Jeremia, ’n jongman uit ’n priesterfamilie, word deur God geroep. Vanself-sprekend sou die seun van ’n priester ook priester word. Maar nie Jeremia nie. Hy is spesifiek deur God geroep vir sy taak. Ons dink soms dit is vanselfsprekend dat kinders van gelowiges ook gelowiges sal wees, maar elkeen word spesifiek geroep vir ’n eie besondere taak.
Jeremia was maar 17. Hy reageer op God se roeping met iets soos ag. Ag nee, dit kan nie! Hy dink hy is te jonk. Die woord vir jonk beteken hier meer as net ouderdom. Dit wil sê: Ek is nie geoefen nie, ek het nie opleiding nie, ek sal dit nie goed genoeg kan doen nie. God antwoord nie daarop met die skerp nee (lo in Hebreeus) nie, maar met die sagter nee (al) – iets soos nee wat, moenie so sê nie. God verstaan dat Jeremia skrik vir sy roeping en troos hom. Ek sal by jou wees elke tree van die pad. God raak aan sy mond om letterlik God se woorde in sy mond te lê. Sulke woorde kan jy nie binnehou nie. Dit moet uit. Roeping is nie altyd aangenaam nie. ’n Mens is soms ongewild as jy sê wat ander nie wil hoor nie. Die profete was soms in lewensgevaar. Jesus het sy lewe verloor.
Op God se vraag wat hy sien, antwoord Jeremia: Ek sien ’n amandelstok. Toe weet God dat Jeremia sy roeping verstaan. Uit die doodsheid van die winter blom die wit bloeisels van die amandelboom. Lewe uit die dood, nuwe lewe vir almal. Dit is se boodskap vir die mense van Jeremia se tyd. Dit was Jesus se boodskap vir die mense van sy tyd. Dit is God se boodskap vir ons tyd. Ons roeping is om die boodskap te bring. Al wat ons nodig het, is ’n gewillige hart. God sal self die woorde gee. God se Gees sal die krag gee. Die vraag is: Sien ons die amandelstok?
Wat is die dinge in die wêreld waarop jy fokus en wat in jou gedagtes bly vassteek? Dink vir ’n oomblik daaroor. Party mense fokus op die swaarkry in die wêreld. Hulle kan jou die detail gee van droogtes, inflasie, brandstofpryse, onreg, dodelike siektes, rampe en ongelukke. Hul lewens word in beslag geneem deur vrese en bekommernisse. Party fokus op geld en rykdom en ander op prestasie. Of hulle nou die halwe glas water as halfleeg of halfvol beskryf, almal fokus op sigbare dinge en vind nie daarin blywende vervulling nie.
Die Skrifgedeelte vra, soos die evangelie, dat ons elders sal fokus, naamlik op die Onsigbare. Dit vra dat ons ’n ander soort kyk sal aanleer. Ons moet die sigbare sien vir wat dit is: verbygaande en nie ons fokus, tyd en menswees werd nie. Die singewing van ons lewens lê nie hier nie.
Handelinge vertel dat Stefanus kon sien wat in die hemel wag, omdat die evangelie hom anders laat kyk het. Hy hoor nie net die wonderlike stories wat oor Jesus vertel word nie, maar hoor die boodskap van hoop en lewe. Van hierdie ander soort kyk lees ons ook in Psalm 121 waar die digter, verskrik deur die berge of hoogtes waar afgode gedien en gevrees is, sy vertroue fokus op die Onsigbare wat hemel en aarde geskep het. Kolossense 3: 1-3 roep ons wat saam met Christus uit die dood opgewek is, op om te strewe na die hemelse dinge. Lukas 24 vertel hoe die Emmausgangers se oë oopgegaan het terwyl Jesus die brood gebreek en gebid het en hulle anders na Hom laat kyk het.
Die evangelie nooi ons om nie op die sigbare dinge te fokus nie, maar op die Onsigbare wat in Christus sigbaar geword het as die Genadige, die Deernisvolle. Deur Hom moet ons optrede en gesindheid bepaal word. Dan sal ander die Genadige in ons genadebetuigings ontmoet en die Deernisvolle in die betuiging van ons deernis. So ’n lewe het die regte betekenis gevind. Word die Onsigbare in jou optrede sigbaar sodat ander Hom kan ontmoet?