‘Ek is nie okay nie. En dit is meer as okay.’ Lees ‘n uittreksel uit Seks, leuens en die internet deur Erla-Mari Diedericks | The Reading List
‘Ek is nie okay nie. En dit is meer as okay.’ Lees ‘n uittreksel uit Seks, leuens en die internet deur Erla-Mari Diedericks
‘Ek kan sien wat jou needs is. Jy is maar net ’n vrou, en soos alle vroue soek jy security en liefde. Ek kan dit vir jou gee.’
In haar eerlike en soms skreeusnaakse memoir, Seks, leuens en die internet, vertel Erla-Mari Diedericks hoe sy vasberade die wilde wêreld van aanlyn-afsprake aandurf op soek na haar sielsgenoot.
Maar voor sy haar prins kan vind, moet sy eers ‘n paar paddas soen – en soms ‘n bleskop buffel met slegte maniere.
Seks, leuens en die internet is ’n rou, eerlike vertelling deur ’n vrou wie se hart gebreek is, maar weier om moed op te gee.
Ek eet te veel suiker. Ek drink te veel wyn. Ek hou te veel van mans en tequila. Ek kan ’n pak koekies en ’n sak jelly babies op een slag opeet. Ek is ’n jong siel in ’n middeljarige vrou se lyf. Ek kan die woord ‘middeljarig’ nie verdra nie. Net soos wat ek niks van die woord ‘tiener’ gehou het nie. Albei is vooropgestelde clichés. En ek haat dit om ’n cliché te wees.
Soms raak die seëninge maar skraal en begin ek allerhande nonsens uitdink waarvoor ek dankbaar kan wees wat ek dan op Facebook plaas: ‘Ek is dankbaar vir die blomme wat in my tuin groei, die skoenlapper wat geland het op my vuil vensterbank en dat my kind se duur tandartsrekening uiteindelik afbetaal is.’
‘Ek het ses pirates doodgeskiet op my vorige secret mission in Somalië. Bam! Bam! Bam!’ Vet, vlesige vingers slaan op die tafel.
Wéér: ‘Bam! Bam! Bam!’
‘Ons was op die boot toe die bogghers meteens net verskyn. Twee van my kollegas is op slag dood, in die kop geskiet.’
‘Ek het probeer radio vir hulp, maar daar was nie tyd nie. Ek het die een net daar geskiet. Die ander een het ek op die dek platgetrek. Toe hardloop die ander vier weg, maar ek het hul almal gepot: Bam!’
Die servet probeer agter die glas wegkruip, maar dis te laat. Bleskop tel die servet vies tussen twee poffervingers op. ‘’n Papierservet! Ek haat die bleddie goed! Ek gaan nie al hierdie geld betaal in ’n restaurant wat nie linneservette het nie. Ek is nie kommin nie! Waiter!’
‘Kry die manager. Ons moet praat.’
‘Is daar iets waarmee ek dalk kan help, Meneer?’ vra die kelner.
‘Jy’t my gehoor, broer. Kry die manager.’
Met die kelner uit die pad, buig hy oor die tafel, sy oë waterig en intens: ‘Luister jy vir my, sweetheart. Ek het ’n gevaarlike job. Ek is ’n security guard wat moet sorg dat bote nie gehijack word nie. Mense plaas hul lewe in my hande. Jy kan my trust. Ek leef in die oomblik, daar is nie tyd vir games nie.’ Vir ’n oomblik rus sy oë op my borste.
Meteens staan Marnus, die restaurantbestuurder, langs my. ‘Mevrou, Mevrou se man het nou net gebel!’ Marnus wring sy gemanikuurde hande dramaties saam.
‘Is jy getroud?’ bulder Bleskop.
‘Nee, ek is nie …’
‘Mevrou, hy wil weet of Mevrou in die restaurant is, en ek weet nie wat om vir hom te sê nie!’ hyg Marnus paniekbevange.
‘Sê vir hom jy sien my nie hier nie. Of weet jy wat, sê vir hom net wat jy wil.’
‘Ek kan nie glo jy is getroud nie! You are nothing but a lying bitch.’
‘Ons was nooit getroud nie, net verloof,’ sê ek so kalm moontlik.
‘Nou hoekom soek hy jou dan?’
‘Hoe moet ek weet? Ons is uitmekaar, hy weet dis verby.’
Bleskop kyk my aan asof ek ’n papierservet is. ‘I smell a rat. A lying bitch of a rat.’
Ek skuif my stoel agteruit. ‘As jy nie ordentlik met my kan praat nie, gaan ek loop.’
‘Jy is die getroude een, nie ek nie,’ kap hy terug.
‘Ek. Is. Nie. Getroud. Nie!’ In my verbouereerdheid bons my stem soos ’n bal oor die elegant gedekte wit tafels. Geen trouring nie, nie eens ná sewe jaar nie. En dit, juis dít, is die hele probleem. Ek staan op. ‘Ek gaan eerder loop.’
Hy vlieg ook op. ‘Wel, ek gaan beslis nie hier op my eie sit nie. Jy het omtrent my tyd gemors.’
Buite by my motor draai hy na my. ‘Ek het raad vir jou. Eerstens, sort jou stront uit. Tweedens, laat iemand jou kar check. Jou man het heel moontlik ’n tracker onderaan jou kar. Dis hoe hy geweet het waar jy is.’
Hy stap weg, ’n oorgewig, middeljarige man. Maar hy is nog nie klaar met my nie en draai weer om: ‘O, nog iets. Jy’t groot boobs. Dit sal help. Maar was tog jou kar. Jy gaan nooit ’n man kry met so ’n vuil kar nie.’
Nie ’n bord nie, maar ’n mosaïek van die middeljare …
Op die Weskuspad ry ek terug, stemme en verwyte en angs soos ’n country-liedjie in my kop. ‘Jy woon nie meer in jou praghuis nie. Jy is nie meer ’n rykmansvrou nie. Jy is nie meer verlief of verloof nie. Net verlore.’
‘Van wanneer af vloek jy so lelik?’ vra my ma wat in die kombuis staan en koffie maak.
‘Ek is in my moer in, Ma! Het Ma gesien hoeveel kos huurhuise? Ek weet nie hoe ek dit gaan bekostig nie. Ek moet nuwe medies kry. Ek kan nie meer my groot motor onderhou nie, ek weet nie wat ek gaan doen nie.’
‘Wel, my kind, almal raak soms die pad byster. Selfs Christopher Columbus.’
Vir ’n oomblik is ek verward. Ek het verwag sy gaan my berispe met ’n ‘jy moes aan al hierdie dinge gedink het toe jy V gelos het’. ’n Geskiedenisles het ek beslis nie verwag nie.
‘Ja. Dis serendipity, my kind. Jy sal sien.’
‘Serendipity!’ Die woord ontplof in my mond. ‘Ma, ek dink nie Columbus het dieselfde probleme as ek gehad nie.’
Die gebruikte koffielepel kletter in die wasbak. ‘Columbus was in veel groter moeilikheid as jy. Hy het nie na ’n huurhuis gesoek nie, maar na Indië.’
‘Christopher Columbus was met ’n seer hart op soek na Indië, maar Indië was nêrens in sig nie. Die bemanningslede het opstandig geraak. Hulle wou omdraai. Hulle was honger. Om die waarheid te sê was hulle heel moontlik op die punt om Columbus te slag en te eet toe hulle uiteindelik land gewaar. Maar raai wat? Dit was nie Indië nie, maar Amerika! Een van die grootste ontdekkings nog’
Sug. ‘En ma se punt is?’
‘Wel, my punt is, soms soek jy wortelkoek, maar dan vind jy ’n man.’
‘Laat ek verder vertel,’ sê Ma. ‘Een oggend ry my vriendin Hanna Spar toe om wortelkoek te gaan soek.’
Ek val haar in die rede. ‘Soos wat Columbus land gesoek het.’
‘Dit was haar baas se verjaarsdag en wortelkoek was sy gunsteling. By Spar aangekom, is daar egter nie ’n wortelkoek in sig nie. Sy ry toe al die pad Woolworths toe drie blokke verder om te gaan kyk of hulle daar wortelkoek het. Met haar kop vol wortelkoek en ander angsgedagtes storm sy by Woolies in en reg binne-in ’n man se arms. So asof hy daar vir haar gewag het.
‘Die man vra haar toe waarna sy soek. “Wortelkoek,” fluister sy. “Nee, ek dink jy soek vir my,” sê die man. “En nou het jy my gevind.”‘ My ma roer haar koppie koffie met oorgawe. ‘Dit was liefde met die eerste oogopslag.’
‘Ag, Ma, volgens Ma se stories is dit altyd liefde met die eerste oogopslag. Asof dit tog gebeur! En wat het dit met my te doen?’
‘Dis serendipity, my kind. Suiwer serendipity. Sien, serendipity beteken iets soos gelukkige toeval. Jy soek na een ding, maar dan vind jy iets heeltemal anders. Soms kom daar slegte dinge op jou pad, juis sodat jy iets goeds kan vind. Hou maar net moed.’
‘Wel, ek soek ’n huis, nie wortelkoek of ’n man nie,’ hou ek vol.
Ma glimlag geheimsinnig. ‘Maar dalk vind jy wat jy regtig nodig het.’
‘Ek wens ek kan ook my ware liefde op ’n treinstasie ontmoet,’ mymer ek terwyl ek die koppies na die wasbak toe dra.
‘Nee, genade my kind, dis te gevaarlik daar met al die treine wat hulle so afbrand,’ skerm my ma.
‘Toemaar, Ma. Deesdae ontmoet almal op kuberplatforms. Internet dating.’
‘Ai, hoe julle mekaar kan raakruik op daai webwerwe weet die vader alleen,’ sê my ma.
‘As ons verlief raak, belowe ek dat ek vir almal sal vertel ons het op ’n treinstasie in Praag ontmoet.’
Tags Afrikaans Boekuittreksel Book excerpts Book extracts Erla-Mari Diedericks LAPA LAPA Uitgewers Memoir Seks leuens en die internet Wênkbrou