Hooggeregshof beslis in Hernandez v. Texas, wat burgerregte -wette verbreed - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Hooggeregshof beslis in Hernandez v. Texas, wat burgerregte -wette verbreed
Die Hooggeregshof gee 'n belangrike beslissing wat die manier waarop die Amerikaanse regstelsel klagtes van diskriminasie hanteer, verduidelik. In Hernandez teen Texas, het die Hooggeregshof eenparig beslis dat die veertiende wysiging van toepassing is op alle rasse- en etniese groepe wat diskriminasie ondervind, wat die burgerregte-wette effektief verbreed tot Spaans en alle ander nie-blankes.
Die verweerder, Peter Hernandez, was 'n Mexikaanse Amerikaanse landbouarbeider, deel van die toestroming van sulke werkers wat tydens en na die Tweede Wêreldoorlog na Texas gekom het. Hernandez is skuldig bevind aan die doodmaak van 'n man koelbloedig in Jackson County, Texas, maar sy regspan, wat meestal uit een van die oudste Latyns -burgerregte -groepe in die land, die League of United Latin American Citizens, getrek het, het appèl aangeteken. Hulle het die rekords van die jurie -keuses in Jackson County, 'n gebied met 'n aansienlike Spaanse bevolking, ondersoek en bevind dat nie een van die ongeveer 6 000 jurielede wat die afgelope 25 jaar gekies is, 'n Spaanse naam het nie. Met verwysing na die veertiende wysiging, wat in 1868 aangeneem is en gelyke beskerming onder die wet aan alle Afro -Amerikaners gewaarborg het, beweer Hernandez se advokate dat hy van gelyke beskerming ontneem is omdat diskriminasie hom verhinder het om deur 'n jurie van sy eweknieë verhoor te word.
'N Appèlhof in Texas het Hernandez se skuldigbevinding bekragtig, maar die saak het na die hooggeregshof gegaan. Prokureurs in die staat Texas het die aanklag van diskriminasie nie ontken nie. Hulle het eerder aangevoer dat sulke diskriminasie nie deur die veertiende wysiging verbied word nie, en verklaar dat dit slegs van toepassing is op Afro -Amerikaners. Hoofregter Earl Warren, wat namens homself en die ander agt regters skryf, verwerp hierdie idee en sê: "Die veertiende wysiging is nie uitsluitlik gerig op diskriminasie as gevolg van 'n 'tweeklas-teorie' nie-dit wil sê op grond van verskille tussen 'wit' 'en neger. "
Die besluit wat die veertiende wysiging van toepassing was op alle rasseminderhede, nie net die een wat sy skrywers in gedagte gehad het nie, het groot gevolge vir die Spaanse gemeenskap en elke ander minderheidsgroep wat gelyke beskerming gesoek het teen rassediskriminasie. Namate die burgerregtebeweging vorder, Hernandez teen Texas het verseker dat elke oomblik van regsvooruitgang vir een minderheid 'n oorwinning vir almal was.
LEES MEER: Die Mexikaanse Amerikaanse gesin wat skoolsegregasie 8 jaar voor Brown beveg het v. Board of Ed
Die hooggeregshofsaak wat reg was, wat Brown Verkeerd geraak
Ian Haney Lopez, 'n regsprofessor aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley, in die NYT (22 Mei 2004):
Met herdenkings van kus tot kus om hulle daaraan te herinner, weet die meeste Amerikaners reeds dat hierdie week die 50ste herdenking van Brown v. Board of Education was. Wat hulle ongelukkig nie besef nie, is dat die land twee weke gelede 'n ewe belangrike herdenking misgeloop het, dié van Hernandez v. Texas —, die ewige oorskadu van antesedent vir Brown wat op 3 Mei 1954 besluit is.
Die saak verdien herdenking, nie net omdat die Hooggeregshof dit gebruik het om die konstitusionele beskerming finaal uit te brei na Mexiko-Amerikaners nie, hoewel dit belangrik is, veral noudat Latino's die grootste minderheidsgroep is. Dit is die moeite werd om te vier omdat Hernandez iets reggekry het wat Brown nie reggekry het nie: die standaard vir wanneer die Grondwet diskriminasie op grond van groepe moet belemmer.
Omdat albei partye daarop aangedring het dat die Meksikaan-Amerikaners wit is, het Hernandez teen Texas die hof gedwing om direk 'n vraag te beantwoord wat hy in Brown sou ontwyk: onder watter omstandighede verdien sommige groepe grondwetlike beskerming? Hernandez bied 'n bondige antwoord: wanneer groepe ondergeskik is.
& quot Verskille in ras en kleur het maklik identifiseerbare groepe gedefinieer wat soms die hulp van die howe nodig gehad het om gelyke behandeling volgens die wette te verseker, & quot het die hof geskryf. Maar daar word gesê dat ander verskille van die gemeenskapsnorm ander groepe kan definieer wat dieselfde beskerming nodig het. "Of daar so 'n groep binne 'n gemeenskap bestaan, is 'n feitekwessie," het die hof gesê, een wat gedemonstreer kan word deur die houding van die gemeenskap te wys.
Hoe het die Texas-gemeenskap waar Hernandez ontstaan ​​het, die Mexikaanse Amerikaners beskou? Hier het die hof Jim Crow-praktyke gekatalogiseer: sake- en gemeenskapsgroepe het Mexikaan-Amerikaners grootliks uitgesluit; 'n plaaslike restaurant het 'n bord vertoon waarin aangekondig word dat 'geen Mexikane bedien word nie' kinders van Mexikaanse afkoms in 'n afgesonderde skool ingeskakel is en dan heeltemal weg is na die vierde klas op die distrikshof omdat daar twee manstoilette was, die een ongemerk en die ander gemerk "gekleurde mans" en "Hombres Aqu & iacute" ("manne hier").
Dieselfde soort kastestelsel as wat swartes in Texas onderdruk het, het ook Mexiko-Amerikaners benadeel. Maar dit was Jim Crow as groepsondergeskiktheid, eerder as 'n stel 'kwotasie' -onderskeidings, wat die Grondwet se kommer in Hernandez teen Texas laat ontstaan ​​het.
KENNISGEWING: Hierdie mening is onderhewig aan formele hersiening voordat dit in die voorlopige druk van die Amerikaanse verslae gepubliseer word. Lesers word versoek om die verslaggewer van besluite, die Hooggeregshof van die Verenigde State, Washington, DC 20543, in kennis te stel van enige drukfoute of ander formele foute, sodat regstellings aangebring kan word voordat die voorlopige druk verskyn.
HOOGGEREG VAN DIE VERENIGDE STATE
JESUS ​​C. HERNANDEZ, et al., PETITIONERS v.JESUS ​​MESA, Jr.
Op skrif van certiorari aan die Amerikaanse hof van appèl vir die vyfde kring
Regter Alito lewer die mening van die hof.
Ons word in hierdie geval gevra om uit te brei Bivens v. Ses onbekende Fed. Narkose Agente, 403 U.S. 388 (1971), en skep 'n skadevergoeding vir 'n grensoverschrijdende skietery. Soos ons in baie vorige gevalle duidelik gemaak het, vereis die skeiding van magte van die Grondwet egter dat ons versigtig moet wees voordat ons uitbrei Bivens na 'n nuwe 'konteks', en 'n eis wat gebaseer is op 'n grensoverschrijdende skietery, ontstaan ​​in 'n merkwaardige nuwe konteks. Anders as wat voorheen erken is Bivens beweer, het 'n grensoverschrijdende skiet-eis buitelandse betrekkinge en implikasies vir nasionale veiligheid. Daarbenewens was die Kongres veral huiwerig om bewerings te maak op grond van beweerde peslike optrede in die buiteland. As gevolg van die kenmerkende eienskappe van grense oor skietery, weier ons om uit te brei Bivens in hierdie nuwe veld.
Die feite van hierdie tragiese saak word uiteengesit in ons vorige mening in hierdie saak, Hernández v. Mesa, 582 V.S. ___ (2017) (per curiam). Sergio Adrián Hernández Güereca, 'n 15-jarige Mexikaanse burger, was saam met 'n groep vriende in 'n betonloop wat El Paso, Texas, van Ciudad Juarez, Mexiko, skei. Die grens loop deur die middel van die leegloop, wat ontwerp is om die waters van die Rio Grande -rivier te hou, maar nou grootliks droog is. Die grenspatrollie -agent Jesus Mesa, jr., Het een van Hernández se vriende aangehou wat na die kant van die Verenigde State van die doodloopstraat gehardloop het. Nadat Hernández, wat ook aan die kant van die Verenigde State was, oor die leeu op Mexikaanse grond teruggehardloop het, het Agent Mesa twee skote afgevuur op Hernández, een wat getref en hom aan die ander kant van die grens doodgemaak het.
Besoekers en agent Mesa stem nie saam oor wat Hernández en sy vriende tydens die skietery gedoen het nie. Volgens die versoekers het hulle bloot 'n speletjie gespeel, oor die leeu gehardloop, aan die heining aan die Amerikaanse kant geraak en dan oor die grens teruggehardloop. Volgens agent Mesa was Hernández en sy vriende betrokke by 'n onwettige grensoorskrydingspoging, en hulle het hom met klippe bestook. 1
Die skietery het vinnig 'n internasionale voorval geword, met die Verenigde State en Mexiko wat nie saamstem oor hoe die saak hanteer moet word nie. Aan die kant van die Verenigde State het die departement van justisie 'n ondersoek gedoen. Toe dit klaar was, het die departement sy spyt uitgespreek oor die dood van Hernández, tot die gevolgtrekking gekom dat Agent Mesa nie die beleid of opleiding van die doeane- en grenspatrollie oortree het nie, en dit wou nie aanklagte neem of ander stappe teen hom neem nie. Mexiko was nie en is nie tevrede met die Amerikaanse ondersoek nie. Dit het versoek dat agent Mesa uitgelewer word om strafregtelike aanklagte in 'n Mexikaanse hof in die gesig te staar, 'n versoek wat die Verenigde State geweier het.
Versoekers, Hernández se ouers, was ook ontevrede
en het dus skadevergoeding in die Amerikaanse distrikshof vir die Westelike distrik van Texas ingedien. Onder ander eise het hulle gevra om skadevergoeding ingevolge Bivensbeweer dat Mesa Hernández se vierde en vyfde wysigingsreg geskend het. Die distrikshof het Mesa se mosie om ontslag toegestaan, toegestaan, en die appèlhof vir die vyfde kring sit en banc het hierdie ontslag twee keer bevestig.
By die eerste geleentheid was die hof van mening dat Hernández nie geregtig was op die vierde wysigingsbeskerming nie omdat hy '' 'n Mexikaanse burger was wat geen 'beduidende vrywillige verbinding' met die Verenigde State gehad het nie 'en' op Mexikaanse grond was toe hy geskiet is. " Hernandez v. Verenigde State, 785 F. 3d 117, 119 (CA5 2015) (per curiam). Dit het verder tot die gevolgtrekking gekom dat Mesa geregtig was op gekwalifiseerde immuniteit op versoekers se vyfde wysigingseis. Id., op 120.
Nadat ons hersiening toegestaan ​​het, het ons die besluit van die Vyfde Kring ontruim en die saak weer opgestel en die hof opdrag gegee "om te oorweeg hoe die beredenering en ontleding van Ziglar v. Abbasi, 582 U. S. ___ (2017), ons mees onlangse uiteensetting van Bivens, "[Kan] hierdie saak oorweeg." Hernández, 582 V.S., te ___ (strokie, op 5). Ons het dit "gepas gevind dat die appèlhof eerder as hierdie hof die Bivens vraag in die eerste instansie. " Ibid. En met die Bivens probleem onopgelos het, het ons dit as 'onbedagsaam' geag om die 'sensitiewe' vraag op te los of die vierde wysiging van toepassing is op 'n grensoverschrijdende skietery. Ibid. Boonop het ons geweier om te besluit of hy geregtig was op gekwalifiseerde immuniteit op 'n ander grond en of die eis van die versoekers ingevolge die vyfde wysiging verwerp was, terwyl die appèlhof beslis het dat agent Mesa geregtig is op gekwalifiseerde immuniteit. . Id., by ___ – ___ (strokie, op 5–6).
In aanhouding het die en banc Fifth Circuit die saak van die indieners geëvalueer in die lig van Abbasi en weier om a Bivens eis vir 'n grensoverschrijdende skietery. 885 F. 3d 811 (CA5 2018). Die hof het geredeneer dat so 'n voorval '' '' nuwe konteks '' bied en dat verskeie faktore - insluitend die voorval se verhouding met buitelandse aangeleenthede en nasionale veiligheid, die ekstraterritoriale aspek van die saak en die "herhaalde weiering" van die kongres om 'n skadevergoeding te beserings opgedoen op vreemde grond –– teen 'n verlenging van Bivens. 885 F. 3d, by 816–823.
Ons verleen certiorari, 587 VS ___ (2019), en bevestig dit nou.
In Bivens v. Ses onbekende Fed. Narkose Agente, 403 U.S. 388, het die hof 'n nuwe grond gebreek deur te beweer dat 'n persoon wat beweer dat hy die slagoffer is van 'n onwettige arrestasie en soektog 'n Vierde Wysigingseis vir skadevergoeding teen die verantwoordelike agente kan aanbring, alhoewel geen federale statuut so 'n eis magtig nie. Die hof het daarna verleng Bivens om twee bykomende grondwetlike eise te dek: in Davis v. Passman, 442 U.S. 228 (1979), 'n voormalige kongrespersoneel se vyfde wysigingseis van ontslag op grond van seks, en in Carlson v. Groen, 446 U.S. 14 (1980), 'n eis van 'n federale gevangene se agtste wysiging vir versuim om voldoende mediese behandeling te verskaf. Na hierdie besluite het die hof egter van koers verander.
Bivens, Davis, en Carlson was die produkte van 'n era toe die hof gereeld 'eisgedinge' afgelei het wat 'nie eksplisiet' was in die teks van die bepaling wat na bewering oortree is. Abbasi, 582 V.S., te ___ (strokie, om 8). Soos Abbasi vertel:
"Tydens hierdie 'ou regime, '. . . die Hof het aangeneem dat dit 'n behoorlike geregtelike funksie is om 'die statuut se doel' te verstrek wat nodig is om effektief te wees '. . . . As 'n roetine -aangeleentheid met betrekking tot statute, sou die hof dus redes vir aksie impliseer wat nie uitdruklik in die statutêre teks self is nie. Ibid. (haal aan Alexander v. Sandoval, 532 VSA 275, 287 (2001) J. I. Case Co. v. Borak, 377 U. S. 426, 433 (1964)).
Bivens het hierdie praktyk uitgebrei tot eise gebaseer op die Grondwet self. 582 VS., by ___ (strokie, om 8) Bivens, 403 U. S., te 402 (Harlan, J., stem saam in die vonnis) (Hof kan aflei dat daar skadevergoeding beskikbaar is wanneer "na sy mening 'skade nodig is om die' beleid 'ten grondslag te lê aan die' inhoudelike voorwaarde [n] ').
In latere jare het ons die spanning tussen hierdie praktyk en die skeiding van die wetgewende en regterlike mag meer volledig besef. Die Grondwet verleen die Kongres hierdie wetgewende bevoegdheid en die laer federale howe het daarenteen slegs 'geregtelike mag'. Art. III, §1. Maar as 'n hof 'n geïmpliseerde eis vir skadevergoeding erken op grond daarvan dat dit die 'doel' van die wet bevorder, loop die hof die risiko om wetgewende bevoegdheid uit te skakel. Geen wet "streef sy doel ten alle koste na nie. '" American Express Co. v. Italiaanse kleure restaurant, 570 VS 228, 234 (2013) (aanhaling Rodriguez v. Verenigde State, 480 VS 522, 525–526 (1987) (per curiam)). Wetgewing behels eerder 'n balansering van belange en vereis dikwels kompromie. Sien Raad van Goewerneurs, FRS v. Dimension Financial Corp.., 474 VS. 361, 373–374 (1986). 'N Wetgewende liggaam wat 'n bepaling verorden wat 'n reg skep of 'n spesifieke gedrag verbied, wil dus nie die doel van die bepaling nastreef in die mate dat dit privaatskade vir skadevergoeding toestaan ​​nie. Om hierdie rede kan die bevinding dat 'n skadevergoeding geïmpliseer word deur 'n bepaling wat nie na die middel verwys nie, die sorgvuldige balans van belange deur die wetgewers versteur. Sien ibid.
Hierdie probleem bestaan ​​nie wanneer 'n gemenereghof, wat 'n mate van wetgewende gesag uitoefen, die beskikbare remedies vir 'n gemeenregtelike straf uitwerk nie. Analiseer Bivens aan die werk van 'n gemeenregtelike hof, versoekers en sommige van hulle amici maak baie daarvan uit dat gemeenregtelike eise teen federale beamptes weens opsetlike skade aangerig was. Sien, bv., Opdrag vir versoekers 10–20. Maar Erie R. Co. v. Tompkins, 304 U.S. 64, 78 (1938), was van mening dat "[hier] geen federale algemene gemenereg is nie", en daarom kan federale howe vandag nie nuwe aansprake maak op die manier wat hulle voor 1938 kon doen nie. Sien Alexander, 532 U. S., op 287 ("'Die verhoging van aksie-oorsake waar 'n statuut dit nie geskep het nie, kan 'n behoorlike funksie wees vir gemeenregtelike howe, maar nie vir federale tribunale nie'").
Met die afsterwe van die federale algemene gemenereg, moet die bevoegdheid van 'n federale hof om 'n skadevergoeding te erken, onderaan berus op 'n statuut wat deur die Kongres uitgevaardig is, sien id., op 286 ("privaat vorderingsregte om federale wet af te dwing, moet deur die kongres geskep word"), en geen statuut skep uitdruklik 'n Bivens oplossing. Justice Harlan's Bivens concurrence het aangevoer dat hierdie bevoegdheid inherent is aan die toekenning van federale bevoegdheidsbevoegdheid, sien 403 VSA, op 396 (meerderheidsopinie) id., op 405 (mening van Harlan, J.), maar ons latere sake het 'n duideliker manifestasie van kongresopset vereis, sien Abbasi, 582 U. S., by ___ – ___ (strokie, op 10–12).
In beide statutêre en grondwetlike sake is ons wagwoord versigtig. Byvoorbeeld, in Jesner v. Arab Bank, PLC, 584 V.S. ___, ___ – ___ (2018) (strokie, op 18–19) het ons twyfel uitgespreek oor ons gesag om enige oorsake van aksie te erken wat nie uitdruklik deur die kongres geskep is nie. Sien ook Abbasi, 582 Verenigde State, by ___ (slip op., om 9) ("As die statuut dit nie self bepaal nie, sal daar nie 'n privaat vonnis veroorsaak word deur 'n geregtelike mandaat nie"). En ons het geweier om 'n vordering teen 'n buitelandse korporasie ingevolge die statuut van vreemdelingskade te erken. Jesner, 584 V.S., te ___ (strokie, op 29).
In konstitusionele sake was ons ten minste ewe huiwerig om nuwe aksie -oorsake te skep. Ons het erken dat die kongres die beste posisie het om te evalueer "of en in watter mate geldelike en ander aanspreeklikhede op individuele amptenare en werknemers van die federale regering opgelê moet word" op grond van grondwetlike skadevergoeding. Abbasi, 582 V.S., te ___ (strokie, om 10). Ons het gesê dat die uitbreiding van Bivens is '' 'n 'ongunstige' geregtelike aktiwiteit ', 582 VSA, te ___ (strokie, op 11) (met aanhaling Ashcroft v. Iqbal, 556 U. S. 662, 675 (2009)), en het so ver gegaan as om op te let dat as "die Hof se drie Bivens gevalle [was]. . . vandag besluit het, "is dit te betwyfel of ons dieselfde resultaat, 582 VS, op ___ sou bereik (strokie, om 11). En vir byna 40 jaar het ons deurgaans versoeke om by te voeg tot die eise wat onder toegelaat word, geweier Bivens. Sien 582 VSA, by ___ (strokie, op 23) Minneci v. Pollard, 565 V.S. 118 (2012) Wilkie v. Robbins, 551 VS. 537 (2007) Korrektiewe Dienste Corp. v. Malesko, 534 U.S. 61 (2001) FDIC v. Meyer, 510 VS. 471 (1994) Schweiker v. Chillicky, 487 VS 412 (1988) Verenigde State v. Stanley, 483 V.S. 669 (1987) Chappell v. Wallace, 462 VS 296 (1983) Bush v. Lucas, 462 VS. 367 (1983).
Op versoek om uit te brei Bivens, doen ons 'n ondersoek in twee stappe. Ons vra eers of die versoek 'n eis behels wat in 'n 'nuwe konteks' ontstaan ​​of 'n 'nuwe kategorie verweerders' behels. Malesko, 534 V.S., op 68. En ons begrip van 'n 'nuwe konteks' is breed. Ons beskou 'n konteks as 'nuut' as dit 'op 'n betekenisvolle manier anders is as die vorige Bivens sake wat deur hierdie hof beslis is. " Abbasi, 582 V.S., te ___ (strokie, op 16).
As ons agterkom dat 'n eis in 'n nuwe konteks ontstaan, gaan ons oor na die tweede stap en vra ons of daar '' '' spesiale faktore [wat] huiwer '' '' oor die verlening van die uitstel is. Id., by ___ (strokie, om 12) (met aanhaling Carlson, 446 VSA, op 18, op sy beurt aangehaal Bivens, 403 V.S., op 396). As daar –– dit wil sê, as ons rede het om te wag voordat ons aansoek doen Bivens in 'n nuwe konteks of na 'n nuwe klas verweerders - ons verwerp die versoek.
Ons het nie probeer om 'n volledige lys te maak van faktore wat 'n rede kan wees om nie uit te brei nie Bivens, maar ons het verduidelik dat 'sentraal in [hierdie] analise' beginsels van skeiding van magte is. Abbasi, 582 V.S., te ___ (strokie, om 12). Ons oorweeg dus die risiko om die gesag van die ander takke in te meng, en ons vra of daar 'goeie redes is om te dink dat die Kongres die doeltreffendheid of noodsaaklikheid van 'n skadevergoeding kan betwyfel'. id., by ___ (strokiesprent, op 13), en "of die regbank geskik is, afwesige kongresoptrede of opdrag, om die koste en voordele daarvan te oorweeg en te weeg om 'n skadevergoeding te laat voortgaan," id., by ___ (strokiesprent, om 12).
Die Bivens eise in hierdie geval ontstaan ​​verseker in 'n nuwe konteks. Indieners beweer dat hul vierde en vyfde wysigingseise nie 'n nuwe konteks behels nie omdat Bivens en Davis aanspraak op dieselfde twee wysigings, maar die argument berus op 'n basiese misverstand van wat ons sake met 'n nuwe konteks bedoel. 'N Eis kan in 'n nuwe konteks ontstaan, selfs al is dit gebaseer op dieselfde grondwetlike bepaling as 'n eis in 'n saak waarin 'n skadevergoeding voorheen erken is. Vergelyk Carlson, 446 VSA, om 16–18 (toelaatbaar Bivens remedie vir 'n eis van die agtste wysiging vir versuim om voldoende mediese behandeling te verskaf), met Malesko, 534 VS, op 71–74 (afneem om 'n Bivens onder soortgelyke omstandighede omdat die saak teen 'n privaat gevangenisoperateur was, nie federale amptenare nie). En as ons eers verder kyk as die grondwetlike bepalings waarop ons ingeroep word Bivens, Davis, en die huidige saak, is dit duidelik dat die eisers van die versoekers 'n nuwe konteks behels, m.a.w., een wat betekenisvol anders is. Bivens het betrekking op 'n beweerde ongrondwetlike arrestasie en soektog in New York, 403 VSA, op 389 Davis het betrekking op beweerde geslagsdiskriminasie op Capitol Hill, 442 VS, op 230. Daar is 'n wêreldwye verskil tussen die eise en die eisers se grense oor skietery, waar 'die risiko van ontwrigtende indringing deur die regbank in die werking van ander takke' is betekenisvol. Abbasi, 582
V.S., te ___ (strokie, om 16) sien dele III – B en III – C, infra.
Omdat versoekers bewerings wat in 'n nuwe konteks ontstaan, beweer, moet ons na die volgende stap gaan en vra of daar faktore is wat aarsel kan veroorsaak. Soos ons sal verduidelik, is daar verskeie, verwante faktore wat waarskuwingsvlae laat lig.
Die eerste is die moontlike uitwerking op buitelandse betrekkinge. 'Die politieke takke, nie die regbank nie, het die verantwoordelikheid en institusionele kapasiteit om die kommer oor buitelandse beleid te weeg.' Jesner, 584 V.S., te ___ (strokie, om 19). Ons het inderdaad gesê dat "sake wat verband hou met die gedrag van buitelandse betrekkinge. . . word so uitsluitlik aan die politieke takke van die regering toevertrou dat dit grotendeels immuun is vir geregtelike ondersoek of inmenging. ' Haig v. Agee, 453 VS. 280, 292 (1981) (aangehaal Harisiades v. Skaam, 342 U. S. 580, 589 (1952)). "Tensy die kongres spesifiek anders bepaal het, was howe tradisioneel huiwerig om in te val op die gesag van die uitvoerende gesag in [hierdie aangeleenthede]." Departement Vloot v. Egan, 484 U. S. 518, 530 (1988). Ons moet dus veral versigtig wees voordat u a Bivens middel wat op hierdie arena val.
'N Grensoorskietery is per definisie 'n internasionale voorval; dit behels 'n gebeurtenis wat gelyktydig in twee lande plaasvind en beide lande se belange raak. So 'n voorval kan lei tot 'n meningsverskil tussen die lande, soos in hierdie geval gebeur het.
Die Verenigde State, deur die uitvoerende tak, wat '' die hoofrol in buitelandse beleid '' het Medellín v. Texas, 552 US 491, 524 (2008) (wysiging weggelaat), het die standpunt ingeneem dat hierdie voorval op 'n spesifieke manier hanteer moet word - naamlik dat Agent Mesa nie in die Verenigde State aangekla mag word nie en ook nie uitgelewer moet word om in Mexiko tereg te kom nie. . Soos opgemerk, het die dagbestuur besluit om geen optrede teen agent Mesa op te neem nie, omdat dit bevind het dat hy 'nie teenstrydig met die beleid van Border Patrol] of opleiding oor geweld gebruik het nie. DOJ persverklaring. Ons veronderstel dat die grenspatrolliebeleid en opleiding beide die uitvoerende gesag van die vierde wysiging se verbod op onredelike beslagleggings en die beoordeling van die omstandighede by die grens insluit. Die uitvoerende gesag beoordeel dus die optrede van Agent Mesa volgens wat dit as redelike optrede deur 'n agent beskou, onder die omstandighede waarmee Mesa tydens die skietery te kampe gehad het, en op grond van die toepassing van die standaarde wou hy nie vervolg nie. Die uitvoerende gesag wil nie hê dat 'n Mexikaanse strafhof die optrede van Agent Mesa moet beoordeel volgens die standaarde wat volgens die Mexikaanse wet van toepassing is nie, en ook nie dat 'n jurie in 'n Bivens aksie om sy eie begrip van die redelike optrede van 'n grenspatrollie -agent onder die omstandighede van hierdie saak toe te pas. So 'n besluit van die jurie, beweer die uitvoerende gesag, sal die '' 'verleentheid van ons regering in die buiteland' 'deur' veelvuldige uitsprake deur verskillende departemente oor een vraag 'in gevaar stel. '' Kort vir die Verenigde State as Amicus Curiae 18 (haal aan Sanchez-Espinoza v. Reagan, 770 F. 2d 202, 209 (CADC 1985) (Scalia, J.)).
Die Mexikaanse regering het 'n ander siening van wat gedoen moet word. Dit het versoek dat agent Mesa uit die Mexikaanse wet uitgelewer word vir strafregtelike vervolging in 'n Mexikaanse hof, en dit ondersteun die versoekers Bivens pak. In 'n brief wat by hierdie hof ingedien is, stel Mexiko voor dat skietery deur grenspatrollie -agente 'n voortdurende probleem is en voer aan dat die Verenigde State 'n verpligting ingevolge die internasionale reg het, spesifiek artikel 6 (1) van die Internasionale Verbond oor Burgerlike en Politieke Regte, Des. 19, 1966, S. Verdrag Dok. No. 95–20, 999 U. N. T. S. 174, om 'n oplossing vir die skietery in hierdie geval te bied. Opsomming vir die regering van die Verenigde Mexikaanse state as Amicus Curiae 2, 20–22. Mexiko verklaar dat dit 'die verantwoordelikheid het om na die welstand van sy onderdane om te sien' en dat 'Mexiko 'n prioriteit het om te sien dat die Verenigde State voldoende middele bied om die agente aanspreeklik te hou en die slagoffers te vergoed.' Id., op 3.
Sowel die Verenigde State as Mexiko het wettige en belangrike belange wat deur die manier waarop hierdie aangeleentheid hanteer word, beïnvloed kan word. Die Verenigde State het 'n belang daarin om te verseker dat agente wat die moeilike en belangrike taak van die polisiëring van die grens opgedra het, op standaard gehou word en beoordeel word deur prosedures wat aan die Amerikaanse wet voldoen en nie die doeltreffendheid en moraal van die agente ondermyn nie. Mexiko het 'n belang daarin om soewereiniteit oor sy grondgebied uit te oefen en om geregtigheid vir sy onderdane te beskerm en te verkry. Dit is nie ons taak om tussen hulle te arbitreer nie.
By gebrek aan geregtelike ingryping sou die Verenigde State en Mexiko poog om hul belange deur middel van diplomasie te versoen - en dit het gebeur. Die breë kwessie van geweld langs die grens, die voorkoms van grensoverschrijdende skietvoorvalle en hierdie spesifieke aangeleentheid is deur diplomatieke kanale aangespreek. In 2014 het Mexiko en die Verenigde State 'n gesamentlike Raad vir die Voorkoming van Grensgeweld gestig, en die twee lande het grensoverschrijdende skietvoorvalle aangespreek deur middel van die bilaterale Menseregtedialoog tussen die Verenigde State en Mexiko. 2 Na die ondersoek van die departement van justisie in die onderhawige saak, bevestig die Verenigde State hul verbintenis om 'saam te werk met die Mexikaanse regering binne bestaande meganismes en ooreenkomste om toekomstige voorvalle te voorkom'. DOJ persverklaring.
Om hierdie redes beweer die eisers dat hul eise "niks te doen het met die inhoud of optrede van Amerikaanse buitelanders nie. . . beleid, "Brief for Petitioners 29, is duidelik verkeerd. 3
Besoekers is eweneens verkeerd om die gevolgtrekking van die Vyfde Kring te ontneem dat die kwessie hier 'n element van nasionale veiligheid impliseer.
Een van die maniere waarop die uitvoerende gesag hierdie land beskerm, is deur te probeer om die beweging van mense en goedere oor die grens te beheer, en dit is 'n skrikwekkende taak. Die grens van die Verenigde State met Mexiko strek 1,900 myl, en elke dag kom duisende mense en 'n groot hoeveelheid goedere hierdie land binne in die hawens van die suidelike grens. 4 Die wettige verloop van mense en goedere in beide rigtings oor die grens is voordelig vir beide lande.
Ongelukkig is daar ook 'n groot hoeveelheid onwettige
grensoverschrijdende verkeer. Gedurende die afgelope boekjaar is ongeveer 850 000 mense aangekeer wat probeer het om die Verenigde State onwettig uit Mexiko binne te gaan, 5 en groot hoeveelhede dwelms is oor die grens gesmokkel. 6 Boonop bied kragtige kriminele organisasies aan beide kante van die grens 'n ernstige wetstoepassingsprobleem vir beide lande. 7
Aan die kant van die Verenigde State berus die verantwoordelikheid vir die poging om die onwettige binnedring van gevaarlike persone en goedere te voorkom hoofsaaklik by die Amerikaanse Doeane- en Grensbeskermingsagentskap, en een van sy belangrikste verantwoordelikhede is om terroriste op te spoor, daarop te reageer en te dwelmsmokkelaars en -handelaars, mensesmokkelaars en -handelaars en ander persone wat die veiligheid van die Verenigde State kan ondermyn. " 6 U. S. C. §211 (c) (5). Terwyl grenspatrollie -agente dikwels kilometers ver van die grens af werk, is sommige, net soos Agent Mesa, reg langs die grens gestasioneer en het hulle die verantwoordelikheid om onwettige toegang te voorkom. Om hierdie redes het die optrede van agente op die grens 'n duidelike en sterk verband met nasionale veiligheid, soos die vyfde kring verstaan ​​het. 885 F. 3d, op 819.
Beswaarmakers protesteer daarop dat 'om mense te skiet wat net in 'n straat in Mexiko loop' nie die nasionale veiligheid behels nie, Brief for Petitioners 28, maar dit mis die punt. Die vraag is nie of nasionale veiligheid sulke optrede vereis nie - - natuurlik nie - maar of die regbank die raamwerk wat deur die politieke takke bepaal is, moet verander om sake aan te spreek waarin beweer word dat dodelike geweld onwettig deur 'n agent gebruik is by die grens. Vgl. Abbasi, 582 V.S., te ___ (strokie, op 19) (verduidelik dat "[n] nasionale veiligheidsbeleid die prerogatief van die kongres en president is").
Ons wou nie verleng nie Bivens sien Chappell, 462 VS. 296 Stanley, 483 VS 669, en 'n soortgelyke oorweging is hier van toepassing. Aangesien die regulering van die gedrag van agente by die grens ongetwyfeld implikasies vir die nasionale veiligheid inhou, bied die risiko om grensveiligheid te ondermyn rede om te aarsel voordat dit verleng word Bivens in hierdie veld. Sien Abbasi, 582 V.S., te ___ (strokie, op 19) ("Geregtelike ondersoek na die nasionale veiligheidsterrein laat 'kommer oor die skeiding van magte' ontstaan ​​') Christopher v. Harbury, 536 U. S. 403, 417 (2002))).
Ons onwilligheid om hierdie stap te neem, word versterk deur ons opname van wat die kongres gedoen het in statute wat verband hou met aangeleenthede. Ons "soek gereeld na analoogwette vir leiding oor die toepaslike grense van regtergemaakte vonnisse". Jesner, 584 U. S., te ___ (mening van Kennedy, J.) (strokie, op 19). As buitelandse betrekkinge betrokke is, is dit "nog belangriker. . . 'Om wetgewende leiding te soek voordat u innoverende gesag oor materiële reg uitoefen.' Id., by ___ (strokie, om 20) (met aanhaling Sosa v. Alvarez-Machain, 542 V.S. 692, 726 (2004)). Gevolglik is dit 'vertel', Abbasi, 582 V.S., te ___ (strokie, op 20), het die kongres herhaaldelik geweier om skadevergoeding toe te ken vir beserings wat buite ons grense aangerig is.
'N Leidende voorbeeld is 42 VSC §1983, wat die vergoeding van skadevergoeding vir grondwetlike oortredings deur beamptes onder die staat wet. Ons het beskryf Bivens as 'n 'meer beperkte' 'federale analoog' tot §1983. Hartman v. Moore, 547 V.S. 250, 254, n. 2 (2006). Dit is dus insiggewend dat die kongres gekies het om §1983 slegs beskikbaar te stel aan "burger [s] van die Verenigde State of ander persone binne die jurisdiksie daarvan." Dit sou "abnormaal wees om toe te reken. . . 'n geregtelik geïmpliseerde saakoorsaak buite die grense [die kongres] omskryf vir ['n] vergelykbare uitdruklike saak [e] van aksie. " Blue Chip -seëls v. Manor dwelmwinkels, 421 U. S. 723, 736 (1975). Die beperkte omvang van §1983 weeg dus die erkenning van die Bivens eis hier ter sprake.
Die uitdruklike beperking van artikel 1983 op die eise wat deur burgers en persone onder die jurisdiksie van die Verenigde State onderhewig is, is veral beduidend, maar selfs al ontbreek hierdie uitdruklike beperking, sou ons aanvaar dat §1983 nie in die buiteland van toepassing was nie. Sien RJR Nabisco, Inc. v. Europese gemeenskap, 579 U. S. ___, ___ (2016) (strokie, op 7) ("Afwesig duidelik die kongres se voorneme tot die teendeel, federale wette sal slegs as huishoudelike toepassing geld"). Ons veronderstel dat statute nie buite -egtelik van toepassing is om 'te verseker dat die regbank nie verkeerdelik 'n interpretasie van die Amerikaanse wet aanneem wat gevolge van buitelandse beleid inhou wat nie duidelik bedoel is deur die politieke takke nie.' Kiobel v. Royal Dutch Petroleum Co., 569 U. S. 108, 116 (2013) sien ook EEOC v. Arabian American Oil Co.., 499 U. S. 244, 248 (1991).
As hierdie gevaar 'n rede tot omsigtigheid bied as die Kongres 'n statuut aanneem, maar nie uitdruklik verstrek het of dit in die buiteland van toepassing is nie, het ons 'n nog groter rede om te besluit of ons 'n regterlike saak buite ons grense wil uitbrei. "[Die gevaar van ongeregverdigde regterlike inmenging in die uitvoering van buitelandse beleid word groter" waar "die vraag nie is wat die kongres gedoen het nie, maar wat die howe mag doen." Kiobel, 569 V.S., op 116. Waar die kongres glad nie gepraat het nie, is die waarskynlikheid dat dit sy gesag vir buitelandse sake sal aantas, veral skerp.
Die behandeling van die kongres van gewone skadevergoedingseise teen federale beamptes is ook onthullend. As versoekers en hul amici stres, die tradisionele manier waarop siviele litigasies die misbruik van die federale beamptes aangespreek het, was deur hulle aanspreeklik te stel vir gemeenregtelike skadevergoeding. Sien Opdrag vir versoekers 10–17. Sulke eise kan jare lank by die staats- of federale hof geopper word, 8 en hierdie hof het af en toe skadevergoeding teen federale beamptes vir ekstraterritoriale beserings oorweeg. Sien, bv., Mitchell v. Harmonie, 13 Hoe. 115 (1852) (bevestigende toekenning in 'n oortredingsgeding wat deur die Amerikaanse burger ingedien is teen die Amerikaanse weermagoffisier wat tydens die Mexiko-Amerikaanse oorlog beslag gelê het op persoonlike eiendom in Mexiko). Na Erie, federale gemeenregtelike aansprake was uit, maar ons erken die voortgesette lewensvatbaarheid van staatsregtelike regsgedinge teen federale amptenare so onlangs as Westfall v. Erwin, 484 U.S. 292 (1988).
In reaksie op die besluit het die kongres die sogenaamde Westfall Act aangeneem, formeel die Federal Employment Liability Reform and Tort Compensation Act of 1988, 28 U.S.A. §2679. Daardie wet maak die Federal Tort Claims Act (FTCA) "die eksklusiewe middel vir die meeste eise teen staatsamptenare wat uit hul amptelike optrede voortspruit." Hui v. Castaneda, 559 VSA 799, 806 (2010). 9 'N Persoon wat deur 'n federale werknemer beseer is, kan dus regstreeks uit die Verenigde State herstel soek ingevolge die FTCA, maar die FTCA weier "['n] eis wat in 'n vreemde land ontstaan." § 2680 (k). 10 Die uiteinde is dat eise wat andersins skadevergoeding sou toelaat, verbied word indien die besering in die buiteland plaasvind.
Nog 'n ander voorbeeld word verskaf deur die Wet op die beskerming van slagoffers van foltering van 1991, na aanleiding van die 28 VSC §1350, wat 'n vorderingsoorsaak veroorsaak het wat 'n vreemdeling in die Amerikaanse hof ingevolge die statuut vir vreemdelingskade, §1350, kan bring. Ingevolge die Wet op die beskerming van slagoffers vir marteling kan 'n skadevergoedingsgeding ingestel word deur of namens 'n slagoffer van marteling of 'n buite -geregtelike moord deur 'n persoon wat onder gesag van 'n vreemde staat opgetree het. Gevolglik word hierdie bepaling, wat dikwels gebruik word om regstelling te soek vir dade wat in die buiteland gepleeg is, 11 kan nie gebruik word om 'n Amerikaanse beampte te dagvaar nie. Sien Meshal v. Higgenbotham, 804 F. 3d 417, 430 (CADC 2015) (K avanaugh, J., saamstem).
Hierdie statute vorm 'n patroon wat vir die huidige doeleindes belangrik is. Toe die kongres statute opgestel het wat 'n skadevergoeding vir persone wat deur die Amerikaanse regeringsbeamptes beseer is, geskep het, het hy gesorg dat eise vir beserings wat in die buiteland plaasgevind het, uitgesluit is.
Toe die kongres in plaas daarvan vergoeding verleen het vir beserings wat deur vreemdelinge buite die Verenigde State opgedoen is, het dit dit gedoen deur amptenare van die uitvoerende tak te bemagtig om betalings te doen onder omstandighede wat gepas is. Die Wet op buitelandse aansprake, 10 VS 2727, wat eers tydens die Tweede Wêreldoorlog uitgevaardig is, hfst.645, 55 Stat. 880, stel die sekretaris van verdediging in staat om eiskommissies aan te stel om eise te besleg en te betaal vir persoonlike besering en saakbeskadiging as gevolg van die nie -bestrybare aktiwiteite van die weermag buite hierdie land. §2734 (a). Net so laat §2734a die sekretaris van verdediging en die sekretaris van binnelandse veiligheid toe om betalings te doen ingevolge '' 'n internasionale ooreenkoms wat voorsiening maak vir die skikking of beoordeling en kostedeling van eise teen die Verenigde State 'wat voortspruit uit' dade of weglatings ' van die weermag. §2734a (a) sien ook 22 USC §2669 (b) (Staatsdepartement kan sekere eise vir dood, besering of verlies van eiendom beskadig en betaal "ten einde vriendelike betrekkinge met die buiteland te bevorder en te onderhou") §2669 –1 (Buitelandse Sekretaris het die bevoegdheid om skadevergoedingseise wat in die buiteland ontstaan ​​in verband met bedrywighede van die Staatsdepartement te betaal) 21 USC §904 (Prokureur -generaal het die bevoegdheid om skadevergoedingseise te betaal wat verband hou met die bedrywighede van die Drug Enforcement Administration in die buiteland).
Hierdie patroon van kongresoptrede - om ons te weerhou van die toestemming van skadevergoeding weens beserings wat in die buiteland deur die owerheid toegedien word, terwyl dit in sommige situasies alternatiewe vergoedingsmetodes bied - gee ons verdere rede om te huiwer om uit te brei Bivens in hierdie geval.
Samevattend bevat hierdie saak verskeie faktore wat die huiwering oor uitbreiding aandui Bivens, maar hulle kan almal saamgevoeg word tot een bekommernis - respek vir die skeiding van magte. Sien Abbasi, 582 V.S., te ___ (strokie, om 12). "Buitelandse beleid en besluite oor nasionale veiligheid is 'delikaat, kompleks en behels groot elemente van profesie' waarvoor 'die regbank nie geskiktheid, fasiliteite [,] of verantwoordelikheid het nie.' Jesner, 584 U. S., te ___ (Gorsuch, J., saamstemmende deel en stem ooreen in oordeel) (strokie, op 5) (met aanhaling Chicago & amp; Southern Air Lines, Inc. v. Waterman S. S. Corp., 333 U. S. 103, 111 (1948)). Om te voorkom dat die delikate web van internasionale betrekkinge ontstel word, veronderstel ons gewoonlik dat selfs kongresgedrewe optrede nie buite ons grense geld nie. Hierdie bekommernisse word net groter as regters gevra word om grondwetlike remedies te bewerkstellig. Die kongres, wat gesag het op die gebied van buitelandse aangeleenthede, het gekies om nie aanspreeklikheid in soortgelyke statute te skep nie, wat die resolusie van ekstraterritoriale eise deur buitelandse burgers aan uitvoerende amptenare en die diplomatieke proses oorgelaat het.
Die besluit van die kongres om nie 'n regsmiddel te verskaf nie, dwing ons nie om in sy skoene te tree nie. 'Die afwesigheid van statutêre verligting vir 'n grondwetlike oortreding. . . impliseer hoegenaamd nie dat howe geld moet vergoed teen die beamptes wat vir die oortreding verantwoordelik is nie. " Schweiker, 487 U. S., op 421–422 sien ook Stanley, 483 U. S., op 683 ("[I] t is irrelevant vir 'n 'spesiale faktore' -ontleding of die wette wat tans op die boeke is, vir [eiser] 'n' voldoende 'federale remedie vir sy beserings bied"). 12
By die beoordeling of dit verleng moet word Bivens, die belangrikste vraag 'is' wie moet besluit 'of 'n skadevergoeding, die kongres of die howe voorsiening moet maak? Abbasi, 582 V.S., te ___ (strokie, op 12) (aanhalingstekens Bush, 462 V.S., op 380). Die korrekte "antwoord is meestal die kongres." 582 V.S., te ___ (strokie, om 12). Dit is ongetwyfeld die antwoord hier.
Die uitspraak van die Amerikaanse appèlhof vir die vyfde kring word bevestig.
1 Sien App. om te troetel. vir Cert. 198–199 departement van justisie, federale amptenare sluit ondersoek in na die dood van Sergio Hernandez-Guereca (27 April 2012), https://www.justice.gov/opa/pr/federal-officials-close- ondersoek- death-sergio-hernandez-guereca (hierna persverklaring van die DOJ).
2 Sien Dept van Binnelandse Veiligheid, skriftelike getuienis vir huiskomm. op toesig en Govt. Hervormingsverhoor (9 September 2015), https://www .dhs.gov/nuus/2015/09/09/geskrewe getuienis-dhs-suidelike grens-en-benaderings-veldtog-gesamentlike taakmag- west (bespreek die oprigting van die grensvoorkomingsvoorkomingsraad) Dept. van binnelandse veiligheid, grensblad vir geweldsvoorkomingsraad, https: //www.dhs. gov/sites/default/files/publications/bvpc-fact-sheet.pdf (uiteensetting van samewerkingsgebiede) Staatsdepartement, gesamentlike verklaring oor die Amerikaanse en Mexiko bilaterale dialoog op hoë vlak oor menseregte (27 Oktober 2016), https://2009-2017.state.gov/r/pa/prs/ps/2016/10/263759.htm (let op bespreking van "die gebruik van geweld by die grens").
3 Dit is geen antwoord om, soos Mexiko, te argumenteer dat die weiering om uit te brei nie Bivens "Is wat die internasionale betrekkinge negatief sal beïnvloed." Opsomming vir die regering van die Verenigde Mexikaanse state as Amicus Curiae 12. As 'n derde party ingryp en kant kies in 'n geskil tussen twee lande, sal die een land waarskynlik tevrede wees en die ander ontevrede. Maar ongeag watter kant die derde party ondersteun, dit sal hom in hul verhoudings ingebring het.
4 Sien Dept. van Transp., Buro vir Transp. Statistieke, grensoorskrydings-/toegangsdata, https://explore.dot.gov/views/BorderCrossingData/maandelik (met besonderhede oor die miljoene individue en voertuie wat elke maand die grens tussen Amerika en Mexiko oorsteek) US Int'l Trade Comm'n, Die jaar in handel 2018, p. 190 (USITC Pub. No. 4986, 2019) (verduidelik dat die Verenigde State in 2018 $ 346,5 miljard goedere uit Mexiko ingevoer het).
5 Dept van Binnelandse Veiligheid, Amerikaanse doeane en grensbeskerming, Suidwestelike grensmigrasie FY 2019, https://cbp.gov/newsroom/ stats/sw-border-migration/fy-2019.
6 Dept van Binnelandse Veiligheid, Amerikaanse doeane en grensbeskerming, CBP-handhawingsstatistieke FY2019, https://cbp.gov/newsroom/ stats/cbp-håndhawing-statistiek-fy2019 (verduidelik dat in FY2019 grenspolisiebeamptes beslag gelê het op 11,682 pond kokaïen, 266,882 pond dagga en 14,434 pond metamfetamien).
7 Cong. Research Serv., Mexico: organisasies vir georganiseerde misdaad en dwelmhandel, opsomming (2019) ("Mexikaanse dwelmhandelorganisasies. Bedreigingsbeoordeling 97 (DEA – DCT – DIR – 032–18) (verduidelik dat "Mexikaanse [transnasionale kriminele organisasies] ... die grootste invloed op dwelmhandel in die Verenigde State behou").
8 Staatsregtelike aansprake kan in die federale hof aangevoer word as die burgerskap van die partye uiteenlopend was, en federale gemeenregtelike aansprake kon opgehef word tot Erie R. Co. v. Tompkins, 304 VS. 64 (1938).
9 Die wet laat ook eise toe wat 'vir 'n oortreding van die Grondwet' gebring is. 28 U. S. C. §2679 (b) (2) (A). Deur hierdie bepaling in te stel, het die Kongres duidelik gemaak dat dit nie probeer is om dit op te skort nie Bivens, maar die bepaling suggereer beslis nie, soos een van die versoekers nie amici beweer dat die kongres 'bedoel was vir 'n robuuste handhawing van Bivens middels. " Opsomming vir Institute for Justice as Amicus Curiae 21. In plaas daarvan het die bepaling eenvoudig weggegaan Bivens waar dit gevind is. Dit is nie 'n lisensie om 'n nuwe te skep nie Bivens middel in 'n konteks wat ons nog nooit aangespreek het nie, sien Korrektiewe Dienste Corp. v. Malesko, 534 V.S. 61, 68 (2001).
10 Besoekers voer aan dat die Kongres aansprake wat in die buiteland ontstaan, uitgesluit het om te voorkom dat die Verenigde State aanspreeklik is ingevolge buitelandse wetgewing, iets wat nie onder die Bivens. Antwoord Kort 11. Maar die wetgewende geskiedenis het ook nie teruggegee nie Sosa v. Alvarez-Machain, 542 U.S. 692, 707 (2004), of enigiets anders wat deur versoekers aangebied word, toon dat dit die enigste rede vir hierdie beperking was. En die feit bly staan ​​dat die FTCA nie eise toelaat vir skadevergoeding wat in die buiteland gepleeg is nie, 'n beperking wat in ooreenstemming is met die algemene praktyk van die Kongres om ekstraterritoriale wetgewing te vermy. Sien, bv. Kiobel v. Royal Dutch Petroleum Co., 569 U. S. 108, 115–116 (2013).
11 Sien, bv., Samantar v. Yousuf, 560 U. S. 305, 308 (2010) (eis ingevolge die Wet op die beskerming van marteling teen slagoffers teen die voormalige eerste vise -president en minister van verdediging van Somalië weens beweerde marteling en buite -geregtelike moord in Somalië).
12 Inderdaad, in Abbasi ons het verduidelik dat die bestaan ​​van alternatiewe middels bloot 'n verdere rede is om nie te skep nie Bivens aanspreeklikheid. Sien 582 U.S. Bivens 'n middel is gewoonlik nie ").
Hernandez teen Texas (1954)
Pete Hernandez, 'n trekarbeider, is verhoor weens die moord op sy werkgewer, Joe Espinosa, in Edna, Texas, in 1950. Hernandez is skuldig bevind deur 'n blanke jurie. Sy prokureurs het appèl aangeteken. Hulle het aangevoer dat Hernandez geregtig was op 'n jurie "van sy eweknieë" en dat stelselmatige uitsluiting van Mexikaanse Amerikaners die konstitusionele wet oortree. In 'n eenparige besluit het die Hooggeregshof van die Verenigde State beslis dat Mexikaanse Amerikaners - en alle 'klasse' - geregtig is op die 'gelyke beskerming' wat in die veertiende wysiging uiteengesit word.
Die versoeker, Pete Hernandez, is aangekla vir die moord op een Joe Espinosa deur 'n groot jurie in Jackson County, Texas. Hy is skuldig bevind en tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis. Die Texas Court of Criminal Appeals bevestig die uitspraak van die verhoorhof. Voor die verhoor het die eiser deur sy advokaat tydige mosies aangebied om die beskuldiging en die juriepaneel te vernietig. Hy beweer dat persone van Mexikaanse afkoms stelselmatig uitgesluit is van hul diens as jurie -kommissarisse, groot jurielede en klein jurielede, hoewel daar sulke persone is wat ten volle gekwalifiseer is om in Jackson County te dien. Die eiser het beweer dat die uitsluiting van hierdie klas hom as lid van die klas die gelyke beskerming van die wette wat deur die veertiende wysiging van die Grondwet gewaarborg is, ontneem het. …
In talle besluite het hierdie hof beslis dat dit 'n ontkenning van die gelyke beskerming van die wette is om 'n beskuldigde van 'n bepaalde ras of kleur te verhoor kragtens 'n beskuldiging wat deur 'n groot jurie, of voor 'n klein jurie, waaruit alle persone van sy ras of kleur is uitsluitlik vanweë daardie ras of kleur deur die staat uitgesluit, hetsy deur sy wetgewer, sy howe of sy uitvoerende of administratiewe beamptes. Alhoewel die Hof min geleentheid gehad het om regstreeks oor die vraag uitspraak te lewer, is dit sedertdien erken Strauder v. State of West Virginia, dat die uitsluiting van 'n klas persone uit juriediens op ander gronde as ras of kleur ook 'n verweerder wat lid van daardie klas is, die grondwetlike waarborg van gelyke beskerming van die wette kan ontneem. Die staat Texas wil hê dat ons slegs twee klasse –white en Negro – binne die oorweging van die veertiende wysiging het. Die beslissings van hierdie hof ondersteun hierdie siening nie. En behalwe waar die vraag behels die uitsluiting van persone van Mexikaanse afkoms van jurie, het die howe in Texas 'n breër siening van die omvang van die klousule vir gelyke beskerming.
Gedurende ons geskiedenis het verskille in ras en kleur verskillende groepe gedefinieer wat soms die hulp van die howe nodig gehad het om gelyke behandeling onder die wette te verseker. Maar gemeenskapsvooroordele is nie staties nie, en soms kan ander verskille van die gemeenskapsnorm ander groepe definieer wat dieselfde beskerming benodig. Of so 'n groep binne 'n gemeenskap bestaan, is 'n feitekwessie. As die bestaan ​​van 'n aparte klas aangetoon word en verder aangetoon word dat die wette, soos geskrywe of toegepas, die klas uitsonder vir 'n ander behandeling wat nie op 'n redelike indeling gebaseer is nie, is die waarborge van die Grondwet oortree. Die veertiende wysiging is nie uitsluitlik gerig op diskriminasie as gevolg van 'n 'tweeklas-teorie' nie, wat gebaseer is op die verskille tussen 'wit' en neger.
... Die uitsluiting van persone wat andersins in aanmerking kom uit juriediens uitsluitlik vanweë hul afkoms of nasionale oorsprong, is diskriminasie verbied deur die veertiende wysiging. …
Die aanvrager se aanvanklike las by die stawing van sy aanklag van groepsdiskriminasie was om te bewys dat persone van Mexikaanse afkoms 'n aparte klas in Jackson County vorm, onderskei van 'blankes'. Een metode om dit aan te toon, is deur die houding van die gemeenskap te toon. Die getuienis van verantwoordelike amptenare en burgers bevat die erkenning dat inwoners van die gemeenskap onderskei tussen "wit" en "Mexikaans". Die deelname van persone van Mexikaanse afkoms aan sake- en gemeenskapsgroepe was gering. Tot baie onlangs moes kinders van Mexikaanse afkoms vir die eerste vier grade 'n afgesonderde skool bywoon. Minstens een restaurant in die stad het 'n bordjie met 'Geen Mexikane bedien' op die voorgrond getoon nie. Op die terrein van die hof was daar tydens die verhoor twee manstoilette, een ongemerk en die ander een met die naam "Coloured Men" en "Hombres Aqui" ("Men Here"). …
Aangesien eiser die bestaan ​​van 'n klas vasgestel het, is die klag van die bewys van diskriminasie aangekla. Om dit te doen, het hy staatgemaak op die bewyspatroon wat deur Norris v. Staat Alabama. In hierdie geval is bewys dat negers 'n aansienlike deel van die bevolking van die jurisdiksie uitmaak, dat sommige negers bevoeg was om as jurielede te dien, en dat niemand oor 'n lang tydperk vir jurie -diens geroep is nie, as prima facie beskou bewys van die stelselmatige uitsluiting van negers uit juriediens. Hierdie standpunt, wat soms die 'reël van uitsluiting' genoem word, is in ander gevalle toegepas, en dit is beskikbaar om bewys te lewer van diskriminasie teenoor elke afgebakende klas.
Die eiser het vasgestel dat 14% van die bevolking van Jackson County persone is met Mexikaanse of Latyns -Amerikaanse vanne, en dat 11% van die mans ouer as 21 sulke name dra. Die County Tax Assessor het getuig dat 6 of 7 persent van die vrye eienaars op die belastingrolle van die County persone van Mexikaanse afkoms was. Die staat Texas het bepaal dat "die afgelope vyf-en-twintig jaar is daar geen rekord van iemand met 'n Mexikaanse of Latyns-Amerikaanse naam wat in 'n jurykommissie, 'n groot jurie of 'n klein jurie in Jackson County gedien het nie." Die partye het ook bepaal dat 'daar 'n paar manlike persone van Mexikaanse of Latyns -Amerikaanse afkoms in Jackson County is, wat as burgers, vrye eienaars en alle ander wetlike voorvereistes vir juriediens kan dien, as lede van 'n jurie kommissie , groot jurie en/of klein jurie. "
Om te sê dat hierdie besluit die verwerpte bewering dat die veertiende wysiging proporsionele verteenwoordiging van al die komponente van die etniese groepe van die gemeenskap in elke jurie vereis, herleef, ignoreer die feite. Die eiser het nie proporsionele verteenwoordiging gesoek nie, en hy het ook nie die reg opgee om persone van Mexikaanse afkoms in die betrokke jurie te laat sit nie. Sy enigste eis is die reg om beskuldig te word en verhoor te word deur jurie waaruit alle lede van sy klas nie stelselmatig uitgesluit word nie en#8211 beserings gekies uit alle gekwalifiseerde persone, ongeag die nasionale herkoms of afkoms. In hierdie opsig is hy deur die Grondwet geregtig.
'N Klas apart
In 1951 in die stad Edna, Texas, vermoor 'n veldhand met die naam Pedro Hernández sy werkgewer nadat hy woorde by 'n gretige kantina uitgeruil het. Uit hierdie oënskynlik onmerkbare moord op 'n klein dorpie het 'n belangrike burgerregtelike saak ontstaan ​​wat die lewens en wettige status van miljoene Amerikaners vir ewig sou verander. 'N Span onbekende Mexikaanse Amerikaanse prokureurs het die saak geneem, Hernandez teen Texas, tot by die hooggeregshof, waar hulle die diskriminasie van Jim Crow-styl teen Mexikaanse Amerikaners suksesvol uitgedaag het.
AMERIKAANSE ERVARING bied 'N Klas apart van die bekroonde vervaardigers Carlos Sandoval (Farmingville), en Peter Miller (Sacco en Vanzetti, Die Internationale). Die film van een uur verweef dramaties die verhaal van sy sentrale karakters-aktiviste en prokureurs, terugkerende veterane en gewone burgers, moordenaars en slagoffers-binne die breër verhaal van 'n burgerregtebeweging wat vandag nog baie lewe.
Die film begin met die min bekende geskiedenis van Mexikaanse Amerikaners in die Verenigde State. In 1848 het die Mexikaanse-Amerikaanse oorlog tot 'n einde gekom. Vir die Verenigde State beteken die oorwinning eienaarskap van groot dele van die Mexikaanse gebied. Die tienduisende inwoners wat op die nuut geannekseerde grond woon, is as deel van die verdrag Amerikaanse burgerskap aangebied om die oorlog te beëindig. Maar namate die tyd ontwikkel het, het dit gou duidelik geword dat wettige burgerskap vir Mexikaanse Amerikaners een ding was, sou gelyke behandeling iets anders wees.
'Die lewe in die 1950's was baie moeilik vir die Spaans,' verduidelik Wanda García, 'n boorling van Corpus Christi, in die film. 'Ons is as tweederangse beskou, ons is nie as intelligent beskou nie. Ons is as onsigbaar beskou. "
In die eerste 100 jaar nadat hulle Amerikaanse burgerskap gekry het, het baie Mexikaanse Amerikaners in Texas hul grond verloor aan onbekende Amerikaanse wette, of aan bedrieërs. Met die verlies van hul grond het die status verloor, en binne slegs twee geslagte het baie welgestelde plaseienaars plaaswerkers geword. Na die burgeroorlog het 'n toenemende aantal Suid -blankes na die suide van Texas verhuis, wat die streng, rasse -sosiale kode van die diep suide meegebring het, wat hulle nie net op swartes nie, maar ook op Mexikaanse Amerikaners begin toepas het.
Wydverspreide diskriminasie het Latino's gevolg van skoolhuise en restaurante tot hofgeboue en selfs begrafnisondernemings, waarvan baie geweier het om Mexikaanse Amerikaanse liggame voor te berei vir die begrafnis. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het meer as 300 000 Mexikaanse Amerikaners hul land gedien in die verwagting dat hulle sou terugkeer huis toe met die volle burgerskapregte wat hulle verdien het. In plaas daarvan het die terugkerende veterane, baie van hulle versierde oorlogshelde, dieselfde onreg teëgekom as wat hulle hul hele lewe lank ondervind het.
Latynse prokureurs en aktiviste maak vordering op staatsvlak, maar hulle het geweet dat werklike verandering slegs aangebring kan word as Mexikaanse Amerikaners erken word deur die 14de wysiging van die Amerikaanse grondwet - iets wat slegs bereik kon word deur 'n saak by die Hooggeregshof aanhangig te maak.
In sy regskantoor in San Antonio het 'n bekende prokureur met die naam Gus García geluister na die desperate pleidooie van Pedro Hernández se ma, wat meer as honderd-en-vyftig myl afgelê het om hom te vra om haar seun te verdedig. García het vinnig besef dat hierdie saak meer as moord bevat. Die werklike bekommernis was nie die skuld van Hernández nie, maar die vraag of hy 'n regverdige verhoor sou kon ontvang met 'n jurie wat in sy hele Anglo besluit oor sy lot.
García het 'n span moedige advokate bymekaargemaak wat namens Hernández uit sy eerste verhoor by die Jackson County Courthouse in Texas tot by Washington DC gestry het. Dit sou die eerste keer wees dat 'n Mexikaanse Amerikaner voor die hooggeregshof verskyn.
Die Hernandez prokureurs besluit oor 'n gewaagde, maar riskante regstrategie, met die argument dat Mexikaanse Amerikaners ''n klas van mekaar' 'is en nie netjies pas in 'n regsstruktuur wat slegs swart en wit Amerikaners erken nie. Namate regsopgawes ontvou het, het die prokureurs na vore gekom as briljante, toegewyde, humoristiese en soms vreeslik gebrekkige mans.
'Hulle het 'n waagstuk gemaak', sê Ian Haney-López, professor in die regte aan die Universiteit van Kalifornië, in die film. 'Aan die ander kant het hulle geweet dat hulle nasionale erkenning kan kry vir die gelykheid van Mexikaanse Amerikaners, maar aan die negatiewe kant het hulle geweet dat as hulle verloor, hulle op nasionale vlak die voorstel sou stel dat Mexikaanse Amerikaners dit kan wees as tweedeklasburgers behandel word. "
Die Hernandez die saak het by Latino's regoor die land getref. Toe fondse om die saak te probeer opraak, het die Mexikaanse Amerikaanse gemeenskap op enige manier aan die saak geskenk, ondanks beperkte hulpbronne.
'Hulle het na my toe gekom, en hulle sou vir u verfrommelde dollarrekeninge gee en muntstukke gee. Dit was mense wat dit nie kon bekostig nie, maar dit nie kon bekostig nie, "onthou advokaat Carlos Cadena, Gus García se vennoot in die saak.
Op 11 Januarie 1954 staan ​​García en Cadena voor die nege regters van die Amerikaanse hooggeregshof. Cadena het die betoog geopen. "Kan Mexikaanse Amerikaners Engels praat?" vra een geregtigheid. "Is hulle burgers?" vra 'n ander. Die gebrek aan kennis verstom Gus García, wat opstaan ​​en die argument van sy lewe lewer. Hoofregter Earl Warren het hom toegelaat om 'n volle sestien minute na die toegelate tyd voort te gaan; 'n toegewing wat 'n getuie opgemerk het, is nie aan enige ander burgerregte -advokaat voor García verleen nie, waaronder die bekende NAACP -prokureur Thurgood Marshall.
Op 3 Mei 1954 het die Amerikaanse hooggeregshof sy uitspraak in die saak van Hernandez teen Texas. Pedro Hernández sou 'n nuwe verhoor kry - en sou deur 'n ware jurie van sy eweknieë beoordeel word. Die regsredes van die hof: Mexikaanse Amerikaners, as 'n groep, is beskerm onder die 14de wysiging, in ooreenstemming met die teorie dat hulle inderdaad ''n klas van mekaar' 'was.
"Die Hernandez teen Texas Die verhaal is 'n kragtige herinnering aan een van die vele onbekende, maar tog harde oomblikke in die burgerregtebeweging, 'sê Mark Samels, uitvoerende vervaardiger van AMERICAN EXPERIENCE. 'Dit is maklik om te vergeet hoe ver die land in net vyftig jaar gekom het, en ons demokrasie hervorm om alle Amerikaners in te sluit.'
Met foto's deur Russell Lee
Uit die 'Studie van die Spaanssprekende mense van Texas'
Met vergunning van The Center For American History,
Elisabeth M. Hartjens, Beeldzoekers
Gomversorging en ontwerp, NYC
Klankontwerp en -mengsel
Gloria Villa Cadena, vrou van Carlos Cadena
Ramiro Casso, M.D., inwoner van Texas
James Deanda, prokureur
Oralia Espinosa, Dogter
Henry Flores, politieke wetenskaplike
Ignacio M. García, historikus
Wanda García, inwoner van Texas
Carlos Guerra, joernalis
Juan Hernández, neef van Pete Hernández
Mike Herrera, Seun van John Herrera
Benny Martínez, inwoner van Texas
Eleanor Mccusker, vrou van Gus García
Lisa Ramos, historikus
Victor Rodríguez, inwoner van Texas
Bob Sánchez, prokureur
Michael Carroll / Landgoed van E.C. La Bauve
Nasionale Raad van La Raza
York Associates, versameling van die Hooggeregshof van die Verenigde State
Argieffoto's en kunswerke
Fotoversameling van Russell Lee
'Studie van die Spaanse sprekende mense van Texas'
Robert Runyon -fotoversameling
Met vergunning van The Center For American History, Universiteit van Texas in Austin
Dr. Hector P. García Papers, Special Collections & amp Archives, Texas A & amp M University - Corpus Christi, Bell Library
John J. Herrera -versameling, Houston Metropolitan Research Center, Houston Public Library, Houston, Texas
San Antonio Light Collection, UTSA's Institute of Texan Cultures, met vergunning van The Hearst Corporation
Abdon Daoud Ackad, versameling van die Hooggeregshof van die Verenigde State
Persoonlike versameling van Roy Barrera
Die gesin van Carlos Cadena
Die American Newspaper Repository -versameling
Skaars boek, manuskrip en spesiale versamelingsbiblioteek,
Duke University, Durham, Noord -Carolina
Tino En Millie Duran, Uitgewers, La Prensa
Die Hearst Corporation
Lyndon Baines Johnson -biblioteek
Shades Of L.A. Argiewe
Rosie Salinas - Niggie/Hernández -gesinskonsultant
Texas State Library & amp Archives Commission
088-0062. Geleen deur John Wildenthal Family
082-0416. Geleen deur Virginia Sturges
Harry S. Truman -biblioteek
Spesiale versamelings, The Univ. van Texas in Arlington
UTSA se Institute of Texan Cultures in San Antonio
T-Bone Wolk-trekklavier, bas
Jeffrey Holmes - Trompet, Klavier
Freddie Bryant - kitare
José González - kitare
Michael Nix - kitare
Mark Cohen - kitaar
Doug Plavin - Slagwerk
Steven Schoenberg - Klavier, sintetiseerders
Paul Kochanski - Akoestiese en elektriese bas
Chris Devine - Viool
Salvatore Macchia - Kontrabas
Musiek opgeneem by Avocet Recording Studios, Shelburne, MA
Joe Podlesny, ingenieur
Norman Blain, ingenieur
Musiek gemeng deur Norman Blain
Musiek vervaardig deur Steven Schoenberg
Baie spesiale dankie
Stad Edna, Texas
Personeel van The Benson Latin American Collection
Peggy en Frank Condron
James Cousar en familie
Die Galvan -gesin
Sara en Steven Katz -gesin
Hooggeregshof van die Verenigde State
Die Texana Museum
Staatsargief van Texas
Universiteit van Houston Law Center
Victoria County hof
Borg vir nasionale uitreikveldtogte
Suidwes Alternatiewe Mediaprojek
Video Vereniging van Dallas
Vir ITVS - Uitvoerende Vervaardiger
Vir LPB - uitvoerende vervaardiger
'N Koproduksie van Camino Bluff Productions, Inc. en The Independent Television Service (ITVS), in samewerking met Latino Public Broadcasting (LPB) vir Amerikaanse ervaring.
Hierdie program is vervaardig deur Camino Bluff Productions, Inc., wat alleen verantwoordelik is vir die inhoud daarvan.
© 2009, Camino Bluff Productions, Inc. Alle regte voorbehou.
Verteller: Dit het gebeur in die klein dorpie Edna Texas, het die ontstelde vrou aan prokureur Gus García gesê. Haar seun, Pete Hernández, is van moord aangekla.
'Ek het aanvaar omdat ek haar tranerige smekinge nie kon weerstaan ​​nie', onthou Garcia, 'en omdat ek besluit het dat ons 'n uitstekende geleentheid het om dit 'n toets te maak.'
García het die wet geken, en hy het Oos -Texas geken. Hy het geweet dat die beskuldigde se lot uiteindelik in die hande van 'n all-Anglo-jurie sou lê-'n jurie waaruit Mexikaanse Amerikaners stelselmatig uitgesluit sou word.
Die geval, Hernandez teen Texas, 'n onwaarskynlike reis sou maak, tot by die hoogste hof van die land.
Michael Olivas: Dit was 'n ongewone ambisie om 'n saak na die Amerikaanse hooggeregshof te bring. Geen Mexikaanse Amerikaners het ooit 'n saak in die Amerikaanse hooggeregshof verhoor nie. Hulle het geen rede gehad om te glo dat hulle sou wen nie.
Verteller: Garcia en sy kollegas het 'n kliënt wat in alle opsigte skuldig was - en 'n riskante strategie wat dit gewaag het om 'n belangrike element van die Mexikaanse Amerikaanse identiteit op die proef te stel.
Lisa Ramos: Ek dink baie Mexikaanse Amerikaners was bang: 'Wat sou gebeur as ons nie as wit beskou word nie?
Verteller: Wat die Hernandez -regspan probeer het, was ongekend - en het die potensiaal gehad om die lewens van miljoene Amerikaners te verander.
Ian Haney-Lopez: Hernandez teen Texas hoort in die pantheon van groot burgerregtegevalle. Maar nog belangriker, dit hoort in die pantheon van groot oomblikke in die Amerikaanse geskiedenis.
Wanda García: Die lewe in die 1950's was baie moeilik vir die Spaans. Ons is as tweederangse beskou, ons is nie as intelligent beskou nie. Ons is as onsigbaar beskou.
Bob Sánchez: Dit was openlike diskriminasie, en nie net die tipe 'Jy kan nie tot my country club' -tipe behoort nie, weet jy, maar die ... die regte rowwe tipe. In teaters, in swembaddens, selfs in sommige openbare parke, is ons geskei, iets ... iets vreesliks.
Carlos Guerra: Dit het tot op die punt gekom dat 'n restaurantvereniging 'n bordjie met 'Geen Mexikane, Niggers of Honde toegelaat' uitsteek nie.
Verteller: Diskriminasie het 'n ernstige feit geword in die Mexikaanse Amerikaanse lewe gedurende die honderd jaar sedert die einde van die Mexikaanse Oorlog.
In 1848 verkry die seëvierende Verenigde State groot dele van die Mexikaanse gebied, en saam met dit tienduisende inwoners wat Amerikaanse burgerskap aangebied is as deel van die verdrag wat die oorlog beëindig het.
Wettige burgerskap vir Mexikaanse Amerikaners was een ding wat gelyke behandeling heel anders was.
Baie sou hul grond verloor aan onbekende Amerikaanse wette, of aan bedrieërs. Met die verlies van grond het die statusverlies gekom.
Carlos, Guerra: Oor twee-drie geslagte was die mense wat groot plase besit het, skielik plaaswerkers.
Na die Burgeroorlog het 'n groter getal Suid-blankes in die suide van Texas gekom. Skielik begin jy bewerings sien wat gekloon word uit die houding wat hulle in die diep suide oor swart mense gehad het en sien jy dat hierdie waardes toegepas word op Mexikane ... op Mexikaanse Amerikaners. 'Hulle is skofloos. Hulle is lui. Hulle is dom. Hulle hou nie daarvan om te werk nie, "en, jy weet," hulle probeer om jou dogter te kry. "
Verteller: Van gemengde Spaanse en Indiese afkoms, het Mexikaanse Amerikaners nie netjies in die Amerikaanse rassekategorieë, swart of wit, ingepas nie. Teen die vroeë 20ste eeu word hulle deur die wet as wit beskou, hoofsaaklik as gevolg van die toekenning van Amerikaanse burgerskap in die verdrag - maar die alledaagse lewe het hul status as burgers min beteken.
Benny Martínez: Baie Mexikane is doodgemaak sonder rede! Baie van hulle is in die lyn geslaan, en baie van hulle is net geskiet. Enigiemand met 'n cowboyhoed kan dan 'n veldwagter, 'n waaksaam of 'n reguleerder wees.
Verteller: Segregasie was wydverspreid, nie toegepas deur geskrewe wette nie - soos die geval was met Afro -Amerikaners - maar deur 'n streng sosiale kode.
Michael Olivas: Dit was baie duidelik dat die sosiale isolasie 'n perfek simmetriese stelsel was, wat Mexikane en swartes in alle daaglikse aspekte van die lewe hermeties verseël het.
Wanda García: Toe ons intrek, begin die bure ontsteld raak. Die kinders kom op hul fietse en noem ons 'vuil Mexikane, jy eet toilette'. Op 'n keer het ek vir een van hulle iets erg gesê, en die pa van hierdie kind het gekom en my gevra om van die sypaadjie af te stap, sodat hy my kon slaan.
Verteller: Diskriminasie het tot in die graf gevolg. Begraafplase is geskei. Baie begrafnisondernemings het selfs geweier om Mexikaanse Amerikaanse liggame vir die begrafnis voor te berei.
Victor Rodríguez: As u gesterf het en as u Spaans was, moes u dus meestal vinnig begrawe word nadat u gesterf het, sodat u nie 'n reuk kon veroorsaak nie.
Verteller: In die onderwys, soos op baie ander terreine, was aparte en ongelyke behandeling alledaags.
Benny Martínez: Ons skool was ou skole. Hulle was vervalle. Ons het geen toiletgeriewe binne gehad nie. Ons het 'n buitekamer gehad. Die Anglo -kinders het 'n goeie skool gehad, 'n moderne skool met binnenshuise loodgieterswerk en verwarming, so daar was 'n groot verskil. Nogal 'n verskil.
Verteller: Tweede klas behandeling het 'n groot tol geëis.
Benny Martínez: Hulle het altyd na ons verwys as 'vuil Mexikane'. Hulle het ons 'peperbuik' genoem. Hulle het ons "smeermiddels" genoem. Hulle het ons 'nat rug' genoem. Hulle het ons skaam laat voel om 'n Mexikaanse Amerikaner te wees.
Ignacio García: En solank Mexikaanse Amerikaners geglo het dat hulle niks daaraan kon doen nie, versterk hulle in 'n sekere sin die stelsel, die sosiale stratifikasie wat in hul lewens plaasgevind het.
Verteller: Toe kom die Tweede Wêreldoorlog. Driehonderdduisend Mexikaanse Amerikaners het hul land bedien. Hulle het ongevalle opgedoen en eerbewyse behaal wat in verhouding is tot hul getalle. Hulle het teruggekeer huis toe met dramaties verwagte verwagtinge en geglo dat hulle die reg op eersteklas burgerskap verdien het.
Dr Ramiro Casso: Ons het baklei om mense vryheid te gee en hul burgerregte te gee, en dan kom ons terug huis toe en ons vind dat dit dieselfde is as wat ons dit verlaat het!
Carlos Guerra: Baie mense het huis toe gekom met die verwagting dat hulle hul volle burgerskapregte verwerf het. As hulle by die huis kom en hulle oorlogshelde versier het en hulle van restaurante afgewys word of hulle na die balkonne van teaters moes gaan, het dit 'n wrok in die gebou veroorsaak. As hul kinders nie na die goeie skole mag gaan nie, het dit baie wrok veroorsaak.
Verteller: Die behandeling van privaat Felix Longoria, 'n oorlogsheld wat in die Filippyne vermoor is, het 'n vlampunt geword. Toe sy lyk vroeg in 1949 na sy geboortestad Three Rivers, Texas, terugbesorg is, het die enigste begrafnisonderneming van die stad geweier om 'n gedenkdiens te hou - omdat hulle aan die weduwee van Longoria gesê het, "die blankes sou dit nie geniet nie."
Dr Ramiro Casso: Hierdie man het sy lewe gegee sodat ons dieselfde regte en voorregte kan hê wat vir almal beskikbaar is, en hy kan nie saam met die blankes begrawe word omdat hy bruin was nie? Wat de hel?
Ignacio García: En dit raak veral 'n senuwee in die land veral met baie veteraangroepe wat sê hoe kan hulle hom nie laat begrawe nie.
Verteller: Vir Mexikaanse Amerikaners het die Longoria -voorval op 'n belangrike tyd gekom. Sedert die twintigerjare het burgerlike organisasies soos LULAC - die Liga van Verenigde Latyns -Amerikaanse burgers - begin om burgerregte te beywer, met 'n mate van sukses.Meksikaans -Amerikaanse aktiviste, wat aangemoedig is deur hul oorlogservaring en groeiende politieke invloed, het eise gevra vir breër verandering. Na 'n intense openbare veldtog is Felix Longoria begrawe in die Arlington National Cemetery.
Ian Haney-López: En dit is hierdie generasie wat in die Tweede Wêreldoorlog geveg het, wat burgerregte vir Mexikaanse Amerikaners begin eis. Hulle vorm belangrike sosiale organisasies soos die G.I. Forum. Hierdie organisasies is daartoe verbind om te veg vir gelykheid vir Mexikaanse Amerikaners sowel as om te veg vir trots op Mexikaanse oorsprong.
Verteller: Die aktiviste het ook hul stryd na die howe geneem. Met die hulp van prokureurs soos Gus García en sy kollega Carlos Cadena, albei veterane, het hulle begin om die regsgronde van diskriminasie in die Suidwes aan te val.
García het 'n span gelei wat 'n hofbevel gewen het wat die skeiding van Spaanse studente in Texas -skole beperk. Cadena het 'n uitspraak gekry wat die beperkende verbonde beëindig het wat Mexikaanse Amerikaners belet om huise in Anglo -woonbuurte te koop. Maar hierdie oorwinnings kon Mexikaanse Amerikaners net so ver neem.
Ian Haney-López: Mexikaanse Amerikaanse prokureurs het 'n paar suksesse op staatsvlak behaal, maar die uiteinde was dat die plaaslike meerderhede in hierdie state daarop gemik was om Mexikaanse Amerikaners as tweedeklasburgers te behandel. As hulle ten volle beskerm sou word, as hulle gelykstaande was aan ander Amerikaners, sou hulle die beskerming van die Grondwet moes ontvang. Hulle sou hul sake na die Amerikaanse hooggeregshof moes neem.
Verteller: Die prokureurs staan ​​voor 'n opdraande stryd. Hulle het geweet dat Mexikaanse Amerikaners die beskerming van die Veertiende Wysiging van die Grondwet geweier is, 'n noodsaaklike wapen vir Afro -Amerikaners in hul stryd teen diskriminasie. Sommige state het aangevoer dat die wysiging slegs diskriminasie deur blankes teen swartes belet - en volgens die wet word Mexikaanse Amerikaners as wit beskou.
Om die diskriminasie wat hul gemeenskap verstik, te beëindig, moet hulle die regte saak vind - een met die potensiaal om die betekenis van die Amerikaanse grondwet te herdefinieer.
Verteller: Op 4 Augustus 1951, in die strate van Edna, Texas, het die inwoners voordeel getrek uit 'n stomende vakansiedag. 'N Huurboer genaamd Caetano Espinosa, by almal bekend as Joe, is op pad na die kafee van Chencho Sánchez in Menefee -straat. Pedro Hernández, 'n veldwerker met 'n slegte been, was reeds binne.
Oralia Espinosa: Dit was 'n Saterdag en ek dink dit was my pa se verjaardag. En toe ons by Edna verbystap, sê hy: 'Ek gaan hier stop om met die katoenplukkers te praat.'
Victor Rodríguez: Ek sit daar by 'n tafel en bestel 'n Coke. En ek hoor skielik 'n argument. Joe Espinosa stry met Pete ... met Pedro. En toe ek die argument hoor, hoor ek iets in die effek dat, Pedro el chueco cabrón, geen vrou na 'n kreupel soos jy gaan kyk nie. Hulle stel belang in 'n regte man soos ek. En daarmee het Pedro die kantina verlaat.
Juan Hernández: En ons het Pete na sy huis sien loop. Dit was asof hy verdwaas was. Hy het nie eers omgedraai en gesê: "Hallo seuns," of iets nie. Hy het net aangehou. En so twintig minute later, hier kom hy met die geweer.
Victor Rodríguez: Hy het teruggekom, die kantina binnegegaan en Joe Espinosa in die hart geskiet.
Oralia Espinosa: Hy het miskien dertig minute geleef nadat ons by die hospitaal gekom het. En my ma het vir my gesê Caetano is dood. Dit was net moeilik om te glo. Dit was net ongelooflik.
Verteller: In sy regskantoor in San Antonio luister Gus García toe Pete Hernández se ma snikke terug snik. García het besef dat daar meer in hierdie saak is as 'n klein moord.
Bob Sánchez: Hernández was skuldig as sonde. Geen twyfel nie, maar hulle was op soek na 'n belangrike saak wat 'n uitspraak van die hoër howe sou meebring dat segregasie of diskriminasie teen Mexikaanse Amerikaners onwettig sou wees.
Verteller: Die belangrikste kwessie vir García was nie of Pete Hernández vir Joe Espinosa geskiet het nie; dit was net soos baie Latino-beskuldigdes voor hom, die lot van Hernández sou deur 'n all-Anglo-jurie beslis word.
Dr Ramiro Casso: Daar was 70 of meer graafskappe in Texas wat nog nooit 'n Hispanic in die jurie gehad het nie, net omdat hulle nie gedink het dat ons in staat was om iets werd te doen nie. Hoe kom u uit die wet dat u deur 'n ... jurie van u eweknieë beoordeel moet word?
Verteller: García was oortuig dat dit die geval was waarop hy en sy aktivistiese kollegas gewag het. Gus García wou nie klein dink nie.
Bob Sánchez: U kan 'n boek daaroor skryf, Gus. Pragtige man, 'n filmster-tipe, goed geklede man, briljant.
Verteller: Op 36 was Gus García reeds 'n plaaslike legende. Die seun van boere wat hul Texas -wortels na die Spaanse kroon kon terugvoer, was García 'n indrukwekkende figuur wie se regsoorwinnings en glansryke sosiale lewe in die nuus verskyn het.
Eleanor McCusker: Hy was lank en hy was skraal, hy het koolswart hare en die groen deurdringende oë wat ek in my oog baie aantreklik gemaak het.
Bob Sánchez: Gus was 'n silwer-redenaar. Hy het 'n diep resonerende stem. Alles wat hy gesê het, het hy met gesag gesê.
Verteller: García was 'n uitnemende student aan die Universiteit van Texas, kaptein van die nasionaal gerangskikte debatspan wat hy ook op regsskool presteer het.
Selfs vir Latino's met 'n uitstekende rekord soos die van García, bly die deure na die top regsfirmas in die staat gesluit.
Ignacio García: Daar was net so ver dat u kan gaan. Daar was 'n sekere ruimte waarin hulle hul ambisies en drome kon verwesenlik. So goed soos hulle was, het hulle die plafon redelik laag buite hul gemeenskap gesien, maar binne hul gemeenskap dink ek dat hulle baie van hul begeertes kon vervul.
Verteller: Die verhoor van Pete Hernández is op 8 Oktober 1951 in die Jackson County Courthouse. Tydens die voorverhoor het García namens sy kliënt 'n pleidooi van onskuld aangevoer. Toe maak hy beswaar teen die hele proses. Hy het aangevoer dat Hernández 'n jurie van sy eweknieë geweier word - dat die praktyk om Mexikaanse Amerikaanse jurielede uit te sluit en die sosiale hiërargie wat dit weerspieël, fundamenteel onregverdig is.
Ian Haney-López: As Mexikaanse Amerikaners in die jurie gedien het wat blankes beoordeel het, sou dit die rassestelsel van Texas tot 'n einde gebring het. Dit sou gesê het dat Mexikaanse Amerikaners gelyk is aan blankes, in staat is om oor blankes te oordeel. En ek dink dit is uiteindelik waarvoor die advokate baklei het.
Verteller: García het gou besef dat dit nie verstandig was om alleen 'n regsoorlog te voer in Edna, Texas, sonder versterkings nie.
Ian Haney-López: Texas het 'n verskynsel gehad met die naam 'sonsondergangstede'. Hierdie naam kom van die idee dat geen minderhede in die stad gevang moet word nadat die son ondergegaan het nie, op die straf van geweld.
Verteller: García het John Herrera, 'n ervare advokaat in Houston, ingeroep met 'n welverdiende reputasie vir hardheid.
Benny Martínez: Herrera was nie bang om teen iemand te praat nie. Hy het groot voete gehad. Hy sou op iemand trap. Hy was nie bang nie!
Verteller: Herrera het 'n jong advokaat, James DeAnda, saamgebring om die statistiese navorsing te behartig.
Regter DeAnda: Ek het nogal ondersoek ingestel na die saak. En dit blyk dat daar in die moderne tyd nog nooit 'n Spaans was in 'n groot jurie, 'n klein jurie of 'n ander soort jurie nie.
Verteller: García en sy span het hul saak beklemtoon - gewapen met statistieke wat die geskiedenis van die provinsie van sistematiese uitsluiting bewys, en die skerp tong van hul hoofadvokaat.
Victor Rodríquez: Hulle het by die hof ingekom, en toe hulle die regter konfronteer, het die regter hulle gevra of hulle 'n tolk nodig het. En op sy eie artikulêre manier antwoord Gus García: 'Nee, meneer, as u nie Engels of Spaans kan verstaan ​​nie, kan een van my kollegas miskien vir u interpreteer.'
Henry Flores: As u 'n saak met burgerregte aanhangig maak, daag u sosiale konvensie en tradisie en gewoonte uit. En sommige mense beskou dit as 'n bedreiging vir 'n politieke struktuur, 'n sosiale struktuur, 'n bedreiging vir 'n lewenswyse.
Eleanor McCusker: Dit was nie veilig vir hulle om daar te bly nie, want sommige mense was baie ontsteld oor die saak en wat hierdie prokureurs probeer doen. En hulle het gedink dit is die beste om nie daar te bly nie. Hulle mag nie daar wakker word nie.
Martha Tevis: Die mans wat oor die saak Hernandez aangevoer het, moes elke aand vanuit Edna, Texas, huis toe ry. Hulle durf nie in die stad bly nie.
Verteller: Die eerste taak waarmee die prokureurs te doen gekry het, was om 'n patroon van diskriminasie teenoor Mexikaanse Amerikaners as 'n groep te toon.
Om dit te doen, het hulle Pauline Rosa, 'n Edna -inwoner, na die staanplek gebel. Sy getuig dat sy probeer het om haar in die Verenigde State gebore, Engelssprekende kinders in Edna se hele Anglo-skool in te skryf, net om te sê: 'Hulle aanvaar geen Latyns-Amerikaners nie.' Onder druk van die aanklaer het sy volgehou: "Hulle het my en my kinders gediskrimineer."
Lisa Ramos: Vir Pauline Rosa was 'n Mexikaanse Amerikaanse vrou in Jackson County Texas om die Anglo -kragstruktuur uit te daag iets mooi, redelik ongelooflik. Sy sien dat sy iets kan doen om verandering vir haar kinders teweeg te bring.
Ignacio García: Mense het gesê: 'Sy lê die hele gemeenskap aan', maar sy weerspieël die mening van Mexikaanse Amerikaners dat hoewel mense nie individueel iets kan sê of iets aan hulle doen nie, hulle saam tevrede is met die stelsel. Ek dink almal, beide Anglo en Mexikane, het baie goed verstaan ​​waarvan sy praat in terme van 'hulle diskrimineer almal teen my en my kinders.'
Verteller: Tydens 'n pouse in die verrigtinge het die Hernandez -prokureurs 'n mannekamer opgesoek. Hulle het een op die hof gevind. Maar dit het geblyk dat daar 'n probleem was.
Michael Olivas: En op die bord staan ​​mans, maar 'n Mexikaanse bediende het in Spaans vir hulle gefluister dat hulle dit nie kon gebruik nie. En hy het vir hulle in Spaans gesê dat daar 'n ander "hazte pa'ca" buite was. En hulle het afgegaan en 'n ander mansbadkamer op die onderste verdieping gevind met 'n badkamerbordjie waarop staan ​​"Coloured Men, Hombres Aqui" - "Men Here."
Dink aan die ironie hiervan. In die regshuis waar die staat Texas beweer dat Mexikaanse Amerikaners wit is en 'n all-white jurie 'n Mexikaner wat van moord aangekla is, kan skuldig bevind, kan hulle nie die badkamer gebruik wat vir blankes gereserveer is nie.
Ian Haney-López: Hulle is nie prokureurs wat buite die stryd werk nie, en op een of ander manier onafhanklik van alles wat aangaan, is hulle ook onderhewig aan hierdie rassestelsel. In 'n sekere sin het die prokureurs in Hernandez teen Texas was self die kliënte.
Verteller: Die regter het die verdedigingspan se beswaar teen die hele wit jurie van die hand gewys. Dit het die jurie minder as vier uur geneem om sy uitspraak te bereik.
Pete Hernández is skuldig bevind aan moord en lewenslange tronkstraf opgelê.
Sy prokureurs het onmiddellik appèl aangeteken. Vir hulle het die harde werk net begin.
Verteller: In die lente van 1952, toe hulle hul strategie uitbeeld, het García en Herrera besef dat hulle hulp nodig het. Hulle wend hulle tot García se jarelange vriend en voormalige regsmaat, Carlos Cadena.
Henry Flores: Hierdie twee ouens saam was waarskynlik die kragtigste intellektuele regspan wat u ooit kon opstel.
Verteller: Hulle het 'n soort wettige egpaar gemaak: García, charismaties en uitgaande en Cadena, geleerd en gereserveerd.
Eleanor McCusker: Carlos was die stilste en het altyd die harde navorsing gedoen. Gus het altyd gepraat en veranderings gemaak, en ek dink dit is hoekom hulle so goed oor die weg gekom het.
Verteller: Na gesprekke met Latyns burgerregte -aktiviste het die Hernandez -prokureurs besluit op 'n gewaagde, maar riskante regstrategie. Hulle argumenteer vir grondwetlike beskerming vir Mexikaanse Amerikaners en beklemtoon hul dubbelsinnige en kwesbare plek in die rassehiërargie van Amerika. Hulle sou hul identiteit tereg stel.
Ian Haney-López: Mexikaanse Amerikaners het baklei om behandel te word asof hulle wit is. Maar die ironie hier is dat die Texas -howe hul bewering dat hulle wit was, aangegryp het om hulle nie regverdig te behandel nie, maar om voort te gaan met die verdediging van hierdie praktyk van onregverdige mishandeling. Die howe in Texas het geantwoord: 'U is dus wit. Dit is goed. Kyk na die jurie. Daar is niemand behalwe wit persone in die jurie nie. U het geen aanspraak op diskriminasie nie. " Op hul beurt moes die Mexikaanse Amerikaanse prokureurs reageer: 'Ons is wit, maar ons is 'n klas van mekaar. Ons is 'n duidelike klas wat, hoewel wit, behandel word asof ons nie wit is nie. " En dit is die basis waarop hulle voortgegaan het met hul litigasie Hernandez teen Texas.
Verteller: Die teorie "klas apart" was net so kontroversieel as vernuwend.
Lisa Ramos: Ek dink baie Mexikaanse Amerikaners was bang: 'Wat sou gebeur as ons nie as wit beskou word nie? Hoe weet ons dat ons nie gedwing of gedwing word om met die swart ras te identifiseer nie, in 'n tyd waarin swart mense basies soveel regte ontken word. " Maar daar is ook die element van rassisme, van die oortuiging onder sommige Mexikaanse Amerikaners dat swartheid minderwaardig is. Daar is dus 'n element van rassisme en daar is 'n element van vrees vir die skeiding van Jim Crow.
Verteller: Carlos Cadena het die voortou geneem by die opstel van die Hernandez -appèl. Hy het 'n regsopdrag met 'n streng argument aangevoer en het uitgebrei oor die nuwe teorie van '' 'n klas apart ''. Hy het ook die staat se regsposisie-dat Mexikaanse Amerikaners blank was, en dus buite die beskerming van die 14de wysiging-deurboor het met 'n paar goed geplaasde retoriese trekke. baie van hulle Texans vir sewe generasies, bedek met die Kaukasiese mantel, is wanneer dit die eindes dien van diegene wat hierdie groot deel van die Texas -bevolking skaamteloos hul fundamentele regte sou ontken. "
Die hooggeregshof in Texas is nie oortuig nie. Die appèl is van die hand gewys. Die volgende stap vir die Hernandez -prokureurs, en 'n baie riskante een, was om na die Hooggeregshof van die Verenigde State te gaan.
Michael Olivas: Dit was 'n ongewone ambisie om 'n saak buite Texas te neem en dit na die Amerikaanse hooggeregshof te bring. Boonop het geen Mexikaanse Amerikaners ooit 'n saak in die Amerikaanse hooggeregshowe verhoor nie. Hulle het geen rede gehad om te glo dat hulle sou wen nie.
Ian Haney-López: Die prokureurs in Hernandez het gedobbel toe hulle besluit het om hierdie saak na die hooggeregshof te neem. Aan die ander kant het hulle geweet dat hulle nasionale erkenning kan kry vir die gelykheid van Mexikaanse Amerikaners, maar aan die negatiewe kant weet hulle dat as hulle verloor, hulle op nasionale vlak die voorstel dat Mexikaanse Amerikaners behandel kan word, sou vasstel as tweedeklasburgers. En nie net dit nie, hulle het geweet dat dit waarskynlik hul enigste skoot in 'n generasie was.
Norma Cantú: 'N Appèl na die Hooggeregshof van die Verenigde State is 'n duur saak. U moet 'n lêergeld betaal, u moet betaal vir die druk van die briefies, u moet betaal om na Washington, DC te reis om die saak te beredeneer.
Eleanor McCusker: Hulle het nie eens geld gehad om daar te kom nie, nog minder om die saak regtig te beveg. En al die tyd weg van die huis af en hul oefening het geskiet omdat hulle soveel tyd aan die saak bestee het.
Verteller: Aktiviste het 'n nasionale beroep op fondse ingedien. Die Mexikaanse Amerikaanse gemeenskap was oor die algemeen arm, maar die saak Hernandez het 'n klomp slag gevind.
Ignacio García: Die American GI Forum neem dit na die mense. Die stigter en - en nasionale president, Hector García, het 'n radioprogram. Hy klim op die radio en begin smeek vir donasies. LULAC doen dit deur middel van sy hoofstukke in die Texas en die Midde -Ooste en vra geld.
U vind dus dat mense briewe stuur en sê: "dit is die Wharton LULAC -raad en ons stuur u $ 25." Daar is 'n groep in Chicago wat $ 25 stuur. En dan het u hierdie individue wat ... geld skenk. Daar is 'n heer wat sê: 'Ek het jou op die radio gehoor en ek stuur vir jou hierdie geld, laat my asseblief my naam hoor as iemand wat opstaan ​​vir Mexikaanse Amerikaanse regte.'
Martha Tevis: Op 'n tyd het Carlos Cadena letterlik trane in sy oë gehad. Hy het gesê: 'Hulle kom na my toe, en hulle sal vir jou verfrommelde dollarrekeninge gee en muntstukke gee. Dit was mense wat dit nie kon bekostig nie, maar dit nie kon bekostig om dit nie te doen nie.
Dr Ramiro Casso: Ons het almal diep in ons sakke gegrawe en deur die dollarrekening en — en — en fondsinsamelings en 'n dollarrekening daar, en ons het dit laat weet, ons het dit gemaak.
Verteller: Die Hernandez -span het nog 'n probleem gehad - een van hulle eie.
Volgens die reëls van die Hooggeregshof moes die versoekskrif op 20 Januarie 1953 verskyn en moes dit professioneel gedruk word. Die Hernandez -petisie het op 21 Januarie, 'n dag laat, getik, opgedaag. Ondanks die herhaaldelike besware van die Texas Attorney General, het die Hooggeregshof besluit om die voorlegging te aanvaar. Maar dit was 'n noue oproep - en 'n kommerwekkende aanduiding dat iets ernstig verkeerd was.
Ignacio García: Gus García het 'n ... 'n probleem gehad, ah met alkohol. Hy was nogal jonk in sy lewe, maar die meeste mense het besef dat hy 'n alkoholis was en ... en 'n paar besprekings tussen hervormers kan Gus García hierdie geleentheid hanteer.
Verteller: Die aktiviste wat die advokate se pogings so lank gesteun het, het hardop begin bekommer. Uiteindelik het hulle die saak wat hulle wou hê, voor die Hooggeregshof van die Verenigde State. Maar miskien, nadat hy al hierdie afstand geloop het, sou Gus García nie die uitdaging die hoof bied nie.
Ignacio García: Ek dink dat Mexikaanse Amerikaners op sommige maniere ook geïntimideer is deur die proses en gesê het: ons moet dit regkry. Ons moet regtig goed daar uitsien. Ons moet die geleentheid aangryp en is Gus gereed om dit te doen?
Verteller: Die geval van Hernandez teen Texas was op 11 Januarie 1954 vir mondelinge betoog voor die Hooggeregshof en sy nuwe hoofregter, Earl Warren.
Gus García het vroeg in Washington aangekom om voor te berei.
Dit het tyd geword om sy twyfelaars meer rede tot kommer te gee.
García het geweet dat prokureurs van die NAACP, onder leiding van Thurgood Marshall, onlangs voor die hof verskyn het, met die betoog oor die belangrike skoolsegregasie -saak, Brown v. Onderwysraad.
In die hoop om by te bly met die beter befondsde burgerregtegroep, het hy 'n publisist en 'n hotelpakket behou wat sy span nie sou kon bekostig nie.
Ignacio García: Gus García kyk na die kwessie en hy - en hy wou die soort ondersteuning kry wat Afro -Amerikaners gekry het. En die ander hervormers het te doen gehad met die realiteite. Dit wil sê: "Ons kan $ 3000 uitvind en dit dek amper nie wat ons moet doen nie."
Verteller: Binnekort het die res van die regspan by García aangesluit, waaronder John Herrera en Carlos Cadena.
Gloria Cadena: Carlos het na Washington gekom en Gus het vir hom 'n hotelkamer geneem. Hy het 'n kroegman gehad en hy het 'n tafel gedek met drankies en alles. Carlos was redelik woedend omdat hy 'n kort begroting gehad het, en Gus het niks daaraan gedink om die begroting te bestee nie, want dit was deels syne.
Martha Tevis: Cadena het na die lughawe gegaan om 'n man te ontmoet wat geld uit San Antonio gebring het, en die man het gesê: "hoe sou u die geld wat ons gestuur het?" En hy het gesê: 'Wel, daar bly niks daarvan oor nie.' Die man het hom 'n paar honderd dollar meer gegee en hulle het albei ooreengekom dat hulle Gus nie van die geld sou vertel nie. Cadena het gesê: "Gus García was 'n skelm, en hy was 'n leuenaar."
Verteller: 10 Januarie, die laaste aand voor die mondelinge betoog. Die volgende oggend sou Gus García die saak van 'n leeftyd aanvoer, 'n saak wat nie net sy eie reputasie sou bepaal nie, maar ook die toekoms van die gemeenskap wat van hom afhang.
Iewers daardie nag het García daarin geslaag om die wakende oë van sy senuweeagtige kollegas te ontduik.
Mike Herrera: Hy het op 'n toot gegaan, en almal weet, maar niemand weet waar hy is nie. En, ah, Gus daag soms redelik laat in die oggend op en hy is baie, baie dronk.
Lisa Ramos: Hulle het geweet dat hulle op die punt staan ​​om die regters van die Hooggeregshof oor 'n paar uur te staan, en hier is die man wat die saak in gevaar stel. Hy was een van die twee belangrikste advokate wat voor die hoofregter Earl Warren en die ander regters gaan praat.
Mike Herrera: Hulle gooi Gus in koue stortklere en al. Het roomservice bestel, 'n groot pot swart koffie en, en het hom verder ontnugter en hom gereed gemaak.
Verteller: Op 11 Januarie, toe die prokureurs na die Hooggeregshof optrek, herinner die winterse koue hulle daaraan dat Texas inderdaad baie ver was.
Die prokureurs staan ​​op die punt om voor 'n hof te staan ​​wat nog nooit deur Mexikaanse Amerikaanse prokureurs aangespreek is nie, of om die kwessie van Mexikaanse Amerikaanse burgerregte te oorweeg.
Ignacio García: As u u kan voorstel dat Carlos Cadena en Gus García die geleentheid kry wat niemand anders ooit gehad het nie, om 'n prentjie te kan skets van 'n gemeenskap en waar dit betyds gestaan ​​het, en al die praktyke, die wette, die - die omstandighede wat hulle hou waar hulle was.
Norma Cantú: "Carlos Cadena sit by die raadstafel met 'n baie donker pak, Gus García langs hom. Die nege regters sit op 'n lang bankie wat na die twee stelle partye kyk. Die prokureur -generaal van Texas sit by hul eie tafel en staan ​​gereed om die staat se besluit dat Mexikaanse Amerikaners werklik blankes is, te verdedig.
Ian Haney-López: Die prokureurs in Hernandez moes aanvoer dat die 14de wysiging Mexikaanse Amerikaners beskerm teen 'n hof wat nog nooit van Mexikaanse Amerikaners gehoor het nie.
Carlos Cadena: Ek het die argument geopen en gesê: "U versoeker is 'n ... 'n Amerikaanse burger van Mexikaanse afkoms" en een van die regters vra my "Wat is dit?" 'Wat die dom ou weet almal wat dit is!' Maar hoe dan ook, ek het verduidelik en regter Frankfurter het onderbreek en gesê: "Hulle noem hom daar onderaan smeermiddels?"
Ignacio García: Gus García wat skynbaar 'daar buite' was, tydens die grootste deel van die voorlegging deur Carlos Cadena, word skielik wakker gemaak deur verskeie vrae wat deur die beoordelaars gevra is - kan Mexikaanse Amerikaners Engels praat, is hulle burgers? En ek dink dit was die sleutel vir ... vir Gus García, want Gus García was geneig om dit te verpersoonlik en hy het al die vermoëns en eienskappe van die Mexikaanse Amerikaanse gemeenskap in homself gesien.
Verteller: García word deur verontwaardiging aangevuur en bied aan die regters 'n kort, ironiese les in die geskiedenis. 'My mense,' het hy vir hulle gesê, 'was in Texas honderd jaar voor Sam Houston, die terugslag uit Tennessee.' En hy het net begin.
Bob Sánchez: Gus se aflewering was so welsprekend, dit was so mooi, so indringend, so plat op die aarde in 'n hoë ... gespin ... regsargument.
Mike Herrera: Daar is 'n paar ligte daar op die rostrum en as die rooi lig brand, stop jy. En almal het dit geweet. Toe die rooi lig brand, stop Gus in die middel van die sin. En toe leun regter Earl Warren van die bank af en sê: "Gaan voort, meneer García".
John J. Herrera Audio: Gus García is aangesê om voort te gaan. Hy het dus sestien minute ekstra gesteel. Toe ons by die Hooggeregshof van die Verenigde State uitstap, ontmoet hy een van die aanhangers, en die attaché was 'n ou swart man, en sê: 'Dit is ongekend', sê hy dat hulle nog nooit eens ekstra tyd hier aan Thurgood Marshall en hy was verlede week hier.
Verteller: Na jare se beplanning en al die regswerk, was dit uiteindelik verby. Die saak waarop die aktiviste en advokate so lank gefokus het, was nou uit hul hande. Die uitgeputte Hernandez -regspan is huis toe om die beslissing van die hof af te wag.
Kort nadat hulle teruggekeer het, het García en Herrera op die radio gegaan om hul verhaal te vertel met die publiek wat hulle met hul geld en hul gebede ondersteun het.
Para mi fue una granatisfactionón participar in este caso y decirles las verdades a los señores magistrados de la suprema corte in Washington. Ek weet Johnny is nie een nie, maar ook 'n Carlos Cadena.
Slate (vertaling): Dit was baie verblydend om deel te wees van hierdie saak en die waarheid aan die regters van die Hooggeregshof in Washington te spreek. En onthou Johnny, ek en u, Carlos Cadena, en ek het nog nooit 'n verlies gehad vir woorde om ons regte te verdedig nie.
Verteller: Uiteindelik, op 3 Mei 1954, het die Hooggeregshof van die Verenigde State sy beslissing in die saak van Hernandez teen Texas.
Die beslissing van die Texas -hof is omgekeer. Pete Hernández sou 'n nuwe verhoor ontvang, voor 'n ware jurie van sy eweknieë - 'n verhoor wat uiteindelik sou lei tot sy oortuiging vir die moord op Joe Espinosa.
Maar baie belangriker was die hof se regsredes - 'n standpunt dat Mexikaanse Amerikaners as 'n groep onder die 14de wysiging van die Grondwet beskerm is, in ooreenstemming met die teorie dat hulle inderdaad ''n klas van mekaar' 'is. Dit was 'n oorwinning vir die gewone mense wat geslagte lank sonder diskriminasie deurgemaak het, en die aktiviste wat namens hulle geveg het.
Vir Carlos Cadena, die noukeurige regsteoretikus.
En vir Gus García, wat die twyfelaars weerlê het, en geseëvier het ondanks sy innerlike demone. Die Hernandez -prokureurs is as helde geprys deur Mexikaanse Amerikaners regoor die suidweste.
Ignacio García: Op elke plek waar hulle gaan praat het, het dit gegaan oor: 'Kyk wat Mexikaanse Amerikaners gedoen het. Kyk wat - hoe ons ons saak aan die nasie voorgehou het. Kyk hoe ons uiteindelik die mense van die Verenigde State laat luister het. Nou weet hulle ons is hier. "
Ian Haney-López: Die oorwinning in Hernandez was groot vir die Mexikaanse Amerikaanse gemeenskap. Hulle het nou die hoogste hof in die land gesê dit is ongrondwetlik. Simbolies is dit inderdaad nie-Amerikaans om Mexikane te behandel asof hulle 'n minderwaardige ras is nie.
Verteller: Met die besluit en die krag van die Amerikaanse grondwet agter die rug, het Mexikaanse Amerikaners suksesvolle werks- en behuisingsdiskriminasie uitgedaag; hulle het die struikelblokke vir hul stemreg en verkiesing uit die stryd geworstel, en verseker dat hul kinders nie meer geskei moet word nie skole.
Carlos Guerra: Hierdie saak is ongelooflik belangrik, want dit waarborg dat ons, selfs al is dit anders, steeds beskerm word onder die wette van hierdie groot land. Ek dink Mexikaanse Amerikaners in die besonder, Latino's in die algemeen, maar Amerika in sy geheel is baie skuld aan die mense wat hierdie saak nagestreef het.
Verteller: Vir Gus García sou die toekoms in die skadu kom deur 'n tragedie. Nie lank na sy regsoorwinning het sy persoonlike lewe buite beheer geraak nie. Alkoholisme sal wreed vererger word deur geestesongesteldheid, wat García vir die volgende dekade in en uit instellings sal neem.
Eleanor McCusker: Ek het hom nie die afgelope paar maande gesien toe hulle sê dat hy net buite homself in San Antonio was nie.
Dr Ramiro Casso: Al die berigte wat ek teruggekry het, was dat sy gedagtes agteruitgaan dat sy gedrag verander. En hy sterf op 'n bank. Is dit nie tragies nie, ek bedoel iemand met so 'n briljante verstand, my God.
Verteller: Gus García is in 1964 op 48 -jarige ouderdom dood aan lewerversaking.
Minder as 'n jaar later word Carlos Cadena aangewys as die eerste Mexikaanse Amerikaanse regter van die appèlhof in Texas en word hy hoofregter.
Na die Hernandez-saak sou Mexikaanse Amerikaners regoor die land volgens die wet nie meer as tweedeklasburgers beskou word nie. Die stryd was skaars verby, maar miljoene Amerikaners se lewens is vir ewig verander.
Ian Haney-Lopez: Hernandez teen Texas hoort in die pantheon van groot burgerregtegevalle, inderdaad in groot Amerikaanse sake. Maar nog belangriker, dit hoort in die pantheon van groot oomblikke in die Amerikaanse geskiedenis. Dit is 'n oomblik wanneer 'n volk wat lank as 'n minderwaardige beskou word, gelyke behandeling organiseer en eis en daarin slaag. Dit is 'n inspirerende oomblik in die Amerikaanse geskiedenis, 'n oomblik waarin gelykheid geëis en bereik word.
Die vergete geskiedenis van hoe Latino's stemreg verdien het
Die besluit wat alles omtrent moderne stemreg verander het, is skaars met 'n meerderheid geneem. Die 5-4 Hooggeregshofbeslissing, 2013's Shelby County v. Houer, het die stemregwet gedeeltelik afgebreek, wat eers in 1965 aangeneem is en gebore is uit die onvermoë van ons land om gelyk toegang tot die stembus te bied.
Om te argumenteer dat Februarie die kwessie van voorafklaring was, of die artikel 5 -vereiste dat 15 state (meestal suidelike, vanweë hul kranige reaksie op afskaffing) veranderinge aan hul verkiesingsbeleid aan die federale regering moet stuur vir toesig. Die toesig het daarin geslaag om talle diskriminerende praktyke deur staats- en plaaslike amptenare te stuit, soos kieser -ID -wette en gerrymandering. Maar in sy meerderheidsopinie het hoofregter John Roberts verklaar dat "die land verander het" en hoewel ons steeds kiesersdiskriminasie het, het die stemregwet in ons huidige era oortree.
In die twee jaar daarna het Texas, Noord -Carolina en Wisconsin 'n paar van die strengste kiesers -ID -wette in die geskiedenis aangeneem (hoewel hulle almal suksesvol uitgedaag is). Intussen het die genomineerde vir 'n groot politieke party sy veldtog begin deur Meksikane "verkragters" en "dwelmhandelaars" te noem. Kiesers van minderhede het van die grootste belang geword vir die verkiesing vanweë hul groeiende getalle. Terwyl sommige state sukkel om dit moeiliker te maak om te stem, is dit belangriker as ooit om die stemreg vir kleurlinge te behou.
Histories was die meeste besprekings oor stemreg op Afro -Amerikaners gesentreer. Maar in die era van Trump ™ en sy ondersteuners, wat Hispaniërs openlik beledig en 'n deportasiemag aanmoedig, is dit belangrik om te onthou dat Latino's ook hard baklei het vir die stemreg - en dat Afro -Amerikaners saamwerk om hierdie regte aan ons te gee.
Soveel van hierdie verhale begin in Texas. Sedert die dae van 'n verskuiwing van die suidelike grens in 1845 en die olie -oplewing en borsbeeld van die 1980's, was Latino's die mees bevolkte minderheidsgroep in die Lone Star -staat. (Deesdae het Texas die tweede grootste Spaanse bevolking in die land, ongeveer 39%.) As gevolg hiervan het wit angs oor Latino's, veral Mexikaanse Amerikaners, opwaarts gestyg, terwyl swart Amerikaners na slawerny ontneem is.
In 1923 het Texas alle witverkiesings in die Demokratiese Party gekodifiseer en dit as 'n privaat entiteit beskou. Dit het beteken dat nie-blankes nie mag deelneem aan die party se primêre verkiesings nie, wat effektief die uitslag van die algemene verkiesing bepaal het as gevolg van die oorheersing van die Demokratiese Party. Terwyl die wet Afro -Amerikaners heeltemal verbied het om te stem, is Mexikaanse Amerikaners in die suide van Texas nie juis in die stemhok verwelkom nie. Hulle was nie swart nie, maar hulle was beslis nie wit nie.
Ari Berman, skrywer van Gee ons die stemming: die moderne stryd om stemreg in Amerika, het vir my gesê dat taktiek soos meningsbelasting 'n byna universele hindernis vir minderheidskiesers is. 'Ek dink hierdie dinge was meestal op swart kiesers gerig, maar dit het ander minderhede geraak,' het Berman gesê. 'Peilingsbelasting het Latino's verhinder om deel te neem. En stembriewe slegs in Engels het soos geletterdheidstoetse opgetree. "
As u nie 'n moedertaal Engelssprekend was nie of nie 'n sterk beheersing van die taal gehad het nie, hoe sou u dan 'n Engelstalige geletterdheidstoets moes slaag of selfs die vorms moes invul om te stem? U kan u toegang tot die stembus totsiens soen. Taalhindernisse is nie in die eerste weergawe van die stemregwet ingesluit nie, sodat 'n generasie Latino -kiesers, veral in die suidweste, agtergelaat is.
Die geheel-wit primêre stelsel is eers heeltemal omvergewerp tot 'n saak van die Hooggeregshof in 1944, Smith v. Goed, die vierde hooggeregshofsaak oor die all-white primaries in Texas, beskou dit as ongrondwetlik. Tog sou die stemregwet nog twintig jaar lank nie beskerm word vir die beskerming van burgerregte nie - en die verlenging wat die reg vir Latino's versterk het, sou nog langer duur.
Die stryd om stemreg vir alle minderhede hang saam in die stryd om toegang tot alle dele van die burgerlike lewe - 'n jurie van eweknieë, toegang tot voldoende verdediging, verteenwoordigers wat soos jy lyk - en Latino's verskil nie. Thomas A. Saenz, die president van die Mexican American Legal Defense and Educational Fund, het gesê Texas is vol voorbeelde van die uitsluiting van Mexikaanse Amerikaners van basiese burgerlike vryhede. Neem Hernandez teen Texas in 1954, een van die eerste burgerregte -sake waarby Mexikaanse Amerikaners betrokke was by die Hooggeregshof.
In Hernandez teen Texas, het die advokaat vir die verdediging probeer om 'n aanklag van moord te vernietig omdat 'n wit jurie Pete Hernandez, 'n Mexikaanse Amerikaner, skuldig bevind het. In meer as twee dekades is geen Mexikaanse Amerikaner vir jurie -beroep ingeroep nie; dit is volgens wet tegnies as wit geklassifiseer, maar nie in die praktyk nie. Die staat het probeer argumenteer dat dit bloot toeval was, nie 'n patroon van diskriminasie nie. Maar in die hofsaak waarin die saak aangevoer is, was daar aparte badkamergeriewe vir blankes en Afro -Amerikaners. En onder die bord vir die swart fasiliteite staan ​​daar "HOMBRES AQUÍ" - "men here."
Die Warren -hof het in 1954 eenparig beslis dat die veertiende wysigingsklousule vir gelyke beskerming, insluitend toegang tot 'n jurie van eweknieë, verder gaan as blanke en swart burgers om ander nasionaliteite in te sluit. In Texas, het Saenz vir my gesê, het dit tyd geneem voordat burgerregtehervormings vir swart Amerikaners Latinx insluit. ('N Meerderheid van die litigasie oor Latinx-stemreg was gesentreer op Mexikaanse-Amerikaanse burgers. Die taal wat hier gebruik word, is nie bedoel om die ervaring van Mexikaans-Amerikaners vir alle Latino's te vervang nie, maar om te herinner dat 'n sekere deel van ons bevolking is gebruik om die burgerregte vir die res van ons te verseker.)
Teen die vroeë sewentigerjare is Latyns -mense toegelaat om in jurie te dien. As u Engels kon praat en ouer as 18 was, was dit makliker om te stem as ooit tevore. Daar was minder struikelblokke as 'n kleurling in hierdie land en die afdeling vir burgerregte van die departement van justisie het die verkiesings fyn dopgehou vir VRA -oortredings. Maar ten spyte van hierdie nuwe normaal, was taal steeds 'n beduidende hindernis en sou die stemregwet in Augustus 1975 verstryk.
As deel van die verhore om die stemregwet in Februarie 1975 weer te magtig en moontlik te wysig, het 'n man met die naam Modesto Rodriguez voor die kongres getuig. Rodriguez was 'n boer in Pearsall, Texas, wat waatlemoen, mielies, mielies en ander gewasse op sy plaas verbou het. In die boek van Berman het een wetgewer Rodriguez beskryf as 'n 'almal' vir politici, die man wat met die kongres gepraat het oor die 'vergete minderheid' van die land. In sy getuienis vertel Modesto van finansiële vergelding, soos hoe sy lening vir sy plaas geweier is nadat hy in die politiek beland het, en fisiese intimidasie, soos hoe hy buite 'n kroeg geslaan is toe hy Latino's wou werf om voor die kongres te getuig.
Dit alles het Latyns bang gemaak om selfs te registreer om te stem. 'Daar was 'n groot mislukking van die staat Texas om die stemreg van die kieserskorps in Chicano te beskerm,' het Modesto gesê, en Chicanos wend hom tot die kongres om hulp.
Ondanks die sukses van die wet, was die burgerregte -gemeenskap steeds bekommerd dat dit 'n yslike oorwinning was. Alhoewel die getuienis van Modesto en ander Latinx effektief was om die feite van die grond af te bring, was aktiviste en wetgewers angstig om die wet te veel te verander. Daar was geen manier om te weet hoe veranderings in die kiesstelsel deur die Suidelike wetgewers of kiesers ontvang sou word nie.
Maar nie elke burgerregte -leier het so gevoel nie. Aangesien daar geen Latino -verkose amptenare was nie, het Berman vir my gesê, het Latino's bondgenote nodig - "mense soos Barbara Jordan en [burgerregte -ikoon] John Lewis, wat die invloed van die burgerregtebeweging op die tafel gebring het." Jordan was 'n swart kongresvrou uit Texas wat mense gehelp het om die verband tussen die stryd teen die stemreg van die swart Amerikaners en Latinx te sien.
Toe ek met die biograaf van Jordan, Mary Beth Rogers, gesels, het sy daarop gewys dat Jordan se blootstelling aan Latino's in haar geboorteland Texas haar dwing om diegene wat deur die stemregwet beskerm word, te verbreed. 'Sy was in pas, voor sy na die kongres was, na die behoeftes van Mexikaanse Amerikaners in Texas,' het Rogers gesê. 'Dit het haar oopgemaak [vir die wetsontwerp] toe haar personeellede haar die geleentheid gebied het' om die VRA by te werk. Jordan, wat bekend sou staan ​​as "die swart LBJ", het besef dat die taalgrens die Mexikaanse Amerikaners se weergawe van Afro -Amerikaners se geletterdheidstoetse was.
Jordan het geglo dat stem "die grootste burgerlike reg is", het Rogers aan my gesê, "omdat sy gesien het dat die Wet op Burgerregte, die Stemregwet en die beslissings van die Hooggeregshof vir herverdeling haar reis na die politiek moontlik maak."
Die uitbreiding van 1975 is met sterk meerderhede aanvaar en is in Augustus op die wet onderteken. Die gevolg was dat waar ook al 5% van die stemgeregtigde bevolking taalminder was, stemmateriaal in daardie taal aangebied moes word. Dit beteken dat Chicanos in Texas, Arizona en Kalifornië gedek sou word, sowel as Puerto Ricane, Kubane, Asiatiese Amerikaners, Alaskane en Hawaiiane.
Daar is vanjaar 27,3 miljoen potensiële Spaanse kiesers wat in aanmerking kom. Maar die uitreik van die minderheidskiesers is duur, en die New York Times Magazine het berig dat grenskiesers meer as 'n dosyn "aanraking" of kontakte van aktiviste of veldtogpersoneel nodig het voordat hulle gaan stem. En tog, 'n verslag deur die Washington Post einde September het bevind dat nie die Demokratiese Senatoriale Veldtogkomitee en die Demokratiese Kongresveldtogkomitee Spaanse uitreikkoördineerders in diens gehad het nie.
Alhoewel die kiesersregistrasie van Latinx sterk toeneem - waarskynlik weens Donald Trump se kandidatuur - word beraam dat slegs 13,1 miljoen in November stem van die potensiële 27,3 miljoen. As Latino's by die stembus kan uitkom, het hulle die mag om Donald Trump te stop. En moenie bekommerd wees nie: ons kan steeds die taco -vragmotors op elke hoek hou.
Caitlin is die hoofredakteur van Fusion. Voor Fusion werk sy aan funksies en nasionale aangeleenthede by Talking Points Memo en voltooi sy 'n ondersoekende genootskap by The Seattle Times. Sal luister na alle anatomiese teorieë van Gray 's.
Deur hierdie kinders 'n basiese opvoeding te ontken, ontken ons hulle die vermoë om binne die struktuur van ons burgerlike instellings te leef, en sluit ons elke realistiese moontlikheid af dat hulle op die kleinste manier sal bydra tot die vordering van ons volk. & quot
In 1975 het die staat Texas artikel 21.031 van die Texas Education Code uitgevaardig waarin openbare skooldistrikte toegelaat word om toelating tot kinders sonder dokumentasie te weier of te hef. 'N 5-4 Amerikaanse hooggeregshofbesluit in Plyler v. Doe hierdie afdeling geskrap en beslis dat alle kinders, ongeag hul burgerskap, geregtig is op gratis openbare onderwys ingevolge die gelyke beskermingsklousule van die 14de wysiging
In 1977 het die onafhanklike skooldistrik van Tyler $ 1000 per jaar gehef aan elke kind wat in die distrik ingeskryf was en nie dokumentasie van Amerikaanse burgerskap verskaf het nie. Die Texas wetgewer en artikel 21.031 regverdig hierdie besluit en verklaar dat gratis openbare onderwys slegs toeganklik is vir kinders wat wettig binne die grense van die staat woon. Peter Roos en Vilma Martinez van die Mexican American Legal Defense and Educational Fund (MALDEF) het 'n groepsgeding na die distrikshof gebring.
Volgens die staat Texas was kinders sonder dokumentasie nie onder die jurisdiksie van die staat nie en is hulle dus gediskwalifiseer vir openbare onderwys. William Wayne Justice, die federale distriksregter, verklaar die rasionaal van Texas uit artikel 21.031 ongrondwetlik. Tyler ISD het 'n beroep op die vyfde hof van appèl aangeteken, wat die laer hof se beslissing bevestig het deur 'n skending van regte en gelyke beskerming te vind. Die skooldistrik was nie eens met die uitspraak van die hof nie en het 'n beroep by die Amerikaanse hooggeregshof ingedien.
Op 15 Junie 1982 skryf justisie Brennan die meerderheidsbesluit, wat beslis teen die beleid van Texas om toegang tot ongedokumenteerde kinders te weier of te hef, en merk op dat die gelyke beskerming ingevolge die 14de wysiging bepalings is wat universeel in hul aansoek is, aan alle persone binne die territoriale jurisdiksie, sonder inagneming van enige verskille van ras, kleur of nasionaliteit & rdquo. Daarbenewens het die hof bevind dat state nie kinders van hul opleiding kan ontneem nie, burgerskapdokumentasie kan aanvra of kinders aanspreeklik kan hou vir hul ouers se optrede nie.
& raquo Regsgeskiedenis
Die ikoon & lsquo Goudster en ikoon rsquo dui op 'n Texas -titel
Deur Olivas, Michael A. Arte Público Press. 2014.
Hierdie versameling opstelle gee 'n uiteensetting van die eerste saak wat Mexikaan-Amerikaners voor die Amerikaanse hooggeregshof probeer het.
Klik om toegang tot die digitale titel te kry .: http://txsll.law.overdrive.com/ContentDetails.htm?ID=8928CA27-DCDB-4060-9CBF-BA632659C2D3
Deur Scarborough, Jane Lynn. c1972.
Hierdie proefskrif is 'n biografie van George W. Paschal, 'n prokureur in Texas en 'n produktiewe versamelaar en organiseerder van die statutêre reg en regspraak van Texas tydens die burgeroorlog. Hoofstuk 3 bespreek die vertering van Paschal in diepte.
Deur Haley, James L. Texas Hooggeregshof Historical Society. 1ste uitgawe. 2017.
Hierdie tweede boek in die Taming Texas-reeks dek reg en geregtigheid in die grensperiode van Texas (1680-1880's), insluitend die geskiedenis van die hofstelsel.
Deur Haley, James L. Texas Hooggeregshof Historical Society. 2016.
Die titel, die eerste bundel in die boekreeks Taming Texas, toon hoe die staat se regstelsel inpas by die groter prentjie van die geskiedenis van Texas: die wortels, helde, groeipyne en mylpale, van die dae van die vroeë Spaanse kolonisasie tot die hede.
Deur Dobkins, Betty Eakle. Universiteit van Texas Press. 1959.
'N Geskiedenis van hoe die Spaanse reg die ontwikkeling van die Texas -wetgewing beïnvloed het.
Klik om toegang tot die digitale titel te verkry .: http://overdrive.sll.texas.gov/ContentDetails.htm?ID=02335063-0DFA-47A6-91E2-D1D6E992F602
Die bekroonde skrywer James L. Haley bied hierdie lewendige verhaalgeskiedenis van die hoogste hof in Texas en hoe dit gehelp het om die Lone Star State gedurende die eerste 150 jaar te vorm.
Klik om toegang tot die digitale titel te kry .: http://txsll.law.overdrive.com/ContentDetails.htm?ID=3B268F74-CD3F-4A93-A5B3-3286E6CD0282
Deur Bonfield, Lloyd. Thomson/Wes. c2006.
"Hierdie boek, geskik as 'n inleiding vir buitelandse LLM's - of as 'n inleidende ondersoek vir Amerikaanse studente van beide prosedurele en inhoudelike reg - is 'n omvattende, maar bondige, opname van die Amerikaanse regstelsel - die struktuur en die metodologie daarvan." - uitgewer se beskrywing
Hierdie titel, wat oorspronklik gepubliseer is ter viering van die 50ste herdenking van Gideon v. Wainwright, ondersoek die nalatenskap van die uitspraak in die Hooggeregshof deur die verhale van beskuldigdes in die provinsie wat op openbare verdedigers staatgemaak het, te deel.
Klik om toegang tot die digitale titel te kry .: http://txsll.law.overdrive.com/ContentDetails.htm?ID=40B4B350-2D39-438E-8B4D-CB9FDF048EBB
Deur Kozolchyk, Boris. West Academic Publishing. Tweede uitgawe. 2019.
"Hierdie werk bied 'n kontekstuele vergelykende analise van kommersiële kontrakte van hul oorsprong tot die huidige tyd. Dit bestudeer hul positiewe en lewende reg in lande en streke wat verteenwoordigend is van die groot regstelsels en sakekulture: Klassieke Rome, Middeleeuse Europa en die Midde -Ooste, kodifikasie Europa (veral Frankryk en Duitsland), post-koloniale Latyns-Amerika, die Sowjetunie, die Volksrepubliek China, Engeland (agtiende en negentiende eeu) en post-koloniale Verenigde State. Dit identifiseer kontraktuele konsepte, beginsels, reëls, leerstellings , beredeneringsmetodes en kommersiële praktyke wat die meeste tot die menslike ekonomiese ontwikkeling bygedra het. Ten slotte verduidelik dit hoe sekere selfsugtige en altruïstiese komponente van standaard en vertroue kommersiële en finansiële praktyke die nodige vertroue en samewerking veroorsaak wat ekonomiese groei en institusionele lang lewe. " - uitgewer se beskrywing
Deur Glendon, Mary Ann. West Academic Publishing. Vierde uitgawe. 2016.
"Hierdie neutedop bied 'n algemene inleiding tot die vergelykende reg wat beide 'n oorsig bevat van die metodes van vergelykende reg sowel as van die twee mees wydverspreide regstradisies ter wêreld: burgerlike (of Romano-Germaanse) en gemenereg. Vir beide tradisies, dek hierdie kundige bespreking hul geskiedenis van regstrukture, insluitend grondwetlike stelsels, howe en geregtelike hersiening van die rolle van sentrale regsaktore, insluitend prokureurs, regters en geleerdes, 'n oorsig van siviele en strafregtelike prosedures, die belangrikste regsbronne en materiële afdelings die bespreking bevat deurgaans ook verwysings na die plek en die belangrikheid van supranasionale reg en instellings en die impak daarvan op die burgerlike en tradisionele tradisies in Europa. " - uitgewer se beskrywing
Deur Ragsdale, Bruce A. Federal Judicial Center, Federal Judicial History Office. 2013.
Hierdie publikasie van die Federale Geregtelike Sentrum is uitgevoer ter bevordering van die statutêre missie van die sentrum om programme uit te voer, te koördineer en aan te moedig wat verband hou met die geskiedenis van die regterlike tak van die Amerikaanse regering.
Deur Kempin, Frederick G. West Pub. Co. Derde uitgawe. 1990, c2007.
"Gee die ontwikkeling van die basiese instellings van die Anglo-Amerikaanse gemeneregstelsel voor. Verken die regsbronne van sake, wetgewing en kodifisering tot leerstellige geskrifte. Die teks bespreek ook die ontwikkeling van regsbegrippe soos eiendom in grond, kontrakte, aanspreeklikheid vir besering, onderhandelbaarheid van handelspapier en die sakekorporasie. " - uitgewer se beskrywing
Deur Campbell, Randolph B. 1ste uitgawe. 2010.
'N Merkwaardige versameling oorspronklike verordeninge, hofsake en ander dokumente wat die regsgeskiedenis van Afro -Amerikaners in Texas uiteensit, van die Mexikaanse bewind tot die konfederale reg.
Klik om toegang tot die digitale titel te kry .: http://txsll.law.overdrive.com/ContentDetails.htm?ID=C2396B96-3F87-4FD5-8ACC-041EE65E646F
Deur Rotunda, Ronald D. West. Vyfde uitgawe. 2018.
"Baie regsprofessors is daarop gemik om diep etiese kwessies in die klas te ondersoek. Maar hulle moet ook die materiaal dek wat die multistate professionele verantwoordelikheidsondersoek vereis. Op 'n verrassend pittige manier plaas hierdie boek die reëls in 'n historiese konteks waarmee die student probleme met vorige weergawes van die reëls en die modelkode kan begryp. Hierdie benadering bevry kosbare klastyd vir belangrike normatiewe aangeleenthede. En hierdie neutedop help u studente om beter antwoorde op u Sokratiese vrae te kry as wat u verwag het. Hierdie boek was so gewild as 'n verduideliking van die basiese beginsels van regsetiek wat dit is in Japannees vertaal. " -uitgewer se beskrywing
Deur Ferguson, Andrew G. New York University Press. 2013.
Hierdie boek kombineer Amerikaanse geskiedenis, konstitusionele reg en persoonlike ervaring en betrek burgers in die dieper betekenis van juriediens.
Klik om toegang tot die digitale titel te kry .: http://overdrive.sll.texas.gov/ContentDetails.htm?ID=01133296-91C4-4674-B634-F8BE22C1855F
In hierdie verrassende en hoogs onkonvensionele werk stel die professor in die regte in Harvard, Mark Tushnet, 'n skynbaar eenvoudige vraag wat 'n deeglik onverwagte antwoord gee. Die Grondwet maak saak, sê hy, nie omdat dit ons regering struktureer nie, maar omdat dit ons politiek struktureer. Hy hou vol dat politici en politieke partye - nie besluite van die Hooggeregshof nie - die ware motore is van grondwetlike verandering in ons stelsel. Hierdie boodskap sal alle burgers wat direkte politieke optrede gebruik, bemagtig om ons regte en vryhede as Amerikaners te definieer en te beskerm. . Elke tak van die regering put ingrypende inspirasie en prosedurele struktuur uit die Grondwet, maar kan slegs verandering bring as daar 'n politieke wil is om dit uit te voer. Tushnet se politieke begrip van die Grondwet doen dit dus nie.
Klik om toegang tot die digitale titel te kry .: http://txsll.law.overdrive.com/ContentDetails.htm?ID=6F5B4C32-55C7-45AE-BE90-6B79B52F8B69
Smith vs Allwright: 'n keerpunt vir Texas stemreg
Die Terrell Law, wat in 1905 aangeneem is, het 'n regstreekse primêre stelsel vir alle staats-, distriks- en provinsiale keusekantore in Texas geskep. Die bepalings van Terrell het die wettiging en aanmoediging van die oprigting van 'slegs-blankes' in die primêre verkiesings stemvereistes wat gelei het tot diskriminasie van kiesers in Texas vir die volgende vier dekades. Beeld uit Open Library.
Die oomblik: Op 3 April 1944 het die Amerikaanse hooggeregshof die Texas-wet omvergewerp wat politieke partye gemagtig het om hul eie reëls vir stemvereistes op te stel, insluitend die praktyk om slegs 'blankes' te hou.
Waarom dit saak maak: Die belangrike uitspraak van Smith v.Allwright het verreikende gevolge gehad in Texas en ander state wat nie-blankes belet het om tydens primêre verkiesings te stem.
Teen 1944 moes kiesersdiskriminasie in Texas lankal iets van die verlede gewees het, volgens die Amerikaanse grondwet.
Die 14de wysiging, wat Afro -Amerikaners en voormalige slawe burgerskap, burgerlike en wettige regte verleen het, is in 1868 bekragtig - twee jaar later gevolg deur die bekragtiging van die 15de wysiging, wat die ontkenning van stemreg op grond van ras of kleur verbied het. . In 1920 bekragtig die Kongres die 19de Wysiging, wat stemreg vir vroue gewaarborg het.
Maar in die middel van die eeu in Texas bestaan ​​stemgelykheid slegs op papier. Ondanks die vryhede wat deur hierdie wysigings beloof word, het Texas en ander state 'n aantal taktieke gebruik om minderhede en arm kiesers uit te sluit, insluitend wettige onderdrukking in die vorm van diskriminerende verkiesingswette sowel as nie-amptelik gesanksioneerde kiesersintimidasiepraktyke.
Een van die doeltreffendste maniere van diskriminasie was die 'wit primêr', wat nie-blankes belet het om by die Demokratiese party (toe die enigste groot politieke party wat in Texas werksaam was) aan te sluit of in die Demokratiese primêre verkiesings te stem. Alhoewel die wit primêre wet van die staat deur twee uitsprake van die Hooggeregshof geskrap is (Nixon v. Herndon, 1927, en Nixon v. Condon, 1932), het Texas 'n oplossing geskep in die vorm van 'n wet wat politieke partye in Texas in staat gestel het om hul eie reëls vas te stel, insluitend slegs voorverkiesings vir blankes. Hierdie wet is gehandhaaf in 'n uitspraak van die Hooggeregshof van 1935, Grovey v. Townsend.
Gevolge vir vroue in Texas ...
In 1977 herinner Christia Adair, burgerregte -leier in Texas, haar eerste stemervaring tydens 'n mondelinge geskiedenisonderhoud met die Schlesinger -biblioteek by Radcliffe College.
Die jaar was 1918, en vroue in Texas het pas die stemreg gewen in die Demokratiese primêre verkiesing van die staat. Christia, toe in haar vroeë twintigerjare, het gewerk om die wet se deurgang te verseker, net soos baie van haar burgerlike vriende. Hulle het hulle met groot afwagting gereed gemaak vir die historiese primêre verkiesing van 1918.
'Die wit vroue gaan stem,' het sy gesê. 'En ons het aangetrek en gaan stem, en toe ons daar kom, kon ons nie stem nie. Hulle het ons verskillende verskonings gegee hoekom. Uiteindelik het een vrou, mev. Simmons, gesê: 'Sê u dat ons nie kan stem omdat ons negers is nie?' En hy het gesê: 'Ja, negers stem nie in die primêre in Texas nie.' maak ons ​​harte baie seer. " (Lees meer by Houston Public Media.)
Christia se ervaring is weerspieël op stemlokale op ander plekke in Texas, aangesien minderheidsvroue daardie jaar en in baie jare na die bekragtiging van die 19de wysiging probeer het om stemreg uit te oefen. Die voorval was 'n inspirerende katalisator in die lewe van die jong suffragis, wat later een van die mees noemenswaardige burgerregte -aktiviste in Texas sou word.
Smith v. Allwright …
Christia was in werklikheid die uitvoerende sekretaris van die NAACP -tak in Houston, toe die hoofstuk besluit het om 'n vierde uitdaging aan die blanke primêre stelsel in Texas te stel, hierdie keer in die naam van dr. Lonnie E. Smith, 'n prominente tandarts in Houston. wat die verkiesingsamptenaar SS Allwright gedagvaar het nadat Smith 'n stembrief geweier is in die Harris County -verkiesing van 1940.
Advokaat vir die NAACP, Thurgood Marshall (later die hof se eerste Afro-Amerikaanse geregtigheid), het aangevoer dat die primêre stelsel in Texas die 14de en 15de wysigings oortree, aangesien die wet blankes toegelaat het om die politiek van die destydse eenparty-suide te oorheers.
Marshall het die oorhand gekry, en die hof het die Texas-wet in 'n stemme van 8-1 oortref. In die mening van justisie Stanley F. Reed het hy opgemerk: "Die Verenigde State is 'n grondwetlike demokrasie. Die organiese wet daarvan verleen aan alle burgers die reg om sonder beperking deur enige staat aan die keuse van verkose amptenare deel te neem weens ras. Hierdie toekenning aan die mense van die geleentheid om te kies, moet nie deur 'n staat vernietig word deur sy verkiesingsproses in 'n vorm te plaas wat 'n privaat organisasie in staat stel om rassediskriminasie tydens die verkiesing te beoefen nie. Grondwetlike regte sal min waarde hê as dit dus indirek ontken kan word. "
Na die uitspraak van die hof het Afro-Amerikaanse kiesersregistrasie aansienlik verbeter in Texas en dwarsdeur die Suide, tot meer as 700 000 geregistreerde kiesers in 1948 en tot een miljoen teen 1952. In Texas het die aantal Afro-Amerikaners wat geregistreer is om te stem toegeneem van 30 000 in 1940 tot 100 000 in 1947.
Van die webwerf van die NAACP Legal Defense and Educational Fund: "Die implikasies van Smith het verreikende gevolge vir rasseverhoudinge in die Suide gehad. Dit was die waterskeiding in die stryd om swart regte, en dit dui op die begin van die Tweede Heropbou en die moderne burgerregtebeweging. Die politieke en sosiale vooruitgang van Swartes kon eenvoudig nie plaasgevind het sonder die veranderinge wat plaasgevind het na die omverwerping van die Demokratiese blanke primêr nie. "
"The Battle for the Black Ballot" deur Charles L. Zelden [University Press of Kansas]
Hooggeregshof beslis in Hernandez v. Texas, wat burgerregte -wette verbreed - GESKIEDENIS
Die Hooggeregshof het eenparig beslis teen die staat Texas en ten gunste van Heman Sweatt en verklaar dat "die gelyke beskermingsklousule van die veertiende wysiging vereis dat die aansoeker toegelaat word tot die Universiteit van Texas Law School." Die hof het bevind dat die Law School van die Universiteit van Texas baie beter was in terme van volumes in die biblioteek, die reputasie van die fakulteit, die aanbied van kursusse en beskikbare beurse. Selfs wat immateriële dinge betref, soos die vermoë om met sy kollegas in die regsberoep en die reputasie van die Universiteit om te gaan, het die nuwe regskool vir Afro-Amerikaners ontbreek. Die hof beslis dus dat Texas nie aan die 'gelyke' deel van die 'afsonderlike maar gelyke' vereiste voldoen het nie.
Die Hooggeregshof het eenparig ten gunste van die Afro-Amerikaanse ouers en hul kinders beslis. Daardeur het die hof die hof se besluit van 1896 in die hand gewys Plessy teen Ferguson en sy 'aparte maar gelyke' reël. Die hof het deur hoofregter Earl Warren gesê: 'Ons kom tot die gevolgtrekking dat op die gebied van openbare onderwys die leerstuk van' apart maar gelyk 'geen plek het nie. Aparte opvoedingsfasiliteite is inherent ongelyk. Daarom is ons van mening dat die eisers en ander op dieselfde wyse vir wie die vordering ingestel is, vanweë die afsondering wat gekla word, die gelyke beskerming van die wette wat deur die veertiende wysiging gewaarborg word, beroof word. "
Op dieselfde dag wat die hof sy beslissing in Brown gegee het, het die hof ook rasseskeiding in die openbare skole van die District of Columbia beëindig Bolling v Sharpe.
In 1955 het die Hooggeregshof agteruitgang in die hof aangehoor Brown v Onderwysraad II. Die hof was weereens eenparig en het hierdie keer die betrokke openbare skole beveel om studente met 'n doelbewuste spoed op 'n ras -diskriminerende basis toe te laat.
Hoofregter Earl Warren het die mening gelewer vir 'n eenparige hooggeregshof wat ooreenstem met die argumente van die advokate van Hernandez en sodoende sy skuldigbevinding omvergewerp het. Warren het geskryf: 'In talle besluite het hierdie hof beslis dat dit die gelyke beskerming van die wette van die veertiende wysiging ontken om 'n beskuldigde van 'n bepaalde ras of kleur te verhoor onder 'n beskuldiging wat deur 'n groot jurie of voor 'n petit jury, waarvan alle persone van sy ras of kleur, uitsluitlik vanweë die ras of kleur, deur die staat uitgesluit is, hetsy deur die wetgewer, sy howe of sy uitvoerende of administratiewe beamptes. … Die eiser se enigste eis is die reg om beskuldig te word en verhoor te word deur juries waarvan alle lede van sy klas nie stelselmatig uitgesluit word nie - juries wat uit alle gekwalifiseerde persone gekies word, ongeag nasionale herkoms of afkoms. In hierdie opsig is hy geregtig op die Grondwet. "