Veilige aanhangsel en ander aanhangselstyle
Aanhegstyle word gekenmerk deur verskillende maniere van interaksie en optrede in verhoudings. Tydens die vroeë kinderjare word hierdie aanhegtingsstyle gegrond op hoe kinders en ouers interaksie het. By volwassenheid word aanhangselstyle gebruik om patrone van aanhangsel in romantiese verhoudings te beskryf. Die konsep van aanhegtingsstyle het die aanhegtingsteorie en navorsing wat gedurende die 1960's en 1970's voorgekom het, uitgebrei. Vandag herken sielkundiges tipies vier hoofaanhegtingsstyle.
Wat is aanhangsel?
Aanhegsel is 'n spesiale emosionele verhouding wat behels die uitruil van gerief, sorg en plesier. Die wortels van navorsing oor gehegtheid het begin met Freud se teorieë oor liefde, maar 'n ander navorser word gewoonlik as die vader van aanhegtingsteorie gekrediteer.
John Bowlby het uitgebreide ondersoek gedoen na die konsep van aanhegting, wat dit beskryf as 'n "blywende sielkundige verband tussen mense."
Bowlby het die psigoanalitiese siening gedeel dat vroeë ervarings in die kinderjare belangrik is om ontwikkeling en gedrag later in die lewe te beïnvloed. Ons vroeë aanhangselstyle word in die kinderjare deur die baba / versorger-verhouding gevestig.
Bowlby het verder geglo dat die aanhangsel 'n evolusionêre komponent gehad het; dit help om te oorleef. "Die geneigdheid om sterk emosionele bande aan bepaalde individue te maak, is 'n basiese komponent van die menslike natuur," verduidelik hy.
1 - Kenmerke van Aanhegsel
Bowlby het geglo dat daar vier onderskeidende eienskappe van beslaglegging is:
Nabyheid Onderhoud - Die begeerte om naby die mense te wees waaraan ons geheg is.
Veilige Haven - Terugkeer na die aanhangsel figuur vir troos en veiligheid in die gesig van 'n vrees of bedreiging.
Secure Base - Die aanhangsel figuur dien as 'n basis van sekuriteit waaruit die kind die omliggende omgewing kan verken.
Skeiding nood - Angs wat voorkom in die afwesigheid van die aanhangsel figuur.
Bowlby het ook drie sleutelvoorstelle oor gehegtheidsteorie gemaak.
Eerstens het hy voorgestel dat wanneer kinders met selfvertroue opgewek word dat hul primêre versorger vir hulle beskikbaar sal wees, is hulle minder geneig om vrees te ervaar as dié wat sonder sulke oortuiging opgewek word .
Tweedens het hy geglo dat hierdie vertroue gesmee word tydens 'n kritieke tydperk van ontwikkeling gedurende die kinderjare, kinderjare en adolessensie. Die verwagtinge wat gedurende daardie tydperk gevorm word, is geneig om relatief onveranderd te bly vir die res van die persoon se lewe.
Ten slotte, het hy voorgestel dat hierdie verwagtinge wat gevorm word direk verband hou met ervaring. Met ander woorde, kinders ontwikkel verwagtings dat hul versorgers reageer op hul behoeftes, want in hul ervaring het hul versorgers in die verlede reageer.
2 - Ainsworth se vreemde situasie assessering
Gedurende die 1970's het sielkundige Mary Ainsworth verder uitgebrei met Bowlby se baanbrekerswerk in haar beroemde "Strange Situation" -studie. Die studie het betrekking op die waarneming van kinders tussen die ouderdomme van 12 tot 18 maande, wat reageer op 'n situasie waarin hulle kortliks alleen gelaat en weer met hul ma herenig is.
Ainsworth se vreemde situasie-assessering het hierdie basiese volgorde gevolg:
Ouer en kind is alleen in 'n kamer
Die kind ondersoek die kamer met ouerlike toesig
'N Vreemdeling kom in die kamer, praat met die ouer en nader die kind
Die ouer verlaat die kamer stil
Die ouer keer terug en troos die kind
Op grond van hierdie waarnemings het Ainsworth tot die gevolgtrekking gekom dat daar drie hoofstyle van aanhegting was: veilige aanhegting, ambivalente-onveilige aanhangsel en vermydende onveilige gehegtheid.
Navorsers Main and Solomon het 'n vierde aanhangselstyl, bekend as ongemeende-onveilige aanhangsel, bygevoeg. Verskeie studies het Ainsworth se gevolgtrekkings ondersteun en bykomende navorsing het aan die lig gebring dat hierdie vroeë aanhegtingsstyle kan help om gedrag later in die lewe te voorspel.
3 - Attachment Through Life
WIN-Inisiatief / Getty Images
Voordat jy verband hou met verhoudingsprobleme op jou ouers, is dit belangrik om daarop te let dat aanhegtingsstyle wat tydens die vroeë kinderjare gevorm is nie noodwendig identies is aan dié wat in volwasse romantiese aanhangsels aangetoon word nie. Daar is baie tyd tussen kinderskappy en volwassenheid, so intervensie-ervarings speel ook 'n groot rol in volwasse gehegtheidstyle.
Diegene wat beskryf word as ambivalente of vermydende gedurende die kinderjare, kan veilig as volwasse geheg word, terwyl diegene met 'n veilige gehegtheid in die kinderjare onveilige gehegtheidspatrone kan toon in volwassenheid. Basiese temperament word ook gedink om 'n gedeeltelike rol in aanhangsel te speel.
So, watter rol kan faktore soos egskeiding of ouerlike diskord speel in die vorming van aanhangselstyle? In een studie het Hazan en Shaver bevind dat ouerlike egskeiding nie verband hou met aanhangselstyl nie. In plaas daarvan het hul navorsing aangedui dat die beste voorspeller van volwasse gehegtheidstyl die persepsies is wat mense oor die kwaliteit van hul verhoudings met hul ouers sowel as hul ouer se verhouding met mekaar het.
Navorsing in hierdie area dui egter daarop dat patrone wat in die kinderjare gevestig is, 'n belangrike impak op latere verhoudings het. Hazan and Shaver het ook gevarieerde oortuigings gevind oor verhoudings onder volwassenes met verskillende aanhegtingsstyle. Veilige aangehegde volwassenes is geneig om te glo dat romantiese liefde blywend is. Ambivalent aangehegte volwassenes rapporteer dikwels verlief raak, terwyl diegene met vermydende gehegtheidstyle liefde so skaars en tydelik beskryf.
Terwyl ons nie kan sê dat vroeë aanhegtingsstyle identies is aan volwasse romantiese aanhangsels nie, het navorsing getoon dat vroeë aanhegtingsstyle kan help om gedragspatrone in volwassenheid te voorspel.
4 - Veilige Aanhegsel Eienskappe
Kan van ouer skei
Soek gerusstelling van ouers wanneer dit bang is
Greets terugkeer van ouers met positiewe emosies
Verkies ouers aan vreemdelinge
Vertrou, blywende verhoudings
Wees geneig om goeie selfbeeld te hê
Is gemaklik om gevoelens met vennote en vriende te deel
Soek sosiale ondersteuning
Kinders wat stewig vasgemaak is, word gewoonlik sigbaar ontsteld wanneer hul versorgers verlaat en gelukkig is wanneer hul ouers terugkeer. As hulle bang is, sal hierdie kinders troos soek van die ouer of versorger. Kontak wat deur 'n ouer geïnisieer word, word maklik deur veilige aangehegte kinders aanvaar, en hulle groet die terugkeer van 'n ouer met positiewe gedrag. Terwyl hierdie kinders tot 'n mate deur ander mense vertroos kan word in die afwesigheid van 'n ouer of versorger, verkies hulle die ouers duidelik aan vreemdelinge.
Ouers van veilig aangehegde kinders is geneig om meer met hul kinders te speel. Daarbenewens reageer hierdie ouers vinniger op hul kinders se behoeftes en is hulle meer gereageer op hul kinders as die ouers van onseker kinders. Studies het getoon dat veilig aangehegde kinders meer empaties is tydens latere stadiums van kinderjare. Hierdie kinders word ook beskryf as minder ontwrigtend, minder aggressief, en meer volwasse as kinders met ambivalente of vermydende aanhegtingsstyle.
Alhoewel dit 'n veilige aanhangsel met versorgers vorm, is dit normaal en verwag, soos Hazan en Shaver het opgemerk, gebeur dit nie altyd nie. Navorsers het 'n aantal verskillende faktore gevind wat bydra tot die ontwikkeling (of gebrek daaraan) van veilige aanhegting, veral 'n ma se reaksie op haar kind se behoeftes gedurende die eerste jaar van 'n kind se lewe. Moeders wat teenstrydig reageer of wat met kinders se aktiwiteite inmeng, is geneig om babas te produseer wat minder ondersoek, meer huil en meer angstig is. Moeders wat konsekwent hul kinders se behoeftes verwerp of ignoreer, is geneig om kinders te produseer wat kontak probeer vermy.
As volwassenes is diegene wat veilig vasgemaak is, geneig om langtermynverhoudings te vertrou. Ander sleutelkenmerke van veilige aangehegte individue sluit in hoë selfbeeld , intieme verhoudings, sosiale ondersteuning, en die vermoë om gevoelens met ander mense te deel.
In een studie het navorsers bevind dat vroue met 'n veilige gehegtheidstyl meer positiewe gevoelens gehad het oor hul volwasse romantiese verhoudings as ander vroue met onveilige gehegtheidstyle.
Hoeveel mense klassifiseer hulself as veilig aangeheg? In 'n klassieke studie deur Hazan and Shaver, het 56 persent van die respondente hulself as veilig geïdentifiseer, terwyl 25 persent as vermydend geïdentifiseer en 19 persent as ambivalent / angstig.
5 - Ambivalente Aanhegsel Eienskappe
Wees versigtig vir vreemdelinge
Word baie benoud wanneer ouers verlaat
Moenie vertroos raak wanneer ouers terugkom nie
Onwillig om naby aan ander te word
Bekommerd wees dat hul maat hulle nie liefhet nie
Word baie verward wanneer verhoudings eindig
Kinders wat ambivalent aangeheg is, is geneig om buitengewoon agterdogtig te wees teenoor vreemdelinge. Hierdie kinders vertoon groot benoudheid wanneer hulle van 'n ouer of versorger geskei word, maar lyk nie gerus of vertroos deur die terugkeer van die ouer nie. In sommige gevalle kan die kind die ouer passief verwerp deur troos te weier, of dit kan openlik aggressie teenoor die ouer openbaar.
Volgens Cassidy en Berlyn is ambivalente aanhegting relatief ongewoon, met slegs 7 tot 15 persent van die babas in die Verenigde State wat hierdie aanhangselstyl toon. Cassidy en Berlyn het ook in 'n oorsig van ambivalente aanhegtingsliteratuur bevind dat waarnemingsnavorsing konsekwent 'n tweeledige onveilige gehegtheid aan lae moederlike beskikbaarheid verbind. Namate hierdie kinders ouer word, beskryf onderwysers hulle dikwels as klam en oorafhanklik.
As volwassenes voel diegene met 'n ambivalente gehegtheidstyl dikwels nie huiwerig om naby aan ander te wees nie en is hulle bekommerd dat hul maat hul gevoelens nie weergee nie. Dit lei tot gereelde breekplekke, dikwels omdat die verhouding koud en ver voel. Hierdie individue voel veral verward na die einde van 'n verhouding. Cassidy en Berlyn beskryf 'n ander patologiese patroon waar ambivalente aangehegte volwassenes aan jong kinders vasklou as 'n bron van veiligheid.
6 - Verminderende Aanhegsel Eienskappe
mev / getty Images
Mag ouers vermy
Moet nie baie kontak of vertroosting van ouers soek nie
Toon min of geen voorkeur vir ouers oor vreemdelinge
Kan probleme met intimiteit hê
Belê min emosie in sosiale en romantiese verhoudings
Onwillig of onmoontlik om gedagtes of gevoelens met ander te deel
Kinders met vermydende aanhegtingsstyle is geneig om ouers en versorgers te vermy. Hierdie vermyding word dikwels na 'n tydperk van afwesigheid veral uitgespreek. Hierdie kinders kan nie die aandag van 'n ouer verwerp nie, maar hulle soek ook nie troos of kontak nie. Kinders met 'n vermydende beslaglegging toon geen voorkeur tussen 'n ouer en 'n volledige vreemdeling nie.
As volwassenes het diegene met 'n vermydende beslaglegging probleme met intimiteit en noue verhoudings. Hierdie individue belê nie veel emosie in verhoudings nie en ervaar min nood wanneer 'n verhouding eindig.
Hulle vermy dikwels intimiteit deur verskonings (soos lang werksure) te gebruik, of kan tydens ander seks oor ander mense fantaseer. Navorsing het ook getoon dat volwassenes met 'n vermydende gehegtheidstyl meer aanvaarbaar is en waarskynlik in gemaklike seks betrokke raak. Ander algemene kenmerke sluit in die versuim om vennote te ondersteun tydens stresvolle tye en 'n onvermoë om gevoelens, gedagtes en emosies met vennote te deel.
7 - Disorganized Attachment Eienskappe
Op Ouderdom Een:
Toon 'n mengsel van vermydende en weerstandbiedende gedrag
Dit mag lyk of dit verward of verward is
Op ouderdom Ses:
Mag 'n ouerrol speel
Party kinders kan as versorger optree teenoor die ouer
Kinders met 'n ongeorganiseerde-onveilige gehegtheidstyl toon 'n gebrek aan duidelike aanhegtingsgedrag. Hul optrede en reaksies op versorgers is dikwels 'n mengsel van gedrag, insluitend vermyding of weerstand. Hierdie kinders word beskryf as verontagsaam gedrag, wat soms in die teenwoordigheid van 'n versorger voorkom of verward is.
Hoof en Salomo het voorgestel dat onbestaanlike gedrag van ouers 'n bydraende faktor kan wees in hierdie aanhegtingstyl. In later navorsing het Hoof en Hesse geargumenteer dat ouers wat as syfers van vrees en gerusstelling vir 'n kind optree, bydra tot 'n ongeorganiseerde aanhangselstyl. Omdat die kind beide vertroos en bang voel deur die ouer, lei dit tot verwarring.
Terwyl volwasse romantiese aanhangsels nie presies ooreenstem met vroeë kinderjare aanhangsels nie, is daar geen twyfel dat ons vroegste verhoudings met versorgers 'n rol in ontwikkeling speel nie. Deur die rol van aanhangsel beter te verstaan, kan jy groter waardering kry vir hoe die vroegste aanhangsels in jou lewe die volwasse verhoudings kan beïnvloed.
> Bowlby, J. 'n Veilige Basis: Kliniese Toepassings van Attachment Theory. Londen: Routledge; 2012.
> Salter, MD, Ainsworth, MC, Blehar, EW, & Wall, SN. Patrone van Aanhegsel: 'n Sielkundige Studie van die Vreemde Situasie. New York: Taylor & Francis; 2015.