Geskryf deur Simon Mair
Wat kan ons toekoms inhou? Jose Antonio Gallego Vázquez / Unsplash, EAT
Waar sal ons oor ses maande, 'n jaar, tien jaar van nou wees? Ek lê snags wakker en wonder wat die toekoms vir my geliefdes inhou. My kwesbare vriende en familie. Ek wonder wat met my werk gaan gebeur, alhoewel ek gelukkiger is as baie: ek kry goeie siektevergoeding en kan op afstand werk. Ek skryf dit uit die Verenigde Koninkryk, waar ek nog steeds selfstandige vriende het wat maande sonder betaling betaal, vriende wat reeds werk verloor het. Die kontrak wat 80% van my salaris betaal, loop in Desember uit. Coronavirus slaan die ekonomie sleg. Sal iemand huur as ek werk nodig het?
Daar is 'n aantal moontlike termynkontrakte, almal afhanklik van hoe regerings en die samelewing reageer op koronavirus en die ekonomiese nadraai daarvan. Hopelik sal ons hierdie krisis gebruik om iets beter en mensliker te herbou, te produseer. Maar ons kan dalk iets erger raak.
Ek dink ons ​​kan ons situasie - en wat in ons toekoms kan lê - verstaan ​​deur na die politieke ekonomie van ander krisisse te kyk. My navorsing fokus op die grondbeginsels van die moderne ekonomie: globale aanbod kettings, lone, en produktiwiteit. Ek kyk na die manier waarop ekonomiese dinamika bydra tot uitdagings soos klimaatverandering en lae vlakke van geestelike en liggaamlike gesondheid onder werkers. Ek het aangevoer dat ons 'n heel ander soort ekonomie nodig het as ons sosiaal regverdig en ekologies moet bou termynmark. In die lig van COVID-19 was dit nog nooit voor die hand liggend nie.
Die antwoorde op die COVID-19-pandemie is bloot die versterking van die dinamiek wat ander sosiale en ekologiese krisisse dryf: die prioritisering van een soort waarde bo ander. Hierdie dinamiek het 'n groot rol gespeel in die dryf van globale reaksies op COVID-19. As die reaksie op die virus ontwikkel, hoe kan ons ekonomiese toekoms dan ontwikkel?
Vanuit 'n ekonomiese perspektief is daar vier moontlike toekoms: 'n afdraand na barbarisme, 'n robuuste staatskapitalisme, 'n radikale staatsosialisme en 'n transformasie in 'n groot samelewing wat op wedersydse hulp gebou is. Weergawes van al hierdie termynkontrakte is heeltemal moontlik, indien nie ewe wenslik nie.
Klein veranderinge sny dit nie
Soos klimaatverandering, is Coronavirus deels 'n probleem van ons ekonomiese struktuur. Alhoewel dit blyk dat dit 'n omgewings- of 'natuurlike' probleem is, is dit sosiaal gedrewe.
Ja, klimaatsverandering word veroorsaak deur sekere gasse wat hitte absorbeer. Maar dit is 'n baie vlak verduideliking. Om klimaatsverandering regtig te verstaan, moet ons die sosiale redes verstaan ​​wat ons daartoe lei dat kweekhuisgasse vrygestel word. Net so met COVID-19. Ja, die direkte oorsaak is die virus. Maar as ons die gevolge daarvan bestuur, moet ons menslike gedrag en die groter ekonomiese konteks daarvan verstaan.
Die aanpak van COVID-19 en klimaatsverandering is baie makliker as u nie-noodsaaklike ekonomiese aktiwiteite verminder. Vir klimaatsverandering is dit omdat as u minder goed produseer, u minder energie gebruik en minder kweekhuisgasse uitstraal. Die epidemiologie van COVID-19 is vinnig besig om te ontwikkel. Maar die kernlogika is net so eenvoudig. Mense meng mekaar en versprei infeksies. Dit gebeur in huishoudings, op werkplekke en op die reis wat mense doen. Die vermindering van hierdie vermenging sal waarskynlik die oordrag van persoon tot persoon verminder lei tot minder gevalle in die algemeen.
Die vermindering van kontak tussen mense help waarskynlik ook met ander beheerstrategieë. Een algemene beheerstrategie vir die uitbreek van aansteeklike siektes is kontakspoor en isolasie, waar die kontak van 'n besmette persoon geïdentifiseer word en dan geïsoleer word om verdere verspreiding van siektes te voorkom. Dit is die doeltreffendste wanneer u a hoë persentasie kontakte. Hoe minder kontak 'n persoon het, hoe minder moet u opspoor om by daardie hoër persentasie uit te kom.
Uit Wuhan kan ons sien dat maatskaplike distansie en maatreëls soos hierdie meet effektief is. Politieke ekonomie is nuttig om ons te help verstaan ​​waarom hulle nie vroeër in Europese lande en die VSA ingestel is nie.
'N Swak ekonomie
Die agteruitgang plaas die wêreldekonomie onder druk. Ons het 'n ernstige resessie. Hierdie druk het daartoe gelei dat sommige wêreldleiers gevra het vir die verligting van die sluitmaatreëls.
Alhoewel 19 lande in 'n toestand van ineenstorting gesit het, het die Amerikaanse president, Donald Trump, en die president van Brasilië, Jair Bolsonaro, 'n beroep gedoen op die terugsakking van versagtingsmaatreëls. Trump het 'n beroep op die Amerikaanse ekonomie gedoen om terug te kom normaal binne drie weke (hy het nou aanvaar dat sosiale distansiëring baie langer sal moet handhaaf). Bolsonaro gesê: 'Ons lewens moet aanhou. Daar moet bane gehou word ... Ons moet, ja, weer normaal wees. "
In die Verenigde Koninkryk, vier dae voordat hy 'n oproep van drie weke gevra het, was premier Boris Johnson slegs effens minder optimisties en het gesê dat die Verenigde Koninkryk die gety kan laat draai binne 12 weke. Maar selfs al is Johnson korrek, bly dit steeds die geval dat ons met 'n ekonomiese stelsel leef wat ineenstorting sal bedreig by die volgende teken van pandemie.
Die ekonomie van ineenstorting is redelik eenvoudig. Daar bestaan ​​ondernemings om wins te maak. As hulle nie kan produseer nie, kan hulle nie dinge verkoop nie. Dit beteken dat hulle nie wins sal maak nie, wat beteken dat hulle minder in staat is om u in diens te neem. Ondernemings kan en doen (oor kort tydperke) werkers wat hulle nie dadelik nodig het nie: hulle wil die vraag kan bevredig wanneer die ekonomie weer opdaag. Maar as dinge regtig sleg begin lyk, sal hulle dit nie doen nie. Dus, meer mense verloor hul werk of is bang hulle verloor hul werk. Dus koop hulle minder. En die hele siklus begin weer, en ons beweeg in 'n ekonomiese depressie.
In 'n normale krisis is die voorskrif om dit op te los eenvoudig. Die regering bestee, en dit spandeer totdat mense weer begin verbruik en werk. (Hierdie voorskrif is waarvoor die ekonoom John Maynard Keynes bekend is).
Maar normale ingrype sal nie hier werk nie, want ons wil nie hê dat die ekonomie moet herstel nie (ten minste, nie onmiddellik nie). Die hele punt van die sluiting is om te keer dat mense werk toe gaan waar hulle die siekte versprei. een onlangse studie het voorgestel dat die opheffingsmaatreëls in Wuhan (insluitend die sluit van werkplekke) te vroeg sou laat China 'n tweede hoogtepunt later in 2020 ervaar.
Soos die ekonoom James Meadway geskryf, die korrekte COVID-19-reaksie is nie 'n oorlogsekonomie nie - met grootskaalse opskaling in produksie. Inteendeel, ons het 'n 'teen-oorlogstyd'-ekonomie nodig en 'n massiewe omvang van die produksie. En as ons in die toekoms meer veerkragtig wil wees teenoor pandemies (en die ergste van klimaatsverandering wil vermy), het ons 'n stelsel nodig wat produksie kan afskaal op 'n manier wat nie verlies aan lewensbestaan ​​beteken nie.
Dus, wat ons nodig het, is 'n ander ekonomiese ingesteldheid. Ons dink gewoonlik aan die ekonomie as die manier waarop ons dinge koop, verkoop, veral verbruikersgoedere. Maar dit is nie wat 'n ekonomie is of hoef te wees nie. In sy kern is die ekonomie die manier waarop ons ons hulpbronne neem en dit omskep in die dinge wat ons doen moet lewe. Op hierdie manier kan ons begin om meer geleenthede te sien om anders te leef, wat ons in staat stel om minder goed te produseer sonder om ellende te vergroot.
Ek en ander ekologiese ekonome is al lank besig met die vraag hoe u minder op 'n sosiaal-regte manier produseer, omdat die uitdaging om minder te produseer ook sentraal staan ​​in die aanpak van klimaatsverandering. Al hoe meer gelyk, hoe meer ons produseer, hoe meer kweekhuisgasse ons gee uit. Hoe verminder u die hoeveelheid dinge wat u maak terwyl u mense aan die werk hou?
Voorstelle sluit in verminder die lengte van die werksweek, of, soos sommige van my onlangse werk As u gekyk het, kan u mense toelaat om stadiger en met minder druk te werk. Nie een van hierdie is direk van toepassing op COVID-19 nie, waar die doel is om kontak eerder as uitset te verminder, maar die kern van die voorstelle is dieselfde. U moet mense se afhanklikheid van 'n loon verminder om te kan leef.
Waarvoor is die ekonomie?
Die sleutel tot die verstaan ​​van reaksies op COVID-19 is die vraag waarvoor die ekonomie gaan. Tans is die primêre doel van die wêreldekonomie om geldwisseling te vergemaklik. Dit is wat ekonome 'ruilwaarde' noem.
Die dominante idee van die huidige stelsel waarin ons leef, is dat ruilwaarde dieselfde is as gebruikswaarde. Mense sal basies geld spandeer op die dinge wat hulle wil of nodig het, en hierdie daad van geld bestee ons iets van die waarde van die gebruik daarvan. Daarom word markte gesien as die beste manier om die samelewing te bestuur. Hiermee kan u aanpas en is buigsaam genoeg om die produksievermoë met die gebruikswaarde te pas.
Wat COVID-19 skerp verligting gee, is net hoe vals ons oortuigings oor markte is. Regerings is bevrees dat kritieke stelsels sal ontwrig of oorlaai word: voorsieningskettings, maatskaplike sorg, maar hoofsaaklik gesondheidsorg. Daar is baie bydraende faktore hiertoe. Maar laat ons twee neem.
In die eerste plek is dit baie moeilik om geld uit baie van die belangrikste maatskaplike dienste te verdien. Dit is deels omdat die groei in arbeidsproduktiwiteit 'n groot dryfveer vir winste is: meer doen met minder mense. Mense is 'n groot kostefaktor by baie ondernemings, veral dié wat op persoonlike interaksies staatmaak, soos gesondheidsorg. Gevolglik is die produktiwiteitsgroei in die gesondheidsorgsektor geneig om laer te wees as die res van die ekonomie, so die koste styg vinniger as gemiddeld.
Tweedens is poste in baie kritieke dienste nie diegene wat die hoogste waarde in die samelewing het nie. Baie van die bes betaalde werk bestaan ​​slegs om die uitruil te vergemaklik; om geld te maak. Hulle dien nie 'n groter doel vir die samelewing nie: dit is wat die antropoloog David Graeber noem "bullshit poste". Maar omdat hulle baie geld verdien, het ons baie konsultante, 'n groot advertensiebedryf en 'n massiewe finansiële sektor. Intussen het ons 'n krisis in gesondheids- en maatskaplike sorg, waar mense dikwels gedwing word om nuttige werk te kry wat hulle geniet, omdat hierdie poste hulle nie betaal nie genoeg om te leef.
Bullshit-take is ontelbaar. Jesus Sanz / Shutterstock.com
Die feit dat soveel mense sinnelose werk het, is deels die rede waarom ons so swak bereid is om op COVID-19 te reageer. Die pandemie beklemtoon dat baie werk nie noodsaaklik is nie, en tog het ons nie genoeg sleutelwerkers om te reageer as dit sleg gaan nie.
Mense word gedwing om nuttelose werk te doen, want in 'n samelewing waar uitruilwaarde die leidende beginsel van die ekonomie is, is die basiese goedere van die lewe hoofsaaklik deur markte beskikbaar. Dit beteken dat u dit moet koop, en om dit te koop, benodig u 'n inkomste wat van 'n werk afkomstig is.
Die ander kant van hierdie muntstuk is dat die mees radikale (en effektiewe) reaksies wat ons op die COVID-19-uitbreking sien, die oorheersing van markte en ruilwaarde uitdaag. Regerings neem wêreldwyd stappe wat drie maande gelede onmoontlik gelyk het. In Spanje, privaat hospitale is genasionaliseer. In die Verenigde Koninkryk is die vooruitsig op nasionalisering verskillende maniere van vervoer het baie werklik geword. En Frankryk het gesê dat hulle gereed is om te nasionaliseer groot besighede.
Net so sien ons die verdeling van arbeidsmarkte. Lande soos Denemarke en die Verenigde Koninkryk gee mense 'n inkomste om te keer dat hulle werk toe gaan. Dit is 'n wesenlike deel van 'n suksesvolle toesluit. Hierdie maatreëls is ver van perfek. Nietemin is dit 'n verskuiwing van die beginsel dat mense moet werk om hul inkomste te verdien, en 'n beweging na die idee dat mense verdien om te kan lewe, selfs al kan hulle nie werk nie.
Dit keer die dominante neigings van die afgelope veertig jaar om. In hierdie tyd word markte en wisselkoerse beskou as die beste manier om 'n ekonomie te bestuur. Gevolglik is daar toenemende druk op openbare stelsels om te bemark, om te bestuur asof dit besighede is wat geld moet verdien. Net so word werkers al hoe meer blootgestel aan die mark - kontrakte met 'n nul uur en die gig-ekonomie het die beskermingslaag verwyder van markskommelings wat langtermyn, stabiele werkgeleenthede bied.
COVID-19 blyk hierdie tendens te keer, neem gesondheidsorg- en arbeidsgoedere uit die mark en plaas dit in die hande van die staat. State produseer om baie redes. Sommige goed en ander sleg. Maar in teenstelling met markte, hoef hulle nie net vir ruilwaarde te produseer nie.
Hierdie veranderinge gee my hoop. Dit gee ons die kans om baie lewens te red. Hulle wys selfs op die moontlikheid van langertermynverandering wat ons gelukkiger maak en ons help Klimaatverandering aan te pak. Maar waarom het dit ons so lank geneem om hier te kom? Waarom was baie lande nie so bereid om die produksie te vertraag nie? Die antwoord lê in 'n onlangse verslag van die Wêreldgesondheidsorganisasie: hulle het nie die reg "ingesteldheid".
Ons ekonomiese verbeeldings
Daar is al 40 jaar 'n breë ekonomiese konsensus. Dit het die vermoë van politici en hul adviseurs beperk om krake in die stelsel te sien, of stel alternatiewe voor. Hierdie ingesteldheid word gedryf deur twee gekoppelde oortuigings:
Die mark lewer 'n goeie lewenskwaliteit, dus moet dit beskerm word
Die mark sal na kort periodes van krisis altyd weer normaal wees
Hierdie sienings is algemeen in baie Westerse lande. Maar dit is die sterkste in die Verenigde Koninkryk en die VSA, wat albei gelyk het sleg voorberei om op COVID-19 te reageer.
In die Verenigde Koninkryk het deelnemers aan 'n private verbintenis berig opgesom die minister se mees senior hulpverlener se benadering tot COVID-19 as "kudde-immuniteit, beskerm die ekonomie, en as dit beteken dat sommige pensioenarisse sterf, is dit te sleg". Die regering het dit ontken, maar as dit waar is, is dit nie verbasend nie. Tydens 'n regeringsgeleentheid vroeg in die pandemie het 'n senior amptenaar vir my gesê: 'Is dit die ekonomiese ontwrigting werd? As u na die skatkiswaardering van 'n lewe kyk, is dit waarskynlik nie. "
Hierdie soort siening is endemies in 'n bepaalde elite-klas. Dit word goed verteenwoordig deur 'n amptenaar in Texas wat aangevoer het dat baie bejaardes graag sou sterf eerder as om die VSA te laat insink ekonomiese depressie. Hierdie siening hou baie kwesbare mense in gevaar (en nie alle kwesbare mense is bejaard nie), en soos ek hier probeer uiteensit, is dit 'n valse keuse.
Een van die dinge wat die COVID-19-krisis kan doen, is om dit uit te brei ekonomiese verbeelding. Aangesien regerings en burgers stappe doen wat drie maande gelede onmoontlik gelyk het, kon ons idees oor hoe die wêreld werk vinnig verander. Laat ons kyk waarheen hierdie herbeelding ons kan neem.
Om ons te help om die toekoms te besoek, gaan ek a tegniek van die veld van termynkontrakte. U neem twee faktore wat u dink belangrik sal wees in die toekoms, en u verbeel u wat onder verskillende kombinasies van hierdie faktore sal gebeur.
Die faktore wat ek wil neem is waarde en sentralisering. Waarde verwys na alles wat die rigtinggewende beginsel van ons ekonomie is. Gebruik ons ​​ons hulpbronne om die uitruil en geld te maksimeer, of gebruik ons ​​dit om die lewe te maksimeer? Sentralisering verwys na die maniere waarop dinge georganiseer word, hetsy deur baie klein eenhede of deur een groot bevelvoerder. Ons kan hierdie faktore in 'n rooster organiseer, wat dan met scenario's gevul kan word. Ons kan dus nadink oor wat kan gebeur as ons probeer reageer op die koronavirus met die vier ekstreme kombinasies:
1) Staatskapitalisme: gesentraliseerde reaksie, prioritisering van uitruilwaarde
2) barbaarsheid: gedesentraliseerde reaksie met die prioritisering van uitruilwaarde
3) Staatsosialisme: gesentraliseerde reaksie, met die prioritisering van die beskerming van die lewe
4) Wedersydse hulp: gedesentraliseerde reaksie wat die beskerming van die lewe prioritiseer.
Die vier termynkontrakte. © Simon Mair, skrywer met dien verstande
Staatskapitalisme is die dominante reaksie wat ons tans regoor die wêreld sien. Tipiese voorbeelde is die Verenigde Koninkryk, Spanje en Denemarke.
Die staatskapitalistiese samelewing streef voort om uitruilwaarde as die leidende lig van die ekonomie. Maar dit erken dat markte in krisis ondersteuning van die staat benodig. Aangesien baie werkers nie kan werk nie omdat hulle siek is en hulle lewens vrees, tree die staat met uitgebreide welsyn in. Dit wek ook 'n massiewe Keynesiaanse stimulus deur krediet uit te brei en direkte betalings aan ondernemings te maak.
Die verwagting hier is dat dit vir 'n kort periode sal wees. Die primêre funksie van die stappe wat geneem word, is om soveel moontlik ondernemings in staat te stel om aan te hou handel dryf. In die Verenigde Koninkryk word voedsel byvoorbeeld steeds deur markte versprei (hoewel die regering die mededingingswette verslap het). Waar werkers direk ondersteun word, word dit gedoen op maniere wat die normale funksionering van die arbeidsmark versteur. Dus, soos in die Verenigde Koninkryk, moet werkgewers aansoek doen om betalings aan werkers en dit versprei. En die grootte van die betalings word gedoen op grond van die uitruilwaarde van 'n werker skep gewoonlik in die mark eerder as die nut van hul werk.
Kan dit 'n suksesvolle scenario wees? Miskien, maar slegs as COVID-19 oor 'n kort tydperk beheerbaar blyk te wees. Aangesien volledige sluiting vermy word om die funksionering van die mark te behou, sal die oordrag van infeksie waarskynlik steeds voortduur. In die Verenigde Koninkryk, byvoorbeeld, nie-noodsaaklike konstruksie gaan steeds voortwat werkers op die bouterreine laat meng. Maar beperkte staatsingryping sal al hoe moeiliker word om te onderhou as die dodetal toeneem. Verhoogde siekte en dood sal onrus veroorsaak en die ekonomiese gevolge verdiep, wat die staat sal dwing om meer en meer radikale stappe te neem om die markfunksie te probeer handhaaf.
Dit is die slegste scenario. Barbarisme is die toekoms as ons voortgaan om op ruilwaarde as ons riglyn te vertrou en tog weier om steun uit te brei na diegene wat weens siekte of werkloosheid uit die mark gesluit word. Dit beskryf 'n situasie wat ons nog nie gesien het nie.
Besighede misluk en werkers is honger omdat daar geen meganismes bestaan ​​om hulle teen die harde werklikheid van die mark te beskerm nie. Hospitale word nie deur buitengewone maatreëls ondersteun nie, en word dus oorweldig. Mense sterf. Barbarisme is uiteindelik 'n onstabiele toestand wat eindig in ondergang of 'n oorgang na een van die ander roosterafdelings na 'n periode van politieke en sosiale verwoesting.
Kan dit gebeur? Die bekommernis is dat dit óf per ongeluk tydens die pandemie kan gebeur, óf met opset na die pandemie-pieke. Die fout is as 'n regering nie tydens die ergste van die pandemie op 'n groot genoeg manier ingaan nie. Ondersteuning kan moontlik aan ondernemings en huishoudings aangebied word, maar as dit nie genoeg is om die ineenstorting van die mark te voorkom nie, sal chaos ontstaan. In hospitale word ekstra geld en mense gestuur, maar as dit nie genoeg is nie, sal siek mense in groot getalle weggewys word.
Die moontlikheid van massiewe besparing is potensieel net soos gevolg daarvan nadat die pandemie 'n hoogtepunt bereik het en regerings probeer om terug te keer na 'normaal'. Dit is bedreig in Duitsland. Dit sou rampspoedig wees. Nie die minste nie omdat die ontbinding van kritieke dienste tydens soberheid die vermoë van lande beïnvloed het om op hierdie pandemie te reageer.
Die daaropvolgende mislukking van die ekonomie en die samelewing sou politieke en stabiele onrus veroorsaak, wat sou lei tot 'n mislukte staat en die ineenstorting van sowel die staat as die gemeenskap se welsynstelsels.
Staatsosialisme beskryf die eerste van die toekoms wat ons kon sien met 'n kulturele verskuiwing wat 'n ander soort waarde in die hart van die ekonomie plaas. Dit is die toekoms wat ons bereik met 'n uitbreiding van die maatreëls wat ons tans in die Verenigde Koninkryk, Spanje en Denemarke sien.
Die sleutel hier is dat maatreëls soos nasionalisering van hospitale en betalings aan werkers nie gesien word as instrumente om markte te beskerm nie, maar as 'n manier om die lewe self te beskerm. In so 'n scenario stap die staat in om die dele van die ekonomie wat noodsaaklik is vir die lewe te beskerm: die produksie van voedsel, energie en skuiling, byvoorbeeld, sodat die basiese lewensvoorsiening nie meer op die mark val nie. Die staat nasionaliseer hospitale en stel behuising vryelik beskikbaar. Laastens bied dit alle burgers 'n manier om toegang tot verskillende goedere te verkry - beide basiese aspekte en verbruikersgoedere wat ons met 'n verminderde arbeidsmag kan produseer.
Burgers vertrou nie meer op werkgewers as tussengangers tussen hulle en die basiese lewensmateriaal nie. Betalings word direk aan almal gedoen en hou nie verband met die uitruilwaarde wat hulle skep nie. In plaas daarvan is betalings dieselfde vir almal (op die basis wat ons verdien om te kan lewe, bloot omdat ons leef), of dit is gebaseer op die bruikbaarheid van die werk. Supermarkwerkers, afleweringsbestuurders, pakhuise, verpleegkundiges, onderwysers en dokters is die nuwe uitvoerende hoof.
Dit is moontlik dat staatsosialisme na vore kom as gevolg van pogings tot staatskapitalisme en die gevolge van 'n langdurige pandemie. As diep resessies plaasvind en die aanbodkettings ontwrig word, sodat die vraag nie gered kan word deur die soort standaard-Keynesiaanse beleid wat ons nou sien nie (geld druk, die lenings vergemaklik en so meer), kan die staat produksie oorneem.
Daar is risiko's vir hierdie benadering - ons moet versigtig wees om outoritarisme te vermy. Maar goed gedoen, dit is miskien ons beste hoop teen 'n uiterste COVID-19-uitbraak. 'N Sterk staat wat die hulpbronne kan inwin om die kernfunksies van die ekonomie en die samelewing te beskerm.
Wedersydse hulp is die tweede toekoms waarin ons die beskerming van die lewe as die rigtinggewende beginsel van ons ekonomie aanneem. Maar in hierdie scenario neem die staat nie 'n bepalende rol nie. Inteendeel, individue en kleingroepe begin ondersteuning en versorging in hul gemeenskappe organiseer.
Die risiko's met hierdie toekoms is dat klein groepe nie in staat is om vinnig die soort hulpbronne te mobiliseer wat nodig is om byvoorbeeld gesondheidsorgkapasiteit te verhoog nie. Maar wedersydse hulp kan meer effektiewe voorkoming van transmissie moontlik maak deur gemeenskapsondersteuningsnetwerke te bou wat die kwesbare reëls en die isolasie van die polisie beskerm. Nuwe demokratiese strukture ontstaan ​​deur die mees ambisieuse vorm van hierdie toekoms. Groepe van gemeenskappe wat aansienlike hulpbronne kan mobiliseer. Mense kom bymekaar om streeksreaksies te beplan om die verspreiding van siektes te stop en (as hulle oor die vaardighede beskik) om pasiënte te behandel.
Hierdie soort scenario kan by enige van die ander ontstaan. Dit is 'n moontlike uitweg uit barbaarsheid, of staatskapitalisme, en kan staatsosialisme ondersteun. Ons weet dat reaksies op die gemeenskap sentraal was in die hantering van die Wes-Afrikaanse Ebola-uitbraak. En ons sien reeds die wortels van hierdie toekoms vandag by die groepe wat organiseer versorgingspakkette en gemeenskapsondersteuning. Ons kan dit sien as 'n mislukking van staatsreaksies. Of ons kan dit sien as 'n pragmatiese, deernisvolle reaksie op 'n krisis wat ontvou.
Hierdie visioene is uiterste scenario's, karikature en sal waarskynlik in mekaar bloei. My vrees is die afkoms van staatskapitalisme na barbaars. My hoop is 'n mengsel van staatsosialisme en wedersydse hulp: 'n sterk, demokratiese staat wat hulpbronne mobiliseer om 'n sterker gesondheidstelsel te bou, die beskerming van die kwesbares teen die grille van die mark prioritiseer en daarop reageer en burgers in staat stel om onderlinge hulpgroepe te vorm eerder as werk sonder betekenis.
Wat hopelik duidelik is, is dat al hierdie scenario's sommige gronde vir vrees laat, maar ook sommige vir hoop. COVID-19 beklemtoon ernstige tekortkominge in ons bestaande stelsel. 'N Effektiewe reaksie hierop sal waarskynlik radikale sosiale verandering verg. Ek het aangevoer dit verg 'n drastiese wegbeweeg van markte en die gebruik van winste as die primêre manier om 'n ekonomie te organiseer. Die uiteinde hiervan is die moontlikheid dat ons 'n meer menslike stelsel bou wat ons meer veerkragtig laat in die aangesig van toekomstige pandemies en ander dreigende krisisse soos klimaatsverandering.
Sosiale verandering kan van baie plekke en met baie invloede kom. 'N Sleuteltaak vir ons almal is die eis dat opkomende sosiale vorme voortvloei uit 'n etiek wat sorg, lewe en demokrasie waardeer. Die sentrale politieke taak in hierdie krisistyd is om die waardes te leef en (feitlik) te organiseer.
Simon Mair, navorsingsgenoot in ekologiese ekonomie, sentrum vir die verstaan ​​van volhoubare welvaart, Universiteit van Surrey
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Hoe sal die wêreld lyk ná die Coronavirus?