Almal is onder 'n kombers! Mites oor die gesinsbed - gesondheidLees Meer
Hoof gesondheid Almal is onder 'n kombers! Mites oor die gesinsbed
Soos jy jou bed opmaak, so lieg jy. Want as jy die kind toelaat om in die ouers se bed te slaap, sal jy nooit daarvan ontslae raak nie, sê sommige. As jy hom in die steek laat, kort hy nabyheid en sekuriteit en word hy nog meer 'n slegte slaper, die ander.
Albei aannames is waarskynlik verkeerd in hul gevolg, maar hul regverdiging is gebaseer op 'n werklike dilemma: Ouers moet keer op keer besluit waar om perke te stel. Watter soort nabyheid kan hulle aan hul kinders gee en wat hulle wil doen? Waar is daar nog plek vir die maat?? En vir jouself?
Geen dokter, sielkundige, vroedvrou of slaapkonsultant kan die korrekte antwoord gee nie. En die aanbeveling sal wissel na gelang van die beroep en oortuigings.
Van taboe tot ideaal
Want die bewuste besluit vir of teen saamslaap in 'n gesinsbed (ook bekend as beddeling en saamslaap) is altyd 'n besluit vir 'n leefstyl en opvoedingstyl wat dikwels meer te doen het met gesinskarakter, kultuur en instink, as met wetenskaplik verifieerbare feite.
Om saam in die ouers se bed te slaap word steeds afgekeur onder baie ouers in Switserland. Nie net weens die vrees vir wiegiedood nie, maar ook omdat ouers vrees dat kinders te veel bederf sal word deur in hul ouers se bed te slaap.
Na aanleiding van hierdie oortuiging, moet kinders grootgemaak word om onafhanklik te wees en daarom leer om op hul eie aan die slaap te raak op 'n vroeë ouderdom. Ouers slaap in die ouers se slaapkamer, kinders in die kinderkamer - al moet die ouers verskeie kere gedurende die nag opstaan ​​en die kinders kalmeer of terugbring na hul bed.
Die gesinsbed het waarskynlik teruggekom in die amptelike lewende katalogus met die idee van gehegtheid ouerskap. Die gehegtheid-georiënteerde onderwys volgens die professor in pediatrie en pediater Dr. William Sears poog om die ouer-kind-band te versterk deur die ouers sensitief te maak vir die seine en dus die behoeftes van die kind en soveel fisiese nabyheid as moontlik met die kind te deel. Dit sluit in behoeftegebaseerde borsvoeding, baie dra van kinders en saamslaap in die ouers se bed. Volgens die teorie help dit alles om veilig gehegte kinders groot te maak wat sal groei tot gesonde en emosioneel stabiele persoonlikhede.
Kinders verander die ouers se bed in 'n gesinsbed
Gesinne het egter dikwels hul eie slaapplek tussen die twee kampe ingerig. Sewe stellings en lewendige antwoorde.
Kinders slaap dikwels beter wanneer hulle naby en veilig aan 'n versorger voel. Beeld: Annie Spratt - Unsplash
Beddeling verhoog die risiko van skielike babadoodsindroom
Vir 'n lang tyd het Switserse pediaters amptelik streng afgeraai dat ouers met hul baba in 'n bed slaap, aangesien dit die risiko van skielike babadoodsindroom verhoog (bv.B. van oorverhitting, omrol of vergruising). Onlangse studies dui daarop dat natuurlike instinkte die nagtelike bewegings van ouers en kinders op so 'n manier koördineer dat daar nooit enige gevaar is nie.
Eers in 2014 is die "taboe op gesinsbeddens" verslap. Die studiesituasie oor wiegiedood en beddeling is te teenstrydig om tot 'n duidelike aanbeveling te kom, het Oskar Jenni, ontwikkelingspediater by die Kinderhospitaal Zürich gesê. Praktyk is eenvoudig nie in ag geneem nie.
'n Gesinsbed is meer prakties
Om die baba half aan die slaap te borsvoed of die angstige kleuter tot rus te bring: die gewone nagtelike uitdagings van ouerskap kan dikwels gemakliker in 'n gesinsbed bemeester word. Baie oormoeide ouers, meestal moeders, vind dit dus dikwels makliker as die kind aan die slaap raak of in die ouers se bed bly slaap. Beddeling is egter nie 'n wondermiddel vir 'n diep en gebalanseerde slaap vir alle gesinslede nie. Daar is kinders wat, ten spyte van hul fisiese nabyheid, sukkel om aan die slaap te raak of wat weer en weer in die nag wakker word. Lewendige slaapbewegings by kinders kan ook slaap ontwrig.
Net hippie-gesinne slaap in een bed
Dikwels besluit ouers nie uit 'n ideologie ten gunste van beddeling nie. Klein kinders verander die ouers se bed in 'n gesinsbed. Trouens, babas word baie minder gereeld in gesinsbeddens aangetref as kleuters en voorskoolse kinders. In 'n langtermynstudie deur die Zurich-kinderhospitaal deur Oscar Jenni, het Remo Largo et al. 493 Switserse gesinne is tussen 1974 en 2004 ondervra oor beddeelpraktyke en slaapprobleme. Alhoewel slegs sowat tien persent van kinders in die eerste lewensjaar in hul ouers se bed geslaap het in die bestudeerde tydperk, het die persentasie kinders wat ten minste een keer per week by hul ouers geslaap het, gestyg tot 44 persent tussen die ouderdom van twee en sewe.
Kinders wat van meet af aan in hul ouers se bed slaap, slaap op die ou end beter
Die resultate van die langtermyn-navorsing is beide gerusstellend en kommerwekkend: beide beddeling en die feit dat kinders dikwels snags wakker word, is algemeen en bly vir baie jare, berig Oscar Jenni et al. Nóg 'n positiewe nóg 'n negatiewe korrelasie tussen beddeling en die frekwensie van wakkerword kon bepaal word. Daar word eerder aangeneem dat bowenal spronge in ontwikkeling, skeidingsvrese en lewendige drome verantwoordelik is vir onreëlmatige slaap. Die slaapkonsultant Sibylle Lüpold het iets soortgelyks tydens haar werk waargeneem: "Ons vind steeds dat hierdie ontwikkeling nie lineêr is nie, maar eerder golwend. In die eerste paar lewensjare is daar fases waarin kinders dit maklik vind om deur te slaap en fases waarin hulle meer gereeld inbel. Dit is heeltemal normaal.»
Sekslewe ly onder die gesinsbed
Gebrek aan slaap, stres, min tyd: kinders is nie 'n afrodisiacum nie. Gedeelde beddens of nie, studies toon eenparig dat die meerderheid vennootskappe op die proef gestel word ná geboorte. En dit is waarskynlik dat paartjies wat voorheen nie aanhangers van "33 ongewone plekke om seks te hê" was nie, ook nie. Ongeag hiervan voel baie vroue dikwels minder lus na geboorte, ook as gevolg van hormone. Paartjies moet dus openlik praat oor wat dit vir hul intimiteit beteken wanneer die hele gesin dalk vir jare in cahoots is.
Kinders is moeilik om uit die gesinsbed te speen
Hierdie fase, waarin kinders hulself bewustelik van hul ouers distansieer, begin dikwels ná die ouderdom van vier. Al is daar broers en susters met wie jy die kamer kan deel, kan die fase verkort word. Dit is belangrik om te weet dat kinders wat in hul ouers se bed wil slaap nie uit berekening optree nie, maar uit 'n natuurlike instink. Hulle is bang wanneer hulle alleen is of op soek is na 'n gevoel van behoort, liggaamswarmte en sekuriteit.
Wenke vir veiligheid in die gesinsbed
Selfs al is dit minimaal, kan saamslaap in die ouers se bed die risiko van skielike babasterftes verhoog. Switserse pediaters beveel dus die volgende veiligheidsmaatreëls aan:
• Die bed moet groot genoeg wees vir almal en die matras moet ferm wees.
• Kussings en kussings moet vermy word.
• Beddeling is taboe as die ouers rook, alkohol, tablette of dwelms ingeneem het, of as hulle siek of oormoeg is.