Self het ek nog nie die Serengeti – met sy jaarlikse migrasie van miljoene wildebeeste – besoek nie. Baie Suid-Afrikaners reis spesiaal daarvoor noordwaarts. Toe ek daar in die Biedouwvallei tientalle bakkies, sedans en nutsvoertuie stadig tussen die blomme sien aankruie, het die gedagte by my opgekom: Namakwaland is Suid-Afrika se Serengeti. En ek wed jou: die spesieverskeidenheid van óns “Serengeti” is enorm groter as wat Tanzanië in die suide en Kenia in die noorde jou ooit kan bied. Bygesê, teen ’n fraksie van die koste.
Johann nooi ons nou die dag om na hul wêreldkaart te kom kyk. Dit was ’n afskeidsgeskenk van sy kollegas in Europa.
Langer as ’n uur bekyk ons die wonderbaarlike planeet Aarde: Praat oor dié land en daardie oseaan; tob oor die talle konflikgebiede; verstom ons aan hoe groot Rusland is en help ons vriende kopkrap oor waar in die nuwe huis hierdie towertapyt tot sy reg sal kom.
Ek het eenkeer tevore ’n groter wêreldkaart gesien. Naby die Britse parlementêre kompleks in Londen kan jy ’n historiese ondergrondse bunker – die Cabinet War Rooms – besoek. Uit daardie bunker het Winston Churchill en sy kabinet die Britse deelname aan die Tweede Wêreldoorlog bestuur.
Teen die muur in die ruim “map room” is ’n reusewêreldkaart waarop alles in verband met die oorlog van dag tot dag bygehou is: konflikgebiede; skeepsbewegings; troepekonsentrasies; voorraadlinies – noem maar op. Dié elemente is met veelkleurige pennetjies op die wêreldkaart aangebring, sodat die besluitnemers in ’n oogwink ’n goeie beeld van die wêreldwye stand van sake kon kry.
Dít totdat jy besef dat as jy die westepunt van die kaart by die oostepunt aanlas, is dié twee supermoondhede in werklikheid heelwat nader aan mekaar geleë.
Op ’n dag was daar ’n insident by die Maagde-eilande, geleë op die “grens” tussen die Karibiese See en die Atlantiese Oseaan. Die klerk het kopgekrap oor hul ligging op die kaart.
As ’n mens so na Johann-hulle se wêreldkaart kyk, word jy maklik verlei om te glo dat die VSA, heel links op die kaart, verskriklik ver van Rusland, heel regs, geleë is.
Hy en een van sy adjunkministers het ’n krapperige verhouding gehad en dit het natuurlik tot ’n paar skinderstories aanleiding gegee.
Vorster het besluit om van die man ontslae te raak. “Kry vir hom ’n pos in die buiteland so ver weg van hier as wat julle kan,” was sy opdrag aan buitelandse sake.
“Is dit ver genoeg, Meneer?” het die amptenaar van buitelandse sake glo met net so ’n tikkie sarkasme vir Vorster gevra.