ONS het nogal 'n redelike besig week gehad met verskeie besoekers van elders en 'n hele klomp gholfspelers wat een aand kom kuier het om ons "happy hour" en die "drink-een-kry-een-verniet"-aanbieding te benut.
Wanneer dit gebeur, veral met 'n jolige klomp gholfspelers, is dit nogal 'n gedenkwaardige geleentheid, veral wanneer die voggies inskop en die stories begin uitkom. Ons het so lekker gekuier, ek het besluit om die ernstige sake vandeesweek te los, en om die twee beste gholfstories van die week oor te vertel. Ons is moes die gholf-mekka van Suid-Afrika, of hoe?
Ronald Hoffman, 'n sakeman van Johannesburg wat die dag op die Southbroom-baan saam met kollegas van sy maatskappy deurgebring het, is 'n fanatiese gholf-entoesias. Hy erken hy is nie die beste speler ter wêreld nie, maar beskou die spel as terapie wanneer dinge by die werk 'n bietjie rof raak. Hy het die volgende storie vertel wat hy beskou as verteenwoordigend van hoe sy verstand werk oor gholf.
Na 'n buitengewoon slegte ronde, besluit Gert om reguit huis toe te gaan en nie saam met sy vriende 'n drankie by die negentiende putjie te gaan geniet nie. Onderwyl hy na die parkeerterrein na sy Ranger Rover onderweg is, nader 'n polisieman hom: "Middag meneer ... het jy sowat twintig minute gelede by die sewentiende putjie afgeslaan?" "Ja," antwoord Gert. "Het jy jou bal so sleg gekerf dat dit oor die bome getrek en heeltemal buite die baan verdwyn het?" "Ja." erken Gert weer. "Hoe het jy geweet?" "Wel," verklaar die polisieman in 'n baie ernstige stemtoon, "jou golfbal het buite beheer op die hoofweg dwarsdeur die voorruit van 'n BMW gebars.
Die bestuurder het beheer verloor en in ses ander motors en 'n brandweer vasgery. Die brandweer kon nie verder ry onderweg na 'n brand toe nie, en die gebou is heeltemal in puin gelê.
"Die bestuurder van die BMW is in 'n baie ernstige toestand in die hospitaal, nog drie mense word vir trauma en beserings behandel, en die skade aan die voertuie beloop honderdduisende rande. Nou wil ek dringend van jou weet, wat gaan jy daaromtrent doen?"
Gert staan lank en versigtig dink. "Ek dink wanneer ek in die toekoms afslaan, sal ek 'n bietjie meer reghoekig staan met my voete nader aan mekaar, my greep verstewig met my regterduim so effens laer op die stok."
Ronald se vrou Dawn het met die volgende verhaaltjie vorendag gekom. Nogal met 'n skalkse glimlag. Alex en Jim probeer vinnig 18 putjies speel, maar net voor hulle is daar twee vroue wat uiters swak vaar. Hulle slaan die balle oral behalwe waar hulle moet.
Alex vra Jim of hy nie wil gaan vra of die vroue hulle sal deurlaat nie. "Waarom ek?" vra Jim. "Die een is my vrou en die ander een my skelmpie." "Rêrig?" antwoord Jim, "Ek sal gaan hoor."
Jim is amper by die vroue toe hy skielik omdraai en vinnig terugkom, asvaal geskrik. "En nou?" vra Alex. Jim kyk hom meewarend aan. "Ek is bevrees, dis 'n baie klein wêreld."