Konnektivisme: ’n nuwe leerteorie | mnr.muller
Posted on Maart 18, 2009 by mnr.muller	Standard
Fritz on Maart 23, 2009 om 5:51 vm said:
Daar is ‘n paar woorde wat sekerlik beter vertalings verdien. Verbintenisme klink heel oulik, maar die probleem lê daarin dat die konneksie tussen twee onverwante nodusse ‘n meesterstuk op sy eie is. Hierdie konneksie se ontstaan en vorm is na my mening bloot te kompleks om lukraak in rekenaars te simuleer. Tog is AI seker ietwat soos ‘n rekursie prosedure: as jy hom effens verkeerd het werk dit glad nie. So, hopelik vind Malan of iemand die kode sodat ons uiteindelik rekenaars kan kry om vir ons te dink.
Reply ↓	Francois M on Maart 31, 2009 om 9:44 nm said:
Ek ignoreer nou eers die vraag oor wat wiskunde oor netwerke sê. Ek het so bietjie daaraan geswot, en kannie nou aan enigiets relevants dink nie. O wag, tog, nou dink ek aan iets:
Die kompleksiteit van netwerk-tipe-probleme styg dikwels ontsagtlik vinnig. So vinnig dat ons as mense maar net met ‘n paar nodusse op ‘n slag kan werk. En selfs rekenaars sukkel soms met sekere tipe netwerke wat maar slegs, sênoumaar, 14 nodusse het.
En op ‘n ander noot (nodus), as kommentaar op Fritz se antwoord:
Ray Kurzweil sê dat die laaste ding wat ons as mense hoef te doen is om ‘n rekenaar/robot te ontwerp wat slimmer is as ‘n mens, en dieselfde kan doen. Op daai tydstip kan alle mense maar almal op vakansie gaan, want die rekenaar gaan ‘n beter job daarvan kan maak om nóg ‘n beter rekenaar te ontwerp. Ad in finitum. Amen.
Reply ↓	Pingback: Closing the student learning loop (after an IR conference in PE) « mnr.muller
Pingback: Closing the student learning loop (after an IR conference in PE) « mnr.muller