Dmitri Naumov / Shutterstock
Almal weet dat eersgeborenes natuurlike leiers is, middelkinders is rebelle en die baba van die gesin is bederf en tog selfversekerd. Ten minste, dit is wat wysheid ons vertel. Maar is iets daarvan waar? En waar kom hierdie idee in die eerste plek vandaan?
In die 1930's was die Oostenrykse psigoterapeut Alfred Adler die eerste om geboorteorde te bestudeer en die effek daarvan op persoonlikheid. Hy het geglo dat 'elke probleem van ontwikkeling veroorsaak word deur wedywering en 'n gebrek aan samewerking in die gesin'.
Volgens Adler hoef 'n enigste kind nooit om hul ouers se aandag te kompeteer nie en word hulle nooit deur ander broers en susters vervang nie. Net so kry die oudste kind die meeste van die ouers se aandag en sal dit waarskynlik verantwoordelik voel teenoor hul jonger broers en susters, wat weerspieël word in hul perfeksionisme, hardwerkende houding en pligsgetrouheid.
'N Tweede gebore kind ding voortdurend aan met hul ouer broer en probeer dit inhaal. Middelkinders word vasgevang tussen hul ouer en jonger broers en susters, wat hulle dikwels in die steek laat of op hulle afstaan. Gevolglik kan die middelkind maklik kwaad word en sensitief word vir kritiek.
Die jongste kind is dikwels die beste bederf in die gesin. Hulle is meer afhanklik van hul gesin as enige ander broers en susters en kan eis dat alles vir hulle gedoen word. In die teenoorgestelde geval, kan hulle ongewenste, laaik nie of selfs geïgnoreer voel.
Die toevoeging van 'n kind tot die gesin het 'n invloed op die werking van 'n gesin. Maar Adler het voorgestel dat ander faktore ook 'n rol speel, soos gesinsgrootte, gesondheid, ouderdom, kultuur of die geslag van die kind.
Die teorieë van Adler bly steeds swaar en geboorteorde is steeds 'n belangrike studieveld in sielkunde. En die rol van eersteling het 'n besondere fassinasie.
Bill Clinton is 'n eersteling. Joseph Sohm / Shutterstock
Die eersgeborene effek
Volgens 'n onlangse Sweedse studie, het eersgeborenes gunstiger persoonlikheidseienskappe, insluitend openheid vir nuwe ervarings, pligsgetrouheid, ekstroversie, vriendelikheid en groter emosionele stabiliteit as hul broers en susters wat later gebore is. As gevolg hiervan is dit meer geneig om hoofbestuurders en senior bestuurders te word, terwyl kinders wat later gebore is, wat daarvan hou om risiko's te neem, dikwels selfondernemings is.
Eersgeborenes is geneig om sielkundige eienskappe te hê wat verband hou met leierskap, insluitend verantwoordelikheid, kreatiwiteit, gehoorsaamheid en oorheersing. Dit is ook meer geneig om hoër akademiese vermoëns en vlakke van intelligensie te hê as hul jonger sibbe. Daar word geglo dat hierdie eienskappe eersgeborenes meer suksesvol maak. Maar die 'baba' van die gesin is meer geneig om risiko's te neem, in opstand te kom, verslawende gedrag te toon en 'n gebrek aan onafhanklikheid in vergelyking met hul ouer sibbe.
Daar is twee verduidelikings wat hierdie eersgeborene effek kan regverdig. Vanuit die evolusionêre perspektief verkies en belê ouers (skuiling en kos) in hul eersteling om hul kanse op oorlewing en voortplanting te verhoog. Maar dit kos 'n koste omdat die ouer nie nou dieselfde hoeveelheid bronne in nageslag wat later gebore is, kan belê nie.
Jonger broers en susters moet dan meeding om hierdie beperkte hulpbronne en aandag aan ouers. (Daarom kan ouers wat minder tyd spandeer om hul later gebore kinders met skoolwerk te help, dit doen weens die gebrek aan ekstra hulpbronne.)
Maar kinders wat laaste gebore word, kry dikwels voorkeurbehandeling. Dit is omdat ouers nou die laaste kans het om hul hulpbronne te belê. Hulle is ook ouer en is geneig om op hierdie stadium meer geld te hê. Ouers sal meer in die onderwys belê van hul jongste nageslag.
Ouerverwagtinge kan ook die gunstiger persoonlikheidseienskappe onder eersgeborenes verklaar. Dit wil sê, ouers is geneig om strenger te wees in hul ouerskap met die eersgeborene. Ouers moedig ook taaiheid aan, omdat eersgeborenes as rolmodelle (en surrogaatouer) moet optree vir hul later-gebore broers en susters en die waardes van die ouers moet verdedig.
Eersgeborenes moet hul “eerste” posisie behou en nooit agter die jonger broer of suster val nie. Die wedywering en konflik tussen eersgebore en later gebore nakomelinge is die gevolg van die behoefte van die jonger broer om hul posisie in die gesin te vestig. Alhoewel hulle die rol van hul ouer eersgebore broer en suster probeer nastreef, is hierdie bevoorregte posisie alreeds ingeneem. Latergeborenes moet hulself ook onderskei om ouerlike hulpbronne te lok, wat hul opstandige gedrag kan verklaar.
Hierdie verduidelikings is goed, maar die bewyse om die verband tussen persoonlikheidseienskappe en geboorteorde te ondersteun, is gemeng. Sommige studies toon 'n sterk verband tussen leierskapvermoëns en geboorteorde, maar ander ondersteun nie hierdie bevindings nie.
Die teenstrydighede in bevindings kan voortspruit uit faktore wat soms verwaarloos word, soos die geslag van die broers en susters. Die eersgeborene effek (en die kanse om 'n uitvoerende hoof te word) is swakker in die geval van mans wat later gebore is by ouer broers, in teenstelling met diegene wat ouer susters.
Ouderdomsgapings moet ook in ag geneem word omdat groter ouderdomsgapings tussen broers en susters 'n meer koesterende surrogaatouderrol van die ouer broer en die ouer seuns tot gevolg het. wedyweringskonflik tussen die broers en susters.
Die vrugbaarheidsouderdom van die moeder kan ook die persoonlikheidsuitkomste beïnvloed, want moeders wat later gebore kinders het, is ouer as toe hulle eersgebore was, en baie studies het nie hierdie faktor nie.
Dit wil voorkom asof die sielkundige profiele van eersgeborenes te veel veralgemeen is.
Klara Sabolova, dosent in sielkunde, Universiteit van Suid-Wallis
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Is eersgebore kinders regtig natuurlike leiers?