Die oorgrote meerderheid van die polisiebeamptes is gelukkig genoeg om hul hele loopbaan te gaan sonder om hul sidearms buite hul opleiding of vuurwapen kwalifikasies te skiet. Trouens, baie beamptes mag nooit eers "leer breek" nie - 'n slang term om te beskryf hoe om jou wapen uit die holster te teken.
Alhoewel geen omvattende inligting tans bestaan ​​om die aantal polisie-betrokke skieterye jaar na jaar op te spoor nie, skat sommige dat slegs 12 persent van die byna 760,000 staat en plaaslike wetstoepassers in die VSA hul wapen in die dienslyn afgevuur het.
... Maar hulle moes hulle nie doodmaak nie
Wanneer die ongelukkige situasie ontstaan ​​wat dring aan 'n polisiebeampte om te voel hy moet dodelike geweld gebruik , word vrae dikwels gevra na die feit dat hulle wonder waarom die polisie nie die vakke in die been of ander ledemate geskiet het of hoekom hulle hulle eerder moes doodmaak nie. om hulle net te beseer.
Dit is verstaanbare vrae, maar hulle ignoreer nie die totale van die omstandighede wat in die eerste plek 'n dodelike kragrespons verg.
Neem die doel in terwyl dit warm word
Dit is geen geheim dat wetstoepassing loopbane inherent gevaarlik is nie . Beamptes weet dit beter as enigiemand. Alhoewel die polisie opgelei en harddraend is om na gevaar te hardloop terwyl die meeste ander mense weghardloop, is daar steeds 'n geweldige deel van vrees en spanning wat hulle ondervind tydens moontlike gewelddadige ontmoetings.
Maak nie saak hoe goed van 'n skoot wat 'n polisiebeampte op die skietbaan kan wees nie - of selfs tydens sogenaamde spanningskursusse - al die presisie kan vinnig en maklik uit die venster in 'n werklike situasie uitkom.
So lekker as wat dit mag wees om 'n polisiebeampte te dink, het die opsie om die geweer of mes uit 'n persoon se hand te skiet of om 'n nie-lewensgevaarlike besering te lewer, die hoeveelheid spanning wat hulle waarskynlik onder die tyd het, maak dit onmoontlik. .
As jy ooit 'n handwapen afgevuur het, weet jy waarskynlik hoeveel fokus nodig is om elke skoot te tel.
Stel jou voor hoe moeilik dit sou wees om 'n klein skoot op 'n klein teiken, soos 'n hand, arm of been, op 'n tweede sekondêre kennisgewing te maak terwyl jy glo dat jou lewe of die lewe van 'n ander onskuldige persoon hang in die balans.
As dit te dramaties klink, is dit omdat wetstoepassingskietingsituasies inderdaad dramaties en traumaties is vir almal wat betrokke is.
Stop die bedreiging
Wanneer 'n dodelike kragsituasie ontstaan, word die polisie opgelei om die bedreiging te stop. Die doel van enige regverdige polisie-skietery is om so vinnig en veilig as moontlik uit te skakel wat gevaar bestaan. Om dit te doen moet die polisie vinnig en doeltreffend optree, met inagneming van die uitdagings en probleme wat met die gebruik van 'n vuurwapen met dikwels min of geen waarskuwing in hoëspanningsituasies moet wees.
Groter doelwitte beteken minder fout
Om te mik vir klein teikens in hierdie situasies behels bloot te veel risiko's om onder die meeste omstandighede 'n lewensvatbare opsie te wees. Hoe kleiner die teiken, hoe meer waarskynlik 'n dwaalrond sal sy punt misloop en ander in gevaar stel. Bowendien, hoe meer 'n beampte haar punt misloop in 'n dodelike krag-ontmoeting, hoe meer geleenthede moet 'n aanvaller sy aanval tel.
Eerder as om op klein teikens te leer skiet, word die polisie opgelei om na die bolyf te kyk, wat bekend staan ​​as die middelmassa.
Hierdie gebied bied die grootste teiken en dus die beste kans om die bedreiging te verbind en te beëindig.
Minimaliseer risiko om veiligheid te maksimeer
Dit is 'n wanvoorstelling om te sê dat die polisie opgelei is om te skiet om dood te maak. In plaas daarvan is hulle opgelei om te skiet om te stop. Die vinnigste, veiligste (vir die beampte en enige omstanders) en die mees effektiewe manier om dit te doen is om na die middelmassa te streef. Alhoewel dit die kans op dood vir die betrokke vak kan verhoog, maksimeer dit die kans op oorlewing vir die beampte en enigiemand anders.