Misverstand deur Marita van der Vyver, 'n resensie | LitNet
Misverstand deur Marita van der Vyver, 'n resensie
Yolanda Wessels Resensies 2017-03-06
Van die vertellings is melankolies en wikkel self hier aan die herinneringe in jou binneste – selfs dié wat vergete, lank-lank-gelede weggebêre is hier diep binne jou. Veral as jy kan identifiseer met die hoop van ’n klein dogtertjie dat haar ouers weer kan saam wees, jy weer jou kind se grootwordjare kan oor hê toe jy te besig was om ordentlik ouer te speel. “Om te wees of nie te wees nie”, Shakespeare se bekende woorde, nié net die hoofkarakter se wroeging nie – menige van ons sterflikes wonder een of ander tyd, of altans dié wat braaf genoeg is om te dink, vrae te vra, en nie net “te glo soos ’n kind nie”. Die hooftema, keuses … waarvoor leef jy, vir wie, wat is jou nalatenskap, Willem Prins?
Soos met haar ander boeke, het ek ál meer begin uitstel om voort te snel namate ek hoofstuk 23 (ironies nogal my gunstelinggetal) genader het. Want dan is nog ’n Marita-kunswerk voltooi. Nog een wat ek nie weer vir die eerste maal kan lees nie. En Marita hoef nie te wonder wat haar nalatenskap is nie, want haar naam sal generasies ná haar, na my en my kinders, steeds onthou word as dié van een van ons beste skrywers (en met ’n glinster in die oog).