Dis al wat verander het in die vertrek: die stapel kussings wat nie op hul ou plek l� nie, en hinder omdat hul nuwe plek nie reg is nie.
Skielik n flits oorkant die straat  n balkondeur is oopgestoot, en glas het geblink. Die nat sokkies wat op n draadhangertjie gehang het, is weg, of hulle nooit daar was nie.
Ek praat met die skilder oor die spanning in sy skildery wat my so boei: die mensgemaakte gebruiksdinge teenoor die natuurgemaakte gebruiksdinge; die koutjie, kruik en koppie teenoor die nautilus. Die onberispelike smaak en vakmanskap van die natuur.
Die nederige ding w�l dalk verneder wees? Soos n wurm. Maar n wurm w�l nie verneder wees nie! Hy word stukkend getrap bloot omdat hy daar is, en so gerieflik daar is, reg vir die voet.
As alles gefaal het, en by name die liefde, bly alleen oor: seks. Die oerou dwelm: seks. Maar soos alle verdowingsmiddels, is dit teenproduktief. Dit neem jou weg uit die lewe uit. Dit besorg jou nie terug aan die lewe nie. En om nog te slaag as verdowing, moet dit verhewig word. En selfs dan help dit nie. Want terwyl jy seks het, smag jy na m��r seks; die volgende seks. Die gevaar-ding: is dit nie ook n desperate poging om die voltage op te stoot nie? Jou binne die lewe te voel terwyl jy al lankal daarbuite is nie?
Van die nautilus  die nautilus pompilius by name  s� my boek oor skulpe dat dit aanleiding gegee het tot talle legendes, en deur die eeue n inspirasie was vir skilders en digters. Maar ek kan geen legende opspoor nie.