Pous Benedictus VIII was die kandidaat van die adellike familie wat by die Crescenzi oorgeneem het as heersers van Rome, die Tusculani. Sy gesag word betwis deur Teenpous Gregorius VI. Na sy verkiesing gee hy sy titel Graaf van Tusculum, wat hy van sy vader geërf het, aan sy broer Alberic. Sy ander broer Romanus maak hy hertog van Rome.
Op 14 Februarie 1014 kroon hy Hendrik II en sy vrou Kunigunde tot keiser en keiserin van die Heilige Romeinse Ryk. Die pous lei die verdrywing van die Sarasene uit Sardinië. In 1018 of 1022 hou hy 'n sinode in Pavia waar simonie veroordeel word en die selibaat vir priesters bepleit. Hy steun ook die hervormingsbeweging van Cluny.
In 1020 reis die pous na Duitsland vir oorleg met Hendrik II. Hy wy die katedraal in Bamberg in tydens die Paasfees. Hendrik bevestig die donasies van Karel die Grote en Otto I aan die pousdom. Benedictus oorreed Hendrik om 'n leërmag na Suid-Italië te stuur om sy onderhoriges wat na die Grieke oorgeloop het, weer onder sy bewind te bring.
In 1017 en weer in 1020 laat hy Jode in Rome onthoof en verbrand onder die voorwendsel dat hulle godslastering die oorsaak van 'n orkaan en 'n aardbewing sou wees.