Van die opmerkings is dat hulle nog soos A.G. Visser en Jan F.E. Celliers skryf, en rym nog soos die ouer digters gebruik. Hy gaan voort (want sal hy ooit níé!): “Die tweede helfte van die wedstryd is ontsier deur geniepsige en selfs vuil spel deur die swart Suid-Afrikaanse spelers wat telkemale hul opponente gepootjie het.” Gelukkig het Marie Bredenkamp ’n klein vertaling van Fernando Pessoa byderhand gehad wat sy kon voorlees. ’n Paar digters daar het Pessoa geken, maar dit was vir hulle interessant om te besef dat sy verbintenis met Durban lewendig gemaak is deur ons as Suid-Afrikaners se teenwoordigheid daar by hulle. Om verskeie redes dink ek dis gebiedend noodsaaklik dat hierdie vertalings so gou dienlik op die mark kom. ’n Hele letterkunde bewe liggies, van die bodem van sy verlede tot in die verste punte van sy toekomsgeprojeksies, wanneer sulke werk, van hierdie kaliber, daarin beskikbaar word en dan boonop (op eerste hoorslag) só suksesvol.