Sabinet | "Skimmespel van die waarsêers" : politieke sensuur in Suid-Afrika, c. 1980-1989. 'n Historiese perspektief
n Tydskrif vir Geesteswetenskappe - "Skimmespel van die waarsêers" : politieke sensuur in Suid-Afrika, c. 1980-1989. 'n Historiese perspektief
Source : Tydskrif vir Geesteswetenskappe, Volume 49, Issue 1, Mar 2009, p. 85 - 97
Keyword(s) : Apartheid, Bureau of Information, Buro vir Inligting, Noodtoestand, P.W. Botha government, P.W. Botha regering, Political censorship, Political violence, Politieke geweld, Politieke sensuur, Propaganda, South African Broadcasting Corporation, State of emergency, Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie, Total Onslaught, Total Strategy, Totale Aanslag and Totale Strategie
Dit is nie vergesog om te argumenteer dat Suid-Afrika eerder 'n kultuur van sensuur as vryheid van spraak het nie. Té maklik was / is politici in die land deur die plesier van sensuur verlei. Té rustig het die publiek die nasionalisering van hierdie vryheid toegestaan. Namate apartheid, en die opposisie daarteen, gegroei het, het politieke sensuur toegeneem. Die vakuum gelaat deur die sensors is geesdriftig deur regeringspropaganda gevul. Teen die 1980's was sensuur 'n uitgebreide en gesofistikeerde aspek van die staatsmasjinerie. Vryheid van spraak is aan die verantwoordelike volksgenote toevertrou. Die Suid-Afrika van die 1980's versinnebeeld in vele opsigte 'n klimaks van teenstrydighede. Deur, binne konteks, epiese hervorming maak die regering van P.W. Botha die apartheid-staat "oper". Hierdie openlikheid syfer deur tot vryheid van spraak. Terselfdertyd het Pretoria 'n haas ondeurdringbare bolwerk van politieke sensuur gesweis. Inligting het nie noodwendig 'n ingeligte veronderstel nie. Waarheid het van regeringsamptenary se egtheidstempel afgehang. Werklikheid het relatief geword. Hierdie artikel ondersoek waarom die Botha-regering, as deel van sy multidimensionele Totale Strategie, sensuur nodig geag het. Verder word gekyk na hoe die evolusionêre vlegwerk van sensuur daarna uitgesien het en hoe dit toegepas is. Ná 1994 verklaar veral witmense dat hulle nie geweet het nie. Ten slotte word die effek van die bespreekte sensuur op die Suid-Afrikaanse samelewing in oënskou geneem.
At the heart of both the Total Onslaught and Total Strategy was a so-called struggle for the hearts and minds of the people. Information, naturally, formed a cardinal part of the crux. Freedom of speech, as such, was placed within the cadre of state security. Accordingly, information which was, or had the potential to be degrading or critical of the authorities or the political status quo was evaluated as possibly being part of the Total Onslaught's campaign of psychological warfare. Breaking down the people's trust in their leaders and their will to fight, according to the government, was a classic strategy of the enemy to ease their planned takeover. To protect South Africans by being duped by this phantasmagoric onslaught they had to surrender freedom of speech for their own benefit.
By the 1980s censorship was an extensive and sophisticated aspect of the state machinery. Freedom of speech, as defined by the regime, was bestowed upon the responsible burgers. The South Africa of the 1980s exemplifies in many ways a climax of contradictions. Through, within context, epic reforms the government of P.W. Botha made the apartheid state more "open". This openness trickled through to freedom of speech. Simultaneously, Pretoria welded a nearly impenetrable bulwark of political censorship. Information did not necessarily imply an informed. Truth depended on government officials' stamps of authenticity. Reality became relative.
Persistent Link : https://hdl.handle.net/10520/EJC20122