Redakteursbrief: Dink aan die eendMariné Lourens, inhoudsredakteur van Maroela Media. (Foto: Janie Monsieur) Ek het ŉ dik vel. Só sal al my familie en vriende jou vertel. Of ek met hom gebore is en of hy deur die loop van my kinderjare gekweek is, is ek nie seker nie. Maar vir dié eend is dit alles maar water op die rug. Dié eienskap het oor die jare handig te pas gekom in ŉ beroep waar jy jou eie emosies diep weg moet bêre. Joernaliste. Die wreedaards en ongevoeliges. Die sensasie-soekers. Die aasvoëls wat teer op ander se teëspoed ter wille van ŉ sappige storie. Moenie bekommer nie, ek het hulle al almal gehoor. Water op die eend se rug, onthou? Ek is al vloekwoorde toegesnou wat ek nog nooit eens vantevore gehoor het nie. Almal van my ma tot my baas is al so beledig dat ek hulle eintlik ŉ drukkie wil gaan gee. Die foon is al meer kere in my oor doodgegooi as wat ek kan onthou, ek is opsetlik om die bos gelei, ek is gedreig, en manlike kollegas moes al verskeie kere as “lyfwag” optree wanneer mense my dalk te lyf sou gaan. ŉ Vinnige sluk koffie, diep asemhaal en soms selfs ŉ paar trane in die badkamer – en dan gaan jy weer aan. Water op die eend se rug – die nuus wag vir niemand. Dood, swaarkry en hartseer vul jou dag. Nuusstories oor korrupsie, politiek en bekgevegte op sosiale media is ironies genoeg die welkome afwisseling. Vir emosies is daar eenvoudig geen plek nie. As jy ontsteld raak elke keer wanneer jy met die huilende geliefde van een van Suid-Afrika se moordslagoffers praat, sal jou binneste permanent in ŉ warboel wees. Die nuustrein stoom voort en jý is die enjin. Eers wanneer jy jou rekenaar afsit en jou notaboekie wegbêre, kom jy tot verhaal. Dan besef jy opnuut wat jy alles vandag gehoor en gesien het. Jou liewe woef wat jou stertswaaiend by die voordeur inwag, herinner jou aan die ma wie se kind deur ŉ aggressiewe hond verskeur is. Wanneer jy oorkant jou man by die etenstafel sit, dink jy aan die jong vrou wie se man in ŉ lokval doodgeskiet is en wat nooit weer saam met haar sielsgenoot ŉ maaltyd sal deel nie. Die vreemde geluid buite die huis is in jou geestesoog dieselfde man wat gister daardie jong meisie in haar ouerhuis verkrag het. “Wat is fout, skat?” vra manlief. “Niks nie! Ek is sommer net moeg.” Skielik voel die eend of die water hom verdrink. Ons gesels graag oor die nuus en vertel kopskuddend van die jongste skokstorie wat ons pas gelees het. Braak gal om die braaivleisvuur en tik verwoed aan die bitter kommentaar op nuusberigte. Kritiseer die media oor berigte wat geskryf word en kla oor berigte wat nié geskryf word nie. Maar stop jy ooit om te dink wie aan die anderkant van jou rekenaarskerm sit? Vra jy ooit wie op die bloederige ongelukstoneel moes staan, wie die huilende ma wie se baba dood is probeer troos het ná die ontroosbare verlies, wie ure lank buite iemand se hek gesit het om antwoorde op die publiek se vrae te kry? Wanneer jy vanaand op jou selfoon deur die nuusberigte blaai, dink jy aan die slapelose nagte van die persoon wie se motor vandag deur woedende betogers getakel is sodat jy die ware stand van sake kan weet? Joernaliste lig nie bloot die publiek in van wat in die wêreld aan die gang is nie. Hulle is die knaldempers in ŉ brose samelewing – die verskansing wat die harde impak trotseer sodat die slag effens ligter aan die ander kant uitkom. Die filter wat die hartseer, trauma en grafiese besonderhede verpak sodat dit in verteerbare vorm by jou aankom. Joernaliste is meer as ŉ nuusbron – hulle is beraders, raadgewers, speurders, waghonde en vertroosters. Hulle beskerm die weerloses en konfronteer die magtiges. Hulle waagmoed is meer as hul vrees en hul oortuigings is sterker as hul inkennigheid. Bo alles is hulle ménse. Feilbare mense. Mense wat foute begaan, verkeerde besluite maak en wie se oordeel soms wankel. Maar mense wat meer trotseer as wat ooit op ŉ rekenaarskerm of in die ink van ŉ koerant vasgevang kan word. Wanneer jy weer ŉ nuusberig lees, dink vir ŉ oomblik aan die eend.