Sergey Yesenin - Inligting - 2022
Sergei Yesenin (1895-1925) is 'n beroemde Russiese digter. Die begin van sy werk was gebaseer op die nuwe boeretekste, en later begin hy skep in die styl van Imagisme. Yesenin se lewe het vroeg geëindig, maar het geblyk te wees helder. Hy trou met die beroemde danser Isadora Duncan en reis saam met haar na Europa en die Verenigde State. Die persoonlike lewe van die digter was oor die algemeen stormagtig - hy trou drie keer, laat vier kinders agter.
Maar Yesenin word natuurlik onthou vir sy werk wat die Russiese poësie wesenlik beïnvloed het. Danksy hom het die tradisionele klassieke styl 'n draai gemaak wat aan die begin van die eeu reeds as dood beskou is. Folklore-beelde is later deur ander Sowjet-digters gebruik wat nasionale tradisies, gebruike en natuur verheerlik het. Danksy Yesenin het romanse-lirieke ontwikkel, was sy gedigte in perfekte harmonie met die musiek.
Die lewe van die digter eindig onverwags; volgens die amptelike weergawe het hy op 28 Desember 1925 in die Angleterre-hotel in Leningrad selfmoord gepleeg. Die bekendste mites oor Yesenin word hieronder bespreek.
Yesenin was die laaste ware dorpsdichter. Die digter het self die mite van sy boer-oorsprong gekweek. Maar hy het die legende soos nodig gewissel. Soms het hy homself voorgestel as 'n seun uit 'n eenvoudige boeregesin, en wanneer nodig, het hy gesê dat hy die kleinseun van 'n ryk Ou Gelowige was. Die waarheid was, soos gewoonlik, in die middel. Die Yesenin-familie was weliswaar 'n boer, maar het 'n gemiddelde inkomste. Daar was geen Ou Gelowiges daarin nie. Die negejarige Seryozha kon in 'n zemstvo-skool opgedra word, waarna hy aan 'n parishskool begin studeer het. Nadat hy daaraan gegradueer het, het die 17-jarige seun Moskou verower. En nie net Sergei het self onderwys ontvang nie, maar ook sy drie susters. Vir 'n kleinboerfamilie was dit 'n groot skaarsheid.
Yesenin het letterlik te voet in literatuur gekom. Sy aanhangers vereenvoudig Yesenin se kreatiewe pad. Eers was daar jeugdiges in die geboortedorp Konstantinovo, en daarna onmiddellik en Petrograd. In hierdie opsig lyk dit asof Yesenin die pad van Lomonosov herhaal, wat reguit van 'n afgeleë dorpie in basisskoene na die hoofstad gekom het. Yesenin het egter nie onmiddellik na Petrograd gekom nie. Van 1912 tot 1915 het die jong man in Moskou gewoon. Daar het hy in die drukkery van Sytin gewerk, 'n vrywilliger geword by die Fakulteit Geskiedenis en Filologie van die Shanyavsky People's University, kennis gemaak met digters en skrywers, gewoond geraak aan die lewe in 'n groot stad. Hierdie periode het baie belangrik geword in die vorming van die persoonlikheid van die begindigter.
Yesenin was 'n student van 'n boeredichter. Agt jaar voor Yesenin was 'n ander 'boeredichter', Nikolai Klyuev, reeds besig om 'n loopbaan in St. Petersburg te maak. Hul literêre beelde was soortgelyk, en hul gesamentlike optredes het skandalig geword. Die ooreenkoms met kreatiwiteitsaanwysings het aanleiding gegee tot die mite dat Klyuev die onderwyser van Yesenin en sy beskermheer was. Om die jong digter sy nis te vind in die komplekse literêre wêreld van Petrograd, het hy hulp nodig. Ja, en Yesenin self het gehelp om hierdie mite te skep. Hy het self eerlik gesê dat elkeen wat die louere wil neem van die beskermheer wat die digter bekendgestel het aan die Russiese literatuur. Yesenin self was eerlikwaar dieselfde. Maar die verhaal sê dat die eerste beskermheer van die digter in Petrograd Alexander Blok was. Toe ontmoet hulle Sergei Gorodetsky. Dit was hulle wat Yesenin aan die regte mense voorgestel het en hom in die literêre kring voorgestel het.
Yesenin het Blok spontaan besoek. Hierdie mite is ook deur die digter self gegenereer. Hy vertel hoe sy kennismaking met Blok plaasgevind het. In hierdie verhaal verskyn Yesenin as 'n dorpsgenoot wat gedigte aanbid, maar ongemaklik en onbekend met die lewe in 'n groot stad. Die digter verskyn ongenooid vir die eerbiedwaardige meester. Yesenin het geskryf dat Blok 'n ikoon vir hom was. Dit was sy eerste ding wat die jong man in Petrograd besluit het om op te spoor. En dus was Yesenin, met 'n bors in sy hande, wat op die stasieplein staan, verward. Waar kan u Alexander Blok soek in 'n onbekende stad? Yesenin het die verbygangers begin ondervra en uiteindelik die woonstel van die meester bereik. Daar is hy deur die kok ontmoet, wat hom buite die drumpel laat wag het. Uiteindelik het 'n vergadering met Blok plaasgevind, wat Yesenin aanvanklik vir 'n beginner-landgenoot geneem het. Maar hierdie mite word ontketen deur Blok self, wat sy ontmoeting met Yesenin noukeurig beskryf. Hy stuur die oggend 'n brief waarin hy vra vir 'n vergadering op die vasgestelde tyd. Yesenin het geskryf dat hy Blok vir 'n belangrike saak ontstel en onbekend met hom was. Maar die jongman het verduidelik dat sy van in literêre tydskrifte gevind kon word. Blok lewer 'n opmerking oor hierdie opmerking dat op 9 Maart 1915 'n vergadering regtig plaasgevind het met 'n 19-jarige boer in die Ryazan-provinsie, wie se gedigte skoon, vars en woordelik was.
Yesenin was 'n naïewe en onervare persoon. Die digter het self baie pogings aangewend om die beeld te vorm van 'n naïewe en simpatiek hemp-ou wat aanhangers van kreatiwiteit gelok het. Maar naïwiteit was nie sy ware kwaliteit nie. Voorsigtigheid en bedagsaamheid het Yesenin gehelp om 'n loopbaan te maak. Danksy hulle kon die voornemende skrywer invloedryke meesters ontmoet en in die beste metropolitaanse tydskrifte begin publiseer. Yesenin het sy vriende eerlik gesê dat hy, toe hy in St. Petersburg aangekom het, spesiaal in ou klere aangetrek en rooi stewels aangetrek het, wat hy nog nooit gedra het nie. Die jong man vertel sy kennisse dat hy deur die stad gaan, en toe gaan hy na Riga om vate te rol. Hy word gedwing om aan fisieke arbeid te werk weens honger. In St. Petersburg verwag hy bloot dat daar 'n party laai-stigters gaan vorm. In werklikheid het Yesenin nie eers aan vate gedink nie, hy wou roem en erkenning in die hoofstad verkry.
Yesenin was vol vertroue in homself, hy stel nie belang in die mening van ander nie. Dit het gelyk of 'n naïewe, simpatieke, begaafde digter beter moet wees as ondankbare kritici en afgunstige mense. Dit het aanleiding gegee tot die mite van Yesenin se onverskilligheid teenoor die menings van diegene rondom hom. Die digter was egter baie oplettend vir kritiek op sy werk, hy het selfs knipsels uit uitgawes met resensies van sy werke versamel. 'N Paar sulke notaboeke het oorleef. En die digter onthou selfs die vleiendste resensies, sowel as beledigend, uit die hart.
Yesenin was 'n dronkaard en 'n hasepad en het gedigte geskep terwyl hy bedwelm. Dikwels lê sulke byskrifte langs die naam van Yesenin, wat sy persoonlikheid kenmerk. In die lewe van die digter het dronk breekslae en skandale dikwels gebeur, wat 'n integrale deel van die alledaagse lewe geword het. Maar dit het niks met kreatiwiteit te doen gehad nie. Yesenin het self beweer dat hy nog nooit poësie geskryf het terwyl hy bedwelm was nie. Ja, en sy vriende bevestig dit.
Yesenin het die slagoffer van 'n sameswering geword. Yesenin se dood het aanleiding gegee tot baie weergawes van wat regtig gebeur het. Die moord op die volksdigter is deur Jode, Tsjekiste, literêre mededingers, Trotsky persoonlik beskuldig. Die bloedbad was wreed en bedagsaam. Daar is selfs 'n fantastiese weergawe oor die moord op Yesenin met 'n pistoolskoot. Die liggaam, toegedraai in 'n tapyt, kon nie deur die venster uitgehaal word nie, en dan moes hulle selfmoord betree. 'N Ander weergawe beweer in die algemeen dat die digter elders vermoor is, en dat die lyk ook al na Angleterre gebring is. Hulle sê dat Yesenin eers geslaan kon word, en toe, uitgeput, aan 'n pyp gehang het. Maar al hierdie weergawes verdwyn as u na die feite begin kyk. Aan die einde van 1925 ontwikkel Yesenin 'n ernstige sielkundige toestand. Hy was 'n maand in 'n psigiatriese kliniek in Moskou, vanwaar hy na Leningrad gevlug het. Voordat hy daar weggegaan het, het Yesenin om een ​​of ander rede al sy familielede besoek en afskeid geneem van hulle. Die eerste vrou van die digter, Anna Izryadnova, onthou dat hy gesê het dat hy nie goed gevoel het nie en dat hy binnekort sy dood verwag het. Yesenin het gevra om nie sy seun te bederf nie. En die dood word dikwels in die laaste twee jaar van sy lewe in die werk van die digter genoem, meer as tweehonderd keer. In hierdie geval praat ons meestal oor selfmoord. Yesenin het 'n ernstige verslawing aan alkohol gehad, hy was bang om alleen te wees, hy het 'n vervolging-manie ontwikkel. Intern het die digter gevoel dat sy talent hom verlaat, metafore en improvisasies word al hoe moeiliker. Hierdie negatiewe agtergrond het die basis vir selfmoord gedien.
Yesenin se laaste gedig is gesmee. Hierdie mite is 'n onveranderlike deel van samesweringsteorieë oor die dood van die digter. Dit is bekend dat hy kort voor die tragedie 'n gedig geskryf het wat begin het met die woorde: "Vaarwel, my vriend, totsiens ...". Yesenin het dit gerig aan die digter Wolf Ehrlich, wat as 'n agent van die GPU beskou word. Die vriend van Yesenin word vermoedelik deelgeneem aan die moord en is deur die owerhede aan 'n beswaarlike skrywer opgedra. Daarom is die gedig nie onmiddellik vertoon nie, maar na Sergei se dood. In 'n ander weergawe word gesê dat die Chekist Yakov Blumkin die skrywer van die gedig geword het en dit verskyn ná die dood van Yesenin. Maar al hierdie weergawes is net teorieë. Die mite is uiteindelik in die negentigerjare ontketen, toe 'n ondersoek die egtheid van Yesenin se handskrif bewys het.
Die werk van Yesenin was onder die nie-amptelike verbod in die Stalinistiese USSR. Dit het deesdae modieus geword om homself of sy afgode te rangskik onder die slagoffers van die Stalinistiese regime. Daar is herinneringe dat daar in die 1930-40's die 58ste artikel gebruik is om die gedigte van Yesenin te lees. Die owerhede het dekadensie in die werk van die digter gesien, wat die mense negatief beïnvloed het. Hulle het begin sê dat niemand in Rusland soveel verbode of geveg is as met Yesenin nie. Hy is gesaai en verneder. In werklikheid, op die herdenking van die dood van die digter, is 'n artikel oor die werk van Yesenin in die Smena-tydskrif gepubliseer. Daar is opgemerk dat dit 'n groot talent was wat ongelukkig doele in die lewe verloor het. Kennis van sy werk is verpligtend vir 'n opgeleide persoon, jy hoef nie weggevoer te word met hooligan en depressiewe note nie. Die skeppers van die mite beweer dat Yesenin se werke vir bykans 30 jaar, van 1926 tot 1955, nie gepubliseer is nie. Gedurende hierdie periode is daar egter minstens 'n dosyn boeke gepubliseer in duisende eksemplare met sy gedigte en oor homself, met foto's en resensies. Dit is nie soos vervolging en vergetelheid nie.
Kyk die video: Sergei Yesenin. Dark Man Black Man - Сергей Есенин. Поэма Черный Человек (Junie 2022).