Boccioni, Italiaanse beeldhouer, skryf in 1912 sy Technical Ma­nifesto of Futurist Sculpture waarin hy hierdie uitmekaarhaal van die bestaande m.b.t. 'n beeld propageer. Hy skep daarna sy "Fu­sion of a Head and a Window" en "Bottle in Space", albei beeld­houwerke wat konkrete elemente van die werklikheid bevat, maar ook 'n nuwe werklikheid word.
Marinetti meen in hierdie manifesto's van hom dat die "wêreld gekrimp het as gevolg van spoed" en dat dit daarom 'n nuwe ver­bale kuns nodig het, wat die totale vernuwing van die menslike ontvanklikheid, meegebring deur groot wetenskaplike ontdekkings, kan uitdruk. Dit wil Marinetti bereik deur die "ou" sintaksis oorboord te gooi, taal te skep wat baie soos telegramtaal daar uitsien. In beeldryke taal stel hy dit dat daar eerstens afgesien moet word van byvoeglike naamwoorde omdat hulle nie die selfstandige naamwoord toelaat om sy essensiële "kleur" te behou nie. Tweedens moet die bywoord, die gespe wat twee woorde bymekaarhou, verwyder word. Werkwoorde moet, volgens Marinetti, slegs in die infinitiewe vorm gebruik word omdat hulle vanself verbind met selfstandige naamwoorde en nie onderdanig is aan die liriese ek wat waarneem en skeppend is nie. Slegs die infinitiewe vorm kan, volgens hom, 'n gevoel van die kontinuïteit van die lewe en die elastisiteit van die intuïsie oordra.
Marinetti se literêre collage moes dus enkelvoudig daar uitsien, gestroop van alle onnodige woorde of sintaksis. Hy wou slegs die selfstandige naamwoord gebruik en dit op 'n staccatoagtige wyse saamflans tot 'n gedig: