Dit maak my opgewonde om terug te kyk en te besef Die dans van die watermeid het eintlik sedert 2016 se Teksmark van die grond af ontwikkel. Eintlik het ons albei saamgegroei. Ek sal seker nog vir jare verstom staan en terugdink oor hoeveel toegang ek kon hê tot ’n meester in hierdie bedryf, Saartjie Botha, as my mentor. Sy het nie net my geraadpleeg om hierdie storie van my en my mense opreg te vertel nie, maar sy het my bly aanmoedig om my stem as nuwe skrywer in hierdie bedryf te vestig.
Ek dink wat my sal bybly is dat ek die kans gekry het om sedert Kunste Onbeperk se Teksmark in gesprekke met ander skrywers te kon wees. Om ons denke te kon uitruil en ook ons voorgestelde werke op potensiële ontwikkelaars in die Suid-Afrikaanse teaterbedryf te kon uittoets. Ek kon wegstap met die nodige inligting wat die bedryf nodig het asook die visie waarna dit strewe en hoe ek daarin pas. Hierdie was net ’n opvolg vir Die dans van die watermeid. My finale produk is met die produksiespan bespreek, dit sluit in regisseurs, vervaardigers, verhoogontwerper tot die akteurs.
’n Jaar klink lank om te skryf, maar ek dink dit is wat ek as nuwe skrywer nodig gehad het. Ek kan nou met vertroue my voetspore in Willowmore herroep, maar ook my volgende projek met die nodige vaardighede aanpak. Dit is vir my belangrik om te noem dat ek ’n kunstenaar in nood was. Teater is wie ek is om baie redes. Dit is my passie, maar ook my manier om verandering te probeer bring rondom sosiale kwessies. Ek moes iets doen sodat iemand my raaksien en ’n geleentheid vir my bied. Ek skaam my as’t ware dat ek eers hulpeloos moes voel om ander se seer te herken.
Willowmore is ’n plattelandse dorp waar hierdie storie afspeel en ook waar ek grootgeword het. Die absolute eenvoud is vir my mooi en rustigheid nog meer, maar ons almal is tog net mens. Dit was vir my hartseer om te besef dat kinders probleme soos verkragting moet trotseer en met hierdie soort onderdrukking grootmense word. Niemand het na hulle geluister nie en die wat weet, was te bang om iets daaraan te doen. Ek voel nogsteeds magteloos oor hierdie kwessies wat Die dans van die watermeid aanspreek, en daarom het ek seker so ’n titel vir hierdie storie gegee.
Ek wil glo soos iemand na my geluister het en oplossings vir my gebied het, dat drie kinders begin hoop op iets so ontwerklik soos om hulle te kom red, eendag ’n einde sal bring aan iets wat soveel nagevolge het. Dit spook by my, want ons as Suid-Afrikaners word so gestroop van ons menslikheid. Ons lees, hoor en praat hieroor asof niks verkeerd is nie. Eintlik is ons stadig besig om half dierlik te word, soos die watermeid.
Abduraghmaan (Abdu) Adams het sy BDram-honneursgraad cum laude aan die Universiteit van Stellenbosch verwerf. Hy is al drie keer vir die gesogte Fleur du Cap-teatertoekennings benoem. In 2017 het hy ’n Safta-toekenning as beste ondersteunende akteur ontvang vir sy rol in die trefferfliek, Noem my skollie.
“In die wêreld is ‘n paar mense wat gerieflikheidshalwe vergeet waar vandaan hulle kom. Hulle is so besig om hulle spore agter hulle skoon te vee dat dié wat nog sukkel om by te kom, nie ‘n kat se kans staan vir vorentoe nie. So verskoon my as ek gebruik maak van wat ek het. Elk geval, Karel Natneus is van Willowmore, asvaal Willowmore, net soos ek en jy.”
Birrie le Roux is ’n bekende kostuumontwerper wat talle toekennings vir haar werk in die teater en films ontvang het. Sy is ook die afgelope twee jaar die kostuumontwerper vir die Fugard-teater. In 2016 is Birrie met die Fleur du Cap-toekenning vir beste kostuumontwerp vir David Kramer se musiekblyspel, Orpheus in Africa, bekroon. In dieselfde jaar het sy die Silwerskerm-toekenning vir die produksie-ontwerp van die film, Johnny is nie dood nie, ontvang. Sy was ook onlangs die kostuumontwerper van onder meer District Six Kanala, Clybourne Park, Die huis van Bernarda Alba, Die seemeeu en Marat Sade.