Die Airbus 340 sweef stil en egalig deur die nag. Aan die flanke van die vliegtuig blink die kajuitligte deur die twee rye vensters en die navigasieligte flikker ritmies op die punte van die vlerke.
Die Professor het die gewoonte om skielik by die auditorium in te bars; die twee hout deure met uitgestrekte arms oop te stoot sodat die studente ruk van die skrik. En hy doen dit met opset want, so beweer hy, kry hy dadelik die studente se aandag, selfs al is hy soms ietwat laat vir sy eie klas.
Hy sal dan, sommerso terwyl hy beweeg na die podium en terwyl hy sy jas uittrek en sy pet afhaal met die lesing begin.
Dis vroegoggend en ’n misreën waai liggies teen die venster. Die luike is oop sodat Die Professor die die grysheid van die herfsoggend kan sien en die reëndruppels teen die ruit kan hoor.
Die grysheid bring aan hom ’n sekere omhelsing die koue ten spyt. En die reën maak dit stiller. Die oggend geluide is gedemp. Die koerant-mannetjie op sy motorfietsie is vanoggend skaars hoorbaar.
Die herfswind het hom losgeruk van sy stingeltjie en hy het tollende, wiegend met die son wat goud glim deur sy rand, af gedrentel voordat hy saggies, soos ’n gedagte, soos die asemhaling van ’n baba op die donker water land. Die rimpelings het byna onsigbaar uit gekring en toe weer verdwyn.
’n Passasierstraler kom aangeskril oor die winkelsentrum se dak. Eers net die gedreun, dan verskyn hy meteens met sy blasende, dreunende motore bo die winkeldak. Wind suis oor sy reuse vlerke. Sy groot silindervormige romp weerkaats goudwit in die laatmiddagson. Sy vlerke wieg effe heen en weer om die kompenseer vir die wind. Dan verdwyn hy elegant agter die horison na die aanloopbaan by O.R. Thambo lughawe.
Die oggendson wat deurbreek en Sandton verlig teen die donker bewolkte agtergrond. Net vir ‘n oomblik voordat alles weer grys word en die reëndruppels tranerig val op die ruit. Die winter se voorspel, ‘n treurspel wat uitsak oor die kolom karre wat ewe treurig kruip-kruip op die snelweg. Soos bedelaars in duur, blink motors skuifel hulle na die honger verligting by die doolhof van die middestad, die glaspaleise van Sandton, in die torings vol rykdom.
Van die dertiende vloer sak ek af in die stad in. Hier, op die sypaadjie, is dit anders as in my kantoor. In my kantoor is ek hoog bo die stad. Die gedreun van die stad en koue wind is daar onder, geluidloos en agter die glas van die venster. Vêr.
Uit die hysbak en ek is tussen die toeters van motors, baldadige studente, bedelaars en sakemanne met swart pakke. Hiér is ek in die stad in. Die stad omhul my met sy asem, sy beton en herfsblare. Ek hoor die wagte skater by Melle straat, ek sien skoolkinders in hul blou en grys uniforms wat hand-aan-hand galop op die sypaadjie. Ek ruik die klam van die nag se reën. Hiér is die rastafariër by die musiekwinkel op die hoek wat my elke oggend glimlaggend en tandeloos groet.
Hier maak mens gou vriende. Jy leer gou die bekende gesigte op jou roete ken. Jy groet, en die eerste keer groet hulle verbaas terug. Die tweede keer is dit ‘n breë glimlag. Daarna sal hy eerste groet en dalk in ‘n vreemde aksent sê: “pasop vir die tsotsi daar by seventy-two-Juta, by die hairdresser, hou so dié kant van die straat.” Ek sal dan glimlag en knik. So maak ons vriende. Onwaarskynlike vriende op ‘n onwaarskynlike plek.
Dit was tóé dat ek haar weer sien. Die meisie met die viool. Sy huppel-trippel deur die skaduwees, verby die geel oë en leë drankbottels. Om die groep mans wat luidrugtig in ‘n kring staan en gesels. Verby die nagwag met sy swart mus en koffiefles. Af, af met die straat en dan, so skielik as wat sy verskyn het vlieg sy om die hoek en word ingesluk deur die donker skadu’s van die nag.
Ek staan op die Nelson Mandala Brug met sy vier torings en spantoue soos visgrate wat wit glim in die dowwe stads beligting. Op elke toring is daar ‘n groot lig wat die kleure van die landsvlag verteenwoordig. Net die rooi lig, die simbool van bloedvergieting, is die een wat nog brand.
Die banier wapper los in die ysige wind en drup dun slierte van die reën. Agter die banier, in die vêrte, dof verskuil agter die sproei van die reën staan die Ponte met sy groot rooi advertensie bord wat sonder ritme flikker teen die swart agtergrond van die nag en ek dink aan die flikkerende Vodacom neonlig daar naby die hospitaal in Mosselbaai…
My asem gooi ‘n skadu teen die mis wat kruip oor die brug en die koue reëndruppels slaan skerp teen die wit vel van my gesig.
Drome, soos Wiskunde, is ook projeksies. Dis wanneer jou herinneringe geprosesseer word en die onderbewussyn beelde skep (projekteer) om die herinneringe te visualiseer. Net die nodige. Net genoeg om die herinneringe weer te herroep en het dus gewoonlik ’n tekort aan detail soos die gesigte van mense of spesifieke plekke waar die droom afspeel en ook dat die droom, soos ’n Tsjechof verhaal, in die middel van ’n groter gebeurtenis begin en dan weer te eindig met ’n geïnsinueerde ellips – en so gaan dit aan. ’n Verhaal wat nêrens begin en nêrens eindig. Ek kan onthou hoe ek as sesjarige my ma eendag gevra het: Hoe weet ek dat ek wakker is en dat ek nie nog besig is met laasnag se droom nie? Deesdae vra ek: Is ek wel wakker maar steeds in laasnag se droom?
Soms krap-krap hy met die strykstok en ander kere is dit bloot ’n ge-fiddle, maar meeste van die tyd is dit byna onhoorbaar bo die gedruis van die stad.