BEST SELLERSMSM 1000MG
Ingredients: methyl sulphonyl methane,microcrystalline cellulose,vegetable magnesium stearate,di calcium phosphate Versindaba » Dansende Digtersfees
Posts Tagged ‘Dansende Digtersfees’
Breyten Breytenbach. Dancing in other words: Die Nabetragting van ‘n Klein Reis
DANCING IN OTHER WORDS : Die Nabetragting van ‘n Klein Reis
Vir my drie…of vyf… lesers «Deber de hombre,
dijo el poeta »
– Homero Aridjis (Poema al Sol)
Hierdie is nie ‘n chronologiese relaas nie. Dis nie ‘n poging om die saamtrek van ‘n aantal digters te verhaal of te vertel of te verstaan nie. Die saambinding is die tydsduur waaroor dit plaasvind, die plek of plekke, woorde of enkele gedagtes wat soos klippe bly skerf, bly glinster. Waarom sommige klippe eerder as ander ? Wat is die sterfsang van klippe ? « It is time the stone made an effort to flower » – Paul Celan ;
Die narratief (dis nie ‘n narratief nie) begin laat April. Ons is in die kliphuis op die heuwel en die tuin is ‘n skandaligheid van kleure – die irisse op hoë stele gegroei uit risomatiese knolle in Toskane gekweek is in blom, sommige roosstruike het nooit ophou skater nie, die winter was mild, en die rankrose wat elke jaar hoër klim, het trossies knoppies wat wag om oop te bars, lemoenbloeisel- en jasmyngeur kom deur die venster van my studeerkamer en vul die huis, selfs die suurlemoenboompies wat ons ‘n klompie jare uit Paradys se geweste in Suid-Afrika hiernatoe gebring het, dra nou vir die eerste keer bloeisels. Die Middeleeuse stad agter die falanks donker beboste bulte (waar nagtegale binnekort van die verbygaan van dae en nagte ‘n suiwer soetigheid gaan maak) is Poble Gran. Die stadjie was die ontstaanplek en leerskool van die Kabbala destyds voor die Jode uit Spanje verdryf is, dit het iets te doen met diepte en met mure. Dit was die tyd toe ook die Noord-Afrikane en ander Arabiere uit Andalusië verjaag is. Die Weste/Christene wat moet oorwin en beset en bekeer (en uitbuit) en veral gesuiwer moet word…
« Dans le livre que je n’ai pas écrit, il n’y avait que toi »
– Marguerite Duras, Détruire, dit-elle *
Hoekom pla dit jou dat dit die fragmente van ‘n vervallende geheel is ? Is sterfgang dan nie ‘n fragmentering met die skerwe van sange en indrukke wat oorbly, lukraak, om verby verdwyning nog stom en ingeslote te bestaan nie ?
Pierre Soulages skryf iewers (jy vertaal) : « ‘n Skildery is nie die ekwivalent van ‘n gevoel, ‘n emosie of ‘n sentiment nie, dis ‘n organisering van vorms en kleure wat op sigself bestaan. Sin sou kon kom om op die ding wat is gemaak en ongedaan gemaak te word. Maar sy (die skildery) is ding, nie teken nie. »
Orgaan. Oorgaan. Oorgange. Die seer van die oor. (Jy bly maar ‘n kak vertaler.)
Ons gaan met Ari se vragwa noordwaarts reis – Ari, Lourdes, Lotus, Jek en Kabbala, Ari se swart-wit hond met die groot pote en die warm skurwerige tong, Ari sê Kabba is sy novia, sy verloofde wat hy onmoontlik nie by die huis kan los nie, en die dag sal silwerig voor ons oopvou terwyl ons om die buurt bestuur. Kabba lê aan my voete, slaap en kreun, die voorpote om my een enkel geklem. Wanneer sy wakker word sal sy my voete lek. Krakerige musiek. ‘n Sigeuner sing van iemand wat die kleur van sy stem wou oorneem – y quiere mirar el color de mi voz / tan cerca de mi que podria ser yo. Later luister ons na ‘n CD van Joaquin Sabina – ‘n stem rou van jare se rook en drank en melancholie en wysheid.
Kom ons om so kom ons om met ‘n melodieuse gebrom.
pyn en vlerke
dit gebeur selde dat ek van engele droom
maar vannag was dit so
dat ek ‘n portaal betree
en jou daar tussen ander naakte engele
asof jy saam met hulle in die wagkamer
van ‘n bevallingsaal jou beurt afwag
toe het ek die vlerke gesien
waarmee naaktes soos jy ongemaklik is
skaam oor die letsels
wat uit julle groei
ek wou jou weerloosheid troos
vra of ek met verwondering
die intieme dons mag aai
jou vertel dat dit ‘n verbygaande
kondisie sal wees
en ek weet van ‘n donker stoor
vol ruisende weerklanke
waar die gebruikte vlerke
ry op ry gehang word
losgespeld van die liggaam
soos van vlug
en dat hulle soms nog gloei
soos net vere dit kan doen
met die lig vasgevang van hoë reise
oor ons sterwende planeet
maar dit het jy geweet
en ek wil jou sê dis net ‘n droom
hierdie vlerk wat uit jou groei
as verlywing van die skroeiende pyn
‘n Verwysing na die Absolute – God, Rede (of Patroon), die Niet, die Onbekende. Is hierdie ‘pool’ (die verwysing na die nie-self) permanent en bewegingloos ? Is ons altyd besig om die nie-self te skep, uit te vind, te verander ? Is dit ‘n relatiewe of verskuiwende teenstelling ? Hoekom belewe ons onsself in bipolariteit, in terme van die teenoorgestelde ? Is dit nie maar net die aap in die spieël wat die werklike Anderling is nie ? Is dit moontlik om te wees sonder iets daar buite (objektief) wat nié self is nie ?
Is die besef van self nie juis in die verhoudelike nie ?
En wat is dan die gesag toegedig aan die nie-self ? As Reguleerder ? As objektiewe bestaan wat as verwysing vir almal geld ? Wat is die rol van die absolute in normevorming ?
Verbygaan, die verganklike, die ervaringskim, die luglyn. Is die antwoord (oplossing) om die hede ruimer te maak – dat die verlede daarin opgaan (en verdwyn) en die toekoms aanwésig word ? (Die hede is tog so voor die hand liggend soos die tien vingers van jou beide hande ; dit is tog vanselfsprekend en onmiddellik selfs al kan jy nie tel nie.) Maar wat word dan van ‘geheue’ ? Waarnatoe verdwyn dit behalwe in die gedig ? As alles in die huidige moment van verandering is, omvattend so – wat dan van oorsprong en wording ?
Het ons ‘n geheue aan die dood ? Verdwyning, vervaging : hierdie belewenisse ervaar ons gou genoeg… Maar ‘n herinnering aan nie-syn ? is dit miskien die rede waarom ons dit gedenk of selfs fêtisjeer – omdat ons instinktief vrees dat ons daarsonder nie sou bestaan, nie sou kon wéét ons bestaan nie ?
die donker melk van drome in nagwerk wanneer jy nie kan sien wat jy drink nie maar die bitter of die vrank of die soet aan die lippe proe
dit gebeur selde
dat ek van water droom
soos ‘n slagdier vasgedruk
in ‘n bootsruim tussen vreemdelinge
en te weet my mense is op ‘n ander skip
waar daar gelag en die klink van glase is
en dan te sink
en al die tale waarin die finale
waterliedere gesing word
nie te ken nie
om die vaart te verpas?
dat ek in ‘n vreemde hawe
voet aan wal sit
begelei deur ‘n ou kletsnat gids
om in ‘n luukse hotelkamer
tot my sinne te kom
te hoor hoe onderhandel hy fluisterend
die salwende diens van twee dames
voordat hy uit my sinkende skrywe verdwyn
en hoe sou ek weet die hand kan fluister
terwyl ek in die badkamer langsaan
tot aan die plafon vol water
my spartelend voorberei vir die oorgaanorgasme
en nou besef ek het my klere
verloor in die verdrink?
Skryf/skilder – vir die nut van hierdie gedagtestroom sê ek dis dieselfde ‘begin’ of ‘impuls’ al weet ek hulle paaie skei gou – is ‘n skeppingsdaad.
Dit waarvan jy gebruik maak – hetsy woord (as basiese bou-element) of lyn/kleur/vorm by die skilder – gaan die aard van wat geskep word bepaal. Die woord praat saam.
Maar dit bly nog altyd ‘n skeppingsdaad, ‘n salto mortale, om iets te maak of in werking te stel wat nie vantevore daar was nie, al is daar ook aanklank of affiliasie of voortsetting.
Mens sou kon beweer dis nie ‘n streling of ‘n gerusstelling van die bekende nie. Dis ‘n niksdoen, un acte gratuit.
Mens sou ook kon beweer die skryf is ‘n breuk/verbreking (rupture) met die verwagte of die veronderstelde.
Die skrywe is ‘n misdaad : dit onderbreek of bevraagteken die bestaande orde om ‘n wanorde (onder skyn van orde of herrangskikking) aan bod te bring. In hierdie sin is skepping ondermynend. (Onder-myn-end)
daar was nou en steil straatjies
waar ons naglank steierend gekuier het
in kroeë met gebottelde vlieë
en in flou verligte hotelkamers
saam met lyfversluierde hermafrodiete
(die muurpapier had ‘n blomme-motief)
‘n taxi sou ons lughawe toe neem
(ons het kaartjies gehad)
maar hy het deur donker buitewyke
se voue geluier
heuwel-op en heuwel-af –
die uur was somber, die maan laat en plat
in die tonnel het ek my
op Spaans vererg –
gesê ons is nie geflous nie –
hom beveel om stil te hou
sodat ons ‘n ander geleentheid kan soek
om ons na die bestemming te bring
die eerste drywer in sy streepbroek
en met ‘n grynslag op die gesig
het aangedring om saam te ry
in die opgekommandeerde motorkar
bestuur deur sy puisiestil broer
langs skrootwerke en ander agterplase
waar dooie boklammers in deurposte hang –
ons was op pad na die lughawe
wat het dit tog kon beteken
in die donker dae
van hierdie vernietigde Spaanse stad?
onder waaiers in wagkamers
het vetnaakte hermafrodiete gesit
met in swetende hande die kaartjies
wat soos die trilling van bottels vol vlieë
lankal nie meer bestaan nie
Onderweg die lorrie met die vragwa (ons is op die hoofweg al langs die see, Narbonne se katedraaltoring het reeds links agter ons weggeraak) en agter-op die boot ewe sedig soos ‘n eend op pad na ‘n staatsbanket, met ‘n spits en preutse stuurkajuit baie netjies en skoon. Die boot se naam is « My Dream ».
‘n Leser se kommentaar onder ‘n koerantberig : « corruption is a deaseas. »
« honest hands & honest hearts »
La paix est un combat permanent.
die blaffende wysgeer
toe sê Woordvraat vir die vrou en die kind :
kyk na die filosot se weë en word wys en moenie
dat hy julle enigiets wysmaak nie.
moenie dat hy julle ore aansit
met sy geneul oor wording
waarin bederf kwansuis opgesluit lê
soos ‘n woordslak in die spiraal
van taal nie,
want hy is nie goed wys nie
en weet dadels van wat hy probeer verkwansel –
sterf is immers die enigste kerfskerf
op die werf van begrip en van drolle :
net die ophoudood is oorerflik
troos die arme vasloopswerwer
wanneer hy beweer hy voel
hoe skop die angskloppe van sy hart
onder die dop van diskoerse en dispute.
sê vir hom die slak kan nie sluk nie,
en mits hy die wolke se kolke uit kan pluis
en begin verstaan hoe die liefde
altyd weer spuit in die niet
sal hy sy mond af kan vee
aan vaal speeksel
om viltong met woorde te praat
en as hond geïnkarneer te word :
en dan vir ewig in die tydelike
van bewegende hede te lewe,
te poep en stert te swaai
sonder toekomsverlede of rede
net so soos die filosofis met ‘n mate van goeie geluk
en sonder enige verdienste as hond
herbore kan word in die hemel van die ondermaanse
moet julle weet dat bêre se weggooiwoorde
eintlik gevou word in die vers
soos bene onder sooie :
julle moet mooi dink
en niks vir die hond daarvan sê nie
« Comme il serait préférable que nous comprenions que nous sommes solitude. » Rilke.
Luister, jy beter mooi kyk sonder om alewig oor jou skouer te loer hoe jy waarneem, wat jy na kyk, waarom – en jy beter diep luister. Op die man af. Moenie tevrede wees met oppervlakkige slim waarnemings nie. Maak seker dat dit is wat jy werklik sien of hoor en vertolk. Bevraagteken alles. Jy gaan nie nog ‘n kans kry nie.
kraaie soos die snawelslim
handskoene van uitgehongerde weduwees
In Paname sou ons ‘n week oorbly. Die woonstel, na ‘n lang leegstaan, word ontruim. Jare se leefleegmaak opgegaar in kartonne, lêers, krabbels op velletjies papier al die seisoene al op die solder of in die onderkamer ‘n verdieping laer waar Jan en Marjorie gekuier het, waar André P. gewoon het, waar Petitloup sy laaste dae geslyt het… Dokumente van ondergrondse bedrywighede. Manuskripte. Gedigte. (‘n Vers van Yehuda Amichai in 1971 geskrywe… « I shall return you your book / with the streets of exile-always / You shall return me my book / Of poems of always-exile / We are all two brothers / We are all two sisters ») Boeke. ‘n Ruising van stemme. Muwwe drome. Weggooilewe. ‘n Derde word verpak in nuwe bokse. Vir wat ? Gelaai in Ari se vragwa.
Op pad terug na Can Ocells het die son langsaam gesnik in voue van aandword. Teen die heuwels,naby die Middellandse See was daar hier en daar rookpluime as seine vir die voëls. Soms was daar strepe lig, snot en trane afgevee aan moue van skemering waar dorpies die dagkwyn vang en ‘n laaste glans gee. En Pavarotti het ons uit volle bors oor die berg begelei die beloofde land in.
Salomo het drie boeke geskrywe in die grafiek van sy lewe : Hooglied toe hy verlief was en gedog het die liefde is ‘n metafoor, Spreuke toe hy nog gedog het hy kan die wyshede van die wêreld onder woorde bring, en Prediker met die donker melk van drome in die mond toe hy nie meer kon slaap nie. (Wysheid is ‘n liefdesverhouding met Waan.)
Ek was in die groot badkamer van hierdie gebou, ondergronds, toe iemand my van agter in ‘n omhelsing gryp. Toe ek omdraai was dit hy, my ou vriend V wat al so lank dood is dat hy byna uit ons gesamentlike geheue vervaag het, en wat oorgebly het is verwring deur die jare. Wat was my oorstelping groot om hom in lewende lywe voor my te sien, my pêl, my diep maat ! Hy het baie gewig verloor in die dood maar dit kom hom goed te staan, en hy is grys ; sy oë is egter nog net so vol terglus soos vantevore. Hy het badkamer toe gekom om sy medisyne te sluk. Dit doen hy dan nou ook met groot omhaal, ‘n glas water in die hand terwyl hy hardop beskryf wat hy doen. Sy vrou, J, moet agter die toe deur buite in die gang vir hom wag, bang dat hy weer aan die drink sal gaan, wyn oor sy lippe neem. (Toe hy nog gelewe het was daar altyd ‘n bottel of twee weggesteek waar sy dit nie in die hande sou kry kry nie.) Nou vertel hy haar met groot smaak sluk vir sluk dat hy saam met B in die badkamer is, dat hy my hier raakgeloop het en dat ons nou dop maak. (Ek was altyd ‘n slegte invloed vir hom.) Ons hoor hoe sy ontsteld buite protesteer. Hy lag en knipoog vir my.
Nee, hy was maar nog altyd hier naby ons, die Anderplek is by ons waar die land vaal en kaal word en afdalend doodloop teen die see. Hulle het wel moes verhuis, is nie meer so vermoënd as vroeër nie veral siende sy inkomste sedert sy afsterwe drasties opgeskort is. Hulle woon nou in hierdie nederige en veel kleiner huis, nog steeds danksy die vrygewige en beskermende hand wat vriende bo hulle hou. Dis beter dat die wêreld liewer van hom vergeet. Ja, hy is op hoogte van wat daar bo aangaan maar hou hom nie daarmee besig nie. As hy ‘n opinie moes hê sou hy tog net weer begin drink en dan is hy terug by die politiek.
Dis ooglopend dat hierdie bestaan in Anderplek hom pas soos ‘n duif veilig is in sy vere. Hy het nog steeds dieselfde ondeunde sin vir humor, sy intelligensie is skerp, sy diep meegevoel met ander wesens is tasbaar, sy bene onder die kortbroek bruin en gesond.
« Er werd herhaalt : « Waar
gaan gedichten eigenlijk over ? »
« clean lips clean sleep
clean language clean language »
« Days and months are travellers of eternity. So are the years that pass by. Those who steer a boat across the sea, or ride a horse over the earth till they succumb to the weight of years, spend every minute of their lives travelling. There are a great number of ancients, too, who died on the road. I myself have been tempted for a long time by the cloud-moving wind – filled with a strong desire to wander. »
Matsuo Bashô, The Narrow Road to the Deep North.
Waar is Gabriel Garcia Marquez se gedagtes heen noudat lippe voorlopig die swart mond snoer in stilte ? « Recordar es facil para quienes tienen memoria, olvidar es dificil para quien tiene corazon, » het hy gesê.
Om te onthou is maklik vir hulle wat ‘n goeie geheue het ; om te vergeet is moeilik vir diegene wat ‘n hart het.
« I said, bathed in tears : Tonight I won’t need a full moon for my asshole to burn. Don’t complain, she said. If it burns it’s because you still have one, thanks be to God. »
Marquez, My Sad Whores.
Die mensebewussyn is nie bedraad om die toekoms te kan voorspel nie. Die vereiste/behoefte/ om te voorspel, om vorentoe te kan sien, om jouself te verbeel is egter byna allesoorheersend. Hierdie twee grondgegewens saam – die onvermoë en die noodsaak – maak dat die lewe interessant bly (‘lewe’ synde die trajek tussen geboorte en dood en, indien jy oop en bevoorreg genoeg is ook iets van ‘n sin van wat om jou, voor jou en vorentoe lewe). Mens weet eenvoudig nooit.
« I leave a piece of paper behind, I go away, I die, it is impossible to escape this structure, it is the unchanging form of my life. Each time I let something go, each time some trace leaves me, ‘proceeds’ from me, unable to be reappropriated, I live my death in writing. »
Jacques Derrida, interviewed by Jean Birnbaum, Le Monde, summer 2004.
« In writing one expropriates oneself without knowing exactly who is being entrusted with what is left behind. Who is going to inherit, and how ? Will there even be any heirs ? »
« Vast emptiness, nothing sacred. »
The Emperor said, « Who is it that faces me ? »
Bodhidharma said, « I don’t know. »
Die Anderling (vondeling ? liefling ? vyandeling ? vriendeling ? vervreemdeling ?)
Wanneer ons oorstaan op Kersefontein word die Suid-Afrikaanse stemvolk oorgery na Dagbreek, die naburige plaas waar die stemlokaal in ‘n plaaswinkel ingerig is, sodat hulle kruisies kan trek om deel te neem in die ritueel van nie verteenwoordig te word nie.
‘n Banier beweer : stem of stom.
Later in die aand terug by ons staning leun Jek oor ‘n gesuipte deelnemer en verneem,
« I’m f- f- f- wine, » sê die digter.
« The bird’s wing bends the evening » – Edmond Jabès, A Share of Ink.
hulle het geweet
dat die laaste skof
van vlees tot stof
uitputtend sou wees,
en omdat my tong
reeds droog was
het hulle my woordeloos
‘n glas stilte gegee
die nag het reeds haar donkerte
soos bewussynsbloed ingeboet
en die grou oggendlig het uit eerbied
vir die eerste ure niks gesê nie
al het hy haar nie geken
al was hy nie aan haar verwant nie
miskien het hy vaagweg besef
dat hulle die bewegings van verganklikheid oorvleuel
en gesamentlik verantwoordelikheid moet aanvaar
in die land waar die dooie hand begrawe is
die sjamaan se slaap is die verkleurmannetjie se versteking
die sjamaan se gebied is die nag
in daardie laaste ure
voor bleekbloei aan die horison
voor wind deur die bome stoot
die sjamaan se rituele reiniging
van oksels en oë en die rif
van die skrotum
is wanneer water nog koud is
in die krane
en woorde soos naginsekte
hulle skarrelende donker beweging
verloor in die stolling van papier
die sjamaan se klere is beplak
van voëls wat weggevlieg het
en in donker kuipe
verdrink soos sterre
die sjamaan se klere is ‘n doodskleed van papier
beteken met reise
van verskietende drome in ‘n donker gewelf
die velle fladder
die klokkies om sy heupe rinkel
om die dood uit te lok tot ‘n dans
die sjamaan se voorwoord inkantasie uit die buik
is met die swart kat wat haar pootjies sit en lek
in die gang
die sjamaan se gang is ‘n ligter-wordende
deuropening aan die eindpunt
van ‘n tonnel
waarvan die mure gekroon is met bokhorings en skilde
en vervloë geslagte se verstorwing vasgevang
agter blindstaar van glas
wat uitloop op ‘n werf waar ‘n haan
die voering skorring tussen nag en môre
en woorde die betekenis gaan dra
van ‘n geheue aan die nag se donkerwees
Nostalgie : « At the time when violence lived in the country. »
Let us stop being nice to one another. Let us not shave the asperities. For to translate is an act of tough love. You see (understand and apprehend) through who you are. In other words, you are the spectrum through which you approach and experience the other. It is an arousal. It is also a limitation.
The way ‘imagination’, images and songs travel or migrate from one mouth to the other, one language to the other, one usage to the other. A religious hymn becomes a struggle song. Translation is migration. And you travel so slowly from sunset to sunset, learning leaving and taking in every oasis, that you’re no longer a stranger at the place of destination.
« I don’t know if there ever was a before, » Neo Muyanga says.
What is voice if not breath ? And what is breath if not affirmation ? And what is affirmation if not appropriation ? And what is appropriation if not occupation ? And what is occupation if not protest ?
« This part of the world is a jazz poem. »
The first premise of breath is that it is personal, individual. But it can only come to the rhythm of survival if it also breathes a space and the shape of the flow between I and the other. This could be a confirmation or an intrusion, appropriating and occupying through ebb and flow the space that we think we share.
In Tibetan chanting the breath comes from the hara ; it is resonant, breath made sound and vibration and the physical intention is to establish a space of selflessness.
In some societies you have poets reading to the dead. Particularly the nameless dead, those who go into the earth with neither name nor attachment. Is this also a way of establishing a space of selflessness ? The solidarity of coming and going.
But breathing is also about silence. We know from Chinese philosophy that emptiness/the Void calls forth movement (plenitude). Could we argue that breathing a space is by means of establishing silence so that life might flow ?
We have been singing dirges, dancing our anger and our sadness too often. We have buried too many lives.
Now, only too often, ‘breathing’ is confined to making a private space, a comfort zone of self-hearing and self-indulgence.
Don’t breathe your fetid version of the past at me !
Breathing is a dangerous affectation.
breathing out silence
breathing to silence
breathing out into silence
to let go silently, also of silence
Wat ons hier doen raak Duoduo baie diep. Hy vra hom af : In terme van die keuses wat ek gemaak het – wat het van my geword ?
Nimrod se hoed en bril neem die plek in van die nomaad se kop-en-gesigdoek. Hy is bang sy gesig wys wat hy werklik voel of is. Interessant dat hy nou vir die eerste keer sy hoed afgehaal het. Gisteraand het hy Jek se hand geneem en gesê : « Ek het die gevoel ek het tuisgekom. »
Neo het lang voete van agter sy ouma aanloop om die stories te hoor.
I was born from the wound of my mother and the mouth of my father.
Jabir : « Une bouche qui saigne ne peut pas faire la poésie. »
Jabir : « Culture is difference. »
« Onthou julle nog, » sê B terwyl ons opskuif om plek te maak vir hom op die bankie – ons neem nou sedert ons skouers smaller geword het veel minder ruimte in beslag – « van hoe hulle ons hande afgekap het toe hulle ons wou laat praat ? » Natuurlik onthou ons die gesigte van ons teisteraars, dié wat ons hande gesteel het en toe as buit laat oorplant het. Die kraaie sal ook enigiets wat blink of kriewel optel en nes toe dra. « Wel, » sê B, « nou die aand was ek in die konsertsaal toe ek in die ry voor my my destydse ondervraer sien sit. Sy hande was op sy skoot. Die orkes was besig om die viole in te stem. »En toe ? » wou ek weet. « Het jy hom gekonfronteer ? Het jy jou hand terug ge-eis ? » « Nee, » sê B en skud sy kop teleurgesteld. « Ek het oor sy skouer gekyk. Hy het nie van my geweet nie. Maar die hand, myne, ek het dit herken aan ‘n ou litteken waar die voorvinger in die handpalm loop, daardie hand wat my toekom » (hy beduie met ‘n leë mou) « het gebewe terwyl dit die konsertprogram vashou. ‘n Aria uit een van Puccini se operas sou volgende gespeel word. En die vingernaels was blou geverf. »
om in die donker kroeg
onder die geween van hoë bloekombome op die werf
op maat van die weemoedige donker polsing
van Cesaria Evora se stem
wat sing van verre dansende eilande
dronk met wyn in verdriet
van die wyn
te rondomtalie, te wieg, jou hand te los,
te draai, jou hand weer te neem
en ons skadu’s teen die muur flikker mee
te dans te dans
asof die donker nag buite
met ‘n droom van vlermuise en uile
in die takke van die wenende bome
die dou wat neerstuif
die halfklaar maan verdoesel
in haar skip van wolke
die dans in die skulp van die donker kroeg
die wyn die nag Cesaria Evora
se stem en ritme
die wegbeweeg en die paring
die vergaan van die nag
nooit weer sal verbygaan nie
Duoduo is aangedaan. Dis vir hom asof hy teruggekom het, asof hy uiteindelik is waar hy hoort. Hier wil hy bly. « I want to die here. » Maar eers moet hy léwe, protesteer ek.
« Life and die is same thing, » sê hy. So sad, so many years so sad. So much sorrow, yah. Now happy ! People happy here. Not like Europe, not America, not like Holland. » (Hy beduie hoe treurig mense daar is, trek sy wange met sy vingers na benede. « Notta like China. Pfffttt ! People so sad there. No happiness ! »
Hy sê hy het ‘n ou siel. Sy siel sê vir hom hier is waar hy hoort. Hy was nog altyd teen die regime in China. « No freedom ! People like dead !
Hy sê, « always fight ! » Hy sê sy ma se pa se ma was Joods. En Bei Dao s’n ook, Bei Dao het ook Joodse afkoms. Notta YL. » (Die veragting is voelbaar.) « YL also mixed. His ancestors Mongolian. YL issa nothing. Bastard. Arsehole. »
Ek herinner hom daaraan dat Ilja ook Joods is. Die twee omhels mekaar onder die sterre. Ilja is nou die jonger boetie wat moet omsien na big brother.
‘n Paar dae later toe alles verby is behalwe die doofheid in die ore, vir ontbyt op die terras van die Winchester Hotel, en na hy uitgewerk het dat ons beide onder die teken van die haas (konyn) gebore is volgens die Chinese diereriem met siklusse van twaalf jaar – hy is twaalf jaar jonger as ek – vra hy of ek ook van Joodse afkoms is. Ek sê, nie sover ek weet nie maar my oudste broer, die soldaat met die lyf vol wondtekens glo so. Omdat ons onrustig en befoeterd is.
How do you survive writing which is commuting/communing with death ?
Rimbaud ran away to Africa to become a gun-runner and a slave trader, not to preach or practise poetry.
carnation / carnal / incarceration / reincarnation
The word is a hallucinogenic drug.
Poets are word-eaters.
Translating is (like) dancing with the dead.
The last hippo shot on the farm (river bank) 1869. The skull & the gun in the corridor of the house.
Digters is stilteverorberaars. Maar dan die gedig as asemtuig.
Mouthnus. Mouthtum. Mouthrun. (Hickory-dickory-dock.)
« You try to sort out your madness through poetry. » H. Pieterse.
Om buite verwagtinge te dink.
« Nothing on earth, no god, can heal you. You can only be changed into something else. » Ilya Kaminsky.
« A mad man looking for justice, Don Quixote. »
« Poetry is but (a) poor translation. »
« Translation is impossible ; translation is necessary. »
Jek gaan weg (sodat) omdat hy weet julle sal sit met die gebakte pere. Daar is nie iets soos Dood as aparte substansie nie. Dood is, bly agter, word ‘n gefluister in dié wat agterbly. Dis ‘n oorlewering. Dit sal vereenvoudig, vertel, vertaal word in patroon. Mense sal sê, « Jek is dood » – asof dit iets beteken. Want eintlik praat hulle van hulself. Jek bly lewe as swart gif in hulle/julle hartklop. Niks kan agtergelaat word behalwe die skoppende, dansende dood nie. (Yi as death whisperer.)
Jek gaan weg miskien ook omdat hy nie verby Ego kon kom nie. Ego het hom verduister. (En in die donker het Ego vir hom gefluister, ons is één… kom, niemand sien ons nou nie : géé jouself aan my…ons wéét dis wat Jek eintlik wil hê) Ego, die monster-soogdier, het in ander gewestes (te) groot (vir sy skoene) geword en toe hier in Jek se tuisland kom optree in die sirkus, lomp kom dans om die naastes en selfs die anderlinge te vertrap en vermorsel asof dit ‘normaal’ is, asof dit sy geboorte-erfdeel sou wees. Ego is ‘n uitheemse gewas wat bloei in hierdie klimaat, an alien. Ego was die spreekwoordelike olifant in die kaia.
Ook maar goed Ego was in die pad want anders sou Jek lewend verslind gewees het deur bloedsoekers en ander wat hulle vermom as anderlinge. Die goed-bedoelende kannibale. Dié wat soos Hollanders patologies smag na die melodieus (maar nederig) brommende uitreik en streling van die Odder Other. (Generies word anderlinge Allochtone genoem – langtoon engele.) En eintlik is die versugting dat Anderling net so dor en uitsigloos soos hulle moet wees, ook die prys moet betaal van nooit ooit weer jou toe te laat om jou eie vertaling te wees nie.
What about the way forward ? Ah, the unthinking (albeit blinking against the light) human condition wanting against all odds to keep on moving forward ! (Homero Aridjis spoke of « human people. ») To live, to be at all costs – blinly, cruelly if needs be.
Yi knows he will not be part of the revolution. What revolution ? Upheaval ? The breakthrough of new dream material that will, in turn, be soiled in due time. (To each revolution its sewage.) The reckoning ? But it will happen in ways that Yi cannot foresee and, if he were to be around, will neither understand nor be part of.
strangeness / transgression / estrangement / strangulation / straps & bangles & whistles
Blackface, Mei 2014
Tags: Breyten Breytenbach, Dansende Digtersfees Posted in Artikels, essays, e.a. | 5 Kommentare »
Add this post to Del.icio.us - Digg Dansende Digtersfees. Breyten Breytenbach gesels oor vanjaar se fees
Louis Esterhuizen (LE): Breyten, verlede jaar se Dansende Digtersfees was natuurlik die eerste fees en watter ongelooflike belewenis was dit nie! Vir weke daarna het dit steeds vir diegene wat daar was asof daar nie klippe onder jou voetsole was nie; trouens, daar was ‘n bykans universele ekstase van iets enorms het gebeur en ek was daar … Hoe het julle as organiseerders na afloop van verlede jaar se fees daaroor gevoel? Is die doelwitte wat julle byvoorbeeld aan julself gestel het, bereik?
Breyten Breytenbach (BB): Daar was enkele tekortkominge – sommige buite ons beste pogings om (twee digters wat op die laaste tippie moes kanselleer, maar dit kon nie verhelp word nie); ‘n paar dinge wat ons graag nog sou wou doen – soos ‘n antologie van die deelnemende digters se werk, liefs in samewerking met ‘n professionele uitgewery (maar ons kon niemand oortuig nie), groter en deegliker belangstelling van literêre media (maar afgesien van Versindaba en Danie Marais en Meersman van die Mail & Guardian kon ons dit nie by hulle tuisbring dat hier iets die moeite en fokus werd was om te dek nie), daarmee saam meer en beter vertalings van ons oorsese deelnemers se verse (ook dit het nie gewerk nie), en wyer vennootskappe met ander organisasies, insluitende van oorsee (ook ‘n bloutjie geloop); en laastens miskien ‘n paar haperinge toe te skryf aan ons eie ‘waagmoed’: ek het nie die gevoel gehad dat plaaslike digters werklik ons deelnemers van elders as gaste gesien en ontvang het nie, die Gesprekke was tematies te gesog, daar was nie veel van ‘n werklike interaksie met die publiek nie, trouens, die besoekers het nie regtig die kans gehad om die plaaslike digterslandskap beter te verken nie (behalwe vir die wonderlike gebaar van jou en Marlise toe julle gefotokopieerde werk van Afrikaanse gedigte in vertaling as geskenk vir ons besoekers gegee het), en ek het die indruk dat die geprojekteerde gedigte tydens die voorlesings nie altyd sigbaar genoeg was nie.
LE: In welke mate gaan vanjaar se fees verskil van verlede jaar s’n? Of gaan julle probeer om verlede jaar se resep so noukeurig as moontlik te volg?
BB: Ons probeer deurlopendheid teweegbring – so sommige kerneienskappe bly dieselfde – en tog ook ‘n vloeibaarheid en miskien selfs ‘n mate van onvoorspelbaarheid skep. Die oorspronklike bedoeling was eintlik nié om net nog ‘n fees te bring na ‘n land waar die minderheid wat na so-iets gaan al behoorlik feesvrot is nie. Dit was ook nie om met enige van die ander spektakels mee te ding nie. Ons weet goed die poësie is iets van ‘n openbare voordrag, miskien selfs ‘n vertoning (dit was nog altyd ‘n opsê), maar ook dat dit die aanklank is van ouer en dalk dieper bewegings van die menslike bewussyn (en al wat dit deel met ‘literatuur’ is eintlik maar net woorde – wat nie eens soortgelyk as by ander kommunikasievorme aangewend word nie). Vandaar ons oortuiging dat die ‘oorkom’ na ‘n publiek op meer subtiele wyses gebeur, meer insypelend as wat mense gekondisioneer word om te verwag. Ook dat die omgang met die nie-self meer ritualisties en selfs sjamanisties van aard is as wat die blote uitstrooi van slimmighede in die naglug aan kan voldoen. Die digters moet genoeg kans gegee word om die bees wat hulle verhoog toe bring mak te maak of te probeer omvat. Vandaar dat dit ‘n redelike klein groepie deelnemers is. Méér is juis nie beter nie. (En ons kan nie ‘verteenwoordigend’ of selfs normevormend wees wat betref die digterswêreld se sweepstakes nie, en met die beste wil ter wêreld nie polities korrek nie.) Ons verwysingsraamwerk bly dieselfde: ons soek gesoute digters (nie noodwendig die bekendstes nie) wat skrywe asof hulle lewens daarvan afhang en wéét dis ‘n nuttelose gebaar, en miskien soms reeds hulle lewens in die proses ingeboet het. Die plan is ook om weer die digters tyd en ruimte en beweging te gee om saam te verkeer, soos met die ‘karavaan’ wat die twee dae van Gesprekke en voorlesings voorafgaan. Tot sover die deurlopendheid – dieselfde plek, dieselfde formaat, dieselfde tent. Maar daar is twee aspekte wat nie omseil kan word nie: dat die besoekers soms van ver kom en iets behoort wys te word van die streek waarnatoe hulle kom en die verskeidenheid van mense wat daar bly, en dat meer plaaslike belangstellendes die kans gegun behoort te word om die besoekers ‘n bietjie te leer ken. Daarom beoog ons vir vanjaar ‘n iets meer omvattende inleiding tot die Kaap vir ons besoekers, en behalwe vir ‘n voorleesluister besoek aan die UWK ook twee geleenthede waar daar op ‘buitewerwe’ kennis geneem kan word van ‘n breër spektrum van Suid-Afrikaanse digters (Wellington en Observatory), dat die Gesprekke meer konkreet sal gaan oor vertaling en vertalings (en dus oor die moete en boute van skrywe), en dat daar dié keer wel ‘n antologie beskikbaar sal wees. Die musiek sal hierdie keer daadwerklik déél wees van die verrigtinge. Ons beoog om meer aandag te gee aan die geprojekteerde tekste. Die ‘vloeibaarheid’ vorentoe kan miskien beteken dat ons die gees van die saambeweeg op ‘n ander wyse probeer vergestalt – miskien in ‘n ander land, of in ‘n propperse karavaan Timboektoe toe.
LE: Die fakkelvers vir vanjaar se fees, is Eugène Marais se welbekende “Die dans van die reën”. Hoekom is daar juis op dié gedig besluit?
BB: Marais is hierdie keer een van ons “abbavaders en voormoeders”, ons beskermgeeste – saam met Hafiz, Cesaria Evora en Amadou Hampâté Bâ. Die oer-gedig, “Die dans van die reën”, versinnebeeld van die temas wat ons dink ons wil illustreer: die beswerende dans, byna ‘n inkantasie, van die mens met haar omgewing, geskiedenis, dalk haar eie natuur en haar reis langs die trajek wat ‘lewe’ genoem word. Ons hoop ook die digters sal lus voel om besit te neem van hierdie teks in hulle eie tale. Nou nie tot so ‘n mate dat dit reën hoef te bring nie!
LE: Verlede jaar het jy voorspel dat die Koreaanse digter, Ko Un, se voordrag die gehoor gaan vlerke gee, en so was dit ook. Enige soortgelyke verrassings vanjaar?
BB: Elkeen van die digters wat vanjaar kom is uniek, elk ‘n suiwer baster soos dit nie anders kan nie. ‘n Paar van hulle is deurwinterd – Abdellatif Laâbi, Hans van de Waarsenburg, Homero Aridjis – ou trekvoëls en in Laâbi se geval nog tronkvoël ook. Duo Duo kom uit die hartjie van wat ‘n duisend jaar se probeer menswees beteken. Ilja Kaminski gaan ‘n ontdekking wees, maar dit sal help as mense ‘n bietjie gaan oplees oor die Russiese modernisme en veral die groot Russiese voorgangers soos Akmatova en Babel en Mandelshtam en Brodski. En Chagall. So kan ek voortgaan … Ek dink ons gaan almal in die skadu gestel word deur twee baie wyse jong straatdigters van Senegal … En dan het ek nog niks gesê oor ons plaaslike deelnemers nie! By voorbaat al dankie vir hulle gulheid van gees en hulle gasvryheid.
LE: Nog ‘n besonderse toevoeging tot vanjaar se fees, is die bekendstelling van die tweede uitgawe van die literêre joernaal “Imagine Africa”, waarby sowel Pirogue Kollektief as Archipelago Press betrokke is. Vertel ons meer van hierdie besonderse inisiatief?
BB: Dis “alles een perd”. Dieselfde aanslag of bedoeling geld vir al ons aktiwiteite: dat ons probeer fasiliteer, kloutjies by die ore probeer kry, dat die een se vaardighede of belangstellings die ander s’n sal versterk, dat ons forums en platforms bied, dat ons ‘n etiese verbeelding probeer omlyn, dat die waarheid (waarmaking) mooi is. “Imagine Africa” beoog om die fondamente te probeer identifiseer of lê van ‘n Afrika modernisme, en by name sin te probeer maak (wat nie dieselfde is as betekenis nie) van ‘n komplekse kontinent met gebruikmaak van skeppingsverbeeldings van hier (Afrika) en elders. Die gasredakteur van die nuwe uitgawe is Georges Lory, en hy gaan mét ons wees vir die Dansterfees. Ook ‘n hele paar van die ander bydraers. (En ons is bly om ook twee van jou gedigte, Louis, in hierdie nommer te hê.) Jill Schoolman, uitgewer van Archipelago Press, medewerker en tewens lid van ons Kollektief, kan ongelukkig nie die geleentheid bywoon nie. Maar Hans van de Waarsenburg wat in sy hoedanigheid as hoofnoof van Maastricht se Eva Tas Stichting dit vir ons finansieel moontlik gemaak het om die jaarboek te publiseer, sal daar wees met kierie en hoed.
LE: Ten slotte, op ‘n meer persoonlike vlak: watter verwagtings hou jy vir jouself in die vooruitsig ten opsigte van vanjaar se dansende digters, Breyten?
BB: Die genoegdoening om op so ‘n wyse te kon saamwerk met ‘n aantal heel besonderse mense, en om my deel van die verantwoordelikhede aan hulle bekwame hande te kan oorgee. Die vreugde om digters as vriende vir wie ek ‘n grenslose bewondering het weer te kan sien en ervaar. Om hulle aan mekaar voor te kan stel – vir dié wat van elders kom en dié van plaaslike teling – en om sommer spoggerig ook te kan wees oor ons meetsnoere en die lieflike plekke waar hulle val. Dat ons gedeelde Afrikaanskap gevier gaan word. Dat die ondermyning van alle orde en verwagtings ‘n dieper spoor sal begin trap. Dat mense sal wil luister na die gedeelde diepklank van al hierdie tale wat met baie liefde aangebied word. Dat die wyn nie lyf sal wegsteek nie.
LE: Baie dankie vir die gesprek, Breyten. By wyse van verdere temptasie plaas ek hieronder jou gedig wat ook op die Dansende Digters se amptelike webblad gevind kan word.
who will be / the last to fall?
when I arrive in the lecture hall
I see wiser heads nodding in my direction
with an all-knowing smirk or two
here and there a backhanded titter
as if in anticipation of whatever old dog
flushed from the bush when the stone is thrown:
who do these people think I am – Breyten Breytenbach?
while waiting for the presentation to shape
in the presence of tongues still softly clicking palates
to search for the sweet gossip marrow
I realize with a suppressed sob
that I actually pity the slob
but when he prances and prattles on stage
mumblestumbling laboriously to make a case
for the double negation of engagement,
and particularly once he takes cover
behind the biarticulation of empty embodiment
(and forgets the pure light of song)
as he trashes about to snatch image from thought,
I resolve to let him dig his own hole
roomy enough to be a grave
poor shit / so full of / hollow utterances:
let him save face
and commit his own explanation.
(c) Breyten Breytenbach / 2014
Tags: Breyten Breytenbach, Dansende Digtersfees Posted in Dansende Digtersfees, Onderhoude | 14 Kommentare »
Add this post to Del.icio.us - Digg Dansende Digtersfees, H.J. Pieterse (Suid-Afrika)
Tags: Dansende Digtersfees, HJ Pieterse Posted in Dansende Digtersfees | Comments Off on Dansende Digtersfees, H.J. Pieterse (Suid-Afrika)
Add this post to Del.icio.us - Digg Dansende Digtersfees. Mxolisi Nyezwa (Suid-Afrika)
Mxolisi Nyezwa is nog een van die plaaslike digters wat op 9 en 10 Mei aan die Dansende Digtersfees by Spier Wynlandgoed gaan deelneem. Hy is in 1967 in New Brighton, Port Elizabeth, gebore waar hy steeds woon. Hy werk as koördineerder van vaardigheidsprojekte vir werkloses en is ook redakteur (en stigter) van die kulturele blad Kotaz wat tans in sy 15de bestaansjaar is.
In 2009 sy werk met die Thomas Pringle National Award asook die South African Literary Award vir poësie bekroon.
Op Poetry International word sy digkuns soos volg beskryf: “Mxolisi Nyezwa shifts South African lyrical poetry into powerful and strange landscapes. These are associative poems which move rapidly through multiple dimensions. They encompass the spiritual, the political and bleakness of the everyday with the fluency of language and a compelling ‘deftness of image’.”
Hieronder volg een van sy gedigte wat op Poetry International se webblad te vinde is.
THE POET’S FAILURE
we had words in us that we never said.
we could stand in these waterless alleys
and march into the wet rain.
we smelled like starved rogues, we stank
like dying corpses
sailing the warm winds of our silence,
searching in reckless shelters to cool our lips.
we struggled begging conciliation
down the trodden tracks of cold hurricanes
seeking out lost igloos,
we had words within these day-long blues –
driven by cold emotions into the shades and shadows
of a dying land, we had words that choked to be said –
and we never said them.
© Mxolisi Nyezwa
Tags: Dansende Digtersfees, Mxolisi Nyezwa Posted in Dansende Digtersfees | Comments Off on Dansende Digtersfees. Mxolisi Nyezwa (Suid-Afrika)
Add this post to Del.icio.us - Digg Dansende Digtersfees. Ingrid de Kok (Suid-Afrika)
Ingrid de Kok is een van die plaaslike digters wat vanjaar op 9 en 10 Mei aan die Dansende Digtersfees by Spier gaan deelneem. Ongetwyfeld is sy een van ons vernaamste (Engelse) digters: “De Kok’s writing is widely anthologized, nationally and internationally, and has been translated into nine languages. She has read at major national and international festivals, from the Netherlands to Ireland, the UK and US; and has been awarded writing residencies by the Rockefeller Foundation Bellagio Centre, the Civitella Ranieri Foundation and the Nirox Foundation Cradle of Humankind Artists’ Residency Programme. “
Haar werk is vantevore al met die Dalro Poetry Award vereer en in 2002 het sy die Herman Charles Bosman Prize for English Literature met haar bundel Terrestrial Things ingepalm. Die Italiaanse verlaing van haar gedigte (deur Paola Splendaro) is met die Renzo Sertoli Salis-prys bekroon.
Oor De Kok se vyfde en mees onlangse bundel, Other Signs (2011: Kwela Books), het Mail & Guardian se resensent, Kyle Thomas, die volgende te sê gehad: “Ingrid de Kok’s fifth collection of poems, Other Signs, offers a profound engagement with what it means to be South African. De Kok has published poetry that decidedly complicates any neat diagnosis of the South African condition since the late 1970s and her sustained examination of the particularity of her past and present puts to shame the recent debate on whiteness and questions of ‘how to live in this strange place’.”
Bundels va Ingrid de Kok wat tydens die fees be4skikbaar sal wees, is:
Familiar Ground, Ravan Press, Johannesburg, 1988.
Transfer. Snailpress, Cape Town, 1997.
Terrestrial Things, Kwela/Snailpress, Cape Town, 2002.
Seasonal Fires: Selected and New Poems, Umuzi, 2006.
Other Signs, Kwela, Cape Town, 2011.
Hieronder volg ‘n gedig van Ingrid Jonker. Geniet dit.
Birds at Bellagio
Except for the undertaker-crows
sneering in sartorial black and gray
from elegant branches overhead,
the birds at Bellagio, small and large,
expect to die from gunshot wounds
So when Tony lifts his binoculars,
they shy from him as from a hunter,
into impenetrable green gloom,
their pewter throats sealing song
in the trussed cypresses that sightless guard
mass graveyards of Italian birds,
shot once for food, and then for sport
over three venal centuries, in peace and war.
Tags: Dansende Digtersfees, Ingrid de Kok Posted in Dansende Digtersfees | Comments Off on Dansende Digtersfees. Ingrid de Kok (Suid-Afrika)
Add this post to Del.icio.us - Digg Dansende Digtersfees. Die volledige program
Die Spier Dansende Digtersfees program, op Vrydag 9 Mei en Saterdag 10 Mei 2014, sluit twee PoësieVoorlesings en ‘n reeks gemodereerde Gesprekke in, met die praktyk van vertaling as deurlopende motief. Die Poësie Voorlesings vind saans plaas en kaartjies is teen R190 per persoon beskikbaar, wat ‘n ligte ete en ‘n glas wyn insluit.
Die Gesprekke vind deur die dag plaas en bywoning is gratis. Sitplekke is egter streng beperk en bespreking dus noodsaaklik.
VRYDAG 9 MEI 2014
2nm tot 3.30nm | Spier Ou Wynkelder
Frakaans, Françiques, Arabique en Arabeske: Frans as afloerder in Arabies, Afrikaans en Wolof. Deelnemende digters sluit in Abdellatif Laâbi uit Morokko, Nimrod uit Tsjad en Jabir en Diamil van die Senegalase rap kollektief Vendredi Slam. Die gespreksleier is Georges Lory, voormalige direkteur van die Alliance Française Suider Afrika en uitgelese vertaler van onder andere Gordimer, Krog en Breytenbach.
4nm tot 5.30nm | Spier Ou Wynkelder
“Sewe jaar na sy dood sien ek Celan in sy pantoffels alleen in sy slaapkamer dans, neuriënd met elke pas.” In watter taal het Ilya vir Paul Celan sien dans?
‘n Indiepte gesprek oor poësie, vlinders en dans tussen Homero Aridjis uit Mexiko, Ilya Kaminsky, oorspronklik uit Odessa en nou van die VSA, en Henning Pieterse uit Pretoria. Die gesprek sal gelei word deur Dominique Botha.
6nm | Ontmoet by die Spier Rivierdek vir ‘n optog na die Ou Wynkelder
7nm | Spier Ou Wynkelder
Poësie Voorlesing I
Voorlesings deur feesdigters Abdellatif Laâbi, Breyten Breytenbach, Duo Duo, Hans van de Waarsenburg,
Henning Pieterse, Homero Aridjis, Ilya Kaminsky, Ingrid de Kok, Mxolisi Nyezwa, Nimrod en Jabir &
Diamil van Vendredi Slam. Musiekregie: Neo Muyanga.
Koste: R190 per persoon, wat ‘n ligte ete en glas wyn insluit.
SATERDAG 10 MEI 2014
11vm tot 12.30nm | Protea Boekwinkel, Crozier/Andringa Straat, Stellenbosch
Rondom die bekendstelling van die jaarboek opstelle, kortverhale en gedigte, Imagine Africa 2, sal Breyten Breytenbach uitbrei oor hoe poësie en prosa reeds ‘n vertaling is van die nie-verbale, hoe die verbeelding verlyf in woorde en dalk verblyfreg verwerf. Breytenbach sal in gesprek wees met bydraende skrywers Hans van de Waarsenburg (Holland), Abdellatif Laâbi, Georges Lory en Louis Esterhuizen.
Asem as die bewegings van bewussyn, asem as inkapseling van geheue, asem as die vergestalting van verandering: Protes en Poësie.
Die Chinese digter Duo Duo wat kom uit ‘n asemgeskiedenis van duisende jare, sal in gesprek tree met komponis Neo Muyanga, en Suid Afrikaanse digters Ingrid de Kok en Mxolisi Nyezwa.
Kom ons wees nou ernstig.
‘n Gemeensame en interaktiewe wynproe en versnit werkswinkel, met wynmakers en digters. Ouderdomsbeperking: 18.
Poësie Voorlesing II
Voorlesings deur feesdigters Abdellatif Laâbi, Breyten Breytenbach, Duo Duo, Hans van de Waarsenburg, Henning Pieterse, Homero Aridjis, Ilya Kaminsky, Ingrid de Kok, Mxolisi Nyezwa, Nimrod en Jabir & Diamil van Vendredi Slam. Musiekregie: Neo Muyanga.
Die program is onderhewig aan verandering.
Telefoon 021 809 1100 gedurende kantoor-ure, Maandag tot Vrydag
Tags: Dansende Digtersfees, Program Posted in Brieweboks, Dansende Digtersfees | 56 Kommentare »
Add this post to Del.icio.us - Digg Dansende Digtersfees. Nimrod (Tsjaad)
Nog ‘n digter wat vanjaar op 9 en 10 Mei tydens Spier Wynlandgoed se Dansende Digtersfees in aksie gaan wees, is Nimrod Djangrang Bena (skrywersnaam: Nimrod). Hy is in 1959 in Tsjaad gebore en is eweneens as romansier en essayïs bekend. Vantevore het hy Geskiedenis, Aardrykskunde en Filosofie onderrig in sowel sy geboorteland as die Ivoorkus. Die afgelope tyd het hy hom egter in Frankryk hervestig waar hy tans Filosofie aan die Universiteit Picardie Jules Verne doseer. In hoofsaak skryf Nimrod oor die uitgerekte oorlog in sy geboorteland wat hom genoodsaak het om sy geboorteland te verlaat. In 1999 is sy bundel Passage à l’infini met die Louise Labé-poësieprys bekroon; ‘n verering wat in 2011 opgevolg is met die Prix Max Jacob vir sy bundel Babel, Babylone.
Aangesien daar geen bundels van hom in Engelse vertaling beskikbaar is nie, sal daar tragies genoeg geen van sy publikasies tydens die Danse Digtersfees beskikbaar wees nie.
Nietemin, ek kon wel ‘n gedig van Nimrod in Engelse vertaling op die internet vind. Dit volg hieronder.
Tags: Dansende Digtersfees, Nimrod Posted in Dansende Digtersfees | Comments Off on Dansende Digtersfees. Nimrod (Tsjaad)
Add this post to Del.icio.us - Digg Dansende Digtersfees. Hans van de Waarsenburg (Nederland)
Tags: Dansende Digtersfees, Hans van de Waarsenburg Posted in Dansende Digtersfees | Comments Off on Dansende Digtersfees. Hans van de Waarsenburg (Nederland)