Waarom die kieskollege - Inligting
Waarom die kieskollege - Geskiedenis
Die kieskollege is om twee redes gestig. Die eerste doel was om 'n buffer te skep tussen die bevolking en die keuse van 'n president. Die tweede as deel van die struktuur van die regering wat ekstra mag aan die kleiner state gegee het.
Die eerste rede waarom die stigters die kieskollege geskep het, is vandag moeilik om te verstaan. Die stigters was bang vir direkte verkiesing tot die presidensie. Hulle was bang dat 'n tiran die openbare mening kan manipuleer en aan bewind kan kom. Hamilton skryf in die Federalist Papers:
Dit was net so wenslik dat die onmiddellike verkiesing plaasgevind het deur mans wat die beste in staat was om die kwaliteite wat by die stasie aangepas was, te ontleed en op te tree onder omstandighede wat gunstig is vir beraadslaging, en op 'n oordeelkundige kombinasie van al die redes en aansporings wat behoorlik was om hul keuse. 'N Klein aantal persone wat deur hul medeburgers uit die algemene massa gekies is, sal waarskynlik die inligting en onderskeidingsvermoë hê wat nodig is vir sulke ingewikkelde ondersoeke. Dit was ook eienaardig wenslik om so min as moontlik geleentheid te gee vir oproer en wanorde. Hierdie onheil sou nie die minste gevrees word tydens die verkiesing van 'n landdros, wat so 'n belangrike agentskap in die administrasie van die regering sou hê as die president van die Verenigde State nie. Maar die voorsorgmaatreëls wat so gelukkig saamgevoeg is in die onderhawige stelsel, beloof 'n effektiewe veiligheid teen hierdie onheil.
Hamilton en die ander stigters het geglo dat die kiesers sou kon verseker dat slegs 'n gekwalifiseerde persoon president word. Hulle het gedink dat niemand met die kieskollege die burgerskap sou kon manipuleer nie. Dit sou dien as 'n tjek op 'n kieserskorps wat mislei kan word. Hamilton en die ander stigters het nie die bevolking vertrou om die regte keuse te maak nie. Die stigters was ook van mening dat die kieskollege die voordeel gehad het dat dit 'n groep was wat slegs een keer vergader het en dus nie deur die tyd deur buitelandse regerings of ander gemanipuleer kon word nie.
Die kieskollege is ook deel van kompromieë wat tydens die byeenkoms aangegaan is om die klein state tevrede te stel. Onder die stelsel van die kieskollege het elke staat dieselfde aantal kiesstemme as 'n verteenwoordiger in die kongres. Geen staat kan dus minder as 3. Die gevolg van hierdie stelsel is dat die staat Wyoming in hierdie verkiesing ongeveer 210 000 stemme uitgebring het, en dat elke kieser dus 70 000 stemme verteenwoordig het, terwyl daar in Kalifornië ongeveer 9 700 000 stemme vir 54 stemme uitgebring is. 179 000 stemme per kiesers. Dit skep 'n onregverdige voordeel vir kiesers in die klein state wie se stemme meer tel as die mense wat in medium en groot state woon.
Een aspek van die kiesstelsel wat nie in die grondwet vereis word nie, is die feit dat die wenner al die stemme in die staat neem. Dit maak dus geen verskil as u 'n staat met 50,1% wen of met 80% van die stemme u dieselfde aantal stemme kry nie. Dit kan 'n resep wees vir een individu om sommige state met groot meerhede te wen en ander met 'n klein aantal stemme te verloor, en dit is dus 'n maklike scenario vir een kandidaat wat die gewilde stem wen, terwyl 'n ander die verkiesingsstem wen. Hierdie wenner neem alle metodes wat gebruik word om kiesers te kies, deur die state self. Hierdie neiging het gedurende die 19de eeu plaasgevind.
Daar is duidelike probleme met die kieskollege en daar is 'n paar voordele daaraan verbonde, maar dit is baie onwaarskynlik dat dit verander moet word. Dit sou 'n grondwetlike wysiging verg wat deur 3/4 van die state bekragtig is om die stelsel te verander. Dit is moeilik om te dink dat die kleiner state saamstem. Een manier om die stelsel aan te pas, is om die deelnemer daarvan te verwyder. Die metode waarop die state vir die kieskollege stem, word nie deur die grondwet bepaal nie, maar word deur die state bepaal. Twee state gebruik nie die winner take all system nie, Maine en Nebraska. Dit sou moeilik maar nie onmoontlik wees om ander state te laat verander om hul stelsels te verander nie. Ongelukkig is dit onwaarskynlik dat die party wat die voordeel in die staat het, tot 'n eensydige verandering sal instem. Daar word voortdurend probeer om die stelsel te verander, maar min verwag dat dit binnekort suksesvol sal wees.
Opgedateer 25 Januarie 2019
Waarom is die kieskollege gestig?
In die kakofonie van hierdie verkiesingsseisoen - 'n jaar waarin bespiegeling oor Clinton se e -posse en opskrifte oor Trump se beweerde mishandeling van vroue die nuussiklus oorheers het - is dit maklik om alles te vergeet van die werklike meganika agter die verkiesing, soos die rol van die kieskollege om ons volgende president te bepaal. Maar om te verstaan ​​hoe ons president eintlik verkies word, is belangrik - veral omdat dit 'n verkiesing kan wees waar die kieskollege sy eie opslae maak.
Daar is konsekwente debat oor die blote bestaan ​​van die kieskollege - sommige mense dink dat dit goed funksioneer en help om ons demokrasie vlot te laat werk, terwyl ander mense dink dat dit 'n warm gemors is wat lankal uitgewis moes word. Maar vir beter of slegter, die kieskollege is hier om te bly - laat ons kyk waarom dit in die eerste plek geskep is.
Die Kieskollege gaan heeltemal terug na die stigters. Toe hulle die Amerikaanse grondwet in 1787 skryf, het hulle gesukkel om 'n verkiesingsproses te bereik. Sommige van die vaders wou 'n regstreekse algemene stemming doen, maar ander wou hê dat die Kongres die president moet kies sonder insette van die algemene publiek.
Sommige van die vaders het ook nie vertrou dat die algemene publiek oor die nodige kennis beskik om die beste kandidaat te kies nie. William C. Kimberling, adjunk -direkteur van die National Clearinghouse on Election Administration, skryf: & quot; Direkte verkiesing is verwerp nie omdat die Framers van die Grondwet twyfel aan openbare intelligensie nie, maar eerder omdat hulle vrees dat mense sonder voldoende inligting oor kandidate van buite hul staat stem vir 'n 'gunsteling seun' uit hul eie staat of streek. & quot Dit was baie moeilik om deur die kolonies te reis, of selfs inligting deur te gee, sodat die stigters bekommerd was dat mense dit moeilik sou vind om betroubare inligting oor die kandidate te kry. Hulle het gedink dat mense dalk net sou stem vir die bekendste naam uit hul distrik, wat kan lei tot 'n groot gesplete verkiesing sonder 'n duidelike wenner. Hulle was ook bekommerd dat groot state uiteindelik die hele verkiesing sou besluit, en dat die stemme van klein state nie saak sou maak nie.
Boonop, soos Marc Schulman vir History Central geskryf het: "Hulle was bang dat 'n tiran die openbare mening kan manipuleer en aan bewind kan kom."
Hulle antwoord was om die kieskollege op te stel tydens 'n komitee wat besig was om die Virginia -plan te hersien, waarin die kongres die president sou verkies. Die komitee het uit hierdie plan gewerk om die kieskollege te ontwikkel. Die kollege sou bestaan ​​uit mans (op daardie stadium, slegs wit mans) wat die kennis gehad het om 'n opgevoede besluit te neem oor wie die president moet wees. Elke staat sou 'n sekere aantal kiesers kry op grond van sy bevolking. Dit word beskou as 'n kompromie tussen die algemene stemming en om die kongres die verantwoordelikheid te gee om die president te kies, sowel as 'n manier om getrou te bly aan die vaders se drome van 'n demokratiese staat. In die woorde van Alexander Hamilton,
Die bekendste aspek van die kieskollege waaroor ons vandag praat-die & quotwinner-take-all & quot -stelsel-kom egter eers in 1824 in die prentjie. In die beginjare van die kieskollege kon state kies hoe hulle hul kiesers en het deur verskillende stelsels gegaan. Tegnies het state eintlik nog steeds die reg om te kies hoe hulle hul kiesers toewys (Nebraska en Maine verdeel hulle na gelang van hoeveel stemme die kandidate kry), maar 1824 is toe die meeste state oorgeskakel het na die & quotwinner-take-all & quot stelsel.
Hoekom? Aangesien staatsleiers die opsie gehad het om te kies hoe hulle hul kiesers sou toedeel, het hulle besluit dat dit die doeltreffendste manier was om te verseker dat hul voorkeurkandidaat die pos was. Sodra sommige state besluit het om hierdie pad te volg, het ander vinnig gevolg in 'n poging om partylojaliteit te toon.
Sommige van die algemene moderne wantroue van die kieskollege spruit uit die idee dat 'n kieser tegnies skelm kan wees en nie sy stem kan uitbring vir die kandidaat waarvoor die algemene publiek in hul staat gestem het nie. In die vroeë dae van die kieskollege kon kiesers hul stem uitbring soos hulle ook al wou - maar vandag is kiesers in sommige state wettig verplig om te stem vir die kandidaat wat die gewilde stem wen. Selfs in state waar 'n kieser tegnies wettig is om teen die algemene stemme te stem, is dit baie skaars - sedert 1824 was daar slegs 157 gevalle van 'n ontroue kieser, en 71 van die stemme was uit 'n voorval in 1872, waar die Die demokratiese kandidaat Horace Greeley is dood tussen die verkiesing in November en die uitbring van die kiesstemme.
Ondanks die sterk redenasie agter die geskiedenis van die kieskollege, is dit steeds een van die mees gedebatteerde instellings van die Amerikaanse demokrasie. Daar is meer grondwetlike wysigings voorgestel om dit te verander of uit te wis as oor enige ander onderwerp - meer as 700. Dinsdagaand moet ons fyn dophou om te sien of die uitslag van die verkiesing sterk weeg deur die bestaan ​​van die kieskollege en die & quotwinner-take-all & quot -stelsel. Wie weet - miskien is dit die jaar waarin ontroue kiesers standpunt inneem.
Oorsprong van die kieskollege
Die Grondwetlike Konvensie het verskeie moontlike metodes oorweeg om 'n president te kies.
Een idee was om die kongres die president te laat kies. Hierdie idee is egter verwerp omdat sommige meen dat die maak van so 'n keuse 'n te verdeelde saak sou wees en te veel harde gevoelens in die kongres sou laat. Ander was van mening dat so 'n prosedure onaangename politieke onderhandelinge, korrupsie en selfs inmenging van vreemde moondhede sou meebring. Nog ander meen dat so 'n reëling die magsbalans tussen die wetgewende en uitvoerende tak van die federale regering sou versteur.
'N Tweede idee was om die staatswetgewers die president te laat kies. Ook hierdie idee is van die hand gewys uit die vrees dat 'n president, wat die staat se wetgewers in ag neem, hulle die federale gesag kan laat ondermyn en sodoende die hele idee van 'n federasie kan ondermyn.
'N Derde idee was om die president deur 'n direkte volksstem te laat verkies. Direkte verkiesing is verwerp, nie omdat die Framers van die Grondwet twyfel aan openbare intelligensie nie, maar eerder omdat hulle gevrees het dat mense sonder voldoende inligting oor kandidate van buite hul staat natuurlik sou stem vir 'n gunsteling seun uit hul eie staat of streek. In die ergste geval sou geen president na vore kom met 'n volksmeerderheid wat voldoende is om die hele land te regeer nie. Ten beste sou die keuse van president altyd deur die grootste, mees bevolkte state beslis word, met min agting vir die kleineres.
Laastens het 'n sogenaamde "quot of Committee of Eleven" in die konstitusionele konvensie 'n indirekte verkiesing van die president deur 'n kollege van kiesers voorgestel.
Die funksie van die Kieskollege by die keuse van die president kan vergelyk word met dié in die Rooms -Katolieke Kerk van die Kollege van Kardinale wat die Pous kies. Die oorspronklike idee was dat die kundigste en ingeligste individue uit elke staat die president sou kies, slegs op grond van verdienste en sonder inagneming van die staat van herkoms of politieke party.
Die struktuur van die kieskollege kan teruggevoer word na die Centurial Assembly -stelsel van die Romeinse Republiek. Onder hierdie stelsel is die volwasse manlike burgers van Rome volgens hul rykdom in groepe van 100 (eeue genoem) verdeel. Elke groep van 100 het die reg om slegs een stem ten gunste of teen die voorstelle van die Romeinse senaat aan hulle uit te bring. In die kieskollege -stelsel dien die state as die Centurial -groepe (hoewel hulle natuurlik nie op rykdom gebaseer is nie), en die aantal stemme per staat word bepaal deur die grootte van elke kongresafdeling van elke staat. Tog is die twee stelsels soortgelyk in ontwerp en het hulle dieselfde voordele en nadele.
Die ooreenkomste tussen die kieskollege en klassieke instellings is nie toevallig nie. Baie van die stigters was goed opgelei in die antieke geskiedenis en die lesse daarvan.
Die geskiedenis van die kieskollege en ons nasionale gesprek oor ras
Namate die Verenigde State na die presidensiële verkiesing in 2020 beweeg, word die land se demokratiese instellings weer prominent in die nasionale gesprek. Hoe ons stem, en hoe regverdig en veilig ons kiesstelsel is, kan die uitkomste beïnvloed. In 'n tyd waarin rassisme ook baie in die gedagtes van Amerikaners is, kan ons heel moontlik vra hoe ons rassevooroordeel in verkiesings uitskakel.
Die historikus Alexander Keyssar bespreek kwessies rakende ras en ons kiesstelsel, onder vele ander onderwerpe, in sy aansienlike nuwe verhandeling "Why Do We Still Still the Electoral College ?," wat einde Julie gepubliseer is. Ons het hom 'n paar vrae gevra oor die geskiedenis van die kieskollege in Amerika en die maniere waarop dit verband hou met vrae oor ras en vooroordeel.
Alexander Keyssar is die Matthew W. Stirling jr. Professor in geskiedenis en sosiale beleid aan die Harvard Kennedy School.
V: In u nuwe uitgebreide geskiedenis skryf u, onder meer, oor ras as 'n faktor in gesprekke oor verkiesingshervorming in die loop van die Amerikaanse geskiedenis. Wat is 'n paar van die breë temas om oor hierdie onderwerp in gedagte te hou?
Sowel tydens slawerny as ook na slawerny, eintlik tot in die 20ste eeu, staan ​​die state van die Suide sterk teen die aanvaarding van 'n nasionale volksstem. Die Suide was natuurlik die bol van opposisie tydens die slawerny, omdat slawe-houers ekstra verkiesingsstemme gekry het danksy die klousule van drie vyfdes. Blanke Suidlanders het dus meer invloed op die kieskollege gekry, en as hulle na 'n nasionale volksstem oorgeskakel het, sou hulle die invloed verloor het. Daardie stuk van die geskiedenis is bekend. Maar ons het die feit uit die oog verloor dat suidelike state na die burgeroorlog - en veral na 1880–1890, toe Afro -Amerikaners uit die politiek in die Suide verdryf is, en toe min of meer deur die wet - in besit van wat u 'die vyf-vyfdes-klousule' kan noem. Dit wil sê, Afro -Amerikaners tel 100 persent vir verteenwoordiging in die kongres en vir verkiesingsstemme, maar hulle kon steeds nie stem nie. Dit het wit Suid -Afrikaners aansienlik meer invloed op presidentsverkiesings gegee as wat hulle onder 'n nasionale volksstem sou gehad het. Daar is gedurende die tydperk dramaties minder stemme in die suidelike state as in die noordelike deelstate uitgebring, maar dit het nie die totale stemstatus beïnvloed nie, dus het suidelike state sterk teenstanders geword om selfs 'n nasionale volksstem te oorweeg.
Ons sien dit dramaties in 1970, dit is wanneer die Verenigde State die naaste daaraan toe is om die kieskollege met 'n nasionale volksstem te vervang. 'N Grondwetlike wysiging om dit te doen, het die Huis in 1969 aangeneem, en daarna is dit na die senaat, waar dit uiteindelik geblokkeer is deur 'n filibuster onder leiding van die suidelike senatore. Die oortuiging was dat die kieskollege die wit suide gehelp het om hom te verdedig teen die druk van die noorde om burgerregte en stemreg te vergroot.
V: Wat is die rol van partydigheid in debatte oor die kieskollege?
Die rol van partydigheid het oor tyd baie gewissel. By sommige geleenthede was partybelange (of waargenome partybelange) by ander geleenthede prominent in die hervormingsdebatte, al dan nie, of glad nie. In die 1969-70-episode het 'n nasionale volksstem byvoorbeeld 'n breë tweeledige steun. Ons moet onthou dat dit die Republikeinse Party was wat algemeen beskou word as meer simpatiek vir die regte van Afro-Amerikaners vanaf die laat 19de eeu tot die middel van die 20ste. Die Demokratiese Party is verdeel tussen sy noordelike vleuel, wat gedurende die 1930's en daarna al hoe meer liberaal of progressief geword het, en sy suidelike vleuel, wat toenemend konserwatief was, veral oor ras. Die uiteensetting van die partytjies is nie wat ons met ons 21ste eeuse perspektief sou verwag nie. In die afgelope dekades, werklik sedert 1980, is die meeste hervormings van die kieskollege deur die Demokrate ondersteun en deur die Republikeine daarteen gekant. Maar daar is uitsonderings selfs gedurende hierdie tydperk: Republikeine in Kalifornië het 'n sterk poging aangewend om van die wenner-weg-alles ontslae te raak en verkiesingsstemme per kongresdistrik toe te ken.
Daar is nog 'n opvallende partydige verhaal wat verband hou met ras. Baie Republikeine in die 1870's, tydens die heropbou en net daarna, was bevoorreg om ontslae te raak van die wenner-neem-alles-praktyk, wat nie in die Grondwet is nie. Hulle was bevoorreg om oor te skakel na 'n stelsel waar kiesstemme per distrik of proporsioneel toegeken sou word. Daar was baie steun daarvoor in die Republikeinse Party, veral onder mense wat abolusioniste was. Maar teen die 1890's, slegs 15 jaar later, het die Republikeinse Party 'n heeltemal ander standpunt begin inneem en teen elke distrik of proporsionele plan vir verkiesings gekant.
Dit was 'n raaisel wat ek moes uitvind. Die verduideliking was dat tussen 1875 en 1890 wit supremasistiese regimes aan die bewind in die Suide teruggekeer het, die Republikeinse Party verdryf het, Afro-Amerikaners ontkoppel en die Suide in werklikheid omskep in 'n eenpartystreek waarin die Demokratiese Party alles beheer het. Teenoor hierdie werklikheid het baie Republikeine, veral in die Midde -Westerse state, besluit dat hulle nie 'n distriks- of proporsionele stelsel wil gebruik nie. Daar was baie state in die industriële Midde -Weste, en selfs in meer landbougebiede, was dit redelik stewig 55/45 Republikein versus Demokraat. Dit beteken dat as die Republikeine 'n proporsionele verdeling van die kiesstemme sou doen, die Republikeine 45 persent van die kiesstemme in hierdie noordelike state sou verloor. Maar hulle sou nie daardie persentasie in die Suide kry nie, omdat die Republikeinse Party effektief verban is. Op 'n indirekte manier het die teenwoordigheid van hierdie wit konserwatiewe oppergesag in die suide bygedra tot die vorming van 'n ander hindernis vir die hervorming van die kieskollege. Die Republikeinse standpunt duur tot in die middel van die 20ste eeu.
V: U skryf oor die voorgestelde hervormings van president Jimmy Carter en dat die Afro -Amerikaanse gemeenskap verdeeld was oor die voor- en nadele van die moontlikheid om die kieskollege deur direkte verkiesings te vervang. Kan u die redes bespreek?
Ondersteuning vir die hervorming van die kieskollege in die jare na 1970 was baie sterk, en die hervormingspoging is versterk deur die verkiesing van 1976. Jimmy Carter het die verkiesing van 1976 met 'n smal marge in die kieskollege gewen (alhoewel hy duidelik die gewilde stem gewen het), en dit het weer die vrese aangevuur om 'n 'verkeerde' wenner te kry. Dieselfde liberale magte, min of meer, wat aan die einde van die sestigerjare 'n nasionale volksstem bevorder het, onder leiding van die senator Birch Bayh van Indiana, het weer na vore gekom om min of meer dieselfde wysiging en dieselfde hervorming te bevorder. Hierdie keer was Afro -Amerikaanse politici en leiers van organisasies egter verdeeld. Een denkrigting is veral prominent gelei deur John Conyers, wat op daardie stadium een ​​van die medestigters van die Congressional Black Caucus was en 'n relatief jong kongreslid was. Conyers en Louis Stokes, en ander leiers - veral John Lewis - was absoluut van mening dat die land na 'n nasionale volksstem moes oorskakel. Die beginsel was dat elke stem gelyk moet tel. Daar was egter 'n ander perspektief van leiers van sommige organisasies - Vernon Jordan, veral onder hulle - wat geglo het dat Afro -Amerikaners die belangrikste kiesers in die noordelike state was - en dus dat hulle die uitslag van 'n presidentsverkiesing kon bepaal. As gevolg hiervan het hulle geglo dat Afro -Amerikaanse kiesers onder die Electoral College moet hof toe gaan. Om byvoorbeeld al die verkiesingsstemme in Ohio te probeer kry, moes u die 12 tot 15 persent van die bevolking wat Afro -Amerikaans was, na vore bring. Die siening was dus dat Afro -Amerikaners die belangrikste kiesers was wat die uitslag van 'n verkiesing kon bepaal, dat hulle 'n hefboom het dat hulle sou oorgee as daar 'n nasionale volksstem was.
Terugskouend was die siening dat Afro -Amerikaners swaai -kiesers wat 'n verkiesing kan bedink, te sterk gegrond op wat in 1976 gebeur het, toe dit byna seker waar was. Maar dit was nie 'n blywende patroon nie. Uiteindelik het die swart leiers en organisasies wat die kieskollege ondersteun het, hul siening verander en die nasionale volksstem stem.
V: Wat is die lesse wat ons hieruit moet neem as ons oor ras en die kieskollege dink?
Een ding wat ons uit die geskiedenis moet wegneem, is hoe deurdringend die rol van ras in die Amerikaanse geskiedenis en Amerikaanse politiek was. Selfs 'n gebied waarvan u dink dat dit baie afgeleë sou wees, soos die hervorming van die kieskollege, word beïnvloed deur rasse- en streekpolitiek. Dit is een wegneemete wat ek dink belangrik is. Ons moet die gevolge van rassediskriminasie bly verstaan ​​soos ons in hierdie herleefde nasionale gesprek gedoen het.
'N Tweede punt is ietwat meer spesifiek vir die kieskollege. Ons moet erken dat 'n staat deur die manier waarop die kieskollege gestruktureer is, 'n invloed uitoefen in 'n verkiesing in verhouding tot sy bevolking, nie in verhouding tot sy kiesers of die aantal mense wat gaan stem nie. Wat dit beteken, is dat in 'n staat waar daar byvoorbeeld 'n dominante of semi-dominante party is wat betroubaar kan reken op die wen van 55 of 58 persent van die stemme, die party nie daarin belangstel om van die wenner ontslae te raak nie- neem alles of neem 'n nasionale volksstem of 'n ander hervorming aan, omdat hulle op 'n partydige manier baat by die wenner-neem-alles. Dit beteken ook, ontstellend, dat die struktuur aansporings vir kiesersonderdrukking kan skep. As byvoorbeeld Texas of Mississippi - of Georgia om 'n meer onlangse voorbeeld te neem - 'n persentasie van die Afro -Amerikaanse stemme onderdruk, verloor die staat geen invloed nie, omdat die totale stemme laer is. U het nog steeds dieselfde aantal stemme, en danksy die wenner-neem-alles is daar baie op die spel. Die aansporings vir onderdrukking word versterk deur die struktuur van die kieskollege.
V: Is daar iets wat ek u nie oor hierdie onderwerp gevra het nie, wat vir ons belangrik is om te weet?
In die proses om die boek te skryf, was een van die gevolgtrekkings wat ek gemaak het dat die konvensionele wysheid dat die klein state elektorale hervorming vir ewig en altyd geblokkeer het, eenvoudig nie waar was nie. 'N Nader benadering tot die waarheid - hoewel dit die hele verhaal geensins vasvat nie - is dat suidelike state wat geïnteresseerd is in die handhawing van segregasie en blanke oorheersing, die hervorming geblokkeer het.
Die goeie, die slegte en die lelike oor die kieskollege
'N Geskiedenisprofessor deel sy insigte oor die regeringsinstelling wat toenemend die deurslaggewende faktor in Amerikaanse presidensiële wedrenne geword het.
Die presidentsverkiesing in 2020 kom vinnig nader, wat beteken dat dit die perfekte tyd is vir 'n opknapping van die regeringsinstelling wat toenemend die deurslaggewende faktor in Amerikaanse presidensiële wedrenne geword het: die kieskollege. Ons het Chris DeRosa, Ph.D., voorsitter van die Departement Geskiedenis en Antropologie, gevra om sy insigte oor die instelling te deel.
Die oorspronklike plan vereis dat elke kieser twee stemme vir president uitbring. Wie die meerderheid van die stemme van die kiesers gekry het, het president geword, die naaswenner het vise-president geword.
State kan doen wat hulle wil met hul verkiesingsstemme, sê DeRosa. Die meeste gee dit aan die kandidaat wat 'n staatsmeerderheid behaal. 'N Kieser wat die opdrag verweer, word 'n ontroue kieser genoem, en die staat het die keuse om dit te verdra. 'U kry dit nie gereeld nie, omdat hulle as partyloyaliste gekies is, en ons het nog nooit getroue kiesers gehad wat 'n verkiesing moes aflê nie,' sê DeRosa.
Een van die voordele is dat die eindresultaat duidelik is: 'Iemand wen, iemand kry 'n meerderheid van die verkiesingsstemme,' sê DeRosa. As presidente bloot deur volksstem verkies word, kan 'n kandidaat die presidentskap wen met minder as 50% van die stemme. 'As u meer as twee partye vir die presidentskap beywer het, sal u moontlik 30% van die stemme wen, en dit is 'n kaartjie vir 'n ekstremistiese kandidaat.'
Die eerste probleem met die kieskollege is dat dit meer gewig gee aan kiesers in klein state as dié in meer bevolkte state, sê DeRosa. Elke staat kry 'n minimum van drie kiesstemme. Die totale toewysing van elke staat is egter gebaseer op sy verteenwoordiging in die senaat (altyd twee mense) en die huis (wissel volgens bevolking). "Neem Washington, D.C., as 'n voorbeeld," sê DeRosa. 'Meer mense woon in DC as in Wyoming, die minste bevolkte staat in die vakbond, maar hulle kry albei drie kiesstemme.' (Plus, anders as Wyoming, kry DC geen stemverteenwoordiging in die kongres nie.)
Die grootste probleem met die kieskollege is dat dit stemonderdrukking aanmoedig, sê DeRosa. Suidelike state het altyd 'n voordeel in die bevolkingsgetal gehad, omdat hulle verkiesingsstemme gekry het op grond van hul slawe -bevolkings en hul blanke bevolkings. Dit het die state ekstra verteenwoordiging gegee vir mense wat hulle glad nie verteenwoordig het nie.
Na die Burgeroorlog is voormalige slawe gereken as 'hele' persone, nie drie-vyfdes van een nie, vir die toewysing van stemme. Maar die onderdrukking van swart kiesers het steeds plaasgevind deur middel van Jim Crow -wette. Dit het verder die "verkiesing van mense wat nie al die mense in hul staat verteenwoordig nie, verhoog", sê DeRosa. 'Die kieskollege het dus 'n pilaar geword van wit oppergesag.'
Hou daarvan of haat dit, die kieskollege is hier om te bly, want om dit te verander, sou 'grondwetlike chirurgie' verg, 'sê DeRosa. 'U het driekwart van die state nodig om enige verandering te bekragtig, en te veel state wat van plan is om stemme te onderdruk, trek voordeel uit die kieskollege.' Die nadeel? 'As u nooit 'n beroep op die kiesers hoef te doen nie, omdat u 'n groot deel daarvan suksesvol onderdruk, dan het u 'n gebroke stelsel.
Hoe die kieskollege wenner-neem-alles geword het
Die verkiesing van 1824 is veral bekend vir die 'korrupte winskopie', 'n ooreenkoms in die Huis van Verteenwoordigers wat John Quincy Adams die presidentskap gegee het, ondanks die feit dat hy minder gewilde stemme en verkiesings as Andrew Jackson gewen het. Maar 1824 was ook beduidend om 'n ander rede: dit was die eerste verkiesing waarin die meerderheid state 'n stemmingsmetode vir die kies van alle presidente in die staat gebruik het.
Dit is 'n stelsel wat nou 'n fundamentele deel van die Amerikaanse demokrasie lyk. Presidensiële kandidate ding mee om state te wen, en daarom kry hulle stemme in die kieskollege. Die Amerikaanse grondwet verplig hierdie stelsel egter nie. In plaas daarvan word die state oorgelaat om te bepaal hoe hulle hul verteenwoordigers in die kieskollege kies. Vir die eerste 13 presidentsverkiesings, wat strek oor die eerste vier dekades van die geskiedenis van die Verenigde State, het state met baie verskillende kiesstelsels geëksperimenteer.
Die verskuiwing na staatswye wenner-neem-alles is om idealistiese redes nie gedoen nie. Dit was eerder die produk van partydige pragmatisme, aangesien staatsleiers die steun vir hul voorkeurkandidaat wou maksimeer. Sodra sommige state hierdie berekening gemaak het, moes ander volg om te voorkom dat hulle hul kant beseer. James Madison se brief van 1823 aan George Hay, wat in my vorige pos beskryf is, verduidelik dat min van die konstitusionele raamwerkers verwag het dat kiesers gekies word op grond van wenner-neem-alles-reëls.
Die onderstaande grafiek toon die gebruik van elke belangrike metode om presidentskiesers tydens hierdie vormingsperiode te kies. 'N Verduideliking van elke stelsel en 'n tydlyn van belangrike ontwikkelings tydens presidentsverkiesings volg.
Eers het die staat se wetgewers oorheers as die kiesmetode van keuse. Tussen 1804 en 1820 word beide staatswetgewende en staatswetgewende stelsels algemeen gebruik, met 'n klein maar bestendige aantal state wat distriksgebaseerde metodes gebruik. Na 1824 het state vinnig begin voldoen aan die norm vir die keuse van kiesers in die hele land. (Gegewens van bl. 18 van Delaware se regsgeding in 1966 wat die grondwetlikheid van die 'staats-eenheid-stem' stelsel betwis.)
Metodes om keurders te kies:
Staatswetgewer: Die wetgewer van elke staat het die presidentsverkiesers van die staat gekies, wat die mense in die algemeen geen direkte stem by presidentsverkiesings gegee het nie.
Distrikte: State is in distrikte verdeel, óf deur gebruik te maak van reeds bestaande kongresdistrikte, óf om nuwe distrikte spesifiek vir die presidentsverkiesing te skep. Kiesers kies een of meer kiesers uit hul distrik.
Landwyd: Die huidige mees algemene stelsel-kiesers in 'n staat stem vir kandidate, en al die kiesstemme van die staat word uitgebring deur kiesers wat deur die kandidaat met die meeste stemme in die staat aangewys is.
Baster: Sommige state het 'n kombinasie van hierdie metodes gebruik om 'n paar kiesers deur die staatswetgewer toe te ken, sommige uit distrikte en/of 'n deel van 'n algemene algemene kaartjie. Nebraska en Maine gebruik tans 'n baster van die distriks- en staatsmetodes.
Ander: Daar is met verskillende alternatiewe stelsels geëksperimenteer, waaronder kiesers uit elke land wat die kiesers van die staat kies en afloopverkiesings.
1789: George Washington is die oorweldigend gewilde keuse om die eerste president te word, net drie state ken kiesers toe op grond van die wenner van die staatswye volksstem.
1792: Staatswetgewers kom voor as die voorkeurmetode om presidentskiesers te kies. George Mason van Virginia verdedig hierdie metode tydens die konstitusionele konvensie deur te argumenteer dat "dit net so onnatuurlik sou wees om die keuse van 'n regte karakter vir 'n hooflanddros na die mense te verwys, net soos om 'n kleurproef na 'n blinde te verwys. "
1800: Virginia, die staat met die meeste kiesstemme, skakel oor na 'n staatswye stelsel vir algemene stemme. Wenkandidaat Thomas Jefferson het gesê oor die oorskakeling in sy tuisstaat: 'Almal is dit eens dat 'n verkiesing deur distrikte die beste sou wees as dit algemeen sou wees, maar terwyl 10 state volgens hul wetgewers of 'n algemene kaartjie kies, is dit dwaas en erger as dwaasheid vir die ander 6 om dit nie te doen nie. " Jefferson sou inderdaad die verkiesing van 1796 gewen het as twee van sy vestings die wenner-neem-alles gebruik het. Not wanting to lose an advantage to Virginia, Massachusetts switches to a state legislature system in response, to ensure that all its electoral votes would go to John Adams.