Die keiserlike fees - Inligting
Die keiserlike fees hou nie op om sy vure gedurende die heerskappy van Napoleon III te gooi nie. Die "keiserlike fees" was ook vir Napoleon III 'n effektiewe manier om die tradisionele elite, wat hom oorspronklik vyandiggesind was, te verlei en te beheer.
Reeds in 1852 het Carpeaux 'n beeldjie gemodelleer van die keiser wat Abd el-Kader by Saint-Cloud ontvang het en noue bande gesmee met Napoleon III, die keiserin en binnekort die keiserlike prins. Die kunstenaar was altyd toegerus met papier en potlode en het onthale bygewoon by die Tuileries of by die minder formele in Compiègne, volgens Paul Jamot (Staatskoerant vir Beeldende Kunste, Mei 1908, p. 191), "het hy hierdie lewendige en ekspressiewe en ware figure van Napoleon III gekrap, wat sit, salueer, luister", figure wat hy dadelik op die doek getranskribeer het, terug na sy ateljee. In die skildery in die Orsay Museum word die feestelike atmosfeer met 'n groot ekonomie van middele weergegee. Alhoewel die klassieke komposisie slegs agtereenvolgende opnames voor 'n argitektoniese agtergrond geskets word, is dit teen die behandeling wat van lig en kleur verwyder word: 'n paar karakters - onder wie ons maklik Napoleon III herken - word vinnig in die wye kwasstrepe gelaai met min materiaal beweeg, in 'n goue atmosfeer wat sekere besonderhede beklemtoon en die naas mekaar geplaasde rooi en groen vibreer.
Kommentators van hierdie skildery beweer al lank dat die gravin van Castiglione, een van die bekendste minnaresse van die soewerein, in die arm van die keiser gestaan ​​het. Maar in 1867 was hulle verhouding al 'n paar jaar verby, en daar is dus geen basis vir die benaming van die vroulike karakter wat vandag verteenwoordig word nie. Hierdie identifikasie, selfs al is dit verkeerd, openbaar nietemin die belangrikheid van die karakter van die gravin aan die keiserlike hof. Uit 'n adellike familie van diplomate en advokate is Virginie Oldoini in 1837 in Florence gebore. In 1855 trou sy met François Verasis, graaf van Castiglione, by wie sy haar die volgende jaar in Parys gevestig het. Vroeg in 1856, op 'n bal met prinses Mathilde, die neef van die keiser, is sy voorgestel aan Napoleon III en die keiserin. Tot die berou van die hof, wat gedink het dat sy belê het met 'n onafhanklike en anti-Oostenrykse politieke missie deur Cavour, het sy die minnares van die keiser geword. Maar toe hy die oggend van 6 April 1857 haar huis verlaat, word hy aangeval deur carbonari Italianers, die gravin is verwyder en begin met 'n reeks verblyf in die buiteland, waarvandaan sy eers in 1863 terugkeer. Vermom as koningin van Etrurië, Lady of the Heart of Hermit of Passy ..., het sy 'n ervare sentimentele lewe hervat. en 'n oorvol sosiale aktiwiteit wat die fotograaf Pierre-Louis Pierson vir ons bewaar het.
CollectifCarpeaux PainterValenciennes, Musée des Beaux-Arts, 8 Oktober 1999 - 3 Januarie 2000, Parys, Musée du Luxembourg, 24 Januarie-2 April 2000, Amsterdam, Van Gogh Museum, 21 April-27 Augustus 2000, n ° 164. Kollektief La Comtesse de Castiglione alleen Parys, Musée d'Orsay, 12 Oktober 1999 - 23 Januarie 2000 Alain PLESSIS Van die keiserlike fees tot die Federale muur Parys, Seuil, coll. "Points Histoire", 1973. Jean Tulard (reg.) Woordeboek van die Tweede Ryk Parys, Fayard, 1995.