Brandon Scott Gorrell vertrek na Oakland - Interessant
See-Tac. Foto: aturkus
Die skrywer van Seattle, Brandon Scott Gorrell, navigeer op 'n boektoer deur die Baai-gebied, en soek egtheid deur middel van 'ragers', straatpredikers en hipsters met 'n duur digitale kamera.
SEA-TAC INTERNASIONALE Lughawe
Na die veiligheidskontrolepunt het ek onsuksesvol probeer om draadloos te word sonder om iets te betaal. Uiteindelik was ek in 'n lang, wit gang, en het stadig beweeg na raps wat van êrens af flou geword het. Om 'n persoon met 'n reuse-snor te sien, 'n rooi, wit en blou kopband, skinny jeans en 'bootskoene' te dra, het my laat dink "Jesus, god verdomde teef." Die lughawe het my later gedwing om na CNN te kyk, wat die hervorming van gesondheidsorg bespreek het, aanlyn-dobbelary gewettig het en kraaie wat voetgangers in die sentrum van San Francisco aanval. Die laaste ding wat CNN uitgesaai het voordat ek met die vliegtuig aan boord was, was beeldmateriaal van 'n polisiebeampte in Texas wat 'n bejaarde vrou aan die kant van die pad getas het.
BART - SFO NA OAKLAND
Dinge wat ek gedink het terwyl ek by BART by die venster uitkyk, op pad na Oakland: "Damn, it is shitty" "Damn, tapytvloere en matte sitplekke, vreemd," "Damn, lyk regtig shitty, lyk miskien soos 'n ghetto," 'Lyk soos die film' Vrydag '.' '' Al die geboue is dieselfde. Is al die geboue dieselfde kleur? Daar is 'n blou ding daar, '' Jesus, 'n klomp hoërskoolleerlinge, '' Is daardie hoërskoolleerlinge 'moeiliker' as ek? Dit lyk asof hoërskoolleerlinge 'harder' is as ek. ' 'Jesus, drankwinkels en gebraaide hoender,' 'Dit neem nogal lang tyd,' 'hoe gaan Chelsea se woonstel lyk?' 'Waarom sien ek nie meer hipsters nie?'
Dit was donker en ons drie was in San Francisco en stap ongemaklik êrens heen. Chelsea moes regtig hard piepie en dit maak my angstig. Bros het die stoep in sekere gebiede gevoer, sigarette gerook en net soos bros gelyk. Daar was 'n paar ouer kuikens wat in 'skimpy' klere rondloop. Uiteindelik het ons die plek gevind - 'n kroeg genaamd Hemlock - en betaal 'n dekkingskoste van $ 6 om die vriend van Chelsea te sien speel, maar die vertoning was verby toe ons inklim. 'Laat ons ons geld terugkry,' het Chelsea gesê.
Ons het na die skopper gegaan. Hy het ons 'n 'pyn in die esel' genoem toe hy ons geld teruggegee het. 'N Man het my genader. 'Kry jy jou geld terug?' hy het gesê. 'Ja,' het ek gesê. 'Wat, dink jy nie die ander bands verdien die geld nie?' 'Ons het net vir die een ou gekom.' 'U dink ons ​​verdien nie u geldmens nie, ons werk hard man.' 'Ons sien net nie die ander bands nie.' Ek het na die gesig van Mike Young gekyk. Dit het baie waaksaam gelyk.
By die 'rager' gil mense en speel kitaar in 'n kamer. Iemand met lang hare buite die kamer - wat luidkeels tussen baie verskillende kamers rondbeweeg vanweë wat geen konkrete rede was nie - skreeu soms. Hy het in die sitkamer gekom en 20 sekondes wild gefladder. Hy skuif in 'n stoel in en sê "Ag, kokaïne kokaïne kokaïne kokaïne, ohhhhh ..."
Daar was later verwarring oor my naam. Dit hou nie verband met die man op kokaïen nie. 'Wag, wat is jou regte naam?' vra die meisie oorkant 'n koffietafel my. 'Dit is Brandon,' het ek gesê. 'Dit is net Brandon.' 'N Man in die hoek val van 'n stoel af omdat dit geen rede was nie. 'Ek kan nie hierdie gesprek voortsit nie, dit was te afleidend,' het ek gesê. Ek kyk na die meisie oorkant die koffietafel. 'Eerlik, ek kan nie, dit was vreemd.'
Ons het die "rager" verlaat terwyl die kokaïne persoon 'n koevoet in die kombuis geswaai het terwyl sommige mans besig was om te worstel. Die mense wat in die kamer gil en kitaar speel, skree en speel kitaar in die kamer. Ek het op een plek gesit gedurende die tyd van my partytjie.
OAKLAND / ROCKRIDGE / LEES BY BITTERSWEET CAFE
Ek wou 'n plek besoek wat my in staat sou stel om in homself en sy mense 'n unieke perspektief op die wêreld te erken wat ek nie gehad het nie, en my dus laat dink dat ek nie outentiek was nie en dat ek hopeloos enige beeld kon bereik van egtheid vergeleke met hierdie Oakland-mense wat vol was met egtheid. Ek het regtig daardie begeerte gehad.
Die strate in Oakland het groot, somber en raserig gelyk; soms afgebaken deur reuse-snelwegopritte en oorvaarte, groot kruisings wat my klein, en kitskosplekke laat voel het.
Die skrywer voel verleë oor die lees.
Rockridge, waar Bittersweet Cafe geleë was, was vol kraamwinkels, koffiewinkels en 'fancy' restaurante. Die enigste mense by die Bittersweet-lesing, buiten ons vriende, was 50-jarige ma's met seuns in die hoërskool wat 'net' gebeur het om binne te gaan en gaan sit. Ek het 'n paar boeke verkoop. Daarna het ons by 'n huis gaan kuier.
SAN FRANCISCO / PIRATE CAT RADIO LEES
Die Pirate Cat-radioprogram was die enigste lesing wat ons in San Francisco gehad het. Die DJ was 'n ou kort man met dreadlocks. Hy het vinnig gepraat en oor die algemeen 'verlore' gegaan in metafoor of raaklyn - op 'n manier wat ek moeilik gevind het om letterlik te verstaan ​​/ relevant te wees - oor onderdrukking, vrede, dagga, of iets hippies.
Die kafee waarin die ateljee geleë was, was stampvol. Ek het gevoel asof ek op 'n verskeidenheid skoue was. 'N Vrou het met 'n kitaar gesing oor vrygewigheid. Die laaste minuut of twee van haar liedjie het sy probeer om almal saam te laat sing. Almal het saam gesing, behalwe vir my en die mense wat saam met my aan tafel sit. Ek voel baie skaam. Ek was Chelsea dankbaar toe sy tydens die middel daarvan gesê het: "Watter dinge moet ek lees?" en oorhandig haar boek. Ek het na die boek gekyk totdat die liedjie verby was.
Mike, Chelsea en ek het later 'gesels' oor die sanger se idees oor vrygewigheid.
OAKLAND HUIS PARTY WAAR DRIE BANDE IN DIE TERUG GESPEL WORD
Ons moes op 'n ander manier 'n manier vind om na die partytjie te gaan soek as om te stap, want Chelsea was bang om oorval te word. Na die ontvangs van hierdie inligting het dit gelyk asof Oakland 'harder' as Seattle was.
Hierdie gevoel is versterk in die huis: die mure was baie artistiek; manlike geslagsdele is met swart merke op die mure getrek. Ek het gevoel asof hierdie mense wat privaat dele op vreemde plekke gekrabbel het, 'n geheim van die lewe weet. Miskien het hulle, deur middel van hul baie outentieke tydperke (d.w.s. deurmekaar ma's, wat op 'n vissersboot van Alaska gewoon het, of op 'n industriële plaas in Iowa grootgeword het) 'n lewens-essensie verkry wat uit hul wesens voortgespruit het; fisies gemanifesteer deur die klere wat hulle gedra het, hul mond en hare. Hul skoene. Die kern was van die egte egtheid.
In die agterplaas kon daar gesien word dat hipsters hoëfoto's met duur digitale kameras met flits neem. Chelsea het dadelik kranksinnig begin raak toe die groep van haar kêrel begin speel, en ek en Chelsea het baie hard begin huil. Ek het mense rondgestoot. Soms het Chelsea my in die gesig geslaan of my baie in die gesig geklap. Ek het soms na mense gekyk wat nie besig was nie. Die meeste het bang gelyk. Hulle het vir mekaar gefluister: 'Ek dink hulle is regtig dronk.'
Ek het my persepsies rakende die egtheid van die party heroorweeg en effens vervreemd gevoel van die samelewing.
Dinge wat ek oor OAKLAND GEDINK het
Is die mense hier meer outentiek? Is dit hoe Kalifornië is? Is dit soos die Beach Boys? Is Kalifornië soos die Beach Boys? Is ons in die wynland? Is dit soos die Beach Boys?
Dit het gelyk of daar 'n goeie hoeveelheid mense kom wat nie ons vriende was nie. Ek het begin met my lees sonder om na die gehoor te kyk of inleidende kommentaar oor myself te lewer. Tydens die Q & A-sessie daarna het twee vroue wat in hul laat vyftigerjare in hul notaboeke was, gevra hoe ons blogs moet gebruik om hul romans te bevorder. Dit het gelyk of hulle gevoel het dat hulle in 'n klas gaan oor die gebruik van blogs om hulself te bevorder. Toe ons antwoord, neem hulle notas. Soms sou 'n mens 'n geluid maak en knik, asof iets katarties pas verduidelik is. 'N Ander dame het ook gelyk in die laat vyftigerjare dat dit ons wil bewys dat die internet depressie veroorsaak en nie' regte 'menslike konneksie kan bied nie. Dit was sy wat haarself as 'n 'kunstenaar' voorgestel het. Sy het gesê: "Ek is 'n kunstenaar."
Later, op pad huis toe, het ek goed gevoel om nie inleidende kommentaar oor myself te lewer nie. Ek het besluit om dit van nou af so te doen.
Die boekwinkel was in 'n enorme "ryk mense-strip mall" -saak, met ondernemings soos Whole Foods en Target. Daar was 'n restaurant wat adverteer op sy A-raam-stoepvry-reeks, organiese gebraaide hoender. Ek het dit opgewonde aan Mike uitgewys. Die klerke van die boekwinkel het minagtend van ons teenwoordigheid gelyk. Die enigste mense daar was Chelsea se vriende. Ek dink ek het 'wynland' op pad daarheen gesien. Ek het die film "Sideways" na iemand verwys.
Na die voorlesing is ons na Whole Foods. Ek het slaai gekry. Ons het buite in die hitte gesit saam met Chelsea se familie en geëet. Ons is terug na Oakland.
Dinge wat my indruk
Ek het beïndruk gevoel toe ek by die 19de Straatmissie van BART af kom en 'n Spaanse man op 'n mikrofoon sien en dinge skree, dink ek, oor Jesus. Daar was 'n paar mans rondom hom wat stoïd lyk. Ek voel beïndruk deur die mans. Ek was beïndruk toe ek 'n persoon sien wat 'n groot rek Mexikaanse stoeimaskers oor 'n kruising kruip, na 'n klein buitelugmark. Ek was beïndruk deur die maskers.
BSG "voel emosioneel oor ppl wat ek daar ontmoet het"
Ek was beïndruk deur '826 Valencia' en het 'n lekker gesprek gehad met iemand in die klein kamer met die akwarium. Ek het beïndruk en goed gevoel in die winkel "Naalde en penne." Ek het soms gedink dat San Francisco groter is as Seattle, en het dit vir myself 'meer metropolitaans' genoem, terwyl ek terselfdertyd glo dat dit nie 'meer metropool' as Seattle was nie; dit was vreemd. San Francisco het in 'n veranderde, meer vuil, meer regte soort konteks anders gelyk as Seattle.
DINGE WAT EK NIE AANGEMEL HET NIE
Die ontmoeting met mense vir die eerste keer wat ek net op die internet geken het, het my soms baie emosioneel laat voel.