Sommige geboortes gebeur met net 'n paar maklike stoot terwyl ander 'n lang, uitgerekte Herculean-taak is. Die oomblik van die dood is ook uniek en kan met sagte gemak of stryd en moeite gebeur. Elke dood is wat dit is. Soos die geboorte is die dood 'n gedeelte, nie 'n sukses of mislukking nie. Dit verdien dieselfde eer wat ons vir die oomblik van geboorte behou, of dit 'n vreedsame ervaring of 'n konflik was.
Die oomblik van die dood, soos die geboorte oomblik, is so privaat dat hoewel 'n masseerterapeut 'n noue en intieme verhouding gehad het oor die maande van die massering van die pasiënt, wil die sterwende persoon gewoonlik net 'n paar spesiale mense by hulle by die einde. Sommige mense verkies selfs om niemand by hulle te hê nie en sal die oomblik van die dood hê nadat hulle die kamer verlaat het.
Deel tyd saam
Enigeen wat aan die einde van die lewe aan iemand raak, of dit nou vir 'n kliënt of 'n eie familielid is, sal graag van die boeke wat oor hierdie onderwerp beskikbaar is, wil lees. Een kort hoofstuk is nie genoeg om oor te dra wat bekend is oor onderwerpe soos kommunikasie, hartseer of wat die dood sal wees nie. 'N Paar basiese riglyne vir die tydsverdeling word hieronder gegee:
Gesig die persoon vierkantig, maak en hou oogkontak. Die persoon wat sterf is die sentrale persoon in die kamer. Te dikwels plaas ander hul aandag aan die familie en vriende eerder as teenoor die persoon wat hulle kom sien het.
Luister is genoeg. Luister is 'n daad wat op sigself voltooi is, maar dit is moeilik om te glo dat dit genoeg is. Rachael Naomi Remen praat dikwels van luister en genesing, en herinner ons dat die eenvoudige menslike interaksie van luister die mees kragtige hulpmiddel van genesing is. Genesing word bereik deur nie iets te doen nie, maar deur die persoon te ontvang, presies soos hulle is, sonder oordeel, sonder onderbreking. Mense verander wanneer hulle ontvang en geluister word.
Volg die gesprek lei van die pasiënt. Moet nooit die gesprek dwing op onderwerpe wat die pasiënt nie wil bespreek nie, maar as hulle die onderwerp van hul siekte begin, laat hulle dit daaroor praat, eerder as om aandag weg te lei.
Baie goed bedoelende besoekers probeer om die sterwende persoon af te lei met praat oor wat in die buitewêreld gebeur, die weer, wat op die werk gebeur of skinder oor familie en vriende. Besoekers verkeerdelik veronderstel dat die aanwending van die gesprek na intieme onderwerpe soos die dood, vrees of die hiernamaals hul sterwende vriend sal ontstel. Meer dikwels as nie, sal die pasiënt dankbaar wees vir die geleentheid om eerlike gevoelens te deel.
Ten spyte van die aandag van baie liefdevolle mense, kan siekte 'n eensame ervaring wees as daar niemand is wat die persepsies van die siek persoon verstaan ​​en aanvaar nie.
Smile en lag. Ernstige siekte maak nie 'n verbod op lag nie.
Laat stilte en ruimtes toe. Stadiger af. Pouse 'n rukkie langer voordat jy reageer. Liefde benodig minder of geen woorde en stilte kan so ondersteunend en welkom wees as gesprek.
Soos die dood nader, sal die een wat sterf, onttrek en woorde word minder belangrik. Met die gee en ontvangs van kontak kan beide mense rustige tyd saam spandeer op 'n aangename, onverbiddelike manier wat geen woorde benodig nie.
Jy hoef nie al die antwoorde te hê nie. Daar is geen volledige oplossings nie. Aanvaar dat jy beperk is en doen wat jy kan. Dit kan die beste wees om die vrae te deel.
Moenie onwaar uitsprake lewer nie. As 'n pasiënt nie goed doen nie, maak nie kommentaar soos: "Jy sal goed wees as nuut voordat jy dit weet." Erken hul gevoelens en die situasie soos dit werklik is met kommentaar soos; "Dit klink asof jy regtig ongemaklik is," of "Jy lyk gefrustreerd."
Respekteer die privaatheid, wense en oortuigings van die pasiënt. Bel voordat jy besoek. Moet nooit aanvaar dat jy weet wat die beste vir hulle is nie. Moenie jou idees oor siekte of dood op die pasiënt dwing nie. Laat hulle toe om hul eie ervaring te hê. Probeer so goed as wat jy kan, om jou vooropgestelde idees opsy te sit oor hoe die ervaring moet voorkom en die geliefde kan toelaat dat hulle sterf.
Respekteer die pasiënt se wens om aangeraak te word. Sommige mense is geneig om massage gedurende hierdie tyd te ontvang. Enige teken, verbale of nie-verbale, wat die pasiënt nie wil raak nie, moet gerespekteer word ten spyte van ons persoonlike begeerte om massage te verskaf. Daar is baie redes waarom mense nie massage benodig nie.
Wees daar om die persoon se proses te ondersteun. Het geen agenda of verwagtinge nie. Die fokus moet wees om tyd saam te spandeer.
Bied om te help, maar net as jy kan deurkom. Moenie inbiddings aanbied nie. Bied om te help met spesifieke take. Eerder as om 'n algemene opmerking te maak, soos: "Laat my weet hoe ek kan help," vra die pasiënt (of versorger) as jy die kruidenierswinkels een keer per week kan doen, die kinders na die sokkeroefening, die grasperk sny of gee 'n voetmassage.
Mense wat in die finale stadiums van die lewe is, het gewoonlik nie die energie of selfs die belang om 'lyste' saam te stel wanneer vriende byna vra of daar enige manier is waarop hulle kan help nie.
Laat die persoon toe om te doen wat sy kan vir haarself. Die meeste mense wil so lank as moontlik so onafhanklik moontlik wees. Selfs as daar 'n bietjie sukkel om hul eie slippers op te sit of in die bed om te draai, gee hierdie bietjie outonomie mense 'n gevoel van beheer.
Gee die een wat siek is die geleentheid om nie net 'n ontvanger van hulp te wees nie, maar ook 'n gewer van hulp. Almal wil nuttig voel. Versorgers moet toelaat dat hulle ontvangers is waar moontlik. Nie net sal die sterwendes voel dat hulle 'n bydrae lewer nie, maar die primêre versorger sal die uitbranding verminder wat met hierdie situasie gepaardgaan.
Ken jou eie grense en sien hulle met deernis. Of dit nou 'n professionele of persoonlike gesinsversorger is, is belangrik om te erken dat daar tye is wanneer jy nie alle dinge vir alle mense kan wees nie. Jy kan net so goed wees as wat jy in elke oomblik kan wees. Party dae sal jy meer teenwoordig wees as ander. Hoe meer medelydende 'n praktisyn is teenoor hulself, hoe meer medelydend kan hulle met ander wees.
Familie en vriende gee aanraking en massering
Aan die einde van die lewe is daar 'n behoefte aan aanraking wat deur 'n professionele masseerpraktisyn en deur familie en vriende gegee word. Om 'n professionele hulp te bied, bied verligting en respyt vir gesinsversorgers. Die professionele kontakterapeut bied ook aan die pasiënt iemand om te reageer met wie nie in die onmiddellike sosiale kring is nie.
Pasiënte onthou soms inligting of gevoelens van hul geliefdes, en glo dat hulle hulle beskerm teen verdere emosionele pyn. Callanan en Kelly (1992) verwys hierna as 'n "medelydende sameswering." In die ontspanne atmosfeer van 'n massasessie kan iemand wat sterf, vryer voel om dinge te erken wat hulle weerhou het. Die aanrakingpraktisyn kan 'n getuie word van gedagtes of gevoelens wat die pasiënt nog steeds wil deel.
Ron, wat aan leukemie sterf, het gevoel dat almal rondom hom op eiershokkies was. Niemand het hul ware gevoelens gewys of met hom gepraat oor sy. Dit was eers tydens sy massasessies dat hy kon laat gaan.
Die belangrikheid van Touch
Soos 'n baba moet 'n sterwende persoon gereeld aangeraak word, nie net tydens die weeklikse sessies wat 'n professionele persoon kan gee nie. Sommige versorgers is egter siek daaraan om iemand wat doodgaan, aan te raak, onseker oor wat goed sal voel, of bang om hulle seer te maak. Opgeleide kontakterapeute kan familielede ondersteun en bemagtig deur hulle te leer hoe om sagte, sorgsame aanraking te verskaf.
William Collinge en sy medewerkers (2013) het versorgers geleer met behulp van 'n DVD en leef instruksies om 20-minuut sessies aan hul geliefde te gee. Die versorgers is toe gevra om drie 20-minuut massas per week tuis te gee aan hul pasiënt oor 'n tydperk van vier weke. Die data-insameling aan die einde van daardie tydperk het getoon dat pasiënte verbeterde simptome sowel as lewensgehalte ervaar het. Die massage groep het byna twee keer die verbetering gehad as 'n ander groep wat in plaas daarvan gelees is.
Stephenson (2007) opgeleide versorgingsvennote om 'n 30-minuut-refleksologie-behandeling aan hul geliefde te gee. 'N Enkele sessie het onmiddellike verbetering in pyn en angs gebring. Dit is egter nie bekend hoe lank die verbetering volgehou is nie.
© 1999, 2007, 2014 deur Gayle MacDonald. Alle regte voorbehou.
Medisynehande: Masseerterapie vir Mense met Kanker (3rd-uitgawe)
deur Gayle MacDonald, MS, LMT.
Gayle MacDonald, MS, LMT, het haar loopbaan as onderwyser in 1973 en as massasier in 1989 begin. In 1991 het sy haar twee loopbaanpaaie gemeng. Sedert 1994 het sy aan kankerpasiënte massage gegee en onder toesig van masseerterapeute op die onkologie-eenhede van Oregon Health and Science University. Gayle is 'n gereelde bydraer tot die drie hoofmagasietydskrifte in die VSA. Tans reis sy die US-onderwysonderwys kursusse in onkologie massage. Sy is ook die skrywer van Massage vir die hospitaal pasiënt en medies swak kliënt.
Bekyk 'n video oor die genesingswaarde van massering: Die helende aspekte van massage vir kankerpasiënte
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Om genoeg te wees: Om 'n geliefde oomblik van dood te benader