Oloff die Seerower 1: Die Swaardvegter by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer - Read Online
Oloff die Seerower 1: Die Swaardvegter
Hulle is gewone soldate. Hulle voer net bevele uit. Vir hulle is 'n swaard net 'n wapen om mee te veg. Oloff van Wagenaar glimlag. Vir hom is 'n swaard soos 'n pen vir 'n skrywer of 'n verfkwas vir 'n skilder.
Publisher: Fantasi Books (Pty) LtdReleased: Jan 1, 1957ISBN: 9781629788968Format: book
Oloff die Seerower 1 - Gerrie Radlof
"Die honde blaf, Seur!"
Johan van Wagenaar maak die boek op sy skoot toe. Sy oë dwaal oor die gesellige vuur in die kaggel voor hom. Dan rus hulle ingedagte op die massiewe klippilare van die skoorsteen daarbo. Hy lig sy kop op en luister.
In teenstelling met die mode, is sy hare kort geknip en dra hy nie 'n pruik nie. Daar is reeds tekens van grys aan sy slape. Sy kuif is egter nog vlammend rooi. Fyn plooitjies loop weerskante van sy blou oë oor sy wange. Sy neus is reguit en effens spits. Die ken is sterk. Die hoeke van sy lippe buig effens af asof verbittering 'n spoor oor sy gelaatstrekke gelaat het. Tog weerspieël sy gesig 'n diepe tevredenheid.
Johan van Wagenaar is een van die senior koopmans aan die Kaap. Hy is ook een van die rykste wynboere. Sy plaas is aan die suidekant van die Wynberg geleë; die verste amptenaarsplaas van die Kaap af. Buite suis die wind deur die jong eikebome en verder weg is die dreuning van die see hoorbaar.
Hy kyk om na die frisgeboude man wat van die kombuis af gekom het en nou op die drumpel van die voorkamer huiwer. Johan se mond versag in 'n glimlag as hy na sy getroue slaaf kyk. Mamoed is beter as enige vriend wat mens maar kan hê.
Ek hoor, Mamoed, sê die eienaar van Sandryk stadig. Miskien blaf hulle maar vir wilde diere. Ons bly ook so alleen hier in die wildernis dat selfs die honde se verbeelding met die geringste geluid op hol raak.
Dis al laat, Seur, antwoord Mamoed. As dit jakkalse of ander diere was, sou die honde hulle stormgeloop het. Maar hulle bly op die werf blaf en gaan nie uit nie. Dis ook te laat vir besoekers …
Johan van Wagenaar lag sag. Moenie so bekommerd lyk nie, Mamoed. Jy't tog nie weer een of ander voorgevoel dat daar moeilikheid gaan wees nie?
Ek kán dinge voel, Seur. Mamoed laat hom nie deur Johan van Wagenaar se geterg van stryk bring nie. Seur weet ek kan in die nag sien. lets is verkeerd, ek wéét dit.
Johan van Wagenaar tel die boek van sy skoot af op en sit dit op die tafel langs hom neer. Hy lag goedig terwyl hy opstaan. Jy dink verniet dat jy die onbekende kan peil. Kom, Mamoed, kom liewer saam met my dat ons …
Hy hou skielik op met praat as hy sien hoe Mamoed sy kop omruk en met verskrikte oë na die groot, swaar voordeur staar. Die deur is nog nie gesluit nie. Dit word eers gedoen wanneer Johan gaan slaap.
Duidelik sien Johan hoe die swaar koperknop stadig draai. Mamoed beweeg haastig en geruisloos na die rak langs die kaggel waarop die gewere staan. Hy steek sy hand uit na die naaste geweer. Net toe ruk die voordeur skielik oop en 'n pistoolskoot weergalm feitlik tegelykertyd hard in die vertrek.
Johan van Wagenaar swaai verskrik om. Verdwaas staar hy na Mamoed. Toe die skoot die slaaf tref, val hy agteroor op die vloer neer. Hy bly roerloos lê. Onder sy regterskouer vorm 'n rooi bloedkol.
Van Wagenaar tree vinnig nader om Mamoed te help, maar steek vas as iemand hard van die voordeur se kant af skree.
Op die drumpel staan 'n paar mans. Vooraan is 'n kêrel van bykans twee meter. Sy gitswart hare hang in lokke op sy skouers, maar dit lyk vuil en sleg versorg. Sy baard is net so swart en hang in lang olierige slierte op sy bors.
Die vreemdeling se plat gesig vertrek in 'n grynslag. Dan gooi hy sy kop agteroor en lag hard van agter uit sy keel. 'n Koue rilling gaan deur Johan van Wagenaar as hy die meedoënlose uitdrukking in die donker oë van die man voor hom sien. In die man se regterhand is 'n breë sabel. Johan van Wagenaar sien dat die ander ook sabels dra – almal behalwe die man wat net regs van die deurkosyn doodluiters teen die muur aanleun. In sy hand, wat ontspanne langs sy sy hang, is 'n pistool. 'n Rokie dwarrel lui om die pistool se loop. Dis hy wat Mamoed geskiet het.
Maar Johan is skaars daarvan bewus. Verbysterd staar hy na die jong man se gesig. Sy blik is intens, maar daar lê iets soos vrees in sy oë. Johan sien die vlammende rooi hare en die blou oë, die reguit, spits neus bokant die vol lippe.
Oloff! fluister Johan van Wagenaar saggies, maar met soveel intensiteit dat almal in die vertrek dit kan hoor.
Die man met die pistool lig sy wenkbroue.
Dit lyk my hy sien 'n spook, Van Osse! roep die vent met die swart baard uit. Hy begryp nie waarom die twee mans mekaar so aanstaar nie.
As jy daarmee bedoel dat hy die dood in die oë staar, is jy reg, Slinkshart, lag Van Osse. Ek dink …
Dis die laaste keer wat ek jou waarsku, Ben! roep die man met die swart baard vererg uit. My naam is Borghort, en jy wéét dit! Ek haat dit as jy my Slinkshart noem.
Borghort? Slinkshart? Wat maak dit saak?
Borghort kyk Van Osse 'n oomblik onderlangs aan. Dan lag hy en slaan sy arm om Van Osse se skouer.
Johan van Wagenaar sidder. Vriendskap tussen diewe, 'n skertsery tussen moordenaars. Dis nie moeilik om af te lei dat hy met seerowers te doen het nie. Wat hulle hier op Sandryk soek, weet hy nie. Dit gebeur selde dat hulle só ver van hul lêplekke af dwaal. Hy weet dat die roete na die Ooste deur seerowers bedreig word, maar die roete lê anderkant Madagaskar – ver van die Kaap die Goeie Hoop af. Hulle is seker op gelyke voet, albei kapteins van seerowerskepe, dink Johan van Wagenaar.
Dan ruk die aaklige waarheid van wat hy gesien het, hom terug na die werklikheid. Oloff? Hy het altyd gedink dat sy seun hom miskien sal haat omdat hy hom en sy moeder verlaat het. Tog was daar toenadering in die laaste briewe wat hy van Oloff ontvang het. Was dit alles leuens? 'n Voorbereiding vir die wraak wat hy vanaand hier beleef?
So vinnig soos die gedagtes by hom posvat, verwerp hy hulle. Hy vind dit eenvoudig onmoontlik om te glo dat sy eie seun so sal optree. Half duiselig van skok staan die koopman terug.
Tien, twaalf van die woestaards wat agter hul leier gestaan het, storm vorentoe. Skielik wemel die vertrek van vreemdelinge. Borghort swaai sy arm wild; blykbaar 'n teken dat hulle die huis moet deursoek.
Ons kom soek 'n bietjie groente en water, roep Borghort spottend uit, en hier kom ons op 'n skatkamer af! Sy oë dwaal gierig oor die silwer kandelare wat van die swaar plafonbalke hang. Op die tafel aan die ander kant van die kaggel blink 'n silwer bak en goue beeldjie in die lig van die vlamme. Die wynkraffie en die glase op die groot skinkbord is van die allerfynste ontwerp. Borghort skink gretig van die rooi wyn wat op die tafel staan. Die rooi vloeistof loop oor die kelkie se rand.
Kom, Ben, roep hy uit onderwyl hy die tweede glas vul. Drink saam met my van die Kaapse wyn!
Buite op die werf knal 'n paar skote. Die hoë gegil van vrouens en kinders vul die naglug. Die wrede gelag van die wilde seerowers is al ander geluid wat hoorbaar is. Johan van Wagenaar weet watter lot sy mense tref; dat daar van sy slawe en hul gesinne nie 'n enkele een sal ontsnap nie.
'n Man met 'n woeste baard en 'n vuil serp om sy kop storm by die voordeur in. Hy kyk in die vertrek rond totdat hy Borghort en Van Osse sien.
'n Paar van die kêrels is besig om 'n trop beeste en die kleinvee strand toe te jaag, sê hy. Daar's genoeg graan vir al twee skepe.
En wyn? vra Borghort. Het julle wyn gekry?
Te veel, antwoord die man. Die kêrels het reeds 'n paar vate stukkend geslaan en as ons nie gou maak nie, kry ons hulle nooit vanaand op die skepe terug nie.
Die onnosel swape! bulder Borghort. Kan hulle nie wag totdat ons van die land af is voordat hulle begin suip nie?
En watter voorbeeld stel ons vir hulle, Slinkshart? sê Ben van Osse en vat 'n groot sluk rooi wyn.
Borghort lag ongemaklik. Jy maak alewig grappies, Ben, sê hy met stywe lippe. Hy hou nie altyd van die kalm manier waarop Van Osse praat nie. Dit lyk asof die kêrel nooit sy selfbeheersing kwytraak nie. Dan draai hy na die boodskapper voor hom. Sê vir Cuyler dat hulle al die vate wyn strand toe moet vat. Dié wat ons nie kan laai nie, sal ons daar stukkend slaan. Maak gou en sê …
Haai! onderbreek Borghort homself skielik in 'n bulderende stem terwyl hy sy sabel van die tafel af gryp en doelgerig op een van die seerowers afstorm. Waarheen dink jy gaan jy met daardie pak goed? Jy weet dat al die buit op 'n hoop gegooi moet word. Ons sal later deel. Jy weet ons duld nie diewe in ons midde nie.
Borghort se sabel is dreigend omhoog. Die seerower deins verskrik terug. Hy weet hoe genadeloos en vinnig straf uitgedeel word.
Slinkshart, kom Van Osse se stem bedaard van agter, maar snydend genoeg om Borghort te keer. "Dis een van my manne daardie. As hy doodgemaak moet word, sal ek dit self doen.