Mymering | Tannie Frannie
10 Sondag Jan 2016
In Auckland in Nieu-Seeland staan daar 'n houthuisie met dakvensters, wat eens 'n vakansiehuis was ('n "batch", soos die Kiwi's dit om die een of ander onverstaanbare rede noem). Nou is dit die woonhuis van my broer se gesinnetjie wat Suid-Afrika in 2011 vaarwel toegeroep het – vier mense wat van my heel dierbaarste dierbares is. Die huisie nestel onder 'n steil afrit, sodat die seebries dit net liggies streel. In die een hoekkamer kyk vensters sonder diefwering uit op ruie varings, boomvarings, piesangplante, rankplante en reuse-impatiensblomme. Die buurhuise is net anderkant hierdie skerm, maar dit voel asof mens alleen in 'n sprokiestuin woon.
Hier het ek twee wonderlike weke deurgebring, omring deur liefde en oorlaai met guns. Elke oggend het my peetseun, nou al sestien, my vaak-vaak 'n drukkie kom gee. My broer se dogtertjie (sy's amper twaalf) en ek het ons vingers sagkens tussen die sagte groen suiertjies van see-anemones geplaas en 'n donkerblou seester in een van die rotspoeletjies ontdek. Ons het die wilde eende in die stroompie gevoer (twee broeisels van drie en vyf eendjies maak miniatuur-v'tjies in die water agter hulle ma's aan) en die lieflike seelandskap van die "clifftop" af bewonder.
Dis al lank dat ek wonder oor die geheimenis van persoonlike ervaring. Dit voel vir my asof ek, waar ek ook al gaan, die wêreld om my "oopmaak" deur op daardie oomblik dáár te wees. Bly daar iets van my oor as ek weer weg is, of is hierdie hele gedagte in wese ongelooflik egosentries?
Terug in my vaderland moet ek verneem dat een van die steunpilare van ons gemeente skielik oorlede is – so 'n lewendige, vriendelike, opmerksame en behulpsame mens! En ek wonder oor die dood…
12 thoughts on "Mymering"
Januarie 10, 2016 om 8:30 vm
Broer en familie woon in paradys, soos jy dit stel!
Januarie 10, 2016 om 8:47 vm
Dit is so lekker as n mens kan terugdink aan daardie tydjies wat mens so amper hemelse ondervindings opdoen. Ek het in 2006 in NZ kom kuier en myself verloor in die heerlikheid(dit was Februarie) Weer terug in SA is my ma 6 maande later oorlede. Sy het egter my aangemoedig om hierheen te kom. Ek het besluit as sy nie meer daar is nie sou ek dit doen. So het dit toe ook gebeur. Sy is net gouer oorlede as wat ons verwag het. Dit wys dat mens se paadjie tog uitgelê is.
Januarie 10, 2016 om 3:11 nm
Dit was 'n baie dapper besluit wat jy gemaak het. Emigrasie verg verskriklik baie moed en vasbeslotenheid.
Januarie 10, 2016 om 7:12 nm
Weet ek nie van nie! Twyfel daaraan het ook n groot rol gespeel . Toe dit egter die regte tyd was het alles mooi in plek geval. Dit vat party dae nog steeds aan my. Mens het n leeftyd in SA gebly en nou moet alles van voor af opgebou word. Gelukkig is dinge nou ook besig om weer reg te kom. Het n werk en n loseerder en nou vu ek my karige pensioen uit SA lekker aan. Kan selfs n bietjie spaar ook.
Januarie 10, 2016 om 9:37 vm
Die lewe is vlietend en mens moet elke geleentheid aangryp.
Januarie 10, 2016 om 1:59 nm
Ek glo vas dat in elke huis 'n stukkie van die vorige bewoner se energie en emosies agterbly. Dit is sekerklik waar van die natuur en tonele wat jy besoek het ook, veral as daar mense saam met jou was wat jou herinneringe deel.
Januarie 10, 2016 om 6:32 nm
Dis baie spesiaal…
Januarie 11, 2016 om 1:50 vm
Ai, die kontras tussen lewe en dood, geluk en hartseer, naby en ver…
Januarie 11, 2016 om 5:51 vm
Sjoe, dit klink soos 'n paradys!
Januarie 11, 2016 om 5:59 vm
Daardie ding, emigrasie, is nie maklik nie. Nieu-Zeeland is baie mooi.
Januarie 11, 2016 om 9:56 vm
Pragtige stukkie geskryf.
Januarie 13, 2016 om 8:21 vm
Sjoe klink mooi en natuurlik ook veilig… jy het dit positief ervaar, jy kon netsowel n suurknol gewees het en al die negatiewe gesien het. Wat en hoe mens iets ervaar hang baie af van wie en wat jy is.