Op reis deur die lewe | Just another WordPress.com weblog
'n stil brug oor ons weerloosheid
Ek hoor soekende, sukkelende woorde soos "hoe help ek my kind hiermee?" Of "unity in the essential, liberty in the non-essential – maar is onvoorwaardelike liefde nie 'n essential nie?" Of "wat maak ek met die kwaad, die seer, die venyn, die apatie, die teleurstelling, die vernedering en gebrokenheid wat dreig om ons te verswelg?" Of, nog pynliker, "hoe bly staan ek tussen my twee broers, wat ek lief het, wat weerskante van my is, beide opreg seker van hulle saak, maar hulle kan mekaar glad nie vind nie; wat vra die Evangelie van Christus nou van ons?" En, o God, "wat word nou van die nagmaaltafel?" Stil.
Ek hoor ook hande-uitsteek woorde en frases wat my moed gee, soos: "Ons verskil van mening, maar ons wil mekaar tóg probeer hoor". Of "ons wil eerder met mekaar praat, nie net van of oor mekaar nie". Of "watter bydrae kan ons maak tot die kerk se welwese; hoe maak ons mekaar heel?" Of, nog mooier, "ons bly lief vir mekaar en aan mekaar verbonde; ons weier om mekaar te laat los!" Stil.Re-laas: Ek is letterlik weer op vrye voet. Die krukke en moonboot en fisio en kranklikheid is iets van die verlede. Ek kan weer dans.
selfs as ek struikel en dit berou
Picture the scene: Ek kom die kerk van voor af binne – uit die konsistoriedeur, reg langs die preekstoel, waar almal my kan sien. Die gemeente sit gepak – 'n goeie seker 600 mense, dalk meer. En voor hulle almal kom ek tot 'n vreeslike val! Van nie kyk waar ek loop nie. Van ewe vrolik en vriendelik groet en glimlag, kyk ek mos toe 'n laerige trappietjie skoon mis en slaan neer met 'n aardskuddende knal, soos 'n bliksemstraal!! Wat 'n enorme en pynlike verleentheid. 🙂
Dominee, drommer, keyboard speler, lofdansers, dokter – binne sekondes swerm hulle almal om my; help my op, verbind my voet, maak my gemaklik op die voorste kerkbank, hou my hand vas, vryf my skouer, bid vir my, dra water en pynpille aan. Iemand kom aangehardloop met 'n bevrore wildsboudjie uit die kerkkombuis se vrieskas, toegedraai in 'n PicknPaysak – sit dit op my swellende enkel as 'n nood-ice pack.
Die diens begin amper 10 minute laat. Ons eerste lied is: "God is hier teenwoordig, … kom nou almal nader". Ek is veronderstel om daarop te antwoord met my eie lied: "Here, ek kom nader", maar ek besef: onder die "gevalle" omstandighede gaan dit bietjie (baie) stupid klink, want my volgende singwoorde is dan: "kaalvoet, skoorvoet, lomp …!" Die gemeente skater toe ek dit sê. Ons lag al die skrik oor my skielike val skoon weg.
Op die ou end hou ek kerk in my swart-en-wit-strepies sokkies – my skoene lê onder die kerkbank uitgeskop – terwyl ek op my linkerbeen staan en balanseer soos 'n koningskiewiet. My regterknie stut ek op 'n stoel, sodat die beseerde voet in die lug kan hang. Komies, potsierlik en ongemaklik seer!!! Teen die einde van die tweede diens, help die dominee my stadig en sorgsaam die trappies af. Net op daai oomblik sing die gemeente: "Here, Redder, groot en magtig, U het ook my hand kom vat." Ons kyk vir mekaar en lag weer. Maar die keer met 'n diep-weet in ons oë: Kerk was vandag teater van die Evangelie.
♦ Ná Maart se 2 Wêreldbiddag vir Vroue byeenkomste, wat besonder lekker was, was ek ook op 21 Maart deel van 'n Wêreld Vrouedag byeenkoms met die tema: Dream, Believe, Make it Happen! Verskeie vroue het daai dag vertel watter uitdagings hulle moes aandurf en oorkom om hulle drome (of soms net hulle lewens) te "make happen". Ek het uiters bevoorreg gevoel om te kon skouers skuur met vroue van sulke deurdruk-stoffasie.
♦ Paasnaweek was ek by Mosaïek Gemeente in Fairland, Johannesburg met Driveway Divatjie, en het ook deel gehad aan 'n groot konsert met verskeie ander kunstenaars en gesing tydens die Sondag se Opstandings-eredienste.
♦ Laas Dinsdag het ek Tulbagh se bejaardes (NG sowel as VGK) gaan vermaak met Driveway Divatjie en
♦ Die afgelope naweek het ek 'n vrouekamp aangebied by George Bergsig, met die tema Tent-opslaan en God-gesprekke (oor menswees en heelwees) – ons het 'n insiggewende en inspirerende stuk lewenspad met Josua saamgereis deur Eksodus, Numeri, Deuteronomium en die Josua boek. (Hoe ironies dat ek juis tydens die "heelwees"-erediens my enkel in sy glory in val)
♦ Ek kon ook weer 'n paar artikels vir Kerkbode skryf – 1 oor 'n gerehabiliteerde gangster, 1 oor 'n kanker kindjie met 'n mooi oorlewingsverhaal en 1 oor Badisa-mense se reaksie op die toneelstuk Rondomskrik. Vir LiG het ek, naas my maandelikse rubriek, ook 'n artikel geskryf oor ouers se reis wanneer hulle 'n kind op die Outisme spektrum het. Vir my persoonlik was die onderhoude met die mense oor wie ek moes skryf uiters verrykend en interessant. Ek is gelukkig om dit te mag doen!
Die teater van die Evangelie speel hom oral om ons en tussen ons uit: Stukkende, vallende, seer mense word omarm en opgehelp en liefgehê. God vat hulle hand.
Gelukkig is ons wat daaraan deel het!
Ek groet jou, Begenadigde,
Ek het skottelgoed gewas. En terwyl my hande die vuil in skoon omtower, het my kop wye draaie geloop: Een-een by my naastes aangedoen; gaan stil staan. Stil. En op 'n ek-dink-aan-elkeen-met-groot-liefde-manier 'n geluidlose Godgesprek in my gedagtes gevoer. Ek het die beskuit wat deur die nag uitgedroog het tydsaam weggepak. En vir die nuwe bure skons gevat – wat ek gelukkig die vorige dag gebak het toe beide ek en Eskom nog krag gehad het.
Die 2 en 'n half stil ure se klein handelinge gaan nou wel geen aardskuddende effek hê nie. En ek sou waarskynlik baie meer kon uitrig as al die nodige en handige elektriese apparate up and running was. Maar vir hierdie één keer het Eskom my nie frustreer en omgekrap nie. Hulle kraglose kabels het my 'n guns gedoen: Ek het krag gekry.
Ns. Tot die einde van Februarie is ek nog besig met skryfwerk en voorbereiding vir die jaar se optredes. Begin Maart, ná 'n Wêreldbiddag vir Vroue byeenkoms by La Rochelle gemeente, vat die vlieëry weer vlam as ek Gauteng toe gaan vir nog 'n Wêreldbiddag optrede by Secunda Goedehoop. Later sluit ek Maart weer af met stories en songs oor die liefde op Saldanha
'n betowerende brief en 'n deurdrenkte dankie
Koebaai werk, hallo vakansie! Vir die komende 3 weke, van 22 September tot 12 Oktober is ek LAND UIT – sonder sel of sein en dus ONBEREIKBAAR en VAN DIE LUG AF. Jy sal my net kan kry as jy 'n soekgeselskap stuur op die spoor van die 4×4's met die vyf vrolike mense – iewers Noord van Oos en Wes van Suid tussen die olifante en die water en die kremetarte en die sand … 🙂
Ek ontvang dus eers weer eposse (en navrae en bestellings en besprekings en skenkings en erflatings en diamante en Switserse sjokolade ) NA 12 Oktober.
Re-laas: Oor die afgelope klomp optredes kan ek boeke vol skryf! Miskien meer daaroor in 'n volgende brief, of dalk in 'n LiG rubriek. Vir nou volstaan ek hiermee: Ek is geskok, ontroer, uitgedaag, teleurgestel, bemoedig, bedroef, bederf en begeester. En nog meer!
Koebaai is net lekker as mens met vakansie gaan. En selfs dan los mens jou geliefdes swaar. In die afgelope weke en maande moes van my vriende egter finaal afskeid neem van hulle lewensmaats, kinders, ouers. En voetjie vir voetjie leer vorentoe leef in die ontsaglike leemtes wat dit laat. Dis 'n ander storie.
Susan Murray, wie se man Henry hierdie week op Morgenster in Zimbabwe begrawe is, het min moed gehad om terug te gaan na hulle verlate huis, waar sy nou hulle leeftyd saam alleen moet gaan oppak. Haar dogter beskryf hulle aankoms by die huis so mooi op Facebook:
We were met in whispered embrace by the warm compassion of a few ladies and Dr Rutoro, my Father's soul friend of 14 years. In the dark we walked through the garden and as we rounded the corner of the house our spirits were jolted by the softest, gentlest Shona song. Harmonies rising like incense to the heavens. Healing balm to our wounded hearts.
About 40 community members sat quietly on the grass in the darkness with only their soothing song to reveal their presence.
A few introductions, a few prayers and we were taken inside the home … to share an abundant meal prepared for us with so much love.
What a soft, warm landing that wrapped our pain in love and tender compassion.
Our brothers and sisters have received us home, welcomed us with care and the love of the Lord.
En so word die ondraaglike toe effe draaglik gemaak. Pyn toegedraai in liefde en omgee.
Dalk koes jy ook tans vir koebaai se snykant?
Mag iemand dan naby wees om jou op te vang en toe te draai …
Tot ons volgende "hallo", leef ligvoets, trap fyn en kyk mooi,
Vanoggend struikel ek per toeval oor NP van Wyk Louw se gedig "Profeet". Dit ruk my hart soos 'n dwarswind rond. 'n Worstel-gedig. Die Profeet in 'n soekende, verwytende, verlangende gesprek met God. Nee, nie gesprek nie, klag. En tog ook nie net klag nie. Terselfdertyd, op 'n vreemde manier, ook verwondering en verblinding en troos.
Ek haal vir jou brokke daaruit aan. Lukraak, soos dwarrel papiere in die Suid-Oos:
U is die Rustelose, U is die wind
wat warrelend oor die vlamwit vlaktes waai
van die heelal, dat die blink stof van sterre staan
U is begeerte, en pyn, en 'n verlange,
en het ons hart in so 'n drif gemaak
dat nêrens rus vir ons bestaan
En tog het U 'n rus beloof soos van diep kuile
onder die stormwind …
Maar die rus is nie noodwendig in stil kalmte en vredigheid nie. Hoe vreemd, dié God van ons, wat – juis wanneer mens "genadeloos op jou knieë neergeslaan word, in 'n donker hoop gehurk" – jou nie noodwendig op die "hoë sneeukop van genade" ontmoet nie.
Maar jou omtol en saamswaai, en met sy geweldige wind opeis:
'n ander genade …
Re-laas: Die show wat ek saam met Elise Bosch gedoen het, in Pretoria en Wellington, was WONDERLIK! 'n Regte emosionele roller coaster wat mens uit die maag uit laat lag en jou uit jou diepste derms laat kreun – hoe dan nou anders met Hillbrow en kanker as die temas!? Wat 'n fenominale mens is Elise nie. Soveel liefde in haar hart! En hoe bevoorreg is ek elke keer wanneer ek blootgestel word aan realiteite anders as my eie – wat my horisonne verbreed, my sekerhede uitskud, my begrip uitdaag en my omgee stretch …
Soos ook met die Wel-wees in die Werkplek-dag, waar ek 'n groep kleuterskool onderwysers van Badisa moes "toerus" en inspireer. Sterk, kleurryke, deurdruk-vroue! Wat my (en mekaar) eindeloos verryk het met hulle leef-en-glo-ervarings.
Ek kon ook baie lekker saam-kamp met die vroue van Windhoek Eros gemeente. En kerk saam met Somerset-Wes Moedergemeente. En ek kon interessante stories versamel wat tot LiG rubrieke en Kerkbode artikels verwerk is en binne die volgende maande gepubliseer word.
En nou begin 'n roller coaster van 'n ander aard: Vanderkloof/Petrusville, Oos-London, Stutterheim, Richardsbaai, Bellville, Rawsonville, Verwoerdpark, Nelspruit, Vanderbijlpark …
Veral in hierdie jaar, waarin dit met my baie goed gaan, maar die mense naby my dikwels so vreeslik swaar kry, probeer ek God meermale raakvang in 'n warrelwind. Van Wyk Louw se gedig help my vandag (help jou dalk ook) daarmee: