Selektief deernisvol en selde altruïsties - Inligting
Selektief deernisvol en selde altruïsties
Jed Purses bespeur liefde en deernis teenoor ander en besef dan dat hy een ding vergeet het. Homself.
Wakker word, mediteer, doen joga. Stort, aantrek, vertrek. Drange ontstaan ​​vir 'n parantha van die straatverkoper langs my gunsteling sapstalletjie. Die sapstalletjie ly aan kragonderbrekings. Ek voel teleurstelling. Ek onthou die beginsels van 'n onlangs voltooide vipassana-meditasiekursus - gelykheid in die aangesig van onbestendigheid - die drang na die sap bedaar, maar nie na die parantha nie.
By die kosstalletjie terwyl die seun die parantha maak, sit daar drome oor hoe 'n lui Saterdag spandeer sal word. Granola by die kafee en hopelik die vrou teëkom waarop ek 'n drukgang het. Lees, skryf, slaap. Laat die dag die aksie bepaal.
Die waarheid wat ervaar word, is baie kragtiger as enige verstandelike begrip.
My dagdrome word onderbreek terwyl my oë die enkel vang van 'n man wat oorkant die straat sit. Ek is nuuskierig, want dit lyk of sy enkel in 'n fisies onmoontlike posisie is. Bedrieg ervaring my?
In die vipassana-kursus het die onderwyser benadruk dat die waarheid wat ervaar word baie kragtiger is as enige intellektuele begrip. As ek verder kyk om die verstand te herstel teen my ervaring, sien ek die voet van sy been voor sy enkel. Dit raak die grond asof hy geen enkel en voet het nie.
Tog lê sy enkel en voet plat langs waar die voet van sy been die grond raak, en alles is nog steeds verbind. Die bewustheid werk na ander dele van sy liggaam - sy ander been is prosteties, sy hande ly aan melaatsheid, sy gesig is sonder uitdrukking. Sy oë werk saam met een uitgestrekte hand om die verbygangers te volg. 'N Leë blikbeker en krukke lê aan sy sy.
Dit raak pynlik om hom meer waar te neem. Skerpheid ontstaan. Ek voel gedwing om op te tree, maar weet nie wat aangebied kan word om sy situasie te verbeter nie. Die gevolglike denkpatroon word onaangenaam, ongemaklik en my aandag trek gou terug na die seun wat die parantha maak.
'Hou jy van kook?' sê die seun merk my aandag op sy werk.
Nodding vra ek in ruil, "Daai deeg is net meel en water, ja?"
'En die vulsel? Alloo, mattar, koljander? Enigiets anders?"
Voordat hy dit uitrol, neem hy die deegbal en vul die aartappelvulsel in die middel. Hy sluit die vulsel toe deur die deeg daaroor te trek, sodat die deegbal soos 'n kussing lyk.
In vipassana-meditasie word studente toegelaat om soveel kussings te gebruik as wat hulle wil sit om 10,5 uur per dag gemakliker te wees. Die kussings help om die pyn te vertraag, maar laat dit nooit verdwyn nie. 'N Mens sou 'n troon van die kussings kon bou, maar uiteindelik moet die liggaamlike pyn deur die liggaam in die gesig gestaar word.
Deur hierdie proses leer die student dat die ervaring van fisiese pyn 'n instrument is om te let hoe ons gedagtes reageer op ongemaklike situasies. As 'n mens gelykheid kweek, net die pyn waarneem - dit is 'n stygende en dalende sensasie en van nature onbestendig - dan los die pyn uiteindelik op. Hoe gouer die student die moed ontwikkel om die pyn te voel en waar te neem, hoe gouer kan dit ontbind word.
Toe ek besef hoe my gedagtes reageer op die man oorkant die straat, stop ek die afleiding en staar hom in die gesig. Watter omstandighede het hom tot hierdie toestand gelei? My beoordelaars neem onmiddellik dwelm- en alkoholmisbruik aan.
In vipassana leer studente deur ervaring dat al ons buite-omstandighede 'n direkte resultaat is van wat in ons gedagtes gebeur. Hierdie omstandighede kan verander as ons die moed het om onsself en denkpatrone in die gesig te staar. Ek wonder of die situasie van hierdie man so eenvoudig is?
Barmhartigheid stimuleer optrede om lyding te verlig. Die aksie wat geneem word, is uniek aan die vermoëns van elke persoon.
Nie te lank voordat ek hierdie man waargeneem het nie, het ek my oggendmeditasie beëindig soos die vipassana-kursus geleer het Mehta - liefdevolle vriendelikheid - en die wens vir alle lewende wesens om liefde en deernis te ervaar, dat ek net liefde en deernis moet gee, dat alle wesens vry van pyn en lyding moet wees, om alle wesens as vriende te kan beskou.
Niemand kan die man se omstandighede in die verlede wat tot sy huidige toestand gelei het, verander nie, dink ek, maar deur hom op te let, word 'n mens bewus van die huidige situasie en voel hy deernisvol. Barmhartigheid stimuleer optrede om lyding te verlig. Die aksie wat geneem word, is uniek aan die vermoëns van elke persoon.
Nadat ek die ontbyt klaar gemaak het, voel ek tevrede, kyk ek oorkant die straat en wonder wat in die oomblik gedoen kan word om te help. Ek voel liefde en deernis vir die man en voel gedwing om op te tree uit hierdie eenvoudige gevoelens, en niks anders nie.
'Nog een parantha, vir die man oorkant die straat. Ek sal vir albei betaal, "sê ek en staan ​​op.
Ek gee die seun geld uit en stap uit die stalletjie. Die man oorkant die straat begin roer ter voorbereiding om verder te gaan. Die seun skree oorkant die straat en sê vir hom om te bly, want ek het vir hom ontbyt gekoop. Ek voel ongemaklik en sit my kop neer, en wil nie erken word as ek vertrek nie. Tog praat die man oorkant my 'n paar woorde in Hindi. Ek kyk op met 'n kort glimlag om te erken en aan te gaan.
Nou is ek op pad na die kafee om my mis te loop. Ek klap myself nie agterop of voel trots nie, ek het al vergeet van wat ek gedoen het. Eers later, nadat ek gesit en nadink het, kom die omstandighede van my gee weer na vore. Ek wonder by myself, op die ouderdom van 29, het ek net die eerste keer in my lewe altruisties opgetree?
Dharamshala, Indië. Foto deur skrywer
Of het ek 'n diepgewortelde, selfbelangrike emosie gemis op die oomblik van gee? Ek kan nie 'n ander omstandigheid van gee gee waar ek geen verwagting van terugkeer gehad het nie, selfs nie die verwagting om goed met myself te voel nie. Is dit wat ware medelye oplewer? Het ek regtig so lank geleef sonder om ooit op hierdie manier op te gee?
Terug op straat en vinnig stap, hoor ek 'n vrou vir my sê: "Hallo Baba ... asseblief?" Ek kyk af en sien 'n ouer vrou met 'n soortgelyke geval van melaatsheid, gebarste brille en geskeurde klere. Na 'n blik loop ek verby en ignoreer haar.
Later word die omstandighede van my selektiewe medelye duidelik. Waarom die eerste man en nie die tweede vrou nie? Wat is my verantwoordelikhede as persoon met 'n relatiewe voorreg? My bankrekening vertel dat ek gesondheidsorg, kos en klere aan die tweede vrou kon aangebied het.
Moet ek kies om dit vir een te doen, moet ek dit doen vir ander in 'n soortgelyke toestand? As dit die geval was, sou ek redelik vinnig geld opgehou het, en martelaarskap is nie aantreklik nie en lyk dit ook nie na 'n oplossing nie. Sonder duidelike antwoorde is die verwagting dat ek perfek deernisvol moet wees in elke situasie, en ek is ontsteld oor myself oor my gebrek aan volmaaktheid.
Hierdie keer verwys ek nie na vipassana om die omstandighede te verduidelik nie, hoewel ek seker is dat dit wel kan. Ek onthou eerder iets uit 'n boek wat ek oor deernisvolle kommunikasie gelees het. Die boek is 'n aksioom om deernisvol te kommunikeer en te beweeg, om eers deernis vir jouself te hê.
As ek terugkyk op hoe ek myself behandel het oor my keuse om te gee, merk ek op dat daar nog 'n laag selektiewe deernis is wat ek gemis het - deernis vir myself.