Om onder verdenking te wees | Oudtshoorn Courant
Om onder verdenking te wees
Hannes Visser | 30 January 2020
Die media word gereeld gekritiseer - dikwels bloot omdat dit die maklikste uitweg is.
Verlede week het 'n prokureur in antwoord op 'n navraag reageer met "het jy nie ander werk nie" en my beskuldig van "sensasiegierigheid". (Dit, terloops met verwysing na 'n storie waaraan ek reeds vier jaar werk.) Hierdie week is ek op een van daardie slim Facebook-groepe wat wemel van kenners oor die plaaslike politiek, daarvan beskuldig dat my beriggewing "onder verdenking" is. My eerste reaksie was om ook persoonlik te raak en daarvolgens te reageer, maar met die prokkie het ek my mooi ingehou en professioneel geantwoord. Die Facebooker het egter effe onder my oomblik van waansin deurgeloop, veral toe hy sê hy volg in elk geval nie my berigte nie, want hy is Engels en hy verstaan nie Afrikaans nie. ('n Sekere sanger sou hierop seker geantwoord het "go figure").
Maar, ek wil nie vassteek by invloedryke en geleerde mense wat my as joernalis weeg en te lig bevind nie. Ek wil probeer uitvind hoekom mense so venynig reageer op sekere situasies. Kan dit dalk wees omdat hulle self frustrasies ervaar met prosesse en dit dan op iemand identifiseerbaar uithaal? Kan dit dalk wees dat hulle hulself in 'n hoek vasgeverf het en nou tot die aanval oorgaan? Ek weet nie. Al wat ek weet is dat enige gemeenskapskoerant die hele gemeenskap moet bedien met nuusdekking. Daardie dekking kan wissel van 'n verlore parakiet, 'n leerder wat presteer, 'n kar wat in 'n slaggat vassit, die tannie op die hoek wat kla omdat lorriedrywers snags voor haar huis prostitute optel tot beriggewing oor organisasies wat vir jare die gemeenskap belieg, vrese oor die nuwe Chinese-griepgogga en 'n stadsraad wat besig is om uit mekaar te val. Geen gemeenskapskoerant het die tyd of die kapasiteit om soos sommige mense die hele dag te sit en pakke en pakke munisipale dokumente deur te blaai en foute en ongerymdhede op te spoor nie.
Nadat ek teenoor die Facebooker stoom afgeblaas het en herbesin het oor die geleerde se vraag of ek dan nie ander werk het nie, het ek in die fetusposisie onder my lessenaar gaan opkrul en besin oor my bestaan. Toe onthou ek van die man wat 'n bejaarde se geld gesteel het en op ons koerant se voorblad was.
Ek onthou van die rybewysskandaal wat ons hier oopgevlek het en van die pa en seun wat 15 jaar gekry het toe ons hulle wandade met ander mense se vertroue en geld oopgevlek het en ek onthou die landwye konstruksiemaatskappy wat hulle kontrak met die regering verloor het omdat ons agtergekom het hulle is eintlik bankrot. Ek het gedink aan die Titus-moord waar ons joernalis vir meer as 'n jaar elke hofsaak bygewoon het en ook nog die wat kom.. (Ek kon nie lank so lê nie, want dit was Dinsdag en Dinsdae is dit Babsie en haar stofsuier se beurt).
So, op die jeugdige ouderdom van 62 moes ek my hierdie week daaraan herinner dat joernaliste dikvellig moet wees, dat ons moet besluit wat ons kan en nie kan doen nie en daarby moet berus. Ek moes ook opnuut vrede maak met die wete dat die betroubaarheid van 'n joernalis dikwels werklik, soos skoonheid, in the eye of the beholder is.
Vir die man wat sy bakkie nou die dag omgedop het en in my kantoor kom sit en wag het dat sy dogter hom kom haal, is ek 'n puik joernalis vir wie dit nie net om die storie gaan nie. Vir 'n ander een wat op die verkeerde voet (wat hy self in sy eie mond gesit het) gevang word, is die media 'n lot sensasiesoekers. En, ek dink ek is heeltemal oukei daarmee, want as ek my spannetjie se stories opweeg teen die wat ons dalk misgekyk het, is die skaal oorweldigend in ons guns.