Aan die begin van die huidige eeu het wolklassering reeds 'n vername rol in Australië gespeel. Wol was reeds geklas en verpak volgens sekere standaarde en dit het gelei tot groot vertroue in die Australiese wolmark. 'n Tegniese Kollege in Adelaide het 'n vername funksie vervul in die opleiding van wolklassers.
Ten opsigte van die merk van bale het hy voorgestel dat die wolprodusent sy voorletters en/of naam van sy plaas op die bale moes aanbring en indien die wol van 'n goeie gehalte was, ook die naam van die distrik. Verder was die inhoud van die baal noodsaaklik en/of die wol geklas was. Hoewel dit nie duidelik is watter van die voorstelle algemeen aanvaar is nie, was die goeie invloed van sulke pogings vanselfsprekend.
In 'n verslag oor sy ondersoek van die nywerheid, in Engeland en Amerika om die Suid- Afrikaanse wolbedryf te verbeter, het generaal B. C. Enslin in 1920 aanbeveel dat die Suid-Afrikaanse skeersel in 29 verskillende klasse verdeel moes word. Hoewel in 'n mate omslagtig, kan dit beskou word as die begin van die verskillende lengteklasse in die huidige standaarde.
Dit is interessant om daarop te let dat baie van die byklasse en van die simbole tans nog in gebruik is. Die basiese patroon vir die merk van bale het ook grootliks ooreengekom met die huidige vorm.
In hierdie opsig het woIskole veral 'n belangrike rol gespeel in die popularisering van die wolklasstandaarde.