As ek 'n vriendin uitnooi om na 'n film te kyk wat ek ken ontstellende tonele, is dit eenvoudig beleefd en bedagsaam om my vriend vroegtydig in kennis te stel, ingeval sy liewer iets meer anodyne wil kyk - en 'n mens dieselfde saak vir 'n dosent kan maak op die punt om ontstellende onderwerpe te bespreek.
Maar namate die debat oor die sneller-waarskuwings gewoed het, het advokate daarvoor sterk geword sielkundige eise. Eerstens het hulle aangevoer dat sneller-waarskuwings mense met 'n geskiedenis van trauma 'n welkome kans gee om die ontstellende inhoud te vermy. Die literatuurwetenskaplike Mason Stokes van Skidmore College in New York het gesê dat sy leerstellings van Jim Grimsley se roman Droom Seun (1995), wat temas van seksuele mishandeling van kinders ondersoek, veroorsaak dat een van sy studente - 'n oorlewende bloedskande - psigiatriese sorg in pasiënte benodig. 'Ek het studente gewaarsku oor die emosies wat hierdie roman kan veroorsaak elke keer as ek dit sedertdien geleer het,' het hy geskryf in Die Chronicle van Hoër Onderwys in 2014, is die implikasie dat enige van sy studente met 'n geskiedenis van trauma in die toekoms sy ontstellende lesings kan vermy en dus akute psigiatriese sorg nodig het.
Tweedens sê advokate vir sneller-waarskuwing dat sulke waarskuwings studente en ander die geleentheid gee om hulself emosioneel te steun. In haar New York Times 'Why I Use Trigger Warnings' (2015), het die filosofiedosent Kate Manne van die Cornell-universiteit in New York aangevoer dat hulle 'diegene wat sensitief is vir [potensieel ontstellende] vakke toelaat om hulself voor te berei om daaroor te lees, en beter bestuur hul reaksies '.
Whier is moeilik om ideologiese argumente vir en teen snellerwaarskuwings te besleg, kan die spesifieke sielkundige aansprake op die getuienis getoets word. Op die eerste bewering dat die waarskuwing vir die oorlewendes van trauma die negatiewe gepaardgaande emosies weer kan ervaar, meen kritici dat die vermyding van potensieel ontstellende materiaal eintlik 'n teenproduktiewe benadering is omdat dit geen kans bied om te leer om 'n mens se emosionele reaksies te bestuur nie. Gevolglik word die vrees verdiep en word katastrofiese gedagtes onbetwis.
Oorweeg a meta-analise van 39-studies in 2007 deur Sam Houston State University in Texas wat 'n 'duidelike, konsekwente assosiasie' gevind het tussen die gebruik van vermyding-gebaseerde hanteringstrategieë (dit wil sê om weg te bly van die ontsteltenis van stressors of om te vermy om daaraan te dink) en verhoog sielkundige nood. Vir 'n meer konkrete voorbeeld, kyk na die bevindinge van a bestudeer, gepubliseer in 2011, van vroue wat getuie was van die Virginia Tech-skietery van 2007 - diegene wat probeer vermy het om na te dink oor wat gebeur het, was geneig om meer simptome van depressie en angs te ervaar in die daaropvolgende maande.
Op die vraag of snellerwaarskuwings mense die kans gee om hulself emosioneel te steun, dui 'n reeks onlangse studies aan dat dit eenvoudig nie die manier is waarop die gees werk nie. In 2018 word 'n ondersoek deur die Harvard-universiteit het honderde vrywilligers op Amazon se webwerf Mechanical Turk-opname gevra om grafiese literêre passasies te lees - soos die moordtoneel in Fyodor Dostojevsky Misdaad en straf (1866) - wat voorafgegaan is deur 'n sneller waarskuwing van ontstellende inhoud wat voorgehou is of nie, en dan hul gevoelens beoordeel. Die waarskuwings het 'n klein gunstige uitwerking op die emosionele reaksies van die vrywilligers gehad.
In die lente van 2019 word a papier deur die Universiteit van Waikato in Nieu-Seeland het byna 1,400 deelnemers in ses studies na grafiese videomateriaal gekyk, hetsy voorafgegaan of nie met waarskuwings nie. Hierdie keer het die waarskuwings die ontstellende impak van die video's verminder, maar die omvang van hierdie effek was 'so klein dat dit praktiese betekenis het' - en dit was waar, ongeag of die deelnemers 'n geskiedenis van trauma gehad het of nie.
Ongeveer dieselfde tyd, 'n groep aan die Flinders Universiteit in Australië kyk as gevolg van die waarskuwing van die sneller op mense se ervaring van dubbelsinnige foto's vergesel van verskillende opskrifte - soos 'n foto van passasiers wat op 'n vliegtuig klim, hetsy met 'n ontstellende kopopslag of 'n onskadelike opskrif wat verband hou met die sakewêreld. Waarskuwings vir trekkers het die negatiewe gevoelens van die deelnemers voor die foto-aanbieding verhoog, vermoedelik omdat hulle verwag het wat sou kom. Maar weereens het die waarskuwings nie veel verskil aan hoe vrywilligers emosioneel op die foto's reageer nie.
Dit was 'n soortgelyke verhaal in die somer van 2019 toe navorsers aan die McKendree-universiteit in Illinois gegee vrywilligers waarskuwings (al dan nie) voordat u opvoedkundige video's oor selfmoord of seksuele aanranding gekyk het. Weereens het die waarskuwings geen betekenisvolle uitwerking op die emosionele impak van die video's gehad nie, ook nie vir vrywilligers wat hul eie persoonlike ervaring van die onderwerpe gehad het nie. Na-video-vasvrae het ook getoon dat die waarskuwing van die sneller geen voordeel vir die leerlinge se leer het nie.
En net hierdie herfs, 'n ander relevant papier is aanlyn gepubliseer. Dit het nie oor snellerwaarskuwings gegaan nie per se, maar ondersoek 'n kognitiewe beginsel wat sentraal staan ​​in die debat oor sneller-waarskuwings. 'N Span van die Universiteit van Würzburg in Duitsland wou sien of vooraf waarskuwings mense kan toelaat om negatiewe beelde beter te ignoreer terwyl hulle besig was met 'n ander taak. Hul konstante bevinding in drie eksperimente was dat mense kan nie gebruik waarskuwings om hulself voor te berei of te beskerm teen 'n ontstellende beeld.
Al hierdie nuwe navorsingsbevindinge ondermyn nie die etiese of ideologiese saak vir waarskuwings vir snellers nie, maar dit stel ernstige twyfel oor die sielkundige argumente wat deur advokate vir sneller-waarskuwing ingestel is. Terselfdertyd bied die resultate 'n mate van ondersteuning vir ander sielkundige aansprake wat deur kritici oor sneller-waarskuwing gemaak word, soos die prokureur Greg Lukianoff en die sosiale sielkundige Jonathan Haidt, skrywers van die boek The Coddling of the American Mind (2018) - naamlik dat hierdie waarskuwings 'n geloof in die kwesbaarheid van mense met 'n geskiedenis van trauma en in werklikheid in die kwesbaarheid van mense in die algemeen aanmoedig.
Die Harvard-navorsing het byvoorbeeld bevind dat die gebruik van snellerwaarskuwings die deelnemers se geloof in die kwesbaarheid van mense met post-traumatiese stresversteuring verhoog het - 'n onwelkome effek wat die navorsers beskryf het as 'n vorm van 'sagte stigma' (ook vir die subgroep) van die deelnemers wat met die studie begin het, glo in die krag van woorde om skade aan te doen, het die waarskuwing van die sneller eintlik die negatiewe impak van die gedeeltes verhoog). Op dieselfde manier het die McKendree-navorsing bevind dat die enigste betekenisvolle uitwerking van sneller-waarskuwings was om mense se geloof in die sensitiwiteit van ander vir ontstellende materiaal en in die behoefte aan waarskuwings te verhoog.
Dit is belangrik om nie die wetenskaplike saak te oorskry teen waarskuwings vir snellers nie. Ondersoek na die gevolge daarvan is nog in die kinderjare, en die opvallendste is dat geen van die onlangse studies gefokus het op die gebruik daarvan by mense met diagnoses van geestesgesondheid nie. Tog is die resultate verbasend konsekwent in die ondermyning van die spesifieke bewering dat waarskuwings aanleiding gee tot die feit dat mense die een of ander geestelike verdedigingsmeganisme kan inskakel. Daar is ook 'n goeie bewys dat vermyding 'n skadelike hanteringstrategie is vir mense wat van trauma herstel of angstigheid hanteer. Die duidelike boodskap uit die sielkunde is dan dat die waarskuwing van die sneller met hul eie waarskuwing moet kom - hulle sal nie veel bereik nie, behalwe die aanmoediging van wanaanpassing en die oortuiging dat mense sensitief is en beskerm moet word.
Christian Jarrett is 'n senior redakteur by Aeon en werk aan die komende Psyche-webwerf wat 'n multidissiplinêre benadering sal neem oor die eeue oue vraag hoe om te lewe. 'N Kognitiewe neurowetenskaplike wat sy opleiding ontvang, het sy skryfwerk in BBC Future, GEDRAG en New York Magazine, onder andere. Sy boeke sluit in The Rough Guide to Psychology (2011) en Groot mites van die brein (2014). Sy volgende, oor persoonlikheidsverandering, sal wees gepubliseer in 2021.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Waarom sneller-waarskuwings mense nie help om met ontstellende materiaal te werk nie