As alles te veel word … | Alta Cloete
Ek het hierdie week die twyfelagtige voorreg gehad om 'n dierbare tannie van 88 te probeer bystaan na die selfmoord van haar enigste (stief)seun. Die eerste ding wat ek besef het, is dat dit irrelevant is dat hy haar stiefseun is. Sy het hom liefgehad en hy was haar kind, bloedfamilie of nie bloedfamilie nie.Gelukkig het ek al geleer 'n mens hoef nie met allerhande goedkoop wysheid en trooswoorde by so iemand aan te kom nie. En dankie tog vir die drukkie-kultuur waarin ons deesdae leef, want ook hier geld die bekende actions speak louder than words. En daar is min sulke eenvoudige aksies wat soveel sê soos 'n doodgewone drukkie.
Deur die genade het ek nog nie iemand naby aan my so verloor nie. Maar ek het al rondom my genoeg gesien van die verwoesting wat selfmoord saai in die mense wat agterbly. En ek was al daar waar ek dit self oorweeg het (lank, lank gelede in 'n vorige lewe van probeer wees wat ek nie regtig is nie).
Eerstens: Na my mening is selfmoord nie 'n lafhartige daad nie. Dit vat veel meer as 'n lafaard om so-iets te dink, wat nog te sê uit te voer. Selfmoord is 'n wanhoopsdaad wat met lafhartigheid niks te make het nie.
Vyfdens: Die algemene publiek staan geweldig onverskillig teenoor selfmoord en veroordeel so 'n persoon baie maklik. Jan Alleman het duidelik nie die vaagste benul van die soort wanhoop wat 'n medemens tot so-iets kan dryf nie.
Sesdens: 'n Selfmoord dreigement moet altyd, altyd, altyd ernstig opgeneem word. Dis 'n noodoproep, 'n roep om hulp.
En laastens: Die lewe is oneindig kosbaar. Vier dit solank jy die kans het!
Posted in Beveg depressie, Depressie, Gesondheid, Random gedagtes, Spanning, Stres | Tagged Afrikaans, depressie, depression, gedagtes, gesondheid, selfmoord | Lewer kommentaar | Wysig