Waarom Openbare Banke beter presteer as privaat banke: Onbillike kompetisie of 'n beter muizeval?
Daar is getoon dat openbare banke in Noord-Dakota, Duitsland en Switserland beter presteer as hul private eweknieë. Ingevolge die TPP en TTIP kan banke aan beide kante van die oseane egter in die openbaar besit word weens onbillike mededinging omdat hulle voordele het wat nie vir private banke beskikbaar is nie.
In November 2014, het die Wall Street Journal berig dat die Bank of North Dakota (BND), die land se enigste staatsbank, "winsgewender is as Goldman Sachs Group Inc., 'n beter kredietgradering het as JP Morgan Chase & Co. en sedertdien nog geen winsgroei sien daal het nie. 2003. " Die artikel het die skalieolie-oplewing gekrediteer; maar soos vroeër bespreek hier afgelaai word, Het Noord-Dakota reeds in die lente van 2009 rekordwinste gerapporteer, toe elke ander staat in die rooi was en die olieboom nog nie getref het nie. Die latere toename in staatsdeposito's kan ook nie die bank se sterre rekord verklaar nie.
Wat verduidelik dit dan? Die BND word jaar na jaar 'n netjiese wins omdat dit aansienlik laer koste en risiko's het as private kommersiële banke. Dit het geen buitensporige betaalde bestuurders nie; betaal geen bonusse, fooie of kommissies nie; het geen private aandeelhouers nie; en het lae leenkoste. Dit hoef nie vir deposante te adverteer nie (dit het 'n gevangenisbasisbasis in die staat self) of vir leners (dit is 'n gesonde groothandelbank wat saam met plaaslike banke wat leners gevestig het). Die BND het ook geen verliese van afgeleide handelaars verkeerd gegaan nie. Dit betrek in outydse konserwatiewe bankdienste en spekuleer nie in afgeleide instrumente nie.
Indien daar twyfel bestaan ​​oor die groter winsgewendheid van die openbare bankmodel, is hierdie gevolgtrekking in Januarie 2015 in 'n verslag deur Die Savings Banks Foundation for International Cooperation (SBFIC) (die Sparkassenstiftung für internationale Kooperation), 'n organisasie sonder winsbejag wat gestig is deur die Sparkassen Finance Group (Sparkassen-Finanzgruppe) in Duitsland. Die SBFIC is in 1992 gestig om die ervaring van die Duitse Sparkassen - spaarbanke in munisipale besit - in ander lande toeganklik te maak.
Die Sparkassen is in die laat 18 ingestelth eeu as nie-winsgewende organisasies om armes te help. Die bedoeling was om mense met 'n lae inkomste te help om klein somme geld te bespaar en om sake te begin. Vandag is ongeveer die helfte van die totale bates van die Duitse bankstelsel in die openbare sektor. ('N Ander groot deel is in koöperatiewe spaarbanke.) Plaaslike openbare banke is die belangrikste instrumente van die Duitse nywerheidsbeleid, wat spesialiseer in lenings aan die Mittelstand, die klein tot medium grootte ondernemings wat die kern van die land se uitvoermotor is. Die spaarbanke het 'n netwerk van meer as 15,600 250,000 takke en kantore en het meer as XNUMX XNUMX mense in diens, en hulle het 'n goeie rekord dat hulle slim in plaaslike ondernemings belê.
In Januarie 2015 het die SPFIC 'n verslag gepubliseer uit die Bundesbank-data, wat daarop wys dat die Sparkassen nie net 'n opbrengs op kapitaal het wat verskeie kere groter is as vir die Duitse private banksektor nie, maar dat hulle aansienlik meer aan plaaslike en federale regerings betaal in belasting. Dit maak hulle drieledig winsgewend: as inkomste-genereer bates vir hul owerheidseienaars, as winsgewende bronne van belasting, en as 'n stabiele befondsingsmeganisme vir klein en mediumgrootte besighede ('n finansieringsmeganisme wat tans nie in die VSA ontbreek nie). Switserse Openbare Eie Banke en die Switserse Nasionale Bank: Marsjeer na 'n Verskillende Drummer
Die Switserse het 'n netwerk van kantonale (provinsiale besit) banke wat so soortgelyk aan die Sparkassen-banke is dat hulle genooi is om by die SBFIC aan te sluit. Ook die Switserse openbare banke het getoon meer winsgewend as hul private eweknieë. Die Switserse openbare bankstelsel help verduidelik die sterkte van die Switserse ekonomie, die welstand van sy walle, en hul aantreklikheid as 'n veilige hawe vir buitelandse beleggers.
Die unieke struktuur van die Switserse bankstelsel help ook verduidelik die verrassende stap deur die SNB Januarie 15, 2015, wanneer dit lig die deksel op die Switserse frank teenoor die euro, vooruit skuif die Europese Sentrale Bank se om te begin met 'n massiewe program van kwantitatiewe verligting die volgende week. Switserland is nie 'n lid van die EU of die Eurosone, en die Switserse Nasionale Bank (SNB) is nie soos ander sentrale banke nie. Dit is 55% in besit van die land se 26 kantons of provinsies. Die oorblywende beleggers is privaat. Elke kanton het sy eie kantonale bank in die openbare besit, wat krediet verleen aan plaaslike klein en mediumgrootte besighede.
In 2011 het die SNB die Switserse frank aan die euro by 1 tot 1.20 gekoppel; maar die waarde van die euro het dadelik daardeur gedaal en die SNB kon die pen net handhaaf deur die druk van Switserse franke, waardeur hulle hul waarde verdun om by die euro te hou. Die vrees was dat wanneer die ECB sy nuwe gelddrukkery begin het, die Switserse frank sou moet verdun word in hiperinflasie om aan te hou.
Die SNB se onvoorsiene optrede het groot verliese opgelê aan spekulante wat lank die euro gehad het (verbintenis sou dit styg), en die skuif het kritiek van die Europese sentrale bankgemeenskap opgeroep om hulle nie vooraf af te tik nie. Maar die lojaliteit van die Switserse Nasionale Bank is sy kantons, kantonale banke en individuele beleggers, nie aan die groot private internasionale banke wat die beleid van die sentrale bank in ander lande bestuur nie. Die kantons het gekla dat hulle nie meer die heftige 6% dividend ontvang het wat hulle op die vorige eeu kon reken nie. Die SNB het belowe om die dividend in 2015 te herstel, en dit was klaarblyklik nodig om dit te doen.
Openbare banke en die Trans-Stille Oseaan-vennootskap
Die SBFIC werk tans besonder hard maak inligting en tegniese hulp beskikbaar vir ander lande belangstel om hul voordelige openbare model na te streef, want die model het kom onder aanval. Privaat internasionale mededingers streef na regulasies wat die voordele van banke in die buiteland sal beperk, deur middel van Basel III, die Europese Bank Unie en die Trans Atlantiese Handels- en Beleggingsvennootskap (TTIP).
In die VSA is die huidige bedreiging van die TransPacific Partnership (TPP) en sy Europese eweknie die TTIP. President Obama, die Kamer van Koophandel en ander korporatiewe groepe is stoot hard vir 'n vinnige baan gesag Om hierdie geheime handelsooreenkomste te slaag, terwyl dit die kongres effektief oorskakel.
Die ooreenkomste word verkoop as bevordering van handel en toenemende werksgeleenthede, maar die uitwerking van internasionale handelsooreenkomste op werksgeleenthede was duidelik by NAFTA, wat die Amerikaanse indiensneming meer benadeel het deur die mededinging van goedkoop invoer as wat dit gehelp het met verhoogde uitvoere. Daarbenewens handel slegs vyf van die TPP se nege en twintig hoofstukke oor handel. Die oorblywende hoofstukke handel oor die regering van die groot internasionale korporasies en om hul winste van mededinging te beskerm. Korporasies sal gemagtig wees om regerings te dagvaar wat wette beskerm wat hul mense beskerm teen korporatiewe skade, op die grond dat die wette korporatiewe winste benadeel. Die handelsooreenkomste stel korporasies voor regerings en die mense wat hulle verteenwoordig.
Spesifiek geteiken is nywerheidsbedrywe wat groot korporatiewe pryse kan onderdruk. en wat die volgende insluit openbaar besit banke. Openbare banke is ware nie-winste wat verdienste terug in die gemeenskap herwin, eerder as om hulle in buitelandse belastingparadies te siphoneer. Nie net is die koste van openbare banke redelik laag nie, maar hulle is veiliger vir deposante; hulle toelaat openbare infrastruktuur koste in die helfte gesny (aangesien die staatsbeheerde bank die belang kan hou wat 50% van infrastruktuurkoste saamstel); en hulle bied 'n nie-kriminele alternatief vir 'n internasionale bank kartel gevang in 'n waslys van bedrog.
Ten spyte van hierdie noemenswaardige voordele, onder die TPP en TTIP, Banke in openbare besit kan ophou om gedagvaar te word vir onregverdige mededinging want hulle het voordele wat nie beskikbaar is vir private banke nie, insluitend die steun van hul plaaslike regerings. Hulle het die regering se steun omdat hulle die regering is. Die regering sal aangevoer word om doeltreffend in die beste belang van sy kiesers te werk.
Om werklike mededinging uit te skakel, moet die reuse monopolistiese multinasionale korporasies opgebreek word, aangesien hulle 'n duidelike onbillike handelsvoordeel het teenoor klein boere en klein ondernemings. Maar die uitkoms kan lank wees om te kom. In die tussentyd moet 'n vinnige dop vir die geheimsinnige handelsooreenkomste streng gekant word. Om uit te vind hoe u kan help, gaan na www.StopFastTrack.com or www.FlushtheTPP.org.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > ekonomie > Waarom Republikeine en ander oor die ekonomie bekommerd is, rede het om Biden in die Withuis te vier