Ons praat gereeld oor die dood. Ek wys vir haar die kruisies wat oorals langs die paaie geplant is, en verduidelik dan dat iemand hierso dood is. Van die kruisies ken ek, en dan vertel ek sommer vir haar die hele storie. So, het twee kruise langs die Moloto pad al vir haar ‘n landmerk geword. Sy weet Rochelle is daar dood, nadat ‘n bus in hulle vasgery het. Maar ons raak nie meer hartseer daaroor nie, want eintlik is Rochelle ‘n ‘lucky girl’, sy bly nou mos by Liewe Jesus.
Eendag vra Chris my om die kinders skooltoe te vat. Sy kar wil nie start nie. Ek help hulle om die swaar tasse in en uit te laai. Ek sien Ethan se tas is vodde. Daar en dan besluit ek om vir hom ‘n nuwe tas te koop. Ek hou die kinders dop. Kom agter dat daar nie ‘n groot verskeidenheid van klere is nie. Ek gaan koop nou en dan iets, of soms bedel ek sommer by mense in die gemeenskap iets vir ‘n 10 jarige seuntjie en ‘n 12 jarige meisie. Min mense het geweet dis vir iemand op my eie erf. Wanneer ek en Carel vermoed daars nie kos nie, dan maak ons ‘n pakkie op. Wanneer Chris nie al sy huur kon betaal nie, kom sit hy by Carel op die stoep, en maak sy hart oop . . .
Dit is so, ons was van die eerstes op toneel. Ek, ‘n kort kop na Carel. Toe ek daar kom, lê Carel plat op die grond, met sy arms by die onderste bo bakkie se venster ingedruk. Hy voel vir ‘n pols. NIKS. Deur die warboel van dinge het my man nie dadelik gesnap dat dit Chris is wie se hand hy nou net vasgevat het nie. Totdat hy vir Ethan op die grond sien lê. Hy het uitgeval of uitgeklim, who knows. . . Hy het baie seer.
‘n Baie oulike Suster, kry opdrag om by te staan, terwyl ek met Ethan praat. Hy het dit seker verwag. Hy knyp sy oë styffff toe en sonder om ‘n geluid te maak, rol die trane teen die kante van sy vuil gesiggie af. Sy klere is vol stof en stukkend gesny, soos wat die peramedics by die besering aan sy been moes uitkom en drip moes insit. Sy beentjie is beseer, ‘n gaatjie aan weerskante, asof iets sy been gepenetreer het. Verder het hy ‘n groot sny op sy voorkop en . . . sy hart is stukkend.
Ek sit by hom, hou sy vuil handjie vas, terwyl ons vir sy oupa-hulle wag. Ek vra hom uit oor die ongeluk. Hy vertel vir my dat sy pappa ‘n epileptiese aanval gekry het, toe hulle van die winkel af, oppad was huistoe. Dat hy met die onwillekeurige trekkings die petrolpedaal plat getrap het en met ‘n hoë spoed teen die grondwal langs die pad opgery het. Die bakkie het ‘n boom getref en toe op sy dak geland. ‘Tannie Carli, ek het geweet ons gaan crash’, vertel hy.
Ek het alleen Boksburg toe gery vir die roudiens, my man moes ‘n belangrike vergadering bywoon. Ek vat vir Ethan en Roxanne ‘n boks met paar goedjies in, saam. Onder andere die chocolates wat Ethan en sy pa tydens hul laaste inkopies saam gekoop het, Chris se zippo, horlosie, bril en ‘n silwer ketting wat Carel van sy nek afgehaal het, voordat hul sy liggaam verwyder het. Covid het baie dinge kom opdonner, ook begrafnisse en rou dienste. Daar was bitter min mense, net ‘n ou handjie vol. Sunette, die kinders se ma is nie daar nie. Die 2 kinders sit alleen voor in die kerk, op hulle eie bankie. Die res van die familie sit in die rye agter hulle. Ek vra nie vrae nie, want dis nie my business nie. Toe die liedjie Houtkruis van Prophet deur die klank sisteem speel, begin Ethan huil. Niemand om hom te comfort nie. Ek verstaan nie hoekom iemand die nood nie raaksien en die hartseer oomblik onderskep nie. Net voordat ek wou opstaan om by hulle te gaan sit, staan Chrizelle, die oudste (half)sussie op en gaan haal hulle om by haar en haar ouers te sit. Sy dra ‘n huilende Ethan soos ‘n baba.
Die dag na die diens, kom die familie met die kinders op die plot aan, om die huis te ontruim. Ek werk maar van die huis af die dag, vir in case iemand my nodig het. Nou en dan gaan hoor ek of hul nog regkom. Ek staan op die kantlyn, want ek ken mos nie die mense nie. Ek herken skaars die twee wit-om-die-kiewe, verwarde kinders wat verby my beweeg. Al wat ek hoor is: ‘Wil julle dit nog hê? Ja of nee?’ ‘Okay, dan gooi ons dit weg’. Ek byt op my tande, draai om en loop. Dit wat hul gehad het, was nie hul beste nie, dit was hul enigste. Ek besef die goedjies is afgeleef en oud en baie daarvan seker maar hand-me-downs, MAAR dis waarmee hierdie twee kinders geleef het. Dit was hulle beddens en hulle lakens en hulle couches en die gechipte koffie bekers was dit waaruit hulle elke dag gedrink het. Dit wat ander mense, sonder skroom, junk noem, was hierdie kinders se lewe. Iets het daardie dag in my oorgekook, en toe vasgebrand.
Ethan se fiets bly agter, want daars nie plek vir hom nie. Die fiets waarop hy elke dag so lekker gery het. Die tweedehandse fiets wat Chris met afknyp geld vir hom gekoop het. Die kat en voëltjies moet ook bly.
Ons het intussen gehoor dat Roxanne en Ethan nou by hul ma en haar man in Witbank bly. Hulle het ook ‘n baba sussie van 2 jaartjies. Ek het gister die moed bymekaar geskraap en vir Sunettte gebel. Sy gesels maklik. Ek kan aflei dat dit vir haar en vir hulle ‘n aanpassing is. Hulle leer mekaar nou eers regtig ken. Maar sy sê dit gaan goed. Dit laat my beter voel. Nou en dan wanneer die kinders data op hul fone het, dan whatsapp hulle self vir my of vir Carel om hello te sê. Ons het belowe om hulle nou en dan vir ‘n naweek te gaan haal en dis ‘n belofte wat ons nie wil breek nie. Sodra die familie instem en ‘n datum kan vasmaak, gaan ons hulle haal. Ek wil hul so graag help om closure te kry. Dalk saam met hulle êrens op die plot ‘n boom plant.
Moet nooit die impak wat jy in iemand se lewe kan maak, onderskat nie. Moenie hierdie lewe verlaat sonder om spore te los nie.
Dag 30 van lockdown. . . Glo dit of nie, ek het uiteindelik die tyd om rustig te sit en oor hierdie afgelope tyd se dinge te ‘praat’. Ekt maar ‘n koppie tee gemaak vir versterking. My ma sê altyd, tee is haar petrol en sonder tee het sy nie krag nie.
Ek sit in die studeerkamer en hoor vir Carel en Carindi in die kamer gesels. Hy lees vir haar ‘n bybelstorie. Music to my ears. Sy raak ook nou gewoond aan laat gaan slaap en later opstaan. Net nou die dag het iemand vir my gesê, ‘Ja nee, ons almal se slaappatrone is in hulle glory in’. Ek dink toe; As dit maar al was wat verander het . . . maar hierdie ding, het die hele wêreld kom verander.
Ek het daagliks die Covid 19 syfers op die internet dopgehou, vir die grappe gelag en al die videos en berigte gelees wat my whatsapp so laat gons het. Die ding het kom nesmaak in ons almal se koppe en huise. As jy opstaan met ‘n keelseer, het jy gewonder of jy siek is. Die virus en sy gevolge was alomteenwoordig.
My hart het gebloei vir Italie, wat op daardie stadium die hardste geslaan is. Ek het die mense wat al vir so lank in lockdown was, uit my hart uit, jammer gekry. Baie van hulle in klein ou woonstelletjies. Ek kon myself nog nooit picture op die 3de of 12de vloer van ‘n woonstelblok nie. ‘Kan jy imagine?’, het ek ‘n paar keer vir Carel gevra, terwyl ons op die stoep na ons groot tuin sit en kyk, sonder om ‘n antwoord te verwag. Ek is so dankbaar vir die spasie om ons, genoeg om te kan stap en speel en waar die kinders kan fietsry en klimraam klim.
‘n Dag of 2 later, ontvang ek ‘n oproep van ‘n dame, sy wil weet of ek asseblief met haar skoonsussie in verbinding kan tree. Haar swaer het sy pistool gevat en homself toegesluit in sy werkskamer, hy dreig om sy eie lewe te neem. Hy is die eienaar van ‘n besigheid en hy vrees dat hy die deure gaan moet sluit. Wat moet ons doen?, vra sy vir my. Wat kan ek anders doen, as om vir haar oor die foon te bid, terwyl ons God vertrou dat die skoot nie sal afgaan nie. Ek bel een van my reservis vriende in die polisie om te hoor of daar iets anders is wat ons kan doen. Hy sê vir my dat ek myself moet regmaak vir meer sulke oproepe. Dankie Vader dat U die storm stil kom maak het en dat hierdie pappa, man en werkgewer vandag nog by sy familie is. Die bewerasies wou my vir ure daarna steeds nie los nie.
Ek kry nie meer tyd om die statistieke dop te hou nie, ek worry ook nie meer oor al die kontroversie rondom die virus nie. Corona shirouma. . . Ons het groter dinge om mee te deal.
Planne van ‘n rustige tyd saam met my gesin, is holder-ste-bolder deurmekaar en onderstebo. In die aand wanneer ek vir Carindi night sê, voel ek skuldig omdat ek nie vandag saam met haar die ABC-, of somme kon doen nie. Ek besef soms dat ek nie eens vir haar middagete gemaak het nie. Sy moes seker maar by ouma gaan aanklop het vir iets om te eet. Ek moet tyd afknyp om saam met Riana ‘n verf projekkie in te pas. Wanneer ek by die waskamer inloop, vermy ek die bondel gefrommelde klere wat in die hoek lê en wag vir ‘n strykyster. Ek mis vir Maria.
As jy al aan die ontvang kant van so onregverdige etiket was, sal jy seker met gretigheid verder lees. En as jy, soos ek, jouself al daaraan skuldig gemaak het, deur ‘n persoon bloot uit die oog van iemand anders te beoordeel, dan moet jy asseblief nie nou ophou om te lees nie. Ek deel juis my stories en ervaringe, sodat iemand iets daaruit kan neem. ‘n Moontlike les, ‘n bietjie introspeksie, ‘n sin vir beter-verstaan, ‘n saadjie . . . Ek stoei partykeer vir weke en selfs maande, voordat ek begin skryf, juis omdat ek dan wag vir woord of ‘n teken dat die Here êrens die grond omgedolwe het, en die tyd reg is om die saadjie te plant. . .
Sy sit oorkant my, haar getattooeerde arms swaai links en regs, op en af, soos wat sy beduie. Die bandjies om haar arm het Le Roux vir haar in die tronk gemaak, së sy. Die 29 jarige Marizka, is nie net ‘n briljante joernalis nie, sys ook ‘n mamma wat alles vir haar dogtertjie sal doen. Sy is wys! Sy is ‘n fighter. Sy is snaaks. Ek vra vrae, sy antwoord. Soms met ‘n hartseer trek om haar mondhoeke, ander met ‘n twinkle in die oog. Ons praat oor haar boek, Uitgewerp, wat in Januarie op die rakke sal wees. Ons lag.
Sy ken sukses, sy ken brokenness. . . maar wat my die meeste van haar opval is haar rou opregtheid en haar geloof. Sy is nie iemand wat bid nie, sy praat sommer met die Here.
Marizka vertel my van die vriendskap wat daar tussen haar en Le Roux ontwikkel het. Hoe hy, elke keer wanneer sy gaan kuier, beter lyk. Geskeer en skoon. Hy doen moeite, los selfs uit sy eie die dwelms, want daars iemand wat in hom belangstel, sonder oordeel. Iemand wat met hom wil gesels, wat kom kuier en weer terugkom. ‘Dink jy ek is mal?’, vra sy vir my. Ek skud my kop en sy gaan aan. Sy vertel vir my van ‘n jongman wat ingesluk is deur die wreedheid van ‘n ma wat niks daarvan gedink het om iemand dood te maak nie, van manipulasie en bang-maak-stories, van sy keuse tussen maakdood of word doodgemaak, van sy vrees vir die res van die ‘gang’. ‘n Jongman wat met ‘n bybel in die huis groot geword het, maar God en Sy liefde nooit leer ken het nie.
Ek leer van Marizka se eie tronk, die een waarin sy vir ‘n paar jaar vasgevang was. . . ‘n ongelukkige huwelik. En hoe sy daaruit losgekom het. Hoe haar gereelde kuiertjies by die tronk ook iets geword het, waarna sy begin uitsien het. Le Roux se storie het die manier waarop sy haar eie dogtertjie grootmaak, kom verander. . . Want kan jy imagine, sy ma was nie so nie?
Hoe langer ons gesels, hoe helderder word die prentjies ingekleur. . . tussen hierdie klomp bladsye lê ‘n groot droom opgesluit. . . ‘Carli, kan jy imagine, hy kom eendag uit daai tronk en hy begin getuig?’ Ek het lanklaas soveel excitement, soveel hoop en so mooi droom beleef. Haar oë kyk regdeur my, glasblou, blink, nie ‘n sweempie twyfel. Maar eers moet hy sy straf uitdien, sê sy. Ten minste nog 11 jaar. Dis ‘n lang tyd, maar meer as genoeg tyd vir ‘n groot wonderwerk. Hoe stap ‘n mens weg van so sitsuasie, as jy sien dat jy ‘n verskil in iemand se lewe maak? Vra sy vir my. Wanneer jy die impak van liefde en aanvaarding op so ‘n wonderbaarlike manier beleef.
Voor ek groet vra ek vir haar of sy vir hom bid en sy knik haar kop; ‘Baie. Ek bid baie vir hom. Ek herinner die Here gereeld daaraan dat Le Roux ook Sy kind is’.
Ek groet haar soos ‘n ou vriendin en klim in my kar. Anders as wat ek verwag het, voel ek glad nie teneergedruk nie. Inteendeel, soos wat ek afdraai op die N1, sê ek vir die Here dankie dat ons paaie kon kruis. Ek voel soos ‘n ryker mens. Die hoop wat sy met haar ronddra, is aansteeklik. Ek dink in my stilligheid dat sy net sowel Le Roux kon wees en ek Marizka. Syt ‘n kans gevat met hom, belangestel om dieper te delf.
By die huis, vertel ek vir Carel van ons ontmoeting en later die aand toe hy langs my in die bed lê en ek hoor sy egalige asemhaling, skakel ek die bedliggie aan en trek ‘n pen en notaboek nader. . .
Ek dink terug aan alles wat daardie oggend gesê is. Ek dink aan tronke, maar nie geboue met diewering en slotte soos Pollsmoor of Kgosi Mampuru nie. Ek wonder skielik hoeveel mense leef nie maar in hul eie tronke nie. Ek wonder hoekom ons mekaar so graag met klippe gooi? Ek wonder oor vergifnis? Oor groot en klein sondes? Ek dink aan die fliek, The Shack, en onthou hoe mooi die konsep van Goddelike ouerskap aan ons uitgebeeld is. Dat elkeen wat hierdie aarde loop, U skepping is en dat U genade genoeg is. Dat Jesus gesterf het vir gebroke mense. Die man wat langs Jesus aan die kruis gesterf het, was ‘n moordenaar, ne? En Hy het hom vergewe, sonder dat Hy eens sy storie geken het.
Ek dink hierdie is ‘n stelling, wat soveel krag dra, amper te groot om te begryp. . . Want wat sal die impak wees? As ons nie kan kies nie.
Iets wat ook ‘n defnitiewe invloed het op ons besluite, is waarde. Wat dink jy van jouself? Dalk hoor jy gereeld by iemand dat jy ‘n niks-werd is nie, dat jy sleg is en niks reg kan doen nie. Dalk sê iemand dit nie noodwendig vir jou nie, maar die manier waarop hulle jou behandel, laat jou glo dat jy niks werd is nie. . . Waaraan meet jy jou waarde? Bepaal jy jou waarde, aan dit wat mense van jou sê en dink? Dan is dit dalk nodig dat jy hoor: As jy maar net ‘n stukkie van God se liefde vir jou kan begin verstaan, sal jy nooit weer op jouself neerkyk nie. Sal die aanslae van mense wat jou afbreek, nie aan jou vatplek kry nie. Mense wat glo dat hul niks werd is nie, dink dikwels dat hul die suffering en vernedering of hartseer verdien.
Spreuke 31:10 sê ‘n goeie vrou is meer werd as edelstene. 1 Johannes 3 – Wat ‘n groot liefde het die Vader aan ons bewys, dat Hy ons Sy kinders noem. Hy noem jou ook, die appel van Sy oog.
Wanneer laas het jy vir jouself in die spieel gekyk en vir daardie vrou gesê, ek is lief vir jou! En dit bedoel? Regardless die paar ekstra rolletjies of plooie. Regardless, ‘n paar verkeerde besluite, ‘n hartseer verlede, of ‘n gevoel van verwerping. . . Of kyk jy na jouself met verwyte? Dalk het daar iets in jou lewe gebeur wat jou vrede en vreugde kom steel het, iets waaroor jy dalk glad nie beheer gehad het nie. Iets wat jy nie kon kies nie. En die gevolg is dalk dat jy waardeloos begin voel het.
Die besluit om hierdie dinge dan agter jou te sit, en vir ewig te begrawe, is ‘n tipiese besluit wat jy vir jouself moet maak. Jy moet dit vir jouself wil doen, omdat jy waardevol is en omdat jy dit verdien om te floreer, soos die groenblare aan ‘n boom. Soms kyk ons vrouens mos na ander vroue en ons wens ons was meer soos hulle. Daai vriendin wat so deur die lewe dans, sy is altyd opgeruimd, sy is sterk en selfversekerd. Sy is soos ‘n blom wat altyd na die son gedraai is.
Ėrens langs die pad, wanneer hierdie mense se hartseer ook dreig om jou hart lam te lê, vind jy krag in die besef dat jy in diens staan van Hom, wat die wêreld in Sy hand hou. Jy wonder nie meer hoekom Hy juis hierdie job vir jou gegee het nie, want jy besef dis ‘n absolute voorreg. Wardering of erkenning is nie belangrik nie, want die belonings lê vasgevang in die hoendervleis oomblikke wat jy met hierdie mense deel. Wonderwerke, wat jou laat stom staan. Mense wat hul harte en hande oopmaak. Special oomblikke wat niemand ooit van ‘n mens kan wegneem nie.
Skielik het jy minder tyd vir nietighede, onnodige dramas, ‘n familie rusie oor wie kuier meer by wie, of ‘n gesmeek om in iemand se lewe te wees . . . jy skei die kaf van die koring en koester jou eie kringetjie, want jy besef, mȏre is julle dalk die mense wat kring-staan om ‘n geliefde se bed.
Ek kon toe eers die 16de by my Dad uitkom. Met ‘n sakkie propvol lekker, bederf goedjies, het ek langs hom op sy bed gesit en gesels. Hy wou weet hoekom ek nie eerder vir hom ‘n roomys gebring het nie. Next time Dad, next time . . . bring ek vir jou ‘n McFlurry, het ek gesê.
Ek blaas maar die vlammetjie dood . . . ek weet nie hoe groet mens iemand wat jy nooit geken het nie.
Op ‘n tyd was ek seker die beste ding in jou lewe. . . en toe ek ‘n klein dogtertjie was, was jy ook seker my hero, want dis wat pappas vir hul dogtertjies is.
Ek onthou hoe pa verby my geloop het in die huis, op my 21ste verjaarsdag, sonder om my te groet. Hoe die fondasie tussen ons gekrummel het, toe jy vir my gesê het, dat ek jou nie meer pa mag noem nie. Hoe bitter moeilik dit vir my was om verby pa in die dorp te ry en hoe seer dit gemaak het, omdat pa nie meer deel van ons gesin was nie. Vir ‘n jaar of twee was ons eintlik maar strangers vir mekaar. Daar het ek ‘n belofte aan myself gemaak, wat ek later jare deurgevoer het, al was dit vir my moeilik. . .
Ek kan nie hierdie goed neerskryf sonder om die tissues nader te trek nie, want die knop in my keel word groot en my oë brand soos ‘n bol vuur. . . Ek het Ermelo verlaat, want die seer en hartseer wat hierdie klein dorpie aan my uitgedeel het, het meer begin weeg as die goed. Die jare nadat ek weg is, was pa se moeilikste jare, ek weet. . . Maar die Here stuur toe vir Gianni oor pa se pad. Julle vorm ‘n pa-seun verhouding en hy word ook my beste este vriend. Terwyl hy ‘n oog oor pa gehou het, kon ek rustig wees. Maar die Here gee en die lewe neem . . . 28 July 2011 sterf Gianni in ‘n motor ongeluk.
Sommige gedates is gebede. Daar kom oomblikke wanneer ‘n mens se siel op sy kniee gaan, ongeag van wat die houding van die liggaam mag wees.
Groot vlamme, baie kole, skaap tjoppies, sagte musiek in die agtergrond, vriende wat lag en gesels, ‘n glas rooiwyn, ‘n koue bier of ‘n warm koppie koffie . . . Die atmosfeer trek ‘n mens in. As ons ons oë toemaak en ons dink aan braai, kan ons die braaivleis ruik, die hitte van die vuur voel, kan ons die musiek in die agtergrond hoor en kan jy selfs die bier of wyn in jou mond proe. Dit maak al ons sintuie wakker en daarom is dit ‘n gunsteling onder so baie mense.
Nou kyk, Meneer-Braai . . . As jy besluit om die naweek te braai, dan bel jy jou vriend, sommer die Dinsdag al, om seker te maak hy hou saterdag oop. In jou besige skedule, maak jy tyd om te dink aan vleis en blits en hout en drank. En jy maak seker dat jou vrou ook reg is vir die storie en dat sy haar kant sal bring met die braai-broodjies en slaai. Vrydag bel jy vir Frikkie om seker te maak dat dit nog reg is met hulle. Kom saterdagoggend, is jy vroeg wakker, jy gaan doen inkopies, jy sê vir Lucky hy moet die stoep afspuit en die braaier was. Jy pak die hout uit en steek die vuur aan.
Koffie in die bed, ‘n whatsapp deur die dag om haar te herinner dat jy haar liefhet, ‘n oproep om te hoor of sy iets van die winkels af nodig het. As jy by die huis kom, gaan staan by haar in die kombuis terwyl sy besig is om kos te maak, begin solank die uie sny, hoor hoe was haar dag. Bied aan om die kleuter te bad, gooi vir haar ‘n glas wyn. Na ete, vat jy die borde kombuis toe en sit dit in die wasbak. Terwyl sy bad of stort, sit ‘n blom, wat jy sommer in die tuin gepluk het, op haar kussing neer. More tap jy badwater of iets.
Ek wil bitter graag iets oor ouerskap skryf, maar eintlik weet ek nie hoe om te begin nie, ek tik en vee weer uit, oor en oor. Hoe kies ‘n mens die regte woorde, om dit wat jy wil oordra, mooi te laat klink? Hierdie is nie ‘n mooi storie nie, dis eintlik soos die spreek woordelike broer in die tronk, waaroor mens nie wil praat nie . . .
Imagine . . . As een jarige word jy by ‘n kinderhuis afgelaai. In die kinderhuis is jy een van ‘n groepie kinders wat gemolesteer word. Op 26, kontak jou biologiese ma jou en oorreed sy jou om na haar toe te trek, want sy wil graag ‘n verhouding met jou bou. Toe jy by haar aankom, word jy ontnugter deur die feit dat sy getroud is met ‘n ander tannie en dat sy ‘n hoë priester is in satanisme. Sy dreig om jou vir seks aan ander mans te verkoop, as jy nie haar geloof aanneem nie. Jy besluit om jou eie lewe te neem. . . Genadiglik het God daardie dag ‘n streep kom trek en gesê; ‘Hier gaan jou storie nie eindig nie’. En kon ek etlike ure later oorkant hom sit en na sy storie luister.
In 2017 word Suid-Afrika geskok deur die storie van Poppie van der Merwe. ‘n 3 jarige, blonde kop, blou oog dogtertjie wat dood geskop en geslaan is. ‘Op die dag van haar dood, wou sy niks eet of drink nie, het sy net gelê’ sê haar ma in die hof.
Dogtertjies leer van kleins af om pop te speel, of ouers koop vir hulle kinders ‘n baba hond of katjie, dan word die dingetjie toegedraai en rondgedra, soos ‘n regte egte baba. Selfs kinders het hierdie ingebore begeerte. . . maar dikwels hou hierdie nuutjie net vir ‘n ruk, dan is Fluffy ook maar ou nuus.
Die bittere hartseer is, dat mense nie altyd besef wat die impak van ‘n regte egte baba, in hul lewe gaan wees nie. Hul is nie voorbereid op wat dit van hulle gaan vat, of vra nie. Party mense is net nie reg vir die verantwoordelikheid nie. Party mense is net te selfsugtig en ander misbruik hierdie mag wat hul skielik oor ‘n brose lewende wese het.
Kinders lê my baie na aan die hart, seker daarom dat ek so baie oor kinders praat. . . Ek glo soms steeds soos ‘n kind en soms verlang ek na die dae toe ek klein was, en my ma en pa nog vir my gesorg het. . . maar ek besef ook alte goed, dat alle kinders nie goeie ouers het nie, dat hul droom van die dag wat hul die ouerhuis kan verlaat, vir sommiges is hul omstandighede by die huis so sleg, dat hul eerder die koue, geharde straat sal kies en ander ken niks beter as pyn en seer nie.
Ons kan slegs iets doen, aan dit waaroor ons beheer het: Om goeie ouers te wees, vir die kinders waarmee God jou vertrou het.
Nou die dag, gee Carel vir my ‘n radys om te proe, en ek is huiwerig, maar ek proe. Na die tyd kyk hy my met sulke groot oë aan en vra; ‘En?’ En ek kon in alle eerlikheid vir hom sê dat dit nie sleg is nie, maar dit beteken nie, dat dit vir my lekker is nie. Ek gaan nie nou skielik radyse begin eet nie. Ek dink die regte woord daarvoor sal wees: BLAND. Ekt al gehoor party mense sê, mushrooms of calamari proe vir hulle soos niks. Ek weet nie wat is jou radys nie, maar ek is seker ons almal ken iets, wat soos niks proe nie.
Natuurlik is dit nie ‘n maklike rol nie, anders sou niemand as ouers gefaal het nie, maar dis moontlik. As jy besef hoe groot eer en voorreg die kroon van ouerskap is, sal jy dit ernstiger opneem. Sal jy, wanneer jy ‘n fout gemaak het, weer en weer en weer probeer. Sal jy leer wat spanwerk tussen jou en jou maat beteken. Sal jy besef hoe afhanklik jy van God is, om ‘n goeie voorbeeld te stel. . . En sal jy alles in jou vermoë doen, om nie jongmense groot te maak, wat genesing nodig het, van ‘n stukkende kinderlewe nie.
As jy die kind of kinders wat God vir jou geleen het, verniel of mishandel, sal jy eendag verantwoording doen! Ek troos my daaraan. . . en ek glo soos ‘n kind, dat God elke klein ‘Poppie’ in hierdie wêreld se trane tel.
As jy kan sê dat jy nie ‘n slegte ouer is/was nie, dan wil ek vir jou sê; Radyse, gaan nie die smaak van ‘n gereg verbeter nie.
Op ons troudag het ons alles wat mooi is gevier. Liefde, eenheid, ons nuwe saamgestelde familie, vriendskap en vir JOU. Eendag gaan ek die fotos vir jou wys en jy sal weet ek en Dad pas by mekaar, soos twee blokkies van ‘n puzzle wat nooit geskei mag word nie en JY is vir my die bewys dat God ons verhouding seën.
Berigte en nuus opskrifte van weggooi kindertjies, verwaardelosing, verkragting en aborsies het my nog altyd baie erg ontstel. Ek dink, hierdie goed gebeur, omdat mense nog nooit werklik kon grasp dat niemand ‘human property’ is nie. . . En dis daarom dat ek vroeg in my swangerskap vir die Here gevra het om die besef dat JY eintlik SYNE is, in my hart in te brand. En dit is regtig asof Hy ‘n lig op die aspek vir my kom gooi het, want ek WEET . . . Jy word net vir ons geleen, my Bekkie. Ons bepaal jou Venter-Pietersen-DNA en ons sal jou grootmaak – Jou alles gee wat jy nodig het, jou toe gooi met liefde, jou denke help vorm, maar in the end, bly jy God s’n. Hoe bevoorreg is ons nie, dat Hy ons soveel vertrou, om een van Sy kinders vir ons te gee?
Ek bid elke dag dat God my sal lei om ‘n goeie mamma vir jou te wees en dat jy ‘n gesonde en happy baby sal wees. . . Ons kan nie wag om jou te ontmoet nie.
Ek kyk na die mense rondom my en soos wat hulle verby loop, vorm ek prentjies van hulle in my kop. . . ek kyk, ek wonder. . . ek soek iets, enige iets wat vir my sal wys dat hul gelukkig is. Ek staar. . .
‘n Vrou wat ‘n baba stootwaentjie stoot, vang my oog. Sy loop amper die kind wat voor haar verby loop uit die aarde. Lekker verward, shame. Ek wonder; Is sy ‘n enkel ma? Ek hoop nie so nie, om kinders groot te maak is erg, maar ek dink om dit alleen te doen, is erger. Aan die oorkant van die gang sien ek ‘n blonde meisie staan, sy kyk deur die venster na ‘n winkel pop met so mooi wintersrokkie aan. Die outjie wat in die winkel werk, is besig om die venter te was. Hy glimlag vir haar, maar sy draai skielik om en loop weg. Ek wonder of sy darem vir hom ook ge-smile het. Hoekom het sy nie ingegaan en die rok gekoop nie? Ek kon nie haar gesig sien nie, maar ek dink sy sal goed lyk in die mooi sagte winters rokkie met ‘n paar bootse. . . dalk is daar niemand vir wie sy wil mooi lyk nie. Iets aan die girl lyk hartseer. Ek kry haar jammer.
Ek onthou skielik, toe ek by die restaurant ingestap het, het ek by die klein tafeltjie vir twee kom sit en agter my was ‘n ou tannie en oom. Ek draai effens skuins in my stoel om te loer. Daar sit hulle, die twee grys koppies. Die oom vat ‘n slukkie van sy tee terwyl hy sy ander hand op die tannie se hand hou. Haar oe blink, net soos die groot steen aan haar ou vingertjie. Hulle koppe beweeg nader na mekaar, wanneer hulle gesels – amper asof hulle fluitster, maar ek dink dit kan dalk wees omdat hulle nie meer so mooi kan hoor nie. Vir ‘n oomblik vang die tannie se oog myne en ek glimlag skaam. Haar lippe vorm die woorde; Goeie more en ek knik vir haar. Wat ‘n mooi ouma en oupa, dink ek by myself.
Net toe, kom ‘n jongerige paartjie in en die waiter lei hulle tot by die tafel langs my. Dit lyk asof daar ‘n donderwolk oor hulle hang. Die waiter trek vir haar ‘n stoel uit en sy blaf ‘n dankie sy kant toe. Hy vra of hy solank vir hulle iets kan kry om te drink, maar die dude met sy groen pet en tattoo wuif net ‘n hand, seker om te sê dat hy hulle ‘n rukkie moet gee om daaroor te dink. Hulle tel elkeen ‘n menu op en begin daarin lees, asof dit ‘n baie interessante boek is, niemand sê ‘n woord nie.
Aan die begin – van amper 9 jaar – is ‘n mens nie stil nie, jys verlief en borrelend. Later kom die gil en skree. Jy vergewe. Jy smeek en vra mooi. Jy vergewe. Jy vergewe. Jy praat mooi. Jy huil. Jy le laat aande in ‘n lee bed en skrik kort kort wakker wanneer jy ‘n kar hoor. En jy worry. Jy probeer aangaan. Jy hoop. Jy smeek. Jy baklei. Met tye oorweldig ‘n vrees jou. Jy word oor en oor en oor en oor teleurgestel. Jy klim in jou kar en ry. Jy vergewe en kom terug. Jy hoop. Jy gaan aan. Jy worry. Jy skrik nie meer vir die skade aan die kar na ‘n klein ‘ongelukkie’ nie. Jy vergewe. Jy pak jou tas. Jy luister na lee beloftes. Jy is ongelukkig, maar jy bly, want jys ‘n banggat, bang vir verandering. En dan heelwat later, kom die stiltes . . . dis wanneer jy niks meer het om te sê nie, wanneer die sleg soveel swaarder begin weeg as die mooi. Wanneer jou stem hees gegil is. Jy voel jyt niks meer om voor te fight nie . . . maar jy bly, want jys bang vir alleen wees. Niemand is happy nie, al probeer mens hoe hard. En op die ou einde tuimel die hele spulletjie in any way inmekaar, nie noodwendig op JOU terme nie, maar jy aanvaar dit, want op 27 voel jy oud, is jy tot die dood toe moeg, baklei. Voel dit asof jou beste jare gemors is.
Skielik, terwyl meer as die helfte van jou vriende al getroud is en van hulle al sterk besig is om aan gesinne te begin werk, is jy weer die single een. En van almal was jy eintlik die een wat al lank al getroud moes wees, maar elke keer wat hulle jou in die verlede gevra het ‘Wanneer is die groot dag?’ Het hy die antwoorde reggehad, want hyt altyd ‘n antwoord gehad.
JY LEER om op jou eie voete te staan. Jy leer hoe om te funksioneer, net JY. Jy besef jy was nog nooit net ‘n JY nie, jy was altyd deel van ONS. ‘n Uitnodiging na ‘n baba tee, wrug jou soos iets wat in jou keel vassit. ‘n Braai saam met klomp couples word vir jou ‘n paar uur van masker dra, want jy HAAT dit as mense jou jammer kry. Wie sal ooit weet? Terwyl die wereld aangaan, deal jy met ‘n storm van goed, leer jy jouself ken. Jy social en haal asem, maar jy raak stil. It’s not easy, maar jy weet as jy deur die eerste alleen-jaar kan kom, sal jy okay wees. Is ‘n mens ooit okay, na soveel seer . . . Is daar ‘n quick fix wat die emosionele letsels kan gesond maak?
Tyd genees tog alle wonde, gee tyd tyd . . . Jou hart kan baie meer hanteer as wat jy dink, besef jy later. Jy gee weer, jy raak weer verlief, jy leer . . . dat niemand perfek is nie. Jy leer om te compromise, jy leer om jou sirkel groter te maak en mense spasie te gee om hulself te wees, al maak die besluite wat hul neem, jou soms seer. Jy vergewe en probeer weer, probeer weer. . . Jy leer dat jy nooit werklik vry sal wees as jy nie leer hoe om te vergewe nie. Jy BID, jy buig voor alles wat groter as jy is. En in jou alleenste tye, leer jy dat God jou beste vriend is. Jy raak kwaad vir jouself, omdat jy in die soeke na liefde, elke keer so baie van jouself gee, jouself oopmaak vir nog hartseer. Maar jy glo ook nie daaraan om ‘n halwe lewe te leef nie, so jy werk maar deur rejection, time and again. . . Tel die stukkies op en gaan aan.
Jy soek die fout by jouself, maar elke ‘Ek is jammer, ekt ‘n fout gemaak’ speech wat jy moet aanhoor . . . gee jou die versekering dat jy eintlik okay is.. En jy sê; DANKIE Liewe Heer vir die vrede in jou hart. Jy sê dankie Liewe Heer dat U my hart sag hou. . . Jou beker vol hou. Jy waardeer elke opregte vriend en vriendin in jou lewe. Jy groei.
Goed of sitsuasies verander nie noodwendig nie, maar die manier waarop jy daarna kyk verander en daarom gooi jy nie meer klippe nie. . . jy bere daai klippies, waarmee jy jou pa nog elke nou en dan mee wou gooi, omdat hy jou ma na 26 jaar gelos het. Jy wonder nie meer, hoekom hulle nie soos die ou tannie en oom wat agter jou sit kon wees nie.
Sê-goed soos ‘You are in charge of your own happiness’ laat jou wonder. Jy kyk met krietiese oë na mense rondom jou en jy kan nie besluit of dit altyd die beste is om die ‘regte’ ding te doen, ten spyte van jou eie geluk nie. Wanneer jy jouself gevind het en happy is met die mens wat jy is, besluit jy dat dit beter is om alleen te wees as in ‘n verhouding waar jy in elk geval eensaam voel. MAAR, jy lê jou stille drome voor God se troon neer en hou op soek . . .
En dan, op ‘n dag . . . wanneer jy dit nie verwag nie. . . . stap hy in . . . staan hy 1.84m in sy skoene, voor jou en draai jou wereldjie op sy kop.
Ek is so ongelooflik dankbaar, want ons bakkie is die perfekte pers kleur en hy loop oor . . . mag dit altyd so wees.
Mag ons die ou oom en tannie word wat ek vandag gesien het. Iemand op wie die res van die wereld jaloers kan wees. . .