Om nodig te wees | Alta Cloete
Natuurlik het dit my ongelooflik ondankbaar en daarom skuldig laat voel.
Toe ek so ver kon kom om mooi te dink oor die saak, het ek besef dit gaan o.a. daaroor dat ek nie nuttig gevoel het nie.
Die manne het basies alles gedoen wat gedoen moes word.Betaal, bestuur, navigeer, foto's geneem …
Heerlik – is dit nie?
Nee, glad nie. Want daar sit ek toe soos Piet Verdriet en het nie werklik 'n bydrae om te maak nie.
Behalwe om mooi te lyk. En dit werk nie meer aldag so goed nie.
Of om snaaks te wees. En as die downs jou vang, sukkel dit met die humorsin.
Ek het eenvoudig nie veel gehad om te doen nie. Want sien, my belangrikste rol in die gesin was maar altyd die van versorger. En niemand het eintlik meer veel versorging nodig nie. (Besef ek nou dat ek waarskynlik nuttiger gevoel het toe die kind siek was en ek darem pilletjies aandra en simpatie gee en stres.) Albei is heeltemal in staat om na hulself te kyk. Die moeilikste wat ek kon doen, was om middae iets te ete te koop wat ons nie heeltemal finansieel ruineer nie.
Ai, hoe begeer 'n mens nie presies dit wanneer jou kinders klein is en jy nie eens alleen kan badkamer toe gaan nie …
En toe is dit nie so lekker nie.
MORAL OF THE STORY: Oppas vir die depressieduiwel. Wanneer hy nie 'n gaping sien nie, MAAK hy vir hom een. Al is dit op die heel onwaarskynlikste plek.