"Beer Gut Bandit" Los in San Diego - Tradisionele resepte - 2022
"Beer Gut Bandit" Los in San Diego
Owerhede vra die publiek om die bankrower op te spoor
Die rower het na bewering op 5 Julie by 'n Wells Fargo in La Mesa gesteel.
Dinsdag, 23 Julierd, die FBI het foto's bekend gemaak van waarna baie die "Beer Gut Bandit" verwys, berig U San Diego.
Hulle doen 'n beroep op die publiek om hulle te help om die man te vind wat vermoedelik op 5 Julie 'n Wells Fargo Bank in La Mesa beroof hetste, 'n Amerikaanse bank in El Cajon op 16 Julieste, 'n Bank of America in San Diego op 17 Julieste, en 'n Wells Fargo in El Cajon op Saterdag 20 Julieste.
Volgens CBS 8 het die FBI gesê dat die man beweer dat hy met 'n versteekte bom gewapen was, en bankwerknemers hiervan in kennis gestel het deur dit op aanvraagnotas te skryf.
Die 'Beer Gut Bandit' word beskryf as wit, middeljarig, ongeveer 5'7 '', met 'n bokkie, en veral 'n bierdarm.
Inwoners met inligting word aangemoedig om die FBI te skakel by (858) 320-1800, of San Diego County Crime Stoppers by (888) 540-8477. Tipsters kan moontlik 'n beloning van $ 1,000 ontvang.
As u elke aand wit klou drink, gebeur dit
As u sedert die bekendstelling van die drank in 2016 'n boks White Claw gekoop het, het u bygedra tot die sterrekundige sukses van die handelsmerk. Die harde seltzer, wat deur Mark Anthony Brewing bekendgestel is as 'n lae-kalorie-alkohol-alternatief, het gedurende 2019 sy vaart bereik toe die verkope volgens Nielsen-data met 193 persent gestyg het van die jaar tevore.
Waarom die skielike styging in die verkope vir stekelige seltzer? Genevieve Aronson, 'n Nielsen -woordvoerder, gesê Die New York Times, 'Dit het die tydsgees van Amerikaanse drinkers gevang, aangesien dit op die gebied van gesondheid, welstand en gemak geleë is.'
Volgens die webwerf van die handelsmerk word die skemerkelkie, wat beskou word as een van die beste seltzer-handelsmerke wat daar bestaan, gemaak met 'n mengsel van seltzerwater, 'n glutenvrye alkoholbasis en vrugtesmaak. 'N White Claw -verteenwoordiger het dit verder afgebreek Wynpaar, daarop dat die alkohol in sy drank "afkomstig is van gegiste suikers afkomstig van gemoute glutenvrye korrels." En met 'n gewig van 100 kalorieë met slegs twee gram koolhidrate en 'n matig sterk alkoholinhoud van vyf persent, bereik gesondheidsbewuste drinkers voortdurend hierdie slanke blikkies van 12 gram. Maar wat gebeur werklik met jou liggaam as jy elke aand White Claw drink? Lees verder om uit te vind.
'N Nuwe demografiese verrassing vir Kalifornië: bevolkingsverlies
Staatsdata wat Vrydag bekend gemaak is, het getoon dat die bevolking van Kalifornië in 2020 afgeneem het, wat 'n dekades lange patroon van stadige groei weerspieël.
SACRAMENTO - Vir die eerste keer in meer as 'n eeu het Kalifornië verlede jaar 'n netto bevolkingsverlies aangeteken, 'n demografiese ommekeer wat veroorsaak is deur die dodelike tol van die koronavirus en dalende immigrasie en geboortesyfers.
Die klein, maar verrassende daling van 0,46 persent - 'n afname in 2020 van 182 083 Kaliforniërs, of wat gelykstaande is aan ongeveer twee Santa Barbaras - is Vrydag deur die departement van finansies van die staat aangemeld. Die grootste verlies blyk in die tweede helfte van 2020, tydens die ergste van die pandemie, en na die afsny van April vir die sensus van 2020, te voorkom.
H.D. Palmer, woordvoerder van die departement, het gesê die staat se groei sal waarskynlik herstel namate die pandemie afneem en die toename in Covid-19-sterftes verlede jaar is nie meer 'n faktor nie.
"Ons sal terugkeer, miskien nie na die groeiende groeikoerse nie, maar ten minste na 'n effens positiewe groei," sê mnr. Palmer, wat die laaste vier goewerneurs in Kalifornië aangeraai het oor fiskale en begrotingsbeleid.
'Namate meer skote in meer Kaliforniërs se arms kom, sal die sterftes van Covid steeds afneem, en ons moet ook die gevolge van 'n veranderende immigrasiebeleid begin sien,' het hy bygevoeg. 'As ons dus volgende jaar dieselfde skatting doen, verwag ons demograwe dat ons in 2021 tot 'n effens positiewe groeikoers sal terugkeer.
Die afname was egter 'n werklikheidstoets vir die land met die grootste bevolking.
In sowel die sensus as in meer studies oor wie na en van die staat verhuis, was dit al geruime tyd duidelik dat die groeiende groei wat sedert die Gold Rush 'n kernkenmerk van Kalifornië se identiteit was, in die 21ste eeu afgeneem het.
'Dit is 'n seeverandering', sê Hans Johnson, 'n senior genoot by die Public Policy Institute of California. 'Natuurlik is daar die sterretjie-die gevolge van die pandemie-maar die groter prentjie, dat Kalifornië nou 'n stadige groeiende staat is, gaan nie weg nie.'
Sensusgetalle wat verlede maand bekend gemaak is, toon sommige van die gevolge van die verlangsaming. Vir die eerste keer in sy 170-jarige geskiedenis sal Kalifornië 'n kongresstoel verloor, met die nuwe bevolkingsgetalle van die 2020-sensus wat sy afvaardiging in die Huis tot 52 lede afneem.
Maar die sensusdata het aangedui dat Kalifornië steeds groei - dit groei net nie so vinnig soos die res van die land nie. Die gegewens wat 'n bevolkingsverlies in 2020 toon, wat Vrydag bekend gemaak is as deel van die gereelde ekonomiese verslagdoening van die staat, bied 'n blik op die neigings van die staat buite die sensus.
Mnr. Palmer het gesê dat die inkrimping die eerste is wat die staat aangeteken het sedert 1900, toe Kalifornië begin om bevolkingsyfers te versamel.
Die staatsdata het getoon dat die bevolking van 39,648,994 in Januarie 2020 tot 39,466,917 in Januarie 2021 gedaal het. Tussentydse getalle het getoon dat hoewel die bevolking deur die eerste maande van die pandemie aanhou groei het, die aantal Kaliforniërs ná Julie skerp gedaal het.
Palmer het gesê dat meer as die helfte van die daling-ongeveer 100,000 mense-die gevolg was van federale beleid wat internasionale immigrasie en wêreldwye toesluitings belemmer het om die pandemie te bekamp, ​​insluitend beperkings op H-1B en ander visums gedurende die laaste jaar van die Trump administrasie.
Die aanmelding van internasionale studente in die staat, byvoorbeeld, het verlede jaar met 29 persent gedaal, het mnr. Palmer gesê, terwyl Kalifornië -kolleges en universiteite op afstandsonderrig fokus. Sowat 53 000 minder internasionale studente het verlede jaar na die staat verhuis, het hy gesê.
Binnelandse migrasie was egter ook 'n faktor. Die afgelope drie dekades het meer mense elke jaar Kalifornië verlaat as wat hulle ingetrek het. Die pandemie het die neiging verlede jaar versterk, het mnr. Palmer gesê, en veral nuwe werknemers aangespoor om op afstand te werk en bewegings wat hulle andersins na Kalifornië sou onderneem, uit te stel.
In 'n onlangse ontleding van die sensusdata van 2020 wat deur Johnson by die Public Policy Institute van Kalifornië gedoen is, is bevind dat diegene wat intrek 'meer geneig is om in die werkende ouderdom te wees, in diens te wees en om hoë lone te verdien - en dat dit minder waarskynlik is om in armoede te wees - as diegene wat wegbeweeg. " Numeries het die ontleding egter bevind dat 4,9 miljoen mense uit ander dele van die land na Kalifornië verhuis het, terwyl 6,1 miljoen Kaliforniërs na ander state gestamp het.
Binne die staat het werk-van-huis- en afstandstudie-opsies ook Kaliforniërs herverdeel, wat die bevolking verlede jaar van die kus na die binnelandse provinsie verskuif het. Een van die binnelandse provinsies, San Joaquin County in die Central Valley, het verlede jaar met 1,3 persent, oftewel meer as 10 000 mense, gegroei. 'N Ander binnelandse graafskap aan die voet van die Sierra Nevada, Placer County, het byna 6 000 mense gekry en met 1,5 persent toegeneem.
Die bevolking het ook tragies verlore gegaan weens die pandemie, wat die totale sterftesyfer in Kalifornië in 2020 met 19 persent verhoog het. meer as 17,000 oortollige sterftes in Los Angeles County, waar die sterftesyfer verlede jaar 27 persent hoër was as die gemiddelde.
Gedryf deur Covid-19, het sterftesyfers in 51 van die 58 provinsies van die staat gestyg, met 'n dosyn stygings van 20 persent of hoër. Sterftes verlede jaar was 62 persent hoër as gewoonlik in Imperial County, aan die grens met Mexiko. San Bernardino en Riverside Counties, in die binnelandse ryk van Suid -Kalifornië, het elk meer as 4,000 sterftes aangemeld bo hul normale verlies.
Afnemende geboortesyfers - 'n landwye neiging wat besonder skerp in Kalifornië was - het ook die natuurlike toename in die bevolking met ongeveer 24 000 vertraag, het mnr. Palmer gesê.
Die gemiddelde ouderdom van die eerste geboorte in Kalifornië het sedert 2010 gestyg van 28 tot 31, omdat vroue die moederskap vertraag het, 'n funksie van verbeterde werkvooruitsigte, hoër lewenskoste en die hoër onderwysvlakke van die staat. Vrugbaarheidsyfers - gedefinieer as geboortes per 1 000 vroue in die vrugbare ouderdom - het sedert 2010 in Kalifornië met meer as twee keer die nasionale gemiddelde gedaal.
Johnson het gesê die skynbare verskuiwing is anders as kontraksies wat elders in die land plaasgevind het.
"Kalifornië is nie 'n roesgordel nie," het mnr. Johnson gesê. 'Ons het nie huise wat leeg is en wat gesloop moet word nie. Ons het nie die belangrikste dele van ons stede wat terugkeer na die natuur of park nie, want niemand woon daar nie. Dit is 'n heel ander soort bevolkingsverlies as wat jy elders in die land gesien het. "
Maar hy het gesê dat die hoë huispryse en inkomsteverskille wat die middelklas uit die staat prys, nie net Kalifornië nie, maar ook die res van die land sal beïnvloed.
'Dit kan wees,' het hy gesê, 'dat Kalifornië weer 'n klokslag is. Miskien lei Kalifornië weer op 'n nuwe en ander manier. "
Luna Bay Booch maak golwe in San Diego
Bridget Connelly het haar doel in die lewe gesoek.
Die inwoner van Chicago het San Diegan wou vind om iets aan die wêreld te bied wat haar passies kombineer: die bou van 'n handelsmerk, 'n gesondheidsbewuste leefstyl, die natuur en om mense te help om los te raak en pret te hê na 'n lang dag. Om nie eers te praat nie, sy wou die wêreld iets aanbied wat haar tuisdorp (die stad Chicago) en haar nuwe tuiste, San Diego, gevier het.
'Ek voel dat my doel is om mense bymekaar te bring. Ek is 'n innerlike vreugdevolle gees en ek wil mense bymekaarbring en die lewe vier en meer vreugde vind. "
Met hierdie doelwitte in gedagte is Luna Bay Booch gebore. Connelly en haar sakevennoot, Claire Ridge, het in 2019 die vrouebesit begin, en nou wil hulle by die byna versadigde harde kombucha-mark in San Diego inbreek.
Connelly het eers in 2010 in San Diego aangekom, aan die begin van die ambagsbiergier.
'Dit was alles Coors Light en Bud Light, wat grootgeword het in die Midde -Weste,' sê sy. 'Daar was nie regtig iets soos [handwerkbier] nie. En ek het gesê: 'Dit is so uniek, ek het nog nooit so iets gesien nie.'
'N Paar jaar later, in 2016, bevind Connelly haar terug in haar tuisdorp. 'Ek het biere soos Lagunitas gesien en al hierdie biere verskyn [in Chicago].
Die idee dat ambagsbiere uiteindelik na Chicago gekom het, het 'n saadjie in Connelly se gedagtes geplant. En ná nog 'n paar jaar, insluitend 'n jaar in die buiteland in Australië, waar kombucha gereeld gedrink word, besluit sy om haar eie produk te probeer bekendstel: 'n reeks harde kombuchas wat 'n gonsende gons gee aan gesondheidsbewuste drinkers.
Sy was egter nie sonder opposisie nie.
'Dit is redelik interessant om 'n vrou in die alkoholbedryf te wees. Dit het beslis 'n paar uitdagings. Maar ek het drie broers en my pa ... ek kom van baie sterk mans wat my ook baie sterk en bemagtig laat voel het. Ek gaan nie maklik terug nie, en ek het baie veerkragtigheid en gretigheid, so ek het net aanhou vorentoe beweeg in hierdie ruimte. Almal het vir my gesê: 'U sal nooit 'n harde kombucha -onderneming in Chicago kan begin nie. Ons is vyf jaar daarvandaan. 'So, een, het bewys dat hulle verkeerd was. Ons het letterlik 'n kategorie in Chicago gemaak, en dit is nou 'n groot verkoopskategorie. En die tweede ding is dat mense gesê het dat ek dit nooit weer na San Diego sou kon neem nie. Dit is reeds mededingend, daar is soveel handelsmerke. Hoekom gaan dit goed met Luna Bay? Dit gaan nie werk nie. So verlede jaar, elke maand, was ek op 'n vliegtuig terug Chicago toe om dit te doen, en my droom was asof ek nie San Diego verlaat nie. Dit is my huis. Ek gee nie om as ek elke twee weke moet vlieg nie. Ek bly hier. "
Connelly (33) dien as medestigter en uitvoerende hoof. Sy was nie van plan om Luna Bay tydens 'n pandemie in die San Diego -mark te begin nie, maar dit is net wat gebeur het. 'Ons het in Maart in San Diego begin, die dag toe die skuiling plaasgevind het. Nou voel ek asof ek enigiets kan doen. As ons 'n harde kombucha-onderneming in die mees mededingende ruimte kan begin, te midde van 'n pandemie en skuiling op die plek, kan ons dit doen.
Die verkope van alkohol en kombucha het tydens kwarantyn gestyg. Volgens Connelly is die redes duidelik. 'Dit kan baie dinge wees, maar ek dink wel dat die probiotiese aspek van kombucha iets is waaroor mense beslis wil. U dermgesondheid is so verbind met u geestesgesondheid en hoe u spysvertering vaar, en dit is ook iets waarop ons ons trots kan maak. "
Die Luna Bay-span van vyf mense hou alles op kantoor, iets wat Connelly glo in hul produk voel.
'Ek kan jou nie vertel hoe wonderlik dit is om bemagtig te voel om kwesbaar te wees soos:' Vandag het ek nie 'n goeie dag nie. Ek moet mediteer. Ek moet terapie gaan. En ek hoef nie te werk nie. 'Ons is baie openlik en eerlik met mekaar en hou mekaar aanspreeklik, en ek dink dit dra ook by tot ons produk. Dit is iets wat met soveel passie gebrou word. Daar is net baie liefde daaragter en baie eerlikheid en kwesbaarheid, beide oor wie ons is, wat ons produk is en wat ons in Luna Bay insit. En ek dink daar is daardie komponent vir geestesgesondheid. Dit is asof ons pret wil hê, dat ons aan die einde van die dag wil ontspan. Die verkoop van alkohol styg. Probiotiese drankies styg. Maar ek dink mense probeer ook om na hul geestesgesondheid te kyk terwyl hulle tuis is, hoe dit ook al lyk. "
Biet Kvas bevat probiotiese bakterieë
Tuisgemaakte beetkwas is 'n lakto-gegiste drank wat bevat Lactobacillus bakterieë. Hierdie bakterieë word beskou as dermvriendelike probiotika.
Die sout wat in die lakto-fermentasieproses gebruik word, maak skadelike bakterieë dood. Die nuttige probiotiese bakterieë voed die suikers in die beet en omskep dit in melksuur. As u 'n fan van gegiste groente is, sal u die bekende pittige geur van hierdie melksuur herken.
Lakto-fermentasie, soos wat u sal doen om u tuisgemaakte bietkwas te maak, is 'n baie tradisionele manier om voedsel te bewaar terwyl dit die probiotiese en ensieminhoud verbeter. En dit is goed vir jou ingewande.
Lees meer oor die voordele van probiotika. En as u in die konyngat van alle lakto-fermentasie wil tuimel, kyk hierna.
Buikvet: 12 redes waarom u nie gewig verloor nie
Om van u buikbult ontslae te raak, is belangrik om meer as net ydelheid. Oormatige vet in die buik, veral viscerale vet, die soort wat u organe omring en u maag in 'n bierdarm blaas, is 'n voorspeller van hartsiektes, tipe 2-diabetes, insulienweerstandigheid en sommige kankers. As dieet en oefening nie veel gedoen het om u hond te verminder nie, kan u hormone, u ouderdom en ander genetiese faktore die rede wees. Lees verder vir 11 moontlike redes hoekom u buikvet nie sal toeneem nie.
Jy drink baie alkohol
Drank het baie meer kalorieë as wat jy sou verwag: 153 vir 'n gewone olyfbier van 12 gram en 125 vir 'n skyfie rooi wyn van 5 gram. (Moet ons nie eers begin met die pi & ntildea colada nie, wat 500 kalorieë in net 9 gram verpak.) Maar alkohol kan op 'n ander, minder voor die hand liggende manier, tot u middellyf vergroot. Die kalorieë in alkohol kan nie later gestoor word nie, dus moet die liggaam se metabolisme eers op alkohol fokus as dit in die liggaam is. Dit lei dit van die taak om vet te verbrand, en vetverbranding val veral in die buik. Maar daar is iets soos om verantwoordelik te drink vir gewigsverlies. Dit lyk asof ouer vroue wat ongeveer een alkoholiese drank per dag drink, mettertyd minder gewig kry as vroue wat nie drink nie, waarskynlik omdat hulle ander gesonde gedrag behou en meer fisiek aktief is.
Jy word ouer
Namate u ouer word, verander u liggaam hoe dit optel en afneem. Beide mans en vroue ervaar 'n dalende metaboliese tempo, of die aantal kalorieë wat die liggaam nodig het om normaal te funksioneer. Boonop moet vroue die menopouse hanteer. As vroue na die menopouse gewig optel, is dit meer geneig om in hul buik te wees, sê Michael Jensen, M. D., professor in medisyne in die Mayo Clinic 's afdeling vir endokrinologie. In die menopouse vertraag die produksie van die hormone estrogeen en progesteroon. Intussen begin testosteroonvlakke ook daal, maar teen 'n stadiger tempo. Hierdie hormoonverskuiwing veroorsaak dat vroue in hul maag gewig hou. Die goeie nuus: u kan hierdie proses bestry. Lees verder.
Jy doen die verkeerde oefensessie
'N Daaglikse hardloop- of draaiklas is ideaal vir u hart, maar kardio -oefensessies alleen sal nie veel vir u middel doen nie. U moet 'n kombinasie van gewigte en kardiovaskulêre opleiding doen, sê Sangeeta Kashyap, M. D., 'n endokrinoloog by Cleveland Clinic. Kragoefeninge verhoog die spiermassa, waardeur u liggaam meer vet kan verbrand. Spier verbrand meer kalorieë as vet, en daarom verbrand jy natuurlik meer kalorieë deur die dag deur meer spiere te hê, sê Kate Patton, 'n geregistreerde dieetkundige by Cleveland Clinic. Patton beveel 250 minute matige intensiteit oefening of 125 minute hoë intensiteit oefening per week aan.
Jy eet te veel verwerkte voedsel
Verfynde korrels soos witbrood, beskuitjies en skyfies, sowel as verfynde suikers in versoete drankies en nageregte, verhoog inflammasie in ons liggame, " sê Patton. Buikvet hou verband met ontsteking, dus te veel verwerkte voedsel belemmer u vermoë om maagvet te verloor. Natuurlike voedsel soos vrugte, groente en volgraan is vol antioksidante, wat anti-inflammatoriese eienskappe het maagvet eintlik voorkom, sê Patton.
Jy eet die verkeerde vette
Die liggaam reageer nie op dieselfde manier op alle vette nie. Navorsing korreleer hoë inname van versadigde vet (die soort in vleis en suiwel) met verhoogde viscerale vet, sê Patton. Aan die ander kant het enkel-onversadigde vette (die soort in olyfolie en avokado's) en spesifieke soorte poli-onversadigde vette (hoofsaaklik omega-3's, wat in okkerneute, sonneblomsaad en vetterige vis soos salm voorkom), anti-inflammatoriese effekte in die liggaam, en as dit in regte porsies geëet word, kan dit u liggaam goed doen.Maar Patton waarsku dat die eet van te veel vet die kalorie -inname verhoog en tot gewigstoename kan lei, dus geniet gesonde vette in matigheid.
U oefensessie is nie uitdagend genoeg nie
Om hardnekkige maagvet te verdryf, moet u u oefensessies versnel. In 'n studie wat in die tydskrif gepubliseer is Geneeskunde en wetenskap in sport en oefening, mense wat 'n oefensessie met 'n hoë intensiteit voltooi het, het meer maagvet verloor as diegene wat 'n plan met 'n lae intensiteit gevolg het. (Trouens, die lae-intensiteitsoefeninge het glad nie beduidende veranderinge ondergaan nie.) , 'n gesertifiseerde persoonlike afrigter in San Diego. Oefeninge met 'n hoë intensiteit beteken dat u so lank as moontlik alles regkry. As dit intimiderend klink, dink daaraan: u verbrand meer kalorieë in minder tyd.
Jy doen die verkeerde oefeninge
Knars totdat die koeie huis toe kom? Hou op! As u klaar is met u laaste duim buikvet, sal die gevreesde knars nie die oefening wees wat u ses-pakkie uiteindelik onthul nie. "Jy kan nie raaksien nie, " sê Jill. In plaas daarvan stel sy voor om funksionele oefeninge te doen wat die spiere in u kern- en mdash -buik, rug, bekken, skuins en mdash sowel as ander liggaamsdele gebruik. Hierdie oefeninge gebruik meer spiere, so daar is 'n hoër kalorieverbranding terwyl u dit doen, sê sy. Planke is haar gunsteling funksionele oefening, en dit aktiveer nie net u kernspiere nie, maar ook u arm-, been- en boude.
Jy is beklemtoon
Streng sperdatums, rekeninge, u kinders en wat ook al u bron van stres is, as u te veel daarvan het, kan dit vir u moeiliker wees om ongewenste kilo's te verlaag, veral uit die middel. En dit is nie net omdat u geneig is om hoë vet-kalorie-tariewe te kry as u beklemtoon nie, alhoewel dit deel daarvan is. Dit is ook te wyte aan die streshormoon kortisol, wat die hoeveelheid vet waaraan u liggaam vasklou kan verhoog en u vetselle kan vergroot. Hoër vlakke van kortisol is gekoppel aan meer viscerale vet.
U spaar op slaap
As u onder die 30% van die Amerikaners is wat minder as ses uur per nag slaap, is hier 'n eenvoudige manier om u middellyf te verklein: vang meer Z's. 'N 16-jarige studie van byna 70 000 vroue het bevind dat diegene wat vyf uur of minder per nag geslaap het, 30% meer geneig was om 30 kilogram of meer te kry as diegene wat sewe uur geslaap het. Die National Institutes of Health stel voor dat volwassenes sewe tot agt uur per nag slaap.
Jy is appelvormig
As u geneig is om die kilo's in die middel van u middel te plaas eerder as u heupe en dye, dan is u 'n appelvorm. Hierdie genetiese aanleg beteken dat dit moeiliker sal wees om van die maagvet ontslae te raak, sê dr Kashyap, maar nie onmoontlik nie.
As u testosteroonvlakke hoog is, kan u probleme ondervind om gewig te verloor. As u 'n appelvorm en oorgewig is, is dit 'n goeie idee om u dokter te raadpleeg, en dr. Kashyap sê dat daar ook 'n kans is dat u diabetes of diabetes het.
Jy is ongemotiveerd
Is u toegewyd aan die werk wat nodig is om maagvet te verloor? Vermindering van maagvet volg 'n kombinasiebenadering van 'n lae-kalorie dieet wat baie vesel bevat en koolhidrate en suiker laag is, asook kardiovaskulêre en gewigstraining, sê dr Kashyap. As u bereid is om die werk te doen, kan u verby genetika beweeg en dit verloor. "
Chino Ranch Groentebak
Hierdie resep is uit die boek van Carolynn Carreño, Bowls of Plenty:
Chino Ranch is 'n plaas in my tuisdorp, San Diego, wat in die vroeë sewentigerjare beroemd geraak het toe Alice Waters verlief geraak het op hul groenbone, omdat dit in teenstelling met groenbone in die kruidenierswinkel eintlik soos groenbone geproe het. Die Chinos is buitengewoon, net soos die boontjies, die bekendste vir hul koring, en as jy dit probeer, sal jy lewenslank tot ander koring verwoes. Ek is gelukkig om die Chinos -vriende te bel en maklike toegang tot hul heerlike groente te hê. Uiteraard bedien ek menige bak ter ere van hulle en hul voortdurend veranderende, ongeëwenaarde produkte.
Pesto is so maklik om te maak, ek kan nie verstaan ​​hoekom iemand dit sou koop nie. Gooi net 'n klomp goed in 'n blender of voedselverwerker en gaan. Probeer dit, jy sal sien. Ek maak dit met boerenkool, maar gebruik enige kombinasie van basiliekruid, pietersielie, boerenkool of rucola, solank jy met 2 koppies blare begin, kry jy pesto.
Glutenvrye alternatief: Om hierdie glutenvrye te maak, vervang gekookte sorghum, quinoa of wilde rys (of 'n kombinasie) vir die farro in die resep.
Regsgeding beskuldig amptenare in die provinsie San Diego dat hulle in die hospitaal ondersoek het na tieners wat in die hospitaal opgeneem is
Twee ouers dagvaar die provinsie San Diego op grond van bewerings dat dit 'n ondersoek na kindermishandeling geopen het en onwettig toesig oor hul dogter geneem het. Die regsgeding noem ook die Rady Kinderhospitaal in San Diego omdat sy geheime video-toesig deurgaans in die meisie se hospitaalkamer toegelaat het om die ouers te probeer vang wat die kind benadeel.
Die klag is in Februarie by die Amerikaanse distrikshof ingedien deur William Meyer en Dana Gascay, wat die skending van burgerregte beweer.
Die klag beskuldig die amptenare van kinderwelsyn dat hulle 'n maand lank geheime video -toesig van die tienermeisie in haar privaat hospitaal in die Rady Kinderhospitaal in 2019 goedgekeur het.
'Die inbraak in die privaat aangeleenthede van die eisers was nie toegewy aan fisiese en/of sensoriese inbraak nie, waarvan die aard en omvang baie aanstootlik is vir 'n redelike persoon,' lui die klag, wat lui dat die meisie in 2003 gebore is.
"Verweerders dring opsetlik in op die privaat aangeleenthede van die eisers deur die [video] toestelle in die kamer te plaas sonder om toestemming of kennis van die eiser te plaas, vir 'n onbepaalde tyd wat vermoedelik ongeveer 30 opeenvolgende dae. "
Uiteindelik het 'n jong hofkommissaris bevind dat die meisie nie haar liggaamlike skade aan haar ouers gely het nie - en dat sy nie die risiko loop om te ly nie.
Die meisie, wat nog in die Rady Kinderhospitaal gehospitaliseer is, is beveel om weer in haar ouers se sorg vrygelaat te word.
Die advokaat van die eisers het gesê dat die ouers die meisie slegs na die diskresie van die hospitaal kon besoek gedurende die 11 maande wat hulle sonder voogdyskap was, maar dat hulle gewoonlik besoeke geweier is en geen beheer oor haar mediese sorg gehad het nie.
Amptenare het nie op versoeke om kommentaar gereageer nie. Die provinsie weier gewoonlik om kommentaar te lewer oor hangende regsgedinge.
Carlos Delgado, 'n woordvoerder van Rady Children's Hospital, het in 'n kort verklaring gesê: 'Ons hoogste prioriteit is die verskaffing van die hoogste sorg aan ons pasiënte en gesinne. Die hospitaal lewer nie oor die algemeen kommentaar op hangende geskille nie en kan nie spesifiek kommentaar lewer oor hierdie saak nie as gevolg van die beskerming van die privaatheid van pasiënte ingevolge die federale en staatsreg. "
Volgens die regsgedagte het die meisie se dokters misbruik vermoed omdat hulle nie haar diagnose verstaan ​​het nie, 'n hipermobiele tipe Ehlers-Danlos-sindroom.
Die oorerflike sindroom veroorsaak simptome soos los gewrigte wat kwesbaar is vir ontwrigting, voortydige osteoartritis, spierpyn, weefselbreukbaarheid en hartprobleme. Dit is ook bekend dat dit ander kliniese manifestasies veroorsaak.
Die dokters was nie in staat om hul pasiënt behoorlik te diagnoseer nie, maar het as laser 'gefokus' op kindermishandeling geraak as 'n moontlike verklaring vir die toestand van die meisie en het volgens die regsgeding nie die nodige mediese sorg gebied nie.
"Toe hulle nie kon uitvind wat om te doen nie, het hulle onverklaarbaar tot 'n bisarre gevolgtrekking gekom dat die ouers verantwoordelik was," sê Ronald Blumberg, die Solana Beach -prokureur wat die ouers verteenwoordig.
'Hierdie verskaffers van gesondheidsorg het toe die oorweldigende krag van [kinderbeskermingsdienste] gebruik om die oorsaak van die meisie se mediese behoeftes te definieer, en sodoende verantwoordelikheid af te skaf.
'Rady doen goeie dinge vir baie, maar nie hierdie keer nie,' het hy gesê.
Blumberg het gesê die feite is ontstellend en die uitval is veelsydig.
'' N Gesin is nie net vernietig nie, maar 'n jong meisie is nie behoorlike mediese aandag geweier nie, 'het hy gesê. 'As die beskuldigdes gefokus het op die vind van die regte sorg vir hierdie meisie, in plaas daarvan om die skuld aan die ouers toe te ken, kon dit alles vermy gewees het.'
Volgens die klagte het die meisie se mediese probleme haar lewe in 2016 begin ontwrig toe sy haar skouer seergemaak het tydens 'n branderplankamp. Later dieselfde jaar het die skouer weer ontwrig, en haar elmboog het uitgebrei terwyl sy opstote in 'n liggaamsoefeningsklas gedoen het.
In 2017 het 'n genetikus wat deur die meisie se ortopediese chirurg verwys is, haar toestand gediagnoseer as 'n hipermobiele vorm van Ehlers-Danlos-sindroom. Die meisie het 'n skoueroperasie ondergaan, maar die ontwrigtings kom meer gereeld voor en haar pyn is moeiliker om te beheer, lui die regsgeding.
Die meisie se dokters het haar na die Rady Kinderhospitaal se polikliniese pynprogram verwys, maar die behandeling was onsuksesvol.
Teen 2018 het die meisie chroniese pyn en ander komplikasies opgedoen. Haar dokters en ouers het die meisie na Los Angeles gestuur vir verdere behandeling, maar dit blyk ook ondoeltreffend te wees, lui die regsgeding.
Kort nadat sy in Desember 2018 na San Diego teruggekeer het, is die ouers ingelig dat werknemers van die kinderwelsynsdienste 'n bewering van kindermishandeling teen hulle ontvang het. Ongeveer 'n maand later is hulle meegedeel dat die ondersoek gesluit is sonder dat daar misbruik was.
Vroeg in 2019, op aanbeveling van die meisie se dokters, het haar ouers haar na New York gestuur om deur 'n neurochirurg te sien, lui die regsgeding. Maar kort daarna het dokters by Kaiser Permanente in San Diego begin met die proses om haar na die Rady -kinderhospitaal oor te plaas - sonder om die kind se ouers in kennis te stel.
In die hospitaal in San Diego is dokters of ander gevra om die meisie se "mediese rekords vir Munchausen -sindroom deur proxy, ook bekend as fiktiewe versteuring wat op 'n ander of mediese kindermishandeling toegepas word, te hersien", lui die klagte.
Munchausen -sindroom by volmag word tipies beskryf as 'n geestesgesondheidsprobleem waarin 'n versorger 'n persoon wat in sy sorg is, 'n siekte of besering opdoen of veroorsaak. Dit kan baie moeilik wees om te diagnoseer, en sommige hospitale laat soms geheime pasiëntmonitering toe om vas te stel wat die skade veroorsaak.
Die regsgeding het gesê dat die toesig nie deur die beleid van Rady Children's Hospital goedgekeur of in ooreenstemming daarmee is nie.
Op 28 Februarie 2019 het 'n kinderwelsynswerker in die provinsie aan die ouers gesê dat die provinsie 'n klag ontvang het waarin beweer word dat die ouers nie die meisie se psigiatriese en dieetbehoeftes ondersteun nie.
"Eiser was geskok oor die bewerings wat gelewer is, aangesien die eisers as ouers alles in hul vermoë gedoen het om die beste behandeling en sorg vir hul kind te bied," lui die hofgeding.
'N Week later, sonder om met die ouers te praat, het kinderwelsynbeamptes die pa van die meisie se hospitaalbed verwyder en gesê dat daar "geregtelike bevele is om die meisie tydelik uit [die ouers se] toesig te verwyder", lui die klag.
Die ouers het die bewerings oor mishandeling in die jeugdige hof betwis en vroeg verlede jaar die oorhand gekry, lui die klag. Die eisers het geleer oor die gebruik van verborge kameras deur die verhoor se ontdekkingsproses.
Aan die einde van die prosedure het die kommissaris wat toesig gehou het oor die saak "kennis geneem van sy kommer" oor die geheime toesig in die meisie se hospitaalkamer, lui die geding.
Selfs nadat die eisers in Februarie 2020 die toesig oor hul dogter herwin het, het 'n dokter en amptenare in die Rady -kinderhospitaal probeer om die betrokkenheid van die ouers by haar mediese sorg verder te beperk, volgens die klag, "insluitend, maar nie beperk nie tot, die onderwerping van die meisie] na mediese toetse en prosedures sonder die kennis en/of toestemming van [haar ouers] en deur [die ouers] te beperk om toegang tot hul dogter se rekords te verkry.
Die beskuldigdes het ook die name van die ouers in die sentrale indeks van kindermishandeling geplaas sonder om voldoende ondersoek of regverdiging te gee, lui die regsgeding.
Die regsklag vra die hof vir ongespesifiseerde skadevergoeding, prokureursgelde en hofkoste, asook enige ander verligting wat die hof behoorlik ag.
Prokureurs van die provinsie en die Rady Kinderhospitaal het nog nie in die hof gereageer op die klagte nie.
Cook skryf vir die San Diego Union-Tribune.
Morgan Cook is 'n lid van die ondersoekende verslagdoeningspan by The San Diego Union-Tribune. Sy is in 2017 deur die plaaslike Vereniging van Professionele Joernaliste aangewys as joernalis van die jaar vir 'n reeks verhale waarin tienduisende dollars onbehoorlike veldtogbesteding deur rep. Duncan Hunter ontbloot is. Cook het ook by die North County Times en The Orange County Register gewerk.
Oor Positive Choice Integrative Wellness Center
Die Positive Choice Integrative Wellness Center by Kaiser Permanente streef San Diego daarna om nie net simptome of siektes te behandel nie, maar om die hele lewenswyse van 'n persoon te evalueer en dan 'n leefstylplan op te stel vir balans en algemene welstand. Ons gebruik waar nodig tradisionele Westerse medisyne en gebruik dan beproefde alternatiewe medisyne om die herstel van siekte te verbeter en die welstand te maksimeer.
Ons bied 'n verskeidenheid programme aan om u uiteindelike welstand te bereik. Ons dienste sluit in mediese gewigsbeheerprogramme, voedingsberading, fiksheidstoetse, persoonlike opleiding, oefenklasse, gratis welstandseminare, bioterugvoer, bewustheidsprogramme, plantgebaseerde gesonde kookklasse, integrerende doktersafsprake en terapeutiese massering. Behalwe vir die dienste onder Health Education for KP Members, is al ons programme oop en beskikbaar vir die hele San Diego -gemeenskap. U hoef nie 'n lid van Kaiser Permanente te wees om deel te neem nie. Sien individuele afdelings vir meer inligting en fooie.
My Hoërskool El Cajon Valley dae met Lester Bangs
Toe Lester Bangs na Detroit verhuis om by die personeel van Creem tydskrif, het ons kontak gehou met briewe en telefoonoproepe wat al hoe minder gereeld gekom het. Die laaste keer dat ek hom gesien het, was tydens 'n bedwelmende besoek aan El Cajon tydens Kerstyd in 1973 en kortliks in 1982 toe hy by die begrafnis van sy ma kom. Nadat hy na New York verhuis het, het ek kontak met hom verloor, en watter lewenstyl hy ook al geleef het of avonture waarin hy beland het, het ek eers lank daarna gehoor. As die gerugte en hoorsê oor hom korrek is, is ek egter nie verbaas nie. Afgeslaan, miskien, maar nie verbaas nie.
Omdat dit algemene kennis geword het, sal ek geen boontjies mors as ek laat weet dat Lester 'n bietjie gedrink het nie. Hierdie kwessie van drink en dwelms is eintlik van kardinale belang om sy lewensverhaal te verstaan. Ek is huiwerig om dit te skryf. Dit is 'n sensitiewe aangeleentheid, wat ek eerder privaat wil laat en nie onderworpe is aan die morbiede nuuskierigheid van toeskouers nie. Maar sonder om dit aan te spreek, is daar geen manier om Lester te verstaan ​​nie.
In sommige opsigte het daar nie veel verander in El Cajon oor die afgelope 37 jaar nie. Dit is 'n bietjie meer druk, 'n bietjie saaier, miskien, met meer oorgange en met die bevolking wat laag is as 'n stad woonhuise oorbou en die belastingbasis onvoldoende is om die verbrokkeling van die stedelike kern te stop. El Cajon is 'n slaapkamergemeenskap van die groter San Diego, minder gegoede as sommige gebiede, eerder meer geïntegreerd as in 1963. Destyds het dit spore van sy landbouverlede, die oop grond en plase wat met tuine gevul is, behou. , winkelsentrums, bakkies en die alomteenwoordige woonstelhuise. Ek onthou perdeweidings en wingerde op plekke wat deesdae deur parkeerterreine en woonstelle beset is.
In 1963 woon Lester saam met sy ma in 'n posseëlgrootte huis wat sy gehuur het met haar inkomste uit 'n kelnerin. Daar was geen pa teenwoordig nie, en sy afwesigheid het soos 'n wolk oor die huishouding gehang. Ek het my daarvan weerhou om oor hom te vra. Daar was iets verkeerd aan die familiegeskiedenis van die Bangs, 'n versmorende, byna Faulkneriese atmosfeer waarvan ek nie huiwer om dit te noem nie. Sy ma was 'n kluisenaar, 'n ongelukkige vrou wat vasgeklou het aan haar Jehovah se Getuie -kerk asof dit 'n reddingsboei oor 'n afgrond was. Sy was nie een vir 'n toevallige gesprek nie. Ek het Lester se ma as 'n vervelige ou harridan afgemaak, en ek en Lester het belangriker dinge om oor te praat. Vir Lester was die Getuies van Jehovah net nog 'n sosiale verantwoordelikheid om uit die weg te ruim, elke kans wat hy kon.
Oor sy familie. Ek het Conway Leslie Bangs se doodsertifikaat opgespoor. Hy is oorlede op 4 Augustus 1957. Hy is gebore op 25 Augustus 1915, Enlow, Texas.
Ouderdom, 41 jaar. (Dit maak hom 33 in 1948 toe Lester gebore is.)
Trok bestuurder. Verbygaande. Sterfplek: Roete 3, Box 378, Lincoln- en Metcalfstraat, Escondido. Oorsaak van dood: Gedeeltelike verassing. Oorledene vasgekeer in 'n huisbrand.
Norma Bangs is gebore in Pecos County, Texas, op 14 September 1906. Sy sterf in Earp, Kalifornië, 13 Maart 1982, aan 'n aneurisme. Ouderdom, 75. (Maak haar 42 toe Lester gebore is.)
Die doodsertifikaat van Lester Bangs word natuurlik in New York aangeteken.
Die enigste oorlewende familielid waarvan ek weet, is Ben Catching. Alhoewel ek hom al twee keer ontmoet het, wil ek hom nie aan Lester steur nie, aangesien ander dit al gedoen het. Maar as iemand dit weet, weet hy die antwoorde.
Een mite oor Lester se hoërskooldae wil ek aan die begin afknou. Ek weet nie of dit deur Greil Marcus, Bob Christgau of Lester self gepleeg is nie, maar dit was onwaar, naamlik dat Lester 'n eensame genie was wat in 'n woestyn van rooi nekke en yahoos verban is.
Die Hoërskool El Cajon Valley was beslis nie 'n intellektuele broeikas nie. Nie soos die Grossmont High School nie, op die rand wat uitkyk op El Cajon -vallei en deur alums 'die Harvard van die voetheuwels' genoem word. El Cajon Valley High was laer klas en armer, en dit het sy studente uit 'n kleiner poel gehaal.Die 4-H Club was die grootste klub op die kampus, my eerstejaars algebra-klaskamer was in die landbougebou, wat gestink het van beesmis en die gasdampe van motorwinkels. Maar die skool het 'n drama -afdeling met 'n eie teater gehad. Langs die teater was 'n musiekgebou vir die skool se orkes en orkes. Ons het saamgewerk aan musiekblyspele, insluitend Damn Yankees en Totsiens bye Birdie. Daar was ook 'n toespraakafdeling op die kampus, bestuur deur 'n intense jong onderwyseres met die naam Barbara Brooks. Onder haar leiding lees ons poësie deur Dylan Thomas, William Butler Yeats en T.S. Eliot.
Lester, ek, Roger Anderson, Bill Swegles en baie ander studente het aan distrikstoespraaktoernooie deelgeneem. Sommige van die kinders was buitengewoon intelligent, en as Lester alleen of geïsoleer voel, was dit deur sy eie neurose, nie uit 'n gebrek aan vriende nie. My eerstejaarsadviseur, wat ook die hoof drama -onderwyser was, is Keith Richard genoem. Hy het my aan Lester voorgestel as iemand wat kan help met toneelstukke. Ons trek aan The Glass Menagerie, Ten Little Indians, Teahouse of the August Moon, The Diary of Anne Frank, en meer, beide gedurende die skooljaar en gedurende die somervoorraad.
Keith Richard het ons al ons loopbane op hoërskool afgerig. Hy is in 1968 dood aan 'n self-toegediende skietwond aan sy kop.
Ons speel in tonele in Richard se klasse wat ons self geskryf het of uit 'n paar vroeë albums van Stan Freberg en Lenny Bruce opgetel het wat Lester êrens gekry het. Ons het die teater baie gebruik. Ons het ook buitelandse rolprente in die akademie en Ken-teaters opgevang: Fellini en Antonioni, Truffaut en Godard, Kurosawa en Satyajit Ray, sowel as Peter Sellers-komedies en die boos-jong-Engelsman-flieks van Tony Richardson, wat laat Vrydag uitgesaai is- nag TV. Die hoërskool was skaars 'n kulturele woesteny.
Lester staan ​​dadelik uit. Snaaks en flink, kon hy die klas tot stilstand bring met 'n klug of 'n grap. Hy kon 'n hele kamer bekoor sonder om te probeer. Hy het charisma gehad. Hy was toe aantreklik, met goed gebeitelde, opvallende kenmerke. Hy het geen belangstelling in sport gehad nie, en behalwe vir 'n paar sagtebalwedstryde in die gimnasiumklas, kan ek nie onthou dat ek hom ooit aan atletiekbeoefening gesien het nie. As gevolg hiervan het sy liggaam nooit spiertonus ontwikkel nie.
Meisies was aangetrokke tot hom, hoewel ek nie dink dat hy altyd opgemerk het nie. Hy was te besig om sy nuwe ontdekkings uit te lig. Hy het 'n boek uit die 40's deur Alistair Crowley, mistieke digter en beoefenaar van swart kunste, in die hande gekry. Die boek het 'n foto van Crowley met 'n wilde, buitenaardse glans in sy oë. Les kopieer die voorkoms en stel dit voor vir die stofomslag van sy geprojekteerde Great American Novel. Die grimas het uiteindelik die voorblad van sy rekordalbum gehaal.
Lester was mal oor verhale van gekke vreemdelinge, soos Crowley, Edgar Casey en Anton LaVey, wacko -kultusse soos die Illuminati en die Rosicrucians, mal digters soos Rimbaud en Baudelaire, absurdistiese dramaturge soos Beckett en Ionesco, Sartre en Antonin Artaud en sy wreedheidsteater . Ook skrywers soos Henry Miller, Jean Genet, Robbe-Grillet en Norman Mailer. Hy was so vroeg gelees dat hy soos 'n aangestelde onderwyser was, al was hy net 'n jaar voor my. Toe ek hom vra om my eerstejaarsboek te teken, het hy geskryf: "Die groot lug word oopgemaak!" Ek is waarskynlik die enigste hoërskoolleerling in Amerika wat Hassan I Saba in sy jaarboek aangehaal het.
Lester het hierdie eienskap wat soos 'n weerligstraal was, en daar het ernstige dinge met hom gebeur. Op die laaste skooldag in Junie 1964, toe bediendes die klaskamers uitvee, het Lester in 'n asblik afskrifte van Reis na die einde van die nag deur Céline en Die Journal of Albion Moonlight deur Kenneth Patchen. Wie anders sou sulke boeke by die Hoërskool El Cajon Valley hê, en wie anders het meer kans om sulke boeke uit die asblik te haal as Lester? Sulke toevallighede, van byna Fortese betekenis (Charles Forte was nog 'n held van hom), het Lester oor en oor gebeur.
Die hoërskooldanse was die swakste, maar die Vrydagaand was die Moose Hall -danse amper wild genoeg om as El Cajon se weergawe van Liverpool se Cavern Club te dien, as jy jou oë skerp geknip het. Ons het ons geld bymekaargemaak en 'n ouer vriend gekry om kanne wyn te koop vir die Moose Hall, waar ons motorbande uit die buurt toegejuig het. In La Mesa was daar 'n koffiehuis met die naam Land of Odin wat vir hoërskoolleerlinge voorsiening gemaak het. Lester lees sy avant-garde poësie daar. Hy het vriende gemaak met plaaslike kitaarspelers en tromspelers, waarvan sommige goeie professionele musikante en spelers in die rock-and-roll-industrie geword het. Daar was Jerry Raney, later van die Beat Farmers, en Jack Butler van Private Domain. Hulle het saam gespeel in 'n orkes genaamd Glory, wat gedurende die laat 60's en vroeë 70's by die cavernous Palace tiener -nagklub op Pacific Highway verskyn het.
Van die begin af het Lester altyd die beste, mees verregaande plate om na te luister op sy stukkende stereo. Negentien-drie-en-sestig was rock en roll, en Lester luister na Mingus, gratis jazz en blues-plate, Mnr Lucky en Peter Gunn albums, foefie-albums, vroeë folkie Bob Dylan en kanne-band-albums. Hy het Sonny Rollins, Miles Davis, 'n album van Roland Kirk wat omtrent vyf horings tegelyk blaas, die klassieke albums Tijuana Moods en Die Swart Heilige en die Sondere Dame (albei deur Charlie Mingus), doo-wop-groepe, Phil Spector se rekords en Motown-plate.
Ek weet nie waar hy die helfte van die albums wat hy gehad het, gekry het nie. Hy het winskopies, kleinhandelwinkels en winkelplate gebruik, en hy het nie altyd vir sy verkrygings betaal nie. Trouens, hy was ernstig besig met winkeldiefstal, en ek het op plundertogte gegaan totdat ons vasgekeer was. Lester is losgelaat, maar ek het vasgehou en 'n paar uur in die El Cajon -polisiekantoor moes deurbring en 'n ernstige gesprek deur my ouers moes verduur.
Dit is moeilik om die impak wat die Beatles gemaak het, te oordryf. 'N Dowwe en uitgespelde musiektoneel is geëlektrifiseer, en hierdie keer op die voorpunt van 'n wêreldwye skaal. Kennedy se sluipmoord was in November 1963 toe die Beatles die volgende April getref het. Die raserige 60's was aan die gang, en Lester het alles ingedrink.
Die Beatles het meer as veilige liefdesliedjies vir meisies gedoen. Hulle het soliede covers van die beste swart kunstenaars van alle tye gemaak, en hulle het blueslekke van die beste bands bemeester. Lester het ingestem dat jy die Beatles kan grawe en steeds hip kan wees. Kort voor lank was Lester op die musiektoneel in Engeland. Kort voor lank het die Stones oorwin en die Beatles oortref in die blues -rock en -rol en dan kom die Pretty Things, the Animals, Them en the Yardbirds, en skielik was daar meer musiek wat 'n mens kon byhou. Toe Dylan in 1965 elektries gaan, het Lester hom in die gesig gestaar te midde van die woedende mense. Die polemiek woed in die El Cajon Valley High -koerant.
Sy ma het die hele tyd gewerk, en aangesien daar geen gesagspersoon was om vir Lester te vertel wat hy moes doen nie, het hy gedoen wat hy wou. Heeldag en nag bly hy in sy kamer, lees of skryf en blaas musiek so hard dat jy dit oorkant die straat kan hoor. Sy kamer was funky in die uiterste. 'N Gunsteling leunstoel met 'n ottoman wat dikwels gedien het as 'n lessenaar en koffietafel, met materiaalafskeidings aan beide kante: boeke, albums, 45's, tydskrifte, strokiesprente, Cokes, kos, asbak vir sy sigarette. Die platenspeler was langs sy sitplek, en hy het met stapels albums gesingel op soek na die volgende plaat om te speel, terwyl hy terselfdertyd TV kyk. Daar was niks beveel nie. Hy stapel sy klere en besittings lukraak op die bed, op hangende en goedkoop metale boekrakke, op die stoele en in groot hope op die vloer.
Musiek baklei met letterkunde om Lester se aandag, net soos sy vriendin, Andrea di Guglielmo, vir wie hy in die spraakklas ontmoet het en hard vir haar neergeval het, en haar die res van sy dae by El Cajon Valley High nagestreef het.
Hy het die Beats vroeg gevind, in geen spesifieke volgorde nie, Kerouac, Ginsberg en veral William Burroughs. Nie lank nadat ek Lester ontmoet het nie, raak hy versot op Burroughs. Hy het selfs die dokter Benway se chirurgiese plunjer-toneel herhaal Kaal middagete op die verhoog van die El Cajon Valley High -teater. Niemand het die grap of die sinspeling gekry nie, behalwe ek en Roger Anderson.
Burroughs het 'n diepgaande invloed op Lester gehad. In sy soektog na interessante vreemdelinge, het hy hier vuil geword. Burroughs was alles wat 'n beroep op Lester Bangs gehad het. Hy was verby die bleek op elke manier wat jy jou kan voorstel. 'N Skrywer van die mees ekstreme en onwelvoeglike soorte fantasieë. 'N Uitgewekenes wat in die wilde onderwêrelde van Parys, Mexikostad, New Orleans en Tanger gewoon het, met uitstappies na Suid -Amerika op soek na' yage, the final fix '. Burroughs se avonture het Lester laat kwyl.
Nadat Lester kennis gemaak het met William Burroughs, was daar nooit kommunikasie tussen hom en sy ma nie. Sy was die simbool van die vierkante wêreld, 'n drug en 'n neerslag op die beste tye en 'n verleentheid vir ander. Sy was net goed as die bron van die huurgeld wat 'n dak oor hul koppe gehou het. Lester het sy oë gevestig op 'n groter toekoms, 'n toekoms wat wilde boheemse partytjies in Greenwich Village en Frisco insluit, poësielesings die hele nag, aangeleenthede met pragtige en sletterige vroue en 'n deeglike wetenskaplike ondersoek van elke geneesmiddel wat farmakologie ken.
Van die dwelms was dit moeilik om William Burroughs na te volg toe u in die voorstedelike El Cajon gewoon het. Daar was geen manier om die goeie dinge te behaal nie. Lester het 'n afskrif van 'n Lewe tydskrif spesiale uitgawe oor dwelms, met foto's van elke kategorie medisyne wat dan algemeen bekend is. Morfien-ampulle, dagga-deksels, elke soort pil, van witkruis-amfetamiene tot Darvon-kapsules, LSD-vlekke, kokaïen en elke ander groot kategorie dwelms is in 'n fotografiese prent uitgebeeld. Ek en Lester was lus vir die dwelms wat ons wou ervaar. Omdat ons jong hoërskoolkinders in die middel van nowheresville was, het nie een van ons geweet waar ons kan score nie.
Hierdie ongeduld om die ervaring van die geneesmiddel op te doen, dink ek, het alles wat later gekom het, gekleur. Ander klieke op die kampus het moontlik toegang tot dwelms gehad, maar in die eerste twee jaar het ons gedink ons ​​is die enigste studente in die skool wat hoog wil word. In die somer van 1964, net voor die skool begin het, is ek na Berkeley om my broer Terry te besoek, wat in 'n wilde beatnik -pad in Telegraph Avenue gewoon het. Ek het Dexedrine geneem en dagga gerook vir die eerste keer in my lewe. Ek het daardie dag ook die eerste Rolling Stones -album gehoor en het deeglik gelaai terwyl ek geluister het hoe Mick Jagger 'Can I Get a Witness' sing. Later die aand het ons na 'n kunsteater gegaan om Eisenstein's te sien Potemkin en Leni Riefenstahl Olympia terwyl ek nog uit my kalebas gestenig is. Toe ek terugkom na El Cajon, het ek 'n afgunstige Lester oor my avonture gerapporteer.
Omdat ons nie tradisionele medisyne soos smokkel, spoed, dagga of selfs bier in die hande kon kry nie, het Lester na plaasvervangers laat kyk. Ons het suurlemoen uittreksel probeer. Ons het neutmuskaat probeer. Ons het morning-glory sade probeer. Toe Lester in 1965 op hoërskool was, het ons Marezine seesiekpille probeer en daarna gaan kyk Die Carpetbaggers in die El Cajon -teater. Nagmerries in die uiterste. Iewers in sy lesings het Lester van hoesstroop geleer en 'n verskeidenheid handelsmerke gesteel totdat hy Romilar gevind het, 'n dwelmervaring wat hy goed genoeg sou vind om te herhaal.
Ek het Romilar een keer probeer nadat ek gesien het hoe Lester van die goed hou. Dit was een van die ergste ervarings van my lewe. Maar Lester het Romilar gesien as 'n kanaal tot 'n veranderde bewussyn, wat hom uiteindelik in die liga van Alistair Crowley en William Burroughs geplaas het. Stel jou voor 'n verbysterende dronk wat waaksaam, senuweeagtig en jeuk en ure lank weg is. Hy begin sy Romilar -avonture opneem in lang monoloë, wat hy eers in 'n spiraalnotaboek geskryf het, en tik dan op 'n ligte draagbare tikmasjien wat hy op sy knieë in sy gemakstoel balanseer, te morsig om by 'n lessenaar te sit. Hierdie monoloë het later uitgegroei tot sy geprojekteerde eerste roman - sy antwoord op Burroughs Junkie - geregtig Drug Punk. Hy het ook notas gehou, die 'Drug Store Dope' grafiek van psigo -aktiewe patentmedisyne.
Ek het gevind dat hierdie aanvanklike medisyne-eksperimente ontstellend was en meestal opgehou het om deel te neem aan die meer radikale eksperimente met vry-oor-die-toonbank medisyne. Ons het gemeenskaplike vriende gehad wat gom gesnuif het en op hul eie buigings gegaan het, en sommige het vroeg in die moeilikheid beland.
My ouer broer het my pot en Benzedrine in afgemete dosisse gegee tydens sy besoeke aan El Cajon met Kersfees in '65 en onderbroke ander tye. Terry het 'n groep vriende wat ouer was, so ek kon nie soveel saam met hulle hardloop as wat ek wou nie. Ek sou soms met Lester deel as ek behaal het. Toe ek Lester aan Terry voorstel, het dit die omvang van Lester se vriende en avonture aansienlik uitgebrei.
Een vriend, Steve Brown, boetie van 'n meisie in die drama -afdeling, het die hoërskool betree toe Lester 'n senior was. Steve Brown was so skerp en talentvol in musiek en verstand dat ons hom Little Stevie Wonder genoem het. Hy het 'n merkwaardige vermoë om dwelms te vind en aan te teken, en ek en Lester het hom aangemoedig. Stevie verduister ons binnekort en begin hang met 'n nog meer hardnekkige bende dwelms. Teen die tyd dat hy klaar was met die hoërskool, het Steve Brown heroïen en verskeie ander dwelms gebruik. Hy sterf in 1971 aan 'n toevallige self-ingespuit oordosis metileendioksiamfetamien, soos aangedui op sy sterfkennis. Wie weet waar hy so 'n dwelm kon kry?
Die top van die berg Helix het in die laat 60's gedien as 'n oop mark vir allerhande medisyne. Teen 1966 het die groot dwelmdroogte met wraak uitgebreek, en jy kon omtrent alles kry wat jy wil vir 'n redelike prys. Dagga, lsd, witkruis amfetamiene, Ambars en Obetrols, en Tuinals, peyote en tower sampioene, en Dexedrines, by geleentheid. Maar Lester het 'n voorliefde vir Romilar ontwikkel, selfs toe hy die ander middels kies. Nadat hy in 1966 aan die hoërskool gestudeer het en vir die eerste keer soos 'n vry man gevoel het, het Lester elke kans wat hy gekry het, Romilar aangegryp.
Hy het die Grossmont College in die herfs van 1966 begin, waarna ek nie weet nie, hoofsaaklik in Engels en kreatiewe skryfkuns. Hy het 'n beeld van mnr. Joe College Cool gekweek: skakerings, broeke, sportjas en pennies. Hy het 'n motor gekry. Hy het werk gekry by Streicher's Shoes in Mission Valley, en dit het sy universiteitsklasse en sy ander belange gefinansier, en dit het hom ook 'n aansporing gegee om soos 'n professionele persoon en 'n geleerde aan te trek, net soos William Burroughs altyd 'n pak en das gedra het.
Hy het altyd stapels handboeke, sagtebandboeke, tydskrifte, Marvel -strokiesprente, beroerte soos Speel seun en Penthouse, en ondergrondse tydskrifte soos die Oracle, die East Village Ander, die Berkeley Barb, die L.A. Free Press, en die Realis. Neem ook albums en notas op vir Drug Punk, saam met Cokes, lekkergoedstawe, Romilar-bottels en 'n voortdurend veranderende steekproef van voorskrifmedisyne en -pille.
Teen die somer van '67 het ek gegradueer en Lester het sy eerste jaar op junior kollege voltooi. Terry verhuis terug na San Diego, en dit was regtig partytjie. Die somer van liefde! Daardie goue oomblik toe alles moontlik gelyk het. In die Harmon-familieverbinding het al my afsonderlike wêrelde van vriende bymekaargekom. Die Harmons was radikale universiteitsprofessore wat saam met hul wilde seuns in 'n rustieke huis in Mexikaanse styl sonder meubels in die heuwels oos van El Cajon gewoon het. Lester het ingetrek by 'n verlate vleiskas wat uit 'n heuwel op die erf gegrawe is. Net 'n matras, sy platenspeler, 'n lig vir lees en skryf, en 'n verlengsnoer wat uit die motorhuis gestrek is. Die partytjie het die hele somer gehou. Ons het gespeel Sers. Peper, die eerste album van die Doors, die eerste album van Cream, die eerste album van Procol Harum, die eerste van die Velvets, die eerste van Zappa, die vliegtuig, die dooies ... die lys gaan aan en aan. Ek dink ek onthou hoe Lester vir 'n paar weke in sy karretjie-motor opgestyg het, die Monterey Pop-fees gevang het en Haight-Ashbury besoek het by die gloed van Hippiedom.
Op een of ander manier het Lester die sterkste patentmedisyne tot nog toe gekry: die dwelm-en-isopropyl-geweekte katoenlont in die Wyamine-inhalers, 'n vorm van asma-medisyne wat slegs by een apteek in die land beskikbaar is. Die watte was so afstotend en giftig dat dit amper onmoontlik was om dit te sluk, en ons het iets gesoek wat dit sou help om dit af te kry. As u net 'n klein stukkie van die lont vasgehou het, sou dit die mees intense spoed wat u kan voorstel, ure lank soos 'n stoot uit 'n elektriese aansluiting skiet.
Sodra Lester Wyamine -inasemers ontdek het, het hy die perfekte aanvulling op Romilar gehad. Saam het hulle u nie net in die uiterste vermors nie, maar het u ook heeldag en nag energiek gehou. Daardie lontjies was so sterk dat stukkies daarvan maande lank hul krag gehou het om jou gat in 'n ander tydsone te laat skop, en hulle het styf en vuil geword met pluis in Lester se sportjas. Ons het stukke lont met 'n skeermes gesny en dit in groot Cokes ingesluk by konserte en rock-and-roll nagklubs soos die paleis en die Hippodrome, San Diego se weergawes van die Fillmore-ouditorium.
Lester skryf nou onophoudelik, en Drug Punk begin boeklengte aanneem terwyl dit notaboek na notaboek volgemaak word. Hy het gedurende 1967, en daarna, met sy universiteitsklasse, skoenwinkeltaak en Romilar/Wyamine-inhalatorbuigers gegons.
In die somer van 1968 het Lester saam met vriende gehurk in een van 'n versameling verlate huise in El Cajon, net langs Broadway en op spoegafstand van die toekomstige polisiekantoor. Die huise het op spoorbande gesit en wag om met 'n vragmotor weggery te word. Daar was geen loodgieterswerk nie en geen water het 'n elektriese koord na 'n klein huisie daar naby geloop nie. Dit was 'n Tobacco Road -atmosfeer. Toe motorryers by van die ander verlate huise intrek, het dit 'n toneel geword van swaar dwelms en waarskynlik ander misdade. Lester het in besonder besonderhede geskryf oor 'n motorfietskuiken wat die trein getrek het vir 'n groep fietsryers en enigiemand anders wat wou inkom. In werklikheid was dit 'n wrede bendeverkragting. Lester het sy verslag oor die verkragting voorgelees aan 'n klas vir kreatiewe skryfkuns en het almal opgehou om hom vir die res van die semester te skande.
Hy het teruggekeer na sy ma se woonstel in Eerste Laan, en het dae lank ontsnap van die polisie se ondergang teen die motorfietsoord. Dit lyk asof die lewe saam met haar ma het. Hy het in hierdie woonstel gebly totdat hy El Cajon vir altyd verlaat het. Ek was net 'n paar keer op Tobacco Road. Ek het begin afstand maak tussen myself en Lester se avonture. Die verkragtingsverhaal hou verband met my deur Lester, so ek is seker dit het gebeur.
Die belangrikste album daardie somer was Wit lig/wit hitte, deur die Velvet Underground.Miskien is dit steeds die belangrikste terugvoer -fuzzrock -album van alle tye, en die grootste invloed van enige plaat op hom. Die somer was ook dié van Zappa Ons is net daarin vir die geld, 'n dooie satire van sers. Pepper, en Cream se uitgebreide stel met twee rekords, Wheels of Fire. Ook die Wit album deur die Beatles, en die eerste Captain Beefheart -album, nog voordat Zappa hom beveg het, glo ek.
Dit was 'n wilde verkiesingsjaar, en ons het dit aandagtig gevolg. Nie ek of Lester was polities nie. Ons het die verkiesing behandel soos 'n ander media -uitspattigheid wat elke aand op die buis verskyn: die oorlog, die sluipmoorde, onluste, sosiale onrus en die Chicago Democratic Convention. Ons kon nie genoeg televisie kry nie. Een van Lester se gunsteling boeke was Sewe heerlike dae, sewe aangename nagte, 'n verslag van 'n man wat homself in 'n kamer vol televisies toegesluit het en 'n week lank bedek het, van tekenprente Saterdagoggend tot die laaste lek van laatnag op die volgende Sondagaand. Lester het probeer om die prestasie te dupliseer en twee TV's na sy kamer te sleep. Ek onthou hoe ek saam met Lester gefantaseer het om 'n groot argief in te skakel en elke film ooit in chronologiese volgorde te kyk.
Toe Lester nie in sy woonstel rondhang nie, het Lester wonderbaarlik sy skoenwinkeltaak gehou en klasse geneem. Maar sy doelbewuste chaotiese lewenstyl het hom begin vertel. Alhoewel hy nooit die vere van hippie -reënwolke sou aanneem nie, het hy sy hare lank en vetterig laat word en te lomp begin lyk vir 'n verkoopspos. Hy het nie gereeld genoeg gebad nie, en sy klere was gerimpel en onwas.
Hy het ook begin vul, gewig aangeneem en 'n groot teenwoordigheid geword met die begin van 'n prominente bierdarm - en hy was nog 'n jaar weg van die wettige ouderdom.
My broer Terry, wat omstreeks hierdie tyd getroud is, ontdek suid van Banker's Hill 'n pragtige Victoriaanse huis wat 'n hippieblok is, bewoon deur studente en dopers. Die Sherman-Gilbert-huis sou gesloop word, maar die kunstenaar Robert Miles Parker het gespesialiseer in die teken van ou geboue. Hy het SOHO (Save Our Heritage Organization) gestig en die huis as 'n historiese gebou aangewys. (Uiteindelik is dit na Heritage Park in die Ou Stad verskuif en is dit vir die nageslag bewaar, wat die omslag van die telefoonboek in San Diego in 1998 gemaak het.) Lester was op sy onverantwoordelikste en vernietigendste manier toe hy die huis besoek en sigaret brand 'n fyn regop klavier en 'n diep brandwond in 'n davenport. Terry se vrou, Dodie, het hom sterk ingehardloop en hom uit die huis verbied, tot my groot verleentheid, want hy was my vriend en Dodie was my skoonsuster.
U kan sê dat Lester buite beheer geraak het, onbeheerbaar geraak het en 'n algemene trek om by was. Maar in 1969 vind hy die groef wat hom die res van sy lewe sou dien. Dit was toe hy in verskyn het Rollende klip.
Wanneer Rollende klip toe ek die eerste keer verskyn, het ek dit van die hand gewys na 'n kort oorsig as 'n tienertydskrif, maar Lester het onmiddellik die potensiaal raakgesien, veral toe hy 'n advertensie opgemerk het waarin hy rekordresensies gevra het. Ek weet nie hoeveel hy ingedien het voordat een aanvaar is nie, maar ek dink nie hy moes lank wag nie. Die eerste keer dat hy sy naam in druk gesien het - en sy eerste tjek uit die tydskrif - het hom vir altyd verander.
Ek het nog nooit iemand sien gryp die dag soos Lester nie. Die een oomblik huil hy oor, word hoog, werk aan Drug Punk, en neem universiteitsklasse. Die volgende oomblik is hy 'n gepubliseerde joernalis, met geld in sy sakke en aan die telefoon wat onderhoude onderhou. Lester het instinktief geweet hoe om met die bestuurders van die platebedryf te skakel. Hy het niks daaraan gedink om honchos by Atlantic, Columbia, Elektra en Warner Brothers op te roep om gratis afskrifte van die komende uitgawes vir hersieningsdoeleindes te eis nie.
En, seun, het hy aangeteken? Binne 'n paar maande na sy eerste gepubliseerde resensie, het Lester al die persverklaringslyste van die groot platemaatskappye gekry en daagliks albums per pos ontvang, saam met die bemarkingsknipse wat met 'n groot uitgawe gepaard gegaan het.
Sy slaapkamer, reeds 'n varkhok, het 'n verraderlike berg rekordalbums geword. As u Lester wil besoek, moet u 'n spasie oopmaak. Teen hierdie tyd het hy 21 geword, so daar was geen probleem meer om bier, wyn of drank te bekom nie. Met sy rekordgeld het Lester ernstig begin drink. Altyd die perfekte gasheer met sy vriende, sou hy ten minste 'n pakkie bier in die yskas, kanne wyn of 'n bottel Jack Daniel's gehad het, of, as hy geld wou bespaar, Old Overholt-rogwhisky. Ons het baie "Old Overcoat" gedrink, soos ons dit genoem het, waterige King Snedley -bier en kanne met byna ondrinkbare, plaaslik vervaardigde Crazy Haley -wyn.
Toe Lester gebruikte platewinkels vind wat die albums wat die platemaatskappye vir hom stuur, koop, was hy ambisieus. Hy was nie tevrede met die rock-and-roll en blues-albums wat hy kry nie, maar wou elke album hê. Hy het 'n bietjie gal gehad, en hy het groot bestuurders van die platemaatskappy in LA en New York ontbied en gevra dat die een of ander album hersien moet word. Ek dink nie iemand het hom van die hand gewys nie. Rekords waarin hy geen belangstelling gehad het nie, het van die posbus na die stapel herverkoop. Al ooit bereid om die rykdom te deel, het hy baie rekords aan vriende gegee. Ek het 'n paar keurplate van Lester gekry, net soos Roger Anderson, wat 'n klassiek opgeleide fluitspeler was en laat kom rock en rol het. Almal het rekords van Lester gekry.
Hy is geïnspireer as 'n vrylaaier, en begin met 'n patroon wat voortduur tot sy dood om reguit vorentoe te val, en laat ander toe om na die vuil besonderhede te kyk, soos om vir sy avonture te betaal. Hy het pas in die agtergrond gekry om die Buddy Miles-orkes te sien speel by die Whiskey-A-Go-Go in LA In 'n bestelwa bestuur deur Steve Landis, 'n vriend van die hoërskool, Lester, I, Roger Anderson, Gary Rachac en 'n vriendin het na LA gery om die vertoning in te neem. Die bakkie het in Hollywood onklaar geraak, en na die vertoning het ons oornag in 'n Chevron -stasie net buite die Paramount Studios se hoofhek. Daar was niks onvergeetliks aan die vertoning self nie, maar die drankies vloei vrylik en ons betaal niks daarvan nie. Die volgende oggend is ons uitmekaar en ry ons afsonderlike paaie terug na San Diego.
Kort daarna keer ons terug na die Whiskey om 'n konsert van Lou Reed en die Velvet Underground te vind, en Lester verseker sy eerste onderhoud met Reed. Lester het die Velvets se grootste kampioen in die rockpers geword, in 'n tyd toe baie nog steeds aan hulle gedink het as Andy Warhol se huisorkes. Lester het stuk vir stuk geskryf en hulle elke kans wat hy kry, uitgebrei.
Dit was die somer van 1969, toe die hel losgebars het. In die bestek van twee maande kom die eerste Apollo -maanlanding, Ted Kennedy se fiasko by Chappaquiddick, die Woodstock -musiekfees naby Bethel, New York, en die Sharon Tate -moorde in Hollywood. Dinge het handuit geruk. Nadat Charlie Manson en sy gesin die hoofverdagtes in die Tate -moorde geword het, was dit nooit weer so cool vir die hippies nie. Nixon was president, en daar was 'n terugslag in die rigting van die teenkulturele tipes. Suiwer boosheid het in ons midde gewandel, en u kon dit nie ontken nie. Dade van sinnelose geweld, soos dié van die Weathermen gedurende die Days of Rage wat val, het dit moeiliker gemaak om solidariteit met enige soort generasiebeweging te behou, hetsy polities of kultureel. Selfs ek moes toegee dat baie langhare wat ek by rockkonserte ontmoet het, op sy beste kolhoofde was. Wat ook al die kulturele rewolusie wat ons gedink het ons aan deelneem gedurende die 60's, het misluk, en dit was tyd om die luike af te slaan.
Ek noem dit omdat ek onthou dat ek gelees het op pad na die Buddy Miles -stel, Rollende klipSe profiel van Manson. Die atmosfeer van destyds word Goties en onstuimig, asof iemand henbane in die lsd punchbowl gegooi het. Dit was asof 'n era pas verby was en ons het dit gemis. Selfs die suur wat na El Cajon gekom het, is opgetrap en vervals, en die San Francisco -renaissance was reeds geskiedenis.
Vir Lester was dit egter alles in sy gedagtes. Hy het veral begin vertak na ander publikasies Creem tydskrif, 'n plek wat hom meer ruimte sou bied as die ruimtebeperkings Rollende klip.
Ek onthou een oggend toe ek by Lester se plek gestop het. Musiek kom by die venster uit en die deur is oop, toe gaan ek in. Lester sit in sy gemakstoel en stamp op die draagbare tikmasjien wat op sy knieë sit. Hy het vreeslik gelyk: bloedbelope oë met swart ringe daaronder, deurmekaar klere, lang vetterige hare en 'n liggaamsgeur wat vir elke jaar wat verbygaan, moeiliker word.
Hy sien my en grom 'n swak hallo, en grynslag dan 'n bose glimlaggie. 'Ek het pas 'n rekordoorsig van 30 bladsye voltooi 96 Trane deur? en die Mysteriane, "het hy gesê.
Die akte is op Wyamine -inasemers gedoen, en hy was die hele nag wakker. Hy het daarop aangedring om die hele ding vir my voor te lees. Dit was die stuk "Psychotic Reactions and Carburetor Dung", en dit verteenwoordig 'n stilistiese deurbraak vir hom. Geen kans dat Jann Wenner van Rollende klip sou so 'n uitbundige, uitbundige stuk vryvormige fantasie publiseer, maar Creem sou. Hy bars reeds aan die grense van die beoordelingsvorm en soek maniere om sy materiaal uit te brei.
Ek erken dat ek gefrustreerd gevoel het oor die vlam van Lester, en ek het die nuus verwelkom Creem was op soek na meer skrywers om rekords te hersien. Ek het die uitdaging aangeneem en my eie resensies begin stuur met behulp van Lester se rekords. Dit was 'n maklike optrede: die redaksionele standaarde was redelik slap.
My resensies is onmiddellik aanvaar en is sonder versuim gepubliseer, begin met resensies van die eerste Black Sabbath -album en die eerste Bob Marley and the Wailers -album. My geskrifte was eintlik redelik goed, en ek het 'n eie styl ontwikkel, anders as Lester, meer openlik humoristies en losstaande, wat minder geneig is om op 'n seepbak te kom vir 'n rockgroep. Creem redakteur Dave Marsh het my vergelyk met Robert Benchley, een van die wonderlike komplimente van my lewe. Ek het ook op 'n paar van die platemaatskappye se gratis -lysies gekom, en my posbus was vol albums en promosiemateriaal.
Ek het eenkeer vir Lester gevra watter soort musiek hy sou maak as hy sy eie groep het, en hy het gesê dat dit 'n kruising sou wees tussen die eerste Black Pearl -album en Captain Beefheart's Forelle masker replika, destyds boonop sy twee gunsteling albums Wit lig/wit hitte. Hy was reeds goed daarmee om sy estetika te definieer, wat gesentreer was in die rigting van harde blues en heavy metal rock and roll met 'n definitiewe punk -rand. Hy het ook ander style waardeer, waaronder ballades en rock wat beïnvloed word deur orkestrasie met groot orkes, maar niks anders as country-en-westerse style van rock and roll nie. Ek hou van 'n meer melodiese klank met jazzy improvisasie, en ek het iets vir chick -sangers soos Grace Slick of the Airplane, Nico on Marmerindeks, en 'n duistere groep uit Nederland genaamd die Savage Rose, onder leiding van 'n nare klein heuning met die naam Anisette.
Toe ander vriende bygedra het tot die rekord-hersieningspoging, was Lester nie beter as om ons beter lyne op te tel nie. As ek of Roger of iemand anders 'n goeie idee of 'n grap gekry het, sou Lester dit vir een van sy volgende stukke steel Creem of Rollende klip.
In die somer van 1971 nooi Michael Ochs, 'n uitvoerende hoof van Columbia Records, Lester na Los Angeles om 'n byeenkoms by te woon wat Columbia Records by die groot byeenkomssentrum by Century Plaza gehou het. Lester het 'n uitnodiging vir my ontstel om saam te kom. Dit was my eerste kans om Lester se vrylaai-styl persoonlik te sien. My ma het ons op die lughawe in San Diego afgelaai, en ons het reguit na die lughawensitkamer gegaan en die eerste van vele gin en tonics. Trouens, jy kan die reis die Great Tanqueray & Tonic Bender van 1970 noem. Ons beland op die lughawe van Burbank en ontmoet Michael Ochs (natuurlik) by die kroeg, waar ons nog 'n paar gin en tonics afskuur om van die moeisame reis af te kom , 'n vlug van tien minute.
Michael Ochs huur 'n klein huisie 'n paar blokke van die Lockheed Aerospace Facility in Burbank, amper 'n glansryke woonbuurt. Hy het die huis gedeel met Alan Mason, 'n uitvoerende hoof van A&M Records.
Ons het net genoeg tyd gehad om ons toerusting in die sitkamer neer te sit toe Michael ons na die ouditorium by Century Plaza geneem het, waar ons ons eie tafel gehad het en gratis sjampanje gedrink het en vingers geëet het deur spyseniers. Die vertoning was skitterend en vol sterre, aangebied deur die president van Columbia, Clive Davis, wat kort stelle deur Chicago, Big Brother en die Holding Company en die hele Columbia -reeks aangebied het. Ek kan nie onthou hoe ons by Burbank teruggekeer het nie, maar ek dink ons ​​het die aand 'n bietjie koolnoot gemaak.
Die volgende dag moes Michael aan die werk, en hy het ons op Sunset Boulevard afgelaai en ons het die straat bereik. By ons eerste stop, Atlantic Records, het ek my eerste blootstelling aan die glansryke wêreld van die musiekbedryf gekry. Die uitvoerende gesag wat ons daar ontmoet het, was Pete Sarnoff. Atlantic Records het pas 'n groot kontrak met die Rolling Stones onderteken Sticky Fingers album is pas uit en word hard gepomp. Die gedenkwaardighede van Stones was oral in die kantore van die Atlantiese Oseaan, insluitend groot uitsparings van Mick Jagger en Keith Richards in die hoeke. Ons het kopieë van die Stones -album en die eerste Allman Brothers Band -album gekry. Ek kon die swank en die rykdom nie glo nie en kon my opgewondenheid skaars verberg. Hoe kan ek so 'n werk kry, het ek gewonder, in 'n luukse kantoor gesit, yo-yos besoek, telefoonoproepe van groepe en hustlers gebring vir gratis konsertkaartjies en tik persverklarings langsaan? Wat 'n lewe!
Na die besoek is ons na MGM Records, Blue Note Records en RCA Records, waar ons 'n gesiene heer genaamd Graylen Landrum ontmoet het, wat ons bederf het met 'n power lunch by 'n tony Sunset Strip -restaurant. Oral waar ons gegaan het, het ons gratis albums, T-hemde en persstelle gekry, insluitend 'n groot ballon om die nuutste Led Zeppelin-album te adverteer. Teen die tyd dat ons by United Artists uitkom, was ons so belaai dat ons die goed êrens moes bêre, en die jong uitvoerende hoof, Marty Cerf, het ons sy motor vir die res van ons reis geleen.
Ons het oral met die motor gery en gou geleer hoe die land lê. LA was die plek om te wees as jy dit wil groot maak. Teen die derde dag van ons besoek, toe ons met Michael Ochs by sy kantoor aangesluit het, het ons die verlange van Hollywood -insiders gehad. Columbia Records was 'n reuse -operasie wat administrasie- en bemarkingsafdelings gekombineer het met groot opnamestudio's. Dit was 'n byekorf van aktiwiteit. Ons ontmoet die groep Crabby Appleton, wat 'n suksesvolle album op Elektra uitgereik het en daarna na Columbia verhuis het vir 'n tweede album wat spoorloos verdwyn het.
Ons het die meeste gebeurtenisse van die byeenkoms opgevang en aan 'n paar partytjies agter die skerms deelgeneem. Een aand is ons uitgenooi na 'n privaat stalletjie by 'n marmerwandige trofeehuis in Bel Air Estates. Ek weet nie wie almal daar was of aan wie die plek behoort nie, maar die kroegman het Tanqueray en tonics vir ons bedien, sterk en bitter en net vir die vra. Mense lui die swembad of kyk by die venster uit na die panoramiese rooster van LA hieronder. Lester het met 'n ou gestry oor die relatiewe deugde van Ginger Baker's Air Force en Grand Funk Railroad. Ek het rondgekyk en die partytjie in die partytjie gevind in 'n kantoor met leer en mahonie, waar mense wat ek nog nooit ontmoet het nie, genadiglik 'n bietjie kokaïen laat snuif het op 'n spieël op die groot lessenaar.
Die laaste aand van die byeenkoms het Michael Ochs ons ingeloer om Cheech en Chong by die Troubadour te sien, waar ons meer gratis drankies bedien word - hierdie keer skote tequila - en later het ons die laat vertoning by die Whiskey gevang. Lester het die aand 'n groot onderhoud behaal: ons is uitgenooi om die opnamesessie van Captain Beefheart by te woon by die Elektra -opnamestudio's, wat om 3:00 geskeduleer is.
Toe ons by die opnamestudio aankom, was die plek verlate, maar dit was toegerus met al die geriewe, insluitend sauna, waterbed en 'n ou Coke -masjien met kort Coors -bottels vir 50 sent elk. Teen hierdie tyd het die drank by ons albei gekom en ons het amper neergestort. Toe Captain Beefheart opdaag, saam met sy kitaarspeler Zoot Horn Rollo, was ons te morsig om reg te laat geskied aan 'n onderhoud, en Beefheart het ons uitgeskel omdat ons ons liggaam misbruik het, soos ons natuurlik was. Hy self drink 'n bottel groen Chartreuse (vir sy stem, sê hy). Ek het besluit om stil te bly en te luister hoe die kaptein 'n paar snitte neerlê terwyl Zoot Horn Rollo 'n komplekse blues -riff speel wat soos Japannese Kabuki -musiek klink.
Toe ons die ateljee verlaat, was dit daglig, 'n mistige, droewige oggend wat wys hoe lelik Hollywood kan wees as jy van 'n dronk afkom. Op my laaste dag van die reis het ons meestal by Michael Ochs se huis gebly, waar Lester opgemerk het dat ek 'n bietjie sleep. Hy het gesê dat hy weet wat my sou opdoen en na 'n nabygeleë drankwinkel gery, waar hy 'n vyfde van Tanqueray gekoop het. Maar ek het genoeg gehad en wou net my winste en vamanos Ek moes terugkeer na my werk. Ek het op die een of ander manier na die lughawe gekom, alhoewel ek nie onthou watter een nie, en huis toe gekom. Lester het nog 'n paar dae gebly en kontak gemaak vir tydskrifstukke.
Daar sou ander reise wees. 'N Mens kan daaraan gewoond raak om in Hollywood te kuier, en Marty Cerf het ons die carte blanche gegee om by sy hippe bungalow 'n paar blokke suid van Sunset, in die hartjie van Hollywood, te bly. Teen hierdie tyd was Lester so aan die gang dat ek hom nie kon byhou nie. Maak nie saak nie. Ek het my eie reëlings vir gratis vliegtuigkaartjies begin tref en as't ware Lester ontmoet.
Marty Cerf was meer as 'n uitvoerende hoof van 'n musiekonderneming. Hy was 'n rock-and-roll historikus. In sy kantoor by United Artists het hy die een muur gevul met 'n massiewe versameling vintage 45's wat tot by die rockabilly -wortels van rock and roll gegaan het. Hy het ook sy eie tydskrif, naamlik, geredigeer Phonograph Record Magazine, en ek het daaroor resensies begin skryf en my uitlaatklep vir materiaal uitgebrei. By Marty Cerf het ek Screaming Lord Sutch ontmoet, UA -groepe soos die Groundhogs en Family waardeer, en geluister terwyl Marty 'n kenner van ufo -waarnemings ondervra het.
Op een van hierdie reise het ek Danny Sugarman ontmoet, 'n klein tiener, 'n seun van 'n Hollywood-man, wat by die platemaatskappye rondgehang en 'n plaag van homself gemaak het. Hy het Lester aangegryp soos 'n ster -groepie en selfs vir Lester by sy woonstel in El Cajon besoek.
Danny Sugarman se grootste aanspraak op roem was dat hy 'n faktor was vir Jim Morrison of the Doors. Hy het ons volledige stelle van die Doors -albums belowe, maar hy het dit nooit reggekry nie. Hy het ons gewys hoe Jim Morrison 'n vyfde van Jack Daniel's drink, terwyl hy aan die bottel ruk asof dit pop is. Ek kan nie onthou dat Lester baie van hom gehou het nie, maar jy moes toegee dat hy daarin geslaag het om op baie eksklusiewe plekke te gaan. Hy was later mede -outeur van die biografie van Jim Morrison Niemand kom lewendig uit nie.
The Rolling Stones het nie die Woodstock -fees gehaal nie. Maar hulle was vasbeslote om die leë plek in hul musikale CV op te maak deur 'n gratis konsert aan te bied toe hulle hul mega -Amerikaanse toer in die winter van 1969 voltooi het. met warm openings, insluitend die vliegtuig, die dooies, die diere, al die San Francisco -groepe, en 'n reeks wat selfs groter is as Woodstock.
Dit was 'n koel Desemberaand in Roger se huis in El Cajon toe Roger, Jim Bovee en Lester van die konsert op TV of radio hoor, en hulle het almal ingestem om noord te gaan en die toneel te maak. (Ek was die aand nie daar nie, dank God.) Hulle drie het hul kleingeld uitgetel, hul sigarette, sessies en dwelms gegryp en in Rogers se motor gestap vir die rit na 'n gevaarlik gedefinieerde bestemming iewers oos van Oakland. . Ek glo dat Lester oor die reis geskryf het, waarskynlik opgeneem in sy postuum versamelde boek van sy geskrifte, Psigotiese reaksies.
Roger was snaaks. Op hoërskool speel hy fluit in die orkes en hou hy van klassieke musiek. Roger, gebore uit 'n gesin van amateurmusici, ken die mees komplekse, gesofistikeerde musiek in die klassieke repertoire, en hy het my gereeld beledig en my uitgedaag om van die pop -shit af te kyk en te leer oor regte musiek. Hy het agter my aangehou om Bartók's te speel Konsert vir orkes keer op keer totdat ek dit gekry het, net soos Varèse's Arcana. Roger het sy goed geken en was nie baie lief vir die res nie, totdat hy die eerste paar keer gelaai was en Lester hom geblaas het Wit lig/wit hitte en Rolling Stones -albums. Roger het die mees fanatiese bekeerling geword, en die klassieke is weggegooi. Die Rolling Stones was God. Roger slawe oor die Stones, die Velvets en Led Zeppelin, hoe harder hoe beter. Persoonlikheidsveranderinge het oral plaasgevind, aangesien almal geleidelik verdwaal het in dwelms. As ek terugdink, vind ek dit interessant hoe belangrik die musiek vir ons was, hoe dit gemeng het met die dwelm en die seksuele verhoudings en die politiek.
Lester het homself deur Impulse Records genooi om 'n jazz -platemaatskappybyeenkoms by te woon. Toe hy by die sagte Japannese Miyako-hotel in San Francisco aankom, waar die byeenkoms gehou is, bel hy my en nooi my op, vliegtuigkaartjies met vergunning van die platemaatskappy. Ek het dit vinnig na die lughawe geneem. Dit was 'n dolle stormloop na San Francisco: ek het kosbare partytjie -vrye tyd misgeloop. Ek het soos 'n mal hond na die hotel gehardloop, en toe ek by Lester se suite kom, was daar 'n volledige roomservice-buffet op 'n wit tafeldoek, met reuse-garnale-skemerkelkies, krapkoeke en groot drankies grogg-skemerkelkies, mariene grog highballs voltooi met klein parasols en versierings - alles op sy gratis onkoste rekening.
Wat vreemd was, was dat ek en Lester nie geld gehad het nie, net 'n retoerkaartjie terug na San Diego. Ek weet nie of Lester dit selfs gehad het nie. Ons het gesels saam met skrywers van die Bay Area wat daar was vir die byeenkoms, waaronder Lillian Roxon, Greg Shaw en Ed Ward, en ons het Paul Krassner ontmoet by die vryvormige jazzkonsert waar ek John Klemmer sy Coltrane-nabootsing hoor doen het. Ons het deur San Francisco getoer en baie groggrankies gedrink, en toe die tyd kom om te gaan kyk, teken Lester, met 'n bloei, sy naam op 'n oortjie wat tot honderde dollars aan kos- en drankrekeninge geswel het, alles op die platemaatskappy.
Na die byeenkoms het ons Ed Ward by hom in Sausalito besoek en daarna gebly by Greg en Sandy Shaw, wat 'n plek gehad het in Fairfax, 'n bosagtige klein burg in die bucolic Marin County, waar ons van die partytjie in San Francisco afgesny het. Lester het vertrek om terug te keer na Hollywood, maar ek het nog 'n dag gebly.
Toe ek by die huis kom, het ek agtergekom dat Lester die vorige dag geland het, en ek het 'n uitnodiging na 'n ander musiekfunksie gekry en sonder my opgestyg. Ek het gedink dat hy die geleenthede aangryp en kwaad geword vir hom omdat hy hardloop oor almal in sy gejaag na lekkergoed van die platemaatskappy.
Ek het hom op die lughawe kom haal toe hy terugkom, en die atmosfeer tussen ons was effens gespanne. Toe ons by sy ma kom, begin hy die trap na die woonstel toe sy tas oopbreek en sy klere stort. Die reuk van die vuil wasgoed was afstotend en naar.
Lester was saam met sy vriende in warm water. Sy ma en sy vriendin Andrea het hom albei bedroef oor sy persoonlike gewoontes. Sy universiteitsloopbaan was 'n uitweg. Hy het geen werk gehad nie, en geen geld het gekom nie, behalwe as gevolg van plate -resensies en die verkoop van komplimentêre plate -albums. Hy wou na Hollywood verhuis om saam met die bedryfsvorme te kuier wat hy ewe veelal in die steek gelaat en misbruik het, sowel oor die telefoon as in sy skryfwerk. Dit was ironies dat sy gebrek aan persoonlike higiëne dit vir normale mense onmoontlik maak om by hom te bly.
Lester voel hoe die mure toemaak, en hy stem toe in 'n assistent -redakteur se pos by Creem tydskrif, uit Detroit, 'n groot stap vir 'n seuntjie in Suid -Kalifornië wat nog by sy ma gewoon het. Hy het die taak van Herculean aangepak om sy monsteragtige plateversameling te boks en af ​​te stuur, en baie moeite gedoen om mieliebal- en foefie -albums in die eerste bokse te plaas om die personeel van Creem oor die soort weirdo wat hulle gehuur het.
Met die perfekte tydsberekening het Lester die stad verlaat net soos almal om hom keelvol was vir sy gedrag en sy liggaamsgeur. Dit was 'n ozonagtige effluvium, sy liggaam se manier om al die chemikalieë in die Romilar en die drank te verwerk en die spoed wat hy voortdurend verbruik het.
Professioneel, as joernalis van die poptoneel en persoonlik, as skrywer en as die openbare persona van "LESTER!" die literêre ikoon wat hy nou gekweek het, was dit 'n goeie skuif vir hom. Lester was van plan om sy reputasie te maak à la Kerouac, Mailer of Burroughs.
Hy was 'n pligsgetroue redakteur, en Creem geblom tot 'n geloofwaardige alternatief vir Rollende klip. Toe die jazz-/rockgroep Chicago hul vierde plaat vrystel, kom hulle uit met 'n massiewe album met vier plate wat so pompous en grandioos was dat ek vir Lester geskerts het dat dit vier kritici nodig gehad het om dit te hersien. Hy het met sy redaksie gepraat. 'N Paar dae later het hy my vertel dat hulle besluit het om sewe kritici te laat hersien: een vir die krimpomslag, 'n ander vir die boks, vier kritici vir die skywe en een-ek-vir die boekie wat in die album geplaas is. Ek het gedink dit was die enigste regte antwoord op so 'n gewigtige aanbod.
Ek het teruggegaan na die universiteit en ander belangstellings nagestreef, maar ek het my groei as rockskrywer en kritikus steeds ernstig opgeneem. Ek het stukke bygedra tot Marty Cerf's Phonograph Record Magazine, aan Creem, en aan Rolling Stone. Ek is na Los Angeles om stukke vir Marty te doen en het by sy huis gekuier terwyl ek optredes by die Whiskey and Troubadour gehad het, waaronder Linda Ronstadt, die Mahavishnu -orkes van John McLaughlin, en 'n privaat optrede vir geselekteerde mediamense in Ike en Tina Turner persoonlike opnamestudio in Inglewood, nie ver van LA International nie.
Van Creem Ek het 'n opdrag gekry om 'n profiel op te stel van die beste teenybopper-handeling wat onderteken is met Motown Records, Michael Jackson van die Jackson 5. Ek het niks van hom geweet nie, aangesien ek geen belangstelling gehad het in sielegroepe wat gerig is op 15-jarige swart meisies nie. Of so het ek gedink. Net geleidelik het ek besef hoe groot die Jackson 5 was. Toe ek my kontak by die talentagentskap Gibson en Stromberg op Sunset Boulevard ontmoet, is ek na die Jackson-familie-kompleks in Encino gery, waar ek kennis gemaak het met Michael Jackson, toe 14 en die grootte van 'n dwerg. Michael woon in 'n verrassend Spartaanse opset, sy bed 'n enkelbedmatras in 'n motelagtige slaapkamer wat hy met een van sy broers gedeel het. Behalwe die beddens, het die kamer 'n laaikas, maar nie veel anders nie. Ek het die sitkamer en die Jacksons se oefenateljee gesien en 'n blik op die ou man, die meisies in die gesin, die personeel van huisdiere en ander gekry.
Ek het my artikel geskryf en dit ingedien Creem. Maar Dave Marsh het dit verwerp en my geen bewys gelaat dat ek 'n onderhoud gevoer het met die mees teruggetrokke supersterre in die pop -uitspansel nie.
Lester keer af en toe terug nadat hy na Detroit verhuis het, om Andrea di Guglielmo en sy ma te sien en om by te bly met sy ou maatjies. Hy was in die stad saam met Alice Cooper, wat op toer was, en baie van ons ou vriende het die toneel saam met Alice in die lugkamer van die Holiday Inn gemaak. By die perspartytjie verskyn 'n ander jongeling wat baie belangstel om Lester te ontmoet en oor Lester se groeiende reputasie te spoel. Dit was Cameron Crowe, wat 'n groot Hollywood-regisseur geword het. Cameron was jonk, maar goed verbind. Ek het hom weer raakgeloop by die Jethro Tull -konsert in die Sports Arena. Toe ek 'n pas agter die skerms gaan haal, het Cameron, wat die laaste pas gehad het, by die verhoogdeur ontmoet, en ek is nie toegelaat nie.
Ek en Lester het in hierdie tyd meestal per brief gekommunikeer, en die meeste daarvan het betrekking op my stukke en rekordresensies. Ek het 'n paar maande lank resensies ingedien, maar ek het my afgeweer vir gratis passe en die freebie -lyste is afgesny, en ek het tot 'n besef gekom in my lewe.
En dit was dat ek sonder Lester nie veel omgee vir die musiektoneel nie. Ek het nie die ambisie gehad om aan die voorpunt te bly nie. Daar het meer groepe gevorm en daar was meer materiaal as wat ek kon byhou. Die vermaaklikheidstoneel was te gierig en onbenullig om so ernstig op te neem as wat u nodig het as u 'n speler wil word. Ek het geleidelik ophou skryf vir die rockpers.
Lester keer terug na die stad om die Kersfees van 1973 saam met Andrea, wat 'n woonstel in El Cajon gehad het, deur te bring. Dit was 'n feestelike tyd, en Lester het 'n duur nuwe sportjas en baie keel gedra uit die vele Kersgeskenke wat hy van die Creem personeel. Hy het soveel gewig aangesit dat hy vetsugtig gelyk het. Hy het die mooiste ingewande wat jy ooit gesien het, en die armspiere wat verslap het, maar as hy effens verdwaas lyk, bedek hy dit mooi met hael-mede-goed ontmoette blaas en gab. Die kombuis was goed toegerus met drank, likeurs van verskillende geure en die moontlikheid om 'n sterk eierdop te maak. Lester was so deurmekaar soos ek hom ooit gesien het, en ek dink hy het die geleentheid gebruik om vir Andrea voor te stel, maar hulle het nie getrou nie. Die laaste is spekulasie, maar ek sal geld daarop wed.
Daarna het Lester uit my lewe geval. Die oproepe het gestop, net soos die briewe, en ek het eers laat gehoor dat hy weg is Creem, verhuis na New York en begin vryskut skryf vir die Village Voice en ander publikasies. Wanneer my intekening op Creem verval en ek het belangstelling daarin verloor Rollende klip en kon nie die kry nie Village Voice hoegenaamd was dit asof Lester van die aarde af geval het. Ek het nog steeds gehoor van sy avonture uit derdepartybronne en uit die klein rockpers wat ek gelees het. Die laat 70's het verbygegaan, en ek het 'n lewe geleef waarvan Lester nie deel was nie.
Ek het hom 'n laaste keer ontmoet toe hy in die stad kom om die begrafnis van sy ma by te woon. Lester was meer gedemp as gewoonlik, stiller en miskien 'n bietjie depressief. Hy het opgehou drink en dwelms, en hy het moeite gedoen om sy lewe skoon te maak. Hy het egter nie gesond gelyk nie. Hy het wel die ou talent om aandag op homself te trek. Hy het die voorblad van die Daagliks Kalifornië. Die koerant bevat 'n groot foto van Lester wat op 'n busbank sit en 'n koerant lees, sy stapel plate, tydskrifte en boeke langs hom. Die rede? Die stad El Cajon het pas splinternuwe busbanke geïnstalleer, en die koerant het 'n fotograaf gestuur wat 'n foto geneem het van die eerste persoon wat hy op 'n bank gesien het. Tipiese Lester: rock-kritikus, tydskrifredakteur, gonzo-joernalis, busbank-model. Ek het hom gevra hoe hy dit gedoen het - hoe hy die gesig op die voorblad gekry het. Een van die laaste dinge wat hy vir my gesê het, was: "Wat maak jy, jaloers?"
Die vraag lui lank in my kop, tot en met sy dood. Ek kan Lester beslis antwoord. Nee. Ek was nooit jaloers op hom nie. Ek het hom nooit as minder as 'n vriend beskou nie, en ek het hom nooit bedank vir sy sukses nie. Maar deur die jare het ek opgemerk dat ander dit wel gedoen het, en toe hy in 1982 oorlede is, wou ek nie deelneem aan die onderhandel oor sy persoonlike of letterkundige boedel nie. Baie mense van die krokodil het trane gestort deur mediamense - wat almal groot ego's en loopbane gehad het - oor die soort erfenis wat Lester agtergelaat het.
Daarom het ek hierdie verslag van Lester geskryf. Ek sidder by die gedagte aan die verdraaiings wat voortspruit uit gerugte of insinuasies of reguit leuens van mense met bene om te pluk.
En sodat niemand kan dink dat ek 'n paar bene het om te kies nie, laat ek dit duidelik maak dat hierdie herinneringe so akkuraat is as wat ek kan onthou, en ek gee dit om 'n voller portret te gee. Ek wil nie die persoonlike of literêre reputasie van Lester in die steek laat nie, en ook nie sy legende vergul met hiperbolle en ruige hondverhale nie. Ek veronderstel Ed Ward, Greil Marcus, Richard Meltzer, Dave Marsh, John Mendelssohn, Jann Wenner, Robert Christgau, Lou Reed, Debbie Harry, of 'n aantal ander mense wat Lester deur die jare geken het, het hul eie weergawes van sy lewensverhaal . Het hy voortgegaan met drink en dwelm nadat hy in New York gekom het, en het hy ooit probeer stop? Aangesien die oorsaak van sy dood na berig word 'n oordosis Darvon was, was hy nog steeds in die drogistery. Sodra hy in die groef beland het wat hom bekendheid verleen het, indien nie fortuin nie, het hy ooit probeer om daaruit te kom? Het hy ooit probeer om op te hou om sy beeld na te kom of 'n afstand te hou tussen sy openbare persoonlikheid en sy kernoortuigings?
Ek weet nie wat op die lykskouingsverslag verskyn nie, maar ek hou vol dat hy op 33 -jarige ouderdom gesterf het. Sy interne organe was ten minste oud en opgebruik, en ek was 'n bykomstigheid vir sy weg op daardie pad.
Oor die manuskrip van Drug Punk, Ek wonder of dit meer bestaan. Ek lees gedeeltes daarvan toe Lester dit in my hande druk. Ek vind dit op plekke snaaks, amateuristies in ander, en soms te bewustelik beïnvloed deur die Burroughs van Junkie en Kaal middagete. Een episode wat ek duidelik onthou, het betrekking op die effek van Romilar op sy geestestoestand na 'n besonder lang buiging. Hy was saam met Andrea en hy het vergeet wie sy is! U sou dink dat 'n verduistering op hierdie skaal vir hom 'n waarskuwing sou gewees het.
En tot Lester se skaduwee, laat ek 'n laaste gedagte aanspreek. Ek wens jou vrede toe, goeie maat. En miskien ontmoet ons mekaar weer in die groot by-by-by.