(Aangestuur vanaf Morfologie (taalkunde))
Morfologie is 'n tak van die linguistiek wat die patrone van woordvorming binne en oor tale bestudeer en wat poog om reëls te formuleer volgens die geïdentifiseerde patrone van 'n taal. Die patrone wat in die taal voorkom is as gevolg van die sprekers se kollektiewe kennis en gebruik van die taal. Dit is byvoorbeeld vir 'n Afrikaanse spreker duidelik dat die woorde
grootbek ens. verwant is. Afrikaanse sprekers herken die verhouding oor die algemeen uit hulle onderliggende kennis van die reëls vir woordvorming in Afrikaans. Hulle kan byvoorbeeld intuïtief aanvoel dat groter teen groot staan soos kleiner teenoor klein staan; net so is groot verwant aan grootbek op dieselfde manier as wat klein verwant is aan kleinletter. Die reëls wat deur die spreker verstaan word manifesteer spesifieke patrone in die manier waarop woorde gevorm word uit kleiner eenhede en die verhouding tussen daardie kleiner eenhede.
2 Drie algemene prardigmas in morfologieteorie
4.1 Neweskikkende komposita
4.1.3 Neoklassieke komposita
6 Samestellende afleiding
7 Allomorf  
8 Fleksie  
10 Stratum (linguistiek)
11 Affikse :
17 Afrikaanse Morfoloë; ŉ Oorsig
17.1 Belangrike morfoloë en taalkundiges: (alfabeties)
Drie algemene prardigmas in morfologieteorie[wysig]
Die samestellingsreël verander die stam van ’n woord na ’n saamgestelde eenheid toe. Byvoorbeeld wanneer daar twee stamme, soos arm en band geneem word, is die samestelling van die woord armband, wat dus nou ’n saamgestelde woord is. 
Woord-gebaseerde morfologie betrek woorde op só ’n manier dat dit as die minimale betekenisvolle eenhede wat deel uitmaak van die grammatikale stelsel kan funksioneer.  .’n Morfologiese model kan geklassifiseer word as woord-gebaseerd indien dit woord vorme as basiese elemente van ’n spesifieke sisteem insluit.
ŉ Afleiding vind plaas wanneer ŉ hele nuwe woord gevorm word sonder die gebruik van enige affikse.
Affiksering is die mees algemene proses van kombinasie. Dit kan plaasvind deur komponente aan te las soos affikse, wat bestaan uit prefikse, suffikse en ambifikse. ŉ Afleiding kan ook gevorm word, of ŉ “flekteerde vorm” kan geskep word.
Fleksie word nie as ŉ woordvormingsproses gesien nie, maar eerder as ŉ proses waardeur verskillende grammatikale woordvorme geskep word. Dit word in die taksonomie ingesluit aangesien dit ook ŉ komplekse komposisiestruktuur vorm. Onder fleksie vind ons dan ook ŉ addisionele gespesialiseerde proses genaamd supplesie.
Supplesie is wanneer ŉ woord wat glad nie verband hou met ŉ ander as sy meervoud en vergelykende trap gebruik word. Voorbeeld soos uit Carstens en Bosman (2014:190) “goed, beter en beste.” Die woorde hou nie werklik met mekaar verband nie, maar dit word so gebruik. In sommige gevalle kan ŉ afleiding ook as ŉ supplesievorm gebruik word. Soos ŉ inwoner van Madrid wat ŉ Madrileen genoem word. (2014:190)
Vloekwoordinlywing is die proses waartydens ŉ bisillabiese, adjektiewe vloekwoord tussen twee lettergrepe (gewoonlik voor die lettergreep wat die hoofklem dra) in ŉ woord ingevoeg word, sonder inagneming van die morfologiese struktuur van die woord. bv. Fan-flippen-tasties. (2014:197)Dus word daar ŉ vloekwoord binne ŉ gewone woord gesit om ŉ nuutskepping te maak, maar wat dan as ŉ vloekwoord funksioneer.
ŉ Samestelling vind plaas wanneer twee stamme aan mekaar gebind word om ŉ nuwe woord te vorm. Hierdie nuwe woord is dan ook kompleks omdat dit morfologies ontleedbaar is. ŉ Voorbeeld is boom + wortel = boomwortel.(2014:192) Soms is daar twee afhanklike stamme wat moet verband. Soos biograaf. Dit beteken dat hierdie woorde op hulle eie nie kan funksioneer as ŉ sinvolle woord nie.
Reduplisering is wanneer twee van dieselfde woorde langs mekaar gesit word en dan ŉ nuwe betekenis het, soos die woord “lag” en “lag-lag”. Dit is een woord, maar as gevolg van reduplisering het ŉ hele ander konteks daaruit bestaan. Daar word onderskei tussen egte reduplikasie soos die voorbeeld hierbo genoem. Dan is daar ook die eggowoordreduplikasie, waar die eerste woord naastenby soos die tweede een klink. Bv “woerts-warts” (2014:197)
Samestellings kan omskryf word as die vorming van ‘n komplekse woord wat uit twee stamme bestaan en tesame met affikse, spee