Elke tienjarige seuntjie wat op bofbal gespeen is, deel dieselfde uiteindelike fantasie: om die All-Star-wedstryd te sien en saam met die all-star-spelers uit elke span in die gat te sit. Verlede Vrydagaand was die uiteindelike fantasie van die volwasse kosliefhebber: The James Beard Foundation Silver Anniversary Gala by (waar anders?) The Four Seasons Restaurant en aangebied deur die ikoniese, oënskynlik onsterflike sjef Alfred Portale van Gotham Bar & Grill.
Ek is al ten minste 'n dekade lank lid van die James Beard Foundation, 'n lid van die kaart, wat gelykstaande is aan 'n seisoenkaartjiehouer. As u nog nooit in die huis van Jim (ek kan hom dit noem), liefdevol bewaar in West 12th Street, was vir cocktails, hors d'oeuvres en aandete wat voorberei is deur óf 'n all-star sjef óf 'n nuweling-sjef sensasie in die onmoontlike klein kombuis, jy moet gaan. Die Baard -stigting Die missie is dieselfde as elke voedselliefhebber met respek: "om Amerika se kulinêre erfenis en toekoms te vier, te bewaar en te koester."
Om Lou Gehrig aan te haal, ek het gevoel dat ek die gelukkigste man in die nabye omgewing was toe ek na die paparazzi -foto's van Portale, Daniel Humm, Michel Richard en Tom Colicchio kyk. Maar ek was daar hoofsaaklik as joernalis, soos my redakteur my daaraan herinner het en my terug sleep na die werklikheid. "Kry 'n paar kwotasies!" vermaan hy.
Eerstens, die joviale Frans-gebore Michel Richard. Nadat hy 'n karikatuur van homself op 'n herdenkingsstel van sjefblanke geteken het om deel te word van die veiling wat die Stigting bevoordeel, het Michel vir my opgewarm en sy arm om my skouer gesit. Ek was vasbeslote om 'n skyfie vir The Daily Meal te kry. Dit was alreeds algemeen bekend onder die New Yorkse koskennis dat Richard, stigter van Citrus in LA (nou gesluit, maar waaraan ek in die 90's geëet het) en Sitronelle in Washington, D.C. se Georgetown, wat ek ook geniet het, durf doen wat baie sjefs selfs van sy kaliber te bang was om 'n restaurant in die moeilikste voedselkritikastad ter wêreld te open: New York.
Ons weet dat hy inderdaad volgende jaar (miskien in Mei, het hy gesuggereer) oopmaak in die ruimte in die Palace Hotel, wat onlangs Gilt was en voor dit Le Cirque 2000. Ek het Richard gevra wat die konsep gaan wees. 'Dit sal twee afsonderlike plekke wees,' het hy vir my gesê. Dit bied 'n formele eetkamer, maar ook 'n meer informele Franse bistro. En, spog Richard, dit sal ook 'n Franse gebak wees. Richard is oorspronklik opgelei as 'n patisserie/bakker en het selfs 'n draai by The French Pastry Shop in Santa Fe, N.M. gedoen, voordat hy sy hoog aangeskrewe restaurante in Kalifornië geopen het. 'Ek hoop dat New York vriendelik teenoor my is,' het hy gesê en verwys na die onlangse Guy Fieri -versnippering deur die New York Times se restaurantkritikus Pete Wells, genoeg om enige sjef te laat sidder. Ek sou daardie onderhoud 'n stewige basis treffer noem. "Betower!" Skree Richard vir my terwyl ek hom bedank vir die onderhoud en verder gaan.
My volgende kolf was saam met Tom Colicchio, die Ryan Seacrest -ekwivalent van die ongelooflik gewilde Top sjef. Ek was te selfversekerd van my Richard -gesprek en het Colicchio net gevra om iets briljant aan die lesers van The Daily Meal te sê. 'Vra my dan 'n briljante vraag,' skiet hy terug. "Hoe voel jy oor Padma wat vir die volgende maand se Playboy -tydskrif poseer?" was die eerste ding wat in my kop opgekom het. Kos fantasieë is klaarblyklik nie die enigste ding in my gedagtes nie. Ek word met koue, stewige stilte ontmoet. Gaan figuur! Ek het steeds daarin geslaag om op die basis te kom nadat ek vir hom gesê het ek is ook 'n restaurantadvokaat en ons het daarna 'n lewendige gesprek gevoer oor die noodsaaklikheid van regsverteenwoordiging deur restaurateurs om hul eise teen dowe versekeringsmaatskappye na die orkaan Sandy te druk.
Alhoewel dit nie fisies teenwoordig was nie, het Pete Wells duidelik sy skaduwee oor die kamer gewerp. As ek nadink oor die verwysing van Michel Richard na die woeste Guy Fieri -resensie en hoe taai die kritici en die publiek in New York kan wees (vra net sy vriende Alain Ducasse en Joël Robuchon), het ek Daniel Humm in die hoek gesit. Humm is duidelik 'n sjef heel bo in sy spel Elf Madison Park en The NoMad, maar wat nietemin onderhewig was aan 'n onlangse negatiwiteit van Pete Wells. Ek het gevra hoe hy oor Wells oor die algemeen voel en oor die onlangse dekking van die veranderinge aan die spyskaart Eleven Madison Park. Hy staar my groot oë aan met wat ek net kan beskryf as 'n skrikwekkende blik, mompel 'geen kommentaar' nie en hardloop andersom. Swaai en 'n gemis!
Alfred Portale het nie sulke vrese gehad nie. Gotham is die enigste restaurant wat vyf opeenvolgende drie-ster-resensies van The New York Times ontvang het. Hy het gesê dat die geheim van sy lang lewe en voortgesette sukses is dat hy dol is op wat hy doen en dat hy die drang weerstaan ​​het om homself uit te brei deur uitbreiding soos soveel sjefs van beroemdhede in die versoeking was om te doen. Ten spyte van die advies, het hy gesê dat hy dit ook geniet om toesig te hou Gotham Steak, wat 'n paar jaar gelede in die Fontainebleau -hotel in Miami geopen is. Portale is ook nie 'n vreemdeling vir The James Beard Foundation nie. Hy is sedert 1993 hoog aangewys as beste sjef en as uitstaande sjef so onlangs as in 2006. Hy onthou met graagte dat James Beard hom in die vroeë dae as sjef by Julia Child besoek het. 'Ek was letterlik op my elmboë om eendrillette te maak' toe 'Jim en Julia' op hom instap. Die twee was nie ontmoedig nie, maar was soos kinders wat kyk hoe hul ma 'n koek bak terwyl hulle albei 'die bak lek'.
Portale het die ete gereël en sy mede-sjefs van die beroemdes gevra om geregte voor te berei wat Beard se kosgees en vriendskap weerspieël. Ongelukkig kon ek nie vir die aandete bly nie, maar as die voorgereg 'n aanduiding was, sou aandete 'n tuisrigting wees. Ek het alles reggekry: kweepeer en foie gras-macarons, lamstartaar met swart truffels, gebraaide seekatspies, gebraaide oesters met chipolata-wors ('n gunsteling van baarde), pastinaak-sop met truffelskuim, arancini gevul met kalfsvleis, kammossels uit Nantucketbaai, spek en kalfswontons, en kaasburgerballetjies.
Gelukkige silwer herdenking aan die James Beard Foundation en ek hoop om na die volgende 25 jaar die goue herdenking by te woon.
Food Lover Fantasy: James Beard Silver Anniversary Gala - Resepte
Die spel Swords & Wizardry is gekanselleer ('n groot probleem). In plaas daarvan het ek die generaal Lee gery in 'n mooi saamgestelde speletjie Car Wars.
Die lewe word nie beter as om 'n reeks spykers neer te lê in 'n lieflike, oranje laaier nie (alhoewel dit soos 'n GTO lyk, nè?).
'N Paar skote van my wat in die sentrale groepie rondloop. Ongelukkig het hierdie wonderlike taktiek beteken dat ek nooit baie goeie houe gekry het nie, maar ek het op dié wat ek gekry het, gewaai. Dus moes ek lewendig uit die arena jaag, maar sonder om my naam dood te maak. Die suide sal weer ry!
Is 'n spelstelsel wat my nie aangeraak het nadat ek die reëls gelees het nie. Alhoewel die opstel van hierdie speletjie (die uitgangspunt van die film Resevoir Dogs) onweerstaanbaar was, het ek dit probeer. Bly ek het. Dit was 'n totale toeter. DM het 'n skerp baard, sonbril, pak, potloodteël tot 'n aktetas gekry. Dit het wonderliker geword van daar af.
Ons taak was om juwelierswinkel met hierdie bende te beroof:
Mr. Green - 'n punk -pizza -afleweringsseun op die eerste werk
Meneer Silk - 'n vrouemaker, gladde prater
Mr. Velvet - Silks beskermende ouer broer
Mr. Red - Marine se kop, wie se pa in die openingstoneel wegblaas
Mr Cotton - 'n ou skare en bemanningsbaas
Mr. Burlap - ou, uitgespoelde, dronk kluiskraker (ek)
Ek sal jou nie met die hele storie verveel nie, maar die werk is natuurlik op die spel. Gedurende die nadraai het ek die argument gewen (sosiale wedstryd), ek het die trekking gewen, maar ek het met my skoot gemis en in ruil daarvoor my bors en 'n goeie deel van die kop in die wegkombakkie gespat. Alhoewel, nie voordat ek iemand Cocksucker kon noem nie! Die wedstryd het geëindig in 'n Mexikaanse standpunt waarin almal val, behalwe meneer Velvet wat sy broer uitgetrek het (in 'n stadige toestand terwyl 'n granaat laat val het, ontplof in 'n groot vuurbal agter hom).
Die stelsel speel soveel mooier, vinniger, skoner as om die geïmpliseerde reëls te lees. Burning Wheel is beslis 'n RPG as jy 'n goeie GM en goeie, verloofde, selfversekerde spelers nodig het. Ek sal weer speel en dit absoluut aanbeveel vir diegene wat op soek is na 'n goeie "indie" stelsel.
Prettige speletjie met die plaaslike Austin GM Flynn. Ek geniet die wrede wêrelde as 'n speler, maar om dit te bestry, werk iets net nie vir my nie. Ek dink dit is die rede waarom ek nie daarvan hou om fantasie/sci-fi as 'n heroïese pulpstyl te wees wat SW bevorder nie. Ek kan my egter voorstel om iets soos Tales of the Gold Monkey te bestuur.
Die hoogtepunt was 'n laat inloop, 10-13? jr ou vriend van die 10-13 jr ou meisie wat al speel. Haar hiperheid, entoesiasme en oulikheid was pret en opbouend. Het my laat dink dat ek meer oop moet wees vir kinders in my speletjies, maar na 'n rukkie herinner haar hiperheid, entoesiasme en kwynende oulikheid my hoekom ek dit nie doen nie.
Nog steeds lekker tyd, alhoewel die bloed "God", hieronder op die foto, ons gatte heeltemal geslaan het.
Nog 'n miniatuur spel. Kranksinnig hard en boos. Hoe meer zombies jy skiet, hoe meer verskyn.
Dit is 'n RPG in ontwikkeling deur. Sommige maatskappy blank_hawg of blank_hog uit San Antonio dink ek. Dit was pret, maar die belangrikste ding wat ek nou weet (ook nadat ek Deadlands CCG gespeel het) is
Daar is absoluut geen rede om 'n westerse RPG / spel te maak of te speel wat nie op 'n manier gewone 52 kaartspelers en pokerhande gebruik nie, aangesien dit die hoofwerktuigkundige is.
Ek het dit gedoen!
Ek het my kersverhaal klaargemaak, na 'n baie lang droogte.
Tomte is 'n vakansieverhaal oor Ryan, 'n man wat sedert sy tienerjare aan depressie ly, maar hy het geen idee hoekom nie. Dan begin 'n aantreklike man op vreemde oomblikke in sy lewe verskyn, om net weer spoorloos te verdwyn. Uiteindelik vertel sy ouer broer hom oor die tyd toe hy in die bos verdwaal het tydens 'n winterstorm, en vir ses maande nie teruggekeer het nie. Ryan onthou nie hierdie of die getroue hond wat hy nog altyd aan sy sy gehad het tot die aand nie.
Dan raak dinge regtig bisar.
Moenie bekommerd wees nie, dit is eintlik nie die blurb nie. Ek werk daaraan. Ek werk ook aan opmaak, en ek is van plan om alles binne 'n paar dae fyn en professioneel te laat doen, met die oog op 'n vrystellingsdatum van Vrydag, 3 November.
Ek het al 'n pragtige omslag van Reese Dante, maar ek hou nie daarvan om dit te plaas totdat ek die skakel met voorafbestelling op Amazon het nie.
LET WEL: A tomte is 'n Sweedse kabouter wat toesig hou oor 'n gesin of plaas. Sommige mense glo dat hy die gees is van die eerste boer wat die land skoongemaak het, en hy word gewoonlik uitgebeeld as 'n klein man met 'n lang wit baard, geklee in die tipiese klere van 'n Middeleeuse boer: broek, kouse, 'n tuniek en 'n puntige pet. (Die tomte in my verhaal is menslik en sexy. Ek eis poëtiese lisensie.) Solank hy goed behandel word deur die mense wat op die opstal woon, wat vir hom melk en pap met botter agterlaat, sal hy seker dat hulle voorspoedig en goed versorg is, en laat dikwels klein geskenke vir hulle agter. Hierdie volkslegende het grootliks bygedra tot die Santa Claus mythos.
Food Lover Fantasy: James Beard Silver Anniversary Gala - Resepte
Ek sal maklik erken dat ek selde aandag gee aan taalreëls in D & ampD. Gewoonlik, as die partytjie wil speel, neem ek net 'n vinnige besluit (miskien gebaseer op 'n doodgooi) of die dier 'n taal praat wat aan die avonturiers bekend is. Maar onlangs het ek besluit om te kyk na die tale wat deur verskillende beeste in die eerste uitgawe AD & ampD gepraat word. Ek was veral nuuskierig oor die standaard antwoord op die vraag "Wie kan met wie praat?" of miskien "Wie kan met wat praat?" Al my data hier is afkomstig van die Monster Manual. Ek gaan die resultate van my opname in vier breë groepe verdeel.
Groep 1 - PC -wedrenne
Dwerge praat dwergies, kabouters, kabouters, kobolds en orkes. Alhoewel alle dwerg -rekenaars algemeen praat, het diegene wat "as monsters" voorkom slegs 'n kans van 75% om die gewone taal te ken.
Die meeste elwe praat goblish, orcish, hobgoblish, gnollish, common, elvish, halflingish en gnomish. Hout elwe praat slegs elfish, treantish en "die tale van sekere bosdiere".
Halflings praat algemeen, halfling, gnomish, goblish en orcish, met langgenote wat elf ken en stouts wat dwergies praat. PHB -halfrings praat almal elfish en dwarish.
Kabouters praat kabouter, koboldish, goblish, halfingish, dwarvish en met grawende soogdiere.
(Afgesien: in sommige vroeë weergawes van D & ampD word geen begrotingstale vir halfs aangedui nie, sodat standaard -half -rekenaars nie hul eie taal praat nie! kulturele assimilasie deur mense.)
Groep 2 - Humanoïede
Kobolds praat koboldish en 75% praat goblish en orcish.
Kabouters praat goblish, kobold, orcish en hobgoblish
Orke praat orkish, die meerderheid van hulle praat ook goblish, hobgoblish, ogrish.
Hobgoblins praat hobgoblish, goblish, orcish, en die taal van vleisetende ape. 20% praat algemeen.
Gnolls praat dom, trollies, en 60% weet orkis en/of hobbelagtig.
Bugbears spreek bugbear, goblish en hobgoblish.
Ogres praat ogrish, orcish, trollish, en klipreus.
Minotaurusse praat hul eie taal en 25% praat algemeen.
Trolle praat net trollies.
Ogre Mages praat ogrish, ogre mage en common.
Steenreuse praat net klipreus.
Groep 3 - Sylvan -wedrenne
Brownies praat brownie, elfish, pixieish, halflingish en spritish.
Pixies praat pixieish, spritish en algemeen.
Sprites praat sprits en algemeen.
Sylphs praat sylfish en algemeen.
Dryades praat dryad, elvish, pixieish en met plante.
Nixies praat nixie en algemeen.
Nimfe praat hul eie taal en algemeen.
Satiere praat satiries, algemeen en 'n vorm van elf wat slegs deur houtelwe verstaan ​​kan word.
Treants spreek blykbaar net treantish.
Groep 4 - Diverse monsters
Sommige jakkalse praat mensetale.
Lamias praat algemeen.
Leucrottas praat algemeen.
Androsphinxes en gynosphinxes spreek alle sfinks -tale en algemeen.
Criosphinxes praat hul eie taal, andro/gynosphinxish, en met alle diere.
Lykantrope het hul eie tale, maar praat ook algemeen.
Titane praat hul eie taal, al ses reuse tale, en algemeen.
Waarnemings en bespiegelings
As dwerge en elwe mekaar ontmoet, kan hulle in kabouters, kabouters of koboldish kommunikeer. Ek vermoed dat gnomish die beleefde keuse is, terwyl die humanoïde tale gebruik word om minagting te toon.
Kabouters kan met Kriosfinkse kommunikeer in die tonge van grawende soogdiere. Criosphinxes kan met Hobgoblins kommunikeer in Carnivorous Apish.
Die aantal mense wat algemeen praat, het my verbaas. Ek moet die moontlikheid oorweeg dat elke menslike dorp een of twee plaaslike fei ken.
'N Titaan en 'n ogre ontmoet mekaar op 'n kruispad. Hulle begin vir mekaar vuil grappe in klipreus vertel.
Van ogre gepraat, vir groot stom gronks ken hulle vier keer soveel tale as ek!
Die rekenaars het die hulp van die Treant King nodig, dus moet hulle eers die hulp van die plaaslike houtelwe kry om as tolke op te tree. Ek hoop dat 'n partylid elf praat!
Ek het nie geweet daar is 'n wererataal nie.
As u met die monsters wil speel, lyk dit asof goeie tale 'n goeie taal is.
Gegewe die alomteenwoordigheid van orkis, die gereelde assosiasie daarvan met goblish en die status van orke in my veldtog as kabouters wat op magiese wyse verbeter is vir gevegte, het ek besluit dat orcish in werklikheid die monsteragtige ekwivalent van gewone is. Orcish is basies 'n mish-mash patois, gebaseer op 'n fondament van goblish, maar gepeper met idiomatiese frases en woordeskat geleen van hobgoblish, koboldish, ogrish, gnollish, trollish, klipreus en selfs die gegrom van vleisetende ape. Afgesien van die bogenoemde, weet ongeveer 1 uit elke 6 monsters wat spraak het, genoeg orkes om te kan vra waar die badkamers geleë is.
Waarom praat die goeie ouens soveel humanoïde tale? Waarom praat soveel dom humanoïede veelvuldige tale? My eerste gedagte is dat ondanks al die verhale oor rasseoorloë tussen dwerge en kabouters (en ens.), Hulle eintlik baie handel dryf in vredestyd. Miskien is dit eers as 'n politiese politikus rassistiese gevoelens opdis dat die dwerge onthou dat hulle 'veronderstel' is om die ouens te haat. "Die goudmyn het opgedroog en werkloosheid is op? Dit is duidelik dat die kabouters die skuld het!"
81 - Dozier School for Boys (WTF!)
Op ons treinrit vandag gaan ons na die sonnige Florida. Dit is veel meer as 'n "Florida man" -verhaal. Dit is 'n mal verhaal van een van die ergste seunsskole wat ooit bestaan ​​het. Daar was baie van hierdie terugskole regoor die land, maar hierdie plek het 'n reputasie as een van die ergste. Dit is deur die jare deur verskeie name bekend, maar die meeste mense ken dit as die Arthur G. Dozier School for Boys. Ons gaan praat oor die geskiedenis en gruweldade wat gebeur het by hierdie skool wat 1 Januarie 1900 geopen het en pas op 30 Junie 2011 gesluit het. 'N Terreurregering van 111 jaar! Hier gaan ons!
Die skool was in Marianna Florida en beslaan 1400 hektaar. 'N Tweede kampus is in 1955 in die stad Okeechobee geopen. Die skool is eers ingevolge 'n wet van 1897 deur die wetgewer georganiseer en het op 1 Januarie 1900 op die Marianna -kampus begin werk as die Florida State Reform School. Dit was onder toesig van vyf kommissarisse wat deur die goewerneur William Dunnington Bloxham aangestel is, wat die skool sou bedryf en tweejaarlikse verslae aan die wetgewer sou doen. 'N Ruk daarna is die kommissarisse vervang deur die goewerneur en kabinet van Florida, wat optree as die raad van kommissarisse van staatsinstellings. In 1914 is die naam verander na die Florida Industrial School for Boys en in 1957 na die Florida School for Boys. In 1955 het die Okeechobee -kampus geopen. In 1967 is die naam van die Marianna -kampus verander na die Arthur G. Dozier School for Boys, ter ere van 'n voormalige superintendent van die skool. Die Marianna -terrein is oorspronklik in noord- en suidekant verdeel. Die suidekant was bekend as 'nommer 1' en was slegs vir wit studente, terwyl die noordkant 'nommer 2' was en slegs vir swart studente. Die skool bly geskei tot 1966. Boot Hill -begraafplaas was aan die noordekant geleë. In 1929 is 'n 11-kamer betonblok-aanhoudingsgebou, wat ook twee selle bevat (een vir wit en een vir swart studente), gebou om onverbeterlike of gewelddadige studente te huisves, terwyl die terrein destyds nie omhein was nie.Studente noem dit "The White House". In die 1950's en 1960's was dit die plek waar die meeste studente geslaan is. Nadat lyfstraf by die skool in 1967 afgeskaf is, is die gebou vir stoor gebruik. Kort voordat die fasiliteit gesluit is, was Dozier 'n omheinde, hoërisiko-residensiële fasiliteit van 159 hektaar vir 104 seuns van 13 tot 21 jaar wat daar deur 'n hof gepleeg is, en hul gemiddelde verblyfduur in Dozier was nege tot twaalf maande. Hulle het in verskeie kothuise gewoon, en elke seun het 'n oop kamer.
In 1903 het 'n inspeksie aan die lig gekom dat kinders by die skool gereeld in beenstrykers gehou word. Hierna is die skool 6 keer in die eerste 13 jaar ondersoek. In 1914 was daar 'n brand in een van die slaapsale. Die brand het ses studente en twee personeellede doodgemaak. Tydens die Spaanse griepepidemie in 1918 is aangeteken dat elf studente gesterf het, maar hulle is nie genoem en gedokumenteer in die begrafnisse van die Boot Hill -begraafplaas nie. 'N 13 -jarige seun is in 1934 daarheen gestuur en is 38 dae later dood. Daar is geen rekord van wat sy dood veroorsaak het nie. In 1968 het die goewerneur van Florida, Claude Kirk, na 'n besoek aan die skool waar hy oorbevolking en swak toestande gevind het, gesê dat 'iemand lankal moes fluit'. Op die oomblik het die skool 564 seuns gehuisves, sommige vir oortredings van geringe aard soos skoolpoging, weghol van die huis of 'onverbeterlikheid', insluitend sigaretrook. Hulle was tussen tien en sestien jaar oud. Die Withuis is in 1967 gesluit. Amptelik is lyfstraf by die skool in Augustus 1968 verbied.
In 1969, as deel van 'n regeringsherorganisasie, was die skool onder die bestuur van die Afdeling Jeugdienste van die nuutgeskepte Departement Gesondheid en Rehabilitatiewe Dienste. Daar was 81 skoolverwante sterftes van studente tussen 1911 en 1973. Een en dertig van hierdie seuns is begrawe op die skoolterrein, met ander liggame wat "huis toe gestuur is na gesinne of begrawe is op onbekende plekke." Daar is 31 eenvoudige kruise as grafmerkers op die begraafplaas, geïnstalleer in die 1960's en 1990's, maar daar is gevind dat dit nie ooreenstem met spesifieke begrafnisse nie.
'N Inspeksie wat in 1982 gedoen is, het aan die lig gebring dat seuns vasgekeer is en weke lank afsonderlik gehou is! Die ACLU het 'n regsgeding ingedien oor hierdie kwessie en verskeie ander kwessies by hierdie fasiliteit en drie ander jeugfasiliteite in Florida. Op hierdie stadium het die skool 105 studente van 13-21 jaar gehuisves. In 1985 berig die media dat jong oudstudente van die skool, wat tot gevangenisstraf gevonnis is vir misdade wat by Dozier gepleeg is, daarna die slagoffers van marteling deur wagte in die gevangenis van Jackson County was. Die tieners is gewoonlik gehang, maar boeie aan die tralies van hul selle gewoonlik vir 'n uur op 'n slag. Die wagte het gesê dat hierdie praktyk deur hul meerderes goedgekeur is.
In 1994 is die skool onder die bestuur van die nuutgeskepte Florida Department of Juvenile Justice, wat die skool bedryf het tot die sluiting daarvan in 2011. Teen hierdie tyd het die skool fasiliteite gehad om 135 gevangenes te huisves. Baie van die seuns wat daarheen gestuur is, is skuldig bevind aan verkragting of die pleeg van “skandelike dade teenoor ander kinders”. Op 16 September 1998 verloor 'n inwoner van die skool sy regterarm in 'n wasmasjien. 'N Regsgeding is teen die instelling aanhangig gemaak en in 2003 is 'n onbekende bedrag aan die eiser toegestaan.
In April 2007 is die waarnemende superintendent van die skool en 'n ander werknemer afgedank na bewerings van mishandeling van gevangenes.  Die staat het amptelik erken dat daar misbruik plaasgevind het, het die White House Boys, 'n groeiende groep volwasse oorlewendes wat daar in die 1950's en 1960's aangehou is, met die pers gepraat. In Oktober 2008 het verskeie van hulle 'n seremonie bygewoon om 'n historiese gedenkplaat in die Withuis te plaas wat die verlede erken. Die nuus is landwyd oorgedra. 
Einde 2009 het die skool sy jaarlikse inspeksie gedruip. Die ondersoek het onder meer bevind dat die skool nie die talle klagtes wat die seuns daar gehou het, behoorlik hanteer het nie, insluitend bewerings van voortgesette mishandeling deur die wagte. Die staatsverteenwoordiger, Darryl Rouson, het gesê die stelsel sukkel om voort te gaan van 'n jarelange 'kultuur van geweld en mishandeling'. 
Die Amerikaanse departement van justisie het 'n opname gedoen van 195 Amerikaanse fasiliteite, waaronder die Florida School For Boys. Volgens sy verslag van 2010 het 11,3% van die seuns wat by die skool ondervra is, gerapporteer dat hulle die afgelope twaalf maande seksueel misbruik is deur personeel wat geweld gebruik het, en 10,3% dat hulle daaraan onderworpe was sonder die gebruik van geweld. 2,2% het seksuele viktimisering deur 'n ander gevangene aangemeld. DOJ het gesê dat hierdie persentasies beteken dat die huis nie 'hoë' of 'lae' seksuele slagoffers het nie, vergeleke met die ander instellings wat in die opname beoordeel word. 
In Julie 2010 kondig die staat sy plan aan om Dozier met JJOC saam te smelt en 'n enkele nuwe fasiliteit, die North Florida Youth Development Center, te skep met 'n oop kampus en 'n geslote kampus. Die volgende jaar, met die aanspraak op "begrotingsbeperkings", besluit die staat egter om beide fasiliteite op 30 Junie 2011 te sluit. Die oorblywende studente is na ander jeuggeregtigheidsfasiliteite in die staat gestuur. 
Na die orkaan Michael het die Jackson County Sheriff's Office die eiendom, nou bekend as 'Endeavour', gekry om van hul beskadigde kantore te verhuis.
U het dus 'n kort geskiedenis van die skool en die webwerf. Nou gaan ons in die mal kak kom wat daar aangegaan het. Eerstens het ons die verhaal van Willy Haynes en sy ervaring met die skool en die berugte Whitehouse. Die verhaal kom uit 'n ongelooflike artikel uit die Tampa Bay Times. Aan die einde van die vyftigerjare het 'n 13-jarige kind wat soos Elvis sy lang hare teruggekap het, voor 'n regter in Tampa gestaan. 'N Motor is uit die buurt gesteel. Iemand het gesê dat hulle Willy Haynes sien ry het. Willy het nie geweet hoe om te bestuur nie, maar die regter het dit nie geweet nie. Hier was 'n seuntjie wat grootgeword het in 'n klein huisie langs Columbuslaan, in Six Mile Creek, 'n woelige woonbuurt aan die oostelike rand van Tampa, waar 'n arm kind vroeg geleer het hoe om homself te beskerm. Toe die regter die seun gewaarsku het om op te tree, of hy na die hervormingsskool in Marianna gestuur word, het Willy die hof verras.
Hy het gehoor dat die Florida School for Boys 'n groep en 'n sokkerspan en miskien selfs Boy Scouts het, en dit het nie 'n sent gekos om deel te neem nie. Hy soen sy ma totsiens by die hof en verlaat Tampa agter in 'n staatskruiser. Groot, pragtige, onbewuste Florida vervaag buite die venster. Willy was nie bang toe die staatsmotor op die grondpad ry wat gelei het tot die enigste seunsreformatorium van die staat, die Florida School for Boys.
Geen heinings nie. Versorgde grasperke. Hoë dennebome en statige geboue. Dit het soos universiteit gelyk. Dit moes beter wees as tuis.
Binne het hy 'n grootboek geteken.
'N Seun het Willy Haynes na Tyler Cottage begelei en gesê dat hy sy besittings in Locker nr. 252 moet bewaar. Hy kry 'n tandeborsel en slaapklere en sy eie militêre stapelbed. Die arme kind van Tampa het gevoel dat hy uiteindelik tuis is.
Hy was skaars 'n week daar toe dit gebeur het. Sommige boelies vang hom buite die storte, en die volgende ding wat hy weet, is dat hy in die middel van 'n warboel voete en vuiste is. Willy het geweet hoe om te baklei, en hy het een van sy aanvallers verstik toe 'n huisvader hom binnedring.
Die dissiplinaris van die skool, R.W. Hatton, het Willy gevra met wie hy baklei het, maar die seun wou nie die name prysgee nie. Dit is beter om gestraf te word as om 'n pukkel genoem te word.
Jy gaan af, het Hatton vir hom gesê.
Hulle sleep hom oor die versorgde kampus, na die hurkbetongebou wat die Withuis genoem word. Hulle sleep hom deur die deur. Willy Haynes, wat die regter gevra het om hom hierheen te stuur, wat 'n voetbal onder die denne wou gooi. Meer as 18 maande het die mans Willy keer op keer by die Withuis ingesleep.
Lê neer. Hou die spoor vas. Moenie 'n geluid maak nie.
Hy hoor die bandjie kom. Dit begin met die draaipunt, die skuifel stewels op beton. Die band het die muur getref, dan die plafon, dan dye en boude en rug, en dit het soos 'n ontploffing gevoel. Toe hy by die huisie kom, staan ​​Willy in die stort en laat die koue water stukkies onderklere uit sy letsels spoel, terwyl sy bloed na die drein stroom.
Baie ander het dieselfde gruwels as Willy gely. Soos die seuns grootgeword het, het die herinneringe by hulle gebly toe hulle mans geword het. Baie het fisiese en geestelike letsels. Sommige van hierdie mans het op 21 Oktober 2008 by die Florida School for Boys bymekaargekom. Weereens uit die Tampa Bay Times -artikel:
"Die laaste keer dat hulle op hierdie uitgestrekte kampus gestap het, was hulle vars punkers met die wêreld voor hulle. Nou was hul hare grys en hul gesigte sak. Hulle rug het seer van 'n nag in motelbeddens. Hulle het foto's van kinders en kleinkinders in hul beursies.
Dick Colon het ingevlieg vanaf Baltimore, waar hy 'n elektriese kontrakteursmaatskappy besit. Die 65-jarige is geteister deur die herinnering aan 'n seuntjie wat in 'n industriële droër gestop word. Langs hom het Michael O'McCarthy, 'n skrywer en politieke aktivis uit Costa Rica, gestaan ​​wat so erg geslaan is dat hy op die hospitaal behandel is. Links van hom was Roger Kiser, 'n hoendersop vir die Soul -bydraer wat van Brunswick, Ga. Aan die einde was 'n stil man met die naam Robert Straley, wat gloeilampe en karnaval -nuwighede verkoop. Hy ry van Clearwater af. Hy het herhalende nagmerries gehad van 'n man wat op sy bed gesit het.
Dan was daar Willy Haynes. Hy was 65 en het nou by Bill gegaan. Haynes, 'n lang, breë man, het 30 jaar lank by die Alabama Department of Corrections gewerk. Haynes het nie goed gevoel nie. Daar was baie plekke waar hy sou wou wees. Maar hy het geweet dat hy dit moes doen. ”
Die mans noem hulself nou die White House Boys. Volgens die artikel onthou die mans dieselfde dinge:
"bloed op die mure, stukkies lip of tong op die kussing, die reuk van urine en whisky, die manier waarop die bed met elke slag gesing het. Die manier waarop hulle uitgeroep het na Jesus of mamma. Die maal van die ou waaier wat gedemp het hulle huil. Die een-gewapende man wat die band geswaai het. Hulle onthou hoe hulle in die donker geboutjie op die kampus van die Florida School for Boys gestap het, in kaal voete en wit pyjamas, bang dat hulle nooit sou uitstap nie. "
Volgens die mans is die seuns in een -en -twee -en -drie's na die Withuis gesleep, en soms was daar 'n tou buite, en soms het 'n wit hond wag gehou. "
Die seuns van die Withuis is oudstudente wat in die 1950's en 1960's by die skool aangehou is, en hulle het verslag gedoen oor die misbruik wat hulle opgedoen het of waargeneem het teenoor studente. Teen die vroeë 2000's was daar ongeveer 400 lede, oorlewendes van hierdie skool uit die 1950's en 1960's. Sedert die vroeë 2000's het lede van die groep in die openbaar begin praat oor hul ervarings met die media en die staat uitgedaag om praktyke en personeel by die skool te ondersoek. Meer as 300 mans het in die openbaar vertel van mishandeling en marteling by die skool. Die oorlewendes het interne probleme ondervind en het meer as een webwerf opgestel.
In 2009 was die Florida School for Boys die onderwerp van 'n uitgebreide spesiale verslag. Bewerings wat op die sestigerjare fokus, sluit in bewerings dat een kamer vir wit seuns en 'n ander vir swart seuns gebruik is. Die wagte is deur wagte uitgevoer deur 'n 3-voet lange gordel van leer en metaal te gebruik en was so erg dat die onderklere van die slagoffer in sy vel kon vassteek. Een oudstudent het gesê dat hy 'n seuntjie in 'n wasdroër by die skool vasgekeer het en vermoed het dat die seun dood is. Een voormalige student het verklaar dat hy elf keer in die Withuis gestraf is, met 'n totaal van meer as 250 wimpers. Ander beweer hulle is geslaan totdat hulle hul bewussyn verloor het en dat die strawwe vir seuns wat gehuil het, swaarder gemaak is. Sommige oudstudente het ook gesê dat daar 'n 'verkragtingskamer' by die skool is, waar seuns seksueel mishandel is deur wagte. Volgens die klaers was sommige van die slagoffers so jonk as nege jaar oud.
In Februarie 2010 het die White House Boys 'n groepsgeding vir skadevergoeding teen die staatsregering ingedien, maar dit is deur 'n regter in Leon County, Florida, van die hand gewys omdat die verjaring vir so 'n saak uitloop. 'N Wetsontwerp wat tydens die sessie van die Florida -wetgewer in 2012 ingestel is om vergoeding te bied aan slagoffers van mishandeling by die skool, slaag nie.
Daar was baie posisies deur die jare, maar daar was geen werklike ondersoeke tot in 2008. Op 9 Desember 2008 het die goewerneur van Florida, Florida, die Florida Department of Law Enforcement (FDLE) opdrag gegee om die bewerings van mishandeling, marteling en moord wat deur die Blanke vertel is, te ondersoek. House Boys en hul prokureursfirma. Dit het twee jaar geneem voordat die bevindings bekend gemaak is.
Die FDLE het meer as honderd onderhoude gevoer met oudstudente, familielede van oudstudente en voormalige personeellede van die skool tydens die ondersoek van 15 maande, maar daar is geen konkrete bewyse gevind wat verband hou met die dood van studente met die optrede van skoolpersoneel nie , of dat daar pogings deur personeel was om sterftes te verberg. Nie een van die grafte is tydens die ondersoek oopgemaak nie. (Die ondersoek het bepaal dat die een-en-dertig grafte by die fasiliteit tussen 1914 en 1952 gegrawe is.)
'N Forensiese ondersoek van die "Withuis" is gedoen. Geen spoorbewyse van bloed op die mure is gevind nie. Sommige voormalige Dozier -studente het aan ondersoekers gesê dat hulle voel dat hulle 'die dissipline nodig' het. Troy Tidwell, wat gedurende daardie tydperk 'n personeellid by die skool was, het gesê dat die straf in die Withuis nie buitensporig was nie. Hy het gesê dat die personeel die leerband gebruik het omdat hulle bekommerd was dat spane met houtspane, soos voorheen, die seuns kon beseer.
Departement van Justisie, 2011
In sy verslag van Desember 2011 oor sy ondersoek aan die Dozier School, het die afdeling vir burgerregte van die Amerikaanse ministerie van justisie die volgende bevindings gemaak oor personeel by die skool, wat aangehaal is vir die gebruik van buitensporige geweld, onvanpaste isolasie en uitbreiding van bevalling. :
Die jeug in Dozier en by die JJOC is onderworpe aan voorwaardes wat hulle in gevaar stel om vermybare skade te veroorsaak in stryd met hul regte wat deur die Grondwet van die Verenigde State beskerm word. Tydens ons ondersoek het ons geloofwaardige berigte ontvang van wangedrag wat personeellede teenoor die jeug in hul sorg gehou het. Die bewerings onthul sistemiese, opregte en gevaarlike praktyke wat vererger word deur 'n gebrek aan aanspreeklikheid en beheermaatreëls. . . . Hierdie sistemiese tekortkominge bestaan ​​omdat staatsbeleid en algemeen aanvaarde prosedures vir jeuggeregtigheid nie gevolg is nie. Ons het dit gevind. . . personeel het nie minimaal voldoende opleiding ontvang nie. Ons het ook gevind dat behoorlike toesig- en aanspreeklikheidsmaatreëls beperk was en nie voldoende was om onnodige beperkings en strawwe te voorkom nie. Personeel kon nie bewerings van mishandeling aan die staat, toesighouers en administrateurs rapporteer nie. Personeel het dikwels nie die gebruik van geweldvoorvalle akkuraat beskryf nie en die gebruik van meganiese beperkings korrek aangeteken.
Die Universiteit van Suid-Florida 2012-2014:
Dr Erin Kimmerle is 'n forensiese antropoloog en medeprofessor aan die Universiteit van Suid -Florida wat 'n USF -span antropoloë, bioloë en argeoloë gelei het om die Marianna -kampus te ondersoek in 'n projek wat deur die staat goedgekeur is. Die verhale van die White House Boys het haar belangstelling gewek, aangesien sy saam met internasionale groepe saamgewerk het om oorskot en begrafnisse in oorlogsgebiede te identifiseer. Sy het gedink dat die spesialiste aan haar universiteit die staat kan help met die identifisering van ongedokumenteerde begraafplase met behulp van huidige tegnologie en wetenskaplike tegnieke. Sy was veral nuuskierig waarom daar geen rekords is van die plekke waar die begrafnisse plaasvind nie, soos gebruiklik in staatsgevangenisse, hospitale en soortgelyke instellings. Om te bepaal of die oorsaak van dood weens besering, siekte of moord was, moet die lyke opgegrawe word. Gegewe die lang geskiedenis van aangemelde geweld by die skool, glo baie mense dat sommige studente weens mishandeling gesterf het. Onder bestaande wetgewing kan opgrawings slegs op versoek van 'n familielid gedoen word. Maar baie van die begrafnisse is van studente wat in die vroeë 20ste eeu hier was, en rekords maak dit moeilik om hul gesinne te identifiseer.
Teen Desember 2012 het die navorsers aangedui dat hulle 55 grafte op die terrein gevind het. Aangesien hulle byna 100 sterftes by die skool gedokumenteer het, het die span geglo dat 'n tweede begraafplaas waarskynlik sou bestaan.
Thomas Varnadoe is in 1934 na die Florida School for Boys gestuur en 'n maand later daar oorlede. Sy neef, Glen Varnadoe, het in 2012 na vore gekom en gesê dat hy die oom se oorskot wil laat opgrawe vir herinterment by die begraafplaas van sy gesin naby Lakeland. Hy het die Dozier -skool in die 1990's besoek, en 'n personeellid het hom gewys waar sy oom begrawe kan word. Die plek was nie dieselfde as die gebied waar die mees onlangse begrafnisse gevind is nie. Die staat het oorspronklik die USF -span beperk tot die deursoeking van die bestaande, afgebakende begraafplaasgronde en gesê dat hulle nie die gesag het om opgrawing van grafte te beveel nie. Navorsers bespreek werk het aan die lig gebring dat hulle sewe DNA -identifikasies en 14 ander vermoedelike vuurhoutjies gemaak het deur die oorblyfsels wat hulle op die terrein gevind het, te gebruik. Daar word vermoed dat baie van die ongemerkte begraafplase wat bestudeer is swart studente is wat by die skool geskei is. Die span het bevind dat drie keer soveel swart studente gesterf het en begrawe is by Dozier as wit studente, en dat sommige van die seuns opgesluit is weens nie-kriminele aanklagte soos weghardloop en onverbeterlikheid. Swart seuns is ook minder geneig om in die historiese rekords genoem te word, wat die grimmige werklikhede van die hervormingslewe in die geskeide Suide weerspieël. Uiteindelik het hulle ontdek dat 'n studente -gesin 'n kis vol houtplankies gestuur het nadat 'n seuntjie genaamd Thomas Curry daar gesterf het onder 'Verdagte omstandighede terwyl hy ontsnap het'. In die grootboekinskrywing by die Dozier -skool is gesê dat hy 'op die RR Bridge Chattahoochee, Fla' vermoor is. 'N Ander dokument by die Old Cathedral Cemetery in Philadelphia sê dat hy' per trein doodgemaak 'is. Niemand van Dozier het ooit sy dood by die staat aangemeld nie. Hy is in 'n kis teruggegee aan sy gesin, wat hom op sy beurt in Philadelphia begrawe het. Of so het die familie gedink. Eers in 'n staatsondersoek wat in 2008 begin het, is Curry se doodsertifikaat by Dozier gevind. Daar word gesê dat hy weens 'n "onbekende oorsaak" aan 'n verpletterde skedel dood is. En eers in 2014, toe antropoloë van die Universiteit van Suid -Florida wat daaraan gewerk het om oorblyfsels op die voormalige kampus te ontdek en te identifiseer, Philadelphia met die owerhede in Pennsylvania besoek het, het die familie verneem dat Curry nie in die kis was nie - geen bene, geen klere nie , geen teken van hom nie.
“Hout.Lae houtstukke, ”het die antropoloog Erin Kimmerle gesê wat sy en haar span in die kis gevind het. 'Dit was heeltemal gevul met houtplanke.'
Aanvanklik het die span gedink dat hulle die verkeerde graf het, maar toe kry hulle die grootouers van Curry onder die houtkas ...
Beslis 'n vreemde kak wat hier aan die gang is.
In Januarie 2016 het die USF -span hul finale verslag uitgereik. Hulle het altesaam sewe DNS -vuurhoutjies en 14 vermoedelike identifikasies gemaak van die 51 oorskot wat op die terrein gevind is. Altesaam 55 begrafnisse is geïdentifiseer, maar slegs 13 is op die begraafplaas gemaak, en "die res van die grafte was buite. In die bos, onder 'n pad, kwas en 'n groot moerbeiboom." Terwyl hulle 98 sterftes op die terrein gedokumenteer het, kon hulle nie meer begrafnisse op die terrein identifiseer nie. Sommige liggame is moontlik huis toe gestuur na studente se gesinne. Die USF -span sal voortgaan om met ander organisasies en gesinne saam te werk aan DNA en ander maniere om die oorblyfsels wat gevind is, te identifiseer. Hulle het rekenaar -benaderings van die oorblyfsels gemaak om te help met die identifisering. 'N Aantal gesinne, waaronder die Glen Varnadoe -familie, het versoeke ingedien om die oorskot van hul kinders of familielede te laat repatrieer.
In Maart 2014 het goewerneur Rick Scott 'n wetsontwerp onderteken wat tot $ 7500 per begrafnis toestaan ​​vir die gesinne wat die oorskot van familielede wat in ongemerkte grafte by die Florida School for Boys geïdentifiseer is, wil herinbring. Dit volg op die verslag van die Universiteit van Suid -Florida in Januarie, waarin gesê word dat hulle in staat was om wedstryde van 21 stelle oorskot aan bekende gesinne te maak. Daarbenewens word in die wetsontwerp voorgestel dat 'n taakspan vir die oprigting van 'n gedenkteken opgerig word, sowel as om te besluit hoe die oorblyfsels van liggame hanteer moet word wat nog nie deur families geïdentifiseer of geëis moet word nie.
Die seuns van die wit huis het ook baklei om die lyk van weeskinders en diegene wat nie geïdentifiseer is nie, weer ver van die grond af by Dozier te plaas.
So laat as 2019 vind hulle nog steeds ongemerkte grafte. Dr Erin Kimmerle het weer 'n ondersoek begin na 27 "afwykings" wat ontdek is deur 'n ingenieursfirma wat deur die staat se departement van omgewingsbeskerming gehuur is om te help met die opruiming van die orkaan Michael, volgens die departement van buitelandse sake in Florida.
Alhoewel die 27 afwykings wat deur radar ontdek is, 'in ooreenstemming is met moontlike grafte', volgens goewerneur Ron DeSantis, sal slegs veldwerk bepaal of menslike oorskot op die terrein voorkom.
Die 27 "afwykings" is minder as 200 meter van 'n gedeelte op die Dozier -skoolterrein bekend as Boot Hill Cemetery geleë, waar voorheen USF -navorsers 55 grafte gevind het.
Ongelukkig het ons in 'n opdatering gevind dat die span van Kimmerle gesê het dat hierdie afwykings meestal wortels was van dennebome wat jare gelede uit die gebied verhuis is.
Oorlewende Charlie Fudge en vriendin Rachel McCoy het gepleit dat hulle tydens toekomstige opnames op die perseel toegelaat mag word.
Fudge het gesê dat hy onthou dat 'n begraafplaas aan die oostekant van 'n stel geboue op die eiendom naby Old Air Base Road was.
'Ek kon op my huisiebank sit en die begraafplaas sien,' het Fudge gesê. 'My gedagtes op 12 -jarige ouderdom onthou die begraafplaas.'
Kimmerle het gesê dat haar span niks abnormaals in die omgewing gevind het nie, maar daar is 'n gevestigde, omheinde historiese begraafplaas in die omgewing.
McCoy, wat die voorlegging saam met Fudge bygewoon het, het gesê dat hulle die manne op die perseel laat bystaan ​​"wat hulle nodig het."
Fudge het gesê dat hy hoop dat die Withuis nie in die toekoms opgestoot word as die eiendom skoongemaak word nie.
'Dit is baie betekenisvol vir my en die ander mans,' het hy gesê. "Ek is net 'n ou man, wat 60 jaar gelede daarheen gegaan het en deur die hel gegaan het."
John Bell, wat agt maande by die skool deurgebring het, het ook gepraat en gesê die skool word bestuur deur 'korrupte amptenare van die staat Florida' en 'dit gaan al te lank'.
In 2017 het die staat die oorlewendes en gesinne formeel om verskoning gevra vir die mishandeling en sterftes wat by Dozier gebeur het. Meer as 500 voormalige Dozier -studente het deur die jare na vore gekom om fisiese, seksuele en geestelike mishandeling aan te meld deur diegene wat daar gewerk het.
Op 29 Junie 2020 is Neil Davis, die oudste lid van The White house boys, in 'n ouetehuis oorlede. Hy het nooit vir die grootste deel van sy familie, insluitend sy kinders, vertel dat hy by Dozier was en wat hy deurgemaak het nie.
Die seuns van die wit huis beloof om aan te hou veg vir die regte van die slagoffers.
'Daar is nog steeds 180 mense wat nie verantwoordelik is nie,' het sy gesê. "Ons kon dit ter ruste lê. Hulle is nie net publiek nie, hulle was daar. Laat hulle die eiendom bewandel." Fudge gesê
'Ons seuns van die Withuis, ons weet wat in die skool gebeur het,' het hy gesê. 'Dit gaan nie verby wees voordat ons sê dat dit verby is nie.'
Daar is 'n paar wonderlike nuusartikels wat vir hierdie episode gebruik word. Daar was 'n wonderlike reeks artikels uit The St Pete Times wat deur die Tampa Bay Times herdruk is, wat ons aanbeveel om na te gaan. NPR het ook baie goeie inligting.
Imdb lys van 15 gruwelfilms oor skool
Die Midnight Train Podcast word geborg deur VOUDOUX VODKA.
Vind The Midnight Train Podcast:
En waar u ook al na u gunsteling podcasts luister.
Teken in op ons amptelike YouTube -kanaal:
Vind The Midnight Train Podcast:
En waar u ook al na u gunsteling podcasts luister.
Teken in op ons amptelike YouTube -kanaal:
Wel, hier is ons ... Op na die volgende 100 episodes. Hopelik kan ons die volgende 100 nog lekkerder maak as die eerste. Ons het opgemerk dat meer passasiers van regoor die wêreld by die trein aansluit. Kanada, Australië, Groot -Brittanje, spesifiek Hong Kong, Taiwan, noem maar op! Een van hierdie plekke wat blykbaar baie luister en waarop ons al 'n geruime tyd op die kaarte is, is Swede. As u nou 'n rukkie geluister het, weet u dat ons 'n klein subreeks het wat ons graag oor plekke wil doen. Ons noem dit ons creepy reeks. Ons het grillerige Texas, Creepy New Jersey, Creepy Canada, Creepy Australia, ens. Gedoen. So het ons gedink: 'n beter manier om ons tweede eeu af te skop met 'n creepy episode vir een van die plekke waaruit ons baie liefde gekry het. Daarom vandag op die trein ... Ons is op pad na Swede ... Meer spesifiek ... Grillerige Swede!
Eerstens, laat ons 'n bietjie praat oor Swede self. Swede het 'n baie lang geskiedenis wat ons sou bespreek, maar eerlik is daar geen moontlike manier om die geskiedenis van hierdie land regverdig te maak nie, gegewe die tyd wat ons het, maar ons sal 'n paar basiese punte bereik. Van 8 000 vC tot 6 000 vC het Swede as geheel bevolk geword deur mense wat geleef het deur te jag, te versamel en te hengel en wat eenvoudige klipgereedskap gebruik het. Woonplekke en grafte uit die Steentydperk, wat tot ongeveer 1800 vC duur, word vandag in toenemende getalle aangetref. Die Vikingtydperk (800-1050 nC) word gekenmerk deur 'n aansienlike uitbreiding van aktiwiteit, in Swede se geval grootliks na die ooste. Baie Viking-ekspedisies het van Swede vertrek om buit en handel te dryf langs die Baltiese kus en die riviere wat tot in die huidige Rusland gestrek het. Die Vikings het tot by die Swart en Kaspiese See gereis, waar hulle handelsbande met die Bisantynse Ryk en die Arabiese koninkryke ontwikkel het. Die Christendom het Swede eers bereik met 'n missie onder leiding van Ansgar, wat in die 9de eeu besoek het, maar die land is eers in die 11de eeu tot Christendom bekeer. Die verskillende provinsies van Swede is omstreeks 1000 nC in 'n enkele eenheid opgeneem, maar die kroon het eers gedurende die laat 13de eeu aansienlike invloed begin kry. In 1280 het koning Magnus Ladulås (1275–90) 'n statuut uitgevaardig wat die oprigting van 'n adel en die organisasie van die samelewing op die feodale model magtig. Handel het gedurende die 14de eeu gegroei, veral met die Duitse dorpe wat onder leiding van Lübeck gegroepeer was. Teen die middel van die 16de eeu het hierdie groep, bekend as die Hanze, die Sweedse handel oorheers, en baie dorpe is gestig as gevolg van lewendige kommersiële aktiwiteite. Die Swart Dood, wat Swede in 1350 bereik het, het egter gelei tot 'n lang tydperk van ekonomiese en bevolkings agteruitgang. In 1389 is die krone van Denemarke, Noorweë en Swede verenig onder die bewind van die Deense koningin Margareta. In 1397 word die Kalmar -unie gestig, met die drie Skandinawiese lande onder 'n enkele monarg. Die vakbond (1397–1523) is egter geskend deur interne konflikte wat uitgeloop het op die 'Stockholm Bloodbath' in 1520, toe 80 Sweedse adellikes tereggestel is op aandrang van die Deense uniekoning, Kristian II. Die daad het 'n opstand veroorsaak, wat in 1521 gelei het tot die afsetting van Kristian II en die oorname van mag deur 'n Sweedse edelman, Gustav Vasa, wat in 1523 tot koning van Swede verkies is. Die fondamente van die Sweedse staat is gelê tydens die bewind van Gustav Vasa (1523–60). Die kerk is genasionaliseer, sy boedels is deur die kroon in beslag geneem en die Protestantse Hervorming is ingestel. Die mag is in die hande van die koning gekonsentreer en die oorerflike monargie het in 1544 in werking getree. Na die dood van die krygskoning Karl XII in 1718 en die nederlaag van Swede in die Groot Noordelike Oorlog, was die Sweedse parlement (Riksdag) en die raad sterk genoeg om stel 'n nuwe grondwet in wat die koninklike absolutisme afgeskaf het en die mag in die hande van die parlement geplaas het.
Swede uit die agtiende eeu word gekenmerk deur 'n vinnige kulturele ontwikkeling, deels deur noue kontak met Frankryk. Die buitelandse handel is swaar getref deur die Napoleontiese oorloë, wat gedurende die vroeë 19de eeu tot algemene stagnasie en ekonomiese krisis in Swede gelei het. Aan die einde van die 19de eeu verdien 90 persent van die mense steeds hul lewensbestaan ​​uit die landbou. Een gevolg was emigrasie, hoofsaaklik na Noord -Amerika. Vanaf die middel van die 19de eeu tot 1930 het ongeveer 1,5 miljoen Swede geëmigreer, uit 'n bevolking van 3,5 miljoen in 1850 en effens meer as 6 miljoen in 1930. Die industrie het eers in die 1890's begin groei, hoewel dit dan vinnig ontwikkel het tussen 1900 en 1930 en het Swede na die Tweede Wêreldoorlog in een van Europa se voorste industriële lande omskep. Laat 19de-eeuse Swede is gekenmerk deur die opkoms van sterk volksbewegings wat die vrykerke, die matigheid en vrouebewegings en veral die arbeidersbeweging insluit. Die arbeidersbeweging, wie se groei aan die einde van die 19de eeu tred gehou het met die industrialisering, was na die begin van die 20ste eeu hervormend. Die eerste sosiaal -demokrate tree in 1917 in die regering. Universele stemreg is ingestel vir mans in 1909 en vir vroue in 1921. Planne vir 'n welsynstaat is gedurende die dertigerjare opgestel nadat die sosiaal -demokrate aan bewind gekom het en in werking gestel is na die Tweede Wêreldoorlog . Tydens die Tweede Wêreldoorlog het 'n koalisie van Swede se vier 'demokratiese' partye (die kommuniste uitgesluit) die regering gevorm. Nadat die oorlog geëindig het, het 'n suiwer sosiaal -demokratiese regering sy amp hervat onder Per Albin Hansson. Onder sosiaal-demokratiese leierskap, maar in noue samewerking met die ander demokratiese partye, is in die veertiger- en vyftigerjare 'n reeks hervormings uitgevoer wat gesamentlik die grondslag gelê het van die Sweedse welsynstaat. Terselfdertyd was daar 'n beroep op die modernisering van die grondwet van 1809. 'N Nuwe regeringsinstrument is in 1974 aangeneem waarin verklaar word dat alle openbare mag ontleen is aan die mense wat die parlementslede by vrye verkiesings moet kies. Die monarg is steeds die staatshoof, maar slegs in naam. In 1979 het 'n wysiging van die volgorde van opvolging manlike en vroulike erfgename 'n gelyke aanspraak op die troon gegee. Gevolglik is kroonprinses Victoria volgende op die troon, nie haar jonger broer, Carl Philip. Dit lyk miskien nie so nie, maar dit is die kort geskiedenis van Swede wat uit Sweden.se geneem is. So laat ons nou daarby kom ... die grillerige kant van Swede en die skreeusnaakheid van Jon wat Sweedse name en woorde sê!
Eerstens gaan ons na Borgvattnet Vicarage of BORGVATTNET SPÖKPRÄSTGÅRD in Sweeds. In die noorde van Swede is daar 'n klein stad met die naam Borgvattnet, wat moontlik die tuiste van een van die mees spookagtige geboue in die hele Swede is. In hierdie effens afgeleë stad wat uit slegs vyftig voltydse inwoners bestaan, is Östersund die naaste stad en die treine ry slegs weeksdae daarheen. Dit klink miskien nie baie na 'n toeristebestemming nie, maar die vreemde en interessante Vicarage lok jaarliks ​​besoekers. 'n pastorie is gewoonlik die huis waar die priester en geestelikes gewoon het. Daar word gesê dat hierdie plek een van die mees spookagtige plekke in Swede is van wat ons versamel het. Die gebou is in 1876 opgerig, maar dit sou 51 jaar duur voordat die berigte oor spookwerk begin het. in 1927 toe die inwonende predikant vreemde gebeurtenisse berig, waaronder sy wasgoed wat van die lyn af geskeur is. In die dertigerjare beweer Hedlund se opvolger, kapelaan Rudolf Tängdén, dat hy die spook van 'n vrou in die huis gesien het, en in die veertigerjare het die daaropvolgende kapelaan, Otto Lindgren, en sy vrou gesê dat hulle paranormale aktiwiteite beleef, insluitend vreemde geluide en bewegende voorwerpe. 'N Vrou wat in 1941 daar gebly het, het gesê dat sy met 'n ongemaklike gevoel gesê het asof iemand anders saam met haar in die kamer was. Sy het opgemerk dat daar drie ou vroue op die bank in die kamer sit! Sy spring op en skakel die lig aan. Die drie spoke was nog steeds daar, maar die vrou beskryf hulle as "meer vaag". In die middel van die veertigerjare het 'n ander kapelaan ingetrek, Erik Lindgren. Hy het 'n dagboek gehou van alles wat met hom gebeur het, veral die kwessies oor sy wiegstoel. Hy het 'n wiegstoel saamgebring na die pastorie, maar kon dit ongelukkig nie veel gebruik nie. As hy in die stoel gaan sit, hou iets nie daarvan nie en druk hom na 'n kort rukkie uit die stoel. In die vroeë 1980's trek die beroemde terrein die aandag van 'n buitestaander met die naam Tore Forslund, die Spökprästen, of spookpriester! Hy was 'n skrywer, digter, Lutherse priester, straatmusikus en redakteur van die tydskrif A Voice Crying in the Wilderness, wat hy in 1957 gestig het. Hy noem Sergelgatan in Stockholm sy 'sentrale heiligdom'. Sy bynaam, "die spookpriester", het ontstaan ​​gedurende 'n tydperk toe hy as priester in Borgvattnet gewerk het. Hy het aangebied om die dorp te verlig van die spoke wat na bewering in die ou pastorie woon. Hy was sterk teen die okkultiese verskynsels wat in die distrik bestaan. Uiteindelik het hy die Sweedse kerk se buikspiere self laat gaan nadat sy verwagtinge by die pastorie nie nagekom kon word nie. Spookjagters internasionaal besoek in 2009. Verhale van die bonatuurlike bestaan ​​al jare hier en duur tot vandag toe. Dinge het beweeg, gille is gehoor, skadu -mense is gesien, en die ou wiegstoel bly wieg. Die legendes rondom die oorsprong van die spook vertel van mishandelde diensmeisies en selfs van babas wat in die agterplaas begrawe is, hoewel daar nou ook gesê word dat die ou predikante self by die huis spook. Vandag word die pastorie bedryf as 'n klein bed en ontbyt vir diegene wat nuuskierig genoeg is om te oornag, met die opsie om die hele huis te huur. Almal wat die hele nag deurkom, ontvang 'n diploma ter ere van hul eer volgens die webwerf Atlas Obscura.
Ok, so dit is snaaks. Kom ons kyk wat ons nog kan vind!
Frammegården in die Skillingmark -opstal in Värmland is 'n plek vir middernagvieringe, sang en dans. Maar die plaas het 'n somber geskiedenis. Daar was eens 'n teregstellingsplek waar die plaas gebou is. En vir baie jare was Frammegården 'n tuiste waar oud en siek in die omgewing hul laaste dae moes leef. Die ervarings is anders, maar wat terugkom, is dat die deur na die solder oopgaan, pantoffels beweeg, menslike stemme gehoor word, klop, snik, voetstappe en mompel uit die oorhang. In die huis se gasteboek kan u lees oor die besoekers se ervarings. Op die onderste verdieping is die "lykkamer", 'n kleiner kamer met 'n stoof en 'n smal bed. Minstens een persoon is hier dood. Bo is die kamer met "die huilbed". Die verhaal uit die 19de eeu vertel dat mense wat na die plaas gekom het, gehuil het en 'n vrou met haar dooie kind in haar arms gevind het. Die ander verhaal vertel dat twee kinders in 'n klein solderkamer toegesluit moes gewees het en daar van honger gesterf het of moontlik doodgevries het. Dan word geglo dat hulle in die kelder begrawe is, en daarom kan die terriër Benny Rosenqvist sê dat hy iets ergs daar onder gekry het.
- Dit was waarskynlik die ergste, mees deurdringende euwel wat ek in my hele lewe teëgekom het, sê hy.
Mats Olsson het sy eie teorie oor hoekom die kinders vermoor is.
- Op daardie tydstip kon 'n mens glo dat verstandelik gestremde kinders deur die duiwel besit word, en dan was dit nie ongewoon dat hulle geheim gehou en in die ergste geval vermoor word nie. Dit gebeur ook in die 19de eeu. Baie besoekers het gesê dat hulle kinders in of naby die huis gesien of gehoor het. 'N Gesin sê hulle het 'n strandbal, 'n voetbal en 'n tennisbal in 'n ry opgesit. Skielik beweeg die strandbal met groot krag die kamer in en teen 'n stoelbeen. Alle lede was getuie van die verskynsel. Baie glo dat die plaas agtervolg word deur die laaste eienaar van die plaas en kan getuig van energie en vreemde onverklaarbare gebeure. Binne -in die huis is daar meubels en meubels wat tot 'n paar honderd jaar oud is, en die meeste van hulle het 'n paar mites. Die spinasie is byvoorbeeld bo, 'n soort klavier waarvan dieselfde vervaardiger as Carl Michael Bellman s'n kantel. Bellman is 'n Sweedse sanger en liedjieskrywer. Volgens bang gaste speel dit soms vanself. En miskien is dit die huis se onsigbare wag wat in die antieke wiegstoel sit en wieg na die musiek wat eens in die kamer gehoor is? En wie is dit wat altyd beweeg op die ou pantoffels wat nooit op dieselfde plek gelaat word as waar hulle gelaat word nie?
Hierdie plekke klink nogal wonderlik!
Storsjöodjuret (Sweedse uitspraak: [ˈstuːʂøːuˈjʉːrɛ], letterlik "The Great-Lake Monster") is 'n meermonster wat na bewering in die 300 voet diep (91 m) meer Storsjön in Jämtland in die middel van Swede gewoon het. Die meermonster is die eerste keer in 1635 gerapporteer en is die bekendste lakemonster in Swede. Toe die enigste stad in Storsjön, Östersund, in 1986 sy 200 -jarige bestaan ​​vier, het Storsjöodjuret saam met sy nageslag en nes deur die wet beskerm, 'n wet wat in 2005 herroep is. beskryf as 'n geboë rug en 'n lang nek en stert. Dit het 'n grysbruin vel met 'n geel onderlyf, 'n hondagtige kop en 'n liggaam tussen 10 en 42 voet lank, volgens mense wat beweer dat hulle die dier gesien het. Net soos bewerings dat Nessie eintlik 'n plesiosourus is, beweer een populêre teorie dat Storsjöodjuret 'n oorblyfsel uit die prehistoriese tyd is. Volgens die ystydperk het die dier in die meer vasgekeer en tot vandag toe oorleef.Die legende van Storsjöodjuret is belangrik vir sy lang lewe. Die vroegste aangetekende vermelding dateer uit 1635, toe die pastoor Morgens Pedersen die wese verewig in 'n volksverhaal wat twee trolle beskryf wat 'n konkoksie maak wat ''n vreemde dier met 'n swart slangliggaam' skep. By 'n waarneming van 1878 het 'n plaaslike werktuigkundige na bewering iets gesien wat sy nek verby die wateroppervlak kraai. Hy beskryf dit as 'n "slangagtige kop wat groter was as wat ek gedink het die nek kan ondersteun."
Die Frösö Runestone beeld 'n slangagtige wese uit. Frösöstenen, die runesteen, is die noordelikste verhoogde runsteen in Skandinawië en die enigste runsteen van Jämtland. Dit het oorspronklik aan die punt van die veerbootterminal gestaan ​​op die klank tussen die eiland Frösön en Östersund. Die klip dateer uit tussen 1030 en 1050. Die Lake Monster het so 'n greep op die openbare verbeelding gehad dat in 1894 'n jag daarvoor gereël is deur 'n spesiale komitee wat deur koning Oscar II saamgestel is. Die Noorse walvisjagters wat spesiaal vir die werk aangestel is, kom egter met leë hande terug. Ons het hierdie eerstehandse weergawe van die monster aanlyn gesien en wou dit deel.
"Dit gebeur net so dat ek self by hierdie meer woon (Storsjönmeer - The Great Lake), en dit is ook 'n feit dat ek myself aanskou. Ja, ek het 'n groot dier in die water in die water gesien 1977, twee keer binne 40 minute op dieselfde plek ('n hawe by Frösön, 'n eiland in die meer). Dit gebeur op 10 Augustus 1977 toe ek 16 was. Die eerste waarneming was vinnig, vanaf twee blokke bokant die hawe. sien hoe die agterkant van 'n dier in die water opkom, omtrent die grootte en vorm van 'n Volkswagen. 40 minute later, toe ek 'n tweede keer na die hawe gaan, sien ek dit weer, hierdie keer verby die hawe. drie meter lank bo die oppervlak, in twee dele. Eers 'n klein deel, dan 'n bietjie water en dan 'n groter deel (duidelik die agterkant van hierdie dier). donker vel soos dié van 'n walvis. Dit swem reguit vorentoe, geen teken dat dit na die kante toe beweeg of op en af ​​beweeg nie. Soos soveel ander getuies voor en na hierdie gebeurtenis, het ek die dag 'n klassieke "soos 'n boot omgedraai" gehad.
Ek was nie alleen nie. Twee meisies van my ouderdom was daar, 'n boot kom na ons toe (die dier duik toe) en hulle begin so duidelik omdraai dat hulle die dier ook gesien het. Trouens, daar kan 'n aantal getuies wees; ek was destyds te besig om na hierdie ding te kyk om baie kennis te neem van die omgewing rondom my. Maar ons praat van 'n plek met baie geboue, met balkonne wat na die waterfront kyk. "
Selfs tot vandag toe word daar steeds van hierdie man vertel! Wat kan dit wees? Ons is lief vir ons 'n paar cryptids!
As ons van kriptiede praat, het ons een wat metaal naai klink! Die Halengamen, of vertaal na die Halen Vulture, is besig om kitaarsolo te skeur! Nee, dit is duidelik nie vernoem na wyle Eddie van Halen nie, maar tog ... wonderlik! Halen-Aasvoël is 'n kriptiese dier in die suide van Swede. Na bewering is die Halen -aasvoël 'n lewende pterosaurus. Hierdie dier is baie soortgelyk in voorkoms en gedrag as die Afrikaanse kriptied pterosourus genaamd Kongamato. Daar word gesê dat die Halen -aasvoël soos 'n aasvoël met 'n leeragtige vel lyk, net soos visskubbe, in plaas van vere. In plaas daarvan om op 'n boom te sit, moet hierdie dier onder die water duik om vis te vang, en daar word gesê dat dit 'n geruime tyd onder die water bly. Daar word gesê dat dit so vinnig en met soveel krag kan vlieg dat dit maklik bote kan verslind. Daar word ook gesê dat die dier baie goed vlieg. Die Halen -aasvoël word aangemeld rondom die Halenmeer naby Olofström in Blekinge, Skåne (Swede). Die gebied rondom die Halenmeer is 'n natuurreservaat wat steeds gebiede van onontdekte natuur bevat. Die broeiplek van hierdie geheimsinnige dier is na bewering op die eiland Stora Norrön (die Groot Noord -eiland). Dit was vermoedelik al eeue lank die nestplek van die dier. Daar word al eeue lank oor die Halen -aasvoël vertel, en in die sewentigerjare is dit as 'n gelukbringer vir 'n plaaslike skool aangeneem en daardeur 'Halengamen' (die Halen -aasvoël) genoem. In latere jare het die dier selfs sy eie nie -amptelike Latynse naam, "Sarcorhampus Papa Halensis" en selfs 'n wetenskaplike beskrywing gekry. Sommige sê dat hierdie wese reeds uitgesterf het, maar ander beweer dat die wese nog bestaan ​​en waarnemings nog steeds gerapporteer word!
Meermonsters en dinosouruskriptiede ... Klink na ons soort plek.
Hoe gaan dit met nog meer grillerige plekke! Dit sal 'n paar vinnige treffers wees, want daar is tientalle spookagtige plekke wat volgens die ouderdom en geskiedenis van hierdie plekke sinvol is!
Bäckaskog -kasteel in die Kristianstad -munisipaliteit, Scania, in die suide van Swede, was oorspronklik 'n klooster wat in die 13de eeu gebou is. Dit is in die 16de eeu omskep in 'n kasteel. Die kasteel is geleë op die landmus tussen Ivö -meer (die grootste meer van Scania) en die Oppmanna -meer. Die klooster is tydens die Reformasie in 1537 deur die Deense Kroon gesluit. In 1584–1653 gee die edelman Henrik Ramel en sy seun Henrik Ramel Junior die kasteel sy huidige voorkoms. By die Bäckaskog -kasteel in Skåne kan u oornag en deelneem aan 'n begeleide spookjag. Daar word gesê dat verskeie spoke op die kasteelterrein woon. Een van hulle is die perd van Karl XV, wat geskiet is nadat die koning in 1872 gesterf het. Gedurende die nag kan die perd galop hoor, wat deur gaste en personeel waargeneem is. Bäckaskog word ook agtervolg deur 'n ou gas, genaamd Elvira. Sy sluip vermoedelik in die nag rond en kan herken word aan haar swart sluier, wat sy gedwing was om die res van haar lewe te gebruik na haar ongeluk met gebreekte glas. Daar word gesê dat kamer 19 die mees spookagtige by Bäckaskog is, met baie berigte van deure en vensters wat oopgaan sonder 'n logiese verduideliking.
Die pastorie Hjortsberga in Wämöparken is berug. Die ou pastorie is oorspronklik in 1757 gebou, maar is verskuif en herbou in Wämöparken 1941-1942.
Deur die geskiedenis heen het verskeie van die kerk se manne getuig van gruwelike ervarings wat na bewering hul oorsprong in die geesteswêreld het. In die pastorie Hjortsberga is meubels verskuif en indrukke in 'n ou wieg gelaat. Geheimsinnige voetstappe, kinderstemme en hondeblaf is gehoor. Daar word gesê dat die pastorie van Hjortsberga so spook dat selfs die perde van die nabygeleë ryskool weier om buite te gaan.
'N Priester wat in die pastorie Hjortsberga gewoon het, het vertel van trappe op die trap sonder dat daar 'n mens verskyn, deurhandvatsels afgedruk is, boeke wat skielik van die rakke af val, die deurklokkie aanhoudend lui, al was dit leeg buite die deur en die hond het waansinnig geword , lap opgemaak en wild in die leë lug gekap. Nadat hy die geeste sonder sukses probeer verdryf het, kon die priester dit nie uithou nie en verhuis hy uit die pastorie van Hjortsberga.
In die tagtigerjare beweer kommissaris Bengt Randolfson dat hy grusame geroepe van kinders gehoor het, 'n spookwyfie by 'n trap sien aankom het en hoe boeke uit boekrakke in leë kamers geval het.
Vervolgens 'n Furunäset -hotel. Die gebou is in 1893 gebou en ontwerp deur die argitek, Axel Kumlien, wat in die jaar 1886 na Luleå, Piteå en Skellefteå gereis het om 'n geskikte plek te vind om op te bou. Toe die mediese raad besluit om 'n hospitaal in die noordelike deel van Swede te bou, was daar baie voorwaardes wat nagekom moes word. Die voornemende hospitaal sal 'n sentrale ligging vir beide Norrbotten en Västerbotten hê, goed funksionele vervoerskakels sowel oor land as op see.
Daar moes goeie en goedkoop voedselvoorrade wees. Baie water en genoeg water was ook 'n vereiste. Die bougrond moes goed wees en beskerm teen noordelike en suidelike wind. Na deeglike oorweging het hulle so 'n plek gevind op die eiland Pitholmen, twee kilometer van die stad Piteå. Tydens die inhuldiging van die Furunäset -hospitaal is dit beskou as die mooiste gebou in die noordelike deel van Swede.
Aan al die fantastiese voorwaardes is voldoen, die sentrale en winddigte ligging, goeie vervoerskakels en uiteindelik goeie kos en water vir almal. In 1987 het die eiendom 'n hotel en konferensie en 'n sakepark gehuisves met toe ongeveer 70 maatskappye en 550 werknemers.
Kort geskiedenis oor Furunäsets as 'n hospitaal. Dit was die 20ste Oktober 1893 toe die stoomboot "Rurik" by 'n nuutgeboude hawe in die Piteå -rivier bygevoeg het. Die mense wat in Piteå gewoon het, het nie 'n ongewone gesig gesien hoe die stoomboot die tyd van die jaar by die beskuldigdebank kan sien parkeer nie. Die ongewone in hierdie tyd was dat die stoomboot gevul was met 74 mans wat deur uniformpersoneel ontvang is om hulle na die Furunäset -hospitaal te neem. 'N Week later het dieselfde aantal vroue na dieselfde hawe gekom, met dieselfde toestande. Die mense wat na die Furunäset -hospitaal gekom het, is 'kranksinnig' genoem en hulle kom uit oorvol hospitale in Swede. Met hierdie nuwe hospitaal en hierdie pasiënte het die moderne geestesgesondheidsorg in die noordelikste deel van Swede gevestig. Baie van die pasiënte het die grootste deel van hul volwasse lewe in die hospitaalgebied deurgebring, en hul herinneringe en ervarings van die plek is natuurlik anders. Die geskiedenis van Furunäsets bevat helder sowel as donker verhale. Verhale wat ewe waar is en ewe belangrik is om te vertel en te onthou. Tans is dit 'n hotel- en konferensiesentrum waar u kan oornag. Die plek word egter steeds deur baie mense agtervolg en lok spookjagters van regoor die wêreld. Gaste en personeel het die geluid van rolbeddens in die gange en voetstappe wat nader kom, gerapporteer. Vanweë sy geskiedenis as 'n geesteshospitaal en talle spookverslae, moet dit een van die mees spookagtige plekke in Swede wees.
Nou vir iets. 'n bietjie anders. 'n ufo -verhaal! IN KRONOSKOGEN, 'N VOORSTAD VAN DIE Sweedse stad Ängelholm, is 'n gedenkteken in 1972 opgerig ter herinnering aan 'n beweerde UFO-landing wat die Sweedse yshokkiespeler Gösta Carlsson op 18 Mei 1946 gesien het. Die gedenkteken, wat uit beton gebou is, bestaan ​​uit van 'n model van die UFO en 'n betonbasis. Gösta Carlsson beweer dat hy tydens sy ontmoeting met die vreemdelinge resepte ontvang het vir natuurlike mediese middels wat hom gesond gemaak het. Volgens Carlsson was dit gebaseer op hierdie kennis dat hy farmaseutiese maatskappye Cernelle en Allergon gestig het. Hy stig later die eerste professionele yshokkieklub in Swede-Rögle BK. Nie almal, selfs diegene wat in vreemdelinge glo, stem saam met Carlssons se bewerings nie. Clas Svahn van UFO-Sweden, 'n groep wat toegewy is aan die ondersoek na UFO-waarnemings in Swede, het die bewerings ondersoek en geen oortuigende bewyse gevind nie.
Het dit gebeur? Wie weet, maar nog steeds cool en creepy!
Van UFO's gepraat, die Spökraketer, ook Skandinawiese spookrakette genoem) was vuurpyl- of missielvormige ongeïdentifiseerde vlieënde voorwerpe wat in 1946 gesien is, meestal in Swede en nabygeleë lande soos Finland. Baie lande sou ook hierdie spookrakette sien, in werklikheid is meer as 2000 waarnemings aangemeld. Nou moet ons sê dat baie van hierdie waarnemings toegeskryf word aan meteore. Baie berigte het gekom tydens periodes van meteoorstort -aktiwiteite. Die meeste spookraketwaarnemings het egter nie tydens meteoorstort -aktiwiteite plaasgevind nie en het ook eienskappe vertoon wat nie met meteore ooreenstem nie, soos gerapporteerde beweegbaarheid. Hoewel die amptelike mening van die Sweedse en Amerikaanse weermag onduidelik bly, dui 'n Top Secret USAFE (United States Air Force Europe) -dokument van 4 November 1948 aan dat ten minste sommige ondersoekers geglo het dat die spookraketten en later 'vlieënde pierings' buitenaardse oorsprong het. Die dokument word eers in 1997 gedeklassifiseer en lui:
"Ons is al 'n geruime tyd bekommerd oor die herhalende berigte oor vlieënde pierings. Dit word gereeld gedurende die afgelope week opgeduik, een is ongeveer dertig minute lank oor die Neubiberg -lugbasis gesweef. Dit is deur soveel bronne gerapporteer en van so 'n verskeidenheid plekke dat ons daarvan oortuig is dat dit nie buite rekening gelaat kan word nie en moet verduidelik word op 'n manier wat miskien effens buite die omvang van ons huidige intelligensie -denke is.
"Toe beamptes van hierdie direktoraat die Sweedse luginligtingsdiens onlangs besoek het, is hierdie vraag aan die Swede gestel. Hulle antwoord was dat 'n paar betroubare en volledig tegnies gekwalifiseerde mense tot die gevolgtrekking gekom het dat 'hierdie verskynsels natuurlik die gevolg is van 'n hoë tegniese vaardigheid wat nie toegeskryf kan word aan enige tans bekende kultuur op aarde nie. '
Die dokument noem ook 'n soektog na 'n voorwerp wat in 'n Sweedse meer neergestort het, uitgevoer deur 'n Sweedse vloot -reddingspan, met die ontdekking van 'n voorheen onbekende krater op die bodem van die meer wat vermoedelik deur die voorwerp veroorsaak is (moontlik verwys dit na die Kölmjärv -soektog na 'n spookraket hierbo bespreek, alhoewel die datum onduidelik is). Die dokument eindig met die stelling dat "ons geneig is om hierdie ietwat skouspelagtige teorie [buitenaardse oorsprong] nie heeltemal in diskrediet te bring nie, terwyl ons 'n oop gemoed oor die onderwerp het".
Glimmingehus in die mees suidelike deel van Skåne is die beste bewaarde middeleeuse herehuis in Skandinawië. Die gebou is in opdrag van die Deense edelman Jens Holgersen Ulfstand. Dit is in 1499 as 'n vesting gebou toe Skåne aan Denemarke behoort het. Argeologiese vondste dui daarop dat Ulfstand 'n baie gemaklike lewe in Glimmingehus geleef het. Van die duurste voorwerpe wat vroeg in die 16de eeu in Europa beskikbaar was, is hier, insluitend Venesiaanse glas, Rynlandglas en Spaanse keramiek. Ulfstand sou ongetwyfeld die feit waardeer het dat die kasteel nog steeds 'n belangrike middeleeuse sentrum is. Die vesting is al lank aangewys as een van die mees spookagtige plekke in Swede met verskillende spoke en gedaante. Die dogtertjie in die blou rok is miskien die algemeenste wat gaste sien. Dit is 'n bietjie grillerig, want die personeel antwoord altyd dat daar geen dogtertjie in 'n blou rok is nie. 'N Ander spook wat hier gesien kan word, is die "Wit mevrou". Daar word gesê dat hulle geeste van swart rotte is ('n spesie wat in Swede uitsterf), 'n groot hoender met hoenders en 'n woeste groot hond. Daar word gesê dat die hond die spook is van 'n kasteelheer wat soms 'n dier word. Drie deurskynende dames uit die 18de eeu en 'n wa wat deur ses perde getrek is, is ook te sien.
Hier is 'n paar vinnige treffers van vreemde vreemde dinge om ook in Swede te sien. Hulle is dalk nie almal grillerig nie, maar hulle is nog steeds vreemd.
Daar is 'n Devil's Bible (The Codex Gigas) in die middel van Stockholm en dit is ongeveer 400 jaar oud en die grootste middeleeuse manuskrip wat ooit geken is. Die Codex Gigas beteken letterlik "die groot boek" en dit verdien werklik sy naam, die boek is byna drie voet lank, maar ongeveer anderhalf meter breed, 620 bladsye, en weeg maar liefst 165 pond. Volgens 'n legende is die Devil's Bible met die hand geskryf deur 'n gevange monnik in Böhmen (huidige Tsjetsjenië), wat die duiwel se hulp gekry het om die werk in 'n enkele nag te voltooi. As dit nie indrukwekkend genoeg is nie, soek die bladsy met 'n volkleurportret van die duiwel self!
Pressbyrån's Museum - die geheimsinnigste museum van Swede
'N Museum wat toegewy is aan die Sweedse geriefswinkelketting Pressbyrån klink nie te opwindend nie, nie waar nie? U moet moontlik heroorweeg, aangesien Pressbyråns-museum 'n waglys van twee jaar het, volgens die aandkoerante dit nog onbekend is en nog steeds 'n bietjie nuwerwets is. Binne in die museum kan u meer te wete kom oor Pressbyrån se meer as 100 jaar oue geskiedenis, nuus in ou koerante lees, ou tabakautomate sien en uitvind hoe Pressbyrån die algemeenste Sweedse geriefswinkel geword het.
Die kleinste kerk van Swede is slegs ongeveer 1,5 vierkante meter groot en is gebou deur 'n voormalige handwerkonderwyser, Rodney Sjöberg, wat na aftrede 'n nuwe projek wou hê. Sy pa was 'n pastoor en waar Lillkyrkan vandag staan, was 'n voormalige Mission Covenant -kerk.
Rodney het Lillkyrkan in die jaar 2000 begin bou en vier jaar later klaargemaak. Die kerk is deur 'n biskop geseën en is nou beskikbaar vir doop en troues.
GROEI BOOP SWEDEN'S FULUFAJALLET Mountain is 'n Noorse spar wat beslis nie veel lyk nie - maar hierdie boompie is na raming 9 550 jaar oud en het die naam Old Tjikko.
Old Tjikko, geleë in Fulufjallet National Park, het begin groei in hierdie harde toendra kort nadat die gletsers aan die einde van die laaste ystydperk uit Skandinawië teruggetrek het. Om dit in perspektief te stel, het hierdie nederige struik gegroei namate mense geleer het om lande te ploeg, die kat te mak en — 2 000 jaar nadat dit eers wortelgeskiet het - het ons voorouers begin leer koper smelt. Alhoewel die boom duisende jare lank as 'n struik deurgebring het voordat die klimaat genoeg warm geword het om in die stomp boom te groei wat ons vandag sien, het wetenskaplikes 'n idee gehad Ou Tjikko was deel van 'n antieke klonale organisme. Toe hulle die presiese ouderdom van die boom wou vasstel, het hulle die wortelstelsel onder die boom self met koolstof gedateer en die ware ouderdom van Ou Tjikko onthul. Navorsers het ook in hierdie gebied 'n groep van ongeveer 20 sparren gevind, almal ouer as 8 000 jaar oud. Om nog meer die sjarme van hierdie boosaardige negeduisend jaar oue boom te verleen, is Ou Tjikko vernoem na die hond van ontdekker Leif Kullman.
So daar het jy dit, bevoorregte, snaakse plekke en 'n paar vreemde plekke in Swede. Daar is sooooooo baie geskiedenis hier en so soveel plekke wat in hierdie episode sou kon kom. Ons het hulle meestal jammer en soet gehou, sodat ons oor soveel as moontlik kon praat. Ons sal Swede beslis in 'n toekomstige episode weer besoek.
The West Mesa Murders - 100ste episode!
Vind The Midnight Train Podcast:
En waar u ook al na u gunsteling podcasts luister.
Teken in op ons amptelike YouTube -kanaal:
Stel jou die toneel voor: dit is 'n pragtige dag buite, jy loop met jou hond en week in die son, dit is relatief rustig en stil, en jy geniet jou tyd saam met jou hond. Wat kan hierdie oomblik moontlik verwoes. Wel, as u hond vreemd begin optree en u na 'n plek in die vuil trek. Hy hou daaraan vas en laat dit nie met rus nie. Uiteindelik ontdek hy 'n been. Dit maak nie saak dat u die hele tyd dierebeendere vind tydens u wandelinge nie. Maar hierdie been lyk anders, dit is te lank, te groot om 'n dierbeen te wees. Jy raak effens bekruip. Maar het die gevoel die oomblik heeltemal verwoes, miskien nog nie, maar dit gaan erger word. Op 'n gril besluit jy om 'n foto van die been te neem en dit na jou suster, 'n verpleegster, te stuur. Jou goeie tyd word amptelik verwoes as jou suster jou vermoedens bevestig, die been is eintlik nie dier nie, dit is menslik. 'N Menslike femur om presies te wees.Dit is die presiese scenario wat gelei het tot die ontdekking van een van die, indien nie die, grootste misdaadtonele in die Amerikaanse geskiedenis en 'n reeks misdade wat tot dusver onopgelos sou wees.
Christine Ross was die ongelukkige siel wat op die liggaam afgekom het in die scenario wat aan die begin van die episode beskryf is. Sy het met haar hond Ruka geloop in 'n gebied wat onlangs opgeruim is vir 'n nuwe woonbuurt. Nadat die been gevind is, het sy die polisie gebel en dit is toe dinge mal raak! Laat ons dus verder in hierdie verhaal ingaan!
Die West Mesa is 'n verhewe landmassa wes van die Rio Grande wat strek van suid van Albuquerque noordwaarts tot by Bernalillo in die staat New Mexico. 'N Groot deel van West Mesa is deel van die Petroglyph National Monument en word gesny deur Interstate 40 en Historic Route 66. Daar is talle onderafdelings met nuwe huise wat in die onderste gedeelte van die West Mesa gebou word, terwyl die stad Albuquerque verder uitbrei na die weste. Verder wes van die mesa is die motorhuisgemeenskappe van Pajarito, suid van I-40, en Lost Horizon, ongeveer 1/2 kilometer noord van I-40. Die lyke van 11 vroue en een ongebore kind sou in West Mesa ontbloot word. Dit sal 'n jaar neem om al die slagoffers te identifiseer. Die polisie sou baie leidrade volg, maar sonder sukses. Ons gaan na die slagoffers kyk, dan bespreek ons ​​die waarskynlikste verdagtes en bewyse dat hulle moordenaar was en selfs bespreek hoe dit gekoppel kan word aan 'n klein sekshandel wat deel kan wees van 'n groter wêreldring!
Die storie begin dalk vroeër as wat jy dink. In die vroeë 2000's, in 'n gebied genaamd The War Zone, het 'n gewas begin versprei oor 'n moordenaar in albuquerque. Daar was verhale van 'n moordenaar wat op straat rondloop en sekswerkers vermoor het. Die oorlogsgebied is 'n gebied wat nou bekend staan ​​as die internasionale distrik. Dit is een van die mees uiteenlopende gebiede van die stad. Dit is ook een van die armste gebiede in die stad en het 'n hoë misdaadsyfer. In 'n artikel uit die Albuquerque Journal uit 1991 word East Central beskryf as ''n los karnaval van seks, dwelms en drank' met dwelmhandelaars en prostitute wat openlik werk. In 1997 het die stad versperrings in die buurt aangebring om dit vir misdadigers moeiliker te maak om in en uit te kom. Uiteindelik, te danke deels aan die pogings van die buurtbewoners, het die misdaadsyfer afgeneem en die versperrings is verwyder. In 2009 het inwoners wat die War Zone-naam verontwaardig het, stadsleiers oorreed om die gebied amptelik as die Internasionale Distrik te hermerk, met die uiteenlopende gemeenskap eerder as misdaad. Die eerste internasionale fees is later dieselfde jaar gehou. Ondanks hierdie veranderinge was misdaad steeds 'n probleem in die omgewing.
Dit was hier in 2004 dat Cinnamon Elks, 'n sekswerker wat gereeld in die oorlogsgebied gewerk het, 'n mal storie hoor hoor het. Sy het aan haar vriende gesê daar is 'n vuil polisieman wat sekswerkers vermoor en onthoof en hul liggame op die West Mesa begrawe het. Kort nadat sy hierdie verhaal vertel het, het sy verdwyn.
Jare voordat die lyke gevind is, het die polisie se speurder Ida Lopez gevind dat 'n aantal sekswerkers vermis word. Sy begin 'n lys saamstel, wat Cinnamon Elks bevat, en begin probeer om die kwessie aan die lig te bring. Lopez het 'n lys van 16 vroue wat vermis geraak het. Toe die lyk gevind word, was Lopez bang dat die lyke dieselfde vroue op haar lys was. Sy was gedeeltelik korrek; 10 van die 11 vroue het ons op ons lys geïdentifiseer.
Vir moordondersoekers het die saak van die begin af uitdagings gebied, sê Dirk Gibson, 'n professor in kommunikasie en joernalistiek aan die Universiteit van New Mexico wat talle boeke oor reeksmoorde geskryf het. Jare het verloop sedert die vroue en meisies verdwyn het, wat waarskynlik die beskikbare bewyse beperk het.
'U kan nie 'n kouer koue houer hê nie,' het Gibson gesê. 'In hierdie geval was daar amper niks anders as bene nie.'
Kom ons kyk na die slagoffers. Almal behalwe een van die vroue was sekswerkers uit New Mexico. Dit is bekend dat baie mense 'n harde lewe gelei het. Verskeie was moeders. Nie een van hulle verdien wat met hulle gebeur het nie.
Jamie Barela (15) is laas gesien saam met haar 23-jarige neef Evelyn Salazar in April 2004 na 'n park by San Mateo en Gibson SE. West Mesa in 2009. Jamie was die laaste skelet wat geïdentifiseer is, byna 'n jaar nadat die eerste been gevind is. Maar Jamie se ma het geglo dat ondersoekers die lyk van haar dogter sal vind lank voordat sy genoem is. Anders as die ander West Mesa -slagoffers, het Barela geen prostitusie of dwelm arrestasies gehad nie.
Evelyn Salazar is op 3 April 2004 deur haar gesin as vermis aangemeld. Sy was 23 toe sy verdwyn het. Sy was die 10de slagoffer wat geïdentifiseer is, en haar 15-jarige neef Jamie Barela was die laaste een wat geïdentifiseer is.
Die twee is laas saam gesien tydens 'n familiebyeenkoms en is daarna na 'n park by San Mateo en Gibson. Salazar hou van kampeer en buitelugaktiwiteite, was 'n goeie kok en het haar dogter geleer hoe om te skaats, volgens haar doodsberig.
Die laaste keer dat Dan Valdez sy dogter Michelle gesien het, het hy haar gevra om nie te lank weg te bly nie. Michelle Valdez het 'n dogter vir wie sy baie omgee en 'n groot hart gehad, het Dan Valdez gesê.
'Michelle was nogal 'n ou, sy sou jou die hemp van jou rug af gee as jy dit nodig gehad het,' het hy gesê. 'Sy was goedhartig, vriendelik en het nie verdien wat sy gekry het nie. Hy het gesê dat hy nie presies kan onthou wanneer sy met dwelms betrokke geraak het nie. Maar sy het dae lank begin verdwyn, soms 'n week op 'n slag. Later het dit na maande verander. As sy wel opdaag, gee hy haar klein geldjies - alhoewel hy weet dat sy dit op dwelms sou gebruik - in die hoop dat sy weer sou terugkom.
Uiteindelik het sy heeltemal opgehou. Dan Valdez het haar as vermis aangemeld in Februarie 2005, toe sy 22 was. Haar bene was die tweede stel wat einde Februarie 2009 geïdentifiseer is nadat ondersoekers na lyke begin grawe het. Hulle het ook die oorskot van die ongebore baba van Michelle Valdez ontdek. Michelle het daarvan gedroom om eendag 'n sanger te wees, het haar ma gesê, of miskien 'n prokureur soos haar tante. 'Dwelmverslawing was beslis nie die lewenstyl wat sy wou hê nie,' het Jackson gesê. 'Sy wou hulp hê, maar sy het nie geld of versekering nie, so dit was baie moeilik vir haar om dit te kry.'
Veronica Romero was 27 toe sy op Valentynsdag 2004 deur haar familie as vermis aangemeld is.
Haar gesin het haar in Julie 2009 ter ruste gelê nadat haar lyk een van die 11 opgegrawe was. 'Ons laat haar uiteindelik rus, maar in ag genome wat gedoen is, en nou vind ons meer uit wat met haar gebeur het, en dit is hartseer,' het familielid Desiree Gonzales destyds aan KOB-TV gesê. 'Sy het baie seergekry.'
Julie Nieto het grootgeword in Albuquerque se South Valley en Los Lunas, en was mal oor chilipepers en springtou. Sy het later na die Job Corps gegaan, wat jonger persone verskillende beroepe onderrig. Haar ma, Eleanor Griego, het gesê Nieto het op 19 -jarige ouderdom dwelms begin drink. Sy het probeer om haar behandeling te kry. Griego sê sy het Nieto, toe 23, laas in Augustus 2004 by Griego se pa se huis gesien. Sy het 'n jong seun agtergelaat, wat Griego gesê het dat sy gedink het. Twee jaar nadat Nieto vermis geraak het, is haar suster Valerie Nieto dood gevind in 'n motel in Central Avenue na 'n oordosis. 'Sy kon dit nie hanteer nie. Sy was heeltyd depressief en het heeltyd gehuil, ”het Griego gesê. 'Dit was die enigste suster wat sy ooit gehad het.'
Doreen Marquez was lief vir juweliersware en modieuse klere en het volgens haar vriende en familie 'n groot persoonlikheid gehad. Sy het na die West Mesa High School gegaan waar sy 'n cheerleader was, en later het sy twee dogters gehad aan wie sy toegewyd was en vir hulle buitensporige verjaardagpartytjies gehou. Maar toe die meisies ouer word, is die kêrel van Marquez in die tronk gestop en het sy haar na dwelms gewend. Sy het al minder tyd saam met haar dogters deurgebring en dit by haar suster of ander familielede gelaat.
'Ek het haar uit my huis geskop. Dit was die laaste keer dat ek haar gesien het, ”het Julie“ Bubbles ”Gonzales, Marquez se suster, verlede jaar in’ n onderhoud gesê. 'Ek het net vir haar gesê:' Weet jy, dit is beter as jy net gaan. Elke keer as u voel dat u dit nie gaan gebruik nie, of u wil net hê dat 'n plek moet kom eet, stort of wat ook al, is my deur oop. ’En sy het nooit weer teruggekom nie.” Garcia het gesê die laaste keer dat sy Marquez gesien het, het sy vir haar gesê dat sy haar kan help om haar verslawing te hanteer. Maar Marquez het geweier. Anders as baie van die ander vroue wie se bene op die West Mesa gevind is, het Marquez geen prostitusie -arrestasies ondergaan nie. Maar die polisie glo dat sy nietemin daarby betrokke was.
Toe Diana Wilhelm nie op haar verjaardag in Augustus 2004 van haar dogter hoor nie, het sy geweet iets is fout. Maar dit sal byna vyf jaar neem voordat die polisie bevestig wat Wilhelm reeds glo - haar dogter Cinnamon Elks is dood. Elks, wat 32 was toe sy vermis geraak het, was die derde van die West Mesa -slagoffers wat geïdentifiseer is nadat die eerste been vroeg in 2009 gevind is. , met 14 skuldigbevindings. Sy was bevriend met ten minste drie van die ander slagoffers - Gina Michelle Valdez, Victoria Chavez en Julie Nieto.
Syllannia Edwards staan ​​los van die ander West Mesa -slagoffers. Sy het geen bekende vriende of familie gehad nie, en was weggeloop van pleegsorg in Lawton, Okla. Edwards, wat 15 was, was die enigste Afro -Amerikaanse slagoffer. Sy het haar pa nooit geken nie en haar ma laas gesien toe sy 5 was. Die polisie glo dat sy moontlik 'n 'kringmeisie' was, wat beteken dat sy as 'n prostituut langs die I-40-gang gereis het. Vroeg in die ondersoek het 'n tipster aan die ondersoekers gesê Edwards is in die lente en somer van 2004 in Denver gesien. Die tipster het gesê dat sy by 'n motel in East Colfaxstraat in Denver was. 'Dit was gebiede met hoë prostitusie', het Nadine Hamby, destydse woordvoerder van die APD, gesê in 2009. Die polisie glo dat sy moontlik in 'n groep gereis het. 'Ons het inligting ontvang dat Syllannia met drie ander wyfies geassosieer word en dat sy moontlik die aliasse Chocolate of Mimi gehad het,' het Hamby gesê.
Ondersoekers het vroeg gehoop dat Edwards se agtergrond, omdat dit anders is as die ander slagoffers, die besonderhede sal verskaf wat nodig is om die saak te beëindig.
Virginia Cloven het grootgeword in 'n klein waentjie wat deur 'n houtstoof in Los Chavez verhit word. Sy was snaaks, hou daarvan om grimering te doen en was 'n gunsteling op skool. Tragedie het die gesin getref toe sy op hoërskool was. Haar broer is doodgeskiet in 'n moord wat later as selfverdediging beslis sou word.
Virginia Cloven het 'n week later, toe sy 17 was, van die huis af weggehardloop. 'N Ander broer het ook weggehardloop. 'Hulle het gesê dat hulle dit nie meer kan uithou nie,' het Robert Cloven gesê. Aanvanklik het Virginia Cloven by haar oupa in Albuquerque gewoon, en daarna by 'n kêrel ingetrek. Hy word deur 'n motor raakgery en in 'n koma beland, en binnekort het Virginia Cloven haar huis verloor en op die strate van die internasionale distrik van Albuquerque gewoon. Een jaar bel sy haar pa en vra wat hy vir sy verjaardag wil hê. Hy het haar gevra om haar aanhalings op te klaar, en dan moes hulle in Albuquerque ontmoet. Hulle het laas van haar gehoor in Junie 2004. Sy het gebel om te sê dat sy 'n nuwe kêrel het wat pas uit die tronk gekom het en dat sy waarskynlik met hom gaan trou. "Ons het gesê ons wil hom graag ontmoet, maar ons het nooit weer van haar gehoor nie," het Robert Cloven in 2009. "Daarna het alles net doodgegaan." Robert Cloven het sy dogter vier maande later, in Oktober 2004, as vermis aangemeld. Sy was toe 23.
Victoria Chavez (26) was die eerste vrou wie se bene geïdentifiseer is nadat hulle op die mes gevind is - voordat die publiek verneem het dat die vroue waarskynlik deur 'n reeksmoordenaar vermoor is. 'Om hulle by my te laat aanklop, was ek platgeslaan', het stiefpa Ambrose Saiz tydens 'n gedenkgeleentheid in 2009. 'Ek het nooit gedink dit sou so eindig nie. Ek het net daardie hoop gehad. ” Chavez se ma het haar in Maart 2005 as vermis aangemeld nadat sy haar nie meer as 'n jaar gesien het nie. Die ma het ook in die berig oor die vermiste persone gesê dat Chavez op proef is en 'n 'bekende dwelmgebruiker en prostituut' is. Volgens hofrekords het sy vyf prostitusie -veroordelings gehad.
Afgevaardigdes van die balju wat die verdwyning van Monica Candelaria in 2003 ondersoek het, het van haar vriende gehoor dat sy vermoor en begrawe is op die mes. Dit blyk dat daardie vriende reg was. Toe die 21-jarige nooit opdaag nie, het speurders dit na die koelkas-eenheid van die Bernalillo County Sheriff's Office oorgegee. Die saak het koud gebly totdat sy geïdentifiseer is as een van die vroue wat op die mes gevind is in 2009. Sy is laas gesien naby Atrisco en Sentraal in Suidwes -Albuquerque. Afgevaardigdes het gesê dat sy 'n 'hoërisiko-leefstyl' geleef het en dat sy moontlik bande gehad het. Volgens hofverslae is sy een keer aan prostitusie skuldig bevind. Maar haar doodsberig beklemtoon 'n gelukkiger kant. "Monica het dit geniet om te lag, grappies te maak, babas te versorg en tyd saam met haar gesin deur te bring," lui die doodsberig. 'Sy sal onthou word as 'n liefdevolle dogter, ma, kleindogter, niggie, neef en vriendin wat werklik gemis sal word.
11 vroue wat almal hul lewens te vroeg lys. Heel waarskynlik in 'n vreeslike landhuis. Die polisie het nie die oorsake van die dood van die vroue bekend gemaak nie. Dit was moeilik om uit te vind hoe die vroue gesterf het, en hulle hou die nugget vir hulself as 'n aanduiding van die skoonheid van bewerings en wenke.
Na 'n paar jaar van niks het sommige verdagtes opgeduik. Sommige pas eintlik baie goed by die profiel. Selfs nog is geen amptelike verdagtes genoem nie. Hier is 'n blik op 'n paar van die verdagtes wat die polisie nagegaan het.
Lou Fred Reynolds, wat volgens die polisie 'n pooier is, is op 2 Januarie 2009 aan natuurlike oorsake oorlede. Die polisie het foto's van verskeie West Mesa -slagoffers by sy huis gevind, maar geen fisiese bewyse wat hom met die moord verbind nie. Reynolds, van Albuquerque, is in 2001 en in 1998 gearresteer op die vermoede dat hy prostitusie bevorder het. Reynold was vermoedelik baie gefokus op sommige van die West Mesa -slagoffers toe hulle nog vermis was. Lori Gallegos en Amy Reid het albei verbindings met die raaisel. Reid se suster en baie vriende het ongeveer dieselfde tyd begin verdwyn. Galore se goeie vriend, Doreen Marquez, het in 2003 verdwyn. Gallegos het gesê dat haar soektog haar na Reynolds gelei het wat vermoedelik 'n begeleidingsdiens bestuur het. "Toe ek Fred Reynolds ontmoet, het ek nie op soek na 'n verdagte van 'n moordsaak nie, maar ek was op soek na my vriend wat vermis is," het Gallegos gesê. In Oktober 2008 wys hy haar foto's van Doreen. Hy het ook foto's gehad van vermiste vroue wat hy beweer het dat hy op soek was na. "Hy het vir my gesê dat hy self 'n voormalige heroïenverslaafde was, en dit was die rede waarom hy die vroue wat vir hom gewerk het, wou help, dat hy 'n goeie lewe sou hê," het Gallegos gesê. Reynolds is 'n paar maande later aan gesondheidskomplikasies oorlede. Fred Reynolds was 'n verrassing vir Gallegos, een van die name wat aanvanklik genoem is as 'n persoon van belang in die saak. Reid wat Reynolds ook geken het en hom as 'n vriend beskou het. Sy het gesê daar is geen manier waarop hy betrokke was nie. 'Hy was nie gewelddadig nie, en hy was nie beledigend nie, en hy was in elk geval nie 'n moordenaar nie,' het Reid gesê. Reid het gesê Reynolds was iemand wat werklik omgee vir die vermiste vroue en hulle wou help om hulle te vind.
Nog 'n verdagte was Ron Erwin. Erwin het 'n verbinding met I van ons vorige episodes. Hy is 'n fotograaf van Joplin Missouri. Erwin het onder 'n wolk van agterdog geval in die reeksmoorde wat ondersoekers uit New Mexico by sy eiendomme in Joplin opgedaag het, gewapen met soekbevel. In die eerste onderhoud wat hy oor die aangeleentheid gegee het, het Erwin aan die Joplin Globe gesê dat hy nie weet hoe hy 'n verdagte in die saak geword het nie, net dat die ervaring soos 'n nagmerrie lyk. 'Daar is 'n ou' Twilight Zone' -episode, 'het Erwin gesê,' waar 'n man wakker word met die wêreld wat hy altyd geken het, en skielik herken niemand hom nie en hardloop hy rond en probeer sê: 'Onthou jy my nie? Ek ken jou al 40 jaar, 'en dit alles.
'Wel, dit was wat my lewe in daardie tyd was,' het hy gesê tydens die onderhoud by die kantoor van Joplin, advokaat Phil Glades.
'Ek weet nie hoe dit alles op daardie stadium gekom het voordat dit die oggend skielik ontplof het nie,' het hy gesê. "Ek weet nie."
Erwin het die grootste deel van 'n jaar probeer om sy onskuld agter die skerms te bewys. Hy het prokureurs in Joplin en New Mexico aangestel om hom te adviseer, alhoewel hy nog nooit van die moorde aangekla is nie, en hy het alle onderhoudsversoeke geweier. Erwin het in Desember na Alexandria, Va. Barry Colvert. Glades het gesê Colvert het vasgestel dat Erwin nie bedrieglik was in sy antwoorde rakende die West -Mesa -moorde nie. Die uitslae van die eksamen is 'n paar maande later aan Albuquerque -ondersoekers gestuur toe hulle as 'n laaste versoek gevra het of hy bereid sou wees om 'n poligraaf te neem. Alhoewel daar geen werklike rede aan die publiek gegee is waarom Erwin 'n verdagte was nie, word daar gesê dat hy gereeld op die kermis in Albuquerque gesien is waar die vroue gereeld besoek het en dat mans bekend was om prostitute te gaan haal. Erwin en sy prokureurs het aan Globe 'n afskrif van die laaste bladsy van 'n Albuquerque -polisierapport van 26 Junie vanjaar verskaf wat die gevolgtrekking maak: 'Ron Erwin is nie 'n lewensvatbare verdagte in die moord op die 11 slagoffers in die 188th Street, S.W. werf."
Die paragraaf spesifiseer datums in 2004 waarin bekend is dat die slagoffers Veronica Romero, Evelyn Salazar en Jamie Barela verdwyn het. Die verslag lui dat speurders kon verifieer dat Erwin in Joplin was op die dag toe Romero verdwyn het en die dag toe Salazar en Barela vermis geraak het.
'Ek glo daar was nie te veel spesifieke datums in hierdie geval nie, maar dit was twee daarvan,' het Erwin gesê. 'En ek kon rekenskap gee van al my dae in 2004.'
'Waarom hy 'n verdagte was - dit is alles in verseëlde lasbriewe, dit is nog steeds deel van ons hangende ondersoek,' het sers. Tricia Hoffman, woordvoerder van die Albuquerque -polisiekantoor, in 'n telefoniese onderhoud. 'Maar op hierdie stadium kon ons hom as 'n lewensvatbare verdagte uitskakel.'
Hulle weet dus ten minste wie dit nie gedoen het nie.
Scott Lee Kimball is 'n veroordeelde reeksmoordenaar uit Boulder County, Colorado. Hy dien 70 jaar vonnis uit nadat hy in 2009 skuld beken het op die moorde op 5 mense. Al vier die slagoffers is tussen Januarie 2003 en Augustus 2004 dood, terwyl Kimball 'onder vrylating onder toesig' was ná 'n voorafgaande skuldigbevinding aan tjek, wat as FBI -informant gedien het. In Desember 2010 het Kimball aan 'n neef gesê dat hy voorgestel is as 'n verdagte in die West Mesa-moorde in New Mexico, wat gedurende dieselfde tydperk 2003-2005 gepleeg is. Hy ontken betrokkenheid. Alhoewel hy geen betrokkenheid ontken het nie, het hy gespog om ander moorde te pleeg, hoewel die owerhede nog nie direkte bewyse aan die lig gebring het om sy bewerings te staaf nie.
'N Ander verdagte en een van die lewensvatbaarste was Lorenzo Montoya, volgens ons, terwyl hy vermoor is terwyl hy nog 'n moord gepleeg het.Toe Lorenzo Montoya in 2006 vermoor is, was die lyke van die West Mesa -slagoffers nog nie gevind nie. Polisiehoof Ray Schultz het destyds gesê dat die polisie na hom gekyk het in verband met prostitute wat uit die stad verdwyn het.
Hy is sedertdien aangewys as 'n moontlike verdagte in die West Mesa -sterftes.
Dit is waarskynlik omdat Montoya, net soos 'n ander moontlike verdagte Joseph Blea, na wie ons binnekort kom, deur die Oos -sentrale gang gery het en bekend was as gewelddadig.
Sy eerste arrestasie wat verband hou met prostitusie, was in 1998 toe hy 'n geheime speurder opgetel het wat hom as 'n prostituut voorgedoen het. Hy het haar $ 40 aangebied.
Sy het hom na 'n motelkamer naby Washington en Sentraal geneem, waar beamptes hom gearresteer het.
Dit het hom blykbaar nie afgeskrik nie.
In 1999 het vise-speurders gekyk hoe hy 'n prostituut naby Central en San Mateo oplaai en hom volg na 'n donker doodloopstraat naby die lughawe.
Die polisie glo hulle het hom op die daad betrap terwyl hy haar wou verkrag en verwurg.
Montoya het blykbaar nooit beplan om haar te betaal nie - hy het slegs $ 2 in sy beursie gehad.
Hy is in hegtenis geneem, maar die saak is later van die hand gewys.
Ongeveer vier jaar later was hy nog steeds besig daarmee. Speurders het gekyk hoe hy 'n prostituut op Central Ave oplaai en hom in hegtenis neem. Die vrou het aan beamptes gesê dat hy haar $ 15 betaal het.
Teen daardie tyd het Montoya reeds 'n geskiedenis van geweld gehad.
Volgens 'n huishoudelike geweldsvorm wat sy vriendin ingevul het na 'n beweerde aanranding, het Montoya haar herhaaldelik geslaan.
Die vrou het gesê dat hy ook "gruwelike dinge aan my gedoen het", maar het nie uiteengesit wat dit in die dokument was nie.
Sy het geskryf dat Montoya gedreig het "om my dood te maak en my in kalk te begrawe."
Hierdie dreigement kan lig werp op Montoya se laaste misdaad.
In Desember 2006 het hy 'n begeleier na sy sleepwa genooi en haar vermoor, volgens 'n beëdigde verklaring van die soektog.
'Sy was vasgemaak aan die enkels, knieë en polse, met kleeflint en koord,' het 'n speurder in die lasbrief geskryf.
Toe die vrou se kêrel na haar kyk, het hy Montoya doodgeskiet. Die vrou se lyk is buite Montoya se sleepwa gevind, gedeeltelik toegedraai in 'n kombers. Haar bene en polse was toegedraai met kleeflint en 'n dik laag om haar nek. 'N Oopgerolde kondoom, kussingsloop en die besittings van die vrou was in 'n asblik in die bagasiebak van die motor wat Montoya gehuur het. Binne Montoya se sleepwa het ondersoekers kleeflint langs sy bed gevind. Hulle het ook hardcore pornografie en tuisgemaakte seksbande gevind. Een van die opnames wys hoe Montoya seks het met 'n vrou en die band word swart. In 'n volgende toneel op dieselfde band, fokus die kamera op die muur van Montoya.
Die kamera neem nie vas wat gebeur nie, maar die klank vang op wat klink soos band wat uit 'n rol gehaal word. Ten minste een asblik word oopgemaak en daar is minute se geritsel. Die polisie het die klank na die FBI en ander misdaadlaboratoriums gestuur vir verbetering, maar kon nie vasstel wat Montoya doen nie. Twee jaar na Montoya se dood is die ontbinde oorblyfsels van die West Mesa -slagoffers gevind.
Montoya was onmiddellik 'n moontlike verdagte. Maar die polisie het nog nooit afdoende bewyse verskaf wat hom met die misdaad verbind het nie. Tanner Tixier, polisiewoordvoerder, sê speurders het Montoya se tapyt in die sitkamer getoets vir DNA van al die slagoffers wat op die mes gevind is, en dit is negatief. Hulle het ook niks verdag in sy finansiële rekords gevind toe die vroue vermis geraak het nie. Alhoewel Montoya se familie wou nie met die pers praat nie, is sommige van hul kommentaar vasgelê in onderhoude wat die polisie opneem die dag toe hy vermoor is. Sy ma het sy ongeloof uitgespreek dat Montoya kon gedoen het waarvoor die polisie hom beskuldig het. En sy vriendin vertel hulle snikkend dat sy veronderstel was om by Montoya se sleepwa te wees die aand toe Hill vermoor word, maar sy het gekanselleer omdat sy nie goed voel nie.
'Hy was baie aggressief toe hy jonger was, maar hy het baie verander,' het sy gesê. “Hy was goed vir my.”
Die polisie het in Oktober 2016 aangekondig dat hulle op soek is na twee begeleiders wat in een van die sekssnitte vertoon word.
'Ons moet die twee vroue identifiseer,' het Tixier gesê. 'Ons probeer uitvind of hulle nog lewe.'
Die volgende is die voormelde Joseph Blea. Joseph Blea trek die aandag van ondersoekers byna onmiddellik nadat die eerste oorskot van die West Mesa -slagoffers opgegrawe is.
April Gillen, Blea se eerste vrou, het die polisie sewe dae na die ontdekking van 'n been op die mes gekontak en gesê dat sy dink dat die polisie hom moet ondersoek.
Hulle het al baie van hom geweet.
Blea dien tans 90 jaar tronkstraf uit nadat hy skuldig bevind is aan vier seksuele aanrandings wat nie verband hou met die West Mesa-saak nie. Hy staan ​​ook tereg op ander seksverwante aanklagte, waaronder beskuldigings dat hy 'n 14-jarige meisie met 'n skroewedraaier verkrag het. Volgens die aanlyn hofrekords is die saak later laat vaar.
En sy DNA is gevind op 'n prostituut wat in 1985 op 'n randsteen dood is. Hy is nooit aangekla in verband met die misdaad nie.
Die polisie het hom geken nog voordat baie van die aantygings na vore gekom het - hulle het meer as 130 keer op hom afgestorm tussen 1990 en 2009, en baie van die ontmoetings was langs die Oos -Sentraal -gang, bekend vir prostitusie en dwelms, volgens 'n bevel van die soekbrief wat laat verseël is laas jaar.
Dit is 'n gebied waaroor baie van die slagoffers gereeld besoek het.
In 'n verslag ses jaar voor die West Mesa -slagoffers vermis is, het 'n vrou wat in Central Avenue gestap het, gesê dat Blea haar na sy motor ontbied en homself ontbloot het.
Die polisie het tou en elektriese band op sy passasiersitplek gevind.
In die weke nadat die oorblyfsels van die slagoffers gevind is, het speurders met APD se Repeat Offender -projek vir Blea vier dae lank gestamp toe dit lyk asof hy prostitute by die wandeling bekruip.
"By twee afsonderlike geleenthede het mnr. Blea Central Ave van die westelike deel van Albuquerque na die oostelike deel van Albuquerque gery," het die speurder in die lasbrief geskryf. 'Hy vertraag en omring die blok in gebiede waar prostitute werk. Hy het geen prostituut genader nie, maar dit lyk asof hy hulle fyn dophou. ”
Toe speurders 'n onderhoud voer met 'n prostituut wat hom ken, het sy gesê dat hy haar na sy huis geneem het en probeer het om haar vas te maak. Sy het gesê sy laat hom nie toe nie.
Ongeveer agt maande nadat die West Mesa -moordondersoek begin het, het speurders Blea se huis deursoek en vroue -juweliersware en onderklere vir vroue versamel.
Sy vrou, Cheryl Blea, het aan die polisie gesê dat hy dit geniet het om vroue se onderklere aan te trek tydens seks. Sy het gesê dat sy by geleentheid juweliersware gevind het wat nie aan haar of haar dogter behoort nie. En sy het gesê dat haar dogter vroue -onderklere gevind het wat in hul skuur versteek was.
In 'n onderhoud met die albuquerque Journal in 2015, het Robert Cloven, die vader van die slagoffer Virginia Cloven, gesê dat sommige gesinne opgemerk het dat die juweliersware van die vrou ontbreek.
Speurder Mark Manary, wat voltyds die enigste ondersoeker in die West Mesa-saak is, sal nie sê of die juweliersware of onderklere by Blea se huis by enige van die slagoffers se DNA pas nie.
'Omdat dit 'n voortgesette strafregtelike ondersoek is, kan hierdie vraag nie tans beantwoord word nie,' het hy in Januarie 2016 in 'n e -pos gesê.
Na verneem word, het Blea ook die West Mesa -saak met ander bespreek.
Toe speurders 'n voormalige selmaat ondervra het, het hy gesê Blea het vir hom gesê dat hy die slagoffers ken. Hy het gesê dat hy hulle vir seksuele dade betaal het.
"Mnr. Blea het swak gepraat oor ander geïdentifiseerde slagoffers en hulle as onbeskof beskou, ”het beamptes gesê.
Blea het aan Elderts gesê hy het een van die slagoffers geslaan toe sy sy geld wou vat.
Die meeste van die getuienisondersoekers wat in die deursoekingsbevel voorkom, is omstandig, maar daar is 'n bewys dat hulle hom aan die misdaad kan verbind.
Beamptes wat die bene opgegrawe het, het 'n plantetiket vir 'n Juniper -jenewer langs die oorskot van Virginia Cloven gevind.
Speurders het die boometiket opgespoor na 'n kwekery in Kalifornië wat plante na Albuquerque stuur, en Blea se besigheidsrekords dui aan dat hy plante gekoop het van kwekerye wat die plante in Kalifornië verkoop het.
Dit is onduidelik of speurders ooit die boommerk aan Blea kon bind.
Blea het sy lang gevangenisstraf vir die gevalle van seksuele aanranding in 2015 begin. Hy appelleer teen sy skuldigbevinding in dié gevalle.
Sy voormalige prokureur, John McCall, het gesê Blea sê dat hy niks met die West Mesa -moorde te doen het nie.
'Ons het kwessies rakende dit alles behandel', het McCall in Januarie 2016 gesê. 'Maar dit lyk nie asof hulle werklik afdoende bewyse het oor Joseph Blea nie. Hy ontken konsekwent betrokkenheid by West Mesa. ”
Die owerhede is van mening dat die vroue moontlik betrokke was by 'n groot interstate sekshandel. Volgens die El Paso Times het die teenwoordigheid van Syllannia Edwards onder die slagoffers daartoe gelei dat die owerhede glo dat seksbendes betrokke kon wees. Edwards was van Oklahoma, maar dit was bekend dat hy in Texas en Colorado was voordat hy in Albuquerque beland het. Dit is egter onbekend of sy alleen gereis het of daar verhandel is. Verskeie arrestasies en veroordelings in El Paso, Texas, het aangedui dat Albuquerque deel uitmaak van 'n breër sekshandelroete wat die state Nevada, Colorado, New Mexico en Texas insluit, asook die Mexikaanse stad Juarez. Volgens die New Mexico State University het die FBI langafstand-vragmotorbestuurders ondersoek as verdagtes in moorde op sekswerkers langs groot snelweë, en die owerhede het rede om te glo dat Edwards so 'n slagoffer was. Die kantoor van El Paso Crime Stoppers het in 2010 'n anonieme wenk ontvang dat 'n verdagte wie se naam Cota was, 'n meisie met die bynaam "Mimi" en "Chocolate" vermoor het, wat beide Edwards genoem het. Ten spyte van die wenk, bly die West Mesa -moordsaak egter onopgelos.
En hoe voel hierdie Cota in elk geval? Die volgende is geneem uit 'n nuwe artikel in die staatsuniversiteit in Mexiko.
'N Vragmotorbestuurder wat vroeër aan die militêre spesiale magte van El Salvador behoort het, kan na bewering gekoppel wees aan reeksmisdade van meisies en vroue in El Paso, Texas, en Albuquerque, New Mexico, volgens 'n wenk van Crime Stoppers in hofstukke wat verband hou met die appèl. van die gevangenis in die doodstraf in Texas, David Leonard Wood.
Die wenk, wat deel uitmaak van die Crime Stoppers -verslag, verwys na Wood se saak en na die West Mesa -moorde op Albuquerque.
Die verslag lui dat die slagoffer of slagoffers van die vermeende verdagte, wie se naam Cota in die Crime Stoppers -verslag is, die bynaam 'Mimi' en 'Chocolate' gekry het. Die owerhede in New Mexico het een van die 11 slagoffers wat in 2009 in vlak grafte in Albuquerque se Wes -Mesa gevind is, geïdentifiseer as Syllannia Edwards, wat volgens die polisie moontlik die byname “Mimi” en “Chocolate” gebruik het.
Die West Mesa -saak bly onopgelos.
Edwards, wat 15 jaar oud was, is vermis aangemeld in 2003 in Lawton, Oklahoma. Die polisie daar het gesê hulle beskou haar as 'n bedreigde weghol. Die polisie het gesê dat sy ook in Mei 2004 in Aurora, Colorado, gesien is en moontlik met prostitute in die stad verbind is. Dit is nie bekend wanneer en hoe Edwards na Albuquerque gereis het nie.
"Edwards is iewers tussen 2004 en 2005 vermoor en daarna begrawe in 'n mes wat langs 118th Street SW in Albuquerque geleë is," het die polisie gesê. 'Die verdagte (die Cota) sou die wyfies met verdowingsmiddels lok,' het die tipster aan Crime Stoppers gesê.
'N Anonieme inbeller het die wenk op 22 Februarie 2010 aan Crime Stoppers van El Paso, Inc, gegee. Volgens hofrekords het El Paso -speurder Arturo "Tury" Ruiz, wat die opdrag moes volg, sover gegaan as om berei 'n groot juriedokument voor sodat hy meer inligting oor die tipster se inligting kan aanvra. 'N Amptenaar by die Albuquerque -polisiedepartement het vandag (13 September 2016) bevestig dat die polisie in El Paso die 2010 Crime Stoppers -verslag gedeel het met owerhede wat die West Mesa -moorde ondersoek.
Vanweë die voortgesette aard van die ondersoek was geen verdere kommentaar beskikbaar nie.
Volgens die Crime Stoppers -verslag het die oproeper (tipster) gesê dat hulle inligting het oor die misdade waarvoor 'n man met die naam David Leonard Wood binnekort tereggestel sal word. Die inbeller het meegedeel dat die verdagte [Cota] ... verantwoordelik is vir hierdie misdade. ”
'Die inbeller het geadviseer dat twee van die slagoffers se byname Mimi en sjokolade was,' lui die verslag van Crime Stoppers. “Die oproeper het die verdagte meegedeel dat hy nooit erken het dat hy die vroue vermoor het nie, maar wel dat hy die vroue opgetel en betaal het in ruil vir seks.” 'Die oproeper het rede om te glo dat die verdagte ... ook verantwoordelik is vir die West Mesa, NM -moorde ... (en) kan ook verantwoordelik wees vir verskeie moorde in Milwaukee, WI,' lui die verslag van Crime Stoppers.
Die tipster beweer dat die verdagte 'n lid van El Salvador se militêre spesiale magte was. Die tipster beweer verder dat die verdagte 'baie gewelddadig' is en ''n baie sterk haat teenoor vroue toon.
Die tipster het aan Crime Stoppers gesê dat Cota na bewering gespog het dat 'u my eendag in die nuus sal sien'. Die verdagte, beweer die tipster, was vroeër betrokke by dwelmhandel en het 'n familielid gehad wat op aanklag van dwelm in Kalifornië gearresteer is. Die tipster beweer dat die verdagte se bynaam 'El Tigere' was, tussen 55 en 56 jaar oud (in 2010), 'n dun, rooierige hare gehad het en met 'n ligte bordeaux-gekleurde bakkie gery het.
Na verneem word, werk die verdagte as 'n 18-wielbestuurder, en woon in Albuquerque en West Oakland, Kalifornië.
Wood is skuldig bevind in die dood van ses meisies en jong vroue wat in 1987 in El Paso verdwyn het. Hulle lyke is in vlak grafte gevind naby die huidige Painted Dunes -gholfbaan in Noordoos -El Paso.
Die slagoffers was Ivy Susanna Williams, Desiree Wheatley, Karen Baker, Angelica Frausto, Rosa Maria Casio en Dawn Marie Smith.
Drie ander wat in 1987 vermis geraak het, twee uit Noordoos -El Paso, en een wat in die nabygeleë Chaparral, New Mexico, gewoon het, was Melissa Alaniz, Cheryl Vasquez en Marjorie Knox, hulle is nooit weer lewend gesien nie. Die polisie in El Paso het gesê hulle vermoed Wood in hul verdwynings.
Wood het onwrikbaar ontken dat hy die ses slagoffers vermoor het en ontken dat dit verband hou met die verdwyning van Knox, Alaniz en Vasquez. Na sy skuldigbevinding deur 'n jurieverhoor, is Wood ter dood veroordeel en sou hy in 2009 tereggestel word. Die Texas Strafhof het hom 'n uitstel gegee die dag voordat hy tereggestel sou word, sodat hy sy appèl kon voorberei.
Daar word vermoed dat dieselfde persoon wat verantwoordelik was vir die westelike mesa -moorde, ook verantwoordelik was vir die krake waaraan Wood skuldig bevind is.
So daar het u dit ... die onopgeloste verhaal van die West Mesa -moorde. Wie het dit gedoen? Waarom het hulle dit gedoen, waar is die res van die vermiste meisies? Ons mag nooit weet nie.
Bronne vir vandag was 'n ongelooflike spesiale artikelreeks uit die Albuquerque Journal, die New Mexico -staatsuniversiteitsartikel oor die Cota -verdagte, die El Paso -tye en hul artikel daaroor. Dit was die belangrikste bronne, hoewel ons wel 'n paar klein stukkies op verskillende ewekansige webwerwe gevind het.
Rillerfilms wat in New Mexico verfilm is:
"Halfgehang" Mary Webster
Vind The Midnight Train Podcast:
En waar u ook al na u gunsteling podcasts luister.
Teken in op ons amptelike YouTube -kanaal:
Gerugte was los in die lug, op soek na 'n nek om op te land. Ek het die koei gemelk, die skuurdeur het oopgemaak tot by die sonsondergang. voel nie die gebreekte vleis nie en sluit dit soos water oor 'n klip. Ek is gehang omdat ek alleen was omdat ek blou oë en 'n sonbrande vel gehad het, gebroke rompe, 'n paar knope, 'n onkruidplaas in my eie naam, en 'n veilige geneesmiddel vir vratte, ja, en borste en 'n soet peer in my lyf. Elke keer as daar oor demone gepraat word, is dit handig.
Die tou was 'n improvisasie. Mettertyd sou hulle aan byle gedink het. Omhoog gaan ek soos 'n meevaller agteruit, 'n swart appel wat teen die boom vasgesteek is. Gesnyde hande, lap in my mond, 'n vlag om die maan te groet, ou godin met 'n been, ou oorspronklike, wat eens bloed in ruil vir kos geneem het. my eie kwaad het soos 'n handskoen na binne gedraai, en ek het dit gedra.
Die kappies kom om te staar, die donker rompe ook, die gesigte wat omgedraai is tussenin, die mond so toe dat hulle liploos is. Ek kan in hul ooggate en neusgate sien. Ek kan hul vrees sien. Jy was my vriend, jy ook. Ek het u baba genees, mev., En u s'n uit u gespoel, nie -vrou, om u lewe te red. Help my af? Jy durf nie. Ek vryf u moontlik af, soos roet of skinder. Voëls van 'n veer brand saam,
alhoewel rawe in die reël enkelvoud is. In 'n byeenkoms soos hierdie is die veilige plek die agtergrond, asof jy nie kan dans nie, terwyl die veilige standpunt met 'n vinger wys. Ek verstaan. U kan niks spaar nie, 'n hand, 'n stukkie brood, 'n tjalie teen die koue, 'n goeie woord. Here weet dat daar nie veel is om rond te gaan nie. Jy het dit alles nodig.
Nou, God, noudat ek hier is, miskien 'n bietjie tyd om weg te kom van die daaglikse vingerwerk, beenwerk, werk op die hoendervlak, kan ons voortgaan met ons rusie, die een oor vrye wil. Is dit my keuse dat ek soos 'n kalkoen se wattels aan hierdie meer as onverskillige boom hang? As die natuur u alfabet is, watter letter is hierdie tou? Spel my kronkelende liggaam Grace uit? Ek het seer, daarom is ek. Geloof, Liefde en Hoop is drie dooie engele wat soos meteore val of uile brand oor die diep leë lug van U aangesig.
My keel is styf teen die tou wat woorde en lug verstik en ek word tot 'n geknoopte spier. Bloed bult in my skedel, my gebalde tande hou dit in. Ek byt vas van wanhoop Die dood sit op my skouer soos 'n kraai wat wag dat my uitgedrukte beet van 'n hart bars sodat hy my oë kan eet of soos 'n regter wat mompel oor sletse en straf. en sy lippe aflek of soos 'n donker engel wat bedrieglik is in sy blink vere wat vir my fluister om maklik oor myself te wees. Om uiteindelik asem te haal. Vertrou my, sê hy en streel oor my. Waarom ly? 'N versoeking, om in hierdie definisies in te sak. Om 'n martelaar in omgekeerde volgorde, of kos, of asblik te word. Om my eie woorde vir myself op te gee, my eie weierings. Om op te gee om te weet. Om pyn op te gee. Om te laat gaan.
Uit my mond kom daar, op 'n afstand van my, 'n dun knaaggeluid wat u met gebed kan verwar, behalwe dat gebed nie beperk word nie. Of is dit, Here? Miskien is dit meer soos om verwurg te word as wat ek ooit gedink het. Miskien is dit 'n snak na die lug, gebed. Wou daardie manne op Pinkster dat vlamme uit hul koppe moet skiet? Het hulle gevra om op die grond neergegooi te word, terwyl hulle soos heilige pluimvee gabbel, met oogbolle wat bult? Soos myne is, soos myne is. Daar is net een gebed, dit is nie die knieë in die skoon nagrok nie
op die gehaakte mat wil ek dit hê, ek wil dit hê. O ver verder. Noem dit asb. Noem dit genade. Noem dit nog nie, nog nie, want die hemel dreig om binne -in te ontplof in vuur en gerasperde vlees, en die engele kraai.
Die wind waai in die blare om my, die boom straal nagvoëls uit, nagvoëls skree in my ore soos gesteelde harte, my hart stotter in my wapperende doekliggaam. hou geen talisman of silwer skyf nie, my longe slinger asof ek verdrink, ek roep u aan as getuie, ek het geen misdaad gedoen nie, ek is gebore, ek het gebaar, ek sal gebore word, dit is 'n misdaad, ek sal nie blare erken nie en wind hou my vas. nie toegee nie
Die son kom op, groot en helder, nie meer 'n gelykenis vir God nie. Verkeerde adres. Ek was daar buite. Tyd is relatief, laat ek jou vertel dat ek 'n millennium geleef het. Ek wil sê dat my hare oornag wit geword het, maar dit het nie. In plaas daarvan was dit my hart: gebleik soos vleis in water. Ek is ook ongeveer drie sentimeter langer. Dit is wat gebeur as jy in die ruimte dryf en na die evangelie van die rooiwarm sterre luister. Punte van oneindigheid raaisel my brein, 'n openbaring van doofheid. Aan die einde van my tou getuig ek van stilte. Moenie sê ek is nie dankbaar nie. Die meeste sal net een dood hê. Ek sal twee hê.
Toe hulle my lyk kom oes (maak u mond oop, maak u oë toe), sny my liggaam van die tou af, verbaas, verbaas: ek het nog gelewe. Sterkte, mense, ek ken die wet: julle kan my nie twee keer teregstel nie. Hoe lekker. Ek val voor die klawer in, blaas dit in en blaas my tande in 'n vuil glimlag. U kan u voorstel hoe dit verloop het. Nou hoef ek net deur my hemelsblou oë na hulle te kyk. Hulle sien hul eie siek wil in die voorkop staar en stert draai. Voorheen was ek nie 'n heks nie. Maar nou is ek een.
Later word my vel se liggaam om my ware liggaam, 'n sagte nimbus. Ek ritsel oor die paadjies en velde wat vir myself mompel soos 'n gek, mond vol sappige byvoeglike naamwoorde en pers bessies. Die stadsbewoners duik kop in die bosse om uit my pad te kom.
My eerste dood wentel om my kop, 'n dubbelsinnige nimbus, 'n medalje van my beproewing. Niemand steek daardie sirkel oor nie. Nadat ek gehang is vir iets wat ek nooit gesê het nie, kan ek nou alles sê wat ek kan sê. Heiligheid blink op my vuil vingers, ek eet blomme en mis, twee vorme van dieselfde ding, ek eet muise en bedank, godslastering skitter en bars in my nasleep soos lieflike borrels. Ek praat in tale, my gehoor is uile. My gehoor is God, want wie kan my anders verstaan? Wie anders is al twee keer dood? Die woorde kook uit my, spoel na spoel van kronkelende moontlikheid. Die kosmos ontrafel uit my mond, alle volheid, alle vakatures.
Creepy ... Dit was 'n gedig wat deur Margaret Atwood geskryf is oor die onderwerp van vandag, Half hanged mary webster. Ons het gedink dit sou 'n goeie manier wees om die toon van die episode aan te pas. Nogal lank, maar tog ongelooflik. So wie is presies Mary webster? Waarom noem hulle haar half gehang? Wel, laat ons uitvind sal ons !!
Mary 'Webster is gebore Mary Reeve, dogter van Thomas Reeve en Hannah Rowe Reeve, in Engeland omstreeks 1624. Die gesin migreer na Springfield in die Massachusetts Bay Colony, en Mary trou met William Webster in 1670. Hy was 53 en sy was ongeveer 46. Hulle het in die Puriteinse stad Hadley, Mass., 20 kilometer noord van Springfield langs die Connecticutrivier gewoon.
William en Mary Webster het min geld gehad, het in 'n klein huis gewoon en het soms hulp van die stad nodig gehad om te oorleef. Daar bestaan ​​geen rekords dat Webster kinders gehad het nie.
Armoede en verwaarlosing het nie die vurige humeur van Mary verbeter nie, en sy het hard gepraat toe sy aanstoot geneem het, skryf Sylvester Judd in sy geskiedenis van Hadley uit 1905.
'Verag en soms mishandel, was sy versuur met die wêreld en het 'n toorn vir sommige van haar bure gemaak; hulle het haar 'n heks begin noem en haar misbruik,' het Judd geskryf.
Mary Webster het vermoedelik beeste en perde betower, sodat hulle nie by haar huis kon verby gaan nie. Die bestuurders het haar gevind en geslaan sodat die diere verby kon kom.
Sy het eenkeer by 'n huis ingestap en 'n hen het by 'n skoorsteen in 'n pot kookwater geval. Sy het 'n brandwond op haar lyf gehad, waarskynlik van die warm water, maar haar bure noem dit die hekse se merk.
Dit alles gebeur hier jare voor die berugte hekseproewe van Salem. Dit was in wese een van die groot voorlopers van die hekseproewe as Cotton Mather, 'n Puriteinse predikant in New England, produktiewe skrywer en pamflet. Een van die belangrikste intellektuele figure in die Engelssprekende koloniale Amerika, word Mather vandag veral onthou vir sy Magnalia Christi Americana (1702) en ander geskiedeniswerke, vir sy wetenskaplike bydraes tot planthibridisering en die bevordering van inenting as 'n manier om die voorkoming van pokke en ander aansteeklike siektes, en vir sy betrokkenheid by die gebeure rondom die hekproewe van Salem van 1692–3. Hy sou skryf oor 'n voorval met Mary Webster en Philip Smith. Smith was 'n regter, diaken en 'n verteenwoordiger van die stad Hadley. Hierdie geskrifte deur Matters plus 'n paar ander sou dien as die katalisator wat mense tot die waansin gedryf het wat die hekseverhore was. Ons sal 'n bietjie later praat oor die gevolge van hierdie geskrifte, maar kom ons kyk eers na die voorval waaroor Cotton Mather sou skryf.
Gegewe die vroeëre verhale oor die feit dat sy vermoedelik veroorsaak het dat diere nie by haar huis kon verbyloop nie, en die hekse merk, plus haar algehele “gaan fok jouself” -houding, is dit geen wonder nie, gegewe die tye dat dinge nogal gek sou word.
Uiteindelik bereik die verskillende verhale en Mary se oënskynlik onaangename gedrag 'n kritieke massa: Mary is op 27 Maart 1683 ondersoek op verdenking van toordery deur die landdroshowe in Northampton. Die volgende is uit die verslag:
"Mary, die vrou van William Webster van Hadley, wat sterk agterdogtig was dat sy die duiwel vertroud was of toordery gebruik het, [het] baie getuienisse teen haar ingedien, of dit het op haar gelyk dat dit op so iets betrekking het"
Die howe in Northampton, soos hulle in die vorige saak van Mary Parsons gedoen het, het besluit dat hulle nie toegerus was om so 'n saak te hanteer nie, daarom moet dit na die Court of Assistants in Boston gestuur word. Sy is in April 1683 na Boston gestuur, waar sy in die tronk gewag het tot haar hofdatum op 22 Mei 1683 Gov. Bradstreet, adjunk -goewerneur Danforth en nege assistente was teenwoordig. Die verslag van die hof lui:
'Die groot jurie wat na die bevalling gestuur is, het na die getuienis teruggekeer dat hulle Mary Webster aangekla het, omdat sy, sonder om die vrees van God voor haar oë te hê, en deur die duiwel aangestig is, 'n verbond aangegaan en vertroud was met hom in die vorm van 'n oorlogsperiode, [visser of wilde swart kat van die bos], en sy spykers suig haar en spene of merke op haar gevind, soos in en deur verskeie getuienisse kan verskyn, in stryd met die vrede van ons soewereine heer, die koning, sy kroon en waardigheid, die wette van God en van hierdie jurisdiksie - Die hof het by die ernstige oorweging van die getuienisse haar vir verdere verhoor gelaat. "
Na die aanklag is Mary weer in die tronk teruggebring om haar verhoor af te wag op 1 Junie 1683. Die verslag van hierdie hofverskyning lui:
"Mary Webster is nou gebel en na die kroeg gebring, en is aangekla. Op watter aanklag pleit sy onskuldig en maak geen uitsondering teen die jurie nie, en laat haar verhoor word deur God en die land. Die beskuldiging en getuienis in die saak is gelees en aan die jurie toegewy, en die jurie het hul uitspraak ingedien dat hulle haar bevind het - onskuldig. ”
Maria is dus onskuldig verklaar, alhoewel haar bure miskien minder as bly was dat sy na Hadley sou terugkeer. Miskien in 'n vroeë voorbeeld van die ontevredenheid van Wes -Massachusetts met die besluite wat Boston geneem het, het die inwoners van Hadley duidelik nie saamgestem met die uitspraak van die Boston -hof nie.
Op 10 Januarie 1685 het Lieut. Philip Smith is onder vermoedelik geheimsinnige omstandighede dood. Smith was 'n prominente lid van die Hadley -gemeenskap en het waarskynlik met Webster ontmoet. Blykbaar word vermoed dat Mary die dood veroorsaak het, en sommige inwoners het probeer om haar daarvoor op te hang. Op hierdie punt wissel die verduidelikings van wat gebeur het, afhangende van die bron. Philip Smith se beskuldigings, swaarkry en dood is binne 'n paar jaar beskryf in 'n publikasie van Cotton Mather "Memorable Providences, Relating to Hitchcrafts". Mather noem Smith, maar nie Mary Webster nie. Mather beskryf hoe 'n paar vriende van Smith 'drie of vier keer in een nag 'n steuring aan die vrou gegee het'. 'N Bietjie oor Cotton Mather baie vinnig.
Gebore op 12 Februarie 1663 uit 'n familie van bekende puriteinse predikante uit New England, waaronder eerwaarde John Cotton en eerwaarde Richard Mather, lyk dit asof Cotton Mather bekend is om roem te verwerf. Sy eie vader, ds. Vergroot Mather, beklee ook 'n prominente posisie as 'n bewonderde politieke leier, predikant van die South Church in Boston, sowel as die presidentskap van Harvard College. Jong Cotton, wat uitblink in sy toelatingseksamens in Latyn en Grieks, het op 12 -jarige ouderdom by Harvard begin skoolgaan. Nadat hy op 18 -jarige ouderdom sy M.A. -graad ontvang het, het hy hom geroep tot 'n diens in die geestelikes. 'N Verskriklike hakkel het hom egter gedwing om die bediening en die vereistes van prediking te vertraag, en in plaas daarvan vermaak hy die idee om dokter te word. Aanmoediging van 'n vriend het hom uiteindelik oor hierdie spraakgebrek getrek en terug na sy roeping, hoewel medisyne 'n belangrike belangstelling gedurende sy lewe was. Mather preek sy eerste preek in Augustus 1680 en word 1616 op 22 -jarige ouderdom georden. Behalwe sy betrokkenheid by die hekseproewe in Salem gedurende die 1690's, word Cotton Mather onthou as een van die invloedrykste Puriteinse predikante van sy tyd . Cotton het nooit sy vader se sukses as politieke leier of president van Harvard behaal nie, maar het sy stempel afgedruk deur sy pogings as 'n meester van die pen. Teen die einde van sy lewe het hy meer as 400 van sy werke gepubliseer, wat wissel van heksery tot pokke -inenting. Sy publikasie, Curiosa Americana (1712-24), demonstreer sy vermoëns as 'n bekwame wetenskaplike en gee hom verkiesing tot die gesogte Royal Society of London, Engeland. Alhoewel sy pogings tot aanmoediging by pokke -inenting baie weerstand gebied het en sy eie seun byna doodgemaak het, word hy erken as 'n progressiewe mediese advokaat vir sy dag.
Wat die hekseverhore van Salem betref, was dit egter Mather se belangstelling in die ambag en optrede van Satan wat hom 'n gehoor gegee het met die magtigste figure wat by die verhoor betrokke was, verskeie van die regters en die plaaslike predikante in Salem. Voordat die beskuldigings in Salem Village uitgebreek het, het Mather reeds sy rekening, Remarkable Providences (1684), gepubliseer waarin hy die kinders van die Goodwin -gesin in Boston in detail beskryf. Mather het eintlik die oudste van die kinders, die 13-jarige Martha, in sy huis geneem om die verskynsel meer intensief te bestudeer. Later geleerdes het voorgestel dat hierdie boek eintlik die simptome van kliniese histerie beskryf. Dit was dieselfde histerie wat die gedragsmodel vir die kring van 'geteisterde' meisies tydens die verhore in Salem verskaf het. Mather het egter sy ervaring met Goodwins gebruik om sy idee te versterk dat New England in werklikheid 'n slagveld met Satan was. Soortgelyke temas verskyn in sy preke en in die voorwoord van een van sy kinderboeke, waarin hy jong lesers waarsku: 'Die wat lieg, moet na hul vader, die duiwel, gaan in die ewige verbranding wat nooit bid nie, God sal uitstort sy toorn oor hulle en as hulle gaan slaap en in die helse vuur bid, sal God hulle nie vergewe nie, maar daar moet hulle vir ewig lê. Is u bereid om hel toe te gaan en saam met die duiwel en sy engele te brand? ". Die onderwerp van ewige verdoemenis was dus voortdurend op Mather se gedagtes, en dit resoneer in sy eie dagboekverslae. Geleerdes stel voor dat die dramatiese beskrywings van Mather die aktiwiteit van die duiwel teen die jong Goodwin -kinders moontlik tot die eerste heksery onder die jong meisies in Salem Village gelei het
Alhoewel Mather nie direk betrokke was by die verrigtinge van die hekseverhore in Salem nie, het hy 'n brief aan een van die landdroste in die verhore, John Richards van Boston, geskryf en 'n beroep gedoen op versigtigheid in die gebruik van spektrale bewyse. Mather was ook die outeur van die 'Return of the Various Ministers', 'n verslag wat aan die regters van die Salem -hof gestuur is. Hierdie noukeurig geformuleerde dokument het versigtigheid in die gebruik van spektrale bewyse aangeraai en gesê dat die duiwel inderdaad die vorm van 'n onskuldige persoon kan aanneem, en die gebruik van spektrale bewyse in die verhore, hul 'geraas, geselskap en openheid', en die gebruik van hekstoetse soos die voordrag van die Onse Vader. Dit blyk egter dat die laaste paragraaf van die dokument hierdie waarskuwingsverklaring ondermyn deur 'die opsporing van heksery' aan te beveel. In die menings van Bernard Rosenthal en Perry Miller het die howe die brief dus geïnterpreteer as Mather se seël van goedkeuring vir die verhoor.
Ok, terug na die Mather byderhand ...
Dit is die soort man waarmee ons te doen het oor sy gevoelens en oortuigings.
Mather beweer dat Smith slegs tydens hierdie nag van waaksaam geweld teen Mary Webster gepleeg het dat hy rustig kon slaap. "In die algemeen blyk dit onbetwisbaar dat heksery 'n tydperk in die lewe van so 'n goeie man gebring het," sluit Mather af. Die boek van Cotton Mather is in 1689 gepubliseer slegs 'n paar jaar voor die berugte hekseryproewe van 1692 en dit volg op 'n soortgelyke boek wat onlangs deur sy vader, Harvard -president, Vergroot Mather, in 1684 gepubliseer is. hierdie kolonie "en het wyd en syd begin soek na gevalle en staaltjies van heksery. Dit is nie bekend in watter mate die versoekings van Verhoog Mather (en die geïmpliseerde leerstellige standpunte ter ondersteuning van die werklike mag van heksery) die omstandighede in Hadley in 1683-4 direk beïnvloed het nie. Volgens Thomas Hutchinson, voor die boek van Growth Mather, was dit dekades sedert iemand tereggestel is vir heksery in New England, ondanks af en toe 'n onduidelike beskuldiging. Terwyl baie mense sou sê dat hulle spyt was oor hul optrede tydens die hekseverhore, sou Mather hardnekkig by sy gewere hou en herhaaldelik om meer beproewings en teregstellings vra. So laat as 1702 sou Mather die voorvalle van die Mary Webster Philip Smith -voorval gebruik om die mense oor heksery te probeer oproer.
Mather beweer dat Mary Webster dit vir Smith uitgereik het omdat:
'Hy was in sy kantoor besorg oor die verligting van die afkoms van 'n ellendige vrou in die stad wat ontevrede was oor sommige van sy regverdige besorgdheid oor haar, en het hom op so 'n manier tot hom uitgespreek dat hy homself daarna bang gemaak het om onheil te ontvang haar hande. "
Smith se siekte word breedvoerig beskryf, en miskien die belangrikste is Smith se eie vermoedens oor wat dit veroorsaak het. Uit Mather se vertel is dit maklik om te dink hoe ontsteld en agterdogtig Smith se familie en vriende sou gewees het:
'Ongeveer begin Januarie, 1684-5, het hy 'n baie goeie veearts begin. Hy het sulke swakheid en vermoeidheid van die wêreld getoon, dat hy nie geweet het (het hy gesê) of hy vir sy voortbestaan ​​hier kon bid nie; hou u hand, dit is genoeg, dit is meer as wat u verswakte dienskneg kan verdra. Maar te midde van hierdie dinge het hy steeds 'n harde vermoede uitgespreek dat die siek vrou wat hom gedreig het, indrukke gemaak het met besware op hom. Terwyl hy nog by 'n gesonde verstand was, het hy sy broer plegtig beveel om goed na hom om te sien. Maak seker, (het hy gesê) om vir my te sorg, want u sal vreemde dinge sien. Daar sal 'n wonder in Hadley wees! Ek sal nie dood wees as daar gedink word ek is dit nie! Hy het hierdie aanklag oor en oor gedruk. ”
Uit die beskrywing is dit duidelik dat Smith in die uiterste gebuk gaan, en die baie sigbare stryd wat hy met sy siekte verduur het, het ongetwyfeld aan die Puriteinse gehoor verskyn as 'n geveg met die duiwel. Wat ook al die oorsaak was, hy het aanvalle en wanhoop opgedoen, wat nie net hom nie, maar ook sy verpleegsters en kykers sou skrik:
"Omdat hy bedrieglik geword het, het hy 'n toespraak onophoudelik en onwrikbaar bo alle verbeelding gehad, en dit in verskillende klanke en verskillende stemme, en (soos gedink) in verskillende tale."
Hy roep nie net van seer pyn nie, maar ook van skerp penne wat hom steek: soms in sy sleep, soms in sy arm, asof daar honderde van hulle was. Maar die mense by die soektog het nooit meer as een gevind nie.
Mather verduidelik dat sommige van die getuies van Smith se geskreeu die teorie probeer toets het dat Webster op 'n interessante manier betrokke was:
'Sommige van die jongmanne in die stad, wat uit hul verstand gekom het oor die vreemde rampe wat by een van hul mees geliefde bure gekom het, het drie of vier keer gaan verontrus vir die vrou waaroor daar gekla word; haar, hy was op sy gemak en het geslaap as 'n vermoeide man: ja, dit was die enigste kere dat hulle hom sien slaap het in al sy siekte. "
Daar was aanhoudende vreemde voorvalle in die man se siekekamer: (ons sal dit deurgaan en dit afbreek)
Gally -potte met medisyne wat vir die siek man voorsien is, is onberekenbaar leeggemaak, en daar is hoorbare krapmerke op die bed, toe sy hande en voete heeltemal stil lê en deur ander vasgehou word. Hulle het soms vuur op die bed gesien, en toe die toeskouers daaroor begin praat, het dit verdwyn. Diverse mense voel eintlik dat iets in die bed op 'n aansienlike afstand van die man af roer: dit lyk so groot soos 'n kat, maar hulle kon dit nooit begryp nie.
Al hierdie vreemde voorvalle, gekombineer met die vreemde voorvalle na sy dood:
Die jurie wat na sy lyk gekyk het, het 'n swelling op die een bors gevind, sy rug vol kneusplekke en 'n paar gate wat met aas gemaak is. Nadat die mening van almal hom dood verklaar het, het sy aangesig so lewendig voortgegaan asof hy lewendig was, met sy oë toe soos in 'n sluimering, en sy onderkaak val nie neer nie. Alhoewel hy Saterdagoggend en Sondagnamiddag gesterf het, “het diegene wat hom uit die bed gehaal het, hom nog warm gevind, maar die seisoen was so koud soos byna in enige ouderdom bekend was”. verwoes en verkleur. Dit was swart en blou, en dit lyk asof vars bloed oor sy wange oor die hare loop. Duikers se geluide is ook gehoor in die kamer waar die lyk gelê het, soos die gekletter van stoele en stoeltjies, waarvan geen rekenskap gegee kon word nie.
Hierdie simptome sou vir almal, veral die Puriteine, met 'n beperkte begrip van siektes en dood redelik versteurd en ontstellend gewees het. In hierdie kultuur was die enigste rede waarom 'n mens siek geword het - veral op so 'n sigbare en pynlike manier - as gevolg van 'n straf van God of die betrokkenheid van die duiwel. As slegte dinge met goeie mense gebeur, was heksery aan die gang. Mather sluit sy bespreking van die saak af met die sin: "In die algemeen het dit ongetwyfeld geblyk dat heksery 'n tydperk in die lewe van so 'n goeie man gebring het."
Om terug te keer na wat die mans vir Mary moes "versteur" en Philip Smith vermoedelik uiteindelik kon laat rus, vind ons uit hoe sy werklik behandel is, beskuldig word van 'n heks en die gerugte van haar betrokkenheid by Smith se dood.
Die gewoonte om 'n vermeende heks te slaan of in toom te hou om te verhoed dat sy verder onheil was, was 'n gewilde praktyk. In die Salem -heksieproewe word na soortgelyke aktiwiteite verwys. Met verwysing na die "ontstellende" van Mary Webster, beskryf Thomas Hutchinson, in sy History of the Massachusetts Bay Colony, die voorval so:
"Terwyl [Philip Smith] siek was, het 'n aantal lewendige seuns 'n eksperiment op die ou vrou probeer. Nadat sy haar uit die huis gesleep het, het hulle haar opgehang totdat sy naby dood was, haar in die steek gelaat, haar een of ander tyd in die sneeu gerol , en haar uiteindelik daarin begrawe, en haar daar gelos, maar dit het gebeur dat sy dit oorleef het en die weemoedige man sterf. "
Daar is verskillende verhale en neem hierdie voorval af. Die gewildste daarvan blyk te wees dat sy oornag gehang en gelos is en toe die mans die volgende dag terugkom, het sy nog gelewe. Hulle het haar afgekap en sy is laat gaan. Die verhale sê dat sy nog tussen 11 en 14 jaar geleef het. Maar wat 11 lyk, is die akkuraatste, want na berig word haar dood is 1696. Hierdie datum is redelik interessant, want nadat sy alles deurgemaak het, sou sy dan deur die voorvalle van die Salem Heksieproewe geleef het. Alhoewel die verhoor ongeveer 130 kilometer daarvandaan plaasgevind het, dink ons ​​dat sy nog steeds 'n bietjie versigtig sou wees vir die situasie, en tereg sou sy die moeder van Salem bly. Daar is geen rekord van haar gedagtes of gevoelens oor die hekseproewe nie, maar ons kan ons voorstel dat sy baie op die punt was. Veral omdat haar ervaring direk bygedra het tot die histerie wat tot die proewe gelei het. Jare later skryf Margaret Atwood die gedig wat ons in die opening van die episode gelees het, en as haar naam buite die gedig bekend klink, is dit waarskynlik omdat u 'n aanhanger is van The Handmaid's Tale. U sien Atwood is eintlik een van Mary se voorvaders en het haar roman aan Mary Webster opgedra en sou sê: "Maar sy is effens 'n simbool van hoop omdat hulle dit nie reggekry het om haar dood te maak nie. Sy het deurgekom."
Die bangste films oor hekse
Die regte mans in swart
Vind The Midnight Train Podcast:
En waar u ook al na u gunsteling podcasts luister.
Teken in op ons amptelike YouTube -kanaal:
Vanaand verken ons op die Midnight Train die wêreld van die mans in swart. Dit is reg, ons gaan praat oor die beste Johnny Cash -voorbladband wat nog ooit bestaan ​​het. O wag… Verkeerde notas ... Ons praat eintlik vanaand oor die regte mans in swart ... Nie oor die flieks nie ... Die goeie dinge.
So eers ... Kom ons kyk wat die swart mans (en vroue) kan wees, dan 'n paar lekker ontmoetingsverhale!
Soveel mense het teorieë oor wie of wat die mans in swart is. Hierdie teorieë wissel van die alledaagse tot die kranksinnige! Regeringsagente, na paranormaal, na buitenaardse en alles tussenin. Regeringsagente blyk die mees algemene antwoord te wees op wie die swart mans meestal is as gevolg van die omstandighede agter hul voorkoms.
As u dit nog nie weet nie, is die Men in Black, ook bekend as die MIB, mans van 'n geheime regeringsorganisasie wat daarop gemik is om die bestaan ​​van vreemdelinge uit die openbare oog te hou. Hulle is tipies kaal, selfs al het hulle nie wimpers nie. Almal moet 'n gewone swart pak en swart fedora dra om nie agterdog te wek nie en om individue te intimideer. Hulle praat in 'n baie eentonige aard en onthul nooit hul ware identiteit nie. Sommige het aangemeld dat hulle mekaar eerder op identiteitsnommers bel as by name. Die Men in Black-idee is deur baie mense in die sameswering-geneigde UFO-gemeenskap aanvaar, deels omdat dit blykbaar die waarheid van ooggetuieverslae gelegitimeer het. Maak nie saak hoe vreemd hulle verhaal is nie, as 'n ooggetuie geloofwaardig beweer dat hy of sy bedreig is, lyk die verhaal meer aanneemlik. Immers, as die verhaal vals was, waarom sou die regering belangstel in die ooggetuies, nog minder probeer om dit stil te maak? Hulle kom gewoonlik in groepe van drie wat by huise ingaan en met 'n soort kenteken swaai. Dit lyk asof hul enigste doel is om die teikenindividu te rammel en te steur. Dit lyk asof die mans alreeds van die ervaring weet en selfs besonderhede ken wat die individu moontlik nie weet nie. Nadat die individu aanvanklik oor die ervaring ondervra is, word daar gewoonlik 'n bedreiging gemaak om die individu te probeer aanmoedig om stil te bly. Dikwels sê hulle dat dit ten goede is vir die individu, die land of selfs die wêreld. Soms het sommige selfs beweer dat dit ten goede van die heelal was. Die meeste mense het geglo dat die MIB net was wat hulle beweer het, 'n geheime tak van die lugmag. Maar dit lyk vir sommige dat namate die vreemdheid van die waarnemings toeneem, mense wat die MIB en ander navorsers ondervind het, begin dink dat dit veel meer is as 'n eenvoudige tak van die regering. Sommige het agtergekom dat die MIB duidelik lyk. onmenslik. Die vel lyk soos plastiek of rubber, en soos vroeër gesê, lyk dit asof hulle geen hare het nie, insluitend wimpers en wenkbroue. Hulle loop en beweeg op 'n lomp manier en lyk asof hulle sukkel met basiese menslike interaksie. Dit lyk asof hulle algemene Engelse woorde misbruik en vreemde en ontstellende lyftaal vertoon. Met dit alles gesê, waar het al hierdie verhale begin, laat ons uitvind. Die heel eerste aangetekende kwas met die MIB kom in 1947 van ene Harold Dahl.
Dahl het eendag saam met sy seun en hond gehengel. Hy het ses vreemde en ongeïdentifiseerde vaartuie in die lug gesien. Terwyl hulle in die lug staar, beweer Dahl dat een van die vaartuie wat hy beskryf het as gesmelte lawa op die boot gestort het. Die stof beland direk op die hond wat dit doodmaak. Dahl en sy seun het albei ernstige brandwonde opgedoen en moes in die hospitaal opgeneem word. Nadat Dahl herstel het, het hy die gemoed gehad om van die materiaal wat na die voorval op sy boot oorgebly het, te versamel. Hierna word Dahl eendag by sy deur begroet deur 'n man geklee in swart. Hy het gevra dat Dahl alles vergeet wat hy gesien het. Na nog 'n paar besoeke was Dahl verplig om te luister na wat die man sê en dit alleen gelaat.
Die volgende en een van die berugste verhale waaroor ons gaan praat, is die van Albert Bender. Hierdie een word redelik gek, so maak passasiers vas. Bender se ervaring is een van die vroegste en mees gedokumenteerde verslae van die MIB. Hy was 'n kantoorklerk en het tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n kort tydjie in die weermag gedien. Nadat hy teruggekeer het, verhuis hy na sy vaders solder. Bender sou uiteindelik die stigter wees van die eerste groot burgerlike UFO -ondersoekgroep, die International Flying Saucer Bureau of die IFSB. Hy het die groep aan die voorpunt van die ufo -ondersoekgemeenskap gebring met die publikasie van 'n tydskrif The Space Review in 1952. Kort daarna het eendersdenkende persone Bender van regoor die wêreld begin kontak met hul eie UFO -verhale. Namate die IFSB al hoe meer gewild geword het, sou die gewildheid daarvan uiteindelik die uitskakeling wees!
Bender sou hom aan die ontvangkant van 'n paar vreemde verskynsels bevind. Dit het begin met 'n vreemde telefoonoproep. Bender tel die telefoon op en sodra hy dit aan sy oor sit, voel hy vreemd, en 'n koue rilling gaan op en af ​​oor sy ruggraat. Hy het herhaaldelik hallo gevra, maar niemand het geantwoord nie, maar hy het geweet iemand is daar. Hy voel duiselig en lê op en gaan lê. Hy het die oproep vergeet totdat hy 'n bietjie later in die week besluit het om 'n fliek op te neem. Dit was net oor middernag toe die film eindig en hy begin huis toe stap. Hy kon niks sien nie, maar hy kon voel hoe iemand hom volg. Hy het vinnig gehaas om huis toe te kom en rustig na sy kamer gegaan. Toe hy die deur na die solder oopmaak, het hy 'n uiters onaangename reuk gekry, en dit is nie al nie. Hy het ook 'n drywende bol in die middel van die kamer gekry. H skakel die lig aan en vinnig is die bol weg. Bender was nie seker wat net gebeur het nie, was dit net in sy kop, was dit 'n vreemde paranormale verskynsel? Wel, hy besef gou dat dit nie alles in sy kop kon wees nie. Terwyl hy in die kamer rondkyk, sien hy dat daar stukke items in sy solderkamer is. Sy lêers was oral op die vloer, uitgelê asof iemand deur hulle almal gekyk het en op soek was na 'n soort inligting. Terwyl hierdie voorval skokkend was, het 'n ontstellende Bender voortgegaan met sy werk by die IFSB. 'N Paar weke later het hy weer 'n vreemde voorval in die bioskoop gehad. Hy het op die sitplek gesit en het die gevoel dat iemand na hom staar, maar toe hy in die teater rondkyk, kon hy nie sien dat iemand veral in sy rigting kyk nie. Toe hy verder rondkyk, was hy geskok toe hy omdraai en 'n man, swart geklee, skielik op die leë sitplek langs hom sien sit. Dit was asof die man net ontstaan ​​het. Sy voorkoms was net so vreemd as sy aankoms. Hy het 'n lang swart rok, swart fedora, en vreemd genoeg lyk dit asof sy oë onnatuurlik in die donker gloei. Soos met die telefoonoproep en die laaste teaterervaring, het Bender siek begin voel. Hy maak sy oë toe die kamer begin draai. Toe hy weer sy oë oopmaak, was die vreemde man weg. Hy het probeer om die ervaring so goed as moontlik te rasionaliseer en weer na die fliek te kyk. Kort daarna het hy dieselfde gevoel dat hy dopgehou word. Hy begin rondkyk en gou tot sy ontsteltenis vind hy dat dieselfde vreemde man direk agter hulle sit. Hy staar na Bender met woede in sy oë. Daarna het hy opgestaan ​​en uit die teater huis toe gegaan, want hy was onrustig. Die volgende paar maande sal vreemde dinge aanhou gebeur. Toe kom die dag toe die MIB hom kontak.
Bender het besluit om 'n 'kontakdag' te ontwikkel met sy volgelinge en mede -lede van die IFSB en die ufo -gemeenskap. Hy was van mening dat daar telepaties kontak gemaak kan word met die inwoners van die UFO's as die hele groep 'n spesifieke tyd opsy sit om te stop en voortdurend 'n gememoriseerde mantra wat na die UFO's gerig is, te herhaal. hy het 'n bulletin in die ruimte -resensie geplaas en almal gevra om op 'n spesifieke dag en tyd by hom aan te sluit. U kan die mantra aanlyn vind, en vreemd genoeg was dit ook die basis van 'n popliedjie wat uiteindelik 'n trefferlied van die Carpenters was. In elk geval op die aangewese kontakdag om 18:00, gaan lê hy op sy stil solder en begin die mantra herhaal. Die derde keer dat hy die woorde herhaal, voel hy hoe die temperatuur in die kamer daal en hy kry 'n vreeslike hoofpyn. Die hoofpyn is gevolg deur 'n vreeslike swaelgeur. Hy sê kort hierna het hy flou geval. Die volgende ding wat hy weet, is dat daar flou blou ligte is en sy hoofpyn erger is. Ewe skielik was die hoofpyn weg en hy sweef bo sy eie liggaam. Hy het 'n liggaamlike ervaring gehad! Hy begin 'n duidelike stem hoor. Die stem het gesê:
'Ons het u en u aktiwiteite dopgehou. U word aangeraai om op te hou om die geheimenisse van die heelal te verdiep. Ons sal verskyn as u nie gehoorsaam is nie. ”
Waar kom hierdie stem vandaan? Dit blyk nie die reaksie van 'n e.t. waarna hy gesoek het. Bender het geestelik gevra waarom wie ook al die stem vandaan gekom het, hom nie vriendelik was nie, aangesien hy hulle geen kwaad bedoel het nie. Die stem antwoord:
'Ons het 'n spesiale opdrag en ons mag nie deur u mense versteur word nie!'
Die entiteit verlaat Bender met die volgende opmerking:
'Ons is onder u en ken u elke beweging. Hou in gedagte dat ons hier op u aarde is. ”
Hierna maak hy sy oë oop en is terug in sy liggaam. Op daardie oomblik sou hy kon sweer dat hy 'n figuur in die hoek van die kamer sien aantrek. Terwyl hy bymekaarkom, sien hy egter niks. Was dit net 'n droom, miskien, maar daar was iets aan hierdie voorval wat hy nie kon skud nie, ongeag wat hy gedoen het. Die volgende paar dae het hy liggaamlik siek geword en kon hy nie slaap nie. Dit was asof iets sy lewensbron uit hom suig. Hy het alles neergeskryf en in sy kluis toegesluit totdat hy kon uitvind wat hy moes doen, maar uiteindelik besluit hy om die voorval in The Space Review te publiseer. Hy het die brief wat hy geskryf het, met sy insident uit die kluis gaan haal, maar dit was weg! Daar kom dieselfde vreemde swaelreuk uit die kluis! Hy kon nie uitvind wat aan die gang was nie, maar hy sou binnekort sy antwoord kry! 'N Week of wat later het hy dieselfde soort voorval gehad as voorheen. Hy sien die blou flikkerligte en beland weer bo sy lyf. Hierdie keer was hy meer bewus en kon hy in die kamer rondkyk. Terwyl hy dit doen, sien hy hoe drie figure, almal in swart geklee in fedoras, uit die donker kom. Een van hulle het met hom gepraat en die volgende gesê:
'U het u toegewy aan die oplossing van die vreemde probleem van ongeïdentifiseerde voorwerpe in u atmosfeer. U belangstelling is diep en opreg, en u het baie ure daaraan gewy. Ons weet ook dat sulke belangstelling en vasberadenheid tot iets kan lei wat u kan benadeel. Ons weet ook dat u 'n goeie kontak vir ons op u planeet aarde is. U is 'n gemiddelde persoon en ons weet dat alles wat ons u vertel, deur niemand wat u kan vertel, geglo sal word nie. U is nie 'n bekende persoon op u planeet nie, daarom hoef ons tans niks te vrees nie. Ons het 'n doel om hier te wees en ons sal nog 'n tyd hier wees. Ons moet nie versteur word in ons uiteindelike doel nie. Soos u ons hier sien, is ons nie in ons natuurlike vorm nie. Ons het dit nodig gevind om die vorm van u mense aan te neem terwyl ons hier is. Dit word hoofsaaklik gebruik om terug te keer sonder om deur iemand opgespoor te word. Ons het talle kontakte op aarde gemaak met kunsvlyt en tans het ons vaartuie op u planeet versteek. Ons het soms tot groot uiterstes gegaan om u mense van die aarde af te skrik, en dit het tot hul dood gelei. Ons het dit ook nodig gevind om mense van die aarde af weg te dra om hul liggame te gebruik om ons eie te vermom! Ons wil graag met u kontak hou en u baie dinge vertel, aangesien u eendag hieroor sal skryf en ons is seker dat niemand u sal glo nie, maar u sal baie wyser wees as enigiemand anders op u panet. U sal weet wat daar in die ruimte is en u sal weet wat die toekoms vir u mensdom inhou. U sal ons al drie weer sien, maar ons sal u nie ons name vertel nie, aangesien dit niks vir u beteken nie. Verwys na ons as getalle 1,2 en 3. Ons sal volgens getal antwoord. Ons laat u met 'n klein stuk metaal soos u muntstukke. Dit moet op 'n veilige plek bewaar word. Ons wil hê dat u op 'n tyd saam met ons moet kom, wat binnekort aangekondig word. “
Bender word wakker en vind 'n vreemde stuk koue metaal. Dit het Bender moeilik gemaak om te glo dat dit net 'n soort droom was.
Na hierdie voorval het Bender oënskynlik oorgegaan van 'n man om die bestaan ​​van UFO's te bewys na 'n man wat niks met hulle te doen wou hê nie! Sy kollegas het hierdie verandering opgemerk en almal het gedink dit was vreemd om die minste te sê. Al wat Bender vir almal sou sê, is dat hy besoek is deur drie gesaghebbendes wat hom oortuig het dat dit die beste sou wees om die IFSB te sluit. Sonder om 'n ander verduideliking of rede te gee, het Bender bedank as hoof van die IFSB. Skrywer Gray Barker het 'n boek geskryf oor Benders -ervarings en die laaste dae van die IFSB met die titel "They Knew Too Much About Flying Saucers". Dit was Barker wat die eerste teorie was dat daar 'n geheime organisasie was wat aktief probeer stilmaak vir diegene wat iets met UFO's te doen gehad het. Terwyl Barker verder ingegrawe het wat met Bender gebeur het, het hy oortuig geword dat die regering veel meer weet as wat ooit laat is. Hy het selfs daarvan oortuig dat die regering moontlik 'n soort ooreenkoms met ET's gesluit het. Hy het so te sê die skuld op die skouers van Dwight D Eisenhower geplaas! Hierdie tydlyn is interessant vir samesweringsteoretici, want Eisenhower was op die oomblik in die middel van sy eerste termyn as president en as u tred hou met u uitheemse samesweringsteorieë soos ons, weet u dat daar beweer word dat Eisenhower 'n amptenaar onderteken het verdrag met 'n buitenaardse beskawing op hierdie presiese tydstip! Barker was een van die eerstes wat hierdie teorie na die hoofstroom gebring het.
Alhoewel dit dalk gek lyk, is dit miskien nie so gek soos u dink nie! Nadat Barker oor sy teorieë en Eisenhower begin praat het, sou hy binnekort sy eie besoek van die MIB kry !! Volgens Barker het 'n man geklee in swart by sy deur opgedaag met een van die splinternuwe besigheidskaartjies van Barkers wat wou weet waaroor die kaart gaan. Die kaart het Barker geïdentifiseer as hoofnavorser vir die nou gestaakte IFSB. Nadat Barker die man sy verduideliking gegee het, het die man vir hom gesê dat hierdie kaart gevind is op 'n man wat in 'n plaaslike hospitaal opgeneem is. Die man het geen identifikasie op hom gehad nie, slegs die visitekaartjie. Die man het beweer dat hy die visitekaartjie gevolg het om uit te vind wie die man is. Barker het aan die man gesê dat hy nie die John Doe ken nie. Dit lyk asof die man in swart hierdie antwoord aanvaar en sy kantoor verlaat. Dit het by Barked aangebreek dat dit byna onmoontlik sou wees vir 'n onbekende man om sy besigheidskaartjie te hê, aangesien dit slegs 'n paar dae tevore gedruk is en dat hy slegs 'n paar uitgegee het. Dit het dit vir Barker moeilik gemaak om die verskoning wat die man gegee het, te sluk.
Op die oomblik was die Amerikaanse tak van die IFSB gesluit, maar die Australiese en Britse takke het besluit om voort te gaan. Die direkteur van die Australiese tak, Edgar Gerald, sou die volgende wees wat die MIB sou ondervind. Kort nadat Bender bedank het, het Gerald 'n swart Cadillac begin sien wat gereeld buite sy kantoor geparkeer was. Binnekort sou hy die motor meer gereeld sien met 'n vreemde paar mans geklee in swart wat binne sit. Dit lyk asof hierdie manne elke keer as hy by sy venster uitkyk, na hom staar. Hy het vreemde oproepe begin ontvang kort nadat die motor opgedaag het. Hy het geweet dat die twee met mekaar verbind is. Hy het daarna teistering begin ervaar in die vorm van..wel. poltergeist aktiwiteit! Hy sou vreemde, onverklaarbare klopgeluide in en om sy huis hoor. Huishoudelike items begin verdwyn en verskyn weer op vreemde plekke. Hierdie vreemdheid het die volgende paar weke voortgeduur totdat dit die gebied van fisieke geweld betree het. Gerald is deur 'n onsigbare krag by die trappe afgestamp. Dit het in die openbaar by 'n gewilde afdelingswinkel plaasgevind.
Na hierdie voorval het Gerald gelowig geword in die feit dat daar 'n veldtog was om diegene wat inligting oor UFO's wou blootstel, stil te maak en sy pos by die Australiese tak van die IFSB bedank het. Bender en Gerald het gereeld gesels en daar word vermoed dat Bender vir Gerald meer van sy geheime ingelig het as enigiemand anders. Dit het baie mense laat bespiegel dat die MIB agter die volgende man aan gegaan het in die ketting van kennis. Terwyl Barker van mening verander het oor die geldigheid van Benders -aansprake oor die meer paranormale aspekte van sy verhaal, het hy steeds geglo dat die MIB net 'n vreemde tak van die Amerikaanse regering is.Maar baie sou bespiegel dat Geralds duisende kilometers daarvandaan beleef, die teorie dat die agentskap meer as net iets van hierdie planeet was, krediet sou verleen.
Werk die MIB dus bloot mense vir die regering? Vreemdelinge wat hulself as mense voordoen? Mense wat hulself as vreemdelinge voordoen? Vir diegene wat hierdie mans en vroue ervaar het, is dit een van die frustrerendste vrae.
Cynthia Appleton was 'n Britse huisvrou sonder 'n vorige belangstelling in die paranormale. Haar verhaal begin op 16 November 1957. Sy stap in haar sitkamer en voel 'n geweldige gevoel van onderdrukking. Cynthia kyk toe hoe 'n intense verligting haar huis vul. Sy het toe die verskynsels van ontbrekende tyd ervaar. Sy kyk na haar horlosie en sien dat dit 'n uur later is as wat sy onthou, maar sy het nie onthou wat in daardie uur gebeur het nie. Het sy al 'n uur lank gedroom? Sy het nie geweet hoe om dit anders te verduidelik nie, maar twee dae later beleef sy nog 'n voorval. Toe sy boontoe gaan om na haar slapende kind te kyk, stop sy om die vreemde kleur van die lug te bewonder. Op daardie tydstip voel sy dieselfde gevoel as twee dae tevore. Sy hoor toe 'n vreemde, hoë neurie wat skielik oral kom. Die geluid het versterk en dit het gevoel asof dit deur haar liggaam vibreer. Sy het gesê dat die trilling so sterk word dat sy voel asof haar liggaam uitmekaar geskeur sal word. Toe, net so vinnig as wat dit begin het, het die verskynsels geëindig. Sy sien toe 'n waas wat in die kamer draai totdat dit begin pixel. Skielik het 'n holografiese projeksie ingeskakel om 'n vreemde man te fokus. Die man word beskryf as 'n nordic -voorkoms en 'n ruimtepak gedra wat lyk soos dié van die Apollo -missies, alhoewel die Apollo -missies jare weg was. Cynthia was vreesbevange, maar die wese het herhaaldelik gesê dat sy nie in haar eie kop hoef bang te wees nie. En na 'n minuut het sy agtergekom dat sy kalm en nie bang was nie. Omdat Cynthia daarvan in kennis gestel is dat dit afkomstig is van 'n planeet genaamd Gharnasvarn. Die man trek toe 'n holografiese skerm uit die niet om haar foto's van sy planeet en mense te wys. Kort na hierdie voorval sou die man saam met twee ander terugkeer, nie as 'n holografiese projeksie nie, maar in 'n swart Cadillac. Die drie het opgedaag en toe Cynthia die deur antwoord, sien sy hulle geklee in swart klere. Die besoeker uit die Noord -Afrikaanse natuur was daar persoonlik en geklee in 'n volledige MIB -kledingstuk tot by die fedora! Van Februarie tot Augustus 1958 was daar gereeld besoeke wat 'n meer besliste MIB -gevoel by hulle gekry het. Tydens een besoek het een van die mans vir haar gesê dat hy seergekry het en Cynthia sy vinger gewys wat blykbaar erg verbrand was. Hy het Cynthia net 'n glas warm water gevra. Sy bring vir hom die water en hy steek sy vinger in die bak en druk dan 'n gel op sy vel en dit word onmiddellik genees. Die trio het toe die huis verlaat. Cynthia merk toe op dat die man 'n stuk vel in die bak met water gelos het. Sy het die stuk vel bymekaargemaak en die artefak is gestuur vir toetsing. Die vel is nie as mens beskou nie, maar dit lyk baie soos die van 'n vark. As daar later gevind word dat menslike en vark -DNA baie soortgelyk is, sou sommige bespiegel dat die vel eintlik in 'n laboratorium gekweek is. Die velweefsel bevat proteïene soortgelyk aan dié wat gebruik word om die vel in petriskosse te laat groei. Dit het gelei tot bespiegeling dat die MIB nie natuurlike mense is nie, maar klone wat in 'n laboratorium gekweek word !! Dit is om die minste te sê 'n mal esel!
As u van vreemdelinge en ruimtevaarders hou, ken u ongetwyfeld die verhaal van die ruimteman Solway Firth. Maar wat baie mense nie weet nie, is dat die Solway Firth -voorval ook 'n MIB -vergadering veroorsaak het!
Op 24 Mei 1964 het Jim Templeton, 'n brandweerman van Carlisle, Cumberland, drie foto's van sy dogter geneem tydens 'n reis na Burgh Marsh. Daar was niemand anders in die omgewing nie, behalwe twee ou vroue wat in 'n geparkeerde motor aan die einde van die moeras gesit het. Toe hy die foto's gaan haal, het die klerk wat sy foto's aan hom gegee het, 'n opmerking gemaak oor hoe die foto's pragtig was, maar dat dit jammer is dat een van die beste deur die man in die agtergrond met 'n ruimtepak gedruk is. Hy het die prente uitgehaal en was geskok toe hy sien dat die klerk inderdaad waar was. Hy sien die prentjie van sy dogter met 'n man wat in 'n ruimtepak gelyk het, reg agter haar en kyk reguit na die kamera. Jim was verward en ontsteld, sodat hy na die polisiestasie gegaan het om te sien of hulle dit kon opklaar. Die polisie was ook verbaas. Die foto is na 'n laboratorium gestuur waar daar vasgestel is dat die foto geen dubbele blootstelling of 'n soort van 'n bo -op -foto bevat nie. Die man in die beeld was inderdaad daar in die werklike lewe toe die foto geneem is. Teorieë begin instroom. Baie beweer dat die individu nie deur die menslike oog waarneembaar was nie, omdat dit so vinnig uit die dimensionele ruimte kom dat dit slegs opspoorbaar was deur die tydsberekening van die Jims -kamera -sluiter. Nadat die verhaal aan die gang gekom het en spekulasie woes geword het, het die MIB besoek afgelê. Later die somer ontvang hulle 'n oproep van 'n man wat sê dat hy 'n paar vrae oor die foto het en dat hy belangstel om die voorval te ondersoek. Jim was geïnteresseerd om die insident te bereik en het ingestem om met die man te praat. 'N Paar dae later het 'n swart motor na Jim se huis gekom en twee swart mans het by die deur gekom. Hulle was aanvanklik beleefd, maar terwyl die gesprek aangaan, het die mans blykbaar geïrriteerd geraak en geëis dat Jim in hul motor klim en hulle na die plek neem waar die voorval gebeur het. Hy het ingestem en saam met die mans in die motor geklim. Toe hulle by die plek kom, begin die MIB Jim byna elke detail van die dag braai. Hulle het selfs gevra oor oënskynlik slegte besonderhede, soos presiese weersomstandighede en selfs watter natuurlewe teenwoordig was tydens die foto. Dit lyk asof hulle spesifiek geïnteresseerd was in die gedrag van koeie en skape op die toneel. Die mans het Jim in wese daarvan beskuldig dat hy gelieg het toe hulle voortdurend begin vra het wie die man op die foto is. Die mans het herhaaldelik geëis om te weet waar die man met wie hy saamgewerk het op die foto is. Toe Jim antwoord dat hy geen idee het wie die man is nie, kyk die mans uiteindelik na mekaar en trek net die skouers op en die mans draai om en loop terug na die motor. Jim kyk toe hoe die mans inklim, stomgeslaan oor wat pas gebeur het, en besef dat die mans hom gaan verlaat. Hy skree agter die mans aan en draf in die rigting van die motor, maar die twee mans het net vinnig gestyg en Jim alleen daar gelaat. Jim moes toe 'n paar kilometer alleen huis toe stap.
Op 3 Augustus 1965 loop Rex Hefflin die pad as inspekteur van die snelweg in Kalifornië. Hy was bekommerd dat 'n boom voor 'n spoorwegoorgangsteken geval het. Hefflin was bang dat mense nie sou vertraag nie en versigtig was, sodat hy 'n boodskap gestuur het om 'n boomverwyderingspersoneel te stuur. Toe hy sy boodskap probeer stuur, besef hy dat die luggolwe dood is. Hy het gedink dit is 'n tydelike probleem, so hy het weer probeer. Net toe merk hy iets uit die hoek van sy oog. Toe hy omdraai om te kyk, sien hy 'n ongeïdentifiseerde voorwerp in sy rigting oor die lug beweeg. Dit was baie na aan hom, maar dit het geen geluid gemaak nie. Hy het beraam dat hierdie drywende wolkekrabber, soos hy dit genoem het, ongeveer 150 voet lank was. Hy het vinnig drie foto's van die vaartuig geneem voordat dit sy gesigsveld verlaat het. Baie sê dat hierdie foto's die beste gedetailleerde naby -foto's was van 'n UFO wat ooit geneem is. Die foto's het gedetailleerde close -ups van komplekse masjinerie aan die onderkant van die vaartuig getoon, sowel as 'n soeklig wat op die pad skyn. Al hierdie dinge sou redelik moeilik gewees het om terug te val in 65.
Hefflin self was eintlik nie so beïndruk met die foto's nie, aangesien hy gedink het dat dit wat hy gesien het net 'n nog onbekende militêre of regeringsvaartuig was. Sy vriende het egter nie hierdie siening gedeel nie en het Hefflin oortuig om die foto's na die koerante te neem. Sodra die foto's uitgekom het, het almal na Hefflins se lewe begin verander. Kort voor lank word hy gebombardeer deur UFO -navorsers wat vra wat hy gesien het. Daarna moes hy met amptenare van plaaslike militêre basisse handel om die foto's te ondersoek. Nadat hulle die foto's gesien het, het die militêre amptenare dit aan Hefflin teruggegee, maar dit sou nie die laaste 'regeringsamptenaar' wees wat Hefflin sou teëkom nie. Kort nadat die militêre koper die foto's ondersoek het, is Hefflin genader deur 'n man wat beweer dat hy van die Noord -Amerikaanse lugverdedigingskommando of NORAD was. Die man was tipies geklee in die MIB en het 'n amptelike blik op die flits gesit. Die man beweer dat hy die foto's moet leen vir studie. Aangesien die ander militêre amptenare hulle terugbesorg het, het hy nie geskroom om dit aan die man te leen nie. Na 'n paar weke sonder kontak of woord oor wanneer hy sy foto's terugkry, het hy NORAD gekontak. Maar toe hy bel, is daar verseker dat geen verteenwoordiger van hulle Hefflin besoek het nie. Hulle het vir hom gesê dat hulle in werklikheid nie verantwoordelik was vir die evaluering van UFO's nie, en daarom hoef hulle nie foto's van UFOS te versamel nie. Hefflin besef toe dat die man wat sy foto's geneem het 'n bedrieër was. Maar wie was hy en waar kom hy vandaan? Sedert hierdie voorval, deur middel van die wet op vryheid van inligting, is daar verskeie memorandums onthul wat getoon het dat die Amerikaanse regering net so verward en geïnteresseerd was in die MIB -verhaal en aktief probeer was om die bedrieër te ontmasker. Soveel so dat 'n amptelike memo van die lugmag getiteld Impersonation Of Air Force Officers was. Hierdie memorandum het getoon dat die lugmag nie weet wie hierdie persoon is nie en dat hulle bekommerd is dat hy as 'n NORAD -amptenaar afgestaan ​​het. In die memorandum word melding gemaak van Heflins se ontmoeting en nog 'n daaropvolgende voorval waarby 'n man geklee in moeghede burgerlikes en selfs polisiebeamptes wat 'n UFO gesien het, intimideer. Die bedrieër het hulle meegedeel dat hulle nie sien wat hulle dink hulle sien nie en dat hulle nie oor die voorval moet praat nie. Hulle het nie die identiteit van hierdie bedrieërs geken nie. Die memorandum het enige personeellede van die lugmag wat hierdie tipe aktiwiteit aanskou of ander daaroor hoor praat, versoek om alle verslae aan die kantoor van spesiale ondersoek of die OSI te stuur.
Dieselfde jaar het die Universiteit van Colorado begin met die bondige verslag onder leiding van Edward Conden. Dit het probeer om die beste inligting uit die lugmag se eie ondersoeke na UFO's, projek Bluebook, te ondersoek. Hefflin se UFO -waarneming en die daaropvolgende ontmoeting met die MIB sou een van die vele onderwerpe in die bondige verslag wees. In werklikheid sê een ondersoeker wat aangekla is van die onderhoud met Hefflin, dat sy voorval een van die top -persone in die verslag was. Vreemd genoeg het die MIB ook blykbaar kennis geneem van die nuwe aandag. In die middel van die Conden -ondersoek het die MIB Hefflin 'n tweede besoek afgelê. Hierdie keer trek hulle in 'n pikswart voertuig, toe klim twee mans in uniforms van die lugmag uit. Die twee mans het hom dadelik begin opspoor oor onlangse UFO -waarnemings in die is en het ook vreemd mense wat vermis is in UFO -voorvalle by die Bermuda -driehoek grootgemaak. Die twee mans het sy huis binnegegaan en Hefflin kon 'n vreemde lading in die lug voel en sy radio het begin kraak en klap. Hefflin sê hoewel die twee mans hom nie direk gedreig het nie, onthou hy dat hulle hele gedrag bedreig is. En terwyl hulle voortdurend UFO -voorvalle bespreek wat nie direk met hom verband hou nie, sê hy dat hulle toenemend opgewonde en kwaad word. Terwyl hulle aangaan, kon Hefflin geen woord kry nie. Hy dring daarop aan om die volle naam en geledere van die mans in sy huis te ken. Hy was eintlik verbaas toe die twee mans die inligting aan hom bekend maak. Toe hy die lugmag kontak, kon hulle niemand vind wat ooreenstem met die name en die rangorde wat die twee mans gegee het nie.
Vervolgens bespreek ons ​​John Keel. Keel was die eerste persoon wat die term Men In Black gebruik het. Keels -omgang met die swart mans begin op 15 Desember 1966. 'n Groep tieners in Wes -Virginia het in 'n gebied genaamd die TNT -omgewing gekuier. Geparkeer op die plek wat hulle as tipiese tieners gekuier het toe hulle iets in die truspieël sien. Hulle het 'n entiteit gesien wat 7 voet lank staan. Dit het motagtige vlerke om sy lyf gedraai en oë wat rooi deur die donker gloei. Die bestuurder het die gas toegedruk en opgestyg en na die polisiekantoor gery om te vertel wat hulle gesien het. Die adjunk wat die verslag geneem het, was moeg om sulke besonderhede in 'n amptelike polisieverslag op te neem, en ken hierdie kinders goed en weet dat dit nie die rede is om sonder rede stories op te maak nie. Hy kon ook sien dat hierdie kinders uit hul gedagtes bang was. Die adjunk het aangebied om saam met die kinders terug te kyk, maar hul soektog het niks opgelewer nie. Die volgende oggend verskyn soortgelyke berigte oor die hele gebied. Die plaaslike bevolking het ook al 'n naam vir die dier gekry, jy het seker geraai..hulle het dit genoem..The Mothman! Keel het beroemd geword omdat hy hierdie voorvalle by die motelman aangemeld het. Dit was ook tydens die ondersoek en verslagdoening oor die Mothman dat Keel van aangesig tot aangesig met die MIB te staan ​​gekom het. Vreemd genoeg voordat hy van die Men in black sou hoor, sou Keel berigte kry van 'n Woman n Black. Die vrou sou by getuies se huise met 'n knipbord opdaag en sou haarself voorstel as 'n medewerker van kiele en die getuies das oor ufos en ander paranormale gebeure. Net soos die MIB het sy skynbaar 'n ongelooflike kennis van die lewens van die getuies gehad en sou hulle onrustig wees deur besonderhede oor hul gesondheid en lewenstyl bekend te maak.
Verskeie mense het aan Keel geskryf en hom gevra om op te hou om sy sekretaresse te stuur om hulle te ondervra. Keel het hulle meegedeel dat hy beslis geen sekretaris of iemand anders vir hom werk nie en dat hy baie verward was oor die situasie. Die ervarings met hierdie WIB het gepaard gegaan met die tipiese waarnemings van die swart Cadillacs van die MIB, wat op alle ure van die dag op straat gesien kan word. Mans wat swart geklee was, het die motors geparkeer en uitgeklim en die gebied gedek. Hulle beweer dat hulle sensusopnemers, verskillende soorte federale werknemers en maatskaplike werkers is. Een gewilde taktiek van hierdie MIB was om op iemand se deur te slaan net om 'n glas water te vra, om glad nie die Mothman te bespreek nie. Namate die waarneming van die motorman meer gereeld geword het, het die MIB -waarnemings en voorvalle ook gebeur. Die MIB blyk toenemend vyandig te raak in hul benadering. Een hoërskoolstudent was selfs die teiken van 'n ontvoering deur hierdie MIB. Sy het weggekom, maar later die aand glip 'n briefie onder haar deur met die opskrif "wees versigtig meisie, ek kan jou nog kry". As hoofondersoeker van die motman -voorvalle, het Keel ook 'n teiken vir die MIB geword. Nadat hy West Virginia verlaat het, volg die MIB hom terug na New York. Keel noem gereeld MIB -tipes wat hom in Manhattan volg. Hy het eenkeer 'n oproep ontvang om hom te ontmoet en sy werk te bespreek. Toe hy na Long Island gaan, het die MIB hom aangesê om sy geregtelike doodsondersoek te beëindig, of iets ergs met hom sou gebeur. Keel sou uiteindelik in aanraking kom met 'n MIB wat beweer dat sy naam Apole was. Hy het vir Keel gesê dat hy betyds vasgevang was en gedwing is om van die verlede na die toekoms te spring. Dit is nog 'n laag van die MIB -raaisel. Keel sou later beweer dat hy geglo het dat die MIB 'n heel ander vlak van entiteit was, net buite ons persepsie. Hierdie wesens noem hy Ultra terrestrials. Terwyl hulle probeer om die raaisel van wat in West -Virginia gebeur, te ontdek, lyk dit of keels dit meer verdiep het.
Ons wou u dus 'n soort geskiedenis gee. die begin van die MIB -verskynsels voordat ons te ver gegaan het. Die vorige tydlyn is in wese die begin van die MIB -geskiedenis totdat hulle amptelik hul naam gekry het. Sedert Keel die term bedink het en sy eie gekke verhaal gehad het met die MIB, het die besoeke tot vandag toe voortgeduur. Volgende het ons nog 'n paar mal verhale van meer onlangse MIB -ontmoetings!
Paul Miller keer terug huis toe na 'n jagtog toe hulle 'n 'ligte' skyf in die lug sien. Die skyf beland in 'n leë veld en twee humanoïede kom uit die vaartuig. Miller het sy geweer op hulle afgevuur en vermoedelik een beseer toe hy in 'n landelike pad in sy motor gevlug het.
Op daardie oomblik besef hy egter dat hy tyd verloor het. Dit was amper drie uur later as toe hy die tuig die eerste keer teëgekom het. Hy trek dit op en gaan die volgende dag terug na sy lugmag.
By die aanvang van die werk word hy egter onmiddellik deur drie mans in swart pakke gekonfronteer. Hulle het vir hom gesê dat hulle 'sy lêer' het. Ondanks die feit dat hulle niemand van die geleentheid vertel het nie, het die mans gesê dat hulle 'alles daarvan weet' en gesê dat die ontmoeting die beste vergeet sal word. Paulus sê:
Dit lyk asof hulle alles van my weet waar ek werk, my naam, alles anders, ”het Miller gesê. Hulle vra ook vrae oor sy ervarings asof hulle die antwoorde reeds ken.
Miller, verskrik, het eers jare later oor sy ervaring na vore gekom.
Danny Gordon was 'n radiopersoonlikheid wat belangstel in 'n vlaag UFO -waarnemings in Wythe County. Verskeie mense in die land beweer dat hulle bisarre voorwerpe in die lug gesien het, en Gordon besluit om dit te ondersoek.
Gordon was versot daarop om foto's van die voorwerpe te kry, insluitend 'n keer dat 'n hele skoolbus studente die UFO's oor 'n winkelsentrum sien vlieg toe Gordon foto's neem. Uiteindelik het Gordon 'n paar foto's op 'n baie kort afstand geneem wat na bewering bevestig het dat hulle nie van hierdie wêreld is nie.
Daar het egter vreemde dinge met Gordon begin gebeur. Hy het 'n oproep ontvang van 'n man wat beweer dat hy 'voormalige weermag' is en hom gewaarsku het dat sy navorsing 'hom alles kan kos' en hom aangespoor het om 'ter wille van sy familie' op te hou.
Gordon is ook "ondervra" deur twee mans in swart pakke wat beweer dat hulle vir 'n tydskrifpublikasie werk. Kort na die onderhoud besef Gordon dat al sy foto's ontbreek. Hy het die tydskrif gekontak vir inligting, en hulle beweer dat hulle nog nooit van hom gehoor het nie, nog minder 'n artikel oor hom.
Kort daarna het Gordon 'n hartaanval gekry, en sy dokter het hom gewaarsku dat al die navorsing en stres sy gesondheid in gevaar stel. Gordon het die storie prysgegee en was nooit weer gepla nie.
Dr Herbert Hopkins het as konsultant gewerk aan 'n UFO -saak in Maine. Op 'n aand ontvang hy 'n oproep van iemand wat beweer dat hy 'n aktivis in die UFO -gemeenskap is, en vra hom of hy Hopkins kan besoek om die saak te bespreek. Net 'n paar minute later kom die man op.
Die man het 'n swart pak en 'n swart das aangehad en het baie ongewone voorkoms gehad, sonder hare of wenkbroue, en 'n uiters bleek figuur. Hopkins se hond begin onreëlmatig blaf die oomblik toe die man die huis binnekom. Nadat die bisarre besoeker hom klaar uitgevra het oor die UFO -saak, het die besoek nog vreemder geword. So het dit gegaan volgens die webwerf The Night Sky:
"The Man in Black] het Hopkins meegedeel dat daar twee muntstukke in die sak was (wat korrek was) en hy het hom gevra om een ​​te verwyder. Hopkins het die muntstuk, 'n blink nuwe sent, in die palm van sy hand gehou. Die MIB het aan Hopkins gesê om die muntstuk noukeurig dop te hou. Na 'n paar oomblikke het die muntstuk 'n "silweragtige" voorkoms gekry en dit blyk toe uit fokus te raak.Dit het toe begin vervaag en uiteindelik heeltemal verdwyn. Die MIB het Hopkins meegedeel dat die munt nooit weer 'op hierdie vliegtuig' gesien sou word nie. Daarna het hy gevra of Hopkins bekend is met die vermeende UFO -ontvoerde Barney Hill. Hopkins het geantwoord dat hy van Hill gehoor het, maar was onder die indruk dat hy in die verre verlede gesterf het. Die MIB het Hopkins ingelig dat dit korrek was. 'Barney het nie 'n hart nie,' het die MIB gesê, 'net soos jy nie meer 'n muntstuk het nie.' (Daar moet op gelet word dat Barney Hill eintlik aan 'n serebrale bloeding gesterf het.) Die MIB stel toe saggies voor dat Hopkins enige materiaal wat hy met die UFO -saak verband hou, vernietig. "
Hopkins, baie geskok oor die ontmoeting, volg die advies van die man en verbrand al die lêers wat hy oor die saak gehad het. Terwyl hy telefoonprobleme herhaal het (die telefoonmaatskappy het gesê daar is met sy telefoon gepeuter, miskien om dit te tik?) Het hy die man nooit weer gesien nie.
En hier is 'n laaste pret van niemand anders nie as Dan Akroyd.
In 2002 werk Aykroyd aan 'n dokumentêr vir die SciFi -kanaal met 'n aantal erkende name in die wêreld van ufologie, waaronder Linda Moulton Howe, Steven Greer en John Mack. Hulle het agt aflewerings van 'n reeks wat naby uitgesaai is, verfilm.
Een dag na die verfilming stap Aykroyd na 'n sigaret na buite en beantwoord 'n oproep van Britney Spears wat wil praat oor 'n komende SNL -episode. Terwyl hy aan die telefoon was, het hy gesê hy draai om en kyk uit na die 42ste straat in New York en sien 'n swart SUV met 'n lang swart man, wat hom 'n vuil voorkoms gee. Aykroyd draai weg, maar neem binne 'n sekonde 'n dubbele opname en die motor het verdwyn.
Twee uur later het Aykroyd en die rolverdeling gesê die program is heeltemal afgelas en sal nooit uitgesaai word nie. Tot vandag toe is hulle nooit 'n rede daarvoor gegee nie.
So wat de fok is die manne in swart? Mense, vreemdelinge, interdimensionele wesens, klone wat in 'n laboratorium gemaak is. Wie weet. Is hulle selfs werklik? Wie weet, maar daar is gedink mense daar buite wat seker is dat hulle bestaan ​​omdat hulle met hulle lelik van aangesig te staan ​​gekom het. Selfs die skrikwekkende Dan Aykroyd omdat hy hardop gehuil het. Sommige folkloriste beweer egter dat die hele idee van "Men in Black" self 'n vorm van massapaniek of "sielkundige drama" is as gevolg van suggestiwiteit en bereidwilligheid om te glo. Ander dring egter daarop aan dat die Men in Black deel is van 'n werklike regeringsagentskap wat ontwerp is om te verhoed dat die publiek 'die waarheid oor UFO's' leer. Hulle dring ook daarop aan dat hul ervarings werklik is en dat almal wat dink dat hulle mal is, bloot 'n instrument is vir regeringspropaganda en manipulasie. So, wat dink julle almal? Is hulle werklik?
Reisiger: The Fantasy Trip Edition
Geïnspireer deur Superhero Necromancer wat fantastiese TFT -hulpbronne deel, het ek besluit om my Traveler TFT -goed wat ek versamel het, op te sit. Some is Dark City Games Legends of Time and Space en bevat hul reëls en 2 solo -geprogrammeerde avonture. Boonop is Ty Beard's Traveler en Hi Tech TFT -reëls. Dark City het ook 'n aantal sci-fi-modules gebaseer op hul aankoopreëls. Ek besit hulle almal en hulle is goed!
Tussen die reëls van Ty en die reëls van DCG het u 'n baie goeie kern om wetenskaplike TFT te speel. Dit is nie volledig nie, maar ek dink dit toon die buigsaamheid en moontlikhede van die TFT -enjin. Jammer dat GURPS hierdie eenvoudige stel geneem het en van die spoor gegaan het, want ek dink dat u in ongeveer 36 of 48 bladsye 'n redelike goeie rpg kan skep wat dit as basis kan gebruik.
UPDATE: Ek het my eie Melee/Wizard/TFT -geïnspireerde fantasiespel Heroes & amp Other Worlds geskep. U kan 'n aanvanklike resensie van Robert Saint John oor RPG -geek afreken.
Heruitgawes, nuwe uitgawes, nou in druk, ens.
Hierdie boek verteenwoordig ook 'n nuwe neiging in die beeldende kuns van Dungeon Mastering. Soos oorspronklik bedink, was D & amp D slegs beperk deur die verbeelding en toewyding van Dungeon Masters oral. Die aanvullings het voldoen aan die behoefte aan nuwe idees en ekstra stimulasie. Maar êrens langs die lyn het D & amp D 'n bietjie van sy smaak verloor en het dit voorspelbaar begin word. Dit het ontstaan ​​as gevolg van die toename in reëls, terwyl dit vir ons as onderneming baie goed was; dit was moeilik vir die DM. Toe al die spelers al die reëls voor hulle gehad het, was dit byna onmoontlik om hulle in gevaar of onheil te lok. Die nuwe konsep wat op hierdie bladsye begin is, moet baie bydra tot die terugsetting van die raaisel, onsekerheid en gevaar wat D & amp D die onvergelykbare uitdaging maak. Legend Lore word weer die waardevolle spel wat dit bedoel was. Een of ander dwaas avonturier sal nie meer in 'n kerker afloop nie, iets vind en onmiddellik weet hoe dit werk, of selfs wat dit doen, en op dieselfde manier sal spelers nie meer 'n ongelukkige aanstelling na 'n vroeë ondergang kan stuur deur hom te dwing nie om te eksperimenteer met die goed van sy meester. Die bekendstelling van psioniese gevegte sal stawende speletjies lewendig maak. Dit bied onbeduidende moontlikhede vir beide die spelers en die DM aan, en erken sodoende een van die gunsteling onderwerpe van wetenskapfiksie en fantasie -skrywers: die onbekende kragte van die gees.
Soos met die twee vorige aanvullings, volg die materiaal hierin die formaat van die oorspronklike drie boekies wat D & amp bevat. Daar word kennis geneem van regstellings en byvoegings, sodat dit alles met 'n minimum van moeite in die oorspronklike geïntegreer kan word. Soos u op die titelblad sal sien, het hierdie bylae baie bydraers gelewer. Dit is die aard van die dier. D & amp D was bedoel om 'n vry-wiel-spel te wees, slegs losweg gebind aan die parameters van die reëls. Ons voel dat ELDRITCH WIZARDRY 'n lang pad bereik om die oorspronklike uitgangspunt van gevaar, opwinding en onsekerheid na te kom. Mag u altyd u spaargooi maak.
Hierdie PDF is ontleen aan die Original Edition Premium Reprint, wat nuwe omslagkuns en bygewerkte uitleg bevat.
The Great Bugbear Hunt - deur Frank Mentzer. Oorspronklik geskryf as 'n AD & ampD ® Game Open -toernooi vir die GEN CON ® South Game Fair in 1982, het Module R5 een van die gewildste toernooiscenario's van die RPGATM Network geword. Hierdie soektog na die ontbrekende spelboeke van die partytjie-magie-gebruiker stel die standaard vir avonture in die wildernis.
Avontuur in die wolke - deur Jeff Martin. Het u 'n nuwe omgewing nodig vir avonture? Ons voorbladverhaal bied voorstelle van 'n uitstekende speler en beoordelaar vir die ontwikkeling van wolk-eilande vir veldtoggebruik.
The Specialist Mage - deur Jon Pickens. Ons reeks nie-amptelike nuwe towerspreuke vir die AD & ampD ®-spel gaan voort met nuwe spelvoorstelle vir die nekromancer en riglyne vir die ontwikkeling van u eie magiese gebruikers.
The Camel's Nose - deur Michael D. Selinker. Vyf valwe elwe en 'n kameel moet 'n heilige artefak met die naam "The Camel's Nose" oor die woestyn dra na die heiligdom van Camelopardus, Camel Lord of the Burning Desert.
The Lighter Side of Encounters II - deur Skip Williams. Het u veldtog te voorspelbaar geword? Voeg 'n bietjie waansin by!
Dungeonsongs - deur David Collins, Jeff Grubb, Frank Dickos en Jon Pickens. Meer musiek vir avontuur deur.
The Ecology of the Tiamat - deur Michael D. Selinker. En jy het gedink daar is net een! Hier is die ware verhaal van chromatiese jakkalse.
Fractured Spells - deur Rick Reid, met 'n inleiding deur David Collins. Vir ons laaste aflewering van die "New Spells" -reeks bied ons die mees nie -amptelike stel spreuke nog!
The Gods of the GAMMA WORLD ® Game - deur James M. Ward. Die goed waarvan legendes gemaak word.
The Savage Sword of Lugnut the Barbarian - deur Roger E. Moore. Dwase fiksie vir fantasie -aanhangers.
Duisend sonne volledige bundel deur James Maliszewski, Greg Videll. Uitgegee deur Grognardia Games. Beskikbaar by DriveThruRPG in PDF vir $ 20,00. Bevat: Duisend sonne: reëlboek, Imperio 1bis, duisend sonne se karakterblad, duisend sonne: vyf sterre, duisend sonne: sterretjies.
Die mensdom het die sterre bereik en 'n samelewing van glinsterende gesofistikeerdheid en diversiteit op honderde planete. Digters verklaar, liefhebbers ontmoet en rake tweestryd met verstand en monoblades. Koloniste vestig maagdelike wêrelde, handelsprinse stry om ontluikende markte en vryhandelaars smous hul eksotiese ware. Die vloot regeer die jumplines, sit seerowers neer en teken nuwe sterrestelsels. Wetenskaplikes ontdek verrassende nuwe waarhede oor wêrelde wat al lankal dood is en stel revolusionêre teorieë wat duiselingwekkend impliseer. Tegnologie vorder vinnig, en verbeter elke jaar die lot van almal wat die seëninge aanvaar. Niemand durf ontken die blink lot wat die mens vir homself aangegryp het nie.
Die bewoonde sterrestelsel – the Thousand Suns – wankel op die rand van chaos. 'N Halwe millennium sedert die Concord, en 'n generasie sedert die bloedige burgeroorlog, word die dinamika wat die Age of Warring States beëindig het, sterk getoets. Diplomate probeer nuwe gambits en skuif hul rigting vir 'n onbekende toekoms. Op tientalle wêrelde in bekende ruimtes gaan die ligte weer uit en begin die proses van beskawing weer. Despote en tiranne wat dit eerder oor heerlike agterstrome wil heers as om hul knie tot selfs 'n verre gesag te buig, kom weer op. Aan die rand van die verkenne ruimte kyk en wag mededingers, sowel menslik as vreemdeling.
Oorwinningsvlote breek vyandelike armadas in verre sterrestelsels. Soldate paradeer deur bevryde planete tot vreemdelinge. Sektor -goewerneurs stel asemrowende visioene van terraformerende en wentelstede op. Nuwe jumplines maak oop vir die hart van die onontginde ruimte, en waag dit om die gewaagde en gevaar te waag. Landmeters struikel oor verlore kolonies en raai die raaisels van ondeurgrondelike klades uit. Kapteins met brandende oë red wêrelde van barbaarsheid-en regeer hulle as gode. Gewaagde diewe verander nuwe tegnologieë na onverwagte doeleindes of verkoop dit aan skadukartelle op die rand van die bekende ruimte.
Intussen soek gewaagde agente hierdie kriminele planne vir vergelding. Alles is moontlik met genoeg skoonheid, brein of blasters, en dit is alles binne bereik van 'n enkele sprong.
Dit is 'n tyd van avontuur.
Thousand Suns is 'n rolspeletjie wat sy inspirasie put uit die klassieke literêre 'imperiale' wetenskapfiksie van die 50's, 60's en 70's wat geskryf is deur skrywers soos Poul Anderson, Isaac Asimov, Alfred Bester, Gordon Dickson, Larry Niven, H Beam Piper, Jerry Pournelle en AE van Vogt, onder andere.
Dit is 'n volledige spel wat onder een dekking al die reëls bevat wat u nodig het, van karaktergenerering tot sterregeveg tot die skep van uitheemse lewensvorme. Die "meta-setting" van Thousand Suns is ook ingesluit, 'n buigsame uiteensetting van 'n omgewing waarin sekere besonderhede verstrek is, tesame met baie "leë spasies", en waarvan die uiteindelike vorm en inhoud heeltemal aan elke spel voldoen Bemeester om voort te bou soos hy wil vir sy veldtog.
The Necropolis of Nuromen is die eerste aflewering van drie modulêre soeke wat ontwerp is om die skeidsregter 'n groep karakters op die eerste vlak aan die opwinding van die verkenning van die onderwêreld voor te stel terwyl hulle probeer om die geheime te ontrafel wat begrawe is in die bose nekromansers se huis.
Om hierdie avontuur te speel, benodig u ook die BLUEHOLME ™ Prentice -reëls of die BLUEHOLME ™ Journeymanne -reëls, 'n tafel -fantasie -rolspel wat die oorspronklike basiese reëlboek, in die volksmond bekend as die Holmes -uitgawe of bloot die blou boek, navolg .
Slym goggas deur Jorge Jaramillo Villarruel, Scott Charlton. Opgedateerde weergawe. Gratis beskikbaar by die skrywers by Google Drive. Skakel direk na lêer. 27 bladsye.
Mutante en Mazes is wat gebeur as u Dan Proctor se Labyrinth Lord en Mutant Future kombineer. Maar dit beteken nie dat u 'n hibriede veldtog moet voer om van hierdie klein avontuur gebruik te maak nie. U kan hierdie kerker in u veldtog laat vaar, klassieke fantasie of post-apokalips. Dit kan handig wees as u spelers 'n spesiale item moet vind, maar plaas dit in kamers 3, 10, 16, 19 of 23.
Of dit kan net nog 'n labirint of ruïnes wees om te verken.
Maandag, 13 Januarie 2014
Rogue Space: The Revised and Expanded Edition nou beskikbaar
Die hersiene en uitgebreide uitgawe van Rogue Space is uit. Die NPA (Non-Player Alien) reëls is vaartbelyn, en 'n hele klomp nuwe dinge is by die spel gevoeg. Dit lyk goed. Ons is besig om die nuwe uitgawe deur te lees, en tot dusver lyk dit na 'n ware wenner!
Klik op die Rogue Space -blog om alles daaroor te lees, of om vir u 'n eksemplaar te bestel. Ons verwag dat daar binnekort vars, nuwe Rogue Space -inhoud na u toe sal kom.
Woensdag, 26 Maart 2014
Spelling: literêre gloeilamp
Bereik: 30 '
Die kaster kies 'n doelwit wat van een of ander aard moet wees, en laat dit in vlamme uitbars wat 1d4 per vlak van die kaster veroorsaak. Die skade wat aangerig word, word verdubbel as die caster nie die taal van die werk kan lees nie. As die teiken 'n boekrol is met 'n spel, moet dit stoor of verwoes word. Spelboeke en grimoires wat aan hierdie spel onderwerp word, kry een Save per vlak van hul meester, en op enige suksesvolle Save word die skade teruggestuur na die voornemende brandstigter.
Spel: Curdle Blood
Hierdie betowering stol onmiddellik die bloed in die onmiddellike omgewing van 'n oop wond, wat veroorsaak dat die slagoffer dubbel die oorspronklike skade opdoen en dat 'n Save nodig is om gangreen te vermy.
Green Kin (Wermspittle)
Die Tremish het veral lewendige geel of violet irisse, benewens hul glansende groen vel. Hulle hare is geneig om blond te word, dikwels met 'n groenerige kleur. In die meeste opsigte lyk dit asof hulle menslik is, ondanks hul duidelike verskille in voorkoms en lewenstyl, is Tremish hoofsaaklik vegetariërs wat sukkel om enige voedsel te verteer, behalwe rou. Hulle is geneig om eeue lank te lewe, as hulle nie deur ongelukke of geweld gedood word nie, en is ikonoklastiese isolationiste wat meestal die een of ander Mezzoglune, Epi-Plane of soortgelyke ruimte wil terugtrek. Na bewering beskik Tremish oor die aangebore vermoë om Ontdek Ley Lines, Vind swak punte, en Ontdek magie na willekeur. Hulle het ook die neiging om spontaan van een plek na 'n ander te oorgaan op 'n lukrake manier, meestal as 'n onwillekeurige reaksie op paniek of spanning. Hierdie onwillekeurige vermoë is moontlik die oorsaak van hul groot verspreiding oor talle vlakke en wêrelde.
Die Vanjorro is lank, lenig en effens smaller in deursnee as die meeste ander vorme van menslikheid, en 'n aansienlike aantal geleerdes beskou hulle as abhumans of pseudohumans, glad nie ware mense nie. Hulle groen kleur is geneig om 'n mengsel van ligter en donkerder skakerings in 'n soort kaalblou patroon te wees. Hulle oë is 'n blink groen as gevolg van 'n sekondêre membraan en hul hare is eintlik 'n growwe versameling simbiotiese swamkapillêre of filamentagtige buise. Vanjorro eet spaarsamig en verkies meestal vrot vleis bo vars gereg. Hulle is immuun teen die verlammingseffekte van wandelende dooies, soos ghouls, wat daartoe lei dat sommige die wesens as 'n winsgewende handel najaag en vang. Vanjorro is die meeste tuis in ondergrondse omgewings en dit is bekend dat hulle verskeie verspreide nedersettings gevestig het, tipies nie ver van die Unterrails nie, maar byna nooit naby enige van die gevestigde stoppe of depots nie. Dermak het opgemerk dat die Vanjorro geneig is tot vinnige verval by die dood. Eers 'n paar jaar later word sy oorspronklike aantekeninge na vore gebring en is gewysig dat 'n Vanjorro se liggaam na afsterwe vinnig 'n stuk wilde groen gespikkelde swamme sal vorm wat baie giftig kan wees. Om hierdie rede het die Vanjorro hoegenaamd geen begrafnisrites nie en is so gefassineer deur die wandelende dooies.
Die Verdante is 'n ketterlike sekte van radikale vegetariërs wat tydens die Rooi Reiniging uit hul separatistiese gemeenskappe verdryf is tydens die Rooi Reiniging, toe alle nie -konformistiese en lastige groepe die skuld gekry het vir die onlangse, verwoestende dubbele uitbrake van Rooi Onkruid en die Rooi Pes. Die Verdante was maklik opgemerk vir hul kenmerkende groen vel en wilde swart hare, en was maklike slagoffers vir onverdraagsame demagoges en skares wat deur penny ante rabbleus-opwekkers opgewek is. Maar tog was dit nooit die primêre doelwit van die suiwering nie. Elke keer as hulle deur 'n skare gevang is, was daar slegs kinders wat beweer dat hulle weeskinders is en om genade van hul antagoniste gepleit het. Die Verdante -kinders is meestal toegelaat om alles wat hulle kon saamneem, uit die groot stede te bring. Die vervolgingsbataljons was geneig om hulle eenvoudig te verdryf, aangesien daar blykbaar geen volwassenes was nie, word hulle selde as die moeite werd geag om hulle verder te teister. Die Verdante het die groot stede en klein dorpies agtergelaat om in die wildernis rond te loop totdat hulle óf hul toevlug gevind het in die Lae Lande, óf hul weg na Wermspittle gevind het, waar 'n aansienlike aantal van hulle diens in die rioolmilisie aangeneem het. Tot vandag toe het geen buitestaander nog ooit 'n ouderling van Verdante gesien of ontmoet nie. Aangesien die Algemene Orde Twintig-Sewe onderteken deur grootmarskalk Maxillard Frem meer as driehonderd jaar gelede dit onwettig gemaak het om enige Verdante op grond van hul ouderdom of ervaring teister, het mense dit amper as vanselfsprekend aanvaar dat daar heelwat groen- kinders met vel wat in die rioolmilisie dien. Watter geheime die Verdante ook al mag hê, hulle is nie verplig om dit bekend te maak nie, en hulle sal nooit toelaat dat hulle vervolg of uit hul huise verdryf word nie.
Die Groniz is 'n kwaai, gehybridiseerde mense wat gedeeltelik afstam van die ballinge van Morlock wat teen die Wit Sfinx geveg en verloor het, sowel as Tremish en moontlik Verdante gevangenes wat oorspronklik as moontlike voedselbronne saamgeneem is. Hulle het sedertdien die onbetwiste heersers geword van die onderwoude rondom die False Suns van Iglix, 'n semi-mitiese plek wat 'n Mezzoglune kan wees of moontlik 'n soort obskure en antieke ondergrondse twyfel wat oorgebly het voor die val van die Surrigan-ryk. Hulle kombineer die ergste kenmerke en kenmerke van beide groepe in 'n ongesonde, onaangename samesmelting wat uiters duursaam, lewensvatbaar en fecund was, tot groot ergernis en afgryse van talle geïsoleerde dorpe, klein townships en dies meer wat aangeval of aangeval is. deur die Groniz. Daar word gerugte dat die Groniz eers onlangs verteenwoordigers na Aman Utal gestuur het om 'n versoek om erkenning as bloedverwante te versoek, maar dit kan dwalende folklore of sinnelose skinder wees.
Food Lover Fantasy: James Beard Silver Anniversary Gala - Resepte
[Dit is die 8ste van my April A-Z Challenge-reeks plasings oor simbole, glyfe en sigils. Elke dag sal ek probeer om materiaal op te neem wat ou-rolspelers nuttig sal vind, maar ek kan nie waarborg dat daar nie net 'n paar plasings sal wees wat vreemd is ter wille van vreemdheid nie. ]
Die Roer van ontsag, of Ægishjálmr, was 'n magiese simbool wat deur die Noorse en Yslandse krygers gedra is vir beskerming in die geveg en om vrees by jou vyande aan te wakker. Hoe presies dit was om 'gedra' te word, wissel 'n bietjie met tyd en plek - soms word dit op die voorkop geteken, soms op die lyf getatoeëer, en soms is dit bedoel om 'n werklike helm voor te stel (soos in Wagner se Tarnhelm). Die web is vol hedendaagse tekeninge en tatoeëermerke, maar ek wou (regs) 'n skandering van 'n bladsy van 'n werklike wys Yslandse grimoire wat die oorspronklike simbool beklemtoon.
Daar is baie interessante dinge oor Yslands simbool magie waaroor ek sou kon praat, maar u kan baie daarvan voel deur die bogenoemde skakels. Een ding wat my veral van die skerm af gespring het toe ek die Helm of Awe vir die eerste keer gesien het, is die vreemde ooreenkoms met magiese simbole wat eeue later geteken is, 'n halwe wêreld weg. Kyk na die Haïtiaanse Voudon -simbool (Veve) vir die indrukwekkende Baron Samedi:
Soos die Middeleeuse Europese towerkringe (en Tibetaanse sandmandalas?), Word hierdie simbole geskep deur ritueel verskillende poeiers op die grond in die toepaslike patrone te gooi. Die invloedsfeer van Baron Samedi is egter 'n ander kant van wat u van die Helm of Awe wil hê. 'N Mens roep aan oorlewing met die roer. maar die baron is die een wat mense in die doderyk aanvaar. Wel, miskien is dit net die spieëlbeeld van dieselfde idee. Soldate wat gereeld die stryd aangaan, moet nadink oor die idee dat 'dit 'n goeie dag kan wees om te sterf'.
In RPG's was daar 'n paar produkte wat 'n soort "Tattoo Magic" beskryf. Sien 'n Pathfinder bronboek, sowel as 'n bladsy van Rolemaster huisreëls. Dit is grillerig, en dit lyk asof hulle steeds nie die godsdienstige aspek van beide die roer en die veve benader nie. Miskien is dit die KLERIKERS wat hierdie magte behoort te kry wanneer hulle kies om hulself met die simbole van hul gode te merk. As dit net aangewend word (en nie permanent getatoeëer word nie), sou dit natuurlik nie 'n sterk bonus wees nie. En wee die geestelike vir wie die getekende simbool per ongeluk wegvryf!