In 1840 het hy hom op Sanddrif, later die Smithfiled-distrik, in die Transgariep, later die Oranje-Vrystaat, gevestig waar hy 'n tyd lank skoolgehou het. Sy rustelose aard het hom egter gedwing om 'n transportryer te word wat die Transgariep deurkruis en ook Basoetoeland en Natal besoek het. So het hy Mosjwesjwe ontmoet en het later 'n baie goeie vriend van hom geword. Hy het self later 'n huis vir Mosjwesjwe op Thaba Bosigo gebou.
Met die anneksasie van die Transgariep deur Brittanje in 1848, was Hoffman lojaal teenoor die Britte en gekant teen Andries Pretorius. Ten spyte van Hoffman se aanvanklike teenkanting teen die boere se beswaar teen die anneksasie en hulle aandrang op die ontrekking van die Britte, is hy nogtans telkens deur die boere gevra om saam met ander afgevaardigdes samesprekings oor die toekoms van die gebied by te woon.
Uiteindelik het Hoffman sy siening verander en het hy bygedra tot die sukses van die onderhandelinge om die Vrystaat se onafhanklikheid te verkry. Dit is bekragtig op die Bloemfonteinse Konvensie wat op 23 Februarie 1854 onderteken is. Hy word voorsitter van die waarnemende bestuur totdat 'n permanente regering ingestel kon word.
Hy is verkies tot Volksraadslid en het so 'n goeie indruk gemaak as voorsitter van die eerste Volksraad, dat hy tot die waarnemende Staatspresident aangewys is en in Junie 1854 tot eerste Staatspresident van die Oranje-Vrystaat verkies is. Sy bewind was egter nie baie suksesvol nie. Weens talle probleme het hy bedank in Februarie 1855. Daarna het hy hom op sy plaas afgesonder tot sy dood op 13 Oktober 1879.