Waarom beeldmateriaal van liggaamsborrels nie moontlik is nie? OMG Solutions
Waarom beeldmateriaal van liggaamsweë nie moontlik is nie
Wanneer ons probeer maniere vind om die probleem van polisiegeweld teen swart mans en vrouens aan te spreek. Die kameras wat deur die polisie gedra word, verskyn as probleemoplossers om aanspreeklikheid te verhoog en om die vertroue in die gemeenskap op te bou. Mense verwag dat hierdie kameras 'n belangrike deel van die oplossing is.
Die polisie in Sacramento het Stephen Clark, 'n Afro-Amerikaanse persoon, in die agterplaas van sy ouma doodgemaak. Betogings begin ná sy moord op die optrede van die polisie. Die polisie meen dat Clark gewapen was. Maar die polisiebeamptes het geen wapen naby die dooie gevind nie, behalwe 'n selfoon. Die polisiehoof van die stad het probeer om op die betogers te reageer deur beeldmateriaal van Body Worn Camera. Hy het beeldmateriaal van die liggaamskamera van die polisiebeampte geëis. Hy wou die werklikheid voor die publiek onderskei. Maar ongelukkig het die beeldmateriaal waarskynlik nie die probleem opgelos nie. Die hele toneel daarin was onduidelik.
Hierdie voorval dui aan dat beeldmateriaal van die liggaamskamera nie heeltemal betroubaar is vir die oplossing van probleme nie. Navorsing van sielkundiges fokus op die wetlike implikasies van geheuefoute. Navorsing van regsgeleerdes en sielkundiges dui daarop dat kameras wat gedra is, nie die gewenste resultate en 'n presiese oplossing vir polisiegedrag kan gee nie.
Daar is 'n verwagting onder die publiek sal die liggaamsdrade kameravideo duidelik toon wat gebeur het tydens ernstige voorvalle met die polisie en burgerlikes. Die publiek verwag dat kameras wat gedra is, die geleidelik meer botsende rekeninge tussen die polisie en die burgers sal ontkoppel oor wat tydens dodelike of byna-dodelike ontmoetings gebeur het. Hierdie hoop het die plaaslike en federale regering geïnspireer om miljoene dollars te bestee aan die aanneming van kameras wat gedra is op groot skaal. Gewoonlik vertrou mense op wat hulle sien. Hulle dink dat die video 'n genesing kan wees wat die aantal kommunikasie tussen die polisie en die burgers wat te veel krag veroorsaak, sal verswak.
Maar kenners Volgens die sielkunde is daar ten minste drie redes waarom kameras nie die gewenste doelwitte sal gee wat mense verwag nie.
Eerste rede is die beperking van kameras wat gedra word. Beelde van liggaams-kameras bied gewoonlik 'n beperkte beeld van 'n voorval. Wat mense kan sien, is dikwels vaag vanweë die posisie van die kamera op borshoogte op die offisier se uniform. 'N Ander limiet is obstruksies in die omgewing en kameralens het 'n impak op die beeldmateriaal. Die belangrikste is dat mense vae stimuli ervaar op maniere wat ooreenstem met hul oortuigings en voorkeure.
Mense se houdings teenoor die polisie beïnvloed dit wat hulle in die beeldmateriaal van die polisie sien. Byvoorbeeld, toe mense na 'n video gekyk het van 'n amptenaar wat met 'n burger verband hou, diegene wat opdrag ontvang het om op die beampte te fokus en wat hulle met die polisie geïdentifiseer het, dit wil sê, het hulle gedink dat hulle dieselfde waardes vir polisiebeamptes het of dieselfde agtergrond gedeel het - het die optrede van die beampte as minder oortuigend beskou.
Hierdie mense is ook geneig om meer sagte straf vir die beampte aan te beveel in vergelyking met mense wat op die beampte gefokus het, maar nie met die polisie geïdentifiseer het nie. As u dus polisiebeamptes vertrou en glo dat u die waardes van die polisie deel, sien u hul optrede as meer geregverdig.
tweede, die feit dat die kamera met die liggaam gedra is, die offisier nie wys nie, dit beteken dat mense slegs op die optrede en optrede van die burger sal fokus. Dit kan beduidende resultate hê. By polisie-ondervragings, wanneer die kamera slegs na die verdagte gerig is, leun mense byvoorbeeld om die speurder se rol op die toneel te verdiskonteer. Inteendeel, as hulle die polisiebeampte kan sien, dink hulle aan hoe aanduidend die ondervragingsmetodes kan wees en is hulle meer simpatiek teenoor die verdagte. Dit beteken dat die vooruitsigte van die kamera die inligting waarop mense fokus, verdraai.
Nog 'n opvallende feit is dat kameras op die burger fokus, mense kan belangrike inligting rakende die rol van die beampte in die ontmoeting ignoreer. 'N Paar bewyse dui daarop dat 'n kamera-opname van 'n polisie-ontmoeting 'n wyd uiteenlopende skets kan teken as die kamera wat deur die liggaam gedra is, wat tot heeltemal ander gevolgtrekkings kan lei oor die beeldmateriaal.
derde, mense se algemene benadering tot die polisie beïnvloed nie net hoe hulle die polisie se gedrag in video-opname interpreteer nie. Hierdie benaderings beïnvloed ook wat hulle onthou in die video-opname van die kamera. Ons het waargeneem dat mense wat by die polisie erken het, waarskynlik meer van 'n beampte se verslag afgehang het om sin te maak van wat hulle in die beeldmateriaal van die liggaamskamera gesien het.
Meer spesifiek het hulle berig dat die burger in die video 'n mes uitoefen, hoewel daar geen mes in die video was nie omdat die polisiebeampte gesê het hy het 'n mes gesien. Diegene wat na die video gekyk het, het probeer om die intellek van die beampte se sanksies te bewerkstellig met behulp van die inligting wat hulle voorheen verneem het, alhoewel dit nie by die video-opname pas nie.
In wese, het die beampte se verslag gedien as 'n bron van misleidende inligting, en dit is wat mense onthou het om te sien. Ongelukkig wys navorsing oor gevolge van verkeerde inligting soos hierdie, dat dit onbetwisbaar moeilik is om reg te stel, selfs as mense gewaarsku word, is die inligting verkeerd of word 'n verduideliking gegee waarom die fout ontstaan ​​het.
Al hierdie aspekte sou 'n probleem van minder wees as mense hul vooroordele sou kon erken en daarvoor kon regstel. Maar dit doen hulle nie.
As plaasvervanger glo mense dat wat hulle sien en onthou 'n korrekte voorstelling van die wêreld is, selfs al is dit wat hulle waarneem en onthou verkeerd.
Opwindend erken mense dat vooroordele in bewustheid en geheue van ander mense die vermoë van ander mense tot objektiewe waarnemings van die video-opname van die polisie sal beperk. Maar mense dink hulle kan hul eie vooroordele opsy sit. Die sielkundige literatuur stel voor dat hierdie geloof verkeerd is en die vermoë tot kritiese oorweging kan ondermyn.
Liggaams kamera materiaal is uiters waardevol omdat dit beide offisiere en burgerlikes waarskynlik sal beskerm teen vals beskuldigings. Dit is egter waarskynliker dat mense se vooroordele en geheue vooroordeel na vore kom as bewyse vaag is en mense te veel vertroue het in hul objektiwiteit.
Die beeldmateriaal wat met die liggaam gedra word, is waarskynlik nie die enigste oplossing om belaaide polisie-gemeenskapsbetrekkinge te verbeter nie. Die regstelsel sal verder moet sukkel met die hantering van hierdie probleme.
Voordat dit afgesluit word die artikel waarin ons navorsing gaan lewer van die Centre for Evidence-Based Crime Policy aan die George Mason Universiteit. Hulle het die navorsing in die vaktydskrif Criminology & Public Policy gepubliseer. Dit is 'n diepgaande navorsing oor kameras wat gedra word. Dit het baie openlike feite na die toneel gebring. Navorsers het opgemerk dat kameras wat met die liggaam gedra is die oorsaak is dat die gedrag van polisiebeamptes 'n beter impak ten tyde van die onheilspellende voorval gemaak het. As die polisiebeampte voel dat hulle onder kamera toesig is, begin hulle die burger op 'n beskaafde manier behandel. In baie departemente het die kameras nie 'n betroubare of beduidende uitwerking op die burger se mening van die polisie gehad nie.
Die navorsing is die nuutste om daarop te let dat 'n kamera-kamera in sommige kontekste 'n waardevolle hulpmiddel is, maar 'n mens hoef nie te verwag dat dit eenmalig belangrik is vir toerekeningsvatbaarheid nie.
Die navorsers het daarop gewys dat die studie geen afname in openbare klagtes gevind het nie. Die studie het ook aangedui dat die polisie goed van die kameras begin hou nadat die polisie-afdeling die liggaamsdrade kameras aangeneem het. Die kameraprogramme het 'n nadeel in die polisie-aktiwiteit aangevuur en die vrees en werklas onder hulle verhoog.
Daar was 'n ander mening onder die navorsers. Hulle het 'n ander aspek van hul studie opgemerk dat die beamptes wat kameras dra minder klagtes ontvang. Dit dui moontlik daarop dat die kameras die gedrag van beamptes verander op 'n manier wat negatiewe handelinge verminder, terwyl die kameras volgens die eerste mening nie die aantal polisieklagtes beïnvloed het nie. Die eerste mening het meer argumente en bewyse gehad.
Volgens die algehele uitslag van die navorsing het kameras wat deur die liggaam gedra is geen rewolusie teweeggebring om aanspreeklikheid in die polisie-afdeling te ontwikkel nie, of het dit tot wesenlike verbeterings in die openbare mening gelei vir die departement wat hulle aangeneem het.
Die Mason-navorsers het ook opgemerk dat van die grootste kritiek teen kameras gedra kameras dat dit 'n vermindering in die aktiwiteit of mobiliteit van die polisie sou veroorsaak. Die verslag dui daarop dat die kameras in sommige departemente die reeds uitdagende verhouding tussen polisie en burger vererger, veral as burgers verwag het om die kamera te gebruik om die polisie se aanspreeklikheid te verhoog, maar beamptes gebruik hoofsaaklik die kameras om die toerekenbaarheid van die burgers te verhoog.
Sommige departemente het pas aangekondig dat hulle die program van kameraprogramme sal beëindig of wegspring vanweë die hoë koste, en die vinnige verspreiding van die kameras dui daarop dat baie departemente die tegnologie sal gebruik. Daar is egter nog baie probleme rakende die gebruik van kameras wat gedra word deur die liggaam, veral as dit kom by wie toegang tot beeldmateriaal van die liggaamskamera's het. Die polisie-afdeling verberg dikwels die feite vir burgerlikes en laat hulle nie voorvalle van wangedrag deur die polisie sien nie.
Dit beteken dat voortgesette ondersoeke na die effekte van kamera-programme presies is, en hoe beïnvloed prosedures in 'n gegewe polisie-afdeling hul sukses of mislukking?
Mnr. Christopher S. Koper, 'n messelaarsprofessor en mede-outeur van die verslag, het verduidelik dat ons konsentrasie moet bevorder vir die verbetering van die positiewe gevolge van kameras wat gedra word, met die maniere en kontekste - organisasie en gemeenskap - waarin die toestelle die nuttigste is of skadelik.
Die polisie moet ook aandag gee aan die gebruik van kameras in polisie-opleiding, bestuur en interne ondersoeke om die polisie se prestasie, aanspreeklikheid en legitimiteit in die gemeenskap te verbeter.