Het die meer ervare hopliete aan die voorkant of agterkant van die falanks geveg? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Het die meer ervare hopliete aan die voorkant of agterkant van die falanks geveg?
Ek het twee teenstrydige idees met betrekking tot falange -vegformasies gehoor, albei uit respekvolle geskiedenisuitstallings.
Een bron dui aan dat die meer volwasse/ervare mans aan die voorkant geveg het, aangesien dit as 'n groot eer beskou is om te veg aan die voorkant van die falanks, terwyl die jonger mans agterop was.
Die ander vertoning het aangedui dat die meer ervare mans agter was, wat die jonger mans gedwing het om in formasie te bly. Selfs as hulle wou loop, kon hulle nie regtig terugtrek nie.
Miskien is albei waar en verwys dit na verskillende stadstate of Masedoniese tegnieke?
Ek dink jy kan die falanks verwar:
Elke individuele hopliet het sy skild op die linkerarm gedra en nie net homself beskerm nie, maar ook die soldaat aan die linkerkant. Dit het beteken dat die mans aan die regterkant van die falanks slegs half beskerm is. In die geveg sou opponerende falanks hierdie swakheid ontgin deur te probeer om die vyand se regterflank te oorvleuel. Dit het ook beteken dat 'n falanks in die geveg geneig sou wees om na regs te dryf (aangesien hopliete probeer om agter die skild van hul naaste te bly). Die mees ervare hopliete is dikwels aan die regterkant van die falanks geplaas, om hierdie probleme te vermy. Sommige groepe, soos die Spartane by Nemea, het probeer om hierdie verskynsel tot hul voordeel te gebruik. In hierdie geval sou die falanks sy linkerkant, wat tipies uit geallieerde troepe bestaan, offer, in 'n poging om die vyand van die flank in te haal. Dit is onwaarskynlik dat hierdie strategie baie gereeld gewerk het, aangesien dit nie gereeld in antieke Griekse literatuur genoem word nie.
Tydens die ontplooiing in die Republikeinse era is die manipulasies gereeld in drievoudige stryd (drievoudige gevegsorde) gerangskik: dit wil sê, in drie geledere, met die hastati in die eerste rang (die naaste aan die vyand), die prinsipale in die tweede rang, en die veteraan triarii in die derde en laaste rang as versperringstroepe, of soms selfs verder terug as 'n strategiese reservaat. In die gevaar van dreigende nederlaag val die eerste en tweede reëls, die Hastati en Principes, gewoonlik terug op die Triarii om die lyn te hervorm om 'n teenaanval of 'n ordelike onttrekking moontlik te maak. Omdat terugval op die Triarii 'n wanhoop was, het dit 'n algemene Romeinse frase geword wat aandui dat iemand in 'n desperate situasie verkeer.
Die Hoplite -rewolusie en die opkoms van die polis
In sy seminale artikel uit 1937, & ldquoWhen Did the Polis Rise? & Rdquo Victor Ehrenberg merk op dat dit onmoontlik is om presiese datums vir die & ldquorise & rdquo te gee en dat die polis ongetwyfeld die produk was van 'n lang evolusie. 1 Hy erken dat & ldquorise & rdquo slegs ware oorsprong kan beteken, wat geleerdes gewoonlik lank voor die sesde of vyfde eeu plaas. Maar vreemde uitsprake in teenoorgestelde sin, en veral die bewerings van Berve, het Ehrenberg uitgelok om die ortodokse standpunt te herbevestig. Vroeër het Ehrenberg 2 protesteer teen Berve wat tot die begin van die sewende tot die sesde eeu die stigting van die Griekse staat bepaal het. 3 Maar hy was verbaas toe Berve later vir 'n datum uit die vyfde eeu argumenteer: in die geslag van Pindar en Simonides is die gees van die Polis skaars nog duidelik, en onder Cimon, maar onder Pericles, word die dinastiese vorm van heerskappy heeltemal opgelos in die selfprestasie van die Polis. & rdquo 4 Ehrenberg wys op die dwaling in die denke dat die realisering van die polis eers plaasvind tydens die klimaks in die vyfde eeu. So 'n model soos Berve & rsquos beperk die polis tot ongeveer die tydperk van Periclean Athene, aangesien dit kort daarna afneem (bv. Thuc. 3.82ff.). 5 In onlangse jare dreig soortgelyke aanvalle op die ortodokse siening 6 weereens om die polis tot 'n ldquophantom te verminder, wat moontlik sy bestaan ​​te danke het aan die spekulasie van filosowe en retore van die vierde eeu. & Rdquo 7
Ehrenberg het voorgestel dat Berve die Polis met die & ldquodemocratic polis & rdquo van die vyfde eeu verwar het. Trouens, al in 800 vC het die Grieke die polis in 'n suiwerder en eenvoudiger vorm geken, selfs voor die eerste wetgewers en die tiranne. Die strekking van die argument van Ehrenberg & rsquos is dat die polis lank bestaan ​​het voordat dit bereik het wat baie as sy toppunt beskou het, indien nie sy voorafbepaalde vorm nie. Die eerste fase behels die opkoms van die polisstad. Na die vorming van die ommuurde polisstad en die eenwording met die agterland, het die heerskappy van die stad die oorheersing van die suiwer aristokrasie vervang. Die konsep van dikē, wat mettertyd 'n tradisionele en toegelate staatsbeginsel geword het, het die aristokrasie in toom gehou en dit verantwoordelik gemaak vir die wil van die gemeenskap van die burgers. Hierdie beskrywing van die proses van die interne vorming van die staat sou vandag nie veel opspraak wek nie. Dit is die tweede fase wat Ehrenberg identifiseer in die opkoms van die Griekse staat wat geleerdes die afgelope jare sterk uitgedaag het. Dit was toe dat in die sewende eeu 'n meer egalitêre vorm van die staat die gevolg was van die & ldquofamily-polis & rdquo wat padgee vir die & ldquohoplite-polis. & Rdquo 8 Die idee dat 'n stygende en middelmatige groep boer-burger-soldate die bande van eksklusiewe politieke voorreg en het die weg gebaan vir breër oligargieë en later vir demokrasieë, wat sy oorsprong in Aristoteles het. Een van die mees algemene vorme om hierdie posisie aan te val, was om die bestaan ​​van 'n aansienlike middelste vlak van boere te ontken, om die vroeë Griekse politieke geskiedenis 'n elitesaak te maak. 9 Hierdie siening het baie inspirasie getrek uit pogings om die klassieke falanks te verlaag. Ehrenberg het probeer om die aanname van 'n & ldquototally nuwe en arbitrêre gebruik van die term & lsquoPolis & rsquo & rdquo 10 in hierdie lig te voorkom, ek wil die tradisionele hoplite -verhaal weer in die gesig staar van die huidige uitdagings en die falanks in die regte konteks daarvan in die geskiedenis van die polis.
In sy Politiek, Aristoteles, bied 'n model vir hoe die grondwette van die Griekse polis ontwikkel het. 11 Na die vroeë koningskappe het die vroegste vorm van grondwet onder die Grieke bestaan ​​uit diegene wat geveg het. Die eerste grondwette het bestaan ​​uit die kavallerie, die aristokrate wat oor perde beskik, wat die slagveld oorheers het. Maar sodra die swaar infanterie die kuns van korrekte vorming geleer het (sintaksis), kon die hopliete die aristokrate en die monopolie van politieke mag verbreek. Volgens Aristoteles het die vroeë Grieke die hopliet -grondwet demokrasie genoem. In 'n latere gedeelte, 12, merk hy op dat die roeiers die demokrasie van Athene sterker gemaak het, omdat dit die oorsaak was van die oorwinning van Salamis tydens die Persiese oorloë en dus die oorsaak van die stad en rsquos -hegemonie as gevolg van sy seemag. Geleerdes het hierdie skema gekritiseer. 13 Behalwe vir enkele gebiede, soos Thessalië en Masedonië, het kavallerie byvoorbeeld nooit 'n vooraanstaande rol gespeel in Griekse oorlogvoering nie. Tog bied Aristoteles steeds 'n oortuigende tesis oor hoe die politieke instellings van die polis wel ontwikkel het. Die ortodokse siening van historici het ook lankal volgehou dat die opkoms van die polis baie te danke het aan die opkoms van 'n middelklas boer-burger-soldate, ryk genoeg om hul eie hoplietpanopie te bied om te veg ter verdediging van hul staat. Die hopliete is ook dikwels gekoppel aan die vroeë Griekse tiranne. 'N Kort oorsig van die tradisionele model van hoe die vroeë polis ontwikkel het, kan help om lig te werp op onlangse pogings om dit omver te werp.
Die polis het na vore gekom in die agtste eeu na die lang donker tydperk, wat gevolg het op die chaos wat die ineenstorting van die Myseense samelewing meegebring het. Die eeue van lae bevolkingsdigtheid en onderdrukte ekonomiese toestande het plek gemaak vir demografiese en geografiese uitbreiding en hernieude handel oor lang afstande. Die besonderhede is duister, maar Thucydides gee 'n aanneemlike weergawe van die opkoms van die polis nadat die migrasietydperk geëindig het en die toestande in Griekeland gevestig het. Hy sê dat die vroeë grondwette oorerflike monargieë was met beperkings op die magte van die konings. 14 Gedurende hierdie tydperk was daar geen groot landoorlog nie. Oorlogvoering behels eenvoudige grenskonflikte tussen naburige poleis oor omstrede grond. Die Lelantynse oorlog het tussen Chalcis en Eretria geveg, waarin die res van Hellas 'n alliansie met die een of ander kant was, en die eerste belangrike veldslag onder die Grieke was. 15 Teen hierdie tyd, ongeveer 700, glo die meeste geleerdes dat oorerflike monargieë van een of ander aard vir die geboorte -aristokrasie in die meeste poleis gesorg het. Die tradisionele siening is dat die aard van die Griekse oorlogvoering kort daarna dramaties verander het.
Bo alle ander faktore het die bekendstelling van die hopliet -skild in die laat agtste eeu 'n revolusionêre 16 -effek gehad. Die gebruik van die skild is slegs sinvol in die konteks van 'n falanks waarin 'n kryger in die massiewe formasie dekking soek vir sy kwesbare regterkant agter die skild van die buurman aan sy regterkant (Thuc. 5.71). Die hoplietskild beklemtoon die tegniese verskille tussen die donker era en klassieke oorlogvoering. Dit lyk asof die krygers uit die donker era hul skilde aan 'n leerband aan hul nek gehang het en hulle spiese as spies gegooi het. Die hoplietskild, aan die ander kant, word op sy plek gehou deur 'n dubbele armband terwyl die kryger sy spies soos 'n snoek gebruik. Hopliete het in noue stryd geveg en hul spiese gestoot in plaas daarvan om hulle te gooi. Dus moes die oop orde-gevegte waarin kampioene vooraanstaande was, plek gemaak het vir meer samehangende formasies van swaar infanterie met die bekendstelling van die dubbelgreepskild. Hierdie oorgang in taktiek het gelei tot radikale sosiale en politieke veranderinge in die Griekse wêreld. Namate die verdediging van die staat al hoe meer afhang van die toenemende aantal nie-aristokrate wat langs die aristokrate in die falanks geveg het, slaag die hopliete in hul eise om politieke mag. In baie state het 'n charismatiese leier die massa en ontevredenheid met hul aristokratiese eweknieë uitgebuit om die saak van die hopliete te beveg en hom as tiran te vestig.
Die model wat hierbo uiteengesit is, is uit 'n aantal oogpunte uitgedaag. Die mees invloedryke benadering is miskien om aan te voer dat die falanks nie deur skielike verandering met die bekendstelling van die hoplietskild ontstaan ​​het nie. 17 Snodgrass het verder volgehou dat die dubbelgreepskild nie noodwendig falanks-taktiek impliseer nie, en dat die twee innovasies nie gelyktydig plaasgevind het nie. Na sy mening het die falanks eers ongeveer 650 jaar sy volle ontwikkeling bereik. tiranne en om politieke hervorming aan te dring. Boonop het die onbetaalbare uitgawe van die panopie beteken dat min individue buite die eng klas aristokrate dit kon bekostig om hulself as hopliete te bewapen. Hierdie aristokrate het voortgegaan om as soliste te veg, en dit was eers oor 'n tydperk van 'n halfeeu of meer dat hulle geleidelik nie -aristokrate gewerf het om by hul geledere in die falanks aan te sluit. Daarom beweer die & ldquogradualist & rdquo -standpunt dat daar 'n militêre hervorming in die sewende eeu was, maar geen gepaardgaande politieke revolusie nie.
Geleerdes het die volgende groot verandering in hul begrip van die falanks gebaseer op die nuwe lesings van die gevegstonele in Homeros. Hulle beweer dat in die Ilias massa -leërs, en nie heroïese kampioene nie, is die deurslaggewende element in die geveg. 18 Die massamagte is nie net beslissend nie, maar neem ook hand-aan-hand-gevegte en naby-orde-formasies deel wat byna dieselfde is as dié van die klassieke falanks. Latacz het aangevoer dat, aangesien die Homeriese falanks waarskynlik lyk soos wat in historiese gevegte van dieselfde tydperk moes plaasgevind het, dit nie nodig is om 'n hoplite & ldquorevolution & rdquo of selfs 'n & ldquoreform & rdquo vir die sewende eeu te stel nie. Die hervorming moes vroeër gekom het of glad nie. Hieruit het sommige tot die gevolgtrekking gekom dat in Homerus die veldslag die deurslaggewende element was. hopliet panopies met die argumente vir massa -gevegte in Homeros. Hy stel 'n lang evolusie van gevegte in die vroeë Griekeland voor perfeksie en formalisering van taktiek eerder as die bekendstelling van falanksoorlogvoering. Hy beweer, en die bewyse van Homeriese en vroeë Griekse oorlogvoering laat geen ruimte vir 'n & lsquohoplite -rewolusie nie. polis, het die falanks nie 'n nuwe klas burgers opgeneem wat vir die eerste keer op gelyke voet met die aristokrate geveg het nie. Vir Raaflaub was die integrasie van die polis, wat onder leiding van die aristokrate plaasgevind het, die gevolg van die gesamentlike wil van die hele burgerliggaam en het in die behoeftes van die hele gemeenskap gedien. 22
Sommige historici het baie verder gegaan met die verwerping van die idee van 'n sewende-eeuse militêre hervorming. Van Wees aanvaar byvoorbeeld die tesis dat hoplietoorlog wyd verteenwoordig word in die Ilias en het 'n nuwe teorie aangevoer oor hoe krygers die dubbelgreepskild, die aspis. Hy voer aan dat hopliete geveg het in 'n houding wat lyk soos dié van skermers, met hul linkerskouer na die vyand, eerder as die posisie van 'n worstelaar, met hul bors na die vyand. In hierdie geval, die aspis dek albei flanke van die kryger, so dit is nie nodig dat hy die skuiling van 'n buurman en rsquos-skild soek om die kwesbare regterkant te beskerm nie. 23 Daarom beweer hy dat hopliete nie 'n streng, ordelike lyn hoef te handhaaf nie, maar in 'n veel losser en minder samehangende vorming kon veg of selfs onafhanklik van die falanks kon geveg het. Die gevolge van die nuwe lesings van Homer en van Wees & rsquos -tesis strek verder as net 'n hersiening van taktiek. Byvoorbeeld, in 'n onlangse handboek wat die Griekse polis bespreek het, het Osborne gesê dat oorlogvoering in massale geledere die oorlogvoering van individuele kampioene in die agtste eeu vervang het en dat dit albei was voor die uitvinding van die dubbelgreepskild en lank voor die verskyning van die eerste tiranne in die Griekse tradisie. Osborne aanvaar ook van Wees & rsquos -idees oor hoe hopliet -krygers hul skild gebruik het. Hy kom tot die gevolgtrekking dat die uitvinding van die hoplietskerm 'n sleutel tot die ontwikkeling van tirannie is, maar dit moet te vroeg gebeur, en dit het waarskynlik baie min verskil gemaak aan die aard van oorlogvoering. & Rdquo 24 Hierdie tendense het begin beïnvloed hoe sommige geleerdes gesaghebbende beskrywings van argaïese hoplietgeveg skryf, soos volg.
Die standaard hoplietgevegsvorming, die falanks, het geleidelik oor die eeue ontwikkel. In die klassieke tyd was die falanks 'n digte samestelling, tipies agt rye diep, geoptimaliseer vir massa -skokgevegte. Terwyl Herodotus soms anakronisties hopliete uitbeeld wat op klassieke wyse veg, was die Archaïese falanks in werklikheid losser en minder gestruktureerd. Weermagte het wel in streng volgorde gevorm, maar kontingente kon op eie inisiatief vorder of onttrek (5.75, 5.113 en 9.62). Gevegte kan wipplank voortgaan, met troepe wat herhaaldelik laai en terugval (7.225, 9.21 en 9.74). Boogskutters en ander ligte troepe het af en toe geveg, gemeng met hopliete (9.22, 9.29 en ndash30). 25
Inteendeel, ek sal aanvoer dat die getuienis van Homeros nie beteken dat die vernuwings in hoplietwapens geen revolusionêre verandering in oorlogvoering teweeggebring het nie, en dat van Wees & rsquos vindingryke interpretasies van die ikonografiese bewyse geen rede is om die ortodoksie rakende taktiek weg te gooi nie. Ek sal dan beweer dat die datum van die falanks in werklikheid saamval met die bekendstelling van die dubbelgreepskerm. Hierdie vroeëre datum is boonop van kardinale belang om die revolusie wat in die poleis in die politieke en sosiale instellings van ten minste verskeie van die groot Griekse state plaasgevind het, te verstaan. Hierdie veranderinge het die Griekse waardes en kultuur in die algemeen getransformeer en gehelp om die egalitêre etos en die oppergesag van die reg te skep wat die polis gevorm het. Nie een van die onlangse vooruitgang in argeologie of die nuwe lesings van die literêre bronne vir die tydperk het die tradisionele verhaal van die groot hopliet weerlê nie.
Ek begin met 'n kritiek op van Wees & rsquos se siening oor hoe hopliete veg, 26 veral die gebruik daarvan aspis. In 'n onlangse artikel ontleed Schwartz van Wees & rsquos teorie. 27 Hy verwerp die standpunt dat hopliet -krygers geskik was vir enkele gevegte. Die hopliet was altyd bedoel om in 'n falanks te veg. Schwartz betwis ook die idee dat die hoplietfalanks eers in die tyd van die Persiese Oorloë ontwikkel het. Om mee te begin, die hopliet panoply, met inbegrip van die brons borsplaat, die brons & ldquo Corintian-styl & rdquo helm, die yster getinte as spies, die yster swaard, die brons grays, en, natuurlik, die groot skild (die aspis of hoplon), bly in wese onveranderd gedurende die argaïese en klassieke tydperke. Die skild self behou dieselfde sirkelvorm, die holte van die binneste oppervlak, die houtkern, die bronsband aan die rand en die dubbelgreepstelsel. Die ondersoek van die toerusting toon dat dit slegs vir een gevegstyl gemaak kon word. Die grootte en gewig van die skild het dit ongemaklik gemaak. 28 Die dubbelgreepstelsel van die sentrale armband en mdashthepaxax& mdash en die aangrypende handvatsel & mdashthe antilabe& mdash het die hopliet in staat gestel om die gewig van ongeveer 7,5 kg van die skild op twee punte te ondersteun in plaas van die een wat die enkelgreepskerm bied. Boonop het dit beteken dat die draer slegs met die linkerarm die skild kon dra, in teenstelling met die vegter wat 'n enkele greepskerm van die een hand na die ander kon skuif om sy gewig te verminder. Aan die ander kant kon die holte van die skild die lip van die skild op sy skouer laat rus. Die dra van die skild in hierdie skuins posisie, met die onderste rand voor die vegter uitsteek, het die ekstra voordeel dat dit die beskermingsgebied vergroot en die spies van die skild laat kyk. Schwartz wys 29 daarop dat dit eintlik die enigste is moontlik manier om die aspis.
Sonder die draagriem (die telamon) van vorige skilde, en as gevolg van die groot grootte van die skild, kon die draer nie die aspis om sy rug, wat sy beskerming beperk het toe die hopliet na vlug oorgegaan het. Hierdie feit, saam met die gewig en die ongemaklike holte, het dieaspis besonder onhandig en het die vegter self baie minder beweeglik gemaak as vorige vegters. Tog hou Van Wees vol dat die skild en hellip hoogstens die beweging op die slagveld vertraag het: dit het nie op sigself 'n statiese vorm van geveg opgelê nie, en dat die verlies aan manoeuvreerbaarheid dieaspis behels & ldquosh moet nie oordrewe word nie, & rdquo aangesien geen tipe skild baie regs na regs gebring kan word nie, sonder om die gebruik van wapens te belemmer. een hand en slaan met 'n wapen in die ander hand gelyktydig. Die vereiste tegniek is om eers 'n inkomende slag af te buig, sê aan die regterkant van die verdediger en dan eers daarna dit, om aan die offensief te gaan. Teen hierdie tyd het die kryger sy skild na sy gewone posisie aan die voorkant en effens links oorgeplaas, sodat hy met groter krag kan slaan. Wat van Wees & rsquos se beskrywing mis, is dat in vinnige gevegte die ligter skild met 'n enkele greep van groter waarde is, omdat die draer inkomende houe beter kan afwyk deur die skild en rsquos-sentrum vinniger na die aanval te bring en weer terug te kom, en kort, deur sy skild te gebruik aktief in die geveg, werklik swaai dit. & rdquo Boonop hoef die skildoppervlak nie so groot te wees nie, aangesien 'n vegter die enkelgreepskild op volle arm en rsquos-lengte kan vashou, wat die teenstander en aanvalhoeke verminder. Die enkelgreepskerm bied ook groot bewegingsvryheid. Selfs as die draer byvoorbeeld na sy eie regterkant strek, stel die pols hom net in staat om die skild te draai om die afbuigingshoek te maksimeer.
Die aspis, aan die ander kant, het in al hierdie opsigte misluk. Die dubbelgreepstelsel het die algehele bewegingsbereik van warrior en rsquos ernstig beperk. Anders as die enkelgreepskild, wat op volle arm en rsquos-lengte gehou kan word, is die aspis kon net so ver van die liggaam as die elmboog gehou word, of ongeveer die helfte van die afstand. Dit sou veral moeilik gewees het vir die hopliet wat 'n swaar koper van brons dra om oor sy bolyf te kom om 'n stoot wat op sy regterkant gerig was, af te buig. Dit sou vir hom nog moeiliker gewees het om syne te gebruik aspis om 'n stoot wat op sy bene gerig is, af te buig. Want anders as 'n vegter gewapen met 'n enkele greepskild wat eenvoudig sy voet kan verander en sy skildarm kan laat sak, sou die hopliet moes buk om sy skild af te buig om die swaard of spies van sy aanvaller af te buig. In elk geval, die gewig en grootte van die aspis dit het dit ongemaklik gemaak om te swaai, veral oor 'n lang tydperk. Die Korintiese helm kan ook in ongeveer dieselfde lig gesien word. Benewens die aansienlike gewig van die helm en die ongemak om dit te dra, het die hoogs beskermende helm die hoplite en rsquos gesigsveld benadeel en dit was vir hom byna onmoontlik om te hoor.
As 'n mens die groot vaardigheid en vakmanskap in ag neem by die ontwerp en vervaardiging van ingenieursmeesterwerke soos die Korinthiese helm en die aspis, 31 is dit moeilik om te glo dat hulle nie geskep is vir 'n spesifieke soort geveg nie. Daardie styl sou beswaarlik 'n reeks tweestryde tussen individue gewees het, met hul mobiliteit gestrem deur 'n ongemaklike wapenrusting, wat hul bewegingsbereik beperk, hul sig beperk en hul gehoor ontneem het. Die mees redelike manier om die gebruik van die skild te verstaan, word beskryf deur Thucydides, wat gereeld aangehaal word: deur vrees elke man trek sy ongewapende sy so na as moontlik aan die skild van die man aan sy regterkant, en dink dat daar die grootste veiligheid is in die nouste vorm (sinkleisis). & rdquo 32 Soos Greenhalgh opmerk, en die betekenis van Thucydides se waarneming is dat sommige laterale, nie frontale, beskerming van die volgende man & rsquos -skild verkry is, en dat dit noodsaaklik is om nie 'n gaping te laat ontstaan ​​wat die lyn kan breek nie, aangesien 'n gebreekte phalanx was so goed soos verlore. & rdquo 33
Peter Krentz het die tradisionele begrip van argaïese stryd gekritiseer vir die oormatige letterlike interpretasie van die bronne vir die vorming en die manier van veg. & Rdquo 34 35 en stel voor dat 'n hopliet & ldquoc homself mooi kon bedek deur sywaarts na die vyand te draai, en wat ook 'n kragtiger spieskrag moontlik gemaak het. & Rdquo 36 In werklikheid sou hierdie tegniek net so goed gewerk het met 'n kleiner skild, wat Dit was makliker om te hanteer sonder die dubbele greep en die wye deursnee, en sou 'n kleiner teiken aan die vyand voorgehou het. Natuurlik is die logiese rede waarom soldate die groter verkies aspis is wat Thucydides beskryf in 5.71.1, en dit is presies waarom onsmoet Aanvaar dat Thucydides nie oordryf het nie en letterlik opgevat moet word. Ilias: 38
Hoe keurig die falanks ook was toe dit begin beweeg het, teen die tyd dat dit die vyand bereik het, was dit geneig om op te los in klein trosse en individue, die dapper manne wat op hul eie toeslaan, hoe minder selfversekerde mans saamtrek. Argaïese hopliete was amateurs, meestal boere, wat nie die nodige opleiding gehad het om in 'n eweredig verdeelde vorm te vorder nie. 39
Hierdie rekonstruksie staan ​​nie toevallig in skerp kontras met Victor Davis Hanson nie en die lewendige weergawe van die verskriklike skokbotsing van hopliete in Westerse manier van oorlog. 40 Dit is egter moeilik om te glo dat selfs die Spartane, die naaste argaïese en klassieke Griekeland, aan professionele soldate gekom het, nie die dissipline en moed gehad het om hul geledere tydens 'n infanterie -aanklag te behou nie. 41 Tog vernietig hulle nie elke Griekse mag waarmee hulle te kampe gehad het nie. Byvoorbeeld, die Atheners het meer as hul stand gehou teen die Spartane in Tanagra in 457. 42 Wat sou gebeur het as die een kant wel geledere behou het en 'n relatief stywe formasie gehad het terwyl die ander kant bang en verstrooi geraak het voor die impak? Ek dink die kant wat relatief eenvormige geledere behou het, en dit is wat Tyrtaeus die Spartane vermaan om te doen, sou deur die teenoorgestelde lyn breek, in die veronderstelling dat hulle selfs kontak sou nodig hê om te wen.
Krentz kritiseer die ortodokse argument vir die ritualistiese/agonistiese aard van argaïese hoplietoorlogs omdat dit op laat bronne gebaseer is, maar hy bied 'n alternatiewe model aan wat gebaseer is op 'n tweede-eeuse nC-verslag oor die Messeniaanse oorloë. 43 Dit is ten spyte daarvan dat ten minste die Eerste Messeniaanse Oorlog plaasgevind het voordat die Spartane die eerste hopliet -taktiek aangeneem het. 'N Algemene kenmerk van & ldquorevisionist & rdquo -uitdagings is om 'n hipotese voor te stel wat lyk asof dit individuele punte van die ortodoksie weerspreek. 44 Hierdie hipoteses word dan behandel as feite wat die teorie weerlê sonder om 'n alternatief te bied om die groter prentjie te verduidelik. Krentz, byvoorbeeld, kom tot die gevolgtrekking, gebaseer op sy idee dat falanks nie 'n stywe formasie gehandhaaf het nie en mekaar nie vasgeval het nie, dat & Ardochaanse Griekeland nie 'n militêre revolusie beleef het nie, nog minder een wat ook tot politieke revolusies gelei het. & Rdquo Daar was 'n evolusie in toerusting, maar dit was 'n opdrag om 'n man te help om beter te doen as wat hy reeds gedoen het. falanks om net in klein trosse of individuele gevegte terug te trek voordat u met die vyand kontak maak?
Daar sal ongetwyfeld lewendige gesprekke oor taktiek wees, maar dit sal moeilik wees om te verduidelik waarom so 'n skild- en greepstelsel ontwerp is vir enige ander gevegstyl as wat Thucydides beskryf het drie eeue na die uitvinding van die aspis. Waarom sou dit so lank neem om uit te vind hoe om die skild tot sy beste voordeel te gebruik toe daar reeds massastryd in die agtste eeu plaasgevind het? Waarom 'n lang tydperk van tegnologiese evolusie voorstel wanneer gevegte in die nabye orde reeds beoefen is, soos byna alle geleerdes dit eens het? Waarom sou die Grieke die aspis net om oor te skakel na 'n gevegstyl as tweestryders 46 in hoplite -pantser vir die volgende twee eeue? Dit is ondenkbaar dat die Grieke gespesialiseerde wapenrusting sou bedink net om dit op 'n manier te gebruik wat die ontwerp daarvan weerspreek. 47 Dit is nog meer ongelooflik dat hulle meer as tweehonderd jaar nodig sou hê om tydens die Persiese oorloë 48 te besef hoe om met identiese toerusting te veg, wanneer daardie arms duidelik die tipe massa -gevegte waarop Homerus kan getuig, perfek maak. 49 Die bewyslas berus by diegene wat wil aanvoer dat hopliete in die sewende eeu in 'n losser, minder samehangende falanks geveg het. Daar het ongetwyfeld evolusie in vegstyl en tegniek plaasgevind, soos die gebruik van gooi spiese en die gebruik van swaarde as 'n primêre wapen. Tyrtaeus vermaan ook die liggewapende mans om groot rotse te gooi en gladde spiese te gooi terwyl hulle naby die swaar gewapende mans staan. & Rdquo 50 Hierdie elemente verander egter nie op sigself die wesenlike karakter van hoplietoorlog nie. Wat waarskynlik 'n vroeë eksperimentele stadium was voordat krygers die eenvormigheid van wapens en metodes aangeneem het, verander nie die voor die hand liggende verwysings van Tyrtaeus na die klassieke falanks nie; almal kom nader, helmteken tot helm, helm tot helm, en bors tot bors, en veg teen 'n man en gryp die greep van sy swaard of sy lang spies. & rdquo 51
Waarom sou 'n hopliet -ontmoeting in die middel van die sewende eeu fundamenteel verskil van een in die vyfde eeu? Die argeologie vir die tydperk dui op 'n ander verhaal. Snodgrass het daarop gewys dat daar 'n aansienlike klas bewyse is, van die werklike oorblywende wapens wat op Olympia en ander heiligdomme toegewy is, wat sterker is as óf nuwe teksinterpretasies van Homeros, óf nuwe voorlesings van gevegstonele in kuns. Dit vertel 'n sterk konsekwente verhaal dat die middeljare van die sewende eeu 'n skerp styging in die gebruiksfrekwensie van die 'lsquoclassic' en 'rsquo -items van hoplite -pantser op Griekse slagvelde gehad het: iets in die Griekse oorlogvoering het in hierdie jare aansienlik verander. & Rdquo 52 Hy voer aan vir 'n oorgangstydperk waartydens Griekse pantsers hulself deur middel van eksperimente na die & ldquoclassic & rdquo -vorme van hopliet -toerusting gewerk het.
Dit maak die terminus ante quem vir die hoplietrevolusie op 650. Veranderinge in en verfyning van toerusting hoef egter nie 'n verandering in die basiese aard van die klassieke falanks aan te dui nie. Dit sluit die relatiewe groot omvang en samehang van sy geledere in, 53 en die deurslaggewende rol wat die menigte geledere van swaar infanterie speel. Boonop kan die Homeriese tekste toon dat 'n vorm van massa -gevegte waarby nie -aristokratiese krygers betrokke was, voor die falanks plaasgevind het. Dit kon 'n presedent gewees het vir deelname deur nie-elite-soldate, van wie sommige die nuwe wapens moes kon bekostig sodra die massiewe taktiese taktiek in gebruik geneem is. Alhoewel die Homeriese getuienis 54 nie gebruik kan word om 'n hoplietrevolusie te weerlê deur te argumenteer vir 'n pre-polis hopliet-falanks nie, kan Homerus aantoon dat massa-gevegte 'n lang geskiedenis gehad het voor die volle aanvaarding van hoplite-wapenrusting, 55 en dat aristokratiese soliste nie monopoliseer die slagveld. Dit blyk onduidelik in die lig van die huidige lees van die Homerus -rsquos -poësie of 'n vroeë stadium van eksklusief aristokratiese gevegte deur individuele krygers of soliste 56 het ooit bestaan. Dit verwyder 'n belangrike beswaar teen die idee dat die falanks revolusionêre gevolge gehad het, naamlik dat hoplietoorlogvoering en ldquoran heeltemal in stryd is met historiese presedente. & Terselfdertyd was daar geen hoplietfalanks sonder die aspis.
Die redes vir die gebruik van hopliet was meestal pragmaties, maar stem ook ooreen met die argaïese Griekse etiek en kultuur. Onlangse studie dui daarop dat leërs, en nie heldhaftige kampioene nie, die deurslaggewende element in die Homeriese geveg is, en dat die belangrikheid van hul rol absoluut 'n integrale deel van die strydbeskrywings is. is ten minste aanneemlik dat so 'n uitbeelding van oorlogvoering soortgelyk was aan werklike gevegte van die agtste eeu. Die belangrikste innovasie wat die stryd verander het, was die bekendstelling van die dubbelgreepstelsel. Selfs al is hoplietfalanks georganiseer op grond van die stamme in die vroeë Griekeland, sodra die nuwe vorm van geveg aangeneem is, is die leidende posisie in die geveg van die aristokrate weggeneem. Die oorspronklike grootte van die hoplietklas, wat waarskynlik klein was, sou nie bepaal het of die nuwe vorm van gevegte 'n revolusionêre uitwerking sou gehad het nie. Hoe ook al die aristokrasie omskryf word, die mag daarvan is verminder sodra aristokrate hulself in die falanks langs die gewone mense ingeneem het kort na die uitvinding van die dubbelgreepskild. Geleerdes het te veel klem gelê op die onvoldoende tyd vir 'n aparte hoplietklas om 'n selfbewuste politieke krag te word om 'n rewolusie te bewerkstellig. Die oorgang, eens die aspisin gebruik geneem het, sou dit nie 'n lang tydperk van perfeksie en formalisering van die phalanx -oorlogvoering verg nie, wat gedurende die klassieke tydperk voortgegaan het om te ontwikkel, met behoud van die wesenlike karakter daarvan.
Die afhanklikheid van nonaristokrate in die geveg op sigself sou die politieke gestalte van aristokrate verminder het. Selfs 'n klein aantal nie -aristokratiese hopliete was nou noodsaaklik en kon die eksklusiwiteit van aristokratiese voorreg betwis of 'n aristokraat ondersteun wat sy eweknieë wou uitdaag. Die lang tydperk van massa -gevegte voor die formalisering met die nuwe toerusting in die volledig ontwikkelde falanks het genoeg tyd gebied om nie -aristokrate te verenig. In elk geval sou 'n & ldquorevolusie & rdquo plaasvind, dit sou nie 'n & ldquoclass-bewussyn van die baie onafhanklike, welgestelde boere nodig gehad het om die middele te onderhou en hulself te bewapen met hul eie hoplietpanoply nie. Die behoefte en begeerte om hul landbougrond te beskerm, sou voldoende motivering verskaf het om te veg en 'n stem te eis in polisbesluite. Die spanning van hierdie middelste laag kan gesien word in die figuur van Homerus & rsquos Thersites, 'n man sonder aanslag in die geveg of in die raad, wat 'n karikatuur is van die nuwe bedreiging vir die gevestigde politieke orde. Daar is ook die geval dat Odysseus die demos as waardeloos in oorlog en in raad. 59
Raaflaub verwerp die idee van 'n & ldquohoplite -rewolusie. & Rdquo Hy erken dat militêre veranderinge nie net plaasgevind het nie, maar ook 'n integrale deel van die opkoms van die polis was. 60 Hy sien egter dat politieke instellings, militêre praktyk en kulturele waardes gedurende die argaïese tydperk ontwikkel. Die ontwikkeling van die falanks speel 'n sleutelrol in die opkoms van die polis, maar dit is slegs 'n belangrike element in die integrasie van die polis in die sewende en sesde eeu sonder om radikale breuke uit die verlede te veroorsaak. Raaflaub sien 'n geleidelike vordering in die individuele verhouding met sy gemeenskap. 61
Dit is waar dat Hector in sy vermaning aan sy kamerade om saam te veg deur die skepe noem dat hy vir een sterf patē: want die soldaat & ldquoit is nie onbedagsaam om te sterf om sy vaderland te verdedig nie (patē) maar sy vrou is veilig en sy kinders agter hom aan. & rdquo 62 Aan die ander kant sê Hector ook vir sy vrou Andromache, toe sy hom aanraai om sy leër te plaas waar die stad die kwesbaarste is vir aanval, dat hy sy eie eer moet oorweeg voordat sy haar vryheid en dié van sy gesin sou red. 63 Achilles gee 'n uitstekende voorbeeld van die heroïese etiek deur toe te laat dat sy mede -Achaërs deur die skepe geslag word om sy eie te verdedig tydē. 64 Boonop erken die Achaeërs self sy reg hierin. In die ambassade by Achilles in boek 9 stem sy vriende saam dat Achilles tereg aan die geveg onttrek het totdat sy individuele eer herstel is. Phoenix sê vir hom: & ldquoif die seun van Atreus sou jou nie geskenke aanbied nie en hellip, ek sou nie die een wees wat jou sou vra om jou toorn opsy te sit en die Argives by te staan ​​nie, alhoewel hul behoefte groot is. van toewyding aan die gemeenskap, maar gee in plaas daarvan sy eie waansin toe hy die groot vegter oneer aandoen. 66 Dit kontrasteer skerp met die hopliet -etos wat deur Tyrtaeus voorgehou is: 67
& ldquoDit is aretē dit is die beste menslike prys en die eerlikste vir 'n jong man om te wen. & rdquo Die man wat sonder pouse onder die stryd veg promachoi en 'n algemene voordeel (xynon esthlon) vir die polis en al die mense (demos). & rdquo & hellip & ldquoAs hy onder die promachoi en sy dierbare lewe verloor, bring hy eer aan sy stad (asty) en sy mense (laoi) en sy pa. & rdquo
Jong en oud treur oor hom / en sy hele polis treur met pynlike spyt. / Sy graf en sy kinders is opvallend onder mans, / en sy kinders en kinders, en syne genos hierna & hellip / maar as hy ontsnap van die doodsoorlog en dat hellip [in die geveg] seëvier, & hellip / gee alle mans plek aan hom, die jeug en die ouderlinge en hellip. / As hy oud word, word hy onderskei tussen sy burgers. Nooit doen sy naam of sy uitstekende glorie (kleos) vergaan, maar alhoewel hy onder die aarde is, is hy onsterflik.
Die kryger in Tyrtaeus kan individuele eer en lof ontvang vir sy dapperheid in die geveg, maar dit is slegs omdat hy die algemene voordeel van die polis bo alles gestel het. Die heroïese waardes van Achilles en Hector, wat individuele eer en glorie verwerf oor die lewe en veiligheid van beide die gesin en die gemeenskap, is in hierdie konteks ondenkbaar. Die woorde van Pericles in die begrafnisrede meer as tweehonderd jaar later is egter in baie dieselfde gees.
U moet daagliks die krag van die polis aanskou en liefhebbers van haar word, en as haar grootheid u geïnspireer het, moet u bedink dat dapper manne, wat hul plig geken het en in tye van spanning deur 'n gevoel van eer geraak is, dit verkry het en , wanneer hulle in 'n onderneming wankel, het gedink dat hulle ten minste nie die polis van hul voortreflikheid moet beroof nie (aretē), maar gee haar die eerlikste diens vryelik, want hulle het hul lewens gegee (somata) vir die algemene welstand en het vir hulleself die lof verwerf wat ewig 68 is en die opvallendste van die grafte & mdashnot dit waarin hulle begrawe lê nie, maar dit waarin hul glorie in ewige herinnering bly by elke geleentheid wat aanleiding gee tot woord of daad. Want die hele wêreld is die graf van beroemde mans en hellip.Die polis sal hul kinders op die openbare koste onderhou totdat hulle man word, en bied sodoende 'n nuttige prys vir die dooies en hul oorlewendes vir sulke wedstryde waar die grootste pryse vir uitnemendheid aangebied word (aretē), daar is ook die beste mans burgers. 69
Ek stem saam dat daar 'n mate van ontwikkeling is in die konsep van die polis. Maar die woorde van Tyrtaeus is in gees baie nader aan die woorde van Perikles as aan die toespraak van Hector. Tog kom Homerus miskien 'n geslag of twee voor Tyrtaeus, en kan selfs eietyds wees, afhangend van hoe 'n mens die dateer Ilias. Vir Pericles, baie soos Tyrtaeus, die aretē van die individu is heeltemal gerig op en kry slegs betekenis uit die polis. Inderdaad, burgers wat nie deelneem aan die aangeleenthede van die polis nie (ta politika) is nutteloos (akhreion). 70 Die verskil van die waardes van Homerus 71 het sy oorsprong in hoplietoorlogvoering en die etos van egalitarisme en die toewyding aan die polis wat dit bevorder het.
Die idee dat daar 'n dramatiese toename in die bevolking van die agtste-eeuse Griekeland was, het 'n groot invloed gehad op die manier waarop geleerdes die opkoms van die polis verstaan, aangesien die bevolkingsdruk op beperkte grond gelei het tot die gebruik van meer intensiewe boerderytegnieke, soos die verbouing van marginale gronde en plaasopstal. 72 Namate sodanige boerdery uitbrei, maak die pastorisme van dominante aristokrate plek vir die agrariese leefstyl en etos van die middelbare boer. Die middelmatige georgoi, wat die grootste deel van die soldate uitmaak wat in die falanks veg, word 'n kragtige mag wat die kultuur van die vroeë polis verander. Die nuwe egalitêre gees lei tot breër oligargieë en demokrasieë, aangesien die middelklas politieke mag vereis wat gelyk is aan sy militêre belangrikheid.
Lin Foxhall het hierdie proefskrif uitgedaag op grond van argeologiese opnames. 73 Sy voer aan dat die bewyse nie die idee van oorbevolking of landskappe wat hul drakrag in die argaïese tydperk nader, ondersteun nie. Daar is min bewyse van uitbreiding na die platteland in die agtste en sewende eeu. In die suidelike Argolid, byvoorbeeld, is daar geen bewyse vir dramatiese veranderinge in verbouingspraktyke nie, en dit lyk asof die meeste persele naby die gebiede van die beste landbougrond geleë is. Klassieke en laat -Romeinse tydperke. Die tydperk van uitbreiding na marginale lande en kwessies begin nie vroeër as aan die einde van die sesde eeu nie, en is meer algemeen 'n vyfde- en vierde-eeuse verskynsel in Griekeland. & Rdquo 75 Volgens Foxhall oorheers die elite die polis nog tot ten minste laat sesde eeu. 76 Daarom het die middelmatige boere en by uitbreiding die hopliete min te doen gehad met die omverwerping van aristokratiese regimes. Haar analise verwyder enige beduidende verband tussen hopliete en die Griekse tiranne.
Ander geleerdes het Hanson & rsquos -model gekritiseer. Forsdyke stel byvoorbeeld voor dat die fokus op geïsoleerde plaaswoning gemotiveer word deur sy begeerte om 'n klas klein onafhanklike boere te definieer wie se etos van harde werk en wie skeptisisme het oor die waardes verbonde aan die luukse en stedelike stad die ruggraat van die antieke Griekse kultuur was. . & rdquo 77 Boonop bevraagteken sy die verband tussen Hanson en rsquos oor die lewenstyl en waardes van die klein onafhanklike boer met die opkoms en kultuur van die polis. Aan die ander kant wys haar bespreking op sommige van die beperkinge van die huidige opname -bewys om die bestaan ​​van 'n middelmatige boereklas te ontken. Forsdyke verklaar dat historiese interpretasies van argaïese landbou te veel klem plaas op permanente verblyf op die grond as 'n aanduiding van intensiewe grondgebruik. Daarom kon boere intensiewe tegnieke toepas op die vrugbaarste lande wat die naaste aan nedersettings is. 79 By die bewerking van voorheen onbewerkte lande kan boere tradisionele, minder intensiewe metodes gebruik. 80 Dit sou ook nie 'n verblyf naby die land vereis nie, en ook nie tegnieke soos mis wat spore in die argeologiese rekord kan laat nie. & Rdquo 81 Forsdyke waarsku oor die komplekse verband tussen grondgebruik en die materiaalrekord. Dit speel 'n rol by die poging om eise vir een streek te maak, gebaseer op die bewyse van een of meer ander streke. vir die hele Griekeland in die agtste en sewende eeu. 84 Dit is in elk geval nie nodig om tot die gevolgtrekking te kom dat al die groei in bevolking en landbou in die agtste eeu volledig deur elites gemanipuleer is sonder dat 'n herkenbare klas en 'n rol daarin gespeel het nie. 85 Eerstens sou dit 'n vlak van gesentraliseerde staatsbeheer en burokrasie impliseer, soortgelyk aan dié van die Mykeense paleise, wat ons weet destyds nie kon bestaan ​​het nie. 86
Ondanks die uitdagings vir die tesis oor plofbare groei in die bevolking van die agtste-eeuse Griekeland, is 87 sterk gevolgtrekkings nog steeds moontlik oor die opkoms van die polis. Die onlangse demografiese studie deur Scheidel 88 skat 'n bestendige bevolkingsgroei van ongeveer 0,25 persent per jaar in die hele Griekeland vanaf die tiende tot die vierde eeu. Die groei vanaf die laat agtste tot die vyfde eeu was besonder sterk met tot 1 persent per jaar, en was moontlik hoër op sekere tye in sekere streke. Dit bly egter waar dat selfs nadat elke redelike aanpassing aangebring is, en die huidige bewyse dui daarop dat daar meer mense in 'n groter aantal nedersettings was, van 'n groter gemiddelde grootte en versprei oor 'n groter geografiese gebied, in die later agtste eeu as ooit in die voorafgaande vier eeue. & rdquo 89 Die opgehoopte groei van die vorige twee eeue, benewens die buitengewoon hoë groeikoers van die agtste eeu, kon baie gehelp het om die beduidende veranderinge teweeg te bring wat die opkoms van beide hoplietoorlogvoering en die polis. Die toename in die bevolking het beslis daartoe gelei dat boere 'n soort intensiewe landbou gebruik het, wat al dan nie spore in die argeologiese rekord gelaat het nie. Relatiewe grondhonger (bv. Boere wat nie marginale grond wil bewerk nie, of grond meer as 'n sekere afstand van hul poleis wil bewerk, of dalk ontevrede is met die hoeveelheid en/of kwaliteit van die grond wat tot hul beskikking is) kon kolonisering geïnspireer het, sonder die behoefte dat die hele landskap tot sy vermoë vervul word. Belangriker nog vir die hoplietvraag, sou die relatiewe landhonger die mededinging en konflik oor die vrugbaarste grenslande verhoog het. Die veranderinge in die bevolking en die gevolge wat dit op die landbou gehad het, het ongetwyfeld van streek tot streek en polis tot polis gewissel, en verskillende gebiede op verskillende maniere op verskillende tye beïnvloed. Die punt is dat daar in sekere groot poleis, soos Argos, Korinte en Sparta, eenvoudig meer boere was wat welgestelde nonaristokrate was en meer wapens kon bekostig as in enige vorige generasie. Dit is irrelevant dat die meeste klein paaltjies onmoontlik 'n volle hopliet -leër kon oprig. In die vyfde eeu was die situasie ook nie anders nie.
As 'n landbou- en militêre rewolusie die Griekse samelewing in die sewende eeu verander het, hoe het dit dan gelyk? Die prentjie pas ten nouste by die ortodokse siening, wat in die verlede wyd aanvaar is. 'N Mens moet erken dat dit onmoontlik is om iets te vorm wat naby aan 'n volledige verhaal is, vanweë die aard van die bewyse wat oorleef het, wat yl, dikwels van 'n laat datum, 90 en omstrede is. Tog is dit moontlik om 'n aanneemlike en leersame weergawe van wat moontlik plaasgevind het, te skets sonder om enige van die bestaande argeologiese of literêre materiaal weg te laat of te weerspreek.
'N Verandering in die nedersettingsmodel het in die agtste eeu plaasgevind, wat 'n gereelde uitleg en duidelike beplanning toon deur 'n sentrale owerheid wat met die hele gemeenskap gemoeid was. 91 Die koloniserende beweging het hierdie neiging versterk. Die eerste groot verandering in die vorming van die polis, na aanleiding van die verskillende sinoïsismes, sou die verdeling van die belangrikste basileus& rsquo mag onder verkose landdroste wat in ampte dien met beperkte ampstermyn en bevoegdhede. Die stryd tussen die nuutgestigte aristokrasieë en die opkomende middelklas van burger-soldaatboere wat eers slegs aan die byeenkomste deelgeneem het, het die geskiedenis van die polis in die argaïese tydperk bepaal. Die oorgang van die massaleërs van die agtste eeu na die massale geledere van die falanks van die sewende eeu het revolusionêre sosiale en politieke veranderinge veroorsaak.
Die idee vir die hoplon ontwikkel nadat infanterie sedert die eerste helfte van die agtste eeu in massavorming geveg het. Gedurende die tweede helfte van die agtste eeu het die tyd van die sogenaamde Griekse Renaissance en die groot kolonisasiebeweging na die weste begin. Chalkis en Korinte, wat Naxos en Syracuse in ongeveer 734 gestig het, het die eerste fondamente uitgestuur. Die kolonisasieperiode val saam met die groei in die bevolking en die mededinging om hulpbronne, veral bewerkbare grond. Met polisvorming en relatiewe landhonger het grenskonflikte tussen naburige stadstate uitgebreek. Dit was in hierdie tyd dat Chalkis en Eretria geveg het oor die vrugbare Lelantynse vlakte. Tydens hierdie grensoorloë met toenemende intensiteit moes krygers die voordele sien om in 'n skrum om beskerming te veg. Voor die einde van die agtste eeu het iemand hom die moontlikhede voorgestel om 'n groter skild vir groter dekking te hê wanneer hy in massavorming veg. Die skepping van 'n dubbelgreepskild was nie onvermydelik nie. Die uitvinding was egter verrassend en het sin gemaak. Die volgende fase behels die besluit van die meer innoverende leiers om die nuwe vegstyl in 'n falanks te organiseer om dit meer formeel en doeltreffender te maak. Die proses het waarskynlik begin deur die organisering van 'n gesin en bure, en uiteindelik almal ingesluit wat kon veg en hul eie panoply bied. Sekere wapenrustings word wenslik, soos die borswapen as 'n vyand sy spies deur die skild sou ry. Deur ervaring het krygers gesien wat die beste in die praktyk werk, en die neiging tot eenvormigheid neem toe. Die hoplietrevolusie het op verskillende tye op verskillende plekke in die Griekse wêreld plaasgevind.
Chalkis het in die agtste eeu die hoofrol gespeel in die Griekse oorlogvoering totdat Argos, wat waarskynlik die hoplietskild uitgevind het, die falanks ontwikkel het, sou ek aanvoer. Die vroegste figuur wat op groot skaal in hoplietoorlog kon slaag, was moontlik Pheidon van Argos, die eerste Griekse tiran vir wie daar bewyse is. Ek stem saam met Salmon & rsquos datering van Pheidon en rsquos regeer tot ongeveer 675. 92 Om die eerste te wees wat van 'n hopliet falanks gebruik gemaak het, sou help om die tradisie van Pheidon en rsquos merkwaardige sukses in die verowering van nuwe gebied te verduidelik. Hy sou die nuwe falanks uitgebuit het om die mag van die aristokrate te verminder en sy bure, veral Korinte en Sparta, te verslaan. Op die hoogtepunt van sy magte het Pheidon waarskynlik die Spartane in Hysiae in 669 verslaan.
Kort daarna gebruik Cypselus sy posisie as polemarg om die Bacchiads in ongeveer 655 omver te werp en om hom as tiran van Korinthe te vestig. Cypselus het aan bewind gekom toe die Bacchiad -aristokrate, wat nie meer hul groot sukses van die agtste eeu kon handhaaf nie, onder ontevredenheid met hul heerskappy te staan ​​gekom het. 93 Dit is 'n natuurlike afleiding dat Cypselus óf van die hopliete gebruik gemaak het óf ten minste hul stilswyende steun gehad het. Die revolusie in die regering wat deur Cypselus teweeggebring is, sou getrek het op beide die nuwe klas mans wat gedy het van Korinth en die uitbreiding van die handel, wat mense buite die Bacchiad -klas ryk gemaak het en natuurlik die hopliete. Die tiran sou in sy raad en minderjarige landdroste die hopliete ingesluit het waarop Cypselus kon staatmaak in Korinte se weerstand teen Pheidon van Argos. Daar word gesê dat Pheidon dood is tydens 'n burgerlike onrus in Korinthe 94, wat in die middel van die eeu plaasgevind het, dieselfde tyd as die Cypselus -revolusie. Ondanks die geweld en onderdrukking van die Cypselids, en die feit dat oligargie teruggekeer het na die val van die tirannie, was Korinte nooit weer onderworpe aan die oorheersing van die Bacchiads of enige ander enkele stam nie.
Die eksterne voorbeeld van tirannie op die Isthmus van Korinte en die gewilde eis vir 'n herverdeling van die staatsgrond het gehelp om die hoplietrevolusie in Sparta teweeg te bring. Die datum vir die politieke oplossing wat in die Groot Rhetra geformuleer is, moet volg op die nederlaag wat Argos by Hysiae in 669 95 gely het en die daaropvolgende helotopstand wat gelei het tot die Tweede Messeniaanse Oorlog. 'N Kombinasie van faktore het tot hierdie ontwikkeling bygedra, veral die ongelyke verdeling van grond wat gevolg het op die Spartaanse oorwinning in die Eerste Messeniaanse Oorlog. Om die burgerstryd wat die aristokrasie in ander state, soos Korinthe, vernietig het, te vermy, het die Spartaanse heersersklas besluit om die staat te baseer op 'n burgerlike liggaam van homoioi, & ldquoequals & rdquo of & ldquosimilars. & rdquo Die militêre hervorming wat in die retrahet die leër in die ou styl wat deur die drie Doriese stamme van verwantskap 96 georganiseer is, omskep in een gebaseer op die vyf territoriale eenhede, die obai. Hierdie nuwe Spartaanse regering was die eerste hoplietgrondwet in Griekeland. Dit is gestig toe dit duidelik geword het vir die demos dat die aristokrate die staat nie meer kon behou na die swaar nederlaag by Hysiae en die lang uitgerekte oorlog met die helotte nie. Die regte van die burgers was gekoppel aan die besit van 'n toekenning van grond in staatsbesit, a kleros, gewerk deur helots, en tot lidmaatskap van die all-hoplite burgerleër en die elite klas van homoioi. 97
Nadat die hopliet -falanks reeds deur baie groot Griekse state soos Argos, Korinte en Sparta aangeneem is, het die rewolusie in Athene relatief laat gekom, aan die einde van die sewende eeu. Ten spyte van die sinoïsme van Attika in die agtste eeu, het Athene eers in die tyd van Peisistratus (bv. Oorlogvoering tussen Athene en Eleusis, as afsonderlike politieke entiteite, in die sewende eeu) 'n verenigde polis geword. In teenstelling met Sparta kan Athene ook afhanklik wees van die interne kolonisering en die relatief ruim Attika om die landhongerprobleem wat baie Griekse state teister, te hanteer. In 632 het die Olimpiese oorwinnaar Cylon blykbaar nie genoeg steun van die hopliete ingesamel in sy poging om tiran van Athene te word nie. Die wette van Draco in 621 was egter onvoldoende om die twis onder die aristokrate op te los.
Toe Solon in 594 die enigste arkon was om die skuldkrisis te hanteer, spreek hy die binnegevegte aan tussen die aristokrate wat sedert ten minste die tyd van Cylon aan die gang was. Die sensusgroepe wat hy geskep het, het nie net die politieke monopolie van die aristokrate, die Eupatrides, op die hoë landdroste verbreek nie, maar ook die politieke mag in wese verdeel volgens militêre funksie. Die hippeis (dit wil sê die ruiters) en die zeugitai (die & ldquoyoke -manne en die hopliete) het die grootste voordeel verseker. 98
Solon het waarskynlik die Raad van Vierhonderd gestig om as teengewig van die tradisionele aristokratiese raad te dien. Die Raad (boulē) 'n geleentheid gebied vir die zeugitai om in die regering te dien. Behalwe die reg om die vergadering by te woon en in die Heliaia te sit, het die thetesspeel min rol in die nuwe grondwet. Solon moes egter die zeugitai in die Atheense staat as hy die tirannie, wat baie Griekse state in die sewende eeu ingehaal het, wou afweer. Aangesien die vergadering relatief min keer per jaar vergader het, sou die mag van die raad nie groot gewees het nie, maar beduidend genoeg om te hoop om die strewe na breër deelname te bevredig. Die bevoegdhede van raad en vergadering is versterk toe Solon gereelde vergaderings van die vergadering gehou het. 99
Die idee van 'n hopliet -rewolusie is baie ver om die veranderinge in die politieke en sosiale instellings van die argaïese polis en die opkoms van die vroeë Griekse tiranne te verduidelik. Oor die algemeen toon 'n skema vir hoe die hopliet en ldquorevolusie en rdquo op verskillende tye op verskillende plekke plaasgevind het, die sterkte van die Aristoteles en rsquos -model. Argumente wat die revolusionêre karakter van Hoplite -oorlogvoering uit die weg ruim, is nie heeltemal verantwoordelik vir die opkoms van die polis en die daaropvolgende geskiedenis nie. Die Mykeense paleistelsel was soortgelyk aan die monargieë van die ou Nabye Ooste. Baie geleerdes stel voorts kontinuïteit voor tussen die Laat Bronstydperk en die Donker Tydperk van Griekeland. Die polis was egter anders as enige ander politieke stelsel in die geskiedenis. Byvoorbeeld, daar was geen Nabye Oosterse modelle vir Griekse byeenkomste nie, 100 wat ontwikkel is uit die byeenkomste van vegtende mans wat in Homeros gevind is. Die byeenkomste het in belang en krag toegeneem met die opkoms van die hopliete. Terselfdertyd het 'n selfbewuste aristokratiese klas ontstaan ​​en hom gedefinieer in teenstelling met die middelmatige boere en handelaars. Hoe het die Griekse polis ontwikkel? 101 'n Groot vertelling wat die hopliet -falanks betref, help om die opkoms van hierdie unieke verskynsel te verduidelik, en niks wat in opposisie voorgehou word, het die teorie weerlê nie. Op sy beste is individuele punte betwis, maar geen kombinasie van die argitektoniese argumente dra by tot 'n samehangende teorie wat selfs die ortodokse model begin vervang nie. Daar is eenvoudig geen rede om terug te keer na die posisie wat ons nie kan ken nie.
Ek wil Paul Cartledge en Donald Kagan bedank dat hulle baie nuttige kommentaar en voorstelle vir hierdie artikel aangebied het. Die vertalings van die Grieks is my eie.
4. Berve, & ldquoF & uumlrstliche Herren der Zeit der Perserkriege, & rdquo Die Antike 12 (1936): 1vv., En sy boek Miltiades, 1937.
6. Sien bv. Van Wees in hierdie bundel. Gawantka (1985: 26, 28, n. 43) val die gebruik deur moderne geleerdes van die antieke Griekse woord & ldquopolis & rdquo aan as 'n abstraksie, 'n Weberiaanse & ldquoideale tipe. & Rdquo Morris, aan die ander kant, pleit vir 'n agtste-eeuse polis, maar ontken enige verband met hopliete: & ldquothere is absoluut geen rede om 'n & lsquohoplite -klas & rsquo met die opkoms van die polis of die opkoms van die tiranne & rdquo (1987: 200) te assosieer nie.
9. Vir Morris (1996: 40), & ldquoAan meson Hy was nie 'n klas nie, maar 'n ideologiese konstruk. kultuur om mededingende visioene van die goeie samelewing uit te spreek & rdquo en & ldquoth daar is wenke in die tekste dat die konflikte van die agtste eeu soms met geweld besleg is, maar die belangrikste debatarena was waarskynlik kultureel. & rdquo
16. Met die term & ldquorevolution & rdquo verwys ek na die fundamentele verandering wat volgens my plaasgevind het in die sosiale en politieke struktuur van die polis met die bekendstelling van die hopliet falanks. Hierdie verandering het meer dramatiese gevolge vir die ontwikkeling van die vroeë polis gehad as die weermag en vorm waarvoor Snodgrass aangevoer het (sien hieronder).
17. Snodgrass 1965. Sien & ldquoThe Hoplite Debate & rdquo hoofstuk in hierdie bundel.
23. Sien die hoofstuk van Wees & rsquos in hierdie bundel.
24. Osborne 2004: 64 & ndash65. In die tweede uitgawe van Griekeland in die maak, 1200 & ndash479 (2009: 164 & ndash65), sê Osborne, & ldquo Van ongeveer 675 vC lewer vase goeie bewyse vir die gebruik van die hoplietskild en hellip. so 'n skild was veel minder manoeuvreerbaar en hellip toe hulle [soldate] by 'n drafstap gevorder het, bied die skild slegs beskerming aan die linkerkant van die liggaam en hellip. die uitvinding van die hoplietskerm het geen sin nie, behalwe in die konteks van hand-tot-hand-gevegte. Die hoplietskild bied duidelike militêre voordele slegs in kombinasie met 'n swaar lyfwapen of in 'n baie noue lyn, waar elke soldaat (behalwe die man aan die regterkant!) Sy regterkant agter die skild van sy regterkant kon beskerm -handige buurman tydens die voorskot. Op skilderye op potte word pipers in samewerking met marsjerende soldate aangetoon, so vroeg as hulle die gebruik van die hoplietskild toon: sodra 'n mens baie naby was, het skille wat in pas was, belangrik geword. Om 'n skild uit te vind en aan te neem, het slegs 'n goeie idee gelyk toe gevegte in menigte geledere reeds bekend was. Met 'n swaarder en veiliger skild wat krygers gedwing het om styf saam te pak vir maksimum beskerming en die gapings tussen krygers te bedek, word dit militêr wenslik. & Rdquo
25. J.W.I. Lee, en ldquoHoplite Warfare in Herodotus, en rdquo bylaag N in The Landmark Herodotus: Die geskiedenis, red. Robert B. Strassler, 799 (eerste Anchor Books -uitgawe, Junie 2009). Ek vind nie oortuigend dat hierdie aanhalings in Herodotus noodwendig hierdie beskrywing van hoplietgeveg ondersteun nie.
28. Selfs al is die hersiene ramings van Krentz & rsquos vir die gewig van die skild en die hopliet korrek (sien sy hoofstuk in hierdie bundel), bly die punt onveranderd: hopliete veg in wapenrusting wat baie swaarder en omvangryker was as enigiets wat hulle voor die tyd gedra het vernuwings in die wapen. Snodgrass wys daarop dat die arms swaarder was toe hulle die eerste keer gedurende die agtste en sewende eeu ingebring is as in die vyfde eeu, toe die revisioniste erken dat die ordevorming van die falanks in plek was. Krentz self voer aan dat die hopliet-pantser mettertyd ligter geword het totdat dit moontlik so lig was as 10 kg minder op die tydstip wat hy beweer dat die geveg in die nabye orde eers tydens die Persiese Oorloë in gebruik geneem is. Schwartz wys daarop dat die hopliete self aansienlik ligter was as wat aanvanklik geraam is, wat sommige van die moontlike afwaartse aanpassings in die gewig van die wapenrusting sou verreken.
29. Schwartz 2002: 35, en in hierdie bundel.
34. Krentz 2007: 72 gebruike V. D. Hanson & rsquos Westerse manier van oorlog (2000) as voorbeeld.
35. Krentz 2007: 72. In hierdie bundel voer Kurt Raaflaub aan dat, hoewel toerusting uit die Ooste moontlik as 'n beginpunt gedien het, die Griekse skild en hoplietwapens in die algemeen uniek is en anders as enigiets wat die antieke wêreld geproduseer het.
36. Krentz 2007: 72 noem van Wees 2004b: 168 & ndash69 om sy bewerings te ondersteun.
37. Krentz 2007: 72 & ndash73 dui daarop dat & ldquoas moontlik sluit en rdquo baie meer as drie voet vir Thucydides kan beteken, maar dit is onwaarskynlik. Drie voet is 'n goeie skatting van die afstand wat soldate uitmekaar sal moet staan ​​sodat die gang sin maak. Waarom 'n veel groter afstand voorstel wat niks verklaar nie en slegs een van die mees direkte verwysings na gevegte in die nabye orde maak, wat onnodig verwarrend en duister is? Op die Yale -konferensie het Krentz gesê dat drie voet of iets naby dit 'n moontlikheid is vir die afstand tussen hopliete.
40. Hanson 2000: 152 & ndash59. Sien die hoofstuk van Hanson & rsquos in hierdie bundel oor die onmoontlikheid dat teenstrydige hoplietfalanks nooit gebots het nie.
41. In hierdie bundel haal Krentz John Keegan (1976) aan om sy standpunt te stel dat hopliete uit moedeloosheid nie in mekaar sou vasval nie, maar dit is nie oortuigend nie. Geleerdes gebruik die rugbyskrum, wat Krentz ook in hierdie bundel kritiseer, lankal as 'n analogie vir sekere aspekte van die hoplite -stryd. In hierdie geval is Amerikaanse voetbal nuttig. Voetbalafrigters op alle vlakke, selfs wanneer hulle seuns van agt tot twaalf jaar afrig, dring daarop aan dat spelers mekaar ineenstort en dikwels die sukses van lynspel en deels aandeel, deur die geluid van die opklap van helms en skouerblokkies wanneer spelers bots. Spesiale spanspel, waartydens spelers die lengte van die veld teen topspoed hardloop en teen mekaar vasval, word beskou as een van die opwindendste en belangrikste dele van die spel. Spanne doen oefeninge in die praktyk om die vaardighede en taaiheid te ontwikkel wat nodig is om teenstanders reg van voor te slaan. Professionele voetballoopbane in die National Football League is berug kort (ongeveer 3,5 jaar), hoofsaaklik as gevolg van die gewelddadige kontakspelers, veral die groot lynmanne wat in die kwadrane en veldtog veg en in 'n noue vorming en ervaring in mekaar vasval.Sport geïllustreer, 'n gewilde Amerikaanse sporttydskrif, beskryf 'n agterspeler wat vinnig terugloop (SI, 5 September 2011): & ldquo Daar is 'n onmiskenbare kraakmdashhelmets, gesigmaskers en bolyfblokkies wat almal bots, 'n geluid wat op Sondae in die sitkamers of uit die verre en sagte klubsitplekke gehoor kan word. Maar dit is die klankbaan van die spel. & Rdquo 'n Speler verduidelik wat hy as 'n seuntjie in Pop Warner (jeugvoetbal) geleer het: & ldquo Maak seker dat jy so hard slaan as wat jy kan. Sorg soveel pyn as moontlik. Haal & lsquoem uit. Dit is wat my van die hoërskool na Miami laat werf het en die geweld waarmee ek te kampe gehad het, gekry het. Ek vermoed dat daar reëls was, maar ek het nie regtig daaraan gedink voordat ek by die voordele gekom het nie. Waarom sou gevegsverharde hopliete op dieselfde manier toegerus en veg vir hul lande, gesinne en poleis, as 'n reël, wegskram van gewelddadige kontak wat sou help? breek die vyand & rsquos -lyn oop? Dit is meer geloofwaardig dat leërs hul mees gedissiplineerde en vreeslose krygers in die voorste twee of drie rye sou plaas, en dan die ouer, maar relatief dapper manne in die agterste twee of drie reëls sou plaas om die relatief floumoedige hopliete in die middel te laat vlug en dus om te verhoed dat wat Keegan beskryf gebeur. In die Ilias 4.299 en ndash300, byvoorbeeld, Nestor dryf die lafaards (kakoi) in die middel om hulle teen hul wil te laat veg.
42. Thuc. 1.108.1. 'N Beswaar dat Tanagra 'n stryd uit die vyfde eeu is, sal nie werk nie. As die Spartane so 'n beslissende voorsprong gehad het bo alle ander Grieke met 'n noue formasie tussen 650 en 500, sou dit ander poleis genoop het om dit te volg.
43. Pausanias, Periegesis, boek 4. Die argument is dat argaïese oorloë nie kort of beslissend of ekonomies was nie.
44. Op hierdie manier sal revisioniste dikwels argumenteer dat as daar slegs een of 'n handjievol verwysings in die bronne na 'n idee is (bv. Die botsing van falanks, sinkleisis in Thucydides, ens.), Die punt is óf vals óf kan as onbewys geïgnoreer word.
46. ​​Op die konferensie het Krentz beswaar gemaak om te sê dat die revisionistiese posisie hopliete as tweestryders kenmerk, maar sodra 'n mens die idee van die noue formasie laat vaar en krygers wat dekking soek deur hul bure en rsquo -skilde, word die falanks 'n reeks tweegevegte wat in 'n lang tyd gevoer word lyn.
47. Sien Schwartz in hierdie bundel vir taktiek wat deur die hopliet -panoplie geïmpliseer word.
48. In hierdie bundel voer Krentz aan dat die pantser van hopliet geleidelik ligter geword het totdat dit uiteindelik in die vyfde eeu, na Marathon, vir nabygeveggevegte gebruik is.
49. Sien Hanson & rsquos se analogie van mense wat voetbal speel met volle versnelling in hierdie bundel.
54. Aan die een kant is ek bewus van die onsekerheid van die gebruik van die poëtiese en dikwels dubbelsinnige getuienis van Homeros as historiese bewyse. Aan die ander kant, sekere verwysings in die Ilias vir massa -gevegte lyk dit duidelik genoeg (bv. Ilias 13.130 & ndash33) om te wys op presedente vir die latere hopliet falanks.
55. In hierdie bundel bespreek Snodgrass die neiging van filoloë om die datum vir die voltooiing van die Ilias en Odyssee van die agtste tot ten minste die sewende eeu. Selfs as 'n mens veronderstel dat Homeros die Griekse oorlogvoering beskryf naby die manier waarop dit eintlik voor die ontwikkeling van die falanks beveg is, en hy aanvaar die evolusionêre model van Nagy wat 'n ietwat vloeibare oordrag van 'n ongeskrewe oorgedra het Ilias tot in die middel van die sesde eeu, beteken dit nie noodwendig 'n latere falanks nie. Die tradisionele aard van Homeriese poësie en die begeerte van die digter om 'n verre en heroïese, hoewel verstaanbare, verlede voor te stel, sou hom dwing om die vegstyl van 'n generasie voor die hopliet -era te beskryf.
56. Dit beteken nie dat aristokrate nie 'n baie meer prominente rol gespeel het in massa -oorlogvoering vooraf nie. Raaflaub is korrek dat Homerus die deurslaggewende rol van die laoi vir poëtiese effek, maar om die Homeriese stryd ernstig en betekenisvol te wees, moet diearisteia en individuele gevegte van die groot kampioene moes ook aan die verwagtinge van die gehoor voldoen het vir 'n mate van realisme. Die argument werk beide kante. As Homer was voorgee en heroïese demonstrasies van arete was heeltemal fantasties, tonele wat dit vertoon, lyk belaglik. Inderdaad, Herodotus beskryf die stryd van kampioene tussen die Argives en Spartane oor Thyrea in die middel van die sesde eeu (Hdt. 1.82).
60. Sien Raaflaub 1993, 1997 en 1999.
64. Ek stem saam dat Homerus doelbewus die rol van die laoi Om te konsentreer op heldhaftige gevegte en dat daar waarskynlik nooit 'n era was wat geheel en al deur soliste -vegters oorheers word nie, vind 'n fundamentele verandering plaas met die bekendstelling van hopliet -wapenrusting en taktiek.
66. Ilias 9.115ev. en 19.83ev.
68. Let op die kontras wat Perikles maak met die tydlose lof waarvoor die Homeriese held daarna streef om individuele onsterflikheid te wen, nie die onsterflikheid van die gemeenskap nie.
71. Thuc. 2.41.4: & ldquoOns het nie die lof van 'n Homeros nodig nie. & Rdquo
78. Forsdyke 2006: 343 noem Garnsey 1988: 94, en die argument vir die voorkoms van intensiewe boerdery hang nie af van boere wat op hul eiendomme woon nie, eerder as in nabygeleë kerne -nedersettings. & Rdquo In 'n lys van vyf metodes van intensivering Cherry et al. 1991: 331 sluit slegs een in wat plaaskoshuis betrek.
79. Isager en Skydsgaard 1992: 112 & ndash13.
80. Forsdyke 2006: 344 & ndash45 na aanleiding van Gallant 1982: 122 & ndash24.
82. Forsdyke 2006: 346 merk op, & ldquoit is opvallend dat op Keos & lsquofarms & rsquo en uitbreiding na marginale lande reeds in die argaïese tydperk ontstaan, terwyl in die Argolid sulke verskynsels slegs in die klassieke tydperk voorkom. & Rdquo
83. Osborne 2004: 170 wys op die beperkings van die opname data: & ldquosurvey self bied geen manier om die absolute bevolkingsvlakke in te gaan nie. Opbrengsdata lewer slegs syfers op vir inwoners as ons 'n reeks aannames toepas wat afkomstig is van nie-opnames, en dikwels uit nie-argeologiese bewyse. Die opname self kan nie eens aantoon dat die aanname dat die koshuise van vyf mense gemiddeld die koshuise van vyf mense was, geregverdig is nie. Die digtheidsgetalle vir groter nedersettings is ten beste afgelei van plaaslike opgrawingsbewyse (via verdere hipoteses wat nie self op grond van argeologiese materiaal getoets kan word nie), dit kom meer uit kruis-kulturele data waarvan die vergelykbaarheid nie ondersoek word nie. & Rdquo
84. Dit is beduidend dat daar bewyse is dat marginale grond in die agtste en sewende eeu bewerk word, hoewel die opnames 'n baie groter volume landelike terreine vir die vyfde en vierde eeu oplewer.
85. Hierdie argument het die afgelope jare gewild geword. Maar Starr 1977: 123 vertel dat nie meer as 400 mans die liturgie van die handhawing van 'n trireme in die Peloponnesiese oorlog ontvang het nie, wat minder as een persent van die volwasse manlike bevolking moes wees. 300 burgers het in die middel van die vierde eeu die verantwoordelikheid gehad . Starr merk op dat vroeër eeue en in kleiner state die aantal aristokrate minder moes gewees het. ramings vir die persentasie van die rykes in grond in die argaïese Griekeland.
87. Byvoorbeeld, Morris 1987: 57 en ndash109 skryf die dramatiese toename in begrafnisse toe wat deur die jare 780 en ndash720 gevind is, wat Snodgrass 1980 vertolk as 'n massiewe groei (4%) in die bevolking, deels toe te skryf aan korttermynveranderinge in die Atheense begrafnisgebruike.
89. Snodgrass & rsquos waarneming van 1993: 32 geld steeds.
90. Revisioniste is veral krities oor die gebruik van enige laat bron om te verduidelik wat in die argaïese tydperk plaasgevind het. Hulle verwerp dikwels enige bron wat nie kontemporêr is nie en bevraagteken die datering van vroeë bronne soos Tyrtaeus. My metode is om krities te wees oor alle bewyse, maar om nie skrywers soos Ephorus te verwerp net omdat hulle laat is nie, as hulle getuienis nie 'n vroeëre bron weerspreek en 'n aanneemlike weergawe bied nie.
93. Vir bespreking van Korinte en tirannie in die algemeen, sien Andrewes 1956: 43 & ndash53.
99. Oor Solon & rsquos grondwet sien Ste. Croix 2005.
101. Raaflaub 2009: 37 & ndash56 pleit vir die uniekheid van die vroeë Griekse politieke denke, ondanks sekere invloede uit die Midde -Ooste en Egipte.
Alcock, S. E. 2004. Side-by-side opname: Vergelykende streeksstudies in die Middellandse See, red. Susan E. Alcock en John F. Cherry. Oxford: Oxbow.
Andrewes, A. 1956. Die Griekse tiranne. New York: Harper & amp Row.
Cartledge, P.A. 2001. Spartaanse besinning. Berkeley en Los Angeles: University of California Press.
Cartledge, P.A. 2002. Sparta en Laconia: 'n Streekgeskiedenis, 1300 en 3636 v.C.. Londen en New York: Routledge.
Ehrenberg, V. 1937. & ldquo Wanneer het die polis gestyg. & Rdquo JHS 57: 147 & ndash59.
Ehrenberg, V. 1969. Die Griekse staat. Londen: Methuen.
Davies, J. K. 1997. & ldquoThe & lsquoorigins van die Griekse polis & rsquo: Waar moet ons soek? & Rdquo In Die ontwikkeling van die polis in die argaïese Griekeland, red. Lynette G. Mitchell en P. J. Rhodes. Londen en New York: Routledge, 24 & ndash38.
Forsdyke, S. 2006. & ldquoLand, labour and economy in Solonian Athens: Breaking the impase between argeology and history. & Rdquo In Solon van Athene: Nuwe historiese en filologiese benaderings, red. Josine H. Blok en Andr & eacute P.M.H. Lardinois. Leiden en Boston: Brill, 334 & ndash50.
Foxhall, L. 1995. & ldquo Brons tot yster: Landbousisteme en politieke strukture in die laat Bronstydperk en vroeë Ystertydperk Griekeland. & Rdquo The Annual of the British School in Athene 90: 239 & ndash50.
Foxhall, L. 1997. & ldquo 'n Uitsig van bo: Evaluering van die Solonian -eiendomsklasse. & Rdquo In Die ontwikkeling van die polis in die argaïese Griekeland, red. Lynette G. Mitchell en P. J. Rhodes. Londen en New York: Routledge, 113 & ndash35.
Greenhalgh, P.A.L. 1973. Vroeë Griekse oorlogvoering. Cambridge: Cambridge University Press.
Keegan, J. 1976. Die gesig van die stryd. New York: Viking Press.
Krentz, P, 2007. & ldquoWarfare en hoplites. & Rdquo In Die metgesel van Cambridge in die argaïese Griekeland, red. H. A. Shapiro. Cambridge: Cambridge University Press, 61 & ndash84.
Latacz, J. 1977. Kampfparanase, Kampfdarstellung und Kampfwirklichkeit in der Ilias, bei Kallinos und Tyrtaios. München, Zetemata 66.
Morris, I. 1987. Begrafnis en antieke samelewing: die opkoms van die Griekse stadstaat. Cambridge: Cambridge University Press.
Morris, I. 1996. & ldquo Die sterk beginsel van gelykheid en die argaïese oorsprong van die Griekse demokrasie. & Rdquo In Demokrasie: 'n gesprek oor demokrasieë, oud en modern, red. Josiah Ober en Charles Hedrick. Princeton: Princeton University Press, 19 & ndash48.
Okin, L. A. 1988. Resensie van Gawantka 1985. Amerikaanse historiese resensie, April, vol. 93, nr. 2.
Osborne, R. 2004. Griekse geskiedenis. Londen en New York: Routledge.
Osborne, R., 2009. Griekeland in wording, 1200 en ndash479 v.C.. Londen en New York: Routledge.
Pritchett, W. K. 1971 & ndash91. Die Griekse staat in oorlog, vols. 1 en ndash5. Berkeley en Los Angeles: University of California Press.
Raaflaub, K. A. 1993. & ldquoHomer to Solon: The rise of the polis the written sources. & Rdquo In Die antieke Griekse stadstaat: Simposium ter geleentheid van die 250ste bestaansjaar van die Royal Danish Academy of Sciences and Letters, 1 Julie & ndash4, 1992, red. Mogens Herman Hansen. Kopenhagen: The Royal Danish Academy of Sciences and Letters, 41 & ndash106.
Raaflaub, K. A. 1999. & ldquoArgaïese en klassieke Griekeland. & Rdquo In Oorlog en samelewing in die antieke en Middeleeuse wêrelde, red. Kurt Raaflaub en Nathan Rosenstein. Cambridge, Mass., En Londen: Harvard University Press, 129 & ndash61.
Salmon, John. 1977. & ldquoPolitieke hopliete? & Rdquo JHS 97: 84 & ndash101.
Scheidel, W. 2003. & ldquo 'n Model van demografiese uitbreiding: modelle en vergelykings. & Rdquo JHS 123: 120 & ndash40.
Schwartz, A. 2002. & ldquoThe early hoplite phalanx: Order or disarray. & Rdquo C & amp; M 53: 31 & ndash64.
Snodgrass, A. M. 1964. Vroeë Griekse wapenrusting en wapens. Edinburgh: Edinburgh University Press.
Snodgrass, A. M. 1965. & ldquoThe hoplite reform and history. & Rdquo JHS 85: 110 & ndash22.
Snodgrass, A. M. 1993. & ldquo Die opkoms van die polis: die argeologiese bewyse. & Rdquo In Die antieke Griekse stadstaat: Simposium ter geleentheid van die 250ste bestaansjaar van die Royal Danish Academy of Sciences and Letters, 1 Julie & ndash4, 1992, red. Mogens Herman Hansen. Kopenhagen: The Royal Danish Academy of Sciences and Letters, 30 & ndash40.
Snodgrass, A. M. 2006. & ldquoThe & lsquohoplite reform & rsquo revisited. & Rdquo In Argeologie en die opkoms van Griekeland. Ithaca: Cornell University Press, 344 en ndash59.
Starr, C. G. 1977. Ekonomiese en sosiale groei van vroeë Griekeland, 800 & ndash500 v.C.. New York: Oxford University Press.
Ste. Croix, G.E.M. de. 2005. & ldquo Vyf notas oor Solon & rsquos grondwet. & Rdquo In Atheense demokratiese oorsprong: En ander opstelle, red. David Harvey en Robert Parker. Oxford: Oxford University Press, 73 & ndash108.
Van Wees, H. 2000. & ldquo Die ontwikkeling van die hoplietfalanks: ikonografie en werklikheid in die 7de eeu. & Rdquo In Oorlog en geweld in antieke Griekeland, red. Hans van Wees. Londen: Classical Press of Wales, 125 & ndash66.
PERDE EN HOPLITE I
Die vyfde eeu vC was 'n fassinerende stryd tussen twee radikaal verskillende maniere van oorlog. Die Persiese Ryk, wat strek van wat nou Pakistan is na Egipte en die westelike kus van Klein -Asië, het sy mag gebaseer op 'n groot militêre innovasie - kavalerie. 'N Baie meer tradisionele mag is teen hulle, die Griekse infanterie wat in 'n nabye stryd geveg het, 'n falanks. Griekeland was 'n mosaïek van klein stadstate wat met mekaar gekibbel het, gewoonlik oor klein hoeveelhede grond aan hul grense. In die kern van hul beskeie leërs was burgersoldate, na hul hoplon hopliete genoem, 'n ronde houtskild versterk met 'n sentrale baas en 'n randband van metaal, ongeveer 'n meter in deursnee en konveks in deursnee. Dit was so swaar dat die soldaat sy gewig op sy skouer moes neem, eerder as net die arm, deur 'n dubbele band. Sy aanvalswapen was 'n spies, ongeveer 2,75 meter lank, met 'n metaalpunt en 'n kolfspits, hoewel hy soms 'n swaard of dolk dra. Sulke toerusting was geensins goedkoop nie - dit kos ongeveer 30 drachmas, 'n derde van 'n jaar se inkomste vir 'n boer in Athene. Mans met hierdie status was die ruggraat, alhoewel geensins 'n meerderheid nie, van die stad se bevolking en slegs in die sesde eeu was hulle stemgeregtig in die stadsvergadering. Slegs die rykstes kon die 100 drachmas bekostig om die volledige hopliet -reeks te koop, wat bestaan ​​het uit 'n pragtige bronshelm wat die gesig omhul en versier is met 'n veer- of perdhaarkam, 'n brons borsplaat wat die bolyf beskerm, gevorm om die spiere van die bolyf te beklemtoon , dikwels met 'n leer om die lies en dye te bedek, en 'n bronsbedekte skild.
Volgens Herodotus, toe oorlog tussen Griekse stede kom, het beide kante gesoek na 'die gladste en mooiste vlakte wat in die hele land te vinde is, en daar versamel en veg hulle'. Hulle staan ​​in 'n enkele massiewe eenheid, 'n falanks, wat bestaan ​​uit lêers wat gewoonlik agt diep is. Die twee kante sluit toe vir die geveg, en was versigtig om 'n stewige formasie te handhaaf, selfs al het hulle begin hardloop vir die laaste botsing in die laaste 100-200 meter. Die gevolg was 'n baie intense vorm van nabye orde, naby kwartaal, waarin die voorste soldate van die falanks hul spiese gebruik het om onder die skild te steek by die vyand se lies of daaroor op die gesig. 'Beide kante het letterlik met mekaar in botsing gekom, wat 'n geweldige slag van sterk trefkrag teen 'n kombinasie van tien kilometer per uur veroorsaak het.' Toe 'druk elke man met die middel van sy skild teen die agterkant van die man na sy voorkant' in 'n groot skrum , terwyl diegene wat in kontak was met die vyand met die middele baklei het - tande en kaal hande, indien nodig - in die verwarring van die pers en gapings in die vyandelike lyn soek. Elkeen wat in hierdie stuiptrekkings beseer is, word óf doodgetrap óf deur die staking van 'n boudepiek gestuur. Tensy die een kant gevlug het voor die ineenstorting, was die ongevalle in 'n melee van hierdie soort baie hoog:
Nadat die geveg opgehou het, kon 'n mens sien dat waar die aarde met mekaar bots, die aarde met bloed bevlek is en die lyke van vriende en vyande langs mekaar lê. Daar was verpletterde skilde, spiese in stukke gebreek en ongedekte dolke, sommige op die grond gelê, sommige in lyke vasgesteek en ander het selfs aangegryp om selfs in die dood te slaan.
'N Botsing van hierdie intensiteit in die hitte van 'n Griekse somer was noodwendig baie kort en so uitputtend dat daar nie lank agtervolg kon word nie. Daar was ook nie veel beweegruimte nie, want sodra die troepe in hierdie noue formasie ingepak en in gevegte begin is, was dit feitlik onmoontlik om van rigting te verander.
Die uitbeelding van Griekse oorlogvoering as bloot 'n affêre van hopliete is op die minste 'n vereenvoudiging. Hopliete was nooit die enigste soldate in Athene of die ander Griekse stede nie. In noodgevalle het stede arm mense in diens geneem, wat dikwels as boogskutters en slingerers toegerus is. Huursoldate, soos liggewapende Thraciese peltaste, is as spiesgooiers gebruik, en Kretaanse boogskutters is aangestel. Boonop was geveg skaars. Toe 'n Griekse leër 'n buurstaat aanval, was sy eerste teiken altyd die burgerlike bevolking, wie se wonings en gewasse verwoes was. Soos altyd het dit die aanvallers gevoed en die wil van die verdedigers ondermyn. Dit was natuurlik baie moeilik vir aanvallers om permanente skade aan olyfbome en wingerdstokke aan te rig, terwyl baie koring waarskynlik na die stad geneem is waar die boer en sy gesin saam met sy vee skuiling gesoek het. Maar alle primitiewe landbougemeenskappe leef op die rand van honger, en enige verlies, selfs net vermorsing as gevolg van onvermydelike haas, kan rampspoedig wees om lywige graan van opstal na stad te vervoer. As vermorsing meer as onbeduidend was, sou die gevolge baie ernstig wees omdat die meeste van 'n gesin se voorraad vir toekomstige saad was, sodat onmiddellike verlies langtermyngevolge kan hê. Daarom was gevegte relatief skaars en aanvalle en verwoesting was algemeen. Die doeltreffendheid daarvan kan geweldig vergroot word as die aanvaller forte op die gebied vestig en onderhou. Tydens die Peloponnesiese Oorlog (432–404 vC) het Sparta dus 'n goed verdedigde basis by Decelea gevestig, waarvandaan sy magte die soldervlakte rondom Athene geterroriseer het. Grieke hou nie van beleërings nie, omdat burger-soldate 'n natuurlike huiwering gehad het om die groot verliese in 'n aanval op 'n voorbereide en goed verdedigde stad of die hoë koste van logistieke ondersteuning vir 'n volgehoue ​​belegging te dra. Maar hulle was heeltemal gereed om 'n stad te verower en ons hoor van ten minste tien stede wat voor die Persiese oorloë van die vyfde eeu uitgewis is in die inter-Griekse oorlog, veel meer as die aantal bekende gevegte in dieselfde tydperk. 'N Stad wat deur storm bestorm is, is gewoonlik verwoes, die volwasse manlike bevolking is doodgemaak en die res is tot slawe gemaak.
Soos byna almal wat oor oorlog geskryf het, het die Griekse skrywers, onder hulle Herodotus, sy edele aspek beklemtoon: die dapperheid van die hopliet, wat eerlik van aangesig tot aangesig en bors tot bors teen sy vyande veg. Hulle het verkies om die rondsluipery te vergeet om dorpe en stede te verras en te vernietig, die boelies van boere en die skelm vernietiging van hul gewasse. In wese was Griekse oorlogvoering baie soos dié van die ander mense van die Middellandse See. Die leërs van die Griekse stadstate was gemengde magte wat rondom 'n kern van sy vaste burgers gebou is, en verkies om te veg deur verwoesting, beleg of geveg soos die omstandighede vereis. Die phalanx van naby-orde infanterie was 'n baie antieke en wydverspreide eenheid van infanterieoorlogvoering, sigbaar op die Stele van die Aasvoëls wat dateer uit die derde millennium v.C. Moderne skrywers beskou die Griekse falanks egter as iets heeltemal oorspronkliks, en hul prentjie van Griekse oorlogvoering het aktiwiteite soos strooptogte op onvoorbereide klein stede versigtig vergeet, en hulle het boogskutters, slingeraars en ligte infanterie uit die draaiboek geskryf.
Die rede vir hierdie eendimensionele prentjie van Griekse oorlogvoering lê in 'n baie spesiale opvatting van die algemene geskiedenis. In die vyfde eeu vC het die Griekse state 'n poging om hulle deur die Persiese Ryk te verower, afgeweer. Herodotus het dit voorgehou as die oorwinning van die Griekse vryheid oor Asiatiese despotisme en baie moderne skrywers het dit in sy geheel ingesluk. Hulle voer aan dat die militêre instellings van die Grieke ontstaan ​​het uit die spesiale demokratiese karakter van sy stadstate waar burgervergaderings beleid besluit het. Stryde tussen stede was oor grond op die grense tussen hulle. Bloedige hoplietkonfrontasies was, maar dit word voorgestel dat die burgers dit as 'n vinnige en doeltreffende manier beskou om twis tussen state op te los, en beslis beter as uitgerekte stryd waarin ernstige plattelandse en stadige langtermyn skade kan ontstaan. van die hand. Boonop was die wrede geweld van hierdie wapenbotsing met sy rigiede ondergeskiktheid van die individu aan die kollektiewe massa moontlik, omdat die burgers tot hierdie oorlogstyl ingestem het en dus daartoe verbind was deur openbare toewyding. In die woorde van 'n voorstander van hierdie siening:
Die Grieke van die stadstate was die eerste mense op aarde wat as gelykes met mekaar saamgekom het om die vyand skouer aan skouer te beveg, sonder om van wonde af te skrik en nie die grond waarop hulle geveg het, te lewer totdat die vyand gebreek het nie of hulle lê self dood waar hulle gestaan ​​het.
Daar was dus 'n onafskeidbare verband tussen die kultuur van vryheid en die manier van veg - en dit is hierdie verband wat die basis vorm van die moderne idee van 'n 'Westerse Oorlogsweg'. Dit word voorgestel dat dit heelwat anders was as die oorlogvoering van ander mense, want demokratiese besluit lei tot 'n genadelose en amorele vervolging van die oorlog op die doeltreffendste manier, 'n direkte en brutale konfrontasie.
Ek dink dit is onsin. Oorlogsstyle spruit nie uit demokratiese (of ondemokratiese) besluite nie, maar uit ervaring en brute materiële omstandighede. Die Grieke was boere wat die grond op klein vlaktes rondom stede bewerk het, wie se mure in tye van moeilikheid as toevlugsoord gedien het. Omdat Griekeland 'n arm land is, het die stede nooit 'n groot aristokrasie opgelewer wat vergelykbaar was met dié van Egipte, die Mesopotamiese stede of die Persiese Ryk nie, wat hulself en hul volgelinge in 'n uitstekende styl kon bewapen. Daar was ryker manne, maar 'n groot deel van hul rykdom was gewy aan die bou en onderhoud van skepe wat noodsaaklik was vir maritieme stede soos Athene. In die sesde eeu vC het Athene die wet gelyke behandeling gegee aan 'mans wat op soek was na buit of vir die doeleindes van handel'. Selfs 'n beskeie vloot was baie duur en het hulpbronne opgeneem wat andersins vir landoorlogvoering gebruik kon word. Griekse stede was beslis nie egalitêre samelewings nie, maar die middelmatige aristokrate wat hulle gelei het, is nie baie skerp onderskei van die beter gestremde boere nie. As gevolg hiervan moes individuele leiers by stadsvergaderings steun soek teen hul interne vyande, hoewel slegs die aansienlike boere 'n daadwerklike rol in die beleid van die stad gehad het. Die rykes kan as individue oorlog toe ry, maar hulle het nie die middele gehad om groot getalle perde te teel en te onderhou nie. Die boere kon beslis nie sulke duur diere op hul kleinhoewe bekostig nie. Die berge, wat oral om die vlaktes van Griekeland gehang het, was nie 'n goeie omgewing vir perde-grootmaak of vir kavallerie-maneuver nie, dus was daar min kans om groot kavalerie- of waens op te rig. Dit sou baie moeilik en duur gewees het om vestings te bou en permanent te beman om die talle passe wat deur die berge tussen stede sny, te blokkeer.
Die mense van Athene en die ander Griekse stede het dus weinig ander keuse gehad as om infanteriste te word, en as sodanig het hulle dieselfde les geleer as ander vroeër: daardie noue orde was die sleutel tot sukses in die geveg, wat noodwendig 'n noue kwartaal aangeleentheid. Die wapens en wapens wat nuttig was in sulke gevegte - spies, skild en helm - was relatief goedkoop en duidelik doeltreffender as raketwapens, hoewel dit ook gebruik is. Kortom, die Grieke reageer op dieselfde manier as ander stadsmense deur infanterie -leërs te stig onder leiding van plaaslike elites en in noue orde te veg. Soos altyd het die behoeftes van gevegs leërs gevorm, al was die geveg self relatief skaars en het dit baie meer algemeen geraak. Solank die Griekse oorlogvoering in wese klein was, was daar weinig wat kenmerkend was.
In die vyfde eeu het die Griekse stede egter 'n nuwe vyand, die Persiese Ryk, in die gesig gestaar. In die loop van sy aanvalle op Griekeland het dit duidelik geword dat die hopliet falanks 'n uiters effektiewe manier was om met Persiese kavalerie om te gaan. Boonop was Persië van plan om die Griekse state te vernietig en ongetwyfeld die feit dat die hopliete vir hul stede en plase veg, het hulle moed en standvastigheid gegee, versterk deur te veg in die geselskap van gesinne, vriende en bure. Dit het min te doen met demokrasie en alles met oorlewing. Hoplietoorlogvoering bereik sy hoogste volmaaktheid in Sparta, die mees roofsugtige en minste demokratiese van die Griekse stede. Sy burgers was 'n militêre elite, wie se jeug voortdurend vir oorlog geoefen het; Teen die laat sesde eeu is die Spartaanse hopliete, gekenmerk deur hul skarlakenrooi tuniek, lang hare en fyn toerusting, met reg beskou as die beste soldate in Griekeland. Onder die druk van die Persiese oorloë het die Grieke die falanks verfyn tot 'n streng gedissiplineerde eenheid op die Spartaanse model, hoewel hulle nooit ander arms heeltemal verwaarloos het nie. Die Griekse skrywers wat ons 'n prentjie gee van hoplietoorlogvoering, Herodotus, Thucydides en Xenophon, beskryf die gedissiplineerde en ontwikkelde falanks soos dit in hul tyd ontstaan ​​het, en projekteer dit in die verlede voor die Persiese oorloë.
Die opkoms van Persië as 'n ware wêreldmoondheid was die belangrikste gebeurtenis in die militêre geskiedenis van die sesde eeu. Die groot beskawings in die Midde -Ooste, Indië en China het afsonderlik ontwikkel. Maar die Persiese mag strek ooswaarts na Indië en weswaarts tot Thracië en Masedonië. Die Perse was 'n steppevolk van Ariese oorsprong, gevestig onder hul Achaemenidiese konings in die moderne Iraanse provinsie Fars, vir 'n lang tyd in die skadu van magtige bure soos die Meders van Noord -Iran en die Elamiete. Onder Kores II die Grote (559–530 vC) het hulle albei verower en koning Croesus van Lydia vernietig, wie se koninkryk Anatolië oorheers het. Sardis in Wes -Anatolië het 'n Persiese sentrum geword wat heers oor die stede van die Ioniese Grieke langs die Egeïese kus. In 539 vermorsel Kores Babilon en het sy ryk in Mesopotamië, Sirië en Palestina in sy eie opgeneem. Daarna verower hy diep in Sentraal -Asië, waaronder baie van wat tans Afghanistan, Turkmenistan, Oesbekistan en Tadzjikistan is. Tydens hierdie veldtog is Kores doodgemaak, en die mag het oorgegaan na sy seun, Cambyses II (530–522 vC), wat Egipte, wat 'n bondgenoot van beide Babilon en Lydia was, beslag gelê het. Onder Darius I (522–486 vC) is die Persiese grens na Indië gevorder waar Taxila, oos van die Indus, 'n baie belangrike handelsstasie en sentrum van Persiese invloed in Suid -Asië gevorm het.
Die transformasie van die beskeie Achaemenidiese koninkryk van Fars tot 'n wêreldmoondheid was in die eerste plek die gevolg van 'n briljante leier, Kores II, wat ontevredenheid onder die Mede uitgebuit het om hul koning, Astyages, te vernietig en te vervang. Die naburige Elamitiese koninkryk was heeltemal te verdeeld om in te meng en het ook gou die slagoffer geword van sy ambisie. Hierdie versameling van militêre krag het hom en sy onmiddellike opvolgers in staat gestel om ander magte te verower en die aristokrasie in hul diens te trek deur 'n deel van die vrugte van verowering te bied. Nadat hulle vasgestel is, het die Perse nuwe oorlogsmetodes aangeneem wat baie geskik was vir hul ryk. Na ongeveer 800 vC is yster baie wyd gebruik vir wapens in die Midde -Ooste en die Middellandse See, maar daar is geen bewyse dat Persië in hierdie opsig enige voordeel geniet het nie. Die kuns van ysterproduksie was eintlik reeds bekend in die Middellandse See en Indië, hoewel die Chinese dit eers in die vierde eeu vC in groot hoeveelhede begin gebruik het, waarskynlik omdat hulle genoeg metale gehad het om brons te maak en goeie vaardighede ontwikkel het. in sy produksie. Maar die duidelikste en mees skouspelagtige militêre ontwikkeling in die tydperk 1000–600 vC was die opkoms van ware kavallerie, en dit was in hierdie arm wat die Perse hul krag gekonsentreer het.
Dit is een of ander manier in stryd met die verwagting dat die perd eers gebruik is om die wa te trek eerder as om net gery te word. Daar was eintlik goeie redes hiervoor. Om op 'n perd te ry sonder om die een of ander saal te ry, is ongemaklik, en as dit enige tyd aangegaan word, veroorsaak dit wonde op die dier en die ruiter. Die ware saal wat die ruiter grootmaak en die skof van die perd beskerm, het teen die derde eeu vC onder die nomadiese mense van die Eurasiese steppe ontwikkel, maar is eers in die vroeë eeue nC deur vaste mense aangeneem. Verskeie benaderings, gewoonlik van leer en gevulde kombers, moes intussen die doel dien. 'N Span vir die beheer van die dier is vir strydwaens ontwikkel, maar moes aangepas word. Die essensie hier was om vorme van bit en snaffel te vind wat die ruiter beheer gegee het, maar nie die dier skade berokken het nie. Onder die vaste mense was wapenrusting en relatief swaar toerusting noodsaaklik in oorlog, veral onder die leiers van die samelewing wat die meeste geneig was om so 'n duur dier soos die perd te ry. Voordat kavalerie dus kon verskyn, moes iets aansienlik groter as die steppieponie ontwikkel word om so 'n gewig te dra. Die wa word aangedryf deur 'n span wat tot vier kan tel, maar vir die kavalleris is die grootte van die individuele perd alles. Swaar diere kon slegs geproduseer word deur selektiewe teling oor 'n aansienlike tydperk op spesialis -stoeterye. Vanaf ongeveer 1000 vC word voorstellings van berede manne meer algemeen in die Mesopotamiese lande en werklike kavalleriste verskyn in die neo-Assiriese tydperk met die manjifieke reliëfsnywerk van Ashurnasirpal II (883–859 v.C.). Die kerfwerk uit Assirië en Babilon fokus waarskynlik slegs op die beste diere, maar dit dui aan dat sommige 15-16 hande bereik het, baie groter as die ponies (tot 12 hande) van die steppemense. Maar die groot koste om sulke diere te produseer en in stand te hou, het die getalle beperk en 'n krag van 1 000 lyk lankal buitengewoon groot.
Aanvanklik was hul gebruik in oorlog baie beperk. Perde was 'n hoë-status vervoer vir die rykes. Ruiters was baie waardevol vir verkenning, vir die aanval op vyande en om verdwaalde mense soos die verskillende Arabiese en ander nomadiese groepe wat oor die Midde -Ooste gewerp het, af te jaag. Vir hierdie doeleindes is kavallerie baie doeltreffender as waens, wat nie rowwe grond kon aanpak nie. Omdat die saal ru was en daar geen beugels was nie, was die ruiter, net soos die wa, hoofsaaklik 'n wapensisteem om missiele, pyle of spiese af te lewer, op afstande wat naby genoeg was om effektief te wees, terwyl die ruitersnelheid genoeg kon ontsnap. Man vir man, die perdesoldaat, het duidelike voordele bo die voetsoldaat gehad van lengte, spoed en gewig, en perde wat geteel is vir sterkte, kon goed gepantserde ruiters dra. Maar hulle kon nie aankom na behoorlik gevormde infanterie wie se gewapende wapens hulle sou kap nie. Infanterie wat hul nabye orde verloor het, kan egter afsonderlik vernietig en vernietig word.Beweging oor onreëlmatige terrein, paniek veroorsaak deur die sielkundige skok van die skielike voorkoms van kavalerie, moegheid, ongedissiplineerdheid, kan alles veroorsaak dat daar gapings in die infanterimassa verskyn, en kavallerie het die versnelling gehad om in hierdie gapings te kom en formasies oop te maak. Infanterie wat op die oop vlakte vasgevang is, kan geïsoleer en tot onbeweeglikheid gedwing word, of tot foute geteister word as hulle probeer beweeg, veral deur aanvalle op hul agterste geledere.
Griekse Hopliete, 700-300 v.C.
Griekse hopliete was infanteriekrygers wat skilde gedra het, hoofsaaklik met spiese gewapen was en in die gedissiplineerde geledere van 'n falanksformasie geveg het - 'n soliede massa soldate wat tipies agt rye diep was. Vanaf ongeveer 700 v.C. tot ongeveer 300 vC oorheers die hopliet -falanks oorlogvoering in Griekeland, die Egeïese streek en Wes -Klein -Asië totdat dit vervang is deur 'n nuwe, meer buigsame militêre formasie, die Romeinse legioen.
Die hopliete van antieke Griekeland was vryburgers van een van die Griekse stadstate en moes dus vir 'n bepaalde tyd militêre diens verrig en was steeds onderhewig aan oproepe toe 'n oorlog uitbreek. Die lengte van diensverpligtinge wissel volgens stadstaat-Atheners het op 60-jarige ouderdom van militêre diens vrygestel geword, terwyl Spartane 'n lewenslange verbintenis gehandhaaf het.
Hopliete moes hul eie wapens en wapens voorsien, veral hul kenmerkende Argief -skilde wat van kardinale belang was vir die falanksoorlog. Aangesien die krygers uit verskillende ekonomiese klasse gekom het, het die soorte wapens wat hulle aangehad het, gewissel van duur (en swaar, ongeveer 50 pond) massiewe brons borsplate, grype en helms tot goedkoper (en baie ligter) gewatteerde linne bedek met bronsskubbe. Armer hopliete het dikwels net helms gedra sonder enige ander beskermende wapenrusting.
Die belangrikste hoplietwapen was die dory'n Houtspies van 7 tot 9 voet lank, met 'n punt van metaal, wat in die regterhand gehou is en as 'n stootwapen gebruik word (oorhandig as hy aanval en onder die hand as hy verdedig). Die sekondêre wapen was 'n kort swaard, óf die 2 voet lange, reguit lem xiphos of die geboë lem kopies. Die bepalende stuk hopliet -toerusting was die apsis, 'n 3-voet-deursnee, brons-omhulde houtskild wat aan die linkerarm vasgemaak is. Ontwerp met 'n konkawe vorm sodat die linker skouer sy gewig kan dra, die apsis beskerm die hopliet - en die vegter aan sy linkerkant - van ken tot knieë.
Tydens 'n geveg het die hopliet -taktiek die vyand benader in die vorming van falanks, afgesluit met die mededingende mag (as dit nie vlug voor die aanskoue van die menigte hopliete nie) en die skilde van die phalanx se voorste rang teen die van die opponerende formasie gedruk. Hopliete in die volgende geledere het vorentoe gestoot om gewig te gee aan die poging om die vyand terug te dwing en die opponerende groep noodlottig te ontwrig. Toe die swakker kant breek, het sy soldate gewoonlik vinnig van die slagveld gevlug.
Of dit nou die indringende Perse was in die gevegte by Marathon (490 v.C.) en Thermopylae (480 v.C.) of teen die botsing met ander Grieke tydens die Peloponnesiese oorlog (431-404 v.C.), hopliete het bewys dat hulle een van die grootste krygers van die geskiedenis was.
Jerry D. Morelock, PhD, 'leunstoel -generaal' Hoofredakteur. "ACG" bedank Ospreypublishing.com vir die hoplietbeeld.
Oorspronklik gepubliseer in die Januarie 2013 -uitgawe van Leunstoel -generaal.
Het die meer ervare hopliete aan die voorkant of agterkant van die falanks geveg? - Geskiedenis
Deur Fred Eugene Ray
Die oorloë wat Sparta en Athene in die vyfde eeu v.C. gevoer het, het een stadstaat met die grootste leër van antieke Griekeland gekant teen die een met haar magtigste vloot. Tog het die Spartaanse en Atheense soldaat oorlogswyses gevolg wat veel meer verskil het as 'n eenvoudige voorkeur om op die land te veg eerder as op die see. Die kenmerkende benaderings wat 'n Spartaanse hopliet en 'n Atheense soldaat gevolg het, het 'n wye verskeidenheid taktieke ingesluit, waarvan slegs 'n paar gekoppel was aan hul tradisionele kloof aan die kuslyn.
Militêre historici het die neiging om te fokus op die ernstige opleiding vir seuns in Sparta (die agoge) en die kragtige kombinasie van geharde liggaamsbou en ysterewige krygsfilosofie wat dit bevorder het. Maar die Spartaanse manier van oorlog was nie bloot 'n kwessie van uitstaande individuele taaiheid, sterkte of selfs wapenkuns nie. Uitstekende taktiek speel ook 'n belangrike rol - diskresie was dikwels die beste deel van dapperheid vir Spartane. Hulle was vaardig in die beoordeling van gevegskans, en as dit nie na wense was nie, was hulle op pad huis toe sonder 'n geveg.
Ondanks sy sterk beeld, het Sparta 'n meer uitgebreide rekord van die ontwyking van gewapende konfrontasies as enige ander Griekse stadstaat. Dit was nie ongewoon dat Spartaanse bevelvoerders omdraai voordat hulle 'n vyandige grens oorsteek as die voortekens sleg was nie. En selfs op die rand van gevegte, kan hulle steeds kies om aksie te vermy. Die Spartaanse koning Agis II (427-400 v.C.) het eenkeer beweer dat 'Spartane nie vra hoeveel die vyand is nie, net waar hulle is', maar hy het ten minste vier keer persoonlik die kontak met die vyand geweier.
Voordele in die Spartaanse Hoplite -benadering tot oorlogvoering
Klassieke Grieke het in 'n digte lineêre formasie of falanks geveg as gepantserde spiesmanne, bekend as hopliete. Hierdie hopliete is beskerm teen hul enkels tot bo deur griewe, kuiers, skild en helm, terwyl hulle naby mekaar gestaan ​​het in geledere wat baie honderde mans wyd kan wees. Dit het hulle in staat gestel om 'n breë front aan te bied wat moeilik was om te oorvleuel of
Spartaanse hopliet (ongeveer 500 v.C.), geklee
met 'n Corinthiese helm, pantser en
griewe, gewapen met spies, swaard en
buitekant. Maar daar was 'n beperking op hoe dun 'n formasie kan wees sonder om in wanorde te verval. Die meeste Grieke het dus probeer om 'n lêer te vorm wat ten minste agt man diep was om die stryd te aanvaar. Spartane kon egter vorder en effektief in lêers so skraal soos vier mans beweeg. Diegene in die eerste drie geledere het met hul spiese aan die vyand se front toegeslaan, en die vierde rang het rye twee en drie aangesluit om skilde in die rug van hul genote te druk in 'n gesamentlike poging om deur die opposisie te stoot, 'n taktiek othismos. Hierdie manoeuvreervermoë met kort hande het verskeie kere sukses opgelewer, veral bekend teen 'n veel groter Arcadiese leër by Dipaea in 464 vC.
Die meeste Griekse leërs het gevorder met mans wat aanmoediging skreeu en kenmerkende gevegskrete uitreik. Hulle sou dan die laaste paar meter in noue aksie jaag. Daarteenoor beweeg Spartane stadig in gemete stappe vorentoe na die geluid van pype en die ritmiese gesang van strydpoësie. Dit het hulle in staat gestel om uitstekende orde te behou tot by die verlowing. Boonop het die Spartane die raserige stormloop van hul teenstanders as amateuristies beskou, wat 'n vals bravade aandui om vrees te onderdruk. Hulle doelbewuste en gedissiplineerde pas was bedoel om 'n toon te gee van oorweldigende selfvertroue en dodelike bedreiging. Hierdie benadering was so ontstellend dat baie vyande gebreek en gehardloop het voor die eerste kontak.
Spartaanse hopliete het 'n natuurlike drang gevolg toe hulle in die geveg marsjeer om nader aan die man aan sy regterkant te kom. Hulle het dit gedoen om 'n beter dekking te verkry van die skild wat aan sy linkerarm was. Hierdie neiging het veroorsaak dat falanks na regs verdwyn namate hulle gevorder het en het dikwels gelei tot 'n onderlinge oorvleueling van vormingsflanke aan die teenoorgestelde kante van die veld. Die Spartane het dit uitgebuit deur doelbewus hul eie regsbewegings te oordryf. Hulle sou die beweging kombineer met goed geoefende wiel deur elite-troepe heel regs om om 'n vyand se linkerflank te krul. Sodra dit omhul is, breek die omringde vleuel en hardloop, sodat die vyandse falanks in duie stort.
Benewens die gebruik van die algemene verskynsel van regterwaartse drywing, het Spartane ook meer unieke skemas op die slagveld gebruik. Koning Agis het een keer in sy formasie tydens 'n voorskot eenhede verskuif. Om dit in die gesig van die vyand te probeer doen, dui daarop dat die Spartane hierdie riskante optrede goed geag het. Die Atheense generaal Cleandridas het die Italiaanse stamme in 433 vC verslaan deur 'n kontingent hopliete agter sy falanks te verberg. Dit het sy ware krag vermom, en nadat hy eers verloof was, het hy sy manne teen die vyandelike flank laat wiel om 'n roete te veroorsaak.
Die mees gewaagde Spartaanse strydmaneuver was om te midde van die geveg af te breek en terug te trek. Alle ander Griekse leërs het dit vermy uit vrees dat hulle 'n ramp sou uitnooi. Die Spartane kon egter nie net uit die hopelose plekke trek met 'n minimale verlies nie, maar kon ook die maneuver vervals en vyande mislei om formasie te verbreek om agtervolging te gee. Herodotus het sulke valse terugtogte by Thermopylae in 480 vc genoem. Die Spartane het toe elke keer omgedraai en die uitermatig gretige Perse wat in voortydige en wanordelike strewes verval het, uitgewis. Plato beweer dat die Perse 'n jaar later ook dieselfde Spartaanse foefie in Plataea gely het.
Terwyl die Spartane die breekende geledere swaar gestraf het om hul geveinsde toevlugsoord te volg, het hulle self hulle van geen enkele strewe afgehou nie. Eerstens het hulle geen wins daarin gevind om kosbare lewens te waag om 'n reeds verslaan vyand na te jaag nie. Deur op die slagveld te bly, kon hulle aan die einde van die dag die veld besit. Dit was die algemeen aanvaarde definisie van formele oorwinning in Griekse oorlogvoering. Uiteindelik, deur die vorming te behou, kon die Spartane vinnig op 'n ander front hervorm, wat hulle die geleentheid gebied het om 'n tweede aanval te beveg teen teenstanders wat nog ongeskonde was.
Die Spartane was deeglik bewus daarvan dat sukses op die slagveld 'n spesiale gevaar in die vorm van vriendelike vuur kan inhou. Helms het beperkte sig en die geveg van die geveg was oorverdowend, wat veroorsaak dat hopliete maklik 'n vriend in die deurmekaar geledere met 'n vyand verwar het. Thucydides het net so 'n tragiese voorval in die omringende Atheense regtervleuel by Delium in 424 vC genoem. Een manier waarop die Spartane hierdie gevaar verminder het, was deur uniforme toerusting aan te trek om mekaar makliker te identifiseer in die hitte van 'n deurmekaar geveg. Vir hierdie doel het hulle hoogs sigbare tunieke gedra wat in karmozijnrooi geverf was. Hulle mantels was moontlik ook rooi, maar hulle het selde, indien ooit, hierdie omslagtige kledingstukke in die geveg geneem. Die Spartane het ook groot toestelle op hul skilde geverf vir identifikasie, die bekendste is die Griekse letter lambda. Dit lyk soos 'n omgekeerde 'V', dit was die eerste letter in 'Lacedaemon', wat die ou Grieke se naam vir Sparta was.
Sluipaanvalle was nie 'n stapelvoedsel van die Spartaanse leër nie, maar een het wel 'n oorwinning behaal in Sepeia in 494 v.C. Daar het die beroemde slinkse koning Cleomenes van Sparta te staan ​​gekom voor 'n effens groter gasheer uit Argos. Cleomenes het 'n tydelike wapenstilstand gereël en teenoor die Argives kampeer, en 'n roetine opgestel wat insluit die aanduiding van etes met 'n horing. Toe die vyand terselfdertyd gaan staan ​​vir hul eie kos, het hy sy manne laat aankla en die onvoorbereide Argives op 'n gruwelike weg gebring. 'N Ander Spartaanse bevelvoerder wat 'n sluipaanval met goeie effek gebruik het, was Brasidas in Amphipolis in 422 v.C., waar hy deur Cleon van Athene beleër is. Cleon het opgestel vir 'n terugkeer na sy basis na 'n verkenningsekspedisie toe die Spartane hom verras deur in twee afdelings die stad uit te jaag, die Atheense kolom in twee te sny en elke segment in detail te verslaan. Brasidas het die beginfase van die Peloponnesiese oorlog tot 'n einde gebring met die oorwinning, hoewel hy self in die geveg gesterf het.
Selfs die beste leërs vind terugtog soms onvermydelik. Die Spartane, wat 300 uitgesoekte mans en 'n koning in 'n agterhoede -aksie in 480 vc by Thermopylae verloor het, het 'n goedkoper manier gekry om terug te trek - die optog. Hierdie formasie, wat die eerste keer suksesvol onder Brasidas in 423 vC gebruik is, het bestaan ​​uit die vorming van die grootste deel van die hopliet -infanterie in 'n hol reghoek, die liggies gewapende soldate en nie -mededingers in die formasie, en dan die oorblywende hopliete voor en agter te ontplooi om vyandelike bedreigings te hanteer. Die optog kan terugtrek en hom teen alle vorme van aanval verdedig. Xenophon van Athene geëis dat hy die reëling geskep het tydens die beroemde 'Retreat of the Ten Thousand' na die Slag van Cunaxa in 401 v.C. Dit is egter meer waarskynlik dat Xenophon die bestaande Spartaanse protokol eenvoudig beskeie verander het.
Athene as 'n militêre mag
Die agting vir klassieke Atheners as vegters in die algemeen het agtergebly by hul roem as skeppers van demokrasie en meesters in die estetiese kultuur. Van die oudheid tot die hede het die Spartane baie groter krygspryse gehad. Tog het Athene in sy bloeitydperk in die vyfde eeu v.C. nie net meer as drie keer soveel gevegte as Sparta gevoer nie, maar het dit eintlik 'n effens hoër algehele suksesgeveg gehad. Trouens, Atheners het die grootste en mees gesofistikeerde oorlogsmasjien in die hele Griekeland ontwikkel en taktiek so kreatief toegepas as wat hulle die beeldende kunste beoefen het.
Athene het gevolg op die aanneming van demokrasie in 510 vC met 'n tydperk van vinnige uitbreiding. Die Atheners het tred gehou met stygende territoriale verbintenisse deur die grootte van hul weermag aansienlik te vergroot. Die leër van Athene het van 'n laat-sesde-eeuse v.C.-telling van 3.600 gepantserde spearmanne na 13.000 burgergereelde op die rolle gegaan met 431 v.C. Net so het die Atheense vloot in dieselfde tydperk van 60 tot 300 skepe gegroei. Sparta kon slegs met ongeveer die helfte van sy eie Spartaanse hopliete antwoord en het glad nie 'n vloot gehad nie.
Die Spartane het 'n gebrek aan kontant en 'n sterk beperkte burgerskap, en vertrou op 'n stelsel van alliansies. Die Peloponnesiese Liga het hulle toegang tot geweldige mannekrag gegee, maar het ernstige probleme gehad. Sparta moes gereeld onwillige bondgenote dwing of dwing om tot aksie te tree. Daar was ook 'n gevaar dat 'n afgeslote bondgenoot 'n ongewenste en duur konflik kan veroorsaak. Thucydides het inderdaad voorgestel dat Korinthe die groot Peloponnesiese oorlog op so 'n manier sou begin. Daarteenoor het Athene volle beheer oor sy eie groter weermag, sowel as dié van ander state wat baie nader was aan onderdane as ware vennote.
Hoplietmanne konfronteer magte in hierdie fragment van 'n solderrol, ongeveer 510 v.C.
Namate die Atheense soldate in getal en sterkte toegeneem het, het die Griekse stadstaat ook sy aantal ruiters aansienlik verhoog. Hul ruitermag het gedurende die vyfde eeu v.C. van minder as 100 ruiters tot ongeveer 2200 gegroei. Dit was die enigste kontingent in sy soort onder die suidelike Grieke en was redelik groot, selfs volgens die standaarde van perderyke sentrale en noordelike Griekeland. Boonop het Atheners 'n voorsprong bo ander kavallerie in berede boogskutters. Hierdie dodelike ruiters, wat oorspronklik uit Scythia ingevoer is, het tot 200 mense gestyg. Perde het maklike teikens gemaak vir die spies van opponerende skermutselinge. Deur 'n alternatiewe skerm van vinnige perdeboogskutters met langer saamgestelde boë te gebruik, het Athene sy kavallerie verander in een van die gevaarlikste en veelsydigste in die hele Griekeland.
Die kavallerie -ervaring het Atheners geïnspireer om verdere vaardighede te ontwikkel om hul flanke te bewaak. Dit kan natuurlike of mensgemaakte hindernisse wees, waarvan laasgenoemde in 490 vC by Marathon gebruik is. Frontinus beskryf die Atheners wat 'n ru -houtversperring bou, of abatisom hul voorkant teen 'n heuwel te rek en 'n vyandige aanval te ontmoedig. Net so het hulle die bestaande strukture buite Syracuse in 414 vC uitgebuit om ruiters af te weer, en hulle het dit weer gedoen in Athene tydens die Slag van Munychia in 403 vC. Tog was die vertroue op natuurlike hindernisse die algemeenste metode. By Plataea en Mycale (479 vc), Eurymedon (466 vc) en Anapus (415 vc) het die Atheners oorwinnings behaal met hul flanke wat op die strand, stroombome of hooglande rus.
Die gebruik van die boog was vir Athene selfs meer besonders as kundigheid in kavalerieoorlogvoering of flankversperrings. Saam met hul unieke ontplooiing van berede boogskutters, was die Atheners alleen onder die Grieke om 'n groot aantal boogskutters te voet uit te stuur. Hul leër het 800 voetboogskutters ingesluit wat saam met 300 spesiaal opgeleide hopliete geveg het. Laasgenoemde het drie-diep voor gestaan, gekniel terwyl skagte bo-oor vlieg en staan ​​om enige poging om die boogskutters agter hulle te kry, af te weer. Sulke gespesialiseerde troepe het 'n groot rol gespeel op Plataea, waar hulle Persiese kavallerie teruggedraai het.
Boonop het 400 tot 500 boogskutters ook aan boord van die Atheense vloot gedien. Anders as ander Grieke, wat tot 40 hopliete op elke skip gestapel het vir hand-tot-hand-gevegte met ander vaartuie, het die Atheners slegs 14 mariniers (10 hopliete en vier boogskutters) gebruik en was die pionier in die kuns van gevegsmanne. Dit het daartoe gelei dat hul skepe in posisie was om teenoorstaande vaartuie met 'n gepantserde stoot te slaan terwyl hulle met pyle bestook word. Of dit nou op land of see was, Athene het die boog beter gebruik as enige ander stadstaat.
Die voortreflike vloot van Athene het ter sprake gekom vir verrassingsoperasies. Deur voordeel te trek uit sy groot amfibiese kapasiteit, het Athene meer onverwagte oortredings geloods as enige ander Griekse stadstaat. Landings op die see was al in die Persiese oorloë algemeen. Maar om hulle te kombineer met 'n sterk element van verrassing, ontstaan ​​in die middel van die vyfde eeu v.C. as 'n taktiek van die Atheense bevelvoerder Tolmides, wat om die Peloponnesos seil om af te daal vir onverwagte aanvalle teen teenstanders wat nie ooreenstem nie. Die Atheners het die skema mettertyd verfyn met die gebruik van troepevervoer en die boonste oewers van roeiers op oorlogsgaleie vervang deur 'n mengsel van Atheense soldate, ligte infanterie en ruiters. 'N Kommandeur kan dan met 'n groot en uiteenlopende bewapening op 'n tyd en plek van sy keuse tot groot voordeel land. Boonop kan hy, in die onwaarskynlike geval dat daar wel effektiewe weerstand sou ontstaan, eenvoudig die see in gevaar stel vir hom of sy manne.
Die Atheners was nie altyd afhanklik van hul vlootsterkte nie. In 458 vC, 'n jaar voordat Tolmides sy eerste verrassingsaanval uit die see gemaak het, het Myronides van Athene twee gevegte gewen as gevolg van onverwagte optogte oor die land. Dit kom by Cimolia, oos van Korinthe, waar hy twee keer die stamgemeentes bestee het met magte wat uit reservate, inwonende vreemdelinge en plaaslike bondgenote saamgevoeg is. Dit sou nie die laaste keer wees dat Tolmides 'n verlowing met 'n onverwagse optog gewen het nie. 'N Jaar later het hy 'n leër noordwaarts gelei om onvoorbereide magte van die Boeotiese Liga te vang. In die nasleep van die daaropvolgende oorwinning op Oenophyta, kon Athene die hele dekade alle Boeotia behalwe Thebe oorheers.
Atheners, 'n meester van verrassingsbedrywighede, het ook op taktiese vlak uitgeblink met stealth en misleiding. Hul gambits het hinderlae, sluipaanvalle, afleidings en disinformasie ingesluit. Reeds in Salamis in 480 v.C. het Themistocles die Perse in 'n dwase vlootoffensief bedrieg deur vals planne uit te lek. Sulke taktiek het die grootste nut gehad tydens die Peloponnesiese oorlog, toe Demosthenes 'n hinderlaag opspring wat 'n groter falanks by Olpae in 426 v.C geloop het en drie afsonderlike aanrandings uitgevoer het, en die eerste twee gewen het voordat hy in die laaste 'n verwoestende nederlaag gely het.
Demosthenes was 'n gewaagde leier, maar versigtiger manne het ook lastige taktiek namens Athene gebruik. Alhoewel berug konserwatief, het Nicias twee keer bedrog gebruik om leërs veilig op vyandige grond te land, die eerste keer met 'n afleidingsaanval en die tweede deur valse inligting aan die vyand te gee. En 'n span Atheense generaals het verskeie misleidings in Bisantium in 408 v.C.Xenophon en Diodorus het uiteengesit hoe hulle in die nag van 'n beleg onttrek het, net om terug te sluip en die dokke met ligte gewapende troepe aan te val. Daarna het hulle die stad ingeneem deur 'n verrassing deur hul hopliete deur 'n binnelandse hek. Die Atheense bevelvoerders het nie hul eie manne bedrieg nie.
'N Savage -hopliet floreer 'n skild wat onwaarskynlik versier is met die teken van 'n hond.
Myronides by Oenophyta het die hopliete op sy regtervleuel geflous om te dink dat hul linkerkant alreeds seëvier. Dit het hulle geïnspireer tot hernieude inspanning wat hul kant van die veld gedra het en die fantastiese sukses van Myronides in werklikheid verander het.
Die minste bekende aspek van die militêre vaardigheid van Athene was die rekord van suksesvolle gevegservaring. Een groot waarheid van oorlog is dat oorwinning dikwels minder kom as gevolg van die vernietiging van 'n vyand as om sy wil om te veg te verbreek. Dit was duidelik duidelik op die slagvelde van antieke Griekeland, waar relatief min soldate van aangesig tot aangesig geval het, maar baie sterf nadat een kant gewankel en probeer weghardloop het. Omdat hulle vertroue in hul leierskap, kamerade en persoonlike vermoë gehad het, het hopliete die moraal gegee om hul wil aan 'n vyand af te dwing. Meer as 'n derde van alle beduidende landverrigtinge wat die Griekse hopliete gedurende die vyfde eeu v.C. gevoer het, was Atheense oorwinnings. Trouens, die oorwinning van Athene oor hierdie tydperk het die van enige ander stadstaat meer as verdriedubbel en die Sparta met 'n faktor van beter as vier oorskry. Toe die Atheners in aksie tree, het hulle ten volle verwag dat hulle sou wen - en dit het hulle dikwels gedoen.
Al die unieke aspekte van die Atheense oorlogvoering kom bymekaar in diens van 'n nuwe strategiese konsep wat Pericles ontwikkel het aan die begin van die Peloponnesiese oorlog om die reuse leërs wat Sparta en sy bondgenote kon oprig, te hanteer. Athene het gehoop om 'n apokaliptiese falanksgeveg te vermy ten gunste van klein aksies en langdurige ekonomiese pyn. Die gebruik van sy kenmerkende taktiese vaardighede en die oprigting van versterkte buiteposte (epiteichismoi) op vyandelike bodem het Athene Sparta byna laat val. Dit was eers nadat die Spartane sleutelelemente van die Atheense benadering aangeneem het, dat hulle uiteindelik byna drie dekades se oorlog gewen het. Tog kon hulle Athene nie lank onderdruk nie en het hulle na 'n enkele jaar die hewige besetting van die stad prysgegee. Die Atheners het spoedig 'n volledig herstelde demokrasie gehad en het hul oorsese ryk herbou en vroeg in die volgende eeu opgestaan ​​om Sparta weer uit te daag vir oppergesag.
Dit was selde dat Spartane en Atheners dieselfde grond betwis het. Dit het minder as 'n dosyn keer gebeur gedurende die hele vyfde eeu v.C. Toe hierdie vergaderings die vorm aanneem van groot, vaste veldslae, het Sparta altyd met die oorwinning weggekom. Kleiner verbintenisse was meer gereeld en het gelei tot 'n ononderbroke reeks Atheense suksesse. Hierdie skynbaar teenstrydige neigings was direkte refleksies van die verskillende taktiese benaderings van die state.
Eerste Slag van Tanagra
Slegs drie groot gevegte in die vyfde eeu v.C. het Spartane en Atheners aan weerskante gesien. Die eerste gebeur in 457 v.C., toe Sparta se Nicomedes 'n leër van sy landgenote en bondgenote na Boeotia gelei het in 'n kragtige demonstrasie wat bedoel was om die Atheense aggressie teen Thebe, 'n Spartaanse bondgenoot, te ontmoedig. Athene reageer in natura, en 'n verlowing
Griekse hopliete, wat van kleins af opgelei is vir die geveg, staar mekaar op die spies.
(Tanagra I) het plaasgevind waarby meer as 25 000 Spartaanse hopliete betrokke was. Terwyl die geveg vorder, het Spartaanse spearmanne die dag aan hul regterkant gedra met die hulp van verraderlike Thessaliese ruiters wat die Atheners verlaat het net toe die geveg begin het. Atheense hopliete, regs van hulle, was ewe suksesvol, maar hulle het die veld verlaat om hul vyande te slaan. As gevolg hiervan het die Atheners uiteindelik verloor teen 'n meer gedissiplineerde Spartaanse falanks wat op die slagveld vasgehou het.
Eerste Slag van Mantinea
Dit sou byna twee geslagte duur voordat Sparta en Athene weer in 'n groot botsing sou vergader. Dit het gebeur in 418 vC by Mantinea I, waar Argos probeer het om die plaaslike Spartaanse oorheersing te bestry met hulp van die Atheners en ander bondgenote. Na 'n paar vals begin, het die twee kante uiteindelik met meer as 17.000 hopliete geslaan. Die Spartaanse koning Agis het die aksie geopen met 'n ingewikkelde maneuver waarmee Argos se manne toegelaat het om sy linkervleuel deur te steek. Toe die Argives egter die fout begaan het om die verslane mans te jaag, het Agis die Atheense soldate op die teenoorgestelde flank omhul. Soos hy gedoen het, het Argive -troepe in die middel en langs die kontingent van Athene hul senuwees verloor en met die eerste kontak met die Spartane weggehardloop. Hulle vlug het die Atheners gelaat met vyandige spiesmanne wat van beide kante toe was, wat hulle genoodsaak het om teen hoë koste terug te trek. Die geveg eindig met die hervorming van die Spartane om die Argief-regtervleuel te ontwrig toe hy terugkom uit sy onverstandige strewe.
Slag van Halae Marsh
Die laaste groot verbintenis tussen die twee dominante stadstate het gekom toe die Spartane die demokratiese bewind in Athene na die Peloponnesiese Oorlog verdryf het en 'n oligargie op die been gebring het om die stad te bestuur, wat dit ondersteun het met huursoldate en 'n paar van hul eie hopliete. In 403 vC het die Spartaanse koning Pausanius gereageer op toenemende Atheense opposisie deur 'n oplewing van nuwe troepe die stad in te lei. Hy beland toe per ongeluk in 'n geveg op 'n smal stuk bokant Halae Marsh, 'n klein moeras langs die kus suid van die hoofhawe in Athene. Sowat 7.500 Spartaanse hopliete het 3000 Atheense spearmanne oor die beperkte ruimte betrek. Baie van die Atheners het net tydelike toerusting gehad, maar met hul flanke wat langs die vleilande en 'n stygende helling geanker was, het hulle 'n geesdrif geveg.
Uiteindelik het Pausanius se dieper lêers uiteindelik hul weg na oorwinning gedruk. Soos gewoonlik het die Spartane nie gejaag nie. Hierdie keer het hul terughouding nie net beperkte ongevalle beperk nie, maar ook goeie wil opgelewer waarmee Pausanius 'n vreedsame onttrekking kon onderhandel. Dit het sy ou vyande in Athene vry laat om te hergroepeer, maar het ook sy hoofdoel verseker om die fisiese en fiskale dreinering wat die besetting aan Sparta toegedien het, te beëindig.
Deur die goed geboorde taktiek te gebruik, het die uitstekende hopliete van Sparta hul vyande geïntimideer, om die vormingsflanke beweeg en op verowerde grond gehou om die Atheners in elke grootskaalse byeenkoms in die loop van meer as 'n halfeeu te slaan. Hulle kon hierdie prestasie egter nie in duideliker verhoudings dupliseer nie, terwyl Athene sy eie handtekening -krygsvaardighede beter kon gebruik.
Tog kan selfs kleiner suksesse aansienlike gevolge hê, soos die eerste drie wat Athene vroeër in die Peloponnesiese Oorlog oor Sparta behaal het. Dit het begin in 425 vC op Spaectaria, 'n smal eiland langs die suidweste van Griekeland, waar die Atheners 'n gestrand Spartaanse garnisoen onder die loep geneem het. Hulle het dit bereik met 'n landing naby dagbreek wat moontlik 1 000 swaar spearmanne en meer as 1500 liggewapende troepe teen slegs 420 hopliete aan wal gelê het. Hierdie groot landingsgeselskap het die Spartane, wat hand-aan-hand geveg het, nie onder 'n reën van spies en pyle na die noordelike punt van die eiland gedryf nie en uiteindelik hul oorgawe gedwing.
Binne 'n jaar was Atheense soldate deurslaggewend in nog twee beskeie oorwinnings oor Sparta. Die eerste was op Cythera, net langs die Spartaanse vasteland. Nicias van Athene het 'n skielike aanval van die see op die hawe van hierdie eiland geloods om die aandag af te lei van 'n landing met miskien 2 000 hopliete. Op pad binneland toe ontmoet hy 'n Spartaanse falanks die helfte van sy krag naby die hoofstad van Cythera. Soos so gereeld voorgekom het, het die Spartane gevorder om 'n goeie stryd te voer, alhoewel dit dun was. Maar die Atheners, veterane van baie oorwinnings in die verlede, was nie ontsteld nie. Hulle het behoue ​​gebly en het met lêers wat twee keer so diep was teruggedruk totdat hulle hul vyande teruggetrek het.
Nicias het die oorlewende Spartane huis toe gestuur onder wapenstilstand en van Cythera 'n basis gemaak vir amfibiese aanvalle langs die kus van Sparta. Sy vyande het min kans gehad om die vinnige en onaangekondigde aanvalle te onderskep, en toe hulle dit doen, het hulle 'n oorweldigende opposisie teëgekom. Thucydides het berig dat 'n klein Spartaanse garnisoen naby 'n paar kusdorpe 'n slag toegeslaan het teen 'n so 'n landing. Omdat hulle hoogstens 300 hopliete gehad het, het die verdedigers vinnig verslaan teen wat waarskynlik drie keer soveel Atheense spitsmanne was. Die skerp omgekeerde, wat by die van Spaectaria en Cythera gevoeg is, het die Spartane se vurigheid vir oorlog gedemp en hulle aangespoor om vrede te bied, net om te voldoen aan die verwerping van 'n steeds selfversekerde Athene.
Die Thebaanse generaal Epaminondas red die lewe van mede -generaal Pelopidas tydens die oorwinning oor die Spartane in Leuctra in 371 vC.
Die Atheners het later in die Peloponnesiese oorlog nog drie klein oorwinnings van Sparta behaal. Die eerste gebeur in 411 v.C., toe die Spartaanse monarg Agis 'n groot rubriek na Athene gelei het in die hoop om politieke onrus daar te ontgin. Sowat 600 hopliete van die Sciritae -regiment van Sparta het die koning se voorhoede saamgestel en toe hierdie eenheid te ver uitkom, het hulle aangeval. Die Atheners het op die Sciritae toegeslaan met 'n gemengde mag van hopliete, ligte infanterie en kavallerie. Die Spartaanse spearmanne kon nie 'n aanval op elke front afweer nie en het tydens die proses groot verliese gely. Teen die tyd dat hulp die toneel bereik het, het die Atheners reeds die veld gevee en teruggekeer huis toe met die lyke van die gevalle.
Agis is deeglik moedeloos en het sy offensief beëindig en 'n wapenstilstand gereël om die oorskot van sy verlore manne te herstel. Hy het weer probeer en hierdie keer kon hy Athene bereik. Daar het hy egter 'n falanks teëgekom wat onder die stadsmuur naby gehou is, waar dit uitstekende ondersteuning geniet van boogskutters wat die walle hierbo bedek het. As hy oordeel dat hy onaanvaarbare ongevalle sou opdoen voordat hy selfs die opponerende hopliete onder die knie kry, draai die koning eenvoudig om. Toe hy wegtrek, val sy agterste geledere agter en val 'n aanval op van Atheense soldate en ruiters.
Die Spartane se laaste terugslag van die oorlog teen Atheense troepe het in 407 vC op die Egeïese eiland Andros gekom. Daar het 'n landingsmag onder Alcibiades van Athene 'n garnisoen van die helfte van sy grootte verras en geslaan. Die Spartane, wat sentraal en regs gestaan ​​het in 'n dun vouer, verloor toe plaaslike bondgenote aan die linkerkant meegee.
Twee unieke stadstate, twee unieke maniere van oorlog
Verslae van die werklike gevegte tussen Sparta en Athene op hul hoogtepunt maak dit duidelik dat elkeen 'n redelike deel van die sukses teenoor die ander gehad het. Die Atheners het hul kundigheid gebruik om verrassingsmobilisasie, amfibiese operasies en ligte gewapende oorlogvoering (beide op die been) te behaal om 'n groter aantal oorwinnings te behaal. Maar Sparta se hopliete het hul eie dodelike vaardighede aangewend om elke groot aksie te wen. Enige voordeel in taktiek wat óf kon beweer, was vlugtig, die tydelike produk van unieke omstandighede wat op 'n gegewe slagveld heers. Die eeu het gesluit na lang dekades van bloedige gevegte soos dit begin het, met beide Sparta en Athene nog steeds sterk onafhanklik en ewe kragtig in hul verskillende benaderings tot oorlog.
Heel waarskynlik druk hulle op die eerste reël, terwyl die tweede met die hand oorhandig die vyande steek. Solank die strydlyn in takt is, sal hulle dit aanhou doen. Aangesien die dissipline en fisiese opleiding in 'n weermag soos Spartan baie beter is, is hulle geneig om die formasie te behou ('n reeks skilde wat onmiddellik beweeg, is moeilik om te stop), terwyl die vyande wat nie in staat is om dit by te hou nie, eindig.
Dit is nie asof Spartan 'n beter taktiek het nie. Hulle het net beter dissipline en fisieke.
Dit is te ingewikkeld om so iets in 'n speletjie te maak, so ek dink ons ​​sal dit nooit in die nabye toekoms kan sien nie.
p/s: maar dit is waar dat die Griekse hopliet normaalweg geveg het soos u in die spel sien as die formasie stukkend is, maar dit loop steeds nie. Hulle gebruik die onderhandse greep vir beter geveg 1 vs 1. Dit is 'n kort tydjie, want Grieks se oorloë is nie vir verowering nie, maar oor die hegemonie oor alle Griekse polis.
Sodra die formasie gebreek is, is hulle geneig om te loop en die oorwinnaar jaag meestal nie eers agterna nie, aangesien hulle 'n ongeskrewe reël het dat beide partye na die stryd weer in die middel van die slagveld sal vergader om oor verdragsvoorwaardes te besluit. Maar dit is omdat dit Grieke se oorloë is tussen Grieke self. In gevegte teen Persies of barbaarse jaag hulle gewoonlik
Afslag voor aankoop + gratis DLC's +25
Reeks lojaal: +25
Speelbare faksies: +25
Baie eenhede: +25
Rome Total War doen nie regtig 'n goeie werk nie, maar dit is 'n herhaling van hierdie tipe gevegte. Net die basiese stukke.
Dit is eintlik 'n redelike goeie oorsig.
Die phalanx vorder gewoonlik teen 'n loopstempo, hoewel dit moontlik is dat hulle gedurende die laaste paar meter spoed gekry het. Een van die belangrikste redes vir hierdie stadige benadering was om die vorming te behou. As die falanks sy vorm verloor as hy die vyand nader, word dit nutteloos. As die hopliete van die falanks spoed sou toeneem na die laaste deel van die opmars, sou dit gewees het om momentum teen die vyand te kry tydens die aanvanklike botsing
In 'n geveg sou die hele formasie deurgaans vorentoe beweeg om die vyandelike formasie te breek, en toe twee falanksformasies betrokke was, het die stryd in wese 'n opdringerige wedstryd geword.
my paragraaf verwyder omdat mense meer intellektuele verduidelikings gebring het
Die skrywer word deur die akademiese gemeenskap beskou as die mees ingeligte geleerde ter wêreld op die oomblik in dinge wat as Griekse oorlogvoering beskou word.
Ek het baie boeke gelees deur hanson, Caurtlege, Kigan, Connoly en ander.
Hulle het die afgelope dekades sedert die 60's elke ou teks oor en oor gelees en die algemene konsensus oor hoe die hopliete geveg het, is die volgende:
1. Die eerste deel was 'doratismos'.
Die opponerende falanks beweeg met 'n stadige of nie te stadige pas na spiesdistansie. 1,5-2 meter, afhangend van die lengte van die spiese wat uitgevee word. stadig kom die twee lyne al hoe nader as gevolg van 'n paar faktore. Spere gebreek en die neiging van die man wat 'n knou gekry het om daarop te reageer deur die toonbank, lewer nog 'n kragtiger aan die aggresor deur vorentoe te beweeg.
(Al die ou pantserdele in die Griekse museums het tente, treffers wat gebruik is in gevegte. Dit het beteken dat 'n man eintlik 'n paar treffers sou neem voordat hy val. Dit is nie soos die films nie. Epameinondas het verskeie treffers geneem voordat hy gesterf het. Die leier van die Pers cavalry masistius was onder en massief aan die spits van hopliete, maar hulle kon nie die wapenrusting in 'n leë bereik deurboor totdat iemand hom met 'n spies in sy oog slaan nie.
Verskeie verslae hiervan in Griekse antieke tekste)
Nadat die twee lyne in aanraking gekom het, sou die voorste linies swaarde trek of die gebroke helfte van die spies in omgekeerde rigting gebruik vir noue gevegte. Terwyl die twee falanks byna aan mekaar geraak het, het die ouens na die eerste reëls die vyand se lyne lukraak getref. In die eerste hand was die tweede en die derde in lyn. terwyl hy die ou voor hulle moes beveg en die ewekansige treffers deur die tweede en derde ou moes staan.Dit is waar die meeste hoplite -gevegte geëindig het.Die een falanks sou soveel beserings en ongevalle hê dat dit sou verbrokkel en sou begin ontbind.
Dit moet genoem word soos Hanson en ander aangedui het deur die lees van die antieke bronne, dat uitgesluit die fisiese gevaar van wapenaanvalle wat die falanks in die gesig staar, dit ander belangrike faktore was wat bygedra het tot 'n falanks -ineenstorting.
Morele uitputting en dehidrasie.
Al die somer-hopliete-gevegte het in die somer plaasgevind. Die gemiddelde Griekse somer is ongeveer 30-35 grade Celsius. 'N Swaar stel pantser wat bestaan ​​uit ten minste 20 kilo metaal vir ure terwyl dit op reis is, of nog steeds uiterste dehidrasie sou veroorsaak. soms het die mans ineengestort. Hoplite-gevegte kon 2-3 uur in doratismos duur en nog 2-3 uur in opsetstukke voor die geveg. Die hele tyd was die manne sonder water en was hulle aan die beweeg of nog onder die son.
Aangesien die hopliete die meeste burgers was en deur gebiedskritusse gewerf is, beteken dit dat die ou langs hulle of 'n bekende vriend van 'n gemeenskap of familielid is, wat beteken dat hulle tydens die geveg die dood van hul vriende en familie kon hoor. .of hulle pleidooie om hulp. hulle kon nie vasstel waar die gewonde was nie, want om hul kop in die middel van die hopliet -falanks te draai, sou 'n gewisse dood veroorsaak. Deur hul nekke bloot te stel. heeltemal op sy eie.Daarom het baie hopliete, gekombineer met spanning -uitputting, hittestof en dehidrasie illusies en halusinasies opgedoen.Oudgriekse tekste is vol verhale van hopliete -halusinasies in die geveg.Om dinge kort te maak, na 'n tyd die moraal van sommige hoplites was verpletter. Toe was dit 'n tyd van 'skare -gevoel' om te begin terugtrek en vlug. Die geveg was aan die een kant verby.
Tweede fase van die geveg.
as doratismos ondoeltreffend was, sou die stryd na 'n tweede fase gaan.
Terwyl die voorste linies met swaarde en gebreekte halwe speras baklei, kom hulle al hoe nader en raak die een teen die ander lyn.
In daardie fase het die korter swaard 'n duidelike voordeel. Daarom het die Spartane nie noodwendig swaarde nie, maar groot dolk gehad.
Terwyl teenstanders mekaar raak, kon die tweede en derde reël nie eens lukraak geslaan word nie. Die instansie was so naby dat dit onmoontlik was. Op daardie tydstip op bevel en of, volgens konsencus, die laaste reëls van elke falanks, wat die Die meeste ouer en ervare hopliete sou die voorste manne in hul geledere begin druk; hulle het al die tyd hul skilde op hul rug gehad (dit is die aspsis wat 'n duidelike uitsig voor hom het, nie soos thyreo's of scutum of save of pleta of taka.Aspis was bedoel om te druk)
Aangesien die agterlyne begin druk, was die falanks so styf gepak dat die volgende lyne ook sou begin druk. Almal wat nie druk nie, sou val. Val in die middel van 'n falanks beteken die dood. So die gekombineerde druk van 4, 8, of 12 mans sou die eerste man bereik wat sou begin om die teenstander te druk & al die strydlyn van elke falanks sou dit doen en al die teenstander se geveglyn van die teenstanders sou dieselfde doen.
Dan was dit 'n tyd van beter kardinasie (Spartane), rou fisiese strekking (die banke) of volharding en moed (arkadiërs), wat wie sou verduur.
Na 'n tyd kon sommige manne van elke lyn dit nie hanteer nie. Hulle sou val of hul sintuie verloor. As hulle bo 'n getal was en hul plaasvervangers in die slaglyn hulle nie betyds kon aanvul nie, sou die falanks kohesie begin verloor en Op daardie tydstip begin een van die twee falanks op 'n dissipelagtige manier of met 'n skielike wortel terugtrek. Die stryd was verby.
Dit is die twee fases van hoplietgeveg: in die algemeen en in die algemeen. Dit is ten minste die algemene konsensus van geverifieerde historici en akademici deur die antieke Griekse tekste (daar is baie) die afgelope dekades te lees.
Dit is waar. Daar is wel goeie dinge daaroor geskryf. Victor Davis Hanson is 'n produktiewe en gerespekteerde skrywer oor Griekse oorlogvoering (as 'n bietjie Westerse sentriese mening daaroor is). Ek het hom baie leesbaar gevind - die enigste probleem is dat hierdie akademiese boeke duur is. Probeer die Amazon -mark (as jy kan).
Hulle sou die tou vashou en nie vyande agter die skilde laat deurglip nie
Skild teen skildgeveg. Daarom het hulle spiese gehad, want swaarde help niks as jy 'n meter van jou vyand af is nie.
Romeinse taktiek het hierdie taktiek teëgestaan. Die falanksvorming was redelik foutloos en almal wat dit sou waag om sonder ewe gedissiplineerde soldate daarin te hardloop, sou geslag word. Die enigste fout was die vertroue op die skild.
Hoe kan die skild teengewerk word? Pilums. Romeine sou spiese na hul skilde gooi en die verdedigingsvermoëns van die eerste lyn effektief ontken. Dit kan die falanksvorming maklik breek. Ideaal gesproke sou die falanksvorming nooit gebreek word nie en sou die vyand net met skilde en soms spiese teruggedruk word
Teen 700 v.C. was die Griekse herstel van meer as vier eeue van kulturele onduidelikheid ver onder. Byna 1000 klein, outonome gemeenskappe versprei nou die Griekssprekende wêreld van Suid-Italië tot by die Swart See. Die bevolkingsgroei kan in sommige jare 2 tot 3 persent per jaar bereik het. Kolonies en handelsposte is regdeur die Middellandse See gestig. Maritieme handel met Fenisië en Egipte is op 'n groter skaal hernu. Skrywe het weer verskyn, maar was nou gebaseer op 'n verbeterde Feniciese alfabet, baie nuttiger en toegankliker vir die bevolking in die algemeen as die wrede rekordhouding van die Lineêre B-skrif van die Mykeense paleise. Geskrewe grondwette verskyn in die groot meerderheid van die stadstate en hul kolonies, wat die verspreiding van die regering verseker deur konsensus van gelandde eweknieë. Die Griekse platteland self was nie meer 'n weiveld vir skape, bokke en perde nie, maar nou meer gereeld 'n lappie van klein 10-jarige plase met bome, wingerdstokke en graan, dikwels met 'n afgesonderde opstal om sy immer waaksaam en onafhanklike eienaar te huisves , 'n burger wat alleen in die Middellandse See duidelike wetlike regte gehad het op grondbesit, erfenis en sy eie wapens.
Net soos die Griekse stadstate en hul omliggende satellietdorpe gegroei het om die ontluikende landbougemeenskap te bedien en die uitbreiding van die handel te vergemaklik, so ook die heuwels buite die polis is geleidelik herwin en terrasvormig. Groeiende alomteenwoordige boere wou leë grond kry waar hulle ook al kon, hetsy op die berge naby die stadstaat deur eksterne kolonisasie in ongerepte gebied oorsee. Namate grond en eiendom versprei is na 'n nuwe klas buite die beheer van aristokratiese ruiter, het landrade die aristokratiese kabale vervang, aangesien veeteelt deur intensiewe landbou in die skadu gestaan ​​het, terwyl metaalbewerking van die driepote van die rykes na die wapens en boerderywerktuie van middelmatige landbouers oorgeskakel het , so is die praktyk van Griekse oorlogvoering nuut gemaak.
Deel 2 - Begin van die Hoplite
Die bewyse van hierdie militêre renaissance van die sewende en sesde eeu is stuk-stuk, maar as 'n geheel beskou, verteenwoordig dit 'n revolusionêre verskuiwing in die aard van konflik en samelewing, die eerste opkoms in die Europese kultuur, of in enige ander kultuur, van 'n groot groep. van gemiddelde grondeienaars wat 'n militêre agenda ontwerp om hul eie agrariese behoeftes te weerspieël. Daar was nou nuwe woorde in die Griekse woordeskat-polites, politeia, hoplites, mesos-vir 'burger', 'grondwet', 'hopliet-milisie' en 'middelman' om radikaal nuwe konsepte te weerspieël, aangesien 'n hele agrariese klas nou infanteriediens gemonopoliseer het. Vroeë Korintiese vase, soos die sogenaamde Chigi-vaas (650 v.C.), toon gewapende spiesmanne wat in 'n slotstap na die musiek van fluite beweeg. By die Pan-Helleense heiligdomme in Olympia en Delphi kan 'n offer van bronshelms, borswapens en vette weergee word-meer as 100,000 bronshelms is moontlik tussen 700 en 500 v.C. Die liriese digters Tyrtaeus, Callinus en Alcaeus brei uit oor die lukrake Homeriese verwysings na swaar infanteriste, met 'n gepaardgaande geloofsbelydenis dat mans langs mekaar, teen-tot-teen, skild-teen-skild, teen die vyand moet veg, wen in hul 'glansende brons en knikkende kruine' se glorie vir hul gesinne en staat, eerder as vir hulself alleen. Inskripsies op klip, verdwaalde graffiti en 'n mondelinge tradisie toon ooit die teenwoordigheid van sulke gewaardeerde Griekse en Cariese huursoldate, so ver as Persië en Egipte aan.
Gevolglik was die mees beslissende gevegte in die sewende en sesde eeu wat die geskille tussen ontwikkelende Griekse stadstate beëindig het, deur swaar infanterie saamgestel uit boere wat in brons -amoer en spiese gestoot is. Intens bewerkte wingerde, boorde en graanlande was nou privaat hulp, wat toenemend gewaardeer is, en het 'n groeiende bevolking bedien. As 'n gemeenskap selfonderhoudend deur en beheer word deur privaat grondeienaars, dan is hoplietoorlogvoering, baie beter as vesting- of garnisonepasse, heeltemal sinvol: versamel die grootste, beste gewapende groep of boere om grond op die vinnigste maniere te beskerm moontlik. Dit was makliker en meer ekonomies vir boere om landbougrond op landbougrond te verdedig as om onbeperk ander te belas en ander te huur om passe te bewaak-die alomteenwoordige in die bergagtige Griekeland het verseker dat hulle in elk geval deur kruise deur ondernemende indringers gekruis kon word. Aanval, hinderlaag en plundering was natuurlik nog algemeen-sulke aktiwiteite lyk vir menslike speserye aangebore-maar die keuse van militêre reaksie om grondgebied te wen of te beskerm was nou 'n siviele aangeleentheid, 'n kwessie waaroor vrye besittende infanteriste gestem het. hulself.
Deel 3 - Vroeë Phalanx -gevegte
As sodanig is hoplietgevegte deur 'n skokbotsing die ware begin van westerse oorlogvoering, 'n formele idee wat nou gelaai is met regs-, etiese en politieke implikasies. Byna al hierdie oorloë van 'n dag tussen robuuste en ongeduldige jongmense was infanterie -ontmoetings oor land, gewoonlik betwiste landgoedstroke wat agrariese aansien behels, meer as gewaardeerde vrugbaarheid. Gewoonlik het die leër van een stadstaat, 'n Argos, Thebe of Sparta, hul teenstander in daglig ontmoet in formele kolomvorming, volgens 'n erkende volgorde van gebeure. Die woord falanks beteken 'rye' of 'stapels' van mans.
Na waarsêery het 'n siener 'n ram aan die god geoffer. Die generaal het 'n kort vermaning afgelê, en daarna het die versamelde infanterie voorberei om die vyand aan te kla. Binne 'n paar minute het die onderskeie leërs bymekaargekom om 'n groter digtheid van gewapende mans te bewerkstellig, wat saam probeer neerstort het, soms die laaste 200 meter tussen die twee falanks. Vir die verdedigers was dit dikwels op dieselfde grond as wat hul bure 'n paar dae tevore gewerk het. Vir die indringers was die plaashuise, boorde, wingerde en klipveldmure grootliks identies aan hul eie erwe tuis. Weer eens het 'n buurgemeenskap 'n mag van gepantserde kolomme gevorm om platteland in te neem of te hou; daar was weinig wat 'n gelyke mededinger kon doen anders as om die uitdaging op dieselfde manier aan te pak.
Na 'n ontmoeting met falanks, het boere, verblind deur die stof en hul eie omslagtige helms, met hul spiese gesteek, die oorlogskreet geskreeu, met hul skilde vorentoe gestoot en dit nie reggekry nie, gegryp, geskop en bietjie desperaat gehoop om binnekant te kom in die vyand se falanks, gewoonlik nie 'n idee wie hulle, indien enige, van die gewondes doodgemaak het nie. Sukses word eers bepaal deur die mate van beweging wat bereik is deur die rye te druk- die letterlike stoot van 'n man se skild op die skouers, sy of rug van sy kameraad vorentoe. Daar was min vingerpunte, reserwe, omringende maneuvers of gesofistikeerde taktieke van enige aard in die hoplietgeveg voor die laaste vierde eeu.
Slegs die eerste drie geledere van die agt rye klassieke falanks het die vyand bereik met hul spiese in die eerste aanval. Toe hulle breek, gaan hulle hand aan hand met swaarde en hul boude. Later taktiese skrywers beklemtoon hoe belangrik sulke voorste vegters was in die bereiking en aanvang. Toe die falanks eers in die geledere van sy teëstander skeur en storm, val die teenstander dikwels heeltemal in paniek en skrik, miskien nie meer as 'n halfuur na die aanvanklike botsing nie.
Die kort tydsduur en die skielike verbrokkeling van die geveg is verstaanbaar as ons in gedagte hou dat vegters in kolomme vasgedruk was, vasgevang in swaar brons onder die somerson, meestal rower van sig en gehoor, in 'n see van stof en bloed- die gevangenes, soos die historikus Thucydides ons herinner aan gerugte en hul eie vrese. Tog was daar talle take vir alle infanteriste van die falanks terwyl dit die vyand gestamp het. Hoplites se aanvanklike geledere het teikens gesoek met hul spiese, terwyl hulle beskerming soek teen hul regterflanke in die ronde skilde van die mans aan hul kante. Sommige het gesukkel om oor die puin van gevalle toerusting en die afval van die gewondes en die dooies aan hul voete te kom, en probeer altyd om hul balans te behou terwyl hulle die vyand se spiese in hul gesig druk.
Al die hopliete in die moordgebied het hul eie skildkis van 20 pond hoog gehou om hulself en die mans aan hul linkerkant te bedek. Op een slag kan hopliete 'n konstante druk van agter voel, die vyand se spiespunte ontwyk en vriendelike spiesgatte wat in hul gesig geslinger word, steek en vorentoe stoot terwyl hulle aanpas dat hul kamerade van links afskuif om beskerming te vind. Hulle soek hul eie dekking deur na vriende se skilde aan die regterkant te stoot en struikel byna oor gewonde lyke, lyke en toerusting wat aan hul voete lê.
Sodra die lyn gebars het, het hopliete gedraai, versprei en gehardloop om omsingeling en waarskynlike uitwissing te voorkom, maar min van die oorwinnaars wou jaag en afstand. Swaar infanterie maak agterstewe, veral toe die verslane hul toerusting weggooi en na die heuwels spring. En onder die oorlogspraktyk van vroeë stadsstaatsoorlogs was daar in elk geval nie veel begeerte om die laaste vyand wat dieselfde taal praat, dieselfde gode aanbid, gemeenskaplike feeste gehad het en soortgelyke regerings deur grondeienaars geniet het, dood te maak nie. Weereens, die primêre doel was om die grond te bekom of terug te neem en bekendheid te verwerf, nie om tyd en geld te waag om die naburige samelewing soos boere oor die heuwel te vermoor nie.
Deel 4 - Na die Slag
Na 'n geveg met hopliete, is dooies nie ontheilig nie, maar uitgeruil in wat Euripides 'Die gebruik van alle Grieke' genoem het. Griekse skilderkuns en beeldhouwerke onthul bykans geen verminking van lyke in oorlogstyd nie. 'N Formele trofee is opgerig, en die oorwinnaars het huis toe gevier om fees te vier. Die verslane het gesmeek dat die oorblyfsels van hul kamerade formeel teruggestuur word om in 'n gemeenskaplike graf op die slagveld begrawe te word of na 'n openbare graf teruggebring te word. As die stryd uitsluitlik tussen Griekse hopliete en voor die vyfde eeu was, was die oorwonne selde slawe. Anders as die groot beleërings en later uitdelgingsoorloë teen nie-Grieke, waarin duisende as losgoed verkoop is as gevolg van 'n nederlaag.
Deel 5 - Invloed op kultuur
Die Spartane moes 'n idee gehad het van die teef van hoplietgevegte toe hulle 'hondetikette' om hul nek gedra het om hulle te identifiseer deur die massas van lyke. Geen wonder dat ons hoor van soldate wat drink voor die geveg nie, 'n kenmerk van die voorgeveg van Homeros tot Alexander die Grote in Asië.
Sulke gevegte tussen stadstate kan gereeld, maar nie noodwendig katastrofies wees nie, sodra die kavallerie-raketmanne grootliks uitgesluit is van enige geïntegreerde rol in die geveg en die infanterie-vegters eenvormig in brons omhulsel was. En hoewel dit waar is dat Plato en ander Griekse denkers van mening was dat oorlog 'n natuurlike toedrag van sake in Griekeland was, eerder as dat 'n afwyking van vrede, hul idee van oorlog, baie anders was as ons eie.
Slegs die Persiese en Peloponnesiese konflikte van die Klassieke Tydperk, wat 'n tweede fase in die ontwikkeling van westerse oorlogvoering begin het, roep alles op soos die moderne idee dat gevegte uitsluitlik bedoel is om leërs te vernietig, burgerlikes te vermoor, duisende soldate dood te maak en kultuur te veroorsaak. In die eerste twee eeue van hoplietgevegte was dit gereeld om 'n klein deel van die vyand in 'n middagbotsing dood te maak, sy moreel te kraak en hom in nederlaag en skaamte te laat skarrel van waar hy vandaan kom.
Die Grieke het dus vir 'n kort tydjie 'n sekere soort oorlog gevoer waarin gevegte gereeld plaasgevind het, maar dit blyk nie die kulturele, ekonomiese en politieke renaissance van die Griekse stadstaat in gevaar te stel nie, selfs op die hoogtepunt van die hoplietydperk. skaars dat meer as 10 persent van die mans wat die dag geveg het, sterf. In elk geval, die enorme skrik van hoplietgeveg, die moed wat nodig is om na 'n muur van spiese oor die vlakte te staar, en die dringendheid van groepsolidariteit in die grense van die falanks het die idees van burgerlike pligte positief bevorder en vorm die emosionele en geestelike onderbou van baie Griekse beeldhouwerke, skilderye en letterkunde. Byna elke Griekse skrywer, filosoof of staatsmanne, ondanks hul opvoeding en dikwels 'elite' -status, het saam met hul medeburgers in die voorste linies op 'n geveg gedien. Thucydides, Xenophon, Pericles, Sokrates, Aristides, Themistocles en ander het 'n geruime tyd in hul lewe amour gedra, die veld opgeruk en 'n ander mens vermoor- iets wat historici en literêre kritici altyd in gedagte moet hou as hulle die karakter en ideologie van die Griekse politiek beoordeel, is, filosofie en letterkunde.
Omdat die slaglyn, wat uitsluitlik bestaan ​​uit die grondbesit van verskillende geallieerde klein stadstate, se helms hul falanks langs mekaar in 'n lang ry bymekaargemaak het- kan die verloop van 'n besondere verbintenis en die gevolglike hopliet-slagoffers dikwels enorme politieke en demografiese gevolge. Alhoewel die algemene verliese matig kan wees, kan bepaalde kontingente egter uitgewis word as dit die swaarkry van 'n gekonsentreerde vyandelike krag dra of teenoor hoër troepe gestasioneer is. Aristoteles het daarop gewys dat die radikale demokrasie in die middel van die vyfde eeu versterk is toe die Athlese hopliete op groot skaal in hul verowerings gesterf het- sodat grondlose mense tuis meer demokratiese hervormings kon deurdring.
Deel 6 - Nuwe tegnologie
Deel 7 - Pantser
Militêre tegnologie vind op sigself selde as ooit taktiek uit. Gevolglik moet ons ons verbeel dat Grieke gedurende die Donker Eeue in los bendes van swak beskermde skermutselinge geveg het wat gemonteerde adellikes in die geveg gevolg het.
Namate sulke diensknegte losgemaak word van aristokraathuise en op hul eie begin, sou hulle die middele kry om hul wapens te vervaardig om aan hul eie behoeftes as grondvegters te voldoen. Die duidelikste is dat reghoekige skilde vervang is deur sirkelvormige eikehoute, waar die ekstra gewig deur 'n nuwe dubbele greep hanteer word. Korsette van linne en leer het plek gemaak vir brons, en spiese en twee spiese is vervang deur 'n enkele taai kornelspies met 'n ystertop. Die onderdrukking van die ronde hoplietskild, die agterplaat van brons en die toevoeging van 'n punt aan die onderkant van die spies is meer subtiele verfynings wat die behoeftes weerspieël van diegene in die middelste en agterste geledere wat hul skilde op hul skouers kan laat rus, druk die manne vorentoe en gebruik hul spiese boude om vyande te gaan lê terwyl hulle marsjeer.
Hoplite -tegnologie was nie 'n dramatiese rewolusie wat die stadstaat skep deur middel van uitnemende wapens van 'n nuwe militêre klas nie. Dit is eerder 'n weerspieëling van die feit dat middelmatige landbouers reeds gevestig was en nou die hele reël en rituele van die Griekse oorlogvoering dikteer, met die vervaardiging van nuwe wapens en protokolle om die eksklusiwiteit van jeoman infanterie te verseker onder die tradisionele groen praktyke van massale aanval.
En daar was niks soos die hopliet -toerusting oral in die Middellandse See nie, wat daarop dui dat slegs 'n gratis burger sulke omslagtige wapens sou vervaardig, dra en onderhou wat die helfte van die gewig van die draer kan beloop. Vooroordeel oor die gebruik daarvan is teenwoordig in byna alle Griekse literatuur. Terwyl die 50-70 pond hout, yster en brons ongeëwenaarde veiligheid gebied het, was die ensemble ook 'n vloek. Dit was ongemaklik, swaar, warm, belemmerende beweging en versag die meeste van die draers se sintuie. Aristofanes het geskerts dat die borsplaat beter as kamerpot gebruik word, die skild as 'n putdeksel.
Deel 8 - Hoplite -bykomstighede
Daar was geen gate om te hoor in die massiewe Korinthiese helms nie, geen net of binneste skorsing om kussings teen die kop te hou nie. In plaas daarvan het die draer slegs 'n stuk gestikte leer aan die binnekant en sy eie hare as 'n buffer teen die growwe brons. Spiesstoot na die kop het die brein gekneus. Die helms smal oogsplete sny perifere sig af. En die massiewe perdhaarskuif, terwyl dit 'n gevoel van wreedheid verleen aan die andersins klein eienaar en afwykende houe van bo af, moes die visie van ander in die falanks verder belemmer en die omvangryke en top-swaar helm nog meer ongemaklik gemaak het. Inderdaad, vaasskilderye toon soms af en toe hopliete wat onwaarskynlik deur hul helmteken gegryp en getrek is. Teen die latere vyfde eeu het 'n koniese bronspet sonder gesigbeskerming die voorkeur geniet.
Die klokkorsel van ongeveer 'n sentimeter dik brons, bied aansienlike beskerming teen byna elke pyl-, spies- of swaardaanval, waardeur die Griekse infanterie op 'n ongeëwenaarde manier tot in die Middeleeue deur die spiese kon sny. Tog weeg die meeste vroeë borswapens tussen 25-30 pond. Sonder ventilasie het hulle weinig meer geword as sonversamelaars op die somerslagveld. Buig, sit of opstaan ​​verg groot inspanning en dit is geen toeval dat 'n gunsteling toneel op klipbeelde en keramiekpyn die skrum is waar soldate struikel, val of lê, vas in hul omslagtige wapenrusting. Ons kan ons net voorstel hoe vroeë hopliete, wat oorspronklik ekstra bobeen, bo-arm, enkel, maag en voetpantser gedra het, selfs kon beweeg, nog minder onder sulke gewig. Baie van die minder gegoede vegters het verkieslik beskerming van saamgestelde leer verkies, wat, namate die leërs in die vyfde eeu groter geword het, algemeen geword het, met versterkte leerstroke wat onder hang om die lies te beskerm. Die universele fluitspelers wat op vroeë vase teenwoordig is, lyk dus logies - vroeë swaar geklede hopliete van die sewende en sesde eeu het waarskynlik tot die laaste meter voor die vyand in musiek gedompel.Die reaksionêre Spartane het altyd na die vyand se spiese gevorder tydens 'n stadige loop na fluitjies, en het waarskynlik die swaarste van alle panoplies tot in die klassieke tye gedra. Die buitengewone dubbelgrypende, konkawe 3-voet-skild was enkelvoud: daar was nog nooit voorheen in die Middellandse See sirkelvormige skilde van soortgelyke grootte en ontwerp nie. Griekse falanks is gekalibreer deur die diepte van hul kumulatiewe skilde - 8 diep, 25 diep, 50 diep - nie deur spiese te tel nie, of selfs te verwys na die rye infanteriste self. Die skermgreep en armsteun versprei die gewig van 16-20 pond oor die geheel, eerder as net op die hand. En deur die onderdrukking van die skild kon die hopliete se skouer onder die boonste rand van die skild vasgesteek word: diegene in die middelste en agterste geledere kon hul arms heeltemal rus terwyl die swaar gewig op die liggaam self val. As gevolg van die omtrek van die skild, moes die dikte vanweë die gewig aansienlik verminder word. Dit beteken dat dit baie makliker was om te breek. Regdeur die Griekse literatuur steun ons op die houtskild wat versplinter of kraak. Sy dun, brons voorblad, versier met afskuwelike blazons en later patriotiese simbole, is meestal ontwerp om terreur aan te wakker en in praktiese sin om verwering van die gelamineerde houtkern te voorkom.
Greaves het die skene beskerm teen raketaanvalle en afwaartse spiesstoot. Maar die afwesigheid van veters kan daarop dui dat dit bedoel was om om die been gebuig te word en slegs op hul plek gehou te word deur die buigbaarheid van die brons.
'N Goeie pas was noodsaaklik, en van al die items in die panoply moet ons ons voorstel dat sulke onderbeenwagte die moeilikste advertensie is wat so dikwels weggegooi kan word. Teen die laat klassieke tye het slegs beamptes en die welvarende mense gereeld dra.
Geleerdes is nie seker in watter mate die hele panopie deur alle lede van die falanks in verskillende periodes gedra is nie. Dit lyk asof swaarder bewapening 'n kenmerk van die sewende eeu was. Later is saamgestelde materiale vervang met brons en sommige items word heeltemal afgevuur in 'n stadige evolusionêre neiging om gewig te verlig en mobiliteit te kry, namate die grootte van die leërs toeneem en die aard van die vyand minder voorspelbaar word. Die koste vir die uitrusting van 'n hopliet was nie buitensporig nie- minder as 'n halfjaarloon. Die skild en spies was van hout, en die beskerming van bene, arms en bobene was opsioneel en skaars, wat die hoofkoste van die bronshelm en borswapen goed binne die bereik van jongboere gelaat het.
Deel 9 - Wapens
Die klein sekondêre ysterswaard of splyt is gebruik om gevalle en gewonde vyande te stuur, en het versekering verskaf as die spies skeur. Maar die Grieke het gesê: 'geneem deur die spies', nooit 'met die swaard' nie, en die spies van 7-9 voet was die hopliet se belangrikste wapen wat algemeen gebruik word om te stoot en selde, en slegs in die mees desperate situasie, gegooi is. Omdat die linkerhand die groot skild nodig gehad het, kon die regter alleen nie meer as die gewig van 'n 8 voet lange, 1 duim deursnee houtas met twee metaalpunte nie. Alle antieke Griekse infanterie-bewapening word beheer deur hierdie dikwels onherkenbare verhouding tussen die grootte van die skild en die lengte van die spies, wat dikwels 'n verdediging van die aanvallende strategie van die militêre kultuur openbaar- dodelike swaar snoeke is onmoontlik, solank 'n soldaat dit moet aanwend sy linkerhand om 'n groot skild vas te hou om homself en sy kamerade te beskerm.
In teenstelling met die latere klein skild, weefselwapens en enorme snoeke van Hellenistiese falangiete, het die hopliet tydens die ouderdom van die stadstaat die grootste besorgdheid gelewer in die verdedigings- swaar borswapen, enorme skilde, spiese van matige lengte - wat die bewaring getoon het van sy eienaar. Mobiliteit, spoedreeks - al die faktore wat daadwerklike moord op die slagveld bevorder - was sekondêr tot die grootste besorgdheid van die hopliete: groeps solidariteit en maksimum verdediging, van kardinale belang om bande te versterk en die boere in staat te stel om die vyand deur te druk of omver te werp en so terug te keer vinnig in een stuk na hul huis se erwe.
Deel 10 - Wonde en medikasie
Die groot skildborsel bedek die vitale organe en rig aanvalle na 'n ander streek. Tog kan selfs die swaard en spiessnye na die onbeskermde gebiede behandel word sonder noodlottige komplikasies, as dit nie besmet is nie. Terwyl die Grieke niks van infeksie weet nie, het lang ervaring hulle geleer dat wondskoonmaak en verbindings komplikasies kan voorkom en bloedverlies kan voorkom.
Slagwonde wat waarskynlik sal doodmaak, is deurdringende spiesstote na die onbeskermde keel, nek en gesig, dye en lies. Veral dodelik was diep wonde in die gebiede, waarskynlik tydens die aanvanklike ongeluk, toe die lopende hopliet momentum en werklike krag aan sy eerste spiessteek kon gee. En net so ernstig was saamgestelde breuke wat veroorsaak is tydens die gekke stoot, toe 'n swaarder gewapende hopliet struikel en deur sy eie mans getrap en geskop word. Terwyl die Griekse medisyne gesofistikeerde metodes geken het om bene vas te sit en granaat te onttrek, kon die gebruik van pluis en stof, tesame met plantsappe, mirre en wyn, nie groot skade aan die slagare en interne bloeding wat die lewensorgane veroorsaak, help nie. Enige hopliet wat geval het, sou waarskynlik 'n paar keer geskop gewees het, of afgehandel gewees het met sekondêre stote van die punt van die spies. Sulke slagoffers sterf waarskynlik binne enkele minute aan bloedverlies en skok.
Die sleutel tot 'n hopliet -oorlewing was om die aanvanklike ongeluk te weerstaan, regop te bly en die vyand by sy gesig te hou as daar paniek en vlug sou wees. As 'n man dit net kon regkry, was die kans groot dat sy brons diep wonde sou weghou, terwyl snye, skrape en steke aan sy arms en bene behandelbaar was en meestal oorleefbaar was.
Deel 11 - Gevolgtrekking
Teen die begin van die sewende eeu is die saad van latere Griekse en Romeinse militêre dinamika gesaai: 'n radikaal nuwe militêre tradisie in die Weste word onder die burgers gebruik, met die belangrikste beginsel rondom die heroïese en aangesig tot aangesig botsings van massas leërs van vrye burgers, waarin daggevegte, kennisgewing van voorneme en die afwesigheid van hinderlaag en maneuver 'n hoë prys op senuwees en spiere plaas. Aan die begin was die beoefening van skokgevegte ingebed onder die engheid van die Griekse agrarianisme, wie se morele protokolle 'n breek bied aan die Griekse neiging om tegnologie en tegniek te verbeter. Strategie was weinig meer as die terugneem van grensland. Maar binne 'n paar eeue het sodanige strengerheid en ritueel van die landbouer geërodeer. Beslissende konfrontasie het die skouspel van 'n ontsaglike slagting aangegaan waarby soldate sowel as burger- sowel as terrein betrokke was en vir doeleindes waarvan die oorspronklike nie gedroom het nie Mans van Brons.
Rise and Fall Heaven & trade Kopiereg en kopie 2005 HeavenGames & trade LLC. Alle regte voorbehou.
Kry skriftelike toestemming van HeavenGames as u die inhoud en grafika van ons webwerf op ander webwerwe of publikasies wil gebruik. Opkoms en val: beskawings in oorlog& reg is 'n spel deur Midway. Rise and Fall & reg en Rise and Fall: Civilizations at War & reg is geregistreerde handelsmerke wat besit word deur Midway Home Entertainment, Inc.
GRIEKSE OORLOG EN POLITIEK
John Lienhard bied gas Robert Zaretsky aan
Ons gas, historikus Robert Zaretsky, praat vandag oor die Griekse gebruik van oorlog. Die Universiteit van Houston bied hierdie reeks aan oor die masjiene waarmee ons beskawing werk, en die mense wie se vindingrykheid hulle geskep het.
C lausewitz het beroemd geskryf dat oorlog niks anders is as die voortsetting van politiek op ander maniere nie. 'N Voorbeeld uit antieke Griekeland onthul 'n onverwagte diepte aan hierdie uitspraak.
In Herodotus Geskiedenis, 'n Persiese bevelvoerder, wat hom voorberei om Griekeland binne te val, ontslaan sy inwoners: hulle veg, spot hy, "uit blote onkunde en onnoselheid." Nadat hulle hulself op die "mooiste en mees gelyk stuk grond" gereël het, laai hulle mekaar eenvoudig aan. Die resultaat: groot verliese vir die wenners, selfs groter verliese vir die verloorders.
Soos dit gebeur het, het die Athene tydens die slag van Marathon in 490 vC hulle dom gedra - en het hulle behoorlik gewen. Hoe? Hulle taktiek was onafskeidbaar van hul politiek. Die historikus Victor Davis Hanson nooi ons uit om die genie van die Grieke te heroorweeg - nie net in die kunste nie, maar ook in die oorlog.
Die Atheners wat die Perse gekonfronteer het, was nie opgeleide soldate nie. Dit was eerder wat die Grieke genoem het hopliete: burgersoldate wat hul eie wapens en wapens gedra het. Die pantser, wat die weegskaal teen sestig pond laat kantel het, bevat 'n skild, genaamd die hoplon. (Hoe veelseggend dat hierdie soldate na hierdie spesifieke hulpmiddel vernoem moet word!)
Gewoonlik wissel dit in agt rye, die hopliete vorm 'n falanks. Elke hopliet se skild, wat deur die linkerarm vasgehou is, beskerm die man ook regs aan sy regterkant. Nadat die phalanx met die vyand afgesluit was, het hy met spiese en swaarde gespoel. En die in die agterste rye? Hulle buk agter hul skilde en druk. En nog meer gestoot, hul doel om die vyandelike lyn in duie te stort en sodoende die wedstryd te beëindig.
Die jonk veg ons oorloë in antieke Griekeland, oorlog het geen ouderdom geken nie. Atheense hopliete was so jonk as 18, so oud as 60, die ou manne (soos Sokrates) het die onervarenheid van jong mans getemper. Die arm gewoonlik baklei ons oorloë in antieke Griekeland, het oorlog geen klas geken nie. Groot handelaars veg saam met beskeie grondeienaars, kunstenaars langs ambagsmanne. Die tragiese dramaturg Aeschylus wou net onthou word omdat hy by Marathon geveg het. Vandaar die groot moreel van die burgersoldate van Athene: nie net was hul demokrasie direk en deelnemend nie, so ook hul siening van oorlog en dood.
Burgers kon nie lang gevegte voer nie: plase en wingerde wou nie wag nie. Dus die genie van die Griekse stryd: dit was nare, brutale en kort. Ook 'n goeie ding: sodra die geveg beslis is, keer die hopliete huis toe en haal weer die privaat lewens op wat hulle agtergelaat het.
Nietzsche het geskryf dat die antieke Grieke uit diepte oppervlakkig was. Met 'n skokgeveg is dit asof die Grieke besluit het dat skerper en korter geweld meer menslik is. Dit is nou eers dat die mensdom werklik dom geword het deur ou Griekse taktiek in 'n era van gevorderde tegnologie te handhaaf en sodoende leërs omskep het in moordmasjiene wat die Grieke nie kon dink nie. Nadat ons hierdie uitvinding van die Grieke geneem en grotesk gemaak het, kan ons net hulle oppervlakkigheid beny.
Ek is Rob Zaretsky, aan die Universiteit van Houston, waar ons geïnteresseerd is in die manier waarop vindingryke gedagtes werk.
Robert Zaretsky is professor in die Franse geskiedenis aan die University of Houston Honours College en die Departement Moderne en Klassieke Tale.
V. D. Hanson, The Western Way of War: Infanteriegeveg in Klassieke Griekeland. (New York: Knopf, 1989)
Herodotus, Die geskiedenis. (vertaal deur David Grene) (Chicago: Uni-versity of Chicago Press, 1987)
Griekse helm by die Museum of Fine Arts, Houston. (Foto deur John Lienhard)
 Strassler, Die Landmark Xenophon se Hellenika 2009, Boek 2.2.23
 Pomeroy, Burstein, et. al. Antieke Griekeland 2008, bladsy 371
 Lendon, Soldate en spoke bladsy 107
 Jones, Die kuns van oorlog in die Westerse wêreld bladsy 6
 Jones, bladsye 21–22
 Pomeroy, bladsy 434
 Arrian van Nicomedia, Die anabasis van Alexander, Boek XIV 161–162
 Arrian van Nicomedia, Boek XIV 162–163
 Arrian van Nicomedia, Boek XIV 164–165
 Arrian van Nicomedia, Boek XIV 166–167
3 - Oorlogsvoering en Hopliete
Geleerdes het gedurende die grootste deel van die twintigste eeu geglo dat die Griekse militêre praktyke in die Argaïese tydperk dramatiese veranderinge ondergaan het, wat beduidend genoeg was om die naam "hoplietrevolusie" of ten minste "hopliethervorming" te verdien. Hierdie revolusie het groot sosiale en politieke gevolge gehad, veral vir die ontwikkeling van die Griekse demokrasie. In kort het die verhaal soos volg verloop. In die vroeë ystertydperk, soos deur Homeros beskryf, het aristokrate die slagveld oorheers en heroïese tweegevegte geveg voor 'n groot, maar grotendeels onbetrokke, massa ondersteuners. Die uitvinding van nuwe toerusting, veral die dubbelhandige hoplietskerm, het gelei tot die aanneming van 'n streng georganiseerde formasie, die hoplietfalanks, wat nie op individuele uitbuiting gesteun het nie, maar op groepsolidariteit. Aristokrate moes almal wat die nuwe toerusting kon bekostig, verwelkom in die falanks om dit so groot as moontlik te maak. Hoplites het nuwe ongeskrewe militêre protokolle aangeneem wat oorlogvoering meer ritueel gemaak het en dit grotendeels beperk tot kompetisies om status eerder as oorlewing. In individuele gemeenskappe het hopliete 'n gevoel van groepsidentiteit gekry en 'n groter stem in die politiek geëis. In baie vroeë poleis het hulle tiranne ondersteun wat die aristokrate se wurggreep oor mag verbreek en die weg gebaan het vir demokrasie. In die afgelope dertig jaar het geleerdes elke deel van hierdie verhaal uitgedaag, ondanks die onmiskenbare verduidelikingsvermoë daarvan. In die volgende sal ek eers die tradisionele siening in meer besonderhede verduidelik en dan kyk na die uitdagings.
Kyk die video: HOPLITES! Greeks at War - Full animation (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ Het die meer ervare hopliete aan die voorkant of agterkant van die falanks geveg?...