Ekonomie onder Phillip III - Daarbenewens - 2021
Ekonomie onder Phillip III
Filippus III het 'n rampspoedige ekonomie van sy vader, Philip II, geërf. Spanje was teen 1598 in wese 'n bankrot volk
Die agteruitgang van Spanje was nie skielik nie. Filippus II het Spanje se hulpbronne ernstig gedreineer en Filippus III het sy vader se nalatenskap geërf. Die vrees vir sulke liggame soos die Inkwisisie het afgeneem namate intellektuele die toestand van Spanje openlik bespreek het en die redes hiervoor ontleed het. Daar is in die openbaar gesê dat die Spanje van die C17de nie so sterk soos die Spanje in die C16de was nie. Hierdie intellektuele het hervormings voorgestel: openbare uitgawes moes besnoei en mense moes meer geld hê om te spandeer om die ekonomie in terme van produksie te stimuleer. Die wens vir verhoogde welvaart sou ook meer sosiale stabiliteit skep.
Ekonomies was Spanje op 'n kort lont. Haar rykdom was gebaseer op haar handel met die Amerikas - veral die silwermyne van Latyns-Amerika. Haar teenwoordigheid in die streek word egter nou deur ander Europese state (veral die Verenigde provinsies) uitgedaag en die streek self het na 'onafhanklikheid' beweeg. Peru en Mexiko sien 'n groei in hul ekonomieë en benodig produkte wat Spanje nie kon lewer nie. Nie onnatuurlik nie, en albei lande het elders gesoek na handel. Hierdie streke het ook besef dat die groot fortuin wat in hul eie lande gegenereer is, verlore gaan en dat hulle die rykdom beter sou kon gebruik as dit in hul eie land sou bly. Hierdie houding het die 'onafhanklikheid' -beweging aangevuur en tot 'n groot afname in die silwerboelie wat Spanje bereik het, gelei.
In 1598 het 2 miljoen hertogte per jaar Spanje binnegegaan. Teen 1618 het slegs 800,000 hertogkaarte Spanje binnegekom. Dit het wel tot 1 miljoen gestyg en op daardie vlak gebly, maar 'n daling van 50% in hierdie vorm van inkomste was 'n ernstige slag vir Spanje. Hierdie inkomste was egter nie 'bestee' teen die tyd dat dit in Spanje aangekom het nie - dit was die enigste deel van Philip se inkomste wat nie bestee is nie. Dit is gebruik om 'n buitelandse beleid te finansier.
Hoe aktief Philip III se buitelandse beleid afhang van hoeveel silwer hy moes spandeer. As daar blykbaar genoeg was, kon hy aggressief wees. As daar min was, moes hy op diplomasie staatmaak in teenstelling met oorlog. Die hof in Madrid was egter gereeld gevul met diegene wat 'n aggressiewe buitelandse beleid wou hê en Philip is gewoonlik oorreed tot 'n buitelandse beleid wat hy nie kon bekostig nie. Teen 1618 - die aanvang van die Dertigjarige Oorlog - was Spanje se invloed op die Europese beleid beperk en was haar betrokkenheid by die oorlog as geheel nie van 'n groot mag verwag nie.
Spanje se interne ekonomie was swak. Daar was min nywerhede en die landbou is versmoor met agterlikheid. Boedels was groot en werk deur kleinboere wat deur belasting verwoes is. Hul bereidwilligheid om vir ander te werk was erg beperk. Die ontwikkeling van die landbou was onder die knie. Die versuim om sodanige basiese hervormings as besproeiing te gebruik - wat eers in die regering van Filippus II gesien is - het na 1598 voortgeduur.
Castille het ook gely tydens die regering van Filippus III. Daar was 'n groot bevolkingsdrif vanaf die landelike gebiede na die dorpe en stede. Boere en klein houers het ongeveer 50% van hul inkomste aan verskillende belastings verloor. Die res was nie genoeg om van af te leef nie en baie klein houers het hul grond aan die groot landgoed-eienaars verkoop en na die dorpe en stede verhuis. In hierdie landgoedere is voedsel lukraak gekweek, en die stede en stede was nie goed van voedsel voorsien nie. Siekte en beknopte lewensomstandighede het diegene wat in stedelike gebiede gewoon het, verswak en die borrelende plaag het in 1599 Castille getref. Ongeveer 500,000 is dood. Slegs 'n groot verandering in die regeringsbeleid kan Spanje help. Dit moes 'n beleid wees om die rykes hul billike deel van belasting te laat betaal. Terwyl Filippus III die ryk grotes vir hom laat regeer, was dit hoogs onwaarskynlik dat dit ooit sou gebeur. Hulle was die laaste mense wat offers gebring het vir Spanje.
Die ontwikkeling van groot landgoedere was nie noodwendig 'n slegte ding vir Spanje nie, maar dit was die geval. Die eienaars was meer besorg oor prestige en het min gedoen om hul grond te ontwikkel wat die dorpe en stede sou bevoordeel het. Die verbetering van die opbrengste was nie 'n hoë prioriteit nie en verhuurders het baie tyd aan die hof van Philip III deurgebring om die lewe te geniet, te jag en regeringsposte te vind. Die adel het geen belasting betaal nie. Sowat 10% van die bevolking van Spanje beweer dat hulle edel was. Die Katolieke Kerk het ook geen belasting betaal nie en teen 1660 was daar ongeveer 200,000 geestelikes en die kerk het 20% van alle grond besit.
Hierdie land wat die kerk besit, is gebruik vir weiding en die grootmaak van skape was gewild. Wol is voortdurend in aanvraag en die skaap-eienaars het hulself in 'n magtige organisasie genaamd Mesta georganiseer. Dit kan enige land gebruik om sy skape op die mark te stuur - ook koninklik - omdat dit groot bedrae aan die kroon geleen het. Hierdie reg was ewigdurend. Die klem op wol het daartoe gelei dat voedselproduksie gedaal het, maar die kroon het niks gedoen nie omdat dit 'n belangstelling in die instandhouding van die stelsel gehad het. Daar was ook min mense wat skape nodig gehad het om hulle te laat wei, en hulle kon nie grootmaak nie. Die kleinboere wat nie nodig was vir die handel nie, het na die stede en stede getrek en die probleme daar verhoog. Maar die verminderde getal op die land moes dieselfde belasting betaal, daarom het hul belastingvereistes toegeneem. Daarom het hulle nog minder gevind om aan kos ens te spandeer.
Spanje het baie min industrie gehad, en diegene met bekwaamheid het in die regering, die leër of die kerk gaan werk. Daarom is die industrie honger na breine. Die rykes het goedere saamgebring, maar wat hulle saamgebring het, kon nie in Spanje geproduseer word nie. Luukse goedere kom uit die buiteland, wat beteken dat kosbare inkomste Spanje in werklikheid gedurende hierdie ekonomiese krisis verlaat het. Die armes kon net noodsaaklikhede koop. Daar was geen vraag in Spanje vir nie-noodsaaklikhede nie. Die produksiekoste was baie hoër as wat mense kon bekostig en buitelandse produkte - veral deur die Nederlanders - is gebring omdat dit goedkoper en van beter gehalte was. Die aansporing om te produseer het nie in Spanje bestaan ​​nie. Die industrie was nie 'n groot werkgewer nie en het eenvoudig nie 'opstyg' in Philip se regeringstyd nie.
Alhoewel daar nie wettig in Spanje bestaan ​​het nie, het baie mense die lewe van 'n serf geleef. Sommige het werk op die enorme landgoedere (Latifundias genoem), maar daar bestaan ​​baie landlose kleinboere - bekend as braceros. Die groot landgoedere het wel voedsel geproduseer, maar dit is plaaslik verteer en het selde die weg na die stede en dorpe gevind.
Spanje het groot hoeveelhede goedere ingevoer, maar nog min uitgevoer. Haar balans op die handelstekort was groot en moes goed gemaak word deur die invoer van meer boelies. Die feit dat die invoer van bultjies verswak het, het Spanje baie belemmer. Die daling in die invoer van silwer het daartoe gelei dat die regering kopermuntstuk, genaamd vellon, gemyn het. 1599 tot 1620 was twee dekades van vellonproduksie. Dit het 'n tweevoudige effek gehad. Eerstens het dit inflasie verhoog. Tweedens het dit 'n vertrouenskrisis geskep. Sulke korttermynremiddels werk nie en maak sake meestal erger. 'N Ekonomie oorleef van vertroue. Deur haar ekonomie te ontneem, het Spanje aan ander lande aangedui dat haar ekonomie in die moeilikheid was. Niemand het die nuwe muntstuk gewaardeer nie. Ironies genoeg is die koper om die vellon te produseer afkomstig van die protestantse Swede, is in Amsterdam aangekoop en met silwer betaal.
Instellings was nog steeds bereid om geld aan Spanje te leen, maar die geduld met Filippus III het opgeraak. Tot die 1620's was Genoa die hoof finansierder, maar in 1627 het Spanje geweier om sy rentebetalings te betaal, en Genoa het geld uit Spanje geleen. Portugese geldskieters het ingetree. Hulle is gesien as geldkredietverleners en die feit dat Spanje geld by hulle geneem het, word gesien as 'n simbool van hoe laag haar status in Wes-Europa gedaal het.
Filippus II van Spanje het geërf wat as die rykste land van Europa beskou word sonder enige oënskynlike ekonomiese probleme. Teen 1598 was Spanje in wese bankrot en Philip ...
Philip II van Spanje - 'n tydlyn Years of Crisis 1557: eerste bankrotskap 1560: tweede bankrotskap 1566: eerste fases van die opstand in ...