Die grens situasie in die filosofie - die konsep - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Grens situasie - Dit is die omstandighede waarin daar 'n gevaar of risiko vir die individu se lewe is. Die konsep grenssituasie is eers in 1935 deur die Duitse psigiater en eksistensialiese filosoof Karl Jaspers bekendgestel. Daar is grense of kritieke omstandighede in situasies waar die individu, by die dood of oor hom, 'n gevoel van skuld het as gevolg van moeilike lewensproewe of erge stres ervaar.
Grenssituasies volgens Jaspers is 'n faktor in die bevryding van 'n persoon uit alle konvensies, norme, reëls of algemeen aanvaarde sienings wat hom voorheen gehou het. Die individu besef dus sy eksistensiële doel.
Die konsepte van eksistensialisme, die grenssituasie het 'n direkte verband met mekaar, want as gevolg van die grensomstandighede kan 'n mens 'n ware bewussyn van sy wese bereik, hy kan wegbeweeg van die gewone bewussyn.
Die struktuur van 'n grens situasie bestaan ​​uit 'n persoon, sy self, vryheid en insig wat as gevolg daarvan gebore word.
Sielkunde definieer die begrip van 'n grenssituasie as 'n punt waar 'n mens heeltemal kan verander, sy waardes, verhoudings met die buitewêreld en veral sy sienings oor die lewe heroorweeg.
Alles wat voorheen 'n persoon geleef het, word vir hom een ​​of ander manier onwerklik, illusie. Die individu begin op 'n stadium besef dat dit alles hom verhinder het om 'n werklike lewe te leef.
Die grens situasie in die filosofie
In die filosofie word die grenssituasie in 'n eksistensiële rigting beskou. Danksy wat 'n mens uit gehoorsaamheid aan die objektiewe wêreld kan uitkom en begin om 'n ware bestaan ​​te ervaar. In hierdie geval weier die individu die waardes, tradisies en gesindhede wat in die samelewing heers onder omstandighede wat gevaarlik is vir sy lewe. Of dit gebeur in 'n stryd, in pyniging of in 'n doodstaat.
Die struktuur van die grenssituasie in die filosofie bestaan ​​uit eksistensiële vrees, vrees om nie sy plek, doel of betekenis in die lewe te vind nie.
Grenssituasies volgens Jaspers word aangebied in die vorm van aardse siekte, sterfgevaar, lyding en stryd, waarin 'n persoon hom as 'n mens besef.
Jean-Paul Sartre beskou die grens situasie as "vuil", verveling, onredelike verwagtinge ervaar, wat voorkom van die nutteloosheid van enige ondernemings.
Filosofie beskou twee konsepte: eksistensialisme is 'n grens situasie, soos met behulp van randomstandighede ontstaan ​​'n persoon.
Die konsep van 'n grens situasie, vanuit 'n filosofiese oogpunt, is die ervaring van die persoon van haar plek van lewe en die aanvaarding van al haar probleme, die direkte konneksie van die mens met die wêreld.
Grenssituasies is nie in die besonder so omskryf nie, aangesien hulle die rol van 'n algemene situasie speel, dit is omstandighede wat nie net met betrekking tot die omstandighede in hul spesifieke manifestasies verander nie, maar ook aan persoonlike wese behoort. Dit sluit die feit van 'n fundamentele gevangenisstraf in omstandighede in, en tel ook die feit dat 'n persoon oor sy skuld dink, oor wat hy verdien om te sterf. Die omstandighede waarin sulke gedagtes voorkom, blyk uit kritiese situasies.
Grenssituasies verander nie, behoort aan die menslike bestaan ​​nie en is nie finaal nie. Hulle ignoreer nie, 'n persoon sien nie alles agter hulle nie. Hulle is soos 'n muur wat in 'n mens stamp, is gebreek. Maar die mens hoef hulle nie te verander nie, maar net om vir homself te verduidelik, maar dit is onmoontlik om hulle tot die einde toe te begryp.
Die konsep van 'grense' definieer die raamwerk van menslike bestaan, en hierdie raamwerke is in 'n mens ingebed. Hierdie fasette is wat die persoon van binne definieer, die diepste verskynsel van die wese. Hierdie raamwerk word waargeneem in lyding, stryd, skuld, dood, kans en ander ervarings, wat altyd deur 'n persoon bepaal word as 'n toevallige verskynsel, wat vermy kan word, maar dit is hierdie verduideliking wat die gebreke van die bestaande orde toon. Om hierdie orde te verbeter, het die filosowe probeer om uitopies van 'n ideale wêreld te ontwikkel waarin daar nie plek vir lyding, stryd en verskillende lewensprobleme was nie. Daarom, in die lig van die probleme wat opgelos moet word, beweeg hulle weg van die verpligting om dit te hanteer.
Eksistensiële filosowe beweer dat hierdie momente in hul ondeelbaarheid ervaar kan word, as iets wat nie vermy kan word nie, as iets beslissend wat aan 'n mens behoort, waarsonder 'n mens nie voldoende gedefinieer kan word nie.
Daarom is grensomstandighede iets wat in ag geneem kan word en in die daad in ag geneem word. Maar beslissend in hulle is presies die feit dat 'n mens onder die invloed van die werklikheid die basis van 'n beroep of aksie bevraagteken, hulle verberg minderwaardigheid, wat die menslike lewe op sy grondslag kan skud. 'N Persoon in sulke omstandighede word gekonfronteer met 'n begrip van die diep angs van sy wese. Alhoewel hulle heeltemal anders is, is daar iets gemeen - hulle het geen ondersteuning wat voor 'n sekere ervaring of selfs 'n gedagte sal staan ​​nie, hulle dra niks enigiets absoluut nie. Alles is in 'n permanente posisie aan die orde, alles is relatief, verdeel in antagonisme.
In hierdie sin is grens situasies sulke omstandighede, waarin 'n persoon die grens van die bestaan ​​nader. Met verloop van tyd word hulle ondervind in die ervaring van elke mens. As gevolg hiervan is die sensasie van die werklikheid nie harmonies en geheel nie, dit toon teenstrydighede wat nie so maklik deur middel van denke opgelos word nie, en is ook fundamenteel onbruikbaar.
In lewensbedreigende gevalle word die eindigheid van die menslike bestaan ​​op die mees akkurate wyse herken, want sulke omstandighede het grense wat dit onmoontlik maak om die menslike lewe en die wêreld harmonies te verstaan. Slegs in die mees radikale grenssituasie, dit is die dood, word al die idees beskryf moontlik, want die betekenis daarvan is van groot en direkte belang vir die ervaring van eksistensiële bestaan. Aangesien grenssituasies gekant is teen enige selfvoldaanheid in die geslote en harmonieuse beeld van die wêreld, hou hulle 'n persoon in 'n inisiatiefstaat, laat hom nie ontspan nie, weens angs en die soeke na betekenis bepaal dit menslike gedrag.
Grenssituasies kan nie ten volle verduidelik en verstaan ​​word nie. Hul werklike betekenis is buite die beheer van die rede, maar hulle maak die kwesbaarheid van die menslike bestaan ​​duidelik. Kritieke toestande maak dit moontlik om te sien hoe verlore die menslike bestaan ​​is. Maar die menslike bestaan ​​bestaan ​​aanvanklik in verlore posisie, dit kan nie vergelyk word met eksistensiële bestaan ​​nie, hoofsaaklik deur gebruik te maak van ons eie krag en impulse. Dit moet hieraan gedwing word, en dit gebeur in ondervinding, waar die persoonlike bestaan ​​in 'n grenssituasie gedompel word.
Slegs op die ondervinding van die ervaar van uiterste toestande vorm 'n persoon die konsep van eksistensiële bestaan. Slegs op grond van 'n grenssituasie kan daar 'n tasbare akuutheid ontstaan ​​in die konsep van eksistensiële bestaan. Soms is 'n persoon een of twee keer gelukkig en vermy hy grenssituasies, in die alledaagse bestaan, maar as mens daarvan bewus is, kan mens sien hoe die eksistensiële bestaan ​​hier gerealiseer word. 'N Persoon word werklik homself wanneer hy 'n grens situasie betree, nie bang om in haar oë te kyk nie.
Die begrip grenssituasie word deur die sielkunde beskou as 'n aanduiding van die ervaring van eksistensiële vrees en angs voor die onbekende. Aangesien filosofie en sielkunde 'n noue verhouding het, beweer die sielkunde ook dat slegs in lewensbedreigende omstandighede 'n persoon sy ware wese kan ken, word hy homself. Dit is vrees wat die verband van 'n persoon met die wêreld openbaar en hom vry maak van alledaagse norme, reëls en houdings. In vrees erken die mens sy hele bestaan, en alle dringende sake en projekte lyk hom so voorwaardelik in die tyd. Selfs wanneer dit vir iemand lyk dat hy bewus is van sy doel en dat hy dink dat hy die lewe liefhet, vind hy steeds net ware betekenis in die aangesig van die dood.
Die begrip grenssituasie is van groot belang in die eksistensiële konsep, aangesien die ervaar van hierdie toestande en eksistensiële een en dieselfde is. In die proses van eksistensiële man toon sy self, "Ek", wat weer sy vryheid manifesteer. Dit is in vryheid dat die wese van die self verborge is. Aangesien die mens homself op grond van vryheid kon begryp het, het hy sy transendensie begryp. Slegs in die ervaarheid van hulpeloosheid kan 'n persoon sy wese ken en vry word. Dit word ervaar in uiterste toestande, waar eksterne omstandighede tot die dood lei, en in situasies waar 'n persoon 'n geliefde verloor, 'n gevoel van skuld oor hom ervaar, of bang is vir die werklike lewe, bang om homself te aanvaar en alles wat gebeur.
Kyk na die video: Mikumi National Park Safari, Tanzania, On a Cruisers Budget Patrick Childress Sailing Videos (Oktober 2019).