Ek, ek met die Dayjob | Die Joernaal van Kaalvoet
« Johannesburg is vir Johannesburgers
Met spoeg in jou Sanlamsnor »
Ek, ek met die Dayjob
Junie 29, 2009 deur Kaalvoet
Eintlik is ek lankal gatvol vir al hierdie kak. Toe ek begin van die jaar op daai sandduin in Jeffriesbaai gesit het (voor die polisie ons verwilder het oor die "elemente" oppad is) het ek besluit: Dit stop hier. Maar helaas.
Mens is mos geneig om te dink dis lekker om 'n rockstar te wees. Laat slaap soggens, middae vol niksdoen en dan speel jy vanaand bietjie kitaar en dan hou jy heelnag partytjie. En al die meisies natuurlik. Of so dink mens. Die harde werklikheid is dat almal van ons – hoewel min van ons dit erken – dayjobs het. Ons staan elke dag op en durf die verkeer aan en doen "werk waarvan ons nie hou nie, om stuff te koop wat ons nie nodig het nie", om fightclub aan te haal… En dan vanaand stap ons all smiles in die local bar in en maak of ons rockstars is, sonder 'n bekommernis in die wereld.
Maar ons het nog hoop, elkeen van ons. Iewers gaan daai break kom, en iewers gaan ons die regte lewe kan los vir dit waarvan ons hou (in my geval girl, gadgets en guitars, en nie noodwendig in daardie volgorde nie).
In Maart iewers, voor ek op 'n verskriklike vlug vol skreeuende kinders Jozi toe is, het ons ons debuutvideo geskiet. Nou, Dikazzins, vir die wat nie die band ken nie, is 'n haphazard band. Die engeltjies van rock&roll werk oortyd op ons. Ons was al in meer skertmutselinge, onderonsies en misverstande as die meeste ander bands betrokke. Ons het die Weskus al telkens oorleef, leef om die storie te vertel na 'n gig in Uitenhageen was selfs al die resident band in Hoenderkop in die Paarl vir 'n kort rukkie in die Hangklip Hotel. Maar na vyf jaar is ons nog voltallig, en dis meer as wat selfs die Stones kan se. Die video was dus 'n openbaring, 'n Damaskus oomblik, soortvan 'n bewys dat ons ook iets kan reg doen. Ons, ons met die dayjobs (fokken verraaiers), ons gaan 'n video op MK he.
Vanaand, na 'n blitsoefening vir die twee gigs voor Etienne op sy sabbatical Frankryk toe gaan, haas ons onsself Mystic toe. Jonsie ken die barman, so ons kan die premiere van ons video daar gade slaan. Dis nou tipies van musikante, al hierdie illusions of grandure, en steeds kan nie een van ons DSTV bekostig nie. Twee minute voor Kraakvars op MK moet begin, besef ons dat Mystic se TV omtrent so betroubaar is soos 'n Eveready battery is en jaag (dit was die plan, maar ons almal ken vir Charl) na Die Wors toe om nog ons debuut te vang. Net toe ons oor Merriman se sirkel "jaag" toe sms Nikki my: "cool vidio".
Miskien, oor tien jaar, miskien wanneer die Rolling Stone 'n onderhoud met ons voer sal hierdie Die Snaakste Oomblik in Ons Loopbaan wees, maar nou, nou gaan ek slaap, want more vlieg ek Durban toe. Want ek het 'n Dayjob.
Posted in Die Rock&Roll highway | 8 Kommentaar
op Junie 29, 2009 at 7:09 nm | Antwoord Skoor
Wonderlik! Welkom by WordPress. Mag jy nie ophou om lekker stories die kuberruim in te gooi nie.
Stories vertel het so 'n rariteit geword, ek was vreeslik opgewonde toe ek jou blog raakgelees het, en kon prentjies in my kop maak met jou woorde.
op Junie 29, 2009 at 10:43 nm | Antwoord Kaalvoet
Die woorde is myne, maar die stories is ons almal s'n. Thanx vir die support.
op Junie 29, 2009 at 7:11 nm | Antwoord Skoor
NS: het julle nie musiekvideos op youtube of iets lat mens kan hoor hoe julle klink nie?
Jis Dude, jy kan search vir dikazzins. Daar is tans so ou live ding wat seker 3 jaar teryg gerecord. Oor so wyle sal die music video "gewete sweet", ook daar uitdop onder etienne terblanche.