Gestrand | Oudtshoorn Courant
Cornelle Carstens | 23 January 2020
Ek sal 'n wag voor my mond moet sit. Of ek sal moet waak daarteen om spoke uit die verlede op te roep. Want nes ek in verlede week se Kantlyn vertel van die verwoestende suidooster wat ons gesin detyds 10 dae lank saam in 'n karavaan vasgekluister het, kom 'n ou skoolpêl van my dieselfde oor.
So sit die arme man op die MSC Orchestra wat sedert verlede Vrydag danksy die Kaapse Dokter, roerloos in die Kaapse hawe gelê het. Die 200 passasiers was daar om te jol tot in Walvisbaai en terug op die maat van hulle gunsteling Afrikaanse sangers se musiek op die jaarlikse Bok Radio-vaart.
Met die windjie wat toe stoot teen 80km/h en rukwinde van tot 130km/h, was die bootreis gekelder.
Praat nou van Jan Tuisbly se karretjie 'n gans nuwe betekenis gee. Hoe dit ookal sy, volgens berigte, het die Bok Radio-bootmense hulleself egter gate uit geniet en gefuif dat die biesies bewe, want die onaangenaamheid van seesiek was genadiglik uitgeskakel.
So gepraat van Jan – herinner dit my ter stond aan my wittebrood met my eie Jan. Destyds het SAUK-televisie die oorgeklankte reeks Die Plesierboot (The Love Boat) uitgesaai en met die vakansietjie ná ons troue in die vooruitsig, klink dit toe mos net na die mees aangewese manier om dié happily ever after aan te pak.
Daar vertrek ons toe uit die Durbanse hawe met 'n boot vol passasiers wat Kersfees op die wye waters van die Indiese Oseaan gaan vier. Aan die aksente en soms sukkelende Engels, kom 'n mens gou agter dat daar 'n trop Afrikaners is wat nie daarin slaag om hulle agtergrond te verdoesel nie.
Maar mag onse nasie wees soos hulle wil, aan bepaalde tradisies sal hulle klou soos 'n neet. Met Kersdag wat nader, lees ons g'n niks op die boot se vermaaklikheidsprogram van kerk hou nie. Temapartytjies, feestelike maaltye, presente vir die kinders – dit is daar in in oorvloed, maar van God en sy gebod word daar geen sprak gesprook.
Enkele kajuite was ons af, maak 'n pastoor sy stem dik oor die toedrag van sake en maak 'n dringende afspraak met die skip se blas kaptein wat soos 'n Italiaanse mafiabaas lyk. Hy hou voet by stuk in sy beste Bothaville-Engels en siedaar, die kaptein gee toe. Om 18:30 op 25 Desember, sal stilte daal oor die skip se hoof kuierplek vir die aanhoor van 'n dawerende weergawe van Herders op die ope velde.
Nou as jy al op 'n MSC-skip was, dan weet jy dat dit vergelyk kan word met die vleispotte van Egipte. Daar is nimmer 'n tekort aan te ete en dit is immers Kersfees.
Nog pasgetroud en skugter, wag ek 'n rustige kansie af om die piepklein geriefie in ons kajuit te kan gebruik. My Jan sit op die dek van die skip met ietsie kouds. Knap in die veiligheid van die geriefie, hoor ek die kajuitdeur oopswaai. Jan het sy hoed vergeet. Ek mor. Sy verweer is dat hy in die gang sal wag.Met dié bars nog 'n stem deur die kajuitdeur. Dis die pastoor.
In 'n gesprek vroeër met die begeesterde man, het ek genoem dat ek Die Boodskap-weergawe van die Bybel op my tablet het. Hy vra of hy dit kan leen. My Jan sê ons sal dit bring - "sy vrou is net gou uit die kajuit". Nee sê die pastoor, hy wag sommer, het glo "baie tyd".
Ek is nie seker hoe lank ek in die geriefie vasgekeer was nie, engtevrees en al. Maar sit het ek besluit, sal ek sit. Praat nou van tussen die duiwel en die diep blou see wees.
Gelukkig het die episode darem nie my huweliksbootjie op die rotse laat loop nie. Maar, vir 'n volgende reis, is twee kajuite dalk in die kaarte.