Ishana Gangaram, ’n administratiewe beampte by die skool van kliniese geneeskunde by die universiteit, is een van die personeellede wat al baat gevind het by die sogenaamde pawternity-verlof. Haar hond Margo, ’n kruising tussen ’n pool- en Duitse herdershond, was baie siek voordat sy in April op die ouderdom van 20 maande dood is. Margo het ’n geboortedefek gehad wat haar heupe en agterbene aangetas het. “Sy kon nie behoorlik loop nie en haar agterlyf het gesleep,” sê Gangaram.
“Moet jy mense vra om te bewys die troeteldier is dood? Om te vra vir bewyse kan onsensitief wees, want moet jy nou ’n foto bring van die dooie hond of moet jy hom opgrawe?”
Hy sê dit is nie soos wanneer ’n personeellid ’n doodsertifikaat kan verskaf nie. Dit kan ook moeilik wees om te bepaal waar jy die streep trek.
“Ek kan verstaan as dit jou hond of kat is, maar wat dan van die budjie, die goudvis of jou meisie se hond? Dit is beslis oop vir misbruik.”
Hierdie prentjies het dikwels die onderskrif: “In die jaar 2000” gehad. Deur die jare, selfs so vroeg as die 1800’s het hierdie tegnologiese tydperk waarin ons vandag is, mense se verbeeldings aangegryp.
Met so baie nuwe ontwikkelinge in die landbou, gaan ons in hierdie artikel net op die gebruik van hommeltuie fokus.
Terwyl daar vandag baie hommeltuie beskikbaar is, is almal nie geskik vir gebruik in die landbou nie. Die wat wel geskik is, val in twee kategorieë: vastevlerk- en multirotorhommeltuie. Altwee tipes het soortgelyke kostes en ladingskapasiteite.
Die druk vir hoër opbrengste, waterbesparing en landbouprodukte van 'n beter gehalte is enkele van die uitdagings wat produsente beleef.