Heel eerste moet Abram hoor dat God die Almagtige is. Dis iets wat ’n mens so maklik van God vergeet. Hy is tot alles in staat. Hy kan in die natuur en in mense se lewens ingryp. Moet nooit God se almag onderskat nie.
En dan kry Abram ’n opdrag. In hierdie opdrag word die sukses van ’n gelowige se lewe vervat. Heel eerste: lewe naby God. Moenie koers verloor nie. Moenie ompaaie loop nie. Moenie die pad byster raak nie. Bly net naby God. Dag vir dag. Gee God kans om jou lewenskoers te rig. En dan: wees opreg. En dit het hoofsaaklik te doen met jou verhouding met ander mense. Loop die reguit en eerlike pad met die mense wat jou pad kruis. En dan sal God self sorg vir die pad vorentoe.
As al hierdie faktore in ag geneem kan word, kan Motlanthe se versoek eintlik op talle maniere vertolk word – of sommer almal gelyktydig. Nademaal Zuma die president van die land is en daarom verantwoordelik vir die rigting daarvan, kan sy versoek om opregte kritiek op sy beurt as ‘n stuk kritiek op Zuma voor ‘n groep reeds-bekeerdes vertolk word. Sonder om die semantiek van sy woorde tot in die fynste detail te interpreteer, is sy oproep net soveel ‘n bekenning van die ANC se mislukking as regerende party onder Zuma as wat dit ‘n poging was om “moontlike” kritiek te laat instroom. Hoewel ‘n paar plaaslike publikasies oor die storie berig het, het Motlanthe goed geweet hy praat eintlik met die ANC se vennote en het die versoek eintlik net aan húlle gerig. Oënskynlik lyk dit edel, maar hy is bewus daarvan dat die deelnemers aan hierdie beraad nie ‘n slegte woord oor die ANC sal rep nie. Die kritiek sal dus nie aanstons gelewer word nie en die ANC se beeld bly op daardie front ongeskonde terwyl hy ‘n hou teen Zuma kon inkry. Motlanthe se verdere waarskuwing dat Mangaung die ANC se laaste kans is om die mens van SA te oorreed dat dit kan regeer, was ‘n verdere klap in Zuma se gesig. Die implisiete aanname in so ‘n stelling is dat die ANC nie beter regeer onder Zuma nie en dat daar dalk plek vir ‘n nuwe leier gemaak moet word. Of hy dit werklik so bedoel het, weet niemand verseker nie, maar dit is deels die indruk wat dit geskep het.
Maar eintlik moes hierdie versoek aan die hele Suid-Afrika gerig word want ons is die mense wat hier bly en die probleme van die land intens beleef. Was Motlanthe te bang om ‘n versoek om amptelike kritiek aan die SA burger te stuur? Heel moontlik. As hy werklik ernstig oor openhartige kritiek en oplossings is, moet hy eerder die burgerlike samelewing en sakesektor vir eerlike gesprekke nooi as om versoeke aan sy internasionale bondgenote te rig waarvoor ons almal reeds weet wat die reaksie gaan wees. Daarna sal die ANC moet besef, en sy geloof met dade opvolg, dat hy nooit die land suksesvol sonder die Afrikaner en ander minderhede sal kan regeer nie. Sal Motlanthe die eerste wees om hierdie voorbeeld te stel? Kom ons hoop so.