"En toe dit aand geword het op daardie dag, het Hy vir hulle gesê: Laat ons oorvaar na die ander kant. En hulle het die skare verlaat en Hom, net soos Hy was, saamgeneem in die skuit; en daar was ook ander skuitjies by Hom. En ’n groot stormwind het opgekom, en die golwe het in die skuit geslaan, sodat dit al vol wou word. Maar Hy was agter op die skuit aan die slaap op die kussing. En hulle het Hom wakker gemaak en vir Hom gesê: Meester, gee U nie om dat ons vergaan nie? En Hy het opgestaan en die wind bestraf en vir die see gesê: Swyg, wees stil! En die wind het gaan lê, en daar het ’n groot stilte gekom. Toe sê Hy vir hulle: Waarom is julle so bang? Hoe het julle dan geen geloof nie? En ’n groot vrees het hulle oorweldig, en hulle het vir mekaar gesê: Wie is Hy tog, dat selfs die wind en die see Hom gehoorsaam is!” (Markus 4:35-41).
Dit moes vir Jesus ’n dag vol uitdagings gewees het. ’n Dag waarop nie net Sy genade aan omstanders betoon is nie, maar ook die krag wat in Sy woorde opgesluit is. Jesus het die heeldag in die son gepreek – van ’n skommelende boot af. Ten spyte van Sy uitputting was Jesus besorg oor die honger skare. Ná die voeding van die menigte, het Hy die dissipels opdrag gegee om na die oorkant van die see te vaar.
Eers was dit net ’n vars briesie, maar hulle is onkant betrap toe ’n storm skielik losbars. Dit is interessant dat Jesus volgens die Bybel agter in die skuit gelê en slaap het. Hy was baie moeg ná die dag se werk; die storm het nie eers Sy aandag getrek nie. Die storm moes selfs die mees ervare vissermanne vir hul lewens laat vrees het. Stormsterk winde het gewoed en dit het hard gereën. Moontlik het die manne op mekaar geskreeu, die sig was swak en selfs die braafstes het seker aan hul veiligheid begin twyfel. Iemand het dalk voorgestel dat hulle Jesus moet wakker maak, waarop hulle die Meester toe gaan wakker skud het. Hulle het Hom waarskynlik senuweeagtig met vrae gepeper en hard uitgeroep: “Meester, gee U dan nie om nie!”
Hierdie verhaal gee ons egter die versekering dat die Meester altyd by ons is tydens die donker nag op die see. Die ervaring van die manne wat daardie aand saam met Jesus was, skenk ons vandag hoop en inspirasie.
Dit is nie net die dissipels wat gevra het dat die see kalm moet word nie, ook die Psalmdigter het hierdie versoek gerig. In Psalm 107:28-29 lees ons: “Toe het hulle tot Hom uitgeroep in hul moeilikheid en Hy het hulle uit hul benoudheid verlos. Hy maak van die storm ’n stilte sodat sy golwe stil is.”
’n Les wat ons moet leer, is dat God altyd gewillig is en dat dit vir Hom moontlik is om die storms in ons lewens tot bedaring te bring. Ons moet egter bereid wees om Hom wakker te maak met ons uitroepe. Vriend van God, ons God was reeds van die begin af die Almagtige wat met Sy woorde see en land regeer. Psalm 65:8: sê “...wat die gebruis van die see stilmaak, die gebruis van hulle golwe en die rumoer van die volke.” Die grootste storm daardie aand was nie die See van Galilea se storm nie, maar die een in die hart van die dissipels. Hulle het hulle einde gevrees, maar met genade ’n oorwinning beleef.
Gedurende daardie donker nag, het die dissipels ’n paar waardevolle lesse geleer. Eers-tens, dat God van die land ook God van die see is. Hulle het geleer dat storms, onverwags en ongeleë is. Die dissipels het ook geleer dat jou reis binne ’n oogwink van vreedsaam na stormagtig kan verander. Die belangrikste is egter dat hulle geleer het dat wanneer hulle Jesus wakker maak en om Sy hulp vra, Hy magtig is om binne ’n oomblik Sy stem te verhef en vrede oor enige storm uit te spreek.