Dit is maar ’n brose geskiedenis en die swak teologiese timmerwerk wys oral. Politieke gekonkel en kerklike magsmanipulasie was dikwels die kragte wat die teologie gestuur het en verskriklik was die lot van die andersdenkende of die afwykende. Hierdie ‘onheilsgeskiedenis’, soos dit al genoem is, is egter die konteks waarbinne ons gewerp is; die wêreld waarin ons teologies moet leef, werk en oorleef.
En daarom moet ons moeite met ons verlede maak. Ons moet nie die regter wees wat alles in die verlede kritiseer nie want dit is te maklik. Elke era moet eerder in sy eie partikulariteit, sy individualiteit verstaan word. Uiteraard is dit amper onmoontlik, maar tog moet ons probeer want in die proses om te verstaan, ontdek ons ander, nuwe dinge.
Dit beteken geensins ’n kritieklose aanvaarding van gister en eergister se teologie nie, maar eerder ’n verbeeldingryke poging om gister se mense te verstaan; te verstaan hoe gelowiges in die vroeë kerk of die middeleeue God, die wêreld en hulsef verstaan het.
Ons kan dit ook só stel: deur ’n kritiese omgang met die teologiegeskiedenis groei ons eie insigte; deur inlewing in die teologie en Bybelverstaan van ander ontdek ons onsself; deur ander mense te probeer begryp, groei ons in ons eie denke asook in ons gedeelde menswees (vgl Markschies 2006a & 2006b). Hieronder noem ons ’n paar voorbeelde.