Huis | Slaai Sonder Blare
Ek het rondgeslaap. Ek het my lyf in die bed gewikkel van bekendes, berugtes, buitengewones en boesemvriende. Ek het lepel gelê op oopslaanbanke, opblaasmatrasse en ja, selfs in hotelkamers. Ek het my gebedjies opgestuur vanuit die verkreukelde lakens van ‘n vreemdeling se slaapplek.
As mens met vakansie is, daal jou standaarde dramaties. Die binnekant van ‘n tent lyk aanloklik, solank jy net nie die volgende oggend moet opstaan om te gaan werk nie. Die platgedrukte kussing met oordadige blommetjie-kussingsloop, is nie ‘n hartseer aangesig nie, solank jy nie met ‘n wekker wakker geskree word nie. ‘n Onbekende stort, met suspisieuse strepe teen die muur, is nie naastenby so grillerig nie, want ek hoef nie voor sonop more te skarrel om skooltasse te pak of ontbyt reg te sit nie. Ons drink koffie uit plastiekbekers, papierhouers, blikglase, teekoppies en pretensieuse keramiek, maar dit smaak vorentoe, want ek kan dit in my slaapklere drink sonder om deurentyd na die horlosie te loer.
Ons het vir sewe weke uit tasse geleef. Ek voel soos ‘n professionele pakker. Ek kan meet en pas sodat skoon klere, vuil wasgoed en onderklere met die blote oog onderskei kan word. Stortsakkies, grimeerhouers en medisynebakkies is maklik bereikbaar. Dit irriteer my nie, want ek rus. Ek is met vakansie.
Maar vanoggend het ek in my eie bed wakker geword. Ek het in my eie wasbak tande geborsel en uit my eie bekers koffie gedrink. Ek ‘abluseer’ in my eie badkamer en kyk televisie uit my eie stoel. Hier is dalk nie bediendes wat die beddens opmaak en skottelgoed uitsorteer nie… hier is dalk nie Oumas en Oupas wat na die kinders omsien sodat ons kan laat slaap nie… hier is dalk nie ‘n worshond wat gretig in die bed spring en mens laat glimlag nie… hier is dalk nie ‘n verwarmer in die badkamer nie, MAAR my hart is in elke foto teen die muur. My logika is in die uitleg van die kombuis. My vertroue is in die wit handoeke wat aan die reling hang. My smaak is in die kleurskema van die sitkamerbanke. My uniekheid word vasgevang op die boekrak. My vingers vind gemak oor die sleutels van my skootrekenaar.
Ek sug van verligting. Ek moet dalk more weer vroeg opstaan, ontbyt voorsit en gaan werk, maar die vreugde om in my eie huis te wees is groter as enige klagte. Om rond te slaap is nie naastenby so lekker, as om getrou te wees aan my eie bed nie. Ek bekommer nie oor vreemde bedsiektes of my reputasie nie. Die vakansie was heerlik, maar ek is dankbaar om tuis te wees. Dankbaar vir my pandokkie. Dankbaar om te weet: iemand anders se paleis is beslis nie beter as my eie huis nie.