Titanic - Inligting - 2022
Die Titanic is een van die bekendste skepe. Maar sy verhaal is uiters tragies. Ten tyde van die inbedryfstelling was dit die grootste vaartuig ter wêreld met 'n verplasing van 52 duisend ton. Maar op die heel eerste reis, in die nag van 14-15 April 1912, het die Titanic neergestort. Die rede was die botsing met 'n ysberg in die noordelike waters van die Atlantiese Oseaan.
Die skip het groot gate gekry en het vinnig gesink en in die helfte gebreek. In die loop van die ramp is 1496 mense dood, slegs 712 passasiers kon daarin slaag om te ontsnap. Hulle is deur die nabygeleë stoomboot Carpathia opgetel. Die wrak van die skip het tot 'n diepte van 3 750 meter gesink. Dit is eers in 1985 ontdek. Daaropvolgende ekspedisies het sedert die dag talle items van die beroemde skip opgehef.
Baie is geskryf oor die tragedie van "Titanic", en verskeie films is geskiet. Die tragedie was, hoewel nie die grootste op die see nie, maar die indrukwekkendste.
Dit het gelyk of die mens, met behulp van 'n moderne skip, die oseane verower het, en 'n nuwe era was besig om te verdwyn. Ons sal probeer om hulle af te haal.
Die Titanic word as 'n ondenkbare skip beskou. Hierdie mite het alreeds in ons tyd verskyn. In Cameron se film noem die moeder van die heldin, wat die skip in Southampton bewonder, dit oningelig. Historici sê dat die voorkoms van so 'n mite redelik geregverdig is, omdat dit 'n uitstekende verhaal van die wrak van 'n ondenkbare skip laat gebore word. Wat het gebeur waarin niemand in geglo het nie. Dit lyk logies dat God besluit het om die vermoedelike persoon te straf. Die White Star Line-maatskappy self, wat die skip besit het, het nooit sulke verklarings in die openbaar gemaak nie. Daar is drie handelspublikasies waarin die skip selfs 'voor die dood' prakties onbedink was, maar daar is geen bewys dat dit destyds die mening van die openbare mening was nie. In die adverteerprodukte van die onderneming is spesiale klem op die veiligheid van die Titanic en Olympic gelê, en die versekering dat dit op so 'n manier geskep is dat die risiko's vir oorstromings verminder word. Ander voerings van dieselfde klas het egter soortgelyke eienskappe gehad. Die heel eerste bewerings dat die Titanic as onbedink beskou is, verskyn op 16 April 1912 in The New York Times. Dit het die dag na die tragedie gebeur. Kenners het gesê dat hulle voorheen die skip as onbegaanbaar beskou het, en hierdie opmerking is onmiddellik herhaal, waardeur hierdie mite gebore kon word.
Die Titanic was die beroemdste skip van sy tyd. Ten tyde van die ramp van die skip het die bioskoop al 15 jaar bestaan. Daar is baie gepraat oor die tragedie in die nuusborde in teaters, maar slegs 'n paar rame van die skip het oorgebly. Die feit is dat die Titanic self tot die oomblik van die ongeluk nie veral vir joernaliste van belang was nie. Glory het na die volledige analoog van hierdie vaartuig, die Olimpiese, gegaan. Dit is vroeër geskep en in 1911 die eerste vlug van Southampton na New York gemaak. Toe word die voering deur dieselfde kaptein beveel wat later die Titanic was. En die roete was presies dieselfde. Die skip het nie verskil in die aantal reddingsbote nie. En om te wys hoe die Titanic gelyk het, het die nuus bloot die siening van sy tweelingbroer, die Olimpiese, getoon.
Die orkes op die Titanic het musiek gespeel al het die skip gesink. In baie films oor die Titanic word 'n interessante situasie gewys - die orkes speel steeds op die oomblik wanneer almal rondom paniekbevange is en op soek is na 'n weg om te ontsnap. So 'n toneel is bedoel om te wys dat die musikante gewerk het om die passasiers op te vrolik. Die laaste stuk wat na bewering opgevoer is, was die kerklied "Nader, Here, aan u." Maar die musikante self sal hierdie mite nie kan bevestig nie - hulle is almal dood. Maar danksy hierdie mite het hulle helde gemaak. Ooggetuies van die ramp het gehoor dat daar musiek op die dek speel, maar daar is twyfel oor die laaste komposisie wat uitgevoer is. Sommige het al ragtime gehoor, terwyl ander gereeld populêre musiek gehoor het. En die passasier wat vertel het van die laaste melodie van die orkes beland in die reddingsboot lank voordat die skip gesink het. Hy kon dus nie die waarheid weet nie. Maar die kerklike lofsang blyk so 'n emosionele opsie te wees dat dit wonderlik werk as basis vir 'n romantiese verhaal. Toe James Cameron in 1958 met kundiges oor die stel van sy film gekonsulteer het, vestig hy die aandag op die toneel met die musikante in die film 'Unforgettable Night' ('The Death of the Titanic'). Die regisseur het haar so graag gehou dat hy die toneel eenvoudig in sy film gekopieër het en dit deel van die verhaal gemaak het.
Kaptein Smith was 'n held. Hoe die Titanic-kaptein sy laaste ure deurgebring het, is prakties onbekend. Vandag word hy beskou as 'n held wat geweier het om sy skip in nood te verlaat. Maar hulle sê dat die kaptein nie ag geslaan het op die waarskuwing oor ysberge onderweg van die skip nie, maar nie die snelheid van die skip verminder het nie. Hy het nie betyds die bevel gegee vir die ontruiming nie, en daarom het baie passasiers nie die regte prentjie van wat daar gebeur, verstaan ​​nie. En Smith het nie 'n reddingsplan opgestel sonder om betrokke te wees by die bekendstelling van reddingsbote nie. Niemand weet beter as hy hoeveel mense aan boord was en hoeveel sitplekke in die bote nie. Smith het egter erken dat die bote nie heeltemal gevul is nie. Daar was dus niks heroïese in sy gedrag nie. Die eerste boot vaar in rustige, windstil weer met 27 passasiers en 'n kapasiteit van 65. Baie bote het die helfte leeg gelaat en nooit weer teruggekeer om die res te red nie. Maar Smith het selfs monumente opgerig. Dit is die kaptein wat verantwoordelik is vir al die swak kwaliteit werk van die reddingsdienste op die skip. Op die noodlottige nag het Smith se teenwoordigheid op die skip glad nie gevoel nie. Dit is waarskynlik dat hy sielkundige trauma ontvang het, omdat hy besef het dat min gered sou word. Die verwarring van Smith se denke op 'n kritieke oomblik kom ten minste tot uiting in die feit dat hy die ontwerp van die Titanic en die Olimpiese verwar het. Capital het beveel om bote van die dek af op die tweelingskip te lanseer.
Kaptein Smith het die kind gered. Daar is 'n mite oor hoe kaptein Smith saam met die kind na die boot geswem en die baba oorhandig het. Toe wens hy die oorlewendes sterkte toe en gaan terug na die sinkende skip. Maar dit is 'n pragtige mite. Die kaptein is laas op die brug gesien. Niemand weet wat verder met hom gebeur het nie.
Ten tyde van die ramp was die kaptein dronk. Op die vooraand van die ramp het die kaptein wel aan 'n dinee deelgeneem ter ere van die Widener-gesin. Maar Smith het nooit op see gedrink nie, en dit was geen uitsondering nie. Die deelnemers aan die ete bevestig self dat die kaptein nie alkohol geraak het nie. Hy het 'n paar sigare gerook en die restaurant omstreeks 22:00 verlaat.
Kaptein Smith moes stadiger ry in gevaarlike waters. Hy moes dit gedoen het as daar 'n duidelike bedreiging vir die skip was, in die vorm van groot en gevaarlike stukke ys in die water. Voor hierdie ongeluk het die kapteins van passasierskepe nie in helder weer vertraag totdat hulle in die nabyheid van die ysvloere opgemerk het nie. Dit is tydens die ondersoek deur ander bestuurders van passasiers-transatlantiese voere bevestig. Kaptein Smith het na die waarskuwing van ysberge van koers verander en suidwaarts getrek om die risiko te verminder. Sy oplossing lyk professioneel.
Kaptein Smith het berigte oor ysberge geïgnoreer. Die reaksie van die kaptein op die waarskuwings was uiters professioneel. Hy het van koers verander en die uitkykpunte beveel om ys te soek. Smith het die veiliger suidelike roete gekies. Maar die inligting het gekom dat daar ook ysberge was. Toe kies hy 'n nog langer paadjie, selfs verder suid. Ysberge is nog nooit tevore daar gesien nie. Maar in hierdie situasie het die kaptein beveel om ys te soek voor die baan.
Die span het onprofessioneel opgetree. Hierdie mite bewys die feit dat die eerste bote onvolledig gevul is. In werklikheid het die passasiers gevoel dat hulle op die wêreld se betroubaarste skip is. Hulle het geglo dat leringe plaasvind. Wie wil 'n groot, warm en ligte voering verhandel vir 'n beknopte houtboot? Die bemanning het nie geweet hoeveel tyd aan die skip toegeken is nie, en hulle het ook gestuur wie hulle ook al kon. Toe die gevaar sigbaar word, moes die bote oorvol gestuur word. En in 'n kritieke situasie was niemand immuun teen foute nie. Sulke voerings het nog nooit tevore gesink nie. Die matrose, uit vrees vir 'n groot krater, het probeer om nie in bote terug te keer nie. En hulle kan verstaan ​​word gegewe die skare mense in die water en spring van bo af, wat die boot kan omkeer.
Die president van die onderneming wat die Titanic lafhartig gebou het, het van hom weggevlug. As daar helde is, moet daar skurke wees. Dit is hoe Bruce Ismay aangebied word. Daar word geglo dat hy die sinkende skip haastig in die eerste boot verlaat het, terwyl vroue en kinders besig was om te verdrink. Daar is verhale oor presies hoe Ismay die kaptein op topsnelheid moes kry. Maar in 1912 is 'n ondersoek uitgevoer; dit is vanaf Groot-Brittanje gelei deur Lord Mersey. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat Ismay, inteendeel, baie passasiers gehelp het om sitplekke in die boot te neem. Hy het self in die laaste boot gegaan. Maar die onderwerp van verraad was te filmvol om te ignoreer. En die oorsprong van hierdie verhaal is afkomstig van die groot mediamogel William Randolph Hirst. Hy het 'n geveg met Ismay gehad lank voor die verstryking van die Titanic. Die nyweraar wou nie met die pers praat oor die wrak van een van sy skepe nie. En Hirst se joernaliste het 'n werklike oorlog teen hom verklaar. Toe die lys oorlewende passasiers gepubliseer is, is die naam van die maatskappy-eienaar uitgelig. Die koerante het herinneringe aangehaal van mense wat Ismay in die eerste reddingsdiens gesien het. Ander getuies het gesê dat hy geëis het dat die span hom na 'n veilige plek moet neem.
In 1943 verskyn sy eie weergawe van "Titanic" in Nazi-Duitsland. Die film van die propaganda Joseph Goebbels is persoonlik onder toesig oor hierdie film. Ismeya was 'n outoritêre Joodse sakeman, hy het die dapper Teutoniese hoofstad gedwing om die voering in die gevaarsone te versprei sonder om die waarskuwings in ag te neem. En in die film Unforgettable Night uit 1958 word Ismay ook as 'n skurk uitgebeeld. By die verfilming van Cameron het die regisseur die waarheid vertel, maar hy het besluit om nie die draaiboek weer te doen om die verwagtinge van die gehoor nie te mislei nie. Weereens word Ismay gewys as 'n skurk wat die skip vorentoe dryf en hom dwing om vroeg in New York aan te kom vir promosiedoeleindes. Die sakeman kon in elk geval nie die boelies dra nie en het White Star in 1913 verlaat. Daar is selfs 'n boek geskryf oor die tragedie van Ismay, waarin hy aangetoon word as 'n eenvoudige man wat in 'n moeilike situasie verkeer. Die sakeman was emosioneel onvoorbereid op wat gebeur het. Ten tyde van die ramp was hy verward, wat ander laat huiwer het. Ismay was nie 'n 'superkaptein' nie en het nie opdragte gegee nie, hy het self nie eers vermoed dat hy 'n spesiale status op die skip het nie en het nie gedink om dit te gebruik nie.
Die passasiers van die derde klas kon tot op die laaste oomblik nie bo wees nie. Cameron se film wys hoe passasiers met die goedkoopste kaartjies nie toegelaat is nie, sodat hulle nie met ryker mense in bote sou inmeng nie. Daar is egter geen dokumentêre bewys van hierdie emosionele mite nie. Derdeklas passasiers is inderdaad van heinings van die res geskei. Maar dit was nie nodig ter wille van 'n spesiale ontruimingsprosedure in 'n skeepswrak nie, maar slegs ter wille van die Amerikaanse immigrasiewette. Hierdie maatreël het die verspreiding van virusinfeksies voorkom. Voordat hy in Manhattan aangekom het, moes die Titanic op Ellis Island stop, waar alle gewone passasiers 'n mediese ondersoek en papierwerk sou ondergaan. En die arme mense wat 'n nuwe lewe in Amerika wou begin ry in die derde klas. Hulle was hoofsaaklik Italianers, Nederlanders, Russe, Armeniërs, Chinese en Skandinawiërs. Passasiers van elke klas het hul eie toegang tot aparte dekke vir die bote wat daar geleë was. Maar daar was nie sulke bote op die dek van die derde klas nie. Die arme passasiers moes dus deur die doolhof van trappe en gange loop om boontoe te gaan. Die mense op die eerste twee dekke het dus aanvanklik 'n voordeel gehad. Ondersoeke het getoon dat rentmeesters eers 'n paar gangetjies versper het terwyl hulle op instruksies van hul meerderes wag. Maar na die bekendstelling van die meeste bote, was die gange oop. Die passasiers van die derde klas was terselfdertyd huiwerig om die Titanic te verlaat en wou nie met hul bagasie skei nie. Dit was immers al hul eiendom. Daar was geen opsetlike beperking nie, en waarskynlik was daar 'n mate van toesig wat veroorsaak is deur blinde gehoorsaamheid aan instruksies. Maar die resultaat was tragies. Nie een van die passasiers van die derde klas het tydens die ondersoek getuig nie, hierdie mense is deur die advokaat Harbinson verteenwoordig. Hy het die beperking van die beweging van sy aanklagte aangekondig en aanleiding gegee tot hierdie mite. Ongelukkig het die passasiersklas 'n rol gespeel. Van die eienaars van die goedkoopste sitplekke het slegs 'n derde oorleef.
Die Titanic het 'n goudskat vervoer. Dikwels praat hulle oor die skatte van die Titanic, maar in hierdie geval praat ons steeds nie van goud nie. Daar was baie ryk passasiers, miljoenêrs en versamelaars aan boord. Die koste van oudhede, diamante, duur skilderye en goud is teen die huidige pryse ongeveer $ 250 miljoen. Hulle het in die kluise en tente van die skip gebly. Die Titanic word sedertdien besoek deur outomatiese ekspedisies wat dele van die voorwerpe oplig. Maar die robotte het dit nie reggekry om in die kluise in te kom nie - te dik laag slik het verhoed dat hulle oopgaan. Daar is ook gerugte dat sommige passasiers en bemanningslede voor die duik, met voordeel van die paniek, openlik besig was met roof. Dus aan boord van die skat, in die vorm van talle stawe goud, nee, dit is die moeite werd om oor waardevolle dinge te praat. Maar om dit van so 'n diepte af te lig, is óf nutteloos, óf tegnies onmoontlik. Dit bly vir ons om na die skatte van die Titanic te kyk met behulp van foto's en videofilms.
Die Titanic is vervloek weens die Egiptiese mummie aan boord. Sommige ooggetuies onthou dat die kaptein 'n paar minute voor die ramp langs 'n doos gesien is met die mummie van 'n antieke Egiptiese waarsêer. En Smith het onmiddellik daarna baie vreemd begin optree. Die mummie is deur Lord Cantherville na Amerika vervoer, vanweë die besondere waarde daarvan, was hierdie vrag nie in die vangs nie, maar op die kapteinbrug. Ten gunste van die weergawe oor die verdowing van die kaptein se bewussyn op 'n kritieke oomblik, word daar gerugte oor die vloek van die farao's en 'n reeks geheimsinnige sterftes van diegene wat dit gewaag het om die antieke begrafplaas binne te dring, gepraat. In werklikheid het die beroemde spiritualis William Steed tydens die reis die verhaal vertel van die priesteres van Amon-Ra, wat tydens 'n aandete in die British Museum in Londen te sien was. Die passasiers was onder die indruk van hierdie verhaal. En later het joernaliste van die geel pers dit opgeblaas, die vloeke en die dood van die skip was te goed gekombineer. Dit is hoe die mite van die bevinding van die mummie op die Titanic verskyn het. In werklikheid word dit op dieselfde plek in Londen gehou.
Die Titanic het verdrink weens die vervloekte diamant. Volgens die legende was daar 'n seldsame blou Hope-diamant saam met die mummie op die skip. Die geskiedenis van hierdie klip dateer uit die 17de eeu, toe dit van Indië af gekom het na die erf van 'n Franse skip. Onder Louis XV was die diamant op die koninklike hangertjie van die Orde van die Goue Vlies, en dan is dit aan Marie Antoinette oorgedra. In 1792 is die klip gesteel, en in 1839 is dit deur Henry Hope aangeskaf. Die diamant word as vervloek beskou, aangesien die plaag met sy verskyning in Europa begin het. Die voormalige eienaar, Marie Antoinette, het haar lewe op die steierwerk beëindig, haar vriendin, wat die klip na die koningin se dood besit het, is ook dood. Hope se seun is vergiftig en sy kleinseun het bankrot geraak. Ondersteuners van hierdie legende sê dat die diamant aan boord van die skip was, dit deur 'n sekere getroude paartjie vervoer is.En die klip het hulle doodgemaak, sowel as ander passasiers. Maar hierdie mite is maklik om af te haal - die diamant word sedert 1958 in die Museum of Natural History aan die Smithsonian University gehou. Op daardie tydstip is niks van die Titanic gelig nie, so die "verdoemde" klip was eenvoudig nie daar nie.
Daar is geen sin daaraan om waardevolle artikels uit die Titanic te haal nie. Sedert die ontdekking van die Titanic is meer as ses ekspedisies daarna gestuur. Aanvanklik het die navorsers nie die reg gehad om waardevolle items op te hef nie, maar toe kry die Franse en Amerikaners wettige toestemming om dit te doen. In totaal bestee RMS Titanic meer as $ 11 miljoen aan navorsing, meer as sesduisend artikels is van die skip gehaal. Hul totale koste was meer as 110 miljoen. Die versameling diamante, die Egiptiese mummie en die waardevolle binding van die manuskrip van Omar Khayyam is nog nooit gevind nie. In elk geval het die ekspedisies finansieel afbetaal, en ons het 'n eeu na die dood die geleentheid gekry om voorwerpe van die legendariese skip te bewonder.
Die oorlewende passasiers van die Titanic is onlangs op 'n ysberg gevind. In September 1990 het interessante nuus uitgekom. 'N Trawler in die Noord-Atlantiese Oseaan lig 'n jong meisie van 'n ysberg af. Sy het haarself voorgestel as Vinnie Coates, passasier op die Titanic. Dit is bekend dat ysberge suidwaarts dryf danksy die Labrador-stroom. Die ysblok wat teen die Titanic gebots het, was egter veronderstel om binne 3-5 dae te smelt. Dit is te betwyfel dat so 'n ysberg al meer as honderd jaar gevloei het. Ondersteuners van die mite praat oor tydelike mislukkings, maar dit is reeds buite die fantasieveld en dit sal nie werk om dit te bewys nie. En Vinnie Coates is self onder die oorlewende passasiers. Haar verdere lewe was nie 'n raaisel nie - die vrou het haar hele lewe in New Jersey gewoon, en verkies om nie die tragedie te onthou nie. Sy is in 1960 oorlede, daar is bewyse van haar dood.
Tydens die bou van die Titanic is 'n werker daarin ommuur. Hulle sê dat die skip so vinnig gebou is dat een of selfs verskeie werkers lewendig tussen die rompe was. En van daar af tik hulle van tyd tot tyd en gee seine. Maar niks bevestig hierdie verhaal nie, dit bly 'n legende sonder feitelike materiaal. Daar kan klop weens tjeks wees. Kenners in die saak, kyk na die betroubaarheid van die klinknaels, slaan hulle. Werkers wat buite staan, het hierdie geluide gehoor en dit gebruik om gruwelverhale vir jong en liggelowige studente te skep.
Die Titanic bevat die kode van die Antichris. Daar word beweer dat die reeksnommer van die skip 390904 was. Daar bestaan ​​'n legende dat sommige van die bouers van die skip 'n geheime anti-kerklike boodskap in hierdie nommer plaas. Die getalle op papier wat in die spieël weerspieël word, sal die woorde "Geen pous" of "geen pous" bevat. Dus kon Ierse protestante teen die Katolieke Kerk protesteer. God het besluit om so 'n skip te straf deur dit op die eerste reis te laat sink. Daar is egter geen bewys dat hierdie nommer aan die skip gekoppel is nie. Die stertnommer was 401 en die registrasienommer van die Raad van Handel was 131428. Daar is geen dokumentêre bevestiging van die geheimsinnige nommer nie.
Rederye in plaas van 'Titanic' het 'Olimpies' begin en die wrak opgerig. Hierdie mite is 'n ander samesweringsteorie. Dit is geen geheim dat White Star Line 'n onbetwisbare finansiële posisie gehad het nie. In 1911 bots die Olimpiese Oseaan met 'n Engelse kruiser. Die skade wat ontvang is, was egter so onbeduidend dat hulle nie vir skadevergoeding getrek het nie. Daar is vereis dat die skip 'n groot ongeluk gehad het. Die eienaars het besluit om hom aan 'n botsing met 'n ysberg te onderwerp, omdat hulle glo dat die betroubare skip nie sou sink nie. Stern velle met die naam van die vaartuig, binne-items is vervang sodat niemand die verandering sou sien nie. Hierdie teorie kan egter maklik ontneem word. Baie passasiers van die Titanic het al vantevore op die Olimpiese See geseil en kon verstaan ​​waar hulle is. Die skepe het beduidende verskille gehad, en die herbewerking sou 'n lang tyd duur en baie getuies gelaat het. Ooggetuies onthou hoeveel die nuwe skip na verf geruik het. En die stilstand van die beskadigde vaartuig sou eenvoudig nie winsgewend wees vir die eienaars nie. En toe die dele van die stoomboot gelig word, vind hulle gebou nommer 401 wat aan die Titanic behoort het. Die Olimpiese Oseaan het die nommer 400 gehad. Daar is dus geen twyfel watter soort skip in die ongeluk betrokke was nie.
Nog voor die botsing met die ysberg het 'n brand op die Titanic uitgebreek. Sommige kenners bepleit hierdie teorie. Na hul mening het die brand op 2 April in die sesde hou uitgebreek. Dit was nie moontlik om dit te blus nie. Toe besluit die kaptein van die skip om so vinnig as moontlik na New York te seil, daar sonder paniek om die passasiers af te laai en dan die vuur te begin blus. Dit is wat die snelheid van die skip in die nag, toe daar 'n groot risiko bestaan ​​om met 'n ysberg te bots, verklaar. Die kaptein het eenvoudig verstaan ​​dat die skip kan ontplof sonder om Amerika te bereik. Onder hierdie omstandighede het waarskuwings oor yswater in hierdie waters nie meer saak gemaak nie. Maar die vuur kan die skeiding, wat water uit die beskadigde sesde kompartement laat, vervorm. Die stokers het in hul getuienis hieroor gepraat. In hierdie geval kan ons egter praat oor 'n samesweringsteorie, wat min bevestig word. Die brand was in elk geval nie die oorsaak van die skeepswrak nie.
Die Titanic het nie van 'n ysberg gesink nie, maar van 'n torpedo van 'n Duitse duikboot. En in hierdie geval kan die doel van so 'n aanval wees om versekering te bekom. As 'n torpedo die romp beskadig, sal die bemanning en passasiers dit opmerk. Daarbenewens het die duikbote op daardie oomblik nog nie so 'n outonomie om in die see uit te gaan nie. Ja, en die mag van die torpedo's was nie groot nie, hulle sou natuurlik verskeie nodig hê. 'N Reeks ontploffings sal duidelik verskil van die geluide van 'n botsing met 'n sittende hindernis. En om snags 'n hoë snelheidsdoelwit vir duikbote in te stel, is soortgelyk aan aerobatics, maar in 1912 het hulle eenvoudig nie sulke ondervinding gehad nie.
Die Titanic het nie verlangsaam nie, omdat hy die tydrekord agtervolg het. In 1907 ontvang die Mauritanië die gesogte Blue Ribbon Atlantic-prys vir die vinnigste kruising van die oseaan. Die toekenning is gestig deur die Kunard Line-maatskappy, die grootste mededinger van die White Star Line, en het ook die rekord-skip besit. Daar word geglo dat Bruce Ismay die kaptein versoek het om "op volle stoom te jaag" om 'n dag voor die skedule te kom en 'n ereprys te ontvang. Dit verklaar die snelheid van die vaartuig in 'n gevaarlike omgewing. Die mite is egter maklik om te weerlê - "Titanic" kon fisies nie die snelheid van 26 knope bereik nie, wat "Mauritanië" vertoon het. Terloops, die rekord het tot 1929 geduur.
Die kaptein kon die waterdigte afskortings oopmaak en die Titanic meer egalig oorstroom. Tot nou toe is daar baie debatte oor die vraag of dit moontlik was om die Titanic te red of hoe dit regtig moontlik was om sy lewe te verleng. Die kaptein word daarvan beskuldig dat hy nie die partisies oopgemaak het nie. As gevolg daarvan het die skip onder die water gesink. Was dit regtig moontlik om 'n verligting te skep en die lewens van honderde mense te red? Met die hulp van die skeepsontwerper het die navorsers 'n akkurate model van die Titanic op 'n skaal van 1 tot 100 gemaak. Die grootte van die skip, die verplasing daarvan, is eweredig aan die verminderde kopie. En die waterdigte afskortings is deursigtig gemaak. Die volume water wat deur die gat ingespuit is, is proporsioneel verlaag. Eerstens is 'n werklike scenario wat in 1912 gebeur het, herskep. Water het die booghoue binnegekom en die vloedbeskermingstelsels verbreek. Soos met die regte skip, is die boog oorstroom en die skip binne twee en 'n half uur na die onderkant gesleep. Soos die regte Titanic, het die model kop afwaarts gegaan. As die kaptein die verseëlde afskortings oopmaak, sal die water in die agterstewe storm. Gevolglik sou die boog nie ondertoe gaan nie, en dit wil voorkom asof die skip eweredig moes sink. Hierdie eksperiment is met 'n model gedoen. Water het die laaste stoomketel oorstroom, en die Titanic was heeltemal ontwater. Die mense op die onderste dek is in die donkerte. Chaos sou 'n uur en 'n half vroeër begin het as in werklikheid. As gevolg van die beweging van tonne water, sou die skip aan boord begin loop en die stabiliteit verloor. Die bote kon nie op daardie hoek van stapel gestuur word nie. As gevolg hiervan het die model 'n halfuur vroeër gesink as in die eerste geval. Dit het dus duidelik geword dat die kaptein die regte besluit geneem het, wat tientalle mense kon ontsnap.
Die sink van die Titanic is die grootste ramp op see. In die lys van die grootste seerampe is die sink van die Titanic nie eens in die toptien opgeneem nie. In 1912 sterf 1496 mense. Die rekord is dat die Duitse skip "Goya" in 1945 gedaal het, en dit is deur 'n Sowjet-duikboot gesink. Toe sterf ongeveer 7 duisend mense. En in vredestyd het die tragedie van die passasiersboot "Donja Paz" in 1987 selfs meer tragies geword as die Titanic. 4375 passasiers het slagoffers geword.
Die Titanic het meestal passasiers van derdeklas doodgemaak. Sowel kwantitatief as in persentasiegetal was die grootste slagoffers nie eens die passasiers nie, maar die spanlede. Sommige het tot die laaste ontruiming gehelp, terwyl ander stoomdruk gehandhaaf het om pompe te bedien en elektrisiteit op te wek. Van die 1 496 slagoffers, byna die helfte, 686 mense - die Titanic-span. Die passasiers van die derde klas het 527 mense verdrink. Selfs in die eerste en tweede graad het baie persentasies gesterf - onderskeidelik 36% en 57%.
Al die ingenieurs van Titanic is dood in die enjinkamer. Die ingenieurs was daar totdat hulle op las van die bestuur van hul pligte onthef is. Sommige het steeds op hul pos gebly. Die ingenieurs het geklim na die boonste dek en gesien dat die bote byna almal onder was, terwyl die res vol derde-klas passasiers was, hoofsaaklik vrouens en kinders. Getuies het die spesialiste op die bootdek gesien. Maar nie een van die 36 ingenieurs het daarin geslaag om te ontsnap nie.
Al die slagoffers van die Titanic is verdrink. Baie van die passasiers, wat nie in die boot kon gaan sit nie, het in die water gespring. Na die sinking van die Titanic kon hulle daarin slaag om op die oppervlak te bly, maar dit was baie koud. Honderde mense is die slagoffer van hipotermie.
Die tragedie het plaasgevind weens die fout van die stuurman wat die stuurwiel in die teenoorgestelde rigting gedraai het. In die negentigerjare word 'n boek gepubliseer deur Louise Patten, wat na bewering die kleindogter van die tweede maat, Charles Lightoller was. Sy sê die ysberg is deur 'n uitkyk raakgesien. Die offisier het die opdrag "Reg aan boord!" Op stoomskepe word die opdrag "na die stuurwiel" uitgevoer in die rigting wat aangekondig word. Maar in die Noord-Atlantiese Oseaan het die spanne destyds na die kantlyn verwys, dit moes in die ander rigting gedraai word. Dit is presies wat die senior offisiere wat met seilbote begin dien het, in gedagte gehad het. Helmsman Hitchens het paniekbevange geraak, die stuurwiel na regs gedraai en die Titanic het die ysberg getref. Maar as die skip regtig die rots tref, sou daar 'n groot gat wees, en nie 'n deel van die romp nie. En die passasiers het prakties nie die botsing gevoel nie. Lookouts het ook beweer dat die voering twee punte na links gedraai het. Hierdie verhaal is dus net 'n voorwendsel vir die vrystelling van 'n sensasionele boek.
Die skip kon beweeg om 'n botsing te vermy. Die ysberg is 37 sekondes voor die botsing ontdek, op watter punt die Titanic se snelheid 21 knope was. Dit was nie meer moontlik om 'n noodlottige vergadering te vermy nie.
Die skip moes beweeg om botsing te vermy. Die ontwerper van die skip, Edward Wilding, is daarvan oortuig dat as die Titanic 'n ysberg met sy neus tref, hy bo-op die vloer sou bly. 'N Vreeslike slag sou die eerste 30 meter van die skip gesloop het, almal wat daar was, sou gesterf het. Die rimpelende neus sal dien as 'n skokbreker; die impak sal deur almal op die Titanic gevoel word. Iets soortgelyks het met Arizona gebeur. Maar die offisiere kan nie die skuld kry vir die verkeerde maneuver nie; niemand kon weet wat volgende sou gebeur nie. En 'n kop-aan-botsing is miskien nie so ideaal as wat die ontwerper bereken het nie. Niemand weet wat die onderwater gedeelte van die ysberg was nie. Die vorm daarvan is immers geensins korrek nie. As die boonste deel van die skip deur twee kompartemente beskadig is, kan die onderwater ys baie meer dra.
Die ramp het gebeur omdat daar geen verkyker op die Titanic was nie. Daar word geglo dat uitkykpunte met behulp van sulke optiese toestelle vroeër opgemerk kan word. In werklikheid is 'n verkyker nodig vir 'n meer gedetailleerde ondersoek na wat reeds met die blote oog sigbaar is. Ysberg met hul hulp sal moeiliker wees om op te spoor weens die beperkte kykhoek. Mense kan nie die hele nag met 'n verkyker in hul hande staan ​​en hul koppe draai nie! Selfs in daardie dae was daar nie veronderstel om 'n verkyker deur uitkykpunte te gebruik nie, maar dit was by die skipbeamptes wat die waargenome voorwerp geïdentifiseer het.
By die aanskoue van die ysberg het die eerste maat die opdrag "Volle rug" gegee. Volgens hierdie mite is die bevel uitgevoer, wat die bestuurbaarheid van die skip benadeel het. Dit is waarskynliker dat William Murdock die opdrag 'Stop die motor' gegee het. Dit blyk uit die getuienis van die senior stoker. Die bevel is in elk geval laat gegee, en die implementering daarvan het geen invloed gehad op die bestuurbaarheid van die Titanic nie. En die uitvoering van die opdrag "Volle terugslag" na "Volle spoed vorentoe" sou lei tot 'n sterk bewing van die skip, wat almal sou wakker maak.
Die Titanic se roer was klein vir 'n skip van hierdie grootte. In Cameron se film is dit een van die redes vir die trae draai van die skip. In werklikheid hoef hy nie oor die bestuurbaarheid te kla nie. Dit word bewys deur die feit dat die agterstand onmiddellik na die botsing, terwyl die ysberg langs die romp sweef, in 'n heeltemal ander rigting kon draai. Dit het 'n nuwe klap op die liggaam vermy. En die stuurwiel op die skip was presies dieselfde as op die Olimpiese. Die kaptein van hierdie skip tydens die Eerste Wêreldoorlog het dit as die mees bestuurbare van alles beskou wat hy beheer het. Danksy dit kon 'Olympic' die enigste passasierskip word wat in die oorlog 'n duikboot gesink het.
Die Titanic het teen 'n 'donker' ysberg gebots. Die kommissie wat die ramp ondersoek, het voorgestel dat die ysberg "swart" kan wees weens sy onlangse staatsgreep. Dit het hom nie in die nag laat sien nie. Die uitkyk het gesê dat daar skielik 'n donker massa uit die waas verskyn het, waarvan die wit bokant net van naby af sigbaar was. Maar naby die ysberg het dit wit gelyk, het die stuurman dit aangekondig. Bedags sal dit regtig lig lyk. Maar op 'n maanlose nag kon daar niks van die oppervlak af weerspieël word nie, so die ysberge het donker gelyk. In werklikheid was hulle redelik algemeen.
Die Titanic is dood weens menslike faktore. Navorsers probeer om een ​​of ander rede vir die ramp te vind en blameer óf die ontwerpers óf die kaptein hiervoor. In werklikheid het baie feite op 'n dodelike manier ontwikkel. Daar was 'n buitengewone koue winter daardie jaar, wat veroorsaak dat ysberge verder as die suidelike skeepsroetes klim. Dit was heeltemal kalm op 'n maanlose nag, wat die ontdekking van ys verhoed het. Vanweë optiese illusies het die ysberg ook daarin geslaag om naby die skip te kom. En as gevolg van die botsing is presies een kompartement meer beskadig as wat die ontwerpers met 'n marge beplan het. Al hierdie faktore is nie noodlottig nie, maar die Titanic het saamgestel om 'n doodsvonnis te onderteken.
Die Titanic aan die onderkant is goed bewaar. Navorsers het die gesinkte skip gevind en dit noukeurig bestudeer. In die loop van honderd jaar het sy toestand baie versleg. Daar is geen dek meer nie. Dit is gevorm saam met B en C. Gevolglik is die res op die punt om in die ketelhuise in te stort. Baie van die persele kan nie gevind word nie, of is erg beskadig. Dus het die persoonlike promenade-dek vir die rykste passasiers onder die puin van Deck A verdwyn. In die omgewing van die hooftrappe moes alle dekke erg beskadig gewees het, die ontvangsaal en die eetsalon in hul voormalige vorm is nie meer daar nie.
Daar was nie genoeg bote op die Titanic nie. In werklikheid moet u net die norme van daardie tyd onthou. Wat die veiligheid betref, het die inspekteurs geen klagtes oor die skip gehad nie. Die Ministerie van Handel, wat toestemming verleen het om te seil, het 16 bote van 'n skip van hierdie klas vereis, daar was 20. En die wette was nie verouderd nie - toe lyk dit asof reddingsbote glad nie nodig was vir perfekte voere nie. Daar was nie 'n voldoende aantal bote nie net op die Titanic nie, maar ook op die Olimpiese, Lusitania, Mauritanië, Duitse en Amerikaanse soortgelyke skepe. En dit alles was in ooreenstemming met die norme.
As die skottels hoër was, kan die Titanic bo water hou. Hierdie stelling word van tyd tot tyd in dokumentêre films herhaal. Maar die navorsers vergeet die eenvoudige feit dat nie eens 5, maar 6 kompartemente oorstroom is. Water het die vierde ketelkamer van onder af binnegekom, nie van bo af nie. Die ontwerper van die vaartuig, Edward Wilding, het bevestig dat in die geval van die oorstroming van die vierde ketelruimte die vaartuig nie gered sou word deur die verhoging van die skottels nie.
Die vierde trompet van die Titanic was 'n valse. Die vierde pyp was regtig nie so funksioneel soos die ander nie. Dit is gebou om die algehele balans en ontwerp te handhaaf. Dit is nie gebruik om rook of gasse uit ketelovens te verwyder nie. Dit moet nietemin nie as nutteloos beskou word nie. Met behulp van so 'n pyp is ventilasie van die enjinkamer voorsien. Stoomenjins en turbines het daar gewerk. Deur die pyp het rook uit die eersteklas rookkamer ontsnap en die kombuis is geventileer. Daar het dus 'n soort rook daaruit gekom, maar dit was duidelik minder opvallend as van die ander drie pype. En om te sien dat dit regtig so was, kan u na die regte Olimpiese foto's kyk, waar die vierde skoorsteen duidelik rook. En dit is geen sin om die mites te weerlê dat geheime vrag of troeteldiere daarin vervoer is nie, as gevolg van die volkome sinneloosheid van so 'n verklaring.