Wysiging soos op 12:38, 6 Desember 2015
Wysiging soos op 12:26, 29 Oktober 2015 (wysig)
Wysiging soos op 12:38, 6 Desember 2015 (wysig) (maak ongedaan)
Pous Innocentius III het [[Jan van Engeland|Jan Sonder Land]], die jonger broer van [[Richard I van Engeland|Richard Leeuehart van Engeland]] oorgehaal om homself 'n vassal van die pous te verklaar in []. Hy het ook feodale eer ontvang van Peter II van Aragon, Ottokar I van Boheme, Alfonso IX van Léon en Sancho I van Portugal. Nadat die pous koning Philip II Augustus van Frankryk oorreed het om met sy vrou Ingeborg te versoen, het Philip 'n bondgenoot van die pous geword in die stryd teen Otto IV. Otto het 'n bondgenootskap met Engeland gesluit (hy was 'n nefie van koning Jan), maar hy is verslaan in die slag van Bouvines (nou in [[België]]) op [[27 Julie]] []. Daarna het Otto alle invloed verloor en sterf hy op [[19 Mei]] [] en laat Frederik II as die onbetwiste keiser.
In Engeland was daar 'n geskil oor die aanstelling van Stephen Langton as [[aartsbiskop van Kantelberg]]. Dit was 'n besluit van Innocentius, maar is teengestaan deur koning Jan en die meerderheid van die monnike van Kantelberg se katedraal. Die koning is gedwing om die pous as sy feodale leenheer te erken nadat die pous die Franse koning Philip II aangespoor het om Engeland aan te val. Op koning Jan se versoek verklaar Innocentius die Magna Carta ongeldig omdat die onder dwang en sonder die pous se goedkeuring verkry is. Die inmenging van die pous in Engeland se interne sake het later ter sprake gekom by die Engelse skeuring tydens die bewind van koning Hendrik VIII.
Pous Innocentius III het ook gereeld ingemeng in die interne aangeleenthede van Sardinië, partykeer op die versoek van die plaaslike giudicati en partykeer as deel van sy eie planne. Aan die begin van sy pontifikaat het die pous die onderhorigheid van Sardinië aan die aartsbiskop van Pisa erken. Die pous het vrede bewerkstellig in die oorlog tussen die Giudicato van Cagliari en die Giudicato van Logudoro en het probeer om die beskuldigings wat Willem I van Cagliari en Comita III van Torres na mekaar geslinger het, te versoen. Die republiek van Pisa het egter geweier dat Willem en Comita voor die pous in [[Rome]] verskyn.