skool | grootoog deur die wêreld...
Posted on 15 Maart 2009 | 4 Kommentaar
"Alles wat ons was, is vanaand weer skielik hier
Verf dit met 'n kwas of staar dit uit die vuur
maar onthou dit
maar onthou dit:
ons was hier"
Ek het 'n obsessie met onthou. Ek het 'n fobie vir vergeet.
In graad 7 het ek begin dagboek hou en my verskriklik bekommer daaroor as ek vir 'n paar dae of 'n week nie skryf nie. Dan het ek soms net ten minste die belangrikste aspekte van die dag neergeskryf. Om nou terug te kyk – eintlik oor my latere tienerdagboeke ook – is soms 'n nodige reminder dat ek maar regtig onvolwasse was in 'n tyd wat ek my verbeel het ek's diep… die onderwerpe waar rondom die dagboek maal, is genoeg om dit te bewys!
Maar uit daardie boekies het hierdie Cara ontwikkel. Om bietjie meta te gaan – ek gaan (eintlik hopelik) eendag hierop ook terugkyk en besef ek's weer myle ouer; ek het myle meer perspektief. Scary. Want hier sit ek en commit… ek blog vir julle, die publiek! Dagboekies kan ek wegsteek; kan ek quaint noem. Blogs are out there. Dis nogal stupid van my. (Maar gelukkig getuig my blog stats dat julle almal tot op hede gelyk by my huis sou kon kom kuier sonder dat die wyn opraak. Sommige van julle soek anyway net fotos van die Notre Dame of lirieke van Karen Zoid of die Melktertkommissie. Verstommend baie van julle wil iets van julle kinders se loopbaan of toekoms uitfigure en beland op een of ander manier by my blog.)
Buiten die dagboeke – oor my "gewone lewe" – het ek begin geestelike dagboekies hou rondom graad 8. Hulle is bietjie meer ontnugterend om op terug te kyk. Die vrese, die gebede, die feesvieringe daarin… veel meer van hierdie dagboekies eggo nog in vandag se gedagtes. En dit waaroor ek nie meer dink nie, het dikwels onbeantwoord maar net gestagneer. Dit is dalk hoekom ek soveel respek het vir Dorette en Nielen en, noudat ek hom beter verstaan, Bernard. Kyk, die Here gee mens vrede oor goed, maar ek dink soms pluk-pluk die Heilige Gees aan jou hart oor goed waaroor jy opgehou worry het. En soms dink ek ek's 'n armer mens wanneer ek nie aan daardie pluk-pluk gehoor gee nie. En hierdie vriende van my is ryker. (Hoe het dit gebeur dat hulle almal fotograwe is?)
Terselfdetyd het ek leers begin maak. (Skuus ek kan nie kappies maak op hierdie keyboard nie.) Een leer per jaar sedert 1999. Briewe, konsertprogrammetjies, soms 'n merkwaardige eksamen-taalvraestel. Sertifikate. Teen matriek het ek twee leers per jaar nodig gehad. Vir 2005 tot 2009 kan ek tot my spyt net leers wys vir 2006 en 2008. En oor die ander jare worry ek… ek gaan alles vergeet!
'n Bietjie later, seker rondom graad 10, het ook my skool huiswerk dagboeke in annale ontaard: "Musical. Dit was awesome!!! Jaco het kom kyk!" "Fluiteksamen. Te min geoefen… lucky sy't nie C mineur gevra nie." "Hokkieoefening in die hitte." En digitale fotos het 'n nuwe vorm van onthou bygevoeg sedert 2003.
Iewers in my kas, in aparte boksies, kruip daar liefdesbriewe ook weg. Net die belangrikes. Net die drie wat my ernstig in die oe gekyk het en laat besef het: meisie, jy het 'n stukkie hart in jou hande. Ek lees hulle amper nooit. Dis net… te ongemaklik. Om die woorde te sien, werp dikwels my netjiese geskiedenis van my lewe omver. Dinge wat ek se groot was, is klein in die briewe. Dinge wat ek se klein was, is groot. My storie klop nie met die bewyse nie. Ek's toe nie so connected en deursigtig en braaf soos ek dink nie.
Drie! Watter ordentlike meisie het die voorreg en die vermorsing van drie harte om te onthou?
Maar dis fine, want al hierdie onthoue kan jy op die rak bere; in boksies wegsteek; kan jy cite as bronne in jou lewenstorie sonder om hulle noodwendig te diep te inspekteer. Sonder om die troebel te sien; die vlak bakvissiestories; die verlanges na wat nie kon wees nie; die foute; die geleenthede wat verbygegaan het.