Die meeste van ons ken die gelykenis wat ons vanoggend saamgelees het goed. Ook die betekenis van hierdie gelykenis – dit wat die gelykenis wil sê, dit wat die gelykenis ons wil leer – is nie moeilik om te verstaan nie.
Gewoonlik verstaan ons die gelykenis so. Daar was ‘n boer wat werkers moes huur om op sy lande te gaan werk. Daarom het hy sesuur die môre uitgegaan, ‘n hele span gehuur, met hulle oor hulle loon ooreengekom, en hulle die lande ingestuur om te werk. Hy sien toe egter dat hy nie genoeg hande het om die werk af te handel wat daardie dag afgehandel moes word nie. Nege uur gaan hy toe weer en huur nog ‘n aantal werkers. Maar ook hulle was nie genoeg om die werk klaar te maak nie. Twaalfuur die middag gaan haal hy toe nog ‘n klompie werkers. En toe weer drie uur die middag. En selfs vyf uur die middag. Want die werk het nie klaar gekom nie.
Ons, broers en susters, is daardie vyfuur werkers. God kies ons, terwyl ons niks daarvan verdien nie. Ons kan God niks bied dat Hy ons moet kies nie. Inteendeel. Ons is niks beter as ander nie. Want almal is sondaars. Almal is ver van God af. En wanneer jy vir ‘n slag werklik kyk na wie en wat jy is, en wat jy doen, dan besef jy al hoe meer: ek is daardie vyfuur werker, ek verdien nie om gekies te word nie.
As u en my verhouding met God nie werklik vir ons belangrik is nie, broers en susters, moet ons nie vandag verder tyd mors om oor hierdie vrae na te dink nie. As God vir u en vir my nie die belangrikste in ons lewens is nie, moet ons nie toelaat dat hierdie vrae van ons enige aandag eis nie. Of ons ontstel, of ons aan die dink sit nie.
Hierdie woord gee dalk vanoggend aanstoot. Ek weet nie. Dalk voel u so bietjie vieserig. Ek weet nie. Wat ek wel weet as dat God, soos 1 Korintiërs 1 dit stel, vyfuur werkers vat, wat in niemand se oë iets beteken nie, en van hulle mense maak wat ses uur die oggend gehuur word. Want Hy maak ons bekwaam. Hy maak ons nuut.