Loop baie saggies, moenie abrupte bewegings maak nie, staan eers doodstil. Daar hang skilderye agter glas teen die mure. Die een prent is van voëls. Kom nou op jou tone nader. Kyk fyn, luister mooi: daardie skildery is 'n venster waardeur jy kan staar op 'n vertrek vol duiwe. en dan begin die duiwekoor sing, dat jou bors tot aan die knop in jou keel toe vol mag word van die soet, donker weeige sang - 'n meesleurende ou Franse vryheidslied. Dis Elefteria wat die duiwe so afgerig het. Wat 'n eenheid! Elke duif is slegs tot 'n enkele foneem of sis-akkoord in staat, maar die geheel is georkestreer tot 'n golwende kantate. En deur trane verblind loop jy na die kombuis. Meisie, die oudste dogter, kom van buite af binne met 'n drag hout en gaan sit op haar hurke teen die muur. Sy is vaal, sy is 'n alkoholis, maar wanneer jy haar beter beskou, sal jy sien hoe aantreklik sy nog is en hoe mooi glad haar dye vir iemand wat daglank in die veld vuurmaakhout loop optel. Minnaar, dis C- en Elefteria se seun, is 'n ketter iewers op 'n ander plek, en 'n tweede dogter hou skool op Robertson, maar Meisie het nog nooit die plaas verlaat nie. Sy lag beskeie en half dronkerig. Sy dra nie 'n broek nie. En nou trek die duiwe in vlug 'n sprankelende sluier oor die solder, en wég! C- staan op die witgekalkte treetjies, sy grys kop rook in die son. Daar was vanmelewe altyd aangenome kinders in sy huis. Nou is net die ene oor (tye het verander) - 'n melaatse seuntjie. Hy kom uit en lag en klap sy dowwe hande met die rooi lepromata, klap sy hande van plesier want noudat dit nie reën nie sal hy 'n entjie mag gaan ry op een van die vele blink fietse wat teen die muur aangeleun staan.
Tags: voëls andré p. brink honderd jaar van afrikaanse kortverhale saamgestel deur abraham h. de vries isbn 0-7981-3569-7