Huge room in a colonial house in down town Cali... — Дома в аренду в г. Кали, Валье-дель-Каука, Колумбия
Хозяин Angela & Javier Hispanic cosmetic dentist M3C 0C1
teeth veneers MA
Troy laser whitening
best cosmetic dentists in Chesapeake Virginia
veneer tooth Chino 91710
Male family cosmetic dentistry in Danbury 06810
veneers cost per tooth in East Rockaway NY
da vinci veneers South San Francisco CA
Orthodox cosmetic dentistry in Playa Del Rey 90293 Lugiswa Plaatjies | Biography and Filmography
15 Minutes 2001 (Movie) (Song)
TAGSLugiswa Plaatjies BEST OF/WORST OF PressReader - Weg! Namibië: 2015-04-01 - REISDAGBOEK: SO­LI­TAI­RE NA OUTJO
REISDAGBOEK: SO­LI­TAI­RE NA OUTJO
Weg! Namibië - 2015-04-01 - INHOUD - TEKS EN FO­TO’S JA­CO VAN NIE­KERK
Ja­co en Dasha van Nie­kerk ry­loop kaal­voet deur Na­mi­bië
Ja­co van Nie­kerk en sy Rus­sie­se vrou, Dasha, het laas­jaar kaal­voet ge­ry­loop van die Kaap tot in Zam­bië. Hier is uit­trek­sels uit hul­le reisdagboek deur Na­mi­bië.
23 OK­TO­BER 2014 So­li­tai­re na S­wa­kop­mund
Half­ses is ons op en aan die pak. Gis­ter­aand het ons na­by Na­ba­seb – tus­sen Mal­ta­hö­he en So­li­ta­ti­re – langs die C14 ge­slaap.
Ses­uur is ons ge­reed om e­nig­iets wat op die pad be­weeg, af te trek. Hier is nie baie ver­keer nie. Ons wag ’n half­uur en be­sluit om vin­nig tee en ont­byt te maak ter­wyl daar nog niks ver­by­kom nie. Ons sluk ons ont­byt af en brand ons ke­le met die tee. Maar niks kom ver­by nie. Die son kom la­ter oor die ber­ge op en ons be­gin bak.
Ons hoor ’n dreu­ning. Ver­vaard vlieg ons op en stof ons af van waar ons langs die pad op ons rug­sak­ke ge­sit­lê het. Die dreu­ning gaan bo-oor ons. ’n K­lein vlieg­tui­gie.
Voor tien kom ’n Land Ro­ver aan­ge­kruie. Dit be­hoort aan N/a’an ku sê, ’n or­ga­ni­sa­sie wat met wild­re­ha­bi­li­ta­sie werk. Die vrou stop en laai ons op. Die vry­wil­li­gers in die Land Ro­ver kyk ons met groot oë aan. Ons lyk en ruik se­ker erg bos.
So­li­tai­re is te veel van ’n toe­ris­te­plek vir my. O­ral is bus­se wat hor­des leep­oog toe­ris­te af­laai wat dan doel­loos deur al die snuis­te­rye snuf­fel. Ten min­ste is die ap­pel­tert waar­voor die plek be­kend is, is wrag­gies lek­ker, en ek en Dasha smul elk­een aan ’n homp daar­van vir mid­dag­e­te. Ons kies eg­ter gou koers na die bord­jie wat Wal­vis­baai aan­dui, 230 km ver weg. Nie lank nie of ’n bak­kie met Duit­se S­wit­sers stop vir ons. Hul­le is jonk en lus vir a­von­tuur, en ons ge­niet me­kaar se ge­sel­skap. Hul­le wil ook uit­breek en nie net die deur­ge­trap­te plek­ke sien nie.
In Wal­vis­baai sit ek en Dasha sit op ’n ban­kie en kyk na die koue see. Ons is 2 100 km ge­le­de uit die Kaap weg.
Tot dus­ver het ons nog niks vir ver­voer be­taal nie, en reeds ho­pe a­von­tuur be­leef. Ten spy­te van die moeg­heid voel ek lus vir die reis wat voor­lê.
’n Vrien­de­li­ke man gee ons ’n ge­leent­heid tot bui­te die dorp, van waar ons duim­gooi na S­wa­kop­mund. Nóg ’n vrien­de­li­ke man stop langs ons en be­duie ons moet in sy Corol­la klim. Ek vra of ons moet be­taal. Hy lag. Na­tuur­lik, dis mos hoe dit werk. Ek sê hom ons het al die pad van die Kaap ver­niet ge­ry. Hy skud sy kop en be­gin ry. Hon­derd me­ter ver­der stop hy en stoot te­rug. Steeds kop­skud­dend sê hy ons moet klim, hy sal ons gra­tis vat.
S­wa­kop­mund is gro­ter as wat ek my­self voor­ge­stel het. My pa s­tuur ’n SMS van P­re­to­ria af dat ons Ske­le­ton Be­ach Hos­tel moet pro­beer. Daar ge­kom, is ons dank­baar om die tent in die een hoek van die erf op te slaan en ’n lek­ker warm stort te vat. Ons het ver ge­kom vir dié stort!
1 NO­VEM­BER 2014 S­wa­kop­mund
Dasha se kamp­ma­tras­sie lek. Die af­ge­lo­pe paar nag­te maak ons beur­te om op die grond te slaap na­dat ons na­by Aus in ’n kol do­rings ge­slaap het. Ons stap deur die dorp en vra o­ral, en kom la­ter by CYMOT uit, ’n buitelug-en-ys­ter­wa­re­win­kel waar­van ek hou. Daar koop ek ge­noeg rub­ber­vel­le­tjies om die helf­te van ’n ma­tras oor te kan trek; die goed kom van Duits­land en wérk.
Ons bly in die Ske­le­ton Be­ach Hos­tel vir vyf nag­te. Daar ont­moet ons an­der jong­men­se wat die land min of meer soos ons deur­kruis, die meer­der­heid van hul­le Duit­sers.
Al wat vir my moei­lik is, is die weer. Daar hang meestal ’n mis­bank in die lug wat van die koue see af kom. Dit pla eg­ter vir Dasha min.
Ons b­ring ons dae deur deur in die dorp rond te loop en na Duit­se ge­boue te kyk en dan weer by die hos­tel te gaan kos­maak. By ’n slag­huis koop ek Land­j­ä­gers, ’n sa­la­mi wat van gems­bok en spring­bok ge­maak word: Dis lek­ker in slaai, op piz­za, brood, of som­mer net so.
7 DE­SEM­BER 2014 Outjo en A­fri­ka­ner­bees­te
Outjo is ’n ou­li­ke dor­pie. Daar is ’n bak­ke­ry en die stra­te her­in­ner aan ’n reg­te plat­te­land­se dor­pie. O­ral hoor ’n mens die klap­taal van die Da­ma­ras. En as hul­le nie Da­ma­ra praat nie, dan praat hul­le die mooi­ste A­fri­kaans.
Oom De Wet Mou­ton nooi ons om ’n paar dae saam met hom op hul­le plaas – Of­fer – na­by O­ta­vi deur te b­ring. Ek het saam sy dog­ter, An­ni­ka, by Tuk­kies stu­deer, en hy het vir ons ’n ge­leent­heid van Wind­hoek na Outjo ge­gee.
Hul­le boer met A­fri­ka­ner­bees­te, die ein­ste ou­tjies wat van ons voor­ou­ers so in A­fri­ka op­ge­trek het.
Die re­ën kom saam met ons op Of­fer aan. Ons hard­loop gou die groot plaas­huis in waar oom De Wet se pa en ma ons in­wag. Die tan­nie laat ons da­de­lik wel­kom voel en skep vir ons elk ’n bord bees­stert in.
Die vol­gen­de paar dae is he­mels. El­ke mid­dag eet ons die heer­lik­ste bees­vleis­ge­reg­te. Een­dag boer ek ook met A­fri­ka­ners as ek my sin kan kry!
Die plaas is taam­lik groot, maar in hier­die wê­reld het ’n mens ’n moe­wie­se stuk aar­de no­dig om die bees­te te kan dra aan­ge­sien die wei­ding so yl ver­sprei lê. Oom De Wet wys my hoe om ’n goeie bees van ’n swak een te on­der­skei, ver­dui­de­lik die ge­ne­ti­ka, en wys vo­ëls en bo­me uit wat eie aan hier­die wê­reld is. Hy wys my ook ’n miers­hoop wat se­ker 4-5 m hoog is.
Ons har­te is seer toe ons Of­fer ver­laat. Weer eens het die gas­vry­heid van die Na­mi­bi­ërs ons (kaal-)voe­te on­der ons uit­ge­slaan.
Lees Ja­co se blog by be­ar­food­tra­vels. blogspot.com vir meer a­von­tu­re.
GE­AARD. “Ek het maar nog al­tyd van kaal­voet loop ge­hou,” sê Ja­co van Nie­kerk. “My groot­ste vrees vir ho­ër­skool toe gaan was dat ek heel­dag skoe­ne sou moes dra. Dasha, my vrou, het nooit die ge­leent­heid ge­kry om kaal­voet te loop in Rus­land nie. Toe sy men­se in Suid-A­fri­ka kaal­voet sien loop en selfs win­kels toe gaan, be­sluit sy om dit ook te pro­beer.”