Van anti-bolsjewisme tot anti-kommunisme - Nuut
Van anti-bolsjewisme tot anti-kommunisme
Hoe kan u teen die bolsjewisme stem?
Stem teen Nalin se domkrag.
Antibolchevisme, toe die antikommunisme wat daarop gevolg het, het in Frankryk ontstaan ​​en bedaar namate die kommunistiese beweging vorder en terugtrek. Dit is 'n wesenlike reaktiewe verskynsel wat veral op die deurslaggewende oomblik van die verkiesing waargeneem kan word.
Dus het die eerste verkiesings na die Groot Oorlog in 'n diep veranderde politieke en sosiale konteks plaasgevind. Die personeel, onder leiding van Pétain, het ongekende onderdrukking uitgevoer, veral om die 'rooi' muiters te straf. Clemenceau, uitvoerende hoof van die Franse Republiek, voer toe 'n veldtog uit oor die tema van nasionale eenheid en die 'bedreiging van die bolsjewisme'. Die Huis wat in November verkies is, is 'horisonblou', die kleur van die uniforms van baie veterane wat daar sit.
Vyftien jaar later, in 1934, het anti-bolsjewisme plek gemaak vir antikommunisme. Met die instemming van Stalin, die strategie van 'klas teen klas' -stryd, het die kommuniste dan die antifascistiese stryd betree. Die toenadering tot sosialistiese en kommunistiese posisies maak die Republikeinse regs bekommerd, wat die 1932-verkiesing reeds verloor het aan 'n 'nuwe kartel' van links. Dit lyk nou asof die kommunisme die Republiek van binne bedreig, aangesien dit een van die belangrikste opposisiemagte vir hierdie regime was.
Die beeld van 'n Bolsjewik met 'n mes tussen die tande is besonder beroemd, wat eiehandig die Franse anti-bolsjewisme en antikommunisme van die tussenoorlogse periode beliggaam. Hierdie plakkaat bevat die omslag van 'n brosjure wat aan die vooraand van die 1919-verkiesing gepubliseer is, 'te koop in alle boekwinkels' teen 'n beskeie bedrag van destyds 50 sentimeter. Die skrywer daarvan, Adrien Barrière (1877-1931), was tot dan toe bekend vir sy plakkate vir die teater van afgryse. Die enigste kleur wat gebruik word, rooi, en die grootdruk van die term "bolsjewisme", kombineer die tradisionele kleur van die rewolusie met 'n nuwe politieke begrip. Laasgenoemde maak dus sy toetrede tot die algemene politieke woordeskat. Die bewende aspek van die skryfwerk en die ongewone inrigting versterk die woeste aspek van die gesig van hierdie ruige, ongeskeerde Bolsjewik met dierlike eienskappe, oë bult om waansin te suggereer. Die mes, 'n instrument wat Franse plakkaatkunstenaars later weer sal gebruik, is nie 'n nuwe verwysing nie. Volgens L. Gervereau en P. Buton is dit direk geïnspireer deur poskaarte wat in Frankryk gepubliseer is om die wreedheid van Senegalese skermutselinge tydens die Eerste Wêreldoorlog te illustreer. Die ontwerper van die beeld maak ook gebruik van die reputasie van die Russiese soldate wat aan die Wesfront geveg het, veral bloeddorstig. Ten slotte wil die skynbare tande van hierdie onmenslike en vasberade nie-Franse wese, die bloed wat van die punt van die mes af drup, beslis traumatiese herinneringe by die loopgraafskoonmakers wek.
Die plakkaat gerig op Stalin, in opdrag van die Propagandasentrum van die Nasionale Republikeine in 1934, is een van die bekendste avatars van die anti-bolsjewistiese beeld van 1919. Die vergelyking met laasgenoemde is voor die hand liggend, veral as gevolg van die gebruik van die werkwoord "om te stem" in albei gevalle. Die kleur rooi is deur die hele prentjie veralgemeen deur die papier te verf, asof dit die verspreiding van kommunistiese boosheid wat Frankryk bedreig, illustreer. Hierdie keer is die grimmige inkarnasie van kommunisme in die middel van die plakkaat, en ons kan Stalin maklik herken, terloops uitdruklik genoem. Die gesig word weer gekenmerk deur 'n swart hare soos die vuurherd, maar die funksie daarvan verskil baie van die van die Bolsjewiste van 1919. Die voorstelling van die hare wek vonke op, 'n element waarmee die plakkaatkunstenaar Petit spits ore en veral oë verbind. plooie wat bedrog uitdruk. Hierdie spesifieke eienskappe maak dat Stalin nie meer 'n dier is nie, maar die Duiwel self. Wat die snor betref, dit verberg 'n mond met onsigbare tande, die mond van 'n stille meester wat oor talle 'bediendes' heers. Uiteindelik sluit die groot mes, die wapen om dood te maak, die plakkaat in al sy breedte en word 'n simbool op sigself. Die lang lem herinner aan 'n guillotine, terwyl die handvatsel met simbole gegraveer is: die sekel en die hamer om die Franse kommuniste aan die kaak te stel, sowel as die "valets" wat deur die slagspreuk gestigmatiseer is; die drie pyle van die S.F.I.O. om die sosialiste te verteenwoordig; laastens die kompas en die vierkant om die Vrymesselaars aan te dui.
Die borge van die 1919-brosjure definieer hulself volgens hul ligging in die "rooi voorstede" rondom Parys. Antibolchevisme gaan antikommunisme vooraf, wanneer die Kommunistiese Party nog nie as sodanig bestaan ​​nie. Dit is dus 'n onderstroom van die Franse samelewing, 'n ultrakonserwatiewe, anti-rewolusionêre neiging wat tot uiting kom in die kringe van industriële entrepreneurs, wat daagliks gekonfronteer word met die 'werkende' en 'gevaarlike' klas.
Henri de Kerillis, stigter van die Propaganda-sentrum van die Nasionale Republikeine in 1926, het nietemin hierdie reaksionêre tradisie in ag geneem met respek vir die Republiek en die demokratiese spel, anders as die regse ligas wat destyds gedy het. Hy poog om die parlementêre reg te laat herleef na die oorwinnings van links in 1924 en 1932. Die hervatting van die tema van die man met 'n mes tussen sy tande in 1934 het 'n presiese verkiesingsbetekenis: dit steun hoor dat die Kommuniste ondanks die verandering van lyn wat Stalin aan die Komintern opgelê het, dieselfde bly en dieselfde bedreiging inhou as in 1919.
Die nywerheidsgemeenskap en dié van die Republikeinse regs dring beide aan op andersheid, die onversoenbaarheid met Frankryk van 'n idee en 'n party wat uit die barbaarse Ooste kom. Hul beelde is bo alles deurtrek van 'n geweld wat die verskrikkings van die Eerste Wêreldoorlog direk herinner en 'n blywende indruk sal maak. Dit is slegs nodig om te let op die bestendigheid van die beeld van die Bolsjewist en die herhaling van die simbool van die mes in die kollektiewe verbeelding - ook die van die kommuniste self, wat nie skroom om met hom te spot of te bespot nie. lei by geleentheid.
Maurice AGULHON, La République, Parys, Hachette, coll. "Pluriel", 2 volumes, nuwe uitgebreide uitgawe, 1990. Jean-Jacques BECKER en Serge BERSTEIN, History of anticommunism in France, volume I "1917-1940", Paris, Orban, 1987.Philippe BUTON en Laurent GERVEREAU, Le Mes tussen die tande: sewentig jaar van kommunistiese en antikommunistiese plakkate (1917-1987), Parys, Chêne, 1989. Pascal ORY (red.), Nuwe geskiedenis van politieke idees in Frankryk, Parys, Hachette, coll. "Pluriel", hersiene en vergrote uitgawe, 1987. René REMOND, Les Droites en France, Parys, Aubier-Montaigne, 1982. Jean-François SIRINELLI (red.), Les Droites française. Van die rewolusie tot vandag, Parys, Gallimard , coll. "Folio Histoire", 1992. Michel WINOCK, Nasionalisme, antisemitisme en fascisme in Frankryk, Parys, Le Seuil, coll. "Punte", 1990.