Uit die hart | Sonkind
Son vol winter
Posted on Julie 10, 2008 by Sonkind
Tussen Maandag en vandag het ek ‘n ander lewe geleef in koorsdrome. Terwyl die Kaap verspoel in hemelwater en nogmaals water, het ek verspoel in ‘n griepvirus.
Hoe voel dit om te dink jy is besig om dood te gaan en om dan maar later net te wens dat jy eerder tog maar net dood WIL gaan? Ek weet nou hoe.
Siekte sit nie goed aan my nie, ek sit nie goed aan siekte nie. Ek het ook nie veel geduld met siekte nie en glo nog steeds mens kan jou gesond dink – dis ‘n kwessie van “mind over matter.” Dalk is dit hoekom Baas Lewe besluit het om my ‘n les te leer.
Van Maandag tot gisteraand het ek ‘n stuk lewe verloor. Ek het gaan draai by die horlosiemaker oom wat jare gelede al dood is en nie kon rus kry nie, by my standerd vyf maatjie wat in ‘n motor ongeluk dood is een aand oppad terug van die inryfliek af, by ander lank gelede oorledenes. Ek het net nooit besef ek het al die pad gekruis van so baie mense wat nie meer lewe nie.
Soms het hulle in ‘n ry voor my verby beweeg, besig om in my koorsdrome te lewe, met mekaar te praat, met ander lewendes te praat, maar nooit, net NOOIT met my nie. Ek bly op die rand staan, ‘n toeskouer. Maak nie saak hoe ek probeer uitreik nie, hulle sien my nie, hoor my nie. Seker omdat dit nog nie my tyd is nie.
Met tye het ek besef ek is siek. ‘n Mens kan nie hoes dat jou longe skeur sonder om iewers in jouself te weet dat jy siek is nie. Ek weet Liefie het my gedokter, ek weet ek het goeters gesluk en dan weer die genadige slaap oor my voel toemaak. En tussen-in was daar die koors en die drome en die dooies.
Gistermiddag laat het ek vir die eerste keer geweet wie en waar ek is, met totale bewussyn. Vandag het ek begin kriewelrig raak, vir iets om te eet en iets om my brein te stimuleer. Dit beteken vir seker ek word gesond.
Ek is nog in my bed, mooi skoon en netjies, met my rekenaar om my geselsskap te hou. Ek het bietjie opgestaan, maar voel soos iemand wat net onder narkose uitgekom het. Nou kuier ek maar onder die komberse by julle. Al is dit sneeukoud, skyn die son ook vandag vir die eerste keer buite. Dalk is dit hoekom ek besig is om gesond te word. 😉
Filed under: Uit die hart |	18 Comments »
Ek, die gek
Posted on Junie 3, 2008 by Taylor
Daar is een ding wat ek in my kinders ingedril het. Nee, wag, dit was twee. Die eerste een was dat hulle nie mag lieg nie. Die oumense het altyd gesê as jy lieg, dan kan jy steel, en as jy steel, dan kan jy moor. Ek stem nou nie heeltemal saam met daai redenasie nie, want dan kon ons almal vandag moordenaars gewees het. Maar lieg is vir my erg. Hulle het ook gou geleer dat hulle 9 uit 10 keer minder swaar gestraf is vir die waarheid, nadat hulle drooggemaak het, as wat ek hulle gestraf het as ek die droogmaak agter ‘n leuen uitgevind het. Maar dis nie waaroor ek hier wil skryf nie.
Die tweede ding wat ek in hulle ingedril het, is dat jy nooit, en ek bedoel NOOIT ‘n ander kind / mens spot nie. Nie oor hy dom is, lelik is, vet is, sy pa of ma iets is of hoegenaamd wat ook al nie. Ek sou hulle gatvelle aftrek, in gewone mooi Afrikaans, as ek uitvind hulle maak hulself skuldig aan so iets. (Ja, ek glo nog in pakslae vir ‘n kind, vir die wat wonder en ook die wat my daaroor wil aanvat.)
Ek het hulle geleer elke mens is ‘n individu, elke mens het ‘n hart, elke mens het goed én kwaad in hom, en dat dit nie ons plek is om enige iemand te oordeel nie. Dat ons uit die aard van die saak nie met almal kan of hoef te meng nie, maar dat ons almal menswaardig moet behandel. En dat ons eerder stilbly as ons niks goeds te sê het nie.
Vandag is hulle groot en het ek nie regtig meer beheer oor hoe hulle optree nie, maar ek het al verskeie kere gesien hoe hulle ander mense aanspreek wat aanmerkings maak oor iemand wat “anders” is, so dit wat ek hulle geleer het, het wel vasgesteek en hopelik sal hulle eendag hul eie kinders dieselfde leer.
Die afgelope ruk het ek op ‘n paar blogs goed raakgelees wat my nie lekker laat voel nie. Ek gaan nie name noem nie, dié wat die skoen voor pas, sal self weet om hom aan te trek.
Daar is niks mee fout om te blog en dinge te bevraagteken nie. ‘n Goeie debat op die regte manier is net ‘n plesier. Maar hoekom iemand aanval? Met naels en tande en lelike woorde. Wat bereik so iemand?
Ek lees hoe iemand vir skynheilig uitgeskel word, terwyl die uitskeller agter ‘n vals naam wegkruip. Hoe lafhartig is dit?
Ek lees hoe iemand anders se geloof bevraagteken word, op ‘n erg beledigende manier. Ek het ook al vrae oor geloof gehad, maar daar is maniere en dan is daar maniere. Wat se genot kry ‘n persoon daaruit om alles wat ‘n ander persoon sê, te probeer afbreek en sleg maak? Al stem jy nie saam nie, kan jy dit nie ten minste beskaafd doen nie?
Ek lees hoe een persoon iemand anders se vetsug in detail skets. Dink jy daardie persoon het nie ‘n hart nie? Dink jy daardie persoon voel nie dalk ook selfbewus oor sy so lyk nie, maar steek dit agter bravade weg nie?
Ek lees hierdie tipe goed en ek word naar. Ja, kom vertel vir my ek hoef nie daar te lees nie, ek kan verbyhou. Dit gaan net mooi niks aan die feit verander dat daardie goed geskryf is nie. Dat daar mense is wat eerder sal probeer om die lelike in ander raak te sien as die goeie, die mooie. Mense wat teer op ander se seer.
Het julle al ooit gesien hoe blom iemand as jy eerder op sy/haar goeie punte konsentreer, as om net die slegtes uit te wys? Ek is nie ‘n dwaas nie, ek weet daar is mense wat onherroeplik boos is, maar ek wonder altyd, ALTYD, as iemand dalk iewers in hulle lewens anders opgetree het, sou hulle vandag nog net sleg gewees het, of sou die goeie dalk gegroei het en die slegte oorwin het?
Ek weet dit gaan nooit gebeur nie, maar ek sou so graag wou hê dat ons eerder die goeie in mekaar sou soek, sou uitlig, sou oorvertel. Maar natuurlik, ek het vergeet, die goeie dra nie genoeg sensasiewaarde nie!
Wie wil dan nou net goeie nuus lees? Wie wil dan hê dat ons eerder verdraagsaam teenoor mekaar moet wees? Mekaar moet ruimte gee – “live and let live.”
Seker net ‘n gek
In ‘n gekkeparadys.
Filed under: Uit die hart |	25 Comments »
Posted on Mei 23, 2008 by Taylor
More is 24 Mei. More is hierdie blog ‘n hele een jaar oud!
Ek het begin as ‘n SSSB leser, maar toe raak dit nie meer lekker daar nie en ek besluit om my eie skoene aan te trek. As ek nou terugdink oor hoe dom ek met alles was, wil ek lag kry. Maar hoe meer ek ander blogs ontdek het, hoe meer het ek gesien wat WordPress alles kan doen en ek het met val-en-opstaan probeer en geleer.
Nou, ‘n jaar later, is daar nie regtig iets aan my blog wat ek wil verander nie. Dalk gee ek dit weer eendag ‘n “facelift”. maar vir eers is ek tevrede. Dis my plek.
Ek het so baie mense leer ken, so baie dinge geleer, van alles onder hierdie son. Ek het geleer dat daar baie mense daar buite is wat dink soos ek dink. Ek het ook geleer dat dit okay is om jou eie opinie te hê, al pas dit nie by die samelewing se opinie nie.
Ek het geleer dat ons almal ‘n storie het om te vertel. En al vertel ons almal nie ons storie ewe goed nie, beteken dit nie dat ons storie self nie goed genoeg is om te vertel nie.
Ek het geleer dat selfs in die virtuele wêreld almal nie van almal sal hou nie, maar dat dit ook okay is, want daar is genoeg plek vir elkeen van ons.
Ek het mense sien kom en later weer sien gaan. Sommiges se weggaan het my meer geraak as ander s’n. Ek het gewens dat hulle eerder kon bly, maar hulle het hul eie redes gehad wat gemaak het dat hulle die virtuele wêreld moes groet. Een van hulle is Ding, wat met sy nommer 13’s diep spore in baie van ons se harte getrap het. Ek mis Ding se stories nog elke dag en ek hoop hy en sy Dina leef lank en gelukkig saam 🙂
Ek het geleer dis soms nodig en ook okay om jou persoonlike hartseer met jou virtuele vriende te deel. Ek het soms gewens ek kan party net in die regte lewe ‘n drukkie gee en verseker dat die son altyd weer skyn, al is dit nie more nie, dan is dit oormore of die dag daarna.
Soms het ek nie woorde gehad by party inskrywings nie, my hart en my kop het net stil geword voor ‘n medemens se seer. Ander kere kon ek my kop agteroor gooi en skaterlag vir sommiges se uitstekende humor.
Nie een dag was ooit dieselfde nie en soms, as my regte lewe te besig geraak het en ek nie kon kom lees nie, het dit gevoel of ek iets iewers verloor het. Amper so asof ek my kind in die supermarktrollie in die parkeerarea agtergelaat het! 😆
Ek het ‘n hele paar bloggers persoonlik ontmoet en ek was nie een keer teleurgesteld nie. Elkeen van hulle is die moeite werd om te ken.
Die lewe is nie voorspelbaar nie, maar as dit van my afhang, sal ek volgende jaar dié tyd nog steeds hier wees. En ek hoop elkeen van julle ook!
Ek dra nie rok nie
Posted on Mei 20, 2008 by Taylor
Maak dit my gay, skeef, ‘n reënboogkind? Ek dink nogal nie so nie. Nie dat dit my sou gepla het as ek was nie, maar dis ‘n ander storie vir ‘n ander dag.
Filed under: Uit die hart |	22 Comments »