Onafhanklikheid van Guinee-Bissau deur Portugal - Inligting
Onafhanklikheid van Guinee -Bissau deur Portugal - geskiedenis
Na 'n militêre opstand in Portugal wat 'n linksgesinde regering aan bewind gebring het, het die Portugese regering ingestem om onafhanklikheid aan Portugal te gee. Die nuwe land is hernoem na Guinee-Bissau en sy eerste president was Luis de Almeida Cabral.
Guinee-Bissau is aan die weskus van Afrika en is een van die kleinste nasies in kontinentale Afrika. Onafhanklikheid is op 24 September 1973 verklaar en byna 'n jaar later, 10 September 1974, formeel erken. 'Bissau' is by die naam gevoeg om hierdie land te onderskei van die land Guinee (voorheen 'n Franse gebied) soos Guinee-Bissau bekend was as Portugees -Guinee.
Guinee-Bissau was eens deel van die koninkryk Gabu-en die koninkryk Gabu was self deel van die Mali-ryk. Alhoewel die Portugese eers in die 16de eeu begin koloniseer het, het dele van die Gabu -koninkryk tot in die 18de eeu oorleef - eers in die 19de eeu is die binneland van die land deur Europeërs ondersoek.
Die beweging vir onafhanklikheid het in 1956 begin - beide hier en in Kaap Verde. Die Afrikaanse Party vir die Onafhanklikheid van Guinee en Kaap Verde het steun van Kuba, China, die USSR sowel as ander Afrika-lande gehad-die steun het wapens ingesluit, en 'n guerrilla-agtige oorlog het gevolg. Dit het byna twintig jaar geneem, maar uiteindelik het die beweging gewen.
Ongelukkig het onafhanklikheid nie die bloedvergieting beëindig nie. Die wenners het hul voormalige vyande geslag, soldate wat saam met die Portugese geveg het - duisende van hulle is dood, terwyl sommige daarin kon slaag om na Portugal of elders in Afrika te ontsnap. Baie van die geslagte is begrawe in ongemerkte massagrafte.
Portugese Guinee (sowel as die nabygeleë Kaap Verde -argipel) word sedert 1446 deur Portugal geëis en was gedurende die 18de eeu 'n belangrike handelspos vir goedere en slawe in Afrika, voordat eersgenoemde deur die Portugese owerhede verbied is. Die binneland is egter eers in die laaste helfte van die 19de eeu volledig deur die Portugese beheer. Sporadiese gevegte het gedurende die vroeë 20ste eeu voortgeduur en die Bijagós-eilande was eers in 1936 onder Portugese bewind. In 1952 het Guinee-Bissau 'n oorsese provinsie geword deur 'n grondwetlike wysiging.
Alhoewel daar altyd plaaslike verset was, was dit eers in 1956 dat die eerste bevrydingsbeweging gestig is deur Amílcar Cabral en Rafael Barbosa, die Afrikaanse Party vir die Onafhanklikheid van Guinee en Kaap Verde (PAIGC).
Die eerste groot aktiwiteit van die PAIGC was 'n staking deur dokwerkers in Bissau op 3 Augustus 1959. Die koloniale polisie het die staking gewelddadig onderdruk en meer as 50 mense sterf, die voorval het die Pijiguiti-slagting bekend geword. Die slagting het gelei tot 'n groot opswaai van die algemene steun vir die PAIGC.
Teen 1960 is besluit om die hoofkwartier na Conakry in die naburige Guinee te skuif om voor te berei op 'n gewapende stryd. Op 18 April 1961 het PAIGC saam met FRELIMO van Mosambiek, MPLA van Angola en MLSTP van São Tomé en Príncipe 'n konferensie van nasionalistiese organisasies van die Portugese kolonies (CONCP) gevorm tydens 'n konferensie in Marokko. Die hoofdoel van die organisasie was die samewerking van die verskillende nasionale bevrydingsbewegings in Portugese kolonies.
Feite oor die land
Sowat 75 tot 80 persent van die arbeidsmag in Guinee-Bissau woon in landelike gebiede, wat 67 persent van die BBP bydra.
Twee groot gewasse oorheers die landbousubsektor: kasjoeneute en rys.
Landbou speel 'n belangrike rol in die handelsbalans van die land en lewer meer as 90 persent van die uitvoerverdienste.
Sedert 1983 ondersteun IFAD vier programme en projekte in Guinee-Bissau, wat $ 27,6 miljoen belê het en meer as 155,000 plattelandse huishoudings direk bevoordeel het.
Amilcar Cabral (1924-1973), vader van die onafhanklikheid van Guinee-Bissau
Amilcar Cabral is gebore op 12 September 1924 in Bafata, Guinee -Bissau. Haar pa is van Kaap Verde en haar ma is Guinee. Hy het sy sekondêre studies aan die Lycée Gil Eanes in Sao Vicente gedoen, voordat hy na Portugal vertrek het, waar hy tot 1952 aan die Institute of Agronomy in Lissabon studeer het.
In 1949 stig hy "La Maison d 'Afrique" en redigeer 'n Hoje e Amanhà nuusbrief onder die naam Arlindo Antonio. Hy bestuur ook 'n kulturele radioprogram wat deur die Portugese regering verbied sal word. Nadat hy besluit het om na sy land terug te keer om die lewensomstandighede van sy mense te verbeter, ontmoet hy in die vyftigerjare sy metgeselle in die stryd om die onafhanklikheid van Guinee en Kaap Verde.
In 1956 stig hy met die hulp van sy halfbroer Luiz Cabral, Rafael Barboza en Aristide Perreira 'n ondergrondse organisasie, die PAIGC (Partido Africano para Indipendencia da Guine e de Cabo Verde), om te veg teen die Portugese koloniale bewind.
In 1963 begin die gewapende stryd in Guinee. Amilcar Cabral het 20 jaar lank geveg om hierdie onafhanklikheid te verkry en sy beweging aan die wêreld bekend te maak. In 1972 erken die Verenigde Nasies die PAIGC as 'n ware en wettige verteenwoordiger van die mense van Guinee en Kaap Verde. Amilcar Cabral is op 20 Januarie 1973 in Conakry vermoor deur Mamadou Turé, sy kameraad wat hom beskerm het. Die onafhanklikheid van Guinee-Bissau word 6 maande later verklaar.
Guinee-Bissau, een van die armste en broosste lande ter wêreld, het 'n bevolking van ongeveer 1,9 miljoen. Die Atlantiese Oseaan-kus van Guinee-Bissau bestaan ​​uit 'n argipel, die Bijagos, van meer as 100 eilande. Dit grens aan Senegal in die noorde en Guinee in die suide en ooste, en ondanks die grootte daarvan, is dit gasheer vir 'n groot verskeidenheid etniese groepe, tale en godsdienste.
Guinee-Bissau het 'n geskiedenis van politieke en institusionele broosheid wat dateer uit sy onafhanklikheid van Portugal in 1974. Die land is een van die mees staatsgrepe en polities onstabiele lande ter wêreld. Sedert onafhanklikheid is vier suksesvolle staatsgrepe in Guinee-Bissau aangeteken, met nog 16 staatsgrepe wat gepoog, beplan of beweer word. Die laaste presidentsverkiesing, wat in Desember 2019 gehou is, is gevolg deur 'n politieke krisis, aangesien die verslane kandidaat, Domingos Simões Pereira, wat beweer dat daar bedrog en onreëlmatighede was, 'n mosie ingedien het om die uitslag van die verkiesing in te daag, wat die beslissing van die Hooggeregshof nog hangende is. In April 2020 erken ECOWAS, gevolg deur die Europese Unie, die verkiesing van Umaro Sissoco Embalo as president van die Republiek en vra dat 'n nuwe premier en regering aangestel word op grond van die uitslag van die wetgewende verkiesings van 10 Maart 2019. Die uitkomste van hierdie wetgewende verkiesings dui op 'n opset van die politieke prentjie, sonder absolute meerderheid. Na die parlementsitting wat op 29 Junie 2020 gehou is, blyk 'n nuwe meerderheid egter na die goedkeuring van die de feitelike regering program.
· Groei bereik 4,6% (2,2% per capita terme), van 3,8% in 2018. Die herstel word ondersteun deur 'n hoër cashew -uitset en hoër elektrisiteitsproduksie as gevolg van nuut geïnstalleerde kragopwekkingsvermoë. Groei het egter onder die potensiële koers van 5% gebly, aangesien politieke onsekerheid voor die verkiesing die ekonomiese aktiwiteit swaar gemaak het. Die negatiewe uitsetgaping het 'n afwaartse druk op inflasie uitgeoefen, wat laag gebly het op 0,5%. Die algehele fiskale tekort het toegeneem van 4.8% van die BBP in 2018 tot 5% in 2019, hoofsaaklik as gevolg van hoër herhalende uitgawes. Belastinginkomste het marginaal toegeneem van 8,8% van die BBP in 2018 tot 9,1% in 2019, as gevolg van die toename in ekonomiese aktiwiteit. Dit word egter grootliks vergoed deur swakhede in doeane en nie-belastinginkomste. Aan die uitgawekant het die totale staatsbesteding toegeneem van 19,5% van die BBP in 2018 tot 23% in 2019.
· Groei sal na verwagting tot -1.5% daal (-3,8% in terme per capita) in 2020, aangesien die inperking sedert die begin van die COVID-19-pandemie van toepassing is op die binnelandse vraag en die wêreldwye cashewvraag en prysdaling. Binnelandse verbruik en belegging word ernstig geraak deur die inperking. Hoër openbare besteding om mense en ondernemings wat deur die krisis geraak word, te ondersteun, wat grootliks deur eksterne bronne gefinansier word, sal help om 'n skerper groeikrimping te voorkom. Inflasie sal na verwagting styg van 0.5% in 2019 tot 1.1% in 2020, hoofsaaklik as gevolg van druk op voedselpryse wat veroorsaak word deur negatiewe wêreldwye ontwrigtingseffekte en versterk deur plaaslike aanbodskokke.
Die vooruitsigte is onderhewig aan aansienlike afwaartse risiko's. Hernieuwe politieke onstabiliteit kan fiskale gly veroorsaak en die reeds moeilike sakeomgewing vererger. Aansienlik laer cashewpryse of hoeveelhede wat uitgevoer word, sou ook 'n risiko inhou gegewe die hoë uitvoerkonsentrasie in cashew. Die volharding van die COVID-19-krisis kan die inkomste van huishoudings nadelig beïnvloed en hul risiko om in armoede te verval, verhoog. Risiko's verbonde aan bankonstabiliteit bly ook 'n bedreiging vir makro-finansiële stabiliteit.
'N Stewige styging in oliepryse sal ook druk op die buitelandse lopende rekening plaas en minder hulpbronne oorlaat vir armoedige staatsbesteding. Om hoë ongelykhede in die land aan te spreek, verg ook pogings om dienslewering te verbeter en toegang tot basiese dienste te verbeter. Om die tempo van armoedevermindering te versnel of selfs te handhaaf, sal egter moeilik wees as die politieke situasie onopgelos bly, en as die groot ontwikkelingsuitdagings wat groei, inklusiwiteit en volhoubaarheid beperk, nie aangespreek word nie.
Feiteblad van Guinee-Bissau
· Geleë tussen Senegal en Guinee-Conakry, is Guinee-Bissau 'n klein stuk grond, grootliks saamgestel uit mangrove-moerasse en eilandjies, en 'n argipel van 90 eilande.
· Dit is in die 16de eeu gekoloniseer en het in 1974 van die Portugese beheer weggebreek ná 'n stryd van 12 jaar vir onafhanklikheid. Gedurende die jare tagtig en negentig het die presidentskap van João Bernardo Vieira 'n mate van stabiliteit in die land gebring, maar min ontwikkeling.
· Die hoofstad, Bissau, bly gevaarlik. Daar word steeds onontplofte wapens gevind, alhoewel dit in 2006 tot 'n mynvrye gebied verklaar is. Nuwe myne is onlangs gelê deur rebelle wat baklei oor die Casamance-gebied in die noorde.
· In Guinee-Bissau se dwelmhandel word 'n geskatte ton suiwer Colombiaanse kokaïen per dag die land verlaat, waarvan die meeste op pad is na Europa.
2009 Maart - President Joao Bernardo Vieira word deur afvallige soldate doodgeskiet, ure na 'n bomaanval wat die weermag se stafhoof, generaal Tagme Na Waie, doodgemaak het.
2009 Julie - Malam Bacai Sanha wen die presidentsverkiesing in 'n afloop.
2010 April - Mutinous soldate hou premier Carlos Gomes Junior kortliks aan en vervang die leër van die weermag.
Die VSA noem twee top militêre amptenare as internasionale dwelmhandelaars en vries hul Amerikaanse bates.
2010 Junie - Leier van die muitery van April, generaal Antonio Indjai, word weermaghoof.
2010 Augustus - Die EU kondig aan dat die beëindiging van die missie om die veiligheidsmagte van Guinee -Bissau te hervorm, beëindig en sê dat gebrek aan respek vir die oppergesag van die reg dit 'n onmoontlike taak maak.
2010 Oktober - VSA spreek hul kommer uit oor die besluit van die regering in Guinee -Bissau om die beweerde dwelmkoning Jose Americo Bubo Na Tchuto as vloothoof weer in te stel. Na Tchuto is 'n goeie bondgenoot van generaal Antonio Indjai, weermaghoof.
2010 Desember - Die voormalige weermaghoof Jose Zamora Induta, wat tydens die muitery in April gearresteer is, word uit die tronk vrygelaat, maar dae later in huisarres geplaas.
2011 Februarie - Die EU skort 'n deel van sy hulp aan Guinee -Bissau op weens kommer oor bestuur en die oppergesag van die reg.
2011 Julie -Augustus - Duisende stap op straat om die bedanking van premier Carlos Gomes Junior te eis weens sy versuim om die stygende voedselpryse hok te slaan.
Kultuur in Guinee-Bissau
Godsdiens in Guinee-Bissau
Hoofsaaklik animis en Moslem. Daar is 'n klein minderheid Rooms -Katolieke en ander Christene.
Sosiale byeenkomste in Guinee-Bissau
Toevallige drag word algemeen aanvaar. Sosiale gebruike moet gerespekteer word, veral in Moslemgebiede. Klein diefstal en bagasie word meer en meer algemeen, veral op die lughawe, op markte en by openbare byeenkomste. Homoseksualiteit is onwettig.
Fotografie: Besoekers moet toestemming van sekuriteitspersoneel vra voordat hulle militêre of polisie -installasies neem.