Hiroshima na die bom - Inligting
Hiroshima na die bom
Uitsig op verwoeste Hiroshima naby die episentrum
Twee seuns in 'n ruïnesveld naby die middelpunt van die ontploffing
Die vergadering van Klein seuntjie, die installering daarvan in die ruim van die B-29 Enola gay, die opstyg van die vliegtuig, die lugaanval, die lugdruppel, die ontploffing en die gevolge daarvan: die beelde van die bomaanval op Hiroshima op 6 Augustus 1945 is talryk.
Om die Japannese beslis te beïndruk, maar ook om aan te dui dat hulle 'die Bomwedloop' gewen het (teen die Nazi's en die Russe), het die Amerikaanse owerhede uiteindelik besluit om 'Hiroshima te wys' en, beter, om hul werking bekend te maak. vir propagandadoeleindes. Vanaf 7 Augustus en selfs meer in die dae en die daaropvolgende weke, maak die foto's, die films en die getuienisse van hierdie episode die "een" van al die nuus van die wêreld. Soos Uitsig op verwoeste Hiroshima naby die episentrum, hierdie ontelbare voorstellings het eerstens 'n militêre, strategiese en politieke doel: om die meerderwaardigheid en voortaan Amerikaanse almag te demonstreer deur verslag te doen oor die konkrete gevolge van die atoomwapen, wat vir die eerste keer op 'n stad gebruik word.
Ses jaar na hierdie gebeurtenis geneem, Twee seuns in 'n ruïnesveld is die werk van die fotojoernalis Bernd Lohse. Vanuit 'n heel ander perspektief, dokumentêr en aktivis, is hierdie fotoverslag wat so na as moontlik aan die inwoners geproduseer word, van plan om die publiek in te lig oor hul daaglikse lewe.
Anonieme foto, Uitsig op Hiroshima is vermoedelik enkele dae na die bomaanval op 6 Augustus aan boord van 'n Amerikaanse verkenningsvliegtuig geneem. Terwyl die vliegtuig (relatief lae) hoogte 'n oorsig bied van die gebied naby die episentrum, Shima-hospitaal, word daar ook opvallende besonderhede geopenbaar. Terwyl die tradisionele houtgeboue heeltemal deur die ontploffing vernietig is, het 'n paar meer moderne gewapende betongeboue in die middestad (vier of vyf hier, in die agtergrond) bly staan. As ons danksy die paaie die ou stedelike uitleg in vierkante kan raai, is die panorama die van 'n vlak, weggewaai en verwoes: dit lyk asof die ruïnes verdwyn het, daar is amper niks oor nie. Naby die Ota-rivier op die voorgrond staan ​​verkoolde, swart, onvrugbare bome nog, wat die gevoel van apokalips wat die hele skoot oorheers, verder versterk.
Twee seuns in 'n ruïnesveld staan ​​op ooghoogte, op die grond, nie ver van die middel van die ontploffing nie, soos aangedui deur 'n teken op die regterkant. In die middel van die ruïnes, agter 'n onseker doringdraadversperring, is twee kinders besig om bakstene te versamel, oorblyfsels van ou wonings. Ondanks 'n behoue ​​gebou (agtergrond in die middel) en 'n paar houthuise wat waarskynlik sedert 1945 herbou is (aan die regterkant, op die agtergrond), is die letsels van die bombardement nog steeds baie teenwoordig, soos hierdie gedeelte van die geïsoleerde en gebarste muur (links, eerste plan).
Uitsig op verwoeste Hiroshima toon die vernietigende krag van die atoombom, wat veronderstel is om die Japannese te druk om definitief te kapituleer. Volgens onsekere beramings is meer as 65% van die stad vernietig. Uit 'n bevolking van 310,000 in 1945 is meer as 130,000 dood, hetsy direk (ontploffing, brande) of indirek (bestraling) in die daaropvolgende jare.
Alhoewel dit in 1951 geneem is, Twee seuns in 'n ruïnesveld laat 'n objektiewe meting van die vordering van die heropbou na ses jaar nie toe nie. Dit is inderdaad onmoontlik om die lugbeeld van die eerste beeld en die onderdompeling in die hart van die stad wat die tweede bied, te vergelyk. Dit lyk dus asof die teenkanting tussen 'n verwoeste landskap wat ontneem word van alle menslike teenwoordigheid en 'n toneel wat wys dat die lewe ten spyte van alles voortgaan of hergebore is, nie gekoppel is aan die verskil tussen die twee datums nie, maar eerder aan 'n verskil. benadering.
Slegs die houthuise en veral die bord met 'n pyl "die middelpunt van die ontploffing reg voor hierdie tempel" (geskryf in Engels) aan die regterkant, dui daarop dat die tyd verloop het sedert 6 Augustus 1945. Vir beskeidenheid en informeel soos dit ook al mag wees, toon hierdie informatiewe element wat bedoel is vir eksterne besoekers sowel as inwoners, 'n stad wat getuig van sy trauma en dit miskien reeds in 'n gedenkproses weer toe-eien. Die teenwoordigheid van die twee seuns wat onverskillig is teenoor die kennisgewing van die fotograaf, is des te sterker: verdiep in hul daaglikse lewe, is dit nie net die toeskouers van die tragiese geskiedenis van die plek nie, maar akteurs wat dit beoefen en weer soos hulle doen. kan.
AIDA Noriyuki, OBERLE Roland, WOELFFEL Sandrine, Hiroshima-Nagasaki, Augustus 1945 - Die Stille Oseaan-oorlog, Straatsburg, Éditions Hirlé, 2005.
SKULDLYN Robert, Die oorlog in Japan. Van Pearl Harbor na Hiroshima, Parys, Stock, 1979.
Kaspi, André, "Kontroversie: moet ons Hiroshima bombardeer? ", in Die storie, n ° 32, Maart 1981, Parys.