Die Takenouchi -manuskripte en die verhaal van die mensdom word nooit vertel nie - Inligting
Die Takenouchi -manuskripte is 'n stel geheimsinnige dokumente wat 1500 jaar gelede deur 'n man met die naam Takenouchino Matori herskryf is in 'n mengsel van Japannese en Chinese karakters, wat uit selfs ouer tekste oorgeskryf is. Volgens die legende is die oorspronklike dokumente duisend jaar gelede in goddelike karakters geskryf deur 'die gode'. Die ongewone tekste vertel 'n verhaal van die mensdom op 'n manier wat nog nooit voorheen vertel is nie, vanaf die begin van die skepping tot die ontstaan ​​van die Christendom. Hulle praat van 'n era in ons ou verlede waarin die mensdom in vrede en harmonie geleef het, verenig onder die heerskappy van die seun van 'n Allerhoogste God.
Die Takenouchi -dokumente word bewaar deur die Takenouchi -familie, afstammelinge van Takenouchino Matori, seun van die legendariese Japanse held Takenouchi no Sukune. Volgens Yamane Kiku in sy boek "The Authentic History of the World Secreted Away in Japan", is die oorspronklike manuskripte van geslag tot geslag oorgedra en in die Kosokotaijingu -heiligdom in die berg Omijin in die Toyama -prefektuur gebêre.
Dit is nie duidelik hoe Takenouchino Matori die sogenaamde 'goddelike taal' vertaal het nie, maar volgens moderne transkripsies beskryf die Takenouchi -dokumente die geskiedenis van alle nasies in die 'goddelike era'. Hulle praat van 'n antieke wêreld wat in vier verskillende tydperke ontwikkel het, ongeveer 300 miljard jaar gelede:
Sewe geslagte 'hemelse gode' in die Tenjin-era, [Elke generasie het subgenerasies die Tenjin-era (7 generasies),
Die Joko/Koto -era bestaan ​​uit 25 generasies
Die Fukiaezu -dinastie bestaan ​​uit 73 generasies
Die Kanyamato -dinastie, wat 125 generasies insluit, wat in 660 vC begin en tot vandag toe voortduur.
In die begin gaan die verhaal dat die wêreld 'n moddersee was, wat 22 biljoen jaar geneem het. Die eerste God en godinne het ontstaan, die hemel en die aarde is geskei en die son en die maan is geskep. Geleidelik het die aarde gestalte gekry gedurende 'n tydperk van 6 generasies. In die vyfde geslag het die gode geboorte geskenk aan die Skepper van Nasies, wat neergedaal het na Mount Kurai in Japan, geklee in 'n 'blink' liggaam. Gedurende die tydperk van die sewende generasie het verskillende wesens tegnologieë ontwikkel, waaronder vervoer en skryf, weerbeheer, boerderytegnologie en rekenaars. Hierdie sewende generasie het die begin van die geslag van wêreldkeisers begin met Sumera-Mikoto, 'n ou Japannese woord. Die Takenouchi-dokumente verwys na die Sumera-Mikoto as die 'Seun van die son', aangesien hy van die songod afstam.
Die kinders van die songod het die hoë ou dinastie begin en na 8 miljard jaar is hul seuns en dogters oor die hele wêreld gestuur om hul eie nasies te begin. In die Takenouchi -dokumente volg die verslag van die menslike skepping nie die pad van evolusie nie. Dit was eerder die gode wat mense geskep het, en die seuns van gode het vyf soorte bruin mense (wit, rooi, blou, geel en swart) geskep en oor die hele aarde versprei. Japan het die middelpunt van die wêreld geword, vanwaar die gode rasse geskep het en dit na buite versprei het.
Die Koto-era was die moederskoot van die skepping van 'n verenigde wêreldregering onder die bewind van die eerste godskeiser, die Sumera-Mikoto. Sumera-Mikoto verdeel die wêreld in 16 streke met Japan in die middel en stel 'n koning aan om oor elke streek te heers. Die helmteken van die Sumera-Mikoto, die 16 blare van die krisant, simboliseer die wêreld en sy 16 streke. Hierdie helmteken, vandag bekend as die Chrysanthemum Flower Seal, word vandag nog gebruik as die keiser seël van Japan, 'n kuif wat deur lede van die Japannese keiserlike familie gebruik word. Onder die Meiji-grondwet (1890-1947) is niemand toegelaat om die keiser seël te gebruik nie, behalwe die keiser van Japan.
Die paspoort van Japan bevat die 16 blomblare -krisant. Beeldbron: Wikipedia
Maar die 16 kroonblare -krisant is nie net in Japan gebruik nie. Dit was ook teenwoordig op die Ishtar -poort van Babilon ('n rekonstruksie met oorspronklike bakstene word nou in die Pergamon -museum in Berlyn getoon), by die Alhambra -paleis in Spanje en op verskillende plekke in Rome, Egipte en elders. Is dit toeval, of is daar 'n ou verband?
Bas-reliëf op die Ishtar-poort by die Pergamon-museum in Berlyn, met drie krismisrose van 16 blare. Beeldbron: Wikipedia
Volgens die Takenouchi -manuskripte was die setel van hierdie wêreldregering geleë in die Hidaberge in Japan. Die Kosokotaijingu -heiligdom was die heiligste van almal, toegewy aan die voorouers van die mensdom. Daar word gesê dat die heiligdom gebou is met 'n nie-roesende metaal genaamd hihiiro-kane. Volgens die Takenouchi -dokumente het al vyf gekleurde rasse van die mensdom die heiligdom besoek om tydens 'n jaarlikse fees fees te vier.
Volgens die dokumente het Sumera-Mikoto gereelde toere oor die hele wêreld gemaak. Hy het gereis in 'n vlieënde vaartuig genaamd Ameno-ukifune ('drywende skepe'). Die dokumente vertel ons dat die plekke waarop hierdie vaartuie geland het, 'hane' ('winde') genoem is. Baie plekke in Japan het name wat die woord 'hane' insluit. Volgens die Takenouchi -dokumente was dit ou landingsplekke. Selfs vandag nog word een van die lughawens in Tokio Haneda -lughawe genoem.
Die antieke sosiale stelsel was gebaseer op landbou. Mense het die land bewerk as boere van die Sumera-Mikoto. Die grond was in besit van die gode, maar deur die mense bestuur.
Hoewel die grond verhuur is, was daar geen belasting betrokke nie. Daar was niemand om hulle te beheer of uit te buit nie. Mense kon die vrugte van hul arbeid geniet. Die Sumera-Mikoto was daarop gemik om geluk te bring vir sy mense, wat hom in ruil daarvoor liefgehad en gerespekteer het.
Sumera-Mikoto sou egter besluit wie die koning van 'n streek sou wees en wie nie; hy het die mag om 'n persoon by te voeg of te verwyder op grond van hul bestuursvermoëns. Dit herinner ons aan die verslae wat gegee is in die antieke Sumeriese tekste waar die eerste konings direk deur gode aangestel is, terwyl die eerste konings die gode was.
Die Takenouchi -dokumente verwys ook na piramides. Volgens die dokumente was dit óf mensgemaakte strukture óf mensgemaakte heuwels wat Sumera-Mikoto sou gebruik om met die hemelse gode te kommunikeer. Die tekste noem die bou van talle 'hiramito' ('heiligdomme') vir die koms van die songod. Daar word gesê dat die woord 'piramide' afgelei is van die woord 'hiramito'.
Soos met baie ander antieke mitologieë, kom die goue era op 'n stadium tot 'n einde, gewoonlik wanneer mense ongehoorsaam aan hul gode begin wees, en dit was die geval tydens die Fukiaezu -dinastie, wat die einde van baie duisende jare van vrede en voorspoed beleef het . Katastrofiese omwentelinge het veroorsaak dat twee kontinente in die Stille Oseaan, Tamiara en Miyoi, in die see gesink het en aan die einde van hierdie era het 'n enorme aardbewing 'n 200 meter lange tsunami veroorsaak wat Japan verwoes het. Hierdie rampe is veroorsaak deur die 'korrupsie' van die menslike gees. Mense het Sumera-Mikoto vergeet en hoogmoedig geword en die toorn van hul gode uitgelok.
Een van die eienaardigste aspekte van die Takenouchi -dokumente is die verslag van Moses en Jesus, wat na bewering in Japan beland het. Nog meer verrassend is die feit dat hulle vermeende grafte vandag nog besoek kan word. Die sogenaamde graf van Jesus (wat na bewering tot die ouderdom van 106 jaar geleef het), kan gevind word in die afgeleë berge van Noord-Japan in 'n vreemde klein dorpie, bekend as Shingo, in die Aomori-prefektuur. Die stad noem homself Kirisuto no Sato ('tuisdorp van Christus'), en net 'n paar minute se ry van die middestad af is 'n houtkruis van 8 meter hoog, omring deur 'n wit hek, wat op 'n bluf in die bos wat uitkyk op 'n gruisparkeerterrein.
Volgens die Takenouchi -tekste het Moses ook in Japan beland waar hy na bewering 583 jaar geleef het. Sy vermeende graf kan vandag gevind word aan die voet van die berg Hodatsu in die Ishikawa -prefektuur.
Dit is nou 'n onmoontlike taak om die oorsprong en egtheid van die Takenouchi -dokumente te ontrafel, aangesien die oorspronklike manuskripte na bewering deur die owerheid gekonfiskeer en later verlore geraak het. As gevolg hiervan het baie bespiegelinge versprei oor die akkuraatheid, en inderdaad die agenda, van die Takenouchi -tekste.
Volgens Ichiro Yamane, kleinseun van Kiku Yamane, wat die boek "The Authentic History of the World Secreted Away in Japan" geskryf het, was die Takenouchi -dokumente propagandistiese dokumente, geskryf deur die Japannese weermag om die Japannese keiser te regeer wat die wêreld regeer. Onthou dat die mensdom volgens die Takenouchi -dokumente uit Japan begin het, en dat Japan die middelpunt van die wêreld was.
In die 19 ste eeu het Kiyomaro Takenouchi 'n uitvloeisel van die Shinto -godsdiens gestig op grond van die Takenouchi -dokumente. Kon die manuskripte geskep gewees het om aan 'n ander godsdiens geboorte te skenk?
Vandag is die algemene mening dat die Takenouchi -dokumente niks anders as 'n hoax is nie, en 'n uitgebreide een daarby. Ander beweer dat hulle hul wortels in die waarheid kan hê. Aangesien die oorspronklike tekste nou ontbreek, is dit 'n raaisel wat waarskynlik nooit opgelos sal word nie.
Voorgestelde foto: Takenouchi no Sukune, Japannees, 19de eeu, Bron: Harvard Art Museums.
Lake of Blood: Die donker geskiedenis van Laguna Yahuarcocha, Ecuador
Laguna Yahuarcocha, betekenis bloedmeer in die Kichwa -taal, is 'n heilige meer van Ecuador. As ons oor die stille water in die skilderagtige gebied van Ibarra kyk, is dit moeilik om te dink dat dit eens die toneel was van 'n bloedige bloedbad, 'n gevolg van inheemse weerstand teen die Inka -oorheersing.
Laguna Yahuarcocha, ook Yawarkucha gespel, is ongeveer 3 kilometer van die noordelike stad Ibarra geleë. Dit is vandag een van die belangrikste besienswaardighede in die streek, op 'n hoogte van 2190 meter (7185 voet) bo seespieël. Dit is na raming ongeveer 12 000 jaar oud en is 'n oorblyfsel van die post-gletser-ouderdom. Histories is dit belangrik omdat studies deur sommige navorsers beweer dat hierdie gebied wye, onontginde argeologiese bewyse bevat.
Die naam Yahuarcocha ('Yahuar' - bloed, 'Cocha' - meer) het sy oorsprong in Kichwa, wat deel uitmaak van die Quechuan -taal wat hoofsaaklik in die Andes -streek in Suid -Amerika gepraat word.
Yahuarcocha -meer van die San Miguel Mirador, Ibarra, Ecuador ( Wikimedia Commons )
Hierdie sogenaamde 'bloedmeer' was die toneel van 'n eertydse geveg tussen die Inka's, met Huayna-Capac (11de leier van die Inka's en laaste onbetwiste keiser om te heers) as hul leier teen 'n verenigde front van inheemse volke bekend as die Caranqui- Cayambe-Pasto konfederasie. Voor die verowering van die Inka aan die einde van die vyftiende eeu, het die Koninkryk Quito (hedendaagse Ecuador) bestaan ​​uit verskeie taalkundige groepe, waaronder Pasto, Otavalo-Caranqui en Cayambe
Huayna Capac, geteken deur Felipe Guaman Poma de Ayala . Die titel, in Poma de Ayala se nie -standaard spelling, lui: El onceno inga Guainacapac, "The Eleventh Inca, Huayna Capac". ( Wikimedia Commons )
Inka -vestings, gebou rondom die tyd van die geveg, is onlangs ontdek naby 'n uitgestorwe vulkaan genaamd Pambamarca. Die ontdekking daarvan het argeoloë bewys gelewer van die oorlog wat die Inca uitgevoer het kort voor die Spaanse veroweraars. Twintig vestings is geïdentifiseer as gebou deur die Inca en twee forte is deur die Cayambe gebou. Bewyse dui daarop dat daar 'n voor-Columbiaanse grens, of grenslyn was, wat volgens kenners bestaan ​​tussen die Inca-vestings en die vestings van die inheemse Cayambe-mense.
Die ontdekking het argeologiese bewyse gelewer om die legende van die Yahuarcocha -meer te ondersteun, wat Spaanse kroniekskrywers vertel het toe hulle in die 16de en 17de eeu na Suid -Amerika gekom het. Volgens hierdie verhale het die Inka -heerser Huayna Capac probeer om die Cayambe te verower met 'n 'baie kragtige leër'. Hy het gehoop op 'n vinnige oorwinning, maar beland in 'n lang stryd.
Die westelike hek van die Inca -vesting Quitoloma. Argeoloë werk daaraan om dit op te grawe en te bewaar. Krediet: Chad Gifford / Pambamarca Argeologiese Projek
Waar koninklikes gebore is: die 1 000 jaar oue geboorteplek van Kukaniloko in Hawaii
Die Kukaniloko Geboorteplek is 'n belangrike kulturele en historiese plek in Sentraal -Oahu, Hawaii, wat heilig is vir die inheemse Hawaiiane, aangesien dit die plek was waar baie Ali'i (Hawaiiaanse koninklikes) hul kinders kom baar het. Die hoofrede vir die keuse van hierdie webwerf was die oortuiging dat daar 'n geweldige hoeveelheid geestelike energie (mana) in die gebied is, wat beteken het dat die koninklike kinders wat daar gebore word, geseën sal word in hul lewens wat voorlê en dat hulle voorspoedig sal heers.
Kukaniloko beteken 'om die kreet van binne te veranker', en die terrein het oorspronklik bestaan ​​uit twee rye van 18 klippe, wat bedoel was om die 36 hoofmanne van Oahu wat die geboortes gesien het, te verteenwoordig, en 'n kliprug wat 'n koninklike vrou sou baar. Die geboorteplek van Kukaniloko is gedurende die 12de eeu nC deur 'n Oahu -kaptein gebou. Sy seun, Kapawa, was die eerste persoon wat op die terrein gebore is. Hierdie plek was tot in die 17de eeu nC gebruik
Alhoewel slegs koninklikes die heilige plek kon binnegaan, kon nie alle koninklikes op die Kukaniloko Geboorteplek geboorte skenk nie. Slegs diegene wat nie met menseoffers besig was nie en sonder geslagsregisters gebly het, mag hul kinders by hierdie geboorteplek hê. Hierdie reël is blykbaar streng toegepas, aangesien daar geglo word dat Keopualani, die vrou van koning Kamehameha (die stigter van die koninkryk van Hawaii), nie toegelaat is om in Kukaniloko geboorte te skenk nie, aangesien die koning menslike offerande beoefen het.
Daar word gesê dat vroue wat hul kinders op die Kukaniloko Geboorteplek gehad het, maklik kon baar sonder om pyn te ervaar. Voor die geboorte moes die aanstaande moeder 'n streng dieet- en oefenregime volg soos voorgeskryf deur die kahuna (priesters). Daarbenewens is verskillende plante ingeneem om die proses van geboorte pynloos te maak. Boonop moet die moeder tydens die bevallingsproses 'n sap drink wat met water gemeng is vir dieselfde doel.
As 'n koninklike gebore sou word, word die moeder na die geboorteplek van Kukaniloko gebring. Daar sou tot 48 kapteins teenwoordig wees om die geboorte en gepaardgaande rituele te aanskou, en is dit as mondelinge verwysing gebruik. Verskeie houers en kahuna was ook teenwoordig om die geboorte te help, waarna sekere rituele uitgevoer sou word. Een hiervan was byvoorbeeld die 'skeuring van die bamboeseremonie'. Tydens hierdie seremonie sal 'n kahuna 'n stuk bamboes tussen sy tande verdeel, wat dan gebruik word om die pasgebore se naelstring te sny. Hierna is twee pahu (tromme) geblaas wat die gewone mense van die geboorte ingelig het, en die geluid van hierdie instrumente kon 'n groot afstand aflê.
Gegolfde klip in Kukaniloko State Park, op die nasionale register van historiese plekke ( publieke domein )
Daar word geglo dat die Kukaniloko -geboorteplek baie geestelike energie besit. Dit het weer beteken dat die kinders wat daar gebore word, deur die gode erken sal word, en dat hulle beslis 'n hoë status in die lewe sal behaal, sowel as 'n voorspoedige heerskappy. Daar is daarop gewys dat die heerskappy van vier heersers wat op die Kukaniloko Geboorteplek gebore is, La'a (ca. 1420), Ma'ilikukahi (ca. 1520), Kalanumanuia (ca. 1600) en Kakuhihewa (ca. 1640), is gekenmerk deur vrede en voorspoed.
Daar is berig dat die terrein ondanks die belangrikheid daarvan bedreig word deur moderne ontwikkeling. In 2007 is byvoorbeeld 'n voorstel vir die bou van 'n 18-putjie-gholfbaan en 3100 huise op die terrein en die omliggende gebied gemaak. Gelukkig is die terrein gered toe die erfgename van die pakkie Galbraith ('n stuk grond rondom die perseel, en eens 'n pynappelplaas) was, in samewerking met die Hawaii-direkteur van die Trust for Public Land, ingestem het om die grond te verkoop vir omskakeling in baie klein plase. Dit het verseker dat die terrein sy natuurlike omgewing behou het.
Ek het 'n volledige weergawe van 'n reeks misteriosi -dokumente van 1.500 jaar gelede, en u kan ook 'n ander naam in die geskiedenis neem.
Tweedens, kan ek die oorspronklike dokumente van die oorspronklike dokumente in die oorspronklike dokumente van die dag in ons boek lees.
Ons bied 'n verskeidenheid van Akkommodasie in 'n moderne styl.
Ons kan ook 'n nostro antico passato in die pas in armonia, die regering van die regering aan die Dio Supremo gee.
Ek dokumente Takenouchi sarebbero stati custoditi dai discendenti di Takenouchi Matori, figlio dell'eroe leggendario giapponese Takenouchi no Sukune. Secondo Yamane Kiku nel suo libro "La storia autentica del Mondo Secreted Away in Japan", kan ek 'n oorspronklike weergawe van 'n gesamentlike generasie in 'n generasie en 'n vorm van 'n geskenk van 'n prefektuur in Toyama gee.
Tweedehandse Kiku Yamane nel suo libro "Authentic History of the World Secreted Away in Japan" bied 'n oorspronklike weergawe van 'n algemene weergawe in die hele wêreld en#8217interno del Santuario Kosokotaijingu in Mount Omijin nella prefettura di Toyama. Nie è chiaro come Takenouchino Matori abbia tradotto il presunto 'linguaggio divino', ma secondo le trascrizioni moderne, i documenti Takenouchi descrivono la storia di tutte le nazioni dell 'Era 'Divina'.
Ek het 'n manoscritti parlano di un mondo antico che si è evoluto in quattro differenti periodi di tempo a partire da 300 miliardi di anni fa.
Sette generazioni di "divinità celesti" nell'era Tenjin, [Ogni generazione ha sotto-generazioni nell 'era Tenjin (7 generazioni),
In beginsel, raccontano questi documenti, kan ons mondelinge tydperk vir 'n paar dae lank 'n groot deel van die boek gebruik.
In die tydperk van die tydperk van die Giappone -tydperk word die sentrale deel van die mondo verdeel, en dit is 'n goeie idee om dit te versprei.
Die tydperk van die Koto-era is 'n groot deel van die regering van die regering, een van die belangrikste regerings in die streek, in Sumera-Mikoto, wat in 16 gebiede versprei kan word, met die naam van 'n nuwe regering in die streek. .
Ons daaglikse dosis: 'n nuwe film wat die giftige waarheid oor die fluoried in ons drinkwater omverwerp [VIDEO]
Volgens die Centers for Disease Control as een van die top tien prestasies in die openbare gesondheid van die 20ste eeu, is waterfluoridasie iets wat die meeste van ons as veilig en effektief beskou. Maar nuwe wetenskap het hierdie aanname versterk en onthul dat fluoried 'n ontwikkelingsneurotoksien en 'n hormoonontwrigter is. Die CDC sê dat die drink van fluoried tandbederf op sy beste met 25%verminder. Dit is 'n half tot een holte per persoon oor 'n leeftyd. Is die holte minder werd om die gesondheid van die brein en skildklier op lang termyn in gevaar te stel? Dit is tyd om hierdie baie ou praktyk te heroorweeg.
In ONS DAAGLIKSE DOSIS beskryf die filmmaker Jeremy Seifert (GMO OMG) die gevare van waterfluoridering informatief en kreatief, en beklemtoon die nuutste navorsing en ondervra onderhoude met top-vlak dokters, aktiviste en prokureurs wat naby die kwessie is. Deur 'n deurdagte ondersoek van ou oortuigings en nuwe wetenskap, word die film gewaarsku oor die bedreiging vir die gesondheid in die water en drank waarop ons daagliks staatmaak. Dit is 'n opvallende blik op hoe ons minder beheer oor ons gesondheid het as wat ons dalk gedink het.
REGTER ANNA von REITZI: MY ANTWOORD OP "SNOPES ", NBC, CBS, TED TURNER EN DIE AMERIKAANSE PERSKLUB OOK
My antwoord aan "Snopes ", NBC, CBS, Ted Turner en die American Press Club ook.
In die eerste plek, soos al verskeie kere vasgestel is, is "Snopes " die geesteskind van 'n paar liberale Californiërs en wat ook al soortgelyke (en bevooroordeelde) vrywilligers wat hulle kan opstel om hul selfaangestelde missie uit te voer om hul eie opinies te maak feite.
Volgens my ervaring kan Snopes nie 'n werklike feit uit 'n sprokie vertel nie, en sal dit raadsaam wees om ander werk te kry. Hoe dit ook al sy, ek verstaan ​​wel dat diegene wat sedert die kinderjare geprogrammeer is om op gesag staat te maak, en dit beteken dat iemand anders se gesag in plaas van hul eie brein te gebruik, dit moeilik sal vind om waarheid uit fiksie te onderskei.
Hier is u wekroep en my antwoord aan Snopes en al die ander kenners daar buite:
As ek nie 'n regter is nie, waarom is ek dan nie in hegtenis geneem omdat ek die afgelope drie jaar 'n persoon verpersoonlik het nie?
As ek nie weet waarvan ek praat nie, waarom het ek dan nie die IRS 'n sent in twintig jaar betaal nie?
As ek nie#8220legit " is nie, waarom het ek dan 'n beëdigde verklaring van 300 bladsye van moontlike oorsaak, gepubliseer (Amazon.com: "You Know Something Is Wrong When …..A American Affidavit of Probable Cause ") detail stap-vir-stap (met verwysings na die openbare rekord) hoe ons almal bedrieg is deur internasionale banke wat regeringsdienste-korporasies bestuur en as winsgewende ondernemings is en voorgee dat dit die regering is wat die mense verskuldig is?
Hoe is dit dat die beëdigde verklaring sedert Junie verlede jaar vir almal beskikbaar was en dat daar nie 'n klein gedeelte daarvan bewys is nie?
En waarom is dit —- as al die veronderstelde owerhede soos 'n kakkerlak onder 'n helder lig weggedwaal het as 'n eed van getuienis van misdade teen die Amerikaanse volk?
Nie 'n enkele antwoord van "Congress " —- nie 'n kykie nie.
Waarom het die litigasie van openbare belang wat ek voor die " HOOGGEREGSHOF VIR DIE STAAT VAN ALASKA gebring het, beswaar aangeteken teen die verkeerde karakterisering van Alaskans as burgers van die Verenigde State, onderhewig aan arbitrêre arrestasie ingevolge die bepalings van die NDAA 2012 —-kan gehoor word nie?
Kan dit wees dat ek reg is en dat hulle bedrog is? Dat hulle in werklikheid GEEN JURISDIKSIE het nie? Geen reg om selfs met ons te praat as ons op die land van ons voorvaders staan ​​nie?
Waarom het die Farm Union -sake wat deur General Gage deur die hooggeregshof suksesvol vervolg is (ja, ek was toe nog net 'n jong vrou, maar ek was daarby betrokke deur my ma), verseël? deur die " VERENIGDE STATE HOOGGEREG "?
En dit is net om mee te begin. As "Snopes " of enige van die hoofstroom mediakorporasies NIE in die sak van die skelms is wat verantwoordelik is vir die plundering en wanadministrasie van ons openbare trusts nie, is dit ten minste bewys dat dit die nutteloosste, breinlose, nutteloosste verskonings is vir joernaliste of ondersoekers van enige aard wat die wêreld nog ooit gesien het.
Julle sou almal baie beter doen om op die haarstyliste en kappers staat te maak vir die werklike nuus, want al wat julle sal kry deur hierdie gekoop en betaal vir "handlers " is 'n konstante dieet van trivia, seks en dood .
In 1989 het my man en oudste seun op 'n somer visvang- en kampeeruitstappie gegaan en my twee weke alleen gelaat. Ek het die tyd alleen gebruik om die motorhuis skoon te maak en diep na te dink. Uit verveeldheid het ek een aand 'n telkaart begin hou wat verband hou met die Evening News — het ek vier kolomme geteken met die titel: Seks, dood, seks en dood en ander. En toe die "nuus " -verhale verbygaan, merk ek die merktekens af en meer as 90% van die verhale behels seks of dood of albei.
En die volgende vraag is —- watter moontlike voordeel het dit my om te weet van 'n enkele moordsaak in LA? Of Chicago? Waarom daardie moordsaak en nie een van 300 ander nie?
U sien hoe dit is, as u uiteindelik weer begin dink?
U word deur u neus en u mees basiese instinkte, seks en vrees omring, om politieke agendas te smeer en u te dwing om meer te vra vir meer regeringsdienste en om meer te koop en dit is alles #8212 absoluut alles — wat die gewone media doen en dit is al wat dit bevorder: verbruikersisme en vrees en vooroordeel skinder.
Sit net voor u televisie en doen wat ons gedoen het. Hou 'n telling. Vra julle nou af: hoe het ek daarby gebaat as ek daarvan geweet het?
U sal baie vinnig agterkom dat u glad nie baat by die onnoselheid wat hulle u voer nie, behalwe miskien die weerberig. Die somtotaal van die doel van die "nuus " is om jou depressief, honger, seksueel opgewonde en angstig te laat voel oor dinge waaroor jy hulpeloos is om iets aan te doen.
Waarom moet u hierdie soort mishandeling verdra? Watter moontlike nut is dit? Skakel dit AF en hou dit AF. Hou op om hul " -produk " te koop.
Teen die tyd dat die 9/11 rondrol, kon ek daar staan ​​en 'n baie belangrike vraag stel. Waar kom al hierdie Hollywood-filmdekking vandaan? "
Noudat u stilstaan ​​en daaraan dink —- hoe was dit moontlik dat die Twin Towers-tragedie uit elke moontlike hoek in High Definition Technicolor verfilm is, net soos 'n Disney-film? Waarom was dit nie die werklike wêreld wat die dekking wat u sou verwag het van toeriste op die sypaadjie sou opneem en saamgevoeg het deur beamptes wat deur vuil vensters en beeldmateriaal van vuil parkeerterreine en veiligheidskameras geskiet het nie?
Antwoord — dit was alles opgestel. Die Hollywood -filmspanne is die vorige aand op die been gebring.
Hallo? Aarde na Amerika? U het meer as 3000 onskuldige mense in volkleur HDTV sien sterf, en dit is natuurlik so opgestel deur die korporasie vir regeringstoepassings en u het die afgelope 150 jaar geduldig gehoorsaam en betaal om u en almal op aarde te vermoor en te beroof .
WORD WAKKER! Voëls sing! VOLLEDIGE WAARSKUWING! Wissel u breinselle terug na die posisie van "ON ".
Vir inligting oor Snope – en#8211 en almal anders:
Daar is drie hofstelsels in hierdie land:
(1) Administratiewe howe wat interne korporatiewe tribunale is wat ontwerp is om toesig te hou oor die bedrywighede van die "federal corporation " en slegs sy franchises en werknemers
(2) Maritieme/Admiraliteits-/Krygshowe wat onder beperkte jurisdiksie is en onder die gedelegeerde gesag van die " Federale Regering " deur lede van die Balievereniging bestuur word
Albei hierdie bogenoemde regstelsels word deur advokate bedryf, en is almal geïnkorporeer en het almal onder internasionale reg in die jurisdiksie van die see en het nie 'n behoorlike ding te doen met enigiemand wat nie 'n federale werknemer is nie in seevaart, of andersins natuurlik onderhewig aan hul jurisdiksie.
(3) Geregshowe wat saam met die koloniste na hierdie land gekom het en wat al meer as 400 jaar op die land van hierdie land funksioneer, is die howe van die mense, deur die mense en vir die mense " — en as u die artikels I, VI en wysiging VII noukeurig lees, sal u duidelik sien dat ALLE regskwessies rakende lewende mense en hul bates in die gemenereg beproef moet word.
Common Law is die " Law of the Land " en so ook The Constitution " Law of the Land " in teenstelling met " law of the corporations " (maritime) or " Law of the Sea "
Mense is landse bates en ons kom uit die land en gaan letterlik terug na die land wat ons aan die land behoort, en daarom is ons die Wet van die Land verskuldig, maar vir 'n paar dekades is ons eiebelang #8220 Korporasies vir regeringsdienste en#8221 het besluit om dit te vermy en ons almal en ons bates in plaas van privaat sowel as privaat in die buitelandse internasionale jurisdiksie van die see te plaas, en het ons vervolg onder die valse vermoede dat ons almal British Crown is Onderwerpe besit slot, voorraad en vat deur die British Crown Corporation.
Dit is die wrede, gewetenlose bedrogskema wat hierdie vrot misdadigers op die Amerikaanse volk volgehou het en genoeg moed gehad het om op Amerikaanse bodem te bevorder.
As "Snopes " die poeier werd was om dit na die hel en terug te blaas, sou dit lankal die aard van die BAR -vereniging en die IRS ondersoek het en sou dit (soos volkome gemiddelde Amerikaners uiteindelik) uitgevind het dat die American Bar Association en die Internal Revenue Services is beide besit en bedryf deur Northern Trust, Incorporated, en dat hulle beide privaat rekeninginvorderingsagentskappe en gelisensieerde privaatorganisasies is wat deur British Crown -filiale bedryf word.
Hulle het glad nie 'n openbare rol of amp nie. Hulle is nie regerings -eenhede nie. Hulle is nie onskuldige professionele organisasies nie. Hulle is buitelandse agente sonder verklaring, en hulle hou nie by die verdrag wat hulle toelaat om hier te wees nie: die vereniging van advokate van 1947.
As "Snopes " 'n brein in hul gesamentlike koppe gehad het, sou hulle dan 'n bietjie anders na die lewe gekyk het en dit was diegene wat u oë sou oopmaak oor die werklike situasie waarmee u te kampe het. In plaas daarvan om te besluit dat ek nie 'n regter is nie, sou hulle gevra het in watter sin hierdie ander yahoos regters is? Regters van wie? Regters van wat? Regters in watter sin?
Wie is hulle? Vir wie of waarvoor werk hulle as nie die mense nie? Waar is die howe in die gemenereg nodig om die mense te dien deur wysiging VII?
O, wel, seën my siel! Hier is hulle, in Alaska, in Colorado, in Florida, allerhande nie -ingelyfde Amerikaanse graafskappe en state wat almal onder die gemenereg werk met werklike regters van die gemeenregtelike regters en groot juries en algemene regsverhore, en mag God geprys word , daar is selfs konstitusionele balju wat hul openbare ampte beklee het en die Grondwet weer afdwing.
U is toegang tot die grondwetlike waarborge en die gemenereg van die land geweier omdat u politieke statusrekords deur hierdie ongediertes uit eie belang vervals is. Dit is aan u om beswaar te maak en John Kerry in kennis te stel dat 'n groot regstelling verskuldig is aan die korporasie van die regering en dat hy voorgee dat hy u wettige regering is.
Ban Ki-Moon het ook 'n geskreeu in sy afvoerpyp nodig.
Geagte Meneer Sekretaris … … Ek is NIE 'n Britse kroononderwerp nie en het dit nog nooit as 'n gunstige status beskou nie. Alle vertoë wat nie weerstaan ​​nie, maak aanspraak op my geboortereg as een van die vrye soewereine en onafhanklike mense van die Verenigde State en let op dat by gebreke van die plig wat in 2 statute van die Verenigde State in die groot 153 vermeld is, , Subhoofstuk 28, afdeling 1 — mag geen ander politieke status teen my aangeneem word nie, insluitend enige bewering dat die 14de wysiging my status of politieke status of die van my gesin beïnvloed het. Ek woon op die grond en aanvaar geen aanspraak van "residency " of "address " afgesien van die GPS wat u op enige kaart kan sien nie. Ek is bevrees dat ek die slagoffer van georganiseerde misdaad was en identiteitsdiefstal gely het en bedrieg is, maar ek eis my eersgeboortereg en sal dit ondersteun. Baie dankie vir u vinnige aandag aan hierdie ernstige fout en wanvoorstelling van die Amerikaanse volk deur die Verenigde State van Amerika (Minor) en die District of Columbia Municipality. Let daarop dat die primêre skuldige, die "FEDERAL RESERVE ", weer onder die vaandel van die Verenigde Nasies se stadstaat opgeneem is, en dat die INTERNATIONALE MONETARYRE FONDS / IMF ook 'n VN-agentskap is en by hierdie kriminele bedrogskema betrokke is, sodat dit blyk dat die Verenigde Nasies self 'n misdaadsindikaat is wat aan ons oewers werk. Dit word sterk aanbeveel dat u vinnig optree om dit reg te stel.
Uiteindelik, meneer die sekretaris, is dit onder ons aandag gebring dat diegene wat die meeste baat gevind het by hierdie reuse -bedrogskema, voorgestel het om hul skuldeisers dood te maak en op hierdie manier hul verpligting om die eiendom, rente en onderpand wat die mense verskuldig is, terug te betaal. .
"The Coming War On China " – Watch John Pilger 's Kragtig relevante dokumentêr
Die film se doel is om 'n stilte te verbreek: die Verenigde State en China is moontlik op pad na oorlog, en kernoorlog is nie meer ondenkbaar nie, " sê Pilger in sy dokumentêr uit 2016 Die komende oorlog teen China, wat u gratis op Youtube hier of op Vimeo hier kan kyk.
In 'n paar jaar het China die tweede grootste ekonomiese mag van die wêreld geword, en die bekendstelling van Pilger gaan voort. Die Verenigde State is die grootste militêre mag ter wêreld, met basisse en missiele en skepe wat elke kontinent en elke oseaan dek. China is 'n bedreiging vir hierdie oorheersing, sê Washington. Maar wie is die bedreiging? Hierdie film handel oor die verskuiwing van mag en groot gevaar. "
Soos ons nou al jare bespreek, het die meedoënlose soeke van die VS-gesentraliseerde imperiumagtige magsalliansie na totale wêreldoorheersing dit in 'n botsing gebring met die groeiende ekonomiese kragstasie van China, wat weier om in die keiserlike blob opgeneem te word. . Die voortbestaan ​​van die ryk hang af van sy vermoë om China te ondermyn voordat dit te magtig word of die ryk te swak word om sy opkoms te stop, op watter stadium word globale hegemonie onmoontlik en leef ons in 'n werklik meerpolêre wêreld.
China was dus altyd die laaste baasgeveg in die wêreldwye veldtog van geweld en oorheersing deur wat Pilger die " -heerskappy noem wat nooit sy naam noem nie. En die versterking van die anti-China narratiewe bestuur deur die Amerikaanse regering dui daarop dat ons sielkundig daarop ingestel is om hierdie wêreldbedreigende konfrontasie te aanvaar, net soos Pilger in 2016 gewaarsku het.
Die gevaar van konfrontasie neem by die dag toe, sê Pilger.
Die kragtige film breek die manier waarop die VSA sedert die Koreaanse Oorlog China omsingel het met 'n "neus " militêre basisse, met almal groot hoeveelhede militêre vuurkrag, insluitend kernvuurkrag, na China se stede. Pilger toon die psigopatiese tol wat dit toegedien het aan die mense wat woon in die gebiede waar die Amerikaanse oorlogsmasjien in die Stille Oseaan 'n winkel opgerig het, insluitend 'n besonder woedende segment oor die gebruik van Bikini Atoll -inboorlinge as proefkonies kernstraling op mense. Ook baie ontstellend is die onthulling van hoe naby die VSA gekom het om kernkopkoppe na China te lanseer weens 'n wankommunikasie tydens die Kubaanse missielkrisis.
Die film beskryf die onlangse geskiedenis van China en verduidelik die toename in ekonomiese mag wat ons tot op hierdie punt gelei het, en die Amerikaanse generasie se geskiedenis van uitlokking en vyandigheid teenoor sy regering. Dit spreek ook die onnosel projeksie aan wat so baie westerlinge huisves, dat as die VSA nie sou afknou en die wêreld sou nakom nie, China dit sou oorneem.
Die Withuis loods 'n kommunikasieplan oor verskeie federale agentskappe wat daarop fokus om Beijing daarvan te beskuldig dat hy 'n 'toesmeerdery' georganiseer het en 'n wêreldwye pandemie geskep het, volgens twee Amerikaanse amptenare en 'n regeringskabel wat deur The Daily Beast verkry is https: // t .co/3Xjm08G2Mw
& mdash The Daily Beast (@thedailybeast) 21 Maart 2020
In 2016 was dit moeiliker vir mense om hierdie eskalasie op die horison te sien, maar nou in die nasleep van die COVID-19-pandemie hoor ons 'n woeste, onevenredige hoeveelheid anti-China-sentiment van die Trump-administrasie en sy ondersteuners, in net soos ons die histerie van Rusland in die afgelope drie jaar deur Trump se vyande versterk het. Trump is polities onder druk geplaas om die spanning in die koue oorlog met Rusland gevaarlik te laat toeneem, en hy word nou polities aangespoor om die blaam vir sy administrasie se skouspelagtige mislukkings oor te dra om hierdie pandemie aan die Chinese regering oor te dra op 'n manier wat ondersteuning bied vir eskalasies ook daardie front. Twee verskillende vertellings, dieselfde agenda.
Die nuwe president, Donald Trump, het 'n probleem met China, sê Pilger aan die einde van die dokumentêr. Die dringende vraag is nou: sal Trump voortgaan met die provokasies wat in hierdie film onthul word en ons almal na die rand van die oorlog neem? "
Die antwoord op die vraag blyk samesmeltend te wees. Dit is 'n goeie tyd vir ons almal om hierdie film te kyk.
Dankie vir die lees! Die beste manier om op die internet censors te kom en seker te maak dat u die goed wat ek publiseer sien, is om in te teken op die poslys vir my webwerf, wat u 'n e -poskennisgewing sal gee vir alles wat ek publiseer. My werk is heeltemal ondersteun deur die leser, so as u hierdie stuk geniet, kan u dit oorweeg om dit te deel, en ek hou daarvan Facebook, na aanleiding van my manewales opTwitter, kyk ook na my podcast Youtube, klankwolk, Apple podcasts of Spotify, volg my Steemit, geld in my hoed gegooi Patreon of Paypal, koop 'n paar van my soet goedere, my boeke koop Rogue Nation: Psychonautical Adventures With Caitlin Johnstone en Woke: A Field Guide for Utopia Preppers. Vir meer inligting oor wie ek is, waar ek staan ​​en wat ek met hierdie platform wil doen, klik hier. Almal, rassistiese platforms uitgesluit, het my toestemming om enige deel van hierdie werk (of enigiets anders wat ek geskryf het) weer te publiseer, te gebruik of te vertaal op enige manier wat hulle wil.
Die Takenouchi -manuskripte en die verhaal van die mensdom wat nooit vertel is nie - Geskiedenis
In ons vaderland se geval, ons kan dit nie bekostig nie "gebalanseerd" benadering tot die geskiedenis aangesien die geskiedenis van ons vaderland in die verlede en die huidige jare, soos dit verwys na die Filippyns-Amerikaanse verhoudings, in wanbalans was ten gunste van die Amerikaners, wat sover ons baba-boomers kan onthou, slegs 'die goeie ouens' en 'doen' is -goedere "in die geskiedenis. Dit is tyd vir ons, veral vir Filippyne in die Filippyne herstel ons geskiedenis, a nasionalis geskiedenis, wat die leuens en mites oor Amerika moet onthul sedert die Amerikaanse aankoms in en die 50-jarige besetting van ons vaderland, die lieflike niks oor "Filippyns-Amerikaanse spesiale verhoudings," ens. bestendig deur ons skoolboeke, massamedia, regeringsuitsprake en Filippyne met veramerikaniseerde gedagtes, ens.
Ons Filippyne, hier en in die buiteland, in die verlede en die hede, maak staat op hierdie amptelike verduidelikings wat slegs daartoe lei ons onkunde van verborge waarhede en kennis van onwaarhede, dus die voortbestaan ​​van die na-WO2 neo koloniale toestande Dit het die verergering van die massa se buitelandse beheer van die nasionale ekonomie en die plundering van ons nasionale erfenis net vererger (natuurlik, met die hulp van die plaaslike medewerkers/verraaiers van ons vaderland en inheemse meerderheid).
Geskiedenis was een van my gunsteling vakke op hoërskool, en tot vandag toe is dit steeds een van my grootste belangstellings. In retrospek dink ek die studie van Geskiedenis , hetsy van die Filippyne, van 'n ander land of van die wêreld, was sleg geleer aangesien die klem veral op die memorisering van name, datums en gebeure was. Hierdie onderrigmetode het veroorsaak dat Geskiedenis onder baie studente ongewild geraak/bly, en die belangrikste is dat verloor sy ware waarde vir die toekomstige volwasse burgers en lede van die samelewing.
Dit was slegs wanneer gevegte tydens die Viëtnam -oorlog het 'n daaglikse nuusberig geword my uitkyk op die geskiedenis in die algemeen neem 'n ander draai. Van toe af, selfs terwyl ek aan die ingenieurswese -universiteit was, sou ek tyd en geld bestee om oor die Viëtnam -oorlog te lees (meer gepas, Amerikaanse ingryping) en veral oor die oorsake of wortels van hierdie oorlog. My groot belangstelling in die geskiedenis het my ook daartoe gelei om die ander takke van die sosiale wetenskappe of die geesteswetenskappe te waardeer, dws filosofie, sielkunde, ens. "wat is die mens?" en bestaan ​​hoofsaaklik uit die sogenaamde"liberale onderwys." (sien Geskiedenis en liberale leer).
Om 'n bietjie af te dwaal: Baie van diegene wat die Universiteit van die Filippyne bygewoon het, het 'n voorsmakie van liberale opvoeding gehad en lyk dus meer aangepas by maatskaplike kwessies. En in die algemeen het sommige of baie wat tegniese opleiding het, hulle ook vervelig gevind. Dit verklaar deels waarom ons ingenieurs-waar ons ook al gegradueer het-gewoonlik onbekwaam is in menslike/organisatoriese bestuur, tensy ons studeer en leer.
Twee waarhede: een waar gesê word: "die geskiedenis herhaal homself." 'N Ander waar ek sou sê "geskiedenis hoef nie homself te herhaal nie." Die mens maak die geskiedenis nie andersom nie (ek glo nie in absolute historiese determinisme nie). 'N Ruwe analogie: in die projekingenieurswese van organisasies wat beter bestuur word, sit ons na die voltooiing van die projek en gesels oor' geleerde lesse ', om die goeie en die slegte in die projek te identifiseer om die foute nie te herhaal nie.
Dit moet ons laat wonder waarom ons nie ons wetenskaplike/tegniese benadering of denke in ons sosiale analise en probleemoplossing gebruik nie. Dit is miskien te wyte aan die geval dat menslike probleme meestal meer ingewikkeld is as die meeste tegniese/lewelose probleme. In menslike probleme word wysheid in probleemoplossing slegs verkry uit 'n kombinasie van opvoeding, tyd en ervaring. Maar weer, verworwe kennis kan ook dikwels gebeurvereis die wil, dws 'politieke wil', van die heersers-en van die aktiewe burgerskap om die heersers te druk-om dit te implementeer.
WIE MOET DAN REGEER? As ons die verkeerde heersers gekies het, ons moet hulle dwing/goeie leiers maak -maar dit is 'n ander onderwerp.)
Terug na ons geskiedenisstudie. Die rede waarom ek die bogenoemde noem, is die feit dat ons Filippyne het grootgeword en is boeke opgelei, insluitend dié oor die geskiedenis van die Filippyne, hoofsaaklik geskryf deur Amerikaanse en Amerikaniseer skrywers. Geskiedenis, dink daaraan as u dit ernstig bestudeer, gee 'n mens 'n begrip van 'n volk, 'n plek, 'n kultuur. 'N Geskiedenis om onsself te verstaan: waarom is ons wat ons is? wat het ons hierheen gebring - in ons huidige penarie?
Om na te dink oor wat in die verlede gebeur het, bied 'n geskiedenisliefhebber 'n manier om geïsoleerde, indien nie skynbaar onverwante gebeurtenisse of historiese mylpale te koppel nie, en gee daarom betekenis en rigting aan die "wie, wat, wanneer, waar, hoe en waarom " vrae oor sulke gebeure in die verlede. Om geskiedenis te leer en te verstaan, bied 'n nuwe perspektief, die identifisering van 'n algemene draad, oor onlangse en huidige gebeure. Sodanige kennis wat opgedoen word wanneer dit op die samelewing toegepas word, kan help met die formulering van 'n paar fundamentele, selfs radikale, maar noodsaaklike, benaderings tot probleemoplossing van die huidige probleme van die samelewing.
Wat ons Filippynse geskiedenis betref, glo en dink ek dat die 50-jarige Amerikaanse ingryping, besetting en kolonisasie van ons vaderland 'n dieper herbesinning nodig as u die oënskynlik verwarrende en onbegryplike meerjarige penarie van Filippyne in die Filippyne wil verstaan.
Die hersien van die Filippyns-Amerikaanse geskiedenis deur ons Filippyne moet gepas begin met die onbekende en onderliggende rasionalisering en/of regverdiging deur Sosiale Darwinisme die geïgnoreerde en glansryke oorgang na ekspansionisme deur die voorheen anti-imperialistiese en isolationistiese Amerika, veral sy dominante rassistiese ingesteldheid vir beide mark- en militêre gedrewe uitbreidings wat deur die sg Openbaar lot na die Stille Oseaan -rand gedurende die latere dekades van die 19de eeu. Let op dat dekades tevore Amerika die Europeërs verklaar en gewaarsku het deur sy Monroe -leer, dat die westelike halfrond - al die Amerikas - sy enigste domein was, sy 'agterplaas'.
Vorige vervolging Redigeer
Van die eerste verskyning tot die wettiging daarvan onder Konstantyn was die Christendom 'n onwettige godsdiens in die oë van die Romeinse staat.  Gedurende die eerste twee eeue van sy bestaan ​​was die Christendom en sy beoefenaars ongewild onder die mense in die algemeen.  Christene was altyd verdag,  lede van 'n 'geheime genootskap', wie se lede met 'n privaat kode  gekommunikeer het en wat van die openbare sfeer weggekom het.  Dit was die algemene vyandigheid - die woede van die skare - wat die vroegste vervolging veroorsaak het, nie amptelike optrede nie.  Omstreeks 112 het die goewerneur van Bithynia - Pontus, Plinius, lang lyste gestuur met die verwerping van Christene deur anonieme burgers, wat keiser Trajanus hom aangeraai het om te ignoreer.  In Lyon in 177 was dit slegs die tussenkoms van burgerlike owerhede wat 'n heidense skare verhinder het om Christene uit hul huise te sleep en hulle dood te slaan.
Vir die volgelinge van die tradisionele kultusse was Christene vreemde wesens: nie heeltemal Romeins nie, maar ook nie heeltemal barbaars nie.  Hulle praktyke was baie bedreigend vir tradisionele sedes. Christene verwerp openbare feeste, weier om aan die keiserlike kultus deel te neem, vermy openbare ampte en kritiseer ou tradisies in die openbaar.  Gesprekke skeur gesinne uitmekaar: Justinus martelaar vertel van 'n heidense eggenoot wat sy Christenvrou aan die kaak gestel het, en Tertullianus vertel van kinders wat onerf is omdat hulle Christene geword het.  Tradisionele Romeinse godsdiens was onlosmaaklik verweef in die weefsel van die Romeinse samelewing en staat, maar Christene het geweier om die praktyke daarvan na te kom.  [notas 1] In die woorde van Tacitus het Christene 'haat vir die mensdom' getoon (odium generis humani).  Onder die meer geloofwaardiges is daar gedink dat Christene swart magie gebruik in die strewe na revolusionêre doelwitte,  en om bloedskande en kannibalisme te beoefen. 
Maar gedurende die eerste twee eeue van die Christelike era het geen keiser algemene wette uitgevaardig teen die geloof of sy kerk nie. Hierdie vervolgings is uitgevoer onder die gesag van plaaslike regeringsamptenare.  By Bithynia – Pontus in 111 was dit die keiserlike goewerneur, Plinius  in Smyrna in 156 en Scilli naby Kartago in 180, dit was die prokonsul  te Lyon in 177, dit was die provinsiale goewerneur.  Toe keiser Nero Christene tereggestel het weens hul beweerde betrokkenheid by die brand van 64, was dit 'n suiwer plaaslike aangeleentheid wat dit nie buite die stadsgrense van Rome versprei het nie.  Hierdie vroeë vervolgings was beslis gewelddadig, maar dit was sporadies, kort en beperk.  Hulle was 'n beperkte bedreiging vir die Christendom as 'n geheel.  Die wispelturigheid van amptelike optrede het egter die bedreiging van staatsmisdaad in die Christelike verbeelding groot gemaak. 
In die 3de eeu het die patroon verander. Keisers het meer aktief geword en regeringsamptenare het Christene aktief begin agtervolg, eerder as om net op die wil van die skare te reageer.  Ook die Christendom het verander. Die beoefenaars daarvan was nie meer net 'die laer orde wat ontevredenheid veroorsaak' nie, sommige Christene was nou ryk of uit die hoër klasse. Origenes, wat ongeveer 248 jaar oud was, vertel van "die menigte mense wat tot die geloof kom, selfs ryk mans en persone in ereposisies, en dames met hoë verfyning en geboorte."  Amptelike reaksie het al sterker geword. In 202, volgens die Historia Augusta, 'n 4de-eeuse geskiedenis van twyfelagtige betroubaarheid, Septimius Severus (r. 193–211) 'n algemene resek uitgereik wat die bekering tot die Judaïsme of die Christendom verbied.  Maximin (r. 235–38) gerig op Christelike leiers.  [note 2] Decius (r. 249–51), waarin hy 'n bewys van steun aan die geloof eis en verklaar dat alle inwoners van die ryk aan die gode moet offer, offervleis moet eet en van hierdie dade moet getuig.  Christene was hardnekkig in hul nie-nakoming. Kerkleiers, soos Fabian, biskop van Rome, en Babylas, biskop van Antiochië, is gearresteer, verhoor en tereggestel,  net soos sekere lede van die Christelike leke, soos Pionius van Smirna.  [notas 3] Die Christelike teoloog Origenes is tydens die vervolging gemartel en is ongeveer 'n jaar later aan die gevolglike beserings dood. 
Die vervolging van Decia was 'n ernstige slag vir die kerk.  In Kartago was daar massa -afvalligheid (afstand doen van die geloof).  By Smirna het die biskop, Euctemon, ander geoffer en aangemoedig om dieselfde te doen.  Omdat die Kerk grootliks stedelik was, moes dit maklik gewees het om die kerkhiërargie te identifiseer, te isoleer en te vernietig. Dit het nie gebeur nie. In Junie 251 sterf Decius in die geveg, wat sy vervolging onvolledig laat. Sy vervolging is nog ses jaar lank nie opgevolg nie, sodat sommige kerkfunksies hervat kon word.  Valerianus, vriend van Decius, het die keiserlike mantel in 253 aangeneem. Alhoewel hy aanvanklik as 'buitengewoon vriendelik' teenoor die Christene beskou is,  het sy optrede gou anders getoon. In Julie 257 het hy 'n nuwe vervolgingsbevel uitgereik. As straf omdat hulle die Christelike geloof gevolg het, moes Christene ballingskap of veroordeling van die myne in die gesig staar. In Augustus 258 het hy 'n tweede bevel uitgereik, wat die dood tot gevolg gehad het. Hierdie vervolging het ook in Junie 260 gestop toe Valeriaan in die geveg gevange geneem is. Sy seun, Gallienus (r. 260–68), het die vervolging  beëindig en byna 40 jaar vry van amptelike sanksies ingewy, geprys deur Eusebius as die "klein vrede van die Kerk".  Die vrede sou ongestoord bly, behalwe af en toe, geïsoleerde vervolgings, totdat Diocletianus keiser geword het. 
Vervolging en tetrargiese ideologie Redigeer
Diocletianus, bekroonde keiser op 20 November 284, was 'n godsdienstige konserwatief, getrou aan die tradisionele Romeinse kultus. Anders as Aurelian (r. 270–75), het Diocletianus nie sy eie nuwe kultus bevorder nie. Hy verkies ouer gode, Olimpiese gode.  Desondanks wou Diocletianus 'n algemene godsdienstige herlewing inspireer.  Soos die panegier aan Maximianus verklaar het: "U het die gode opgehoop met altare en standbeelde, tempels en offergawes wat u gewy het met u eie naam en u eie beeld, waarvan die heiligheid verhoog word deur die voorbeeld wat u stel, van eerbied vir die mense. Sekerlik, sal mense nou verstaan ​​watter krag in die gode is, as julle hulle so vurig aanbid. "  Diocletianus verbind hom met die hoof van die Romeinse panteon, Jupiter, sy mede-keiser, Maximianus, verbind hom met Hercules.  Hierdie verband tussen god en keiser het gehelp om die aansprake van die keisers op mag te legitimeer en het die keiserlike regering nader aan die tradisionele kultus gebind. 
Diocletianus het nie aangedring op die eksklusiewe aanbidding van Jupiter en Hercules nie, wat 'n ingrypende verandering in die heidense tradisie sou wees. Elagabalus het byvoorbeeld probeer om sy eie god en geen ander te kweek nie, en het dramaties misluk. Diocletianus het tempels vir Isis en Sarapis in Rome gebou en 'n tempel vir Sol in Italië.  Hy het egter wel die gode wat die veiligheid van die hele ryk verseker het, begunstig in plaas van die plaaslike gode van die provinsies. In Afrika het Diocletianus se herlewing gefokus op Jupiter, Hercules, Mercury, Apollo en die Imperial Cult. Die kultus van Saturnus, die geromaniseerde Baäl-hamon, is verwaarloos.  Ook in die keiserlike ikonografie was Jupiter en Hercules deurdringend.  ​​Dieselfde gunstelingpatroon het Egipte ook geraak. Inheemse Egiptiese gode het geen herlewing beleef nie, en die heilige hiërogliewe skrif is ook nie gebruik nie. Eenheid in aanbidding was sentraal in Diocletianus se godsdiensbeleid. 
Diocletianus het, net soos Augustus en Trajanus voor hom, 'n "hersteller" genoem. Hy het die publiek aangespoor om sy regering en sy bestuurstelsel, die Tetrarchy (heerskappy deur vier keisers), te sien as 'n vernuwing van tradisionele Romeinse waardes en, na die anargistiese derde eeu, 'n terugkeer na die "Goue Eeu van Rome".  As sodanig versterk hy die jarelange Romeinse voorkeur vir antieke gebruike en keiserlike opposisie teen onafhanklike samelewings. Die aktivistiese standpunt van die Diocletianiese bewind en die geloof van Diocletianus in die mag van die sentrale regering om groot veranderinge in die sedes en die samelewing teweeg te bring, het hom ongewoon gemaak. Die meeste vroeëre keisers was geneig om baie versigtig te wees in hul administratiewe beleid, en verkies om binne bestaande strukture te werk eerder as om dit op te knap.  Diocletianus was daarenteen bereid om elke aspek van die openbare lewe te hervorm om sy doelwitte te bereik. Onder sy bewind is munt, belasting, argitektuur, reg en geskiedenis radikaal gerekonstrueer om sy outoritêre en tradisionalistiese ideologie te weerspieël. Die hervorming van die 'morele weefsel' van die ryk - en die uitskakeling van godsdienstige minderhede - was bloot 'n stap in die proses. 
Die unieke posisie van die Christene en Jode van die ryk het al hoe duideliker geword. Die Jode het imperiale verdraagsaamheid verdien weens die groot oudheid van hulle geloof.  Hulle was vrygestel van Decius se vervolging  en het steeds vryheid van vervolging onder Tetrarchiese regering geniet. [aantekeninge 4] Omdat hulle geloof nuut en onbekend was  en teen hierdie tyd nie tipies met Judaïsme geïdentifiseer was nie, het Christene nie so 'n verskoning gehad nie.  Boonop distansieer Christene hul hele geskiedenis van hul Joodse erfenis. 
Vervolging was nie die enigste uitlaatklep van die morele ywer van die Tetrargie nie. In 295 het óf Diocletianus óf sy keiser (ondergeskikte keiser), Galerius,  'n edik van Damaskus uitgereik waarin bloedskendingshuwelike voorgeskryf word en die oppergesag van die Romeinse reg bo die plaaslike reg bevestig word.  [aantekeninge 5] Sy aanhef dring daarop aan dat dit elke keiser se plig is om die heilige voorskrifte van die Romeinse wet af te dwing, want "die onsterflike gode sal die Romeinse naam bevoordeel en vrede hê. As ons gesorg het dat almal onderhewig aan ons heerskappy, lei in alle opsigte 'n vrome, godsdienstige, vredeliewende en kuis lewe ".  Hierdie beginsels sou, as hulle hul volle uitbreiding gegee het, logies vereis dat Romeinse keisers ooreenstemming in godsdiens afdwing. 
Openbare ondersteuning Redigeer
Christelike gemeenskappe het vinnig gegroei in baie dele van die ryk (en veral in die Ooste) na 260, toe Gallienus vrede aan die Kerk gebring het.  Die gegewens om die syfers te bereken, bestaan ​​byna nie, maar die historikus en sosioloog Keith Hopkins het in die 3de eeu growwe en voorlopige ramings vir die Christelike bevolking gegee. Hopkins skat dat die Christelike gemeenskap gegroei het van 'n bevolking van 1,1 miljoen in 250 tot 'n bevolking van 6 miljoen by 300, ongeveer 10% van die totale bevolking van die ryk.  [note 6] Christene het selfs uitgebrei na die platteland, waar hulle nog nooit voorheen talle was nie.  Kerke in die latere 3de eeu was nie meer so onopvallend soos in die eerste en tweede nie. Groot kerke was prominent in sekere groot stede regdeur die ryk.  Die kerk in Nicomedia het selfs op 'n heuwel gesit wat uitkyk op die keiserlike paleis.  Hierdie nuwe kerke verteenwoordig waarskynlik nie net die absolute groei in die Christelike bevolking nie, maar ook die toenemende welvaart van die Christelike gemeenskap.  [aantekeninge 7] Op sommige gebiede waar Christene invloedryk was, soos Noord -Afrika en Egipte, verloor tradisionele gode geloofwaardigheid. 
Dit is onbekend hoeveel steun daar vir vervolging binne die aristokrasie was.  Na Gallienus se vrede bereik Christene hoë geledere in die Romeinse regering. Diocletianus het self verskeie Christene in hierdie posisies aangestel,  en sy vrou en dogter was moontlik simpatiek teenoor die kerk.  Daar was baie individue wat bereid was om martelare te wees, en baie provinsies was ook bereid om enige vervolgingsbevel van die keisers te ignoreer. Dit was bekend dat selfs Constantius die vervolgingsbeleid afgekeur het. Die laer klasse toon weinig van die entoesiasme wat hulle vir vroeëre vervolgings getoon het.  [note 8] Hulle het nie meer die lasterlike beskuldigings wat in die 1ste en 2de eeu gewild was, geglo nie. Miskien, soos die historikus Timothy Barnes voorgestel het, het die lank gevestigde Kerk nog 'n aanvaarde deel van hul lewens geword. 
Binne die hoogste geledere van die keiserlike administrasie was daar egter manne wat ideologies gekant was teen die verdraagsaamheid van Christene, soos die filosoof Porphyry of Tyrus, en Sossianus Hierocles, goewerneur van Bithynia.  Vir E.R. Dodds demonstreer die werke van hierdie mans "die alliansie van heidense intellektuele met die establishment".  Hierokles het Christelike oortuigings as absurd geag. As Christene hul beginsels konsekwent toepas, sou hy tot Apollonius van Tyana in plaas van Jesus bid. Hierokles was van mening dat Apollonius se wonderwerke baie indrukwekkender was en dat Apollonius nooit die tyd gehad het om homself 'God' te noem nie.  Hy het gesien dat die Skrif vol is met 'leuens en teenstrydighede' en dat Petrus en Paulus valshede beywer het.  In die vroeë 4de eeu publiseer 'n ongeïdentifiseerde filosoof 'n pamflet wat die Christene aanval. Hierdie filosoof, wat moontlik 'n leerling van die Neoplatonist Iamblichus was, het herhaaldelik by die keiserlike hof geëet.  Diocletianus self was omring deur 'n anti-Christelike kliek. [aantekeninge 9]
Porphyry was ietwat ingehou in sy kritiek op die Christendom, ten minste in sy vroeë werke, Op die terugkeer van die siel en Filosofie uit Orakels. Hy het min klagtes gehad oor Jesus, wat hy prys as 'n heilige individu, 'n 'nederige' man. Christus se volgelinge het hy egter as 'arrogant' veroordeel.  Omstreeks 290 skryf Porphyry 'n werk van vyftien volumes getiteld Against the Christians.  [aantekeninge 10] In die werk spreek Porphyry sy skok uit oor die vinnige uitbreiding van die Christendom.  Hy het ook sy vroeëre opinies oor Jesus hersien, en bevraagteken Jesus se uitsluiting van die rykes uit die koninkryk van die hemele,  en sy toelaatbaarheid ten opsigte van die demone wat in die liggaam van varke woon.  Net soos Hierokles, het hy Jesus ongunstig vergelyk met Apollonius van Tyana.  Porphyry was van mening dat Christene gelaster het deur 'n mens te aanbid eerder as die Allerhoogste God, en hulle verraadlik gedra het deur die tradisionele Romeinse kultus te laat vaar. 'Aan watter boetes kan ons mense nie met reg onderwerp nie,' het Porphyry gevra, 'wat vlugtelinge is van die vaders se gebruike?' 
Heidense priesters was ook geïnteresseerd in die onderdrukking van enige bedreiging vir tradisionele godsdiens.  Die Christian Arnobius, wat tydens die bewind van Diocletianus geskryf het, skryf finansiële sorg toe aan verskaffers van heidense dienste:
Die augors, die droomvertolkers, die waarsêers, die profete en die priesters, is ooit tevergeefs. uit vrees dat hul eie kunste tot niet gemaak word, en dat hulle maar skaars bydraes van die toegewydes kan afpers, nou min en selde, hardop roep: 'Die gode word verwaarloos, en in die tempels is daar nou baie skaars bywoning. Voormalige seremonies word blootgestel aan bespotting, en die eertydse rituele van instellings wat eens heilig was, het gesink voor die bygelowe van nuwe godsdienste. ' 
Hulle het geglo dat hul seremonies belemmer word deur die teenwoordigheid van Christene, wat vermoedelik die gesig van orakels vertroebel en die herkenning van die gode van hul offers stop. 
Christene in die weermag Redigeer
Aan die einde van die Persiese oorloë in 299, reis mede-keisers Diocletianus en Galerius van Persië na Siriese Antiochië (Antakya). Die Christelike retor Lactantius meld dat die keisers in Antiogië 'n tyd in 299 besig was met opoffering en waarsêery in 'n poging om die toekoms te voorspel. Die haruspices, waarsêers van voortekens van offerdiere, kon nie die offerdiere lees nie en kon dit nie doen na herhaalde proewe nie. Die meester haruspex het uiteindelik verklaar dat hierdie mislukking die gevolg was van onderbrekings in die proses wat deur godslasterlike mans veroorsaak is. Sekere Christene in die keiserlike huishouding is tydens die seremonies waargeneem wat die teken van die kruis gemaak het en het na bewering die haruspices 'waarsêery. Diocletianus, woedend oor hierdie wending, het verklaar dat alle lede van die hof self 'n opoffering moet maak. Diocletianus en Galerius het ook briewe aan die militêre bevel gestuur waarin hulle eis dat die hele weermag die opofferings moet uitvoer, maar dat hulle ontslag moet kry.  [aantekeninge 11] Aangesien daar geen berigte is van bloedvergieting in die vertelling van Lactantius nie, moes Christene in die keiserlike huishouding die gebeurtenis oorleef het. 
Eusebius van Caesarea, 'n hedendaagse kerklike historikus, vertel 'n soortgelyke verhaal: bevelvoerders is aangesê om hul troepe die keuse van offer of rangverlies te gee. Hierdie terme was sterk - 'n soldaat sou sy loopbaan in die weermag, sy staatspensioen en sy persoonlike spaargeld verloor - maar nie noodlottig nie. Volgens Eusebius was die suiwering grootliks suksesvol, maar Eusebius is verward oor die tegniese aspekte van die gebeurtenis en sy karakterisering van die algehele grootte van die afvalligheid is dubbelsinnig.  Eusebius skryf ook die inisiatief vir die suiwering aan Galerius toe, eerder as aan Diocletianus. 
Die moderne geleerde Peter Davies vermoed dat Eusebius verwys na dieselfde gebeurtenis as Lactantius, maar dat hy van die gebeurtenis gehoor het deur middel van openbare gerugte en niks geweet het van die bevoorregte bespreking tydens die keiser se privaatgodsdiensseremonie waartoe Lactantius toegang gehad het nie. Aangesien dit die leër van Galerius was wat gesuiwer sou word - Diocletianus sy in Egipte verlaat het om aanhoudende onrus te onderdruk - sou Antiochenes verstaanbaar geglo het dat Galerius die aansteller daarvan was.  Die historikus David Woods voer eerder aan dat Eusebius en Lactantius na heeltemal ander gebeure verwys. Eusebius, volgens Woods, beskryf die begin van die weermagreiniging in Palestina, terwyl Lactantius die gebeure by die hof beskryf.  Woods beweer dat die relevante gedeelte in Eusebius's Chronicon was beskadig in die vertaling na Latyn en dat Eusebius se teks oorspronklik die begin van die weermagvervolging by 'n fort in Betthorus (El-Lejjun, Jordanië) gevind het. 
Eusebius, Lactantius,  en Konstantyn beweer elkeen dat Galerius die belangrikste dryfveer was vir die militêre suiwering en die grootste begunstigde daarvan.  [aantekeninge 12] Diocletianus, vir al sy godsdienstige konserwatisme,  het nog steeds neigings tot godsdienstige verdraagsaamheid. [note 13] Galerius, daarenteen, was 'n toegewyde en passievolle heiden. Volgens Christelike bronne was hy deurgaans die belangrikste voorstander van sulke vervolging.  Hy was ook gretig om hierdie posisie tot sy eie politieke voordeel te ontgin. As die keiser met die laagste posisie, was Galerius altyd die laaste in keiserlike dokumente. Tot aan die einde van die Persiese oorlog in 299, het hy nog nie eens 'n groot paleis gehad nie.  Lactantius verklaar dat Galerius honger was na 'n hoër posisie in die keiserlike hiërargie.  Galerius se ma, Romula, was bitter anti-Christelik, want sy was 'n heidense priesteres in Dacia en het die Christene verafsku omdat sy haar feeste vermy het.  Na sy oorwinnings in die Persiese oorlog, nuut gesogte en invloedryke, sou Galerius moontlik wou vergoed vir 'n vorige vernedering in Antiochië, toe Diocletianus hom gedwing het om aan die voorkant van die keiserlike karavaan te loop, eerder as daarin. Sy wrok het sy ontevredenheid met die amptelike beleid van verdraagsaamheid van 302 af gevoed, en hy het Diocletianus waarskynlik aangespoor om 'n algemene wet teen die Christene op te stel.  Aangesien Diocletianus reeds omring was deur 'n antichristelike kliek beraders, moes hierdie voorstelle groot krag gehad het. 
Manichese vervolging Redigeer
Sake word stil na die aanvanklike vervolging. Diocletianus het die volgende drie jaar in Antiochië gebly. Hy het Egipte een keer besoek, in die winter van 301-302, waar hy die graan in Alexandrië begin het.  In Egipte is sommige Manichiërs, volgelinge van die profeet Mani, in die teenwoordigheid van die prokonsul van Afrika aan die kaak gestel. Op 31 Maart 302, in 'n amptelike bevel genaamd die De Maleficiis et Manichaeis (302) saamgestel in die Collatio Legum Mosaicarum et Romanarum en gerig aan die prokonsul van Afrika, skryf Diocletianus
Ons het gehoor dat die Manichaens [. ] nuwe en tot dusver ongekende sektes opgerig het in teenstelling met die ouer belydenisskrifte, sodat hulle die leerstellings wat ons in die verlede deur die goddelike guns ten gunste van hul eie verdorwe leerstelling was, kan uitdryf. Hulle het onlangs ontstaan ​​soos nuwe en onverwagse monstrosse onder die ras van die Perse - 'n nasie wat nog steeds vyandig teenoor ons is - en het hul weg in ons ryk gemaak, waar hulle baie woede begaan, die rustigheid van ons mense versteur en selfs toedien ernstige skade aan die burgerlike gemeenskappe. Ons het rede om te vrees dat hulle mettertyd, soos gewoonlik, sal probeer om beskeie en rustige van 'n onskuldige aard te besmet met die verdoemende gebruike en perverse wette van die Perse, soos met die gif van 'n kwaadaardige (slang). Ons beveel dat die skrywers en leiers van hierdie sektes swaar straf opgelê moet word, en saam met hul gruwelike geskrifte in die vlamme verbrand moet word. Ons beveel aan dat hul volgelinge, as hulle weerhoudend aanhou, die doodstraf opgelê word en hulle goedere aan die keiserlike tesourie verbeur word. En as diegene wat oorgegaan het na die tot dusver ongehoorde, skandalige en berugte geloofsbelydenis, of die van die Perse, persone is wat 'n openbare amp beklee, of van enige rang of van 'n hoër sosiale status is, sal u sorg dat hul boedels gekonfiskeer word en die oortreders na die (steengroef) by Phaeno of die myne by Proconnesus gestuur word. En sodat hierdie plaag van ongeregtigheid heeltemal uitgewis kan word vanaf ons gelukkigste ouderdom, moet u toewyding haastig wees om ons bevele en bevele uit te voeren. 
Die Christene van die ryk was kwesbaar vir dieselfde denkrigting. 
Diocletianus en Galerius, 302–303 Redigeer
Diocletianus was in die herfs van 302 in Antiochië, toe die volgende geval van vervolging plaasgevind het. Die diaken Romanus het 'n hof besoek terwyl voorlopige opofferings plaasgevind het en die seremonies onderbreek en die daad hardop veroordeel. Hy is gearresteer en gevonnis om aan die brand gesteek te word, maar Diocletianus het die besluit verwerp en besluit dat Romanus sy tong moet verwyder. Romanus sou tereggestel word op 18 November 303. Die vrymoedigheid van hierdie Christen was ontevrede Diocletianus, en hy het die stad verlaat en vir Nicomedia gesorg om die winter deur te bring, vergesel van Galerius. 
Gedurende hierdie jare bereik die morele en godsdienstige didaktiek van die keisers 'n koorsagtige helling, nou op bevel van 'n orakel, dit sou sy hoogtepunt bereik.  Volgens Lactantius het Diocletianus en Galerius 'n argument gevoer oor wat 'n keiserlike beleid ten opsigte van Christene moet wees terwyl hulle in Nicomedia in 302 was. Diocletianus het aangevoer dat die verbod op Christene uit die burokrasie en die weermag voldoende sou wees om die gode te paai, terwyl Galerius daarop aangedring het hul uitwissing. Die twee mans het probeer om hul geskil op te los deur 'n boodskapper te stuur om die orakel van Apollo by Didyma te raadpleeg.  Porfier was moontlik ook by hierdie vergadering.  By sy terugkeer het die boodskapper aan die hof gesê dat "die regverdige op aarde"   die spraakvermoë van Apollo belemmer het. Hierdie "regverdige", is deur lede van die hof deur Diocletianus ingelig, kon slegs verwys na die Christene van die ryk. Op bevel van sy hof het Diocletianus toegesluit op eise vir universele vervolging. 
Eerste edik Redigeer
Op 23 Februarie 303 het Diocletianus beveel dat die nuutgeboude Christelike kerk in Nicomedia vernietig moet word, dat die Skrif verbrand moet word en dat die skatte daarvan in beslag geneem moet word.  23 Februarie was die fees van die Terminalia, vir Terminus, die god van grense. Dit was die dag toe hulle die Christendom sou beëindig.  Die volgende dag is Diocletianus se eerste "Edict against the Christians" gepubliseer.  [aantekeninge 14] Die belangrikste doelwitte van hierdie wetgewing was senior Christelike geestelikes en Christene se eiendom, net soos tydens Valerianus se vervolging.  Die bevel verbied Christene om bymekaar te kom vir aanbidding,  en beveel die vernietiging van hul geskrifte, liturgiese boeke en plekke van aanbidding regoor die ryk.  [aantekeninge 15] Maar Christene het probeer om die Skrif so ver as moontlik te behou, maar volgens de Ste Croix blyk dit dat "om dit op te gee nie as 'n sonde beskou is nie" in die Ooste  genoeg getalle van hulle moes suksesvol gered gewees het, soos blyk uit die verteenwoordigende bevindings van 'vroeë Bybelse papirus' in die stroom van die oordrag van die teks gedurende hierdie tydperk.  Christene sou miskien apokriewe of pseudepigrafiese werke prysgegee het,  of selfs geweier het om hul geskrifte ten koste van hul eie lewens oor te gee, en daar was gevalle waar die Skrif uiteindelik nie vernietig is nie.  Christene is ook die reg ontneem om 'n versoekskrif aan die howe te maak,  wat hulle moontlike onderdane vir geregtelike marteling maak  Christene kon nie reageer op optrede teen hulle in die hof nie  Christelike senatore, ruiters, vervalle, veterane , en soldate is ontneem van hul geledere en Christelike keiserlike vrymanne is weer tot slawe verslaaf. 
Diocletianus het versoek dat die bevel "sonder bloedvergieting" nagestreef word,  teen Galerius se eise dat almal wat weier om te offer lewendig verbrand word.  Ondanks die versoek van Diocletianus het plaaslike regters dikwels teregstellings tydens die vervolging afgedwing, aangesien doodstraf een van hul diskresionêre bevoegdhede was.  Galerius se aanbeveling - lewend brand - het 'n algemene metode geword om Christene in die Ooste tereg te stel.  Nadat die bevel in Nicomedia geplaas is, het 'n man met die naam Eutius dit afgebreek en geruk, en geskree: "Hier is jou Gotiese en Sarmatiese triomf!" Hy is gearresteer weens verraad, gemartel en kort daarna lewendig verbrand en word die eerste martelaar van die edik.  [aantekeninge 16] Die bepalings van die bevel was teen Maart of April (net voor Paasfees) in Palestina bekend en toegepas, en dit is teen Mei of Junie deur plaaslike amptenare in Noord -Afrika gebruik.  Die vroegste martelaar in Caesarea is tereggestel op 7 Junie  en die bevel was van 19 Mei in Cirta van krag.  In Gallië en Brittanje het Constantius hierdie bevel  nie toegepas nie, maar in die Ooste geleidelik. strenger wetgewing is opgestel, die bevel is stewig toegepas in Maximian se domein tot sy abdikasie in 305, maar vervolgings het later begin afneem toe Costantius Maximian opgevolg het, en is amptelik gestaak toe Maxentius in 306 die bewind oorgeneem het.
Tweede, derde en vierde uitgawes Edit
In die somer van 303,  na 'n reeks rebellies in Melitene (Malatya, Turkye) en Sirië, is 'n tweede edik gepubliseer waarin die arrestasie en gevangenisstraf van alle biskoppe en priesters gelas is.  In die oordeel van historikus Roger Rees was daar geen logiese noodsaaklikheid vir hierdie tweede edik wat Diocletianus uitgereik het nie, wat daarop dui dat hy óf nie bewus was dat die eerste edik uitgevoer word nie, óf dat hy gevoel het dat dit nie so vinnig werk as hy nie dit nodig gehad het.  Na die publikasie van die tweede edik het tronke begin vol word - die onderontwikkelde gevangenisstelsel van die tyd kon nie die diakens, lektore, priesters, biskoppe en eksorciste wat daarop gedwing is, hanteer nie. Eusebius skryf dat die bevel soveel priesters in die sak gebring het dat gewone misdadigers stampvol was en vrygelaat moes word. 
In afwagting van die komende twintigste herdenking van sy regering op 20 November 303, verklaar Diocletianus 'n algemene amnestie in 'n derde edik. Enige gevange geestelike kon nou bevry word, solank hy ingestem het om 'n offer aan die gode te bring.  Diocletianus het moontlik gesoek na goeie publisiteit met hierdie wetgewing. Hy het moontlik ook probeer om die Christengemeenskap te breek deur die feit bekend te maak dat sy geestelikes afvallig was.  Die eis om op te offer was vir baie van die gevangenes onaanvaarbaar, maar bewaarders het dikwels daarin geslaag om ten minste nominale nakoming te verkry. Sommige van die geestelikes het gewillig geoffer, ander het dit gedoen op grond van pyniging. Bewaarders was gretig om van hulle geestelikes ontslae te raak. Eusebius, in sy Martelare van Palestina, teken die geval op van een man wat, nadat hy na 'n altaar gebring is, sy hande laat gryp het en 'n offer moes voltooi. Die predikant is meegedeel dat sy opoffering erken is en summier van die hand gewys is. Ander het gesê dat hulle opgeoffer het, selfs al het hulle niks gedoen nie. 
In 304 beveel die vierde edik alle persone, mans, vroue en kinders, om in 'n openbare ruimte te vergader en 'n gesamentlike offer te bring. As hulle weier, moes hulle tereggestel word.  Die presiese datum van die bevel is onbekend, , maar dit is waarskynlik in Januarie of Februarie 304 uitgereik en is in Maart op die Balkan toegepas.  Die bevel was in April 304 in Thessalonika (Thessaloniki, Griekeland),  en kort daarna in Palestina gebruik.  Hierdie laaste edik is glad nie toegepas in die domeine van Constantius nie en is toegepas in die gebiede van Maximianus tot sy abdikasie in 305. In die Ooste was dit van toepassing tot die uitreiking van die Edik van Milaan deur Constantine en Licinius in 313. 
Abdikasies, onstabiliteit en hernieude verdraagsaamheid, 305–311 Wysig
Diocletianus en Maximianus bedank op 1 Mei 305. Constantius en Galerius word Augusti (senior keisers), terwyl twee nuwe keisers, Severus en Maximinus, Caesars (junior keisers) word.  Volgens Lactantius het Galerius Diocletianus se hand in die saak gedwing en die aanstelling van lojale vriende in die keiserlike kantoor verseker.  In hierdie "Tweede Tetrarchie" blyk dit dat slegs die Oosterse keisers, Galerius en Maximinus, met die vervolging voortgegaan het.  Toe hulle die amp verlaat, het Diocletianus en Maximianus hulle waarskynlik voorgestel dat die Christendom in sy laaste druk was. Kerke is vernietig, die kerklike leierskap en hiërargie is afgebreek en die weermag en staatsdiens is gesuiwer. Eusebius verklaar dat afvalliges uit die geloof 'ontelbaar' (μυρίοι) in getal was.  Aanvanklik het die nuwe Tetrarchy selfs sterker gelyk as die eerste. Veral Maximinus was gretig om te vervolg.  In 306 en 309 publiseer hy sy eie edikte wat universele opoffering eis.  Eusebius beskuldig Galerius daarvan dat hy ook voortgegaan het met die vervolging. 
In die Weste was die los punte van die Diocletianiese nedersetting op die punt om die hele Tetrarchiese tapisserie af te bring. Konstantyn, seun van Constantius, en Maxentius, seun van Maximianus, is in die Diocletianiese opvolging oor die hoof gesien, die ouers beledig en die seuns kwaad gemaak.  Konstantyn, teen Galerius se wil, volg sy vader op 25 Julie 306. Hy stop onmiddellik enige vervolging en bied Christene volle terugbetaling aan wat hulle onder die vervolging verloor het. Hierdie verklaring het Konstantyn die geleentheid gebied om homself as 'n moontlike bevryder van onderdrukte Christene oral uit te beeld.  Maxentius het intussen die bewind in Rome op 28 Oktober 306 oorgeneem en gou verdraagsaamheid vir alle Christene in sy koninkryk gebring.  Galerius het twee pogings aangewend om Maxentius te ontketen, maar het beide kere misluk. Tydens die eerste veldtog teen Maxentius is Severus gevange geneem, gevange geneem en tereggestel. 
Die Vrede van Galerius en die Edik van Milaan, 311–313 Edit
In die Ooste is die vervolging amptelik gestaak op 30 April 311,  alhoewel martelare in Gaza tot 4 Mei voortgeduur het. Bulgarye) deur die Romeinse keiser Galerius, wat die Diocletianiese vervolging van die Christendom in die Ooste amptelik beëindig het. Galerius, nou op sy sterfbed, het hierdie afkondiging uitgevaardig om vyandelikhede te beëindig en Christene die reg te gee om vrylik te bestaan ​​ingevolge die wet en op 'n vreedsame vergadering. Vervolging was oral op 'n einde.  Lactantius behou die Latynse teks van hierdie uitspraak en beskryf dit as 'n edik. Eusebius verskaf 'n Griekse vertaling van die uitspraak. Sy weergawe bevat keiserlike titels en 'n toespraak aan provinsiale state, wat daarop dui dat die afkondiging in werklikheid 'n keiserlike brief is.  Dit lyk asof die dokument eers in Galerius se provinsies afgekondig is. 
Onder al die ander reëlings wat ons altyd tref ten bate en nut van die staat, wou ons tot dusver alles herstel in ooreenstemming met die wette en openbare dissipline van die Romeine en om te verseker dat selfs die Christene, wat die praktyk van hul voorvaders, moet na goeie verstand terugkeer. Inderdaad, om die een of ander rede, het sulke selfgenoegsaamheid aangeval en idioot die Christene gehad, dat hulle nie die gebruike van die ou mense gevolg het wat hul eie voorouers moontlik ingestel het nie, maar volgens hul eie wil en soos hulle wou hulle het vir hulleself wette gemaak wat hulle nagekom het, en het verskillende mense op verskillende gebiede versamel. Toe ons bevel uitgereik is waarin hulle verklaar dat hulle hulself moet terugkeer na die praktyke van die ou mense, het baie mense gevaar geword, en baie is selfs gedood. Baie meer het volhard in hul lewenswyse, en ons het gesien dat hulle nie die gode of die god van die Christene die regte aanbidding en kultus aanbied nie. Met inagneming van die waarneming van ons eie sagmoedigheid en ewige gewoonte, waarmee ons gewoond is om aan alle mense genade te verleen, het ons besluit om ons spoedigste toegewing ook aan hierdie mense toe te ken, sodat Christene weer hul eie ontmoetingsplekke kan vestig , solank hulle nie wanordelik optree nie. Ons is op die punt om nog 'n brief aan ons amptenare te stuur waarin die voorwaardes wat hulle moet nakom, uiteengesit word. Gevolglik moet hulle, in ooreenstemming met ons toegeeflikheid, tot hul god bid vir ons gesondheid en die veiligheid van die staat, sodat die staat aan alle kante veilig kan bly, en dat hulle veilig en veilig in hul eie kan lewe huise. 
Galerius se woorde versterk die Tetrarchy se teologiese basis vir die vervolging, die dade het niks anders gedoen as om tradisionele burgerlike en godsdienstige gebruike af te dwing nie, selfs al was die bevele self nie tradisioneel nie. Galerius doen niks om die gees van die vervolging te skend nie - Christene word steeds vermaan vir hul afwyking en dwase praktyke - Galerius erken nooit dat hy iets verkeerd gedoen het nie.  Die erkenning dat die Christene se god kan bestaan, word slegs met ywer gemaak.  Sekere vroeë 20ste-eeuse historici het verklaar dat Galerius se bevel die ou 'regsformule' definitief vernietig het non licet esse Christianos,  het die Christendom 'n religio licita, "op gelyke voet met Judaïsme",  ​​en onder meer Christene se eiendom beveilig, . 
Nie almal was so entoesiasties nie. Die 17de-eeuse kerkhistorikus Tillemont noem die bevel ook 'onbeduidend' , en die laat 20ste-eeuse historikus Timothy Barnes het gewaarsku dat die 'nuwigheid of belangrikheid van [Galerius'] maatstaf nie oorskat moet word nie '.  Barnes merk op dat Galerius se wetgewing slegs Christene wat reeds in Italië en Afrika besit het, na die Ooste gebring het. In Gallië, Spanje en Brittanje het Christene boonop reeds baie meer gehad as wat Galerius aan Oos -Christene aangebied het.  Ander laat 20ste-eeuse historici, soos Graeme Clark en David S. Potter, beweer dat Galerius se uitreiking van die edik 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van die Christendom en die Romeinse ryk was. 
Galerius se wet was nie lank van krag in Maximinus se distrik nie. Binne sewe maande na Galerius se afkondiging hervat Maximinus vervolging.  Vervolging sou in Maximinus se distrik voortduur tot 313, kort voor sy dood.  Tydens 'n ontmoeting tussen Licinius en Konstantyn in Milaan in Februarie 313 het die twee keisers die bepalings van 'n universele vrede opgestel. Die bepalings van hierdie vrede is op 13 Junie 313 deur die seëvierende Licinius op Nicomedia geplaas.  Later eeue het die dokument die 'Edik van Milaan' genoem. [aantekeninge 17]
Ons het gedink dit is gepas om hierdie dinge ten volle aan u aandag te gee, sodat u kan weet dat ons hierdie Christene gratis en onbeperk die geleentheid gebied het om godsdiens te aanbid. As u sien dat dit aan ons toegestaan ​​is, sal u aanbidding weet dat ons ook aan ander godsdienste die reg gegee het om hul aanbidding oop en gratis te onderhou ter wille van die vrede van ons tyd. die vrye geleentheid om te aanbid soos hy hierdie regulasie wil, word gemaak sodat ons skynbaar geen afbreuk doen aan enige waardigheid of godsdiens nie. 
Bekende martelare in die Ooste (twyfelagtig)
Diocletianus se provinsies (303-305) 26  31 
Galerius se provinsies (303–305) 14 
Galerius se provinsies (onwysbaar) 8 
Galerius se provinsies (305–311) 12  12 
After Davies, pp. 68–69. [aantekeninge 18]
Die handhawing van die vervolgingsbevel was inkonsekwent.  Aangesien die Tetrarchs min of meer soewerein op hul eie gebied was,  het hulle 'n goeie beheer oor vervolgingsbeleid gehad. In die koninkryk van Constantius (Brittanje en Gallië) was die vervolging hoogstens slegs ligweg afgedwing  in die koninkryk van Maximianus (Italië, Spanje en Afrika), dit is streng toegepas en in die Ooste, onder Diocletianus (Klein -Asië, Sirië, Palestina en Egipte) en Galerius (Griekeland en die Balkan), is die bepalings daarvan met meer ywer nagestreef as op enige ander plek.  Vir die Oostelike provinsies het Peter Davies die totale aantal martelare getabelleer vir 'n artikel in die Tydskrif vir Teologiese Studies.  Davies het aangevoer dat die syfers, hoewel dit afhanklik is van versamelings van acta wat onvolledig en slegs gedeeltelik betroubaar is, dui op 'n swaarder vervolging onder Diocletianus as onder Galerius.  Die historikus Simon Corcoran het in 'n gedeelte oor die oorsprong van die vroeë vervolgingsbevelte kritiek op Davies se oorvertroue op hierdie "twyfelagtige martelaarsdade" gemaak en sy gevolgtrekkings van die hand gewys. 
Brittanje en Gallië Edit
Die bronne is teenstrydig met betrekking tot die omvang van die vervolging in Constantius se domein, hoewel almal dit as redelik beperk beskryf. Lactantius verklaar dat die vernietiging van kerkgeboue die ergste was wat gebeur het.  Eusebius ontken uitdruklik dat enige kerke in beide syne vernietig is Kerklike geskiedenis en syne Die lewe van Konstantyn, maar noem Gallië as 'n gebied wat ly aan die gevolge van die vervolging in syne Martelare van Palestina.  'n Groep biskoppe het verklaar dat "Gallië immuun was" (immunis est Gallia) uit die vervolgings onder Constantius.  Die dood van Saint Alban, die eerste Britse Christenmartelaar, was eens uit hierdie era gedateer, maar die meeste ken dit nou toe aan die bewind van Septimius Severus.  Dit lyk asof die tweede, derde en vierde uitgawe glad nie in die Weste toegepas is nie.  Dit is moontlik dat Constantius se relatief verdraagsame beleid die gevolg was van Tetrarchiese jaloesie, die vervolging was immers die projek van die Oosterse keisers, nie die Westerse nie.  Nadat Konstantyn sy vader in 306 opgevolg het, het hy aangedring op die herstel van kerklike besittings wat tydens die vervolging verlore gegaan het, en het hy alle vryheid vir alle Christene in sy domein ingestel. 
Alhoewel die vervolging onder Constantius relatief lig was, bestaan ​​daar geen twyfel oor die geweld van die vervolging in Maximianus se domein nie. Die gevolge daarvan word aangeteken in Rome, Sicilië, Spanje en in Afrika  —Maximianus het inderdaad aangemoedig om die streng bevel in Afrika streng toe te pas. Die politieke elite in Afrika het volgehou dat die vervolging vervul sou word,  en die Christene van Afrika, veral in Numidia, het net so aangedring daarop om hulle te weerstaan. Vir die Numidiërs was die oorgawe van die Skrif 'n daad van vreeslike afvalligheid.  Afrika was lank reeds die tuiste van die Kerk van die Martelare  - in Afrika het martelare meer godsdienstige gesag gehad as die geestelikes  - en het 'n besonder onversetlike, fanatiese en wettiese verskeidenheid van Christendom geheers.  Dit was Afrika wat die Weste die meeste van sy martelare besorg het. 
Afrika het martelare voortgebring selfs in die jare onmiddellik voor die Groot Vervolging. In 298 word Maximilian, 'n soldaat in Tebessa, verhoor omdat hy geweier het om militêre dissipline  in Mauretanië te volg, weer in 298, weier die soldaat Marcellus sy weermagbonus en trek sy uniform in die openbaar uit.  Toe vervolging begin het, was die openbare owerhede gretig om hul gesag te laat geld. Anullinus, prokonsul van Afrika, het die uitspraak uitgebrei en besluit dat die regering, benewens die vernietiging van die Christene se geskrifte en kerke, Christene moet dwing om aan die gode op te offer.  Goewerneur Valerius Florus het dieselfde beleid in Numidia toegepas gedurende die somer of herfs van 303, toe hy 'n oproep tot "dae van wierookbranding" gee wat Christene opoffer of hulle lewens verloor.  Benewens die reeds genoemde, sluit Afrika -martelare ook Saturninus en die martelare van Abitina in,  'n ander groep wat op 12 Februarie 304 in Kartago,  en die martelare van Milevis (Mila, Algerië) gemartel is. 
Die vervolging in Afrika het ook die ontwikkeling van Donatisme, 'n skismatiese beweging, aangemoedig wat enige kompromie met die Romeinse regering of handelaar biskoppe (diegene wat die Skrif aan sekulêre owerhede oorhandig het). Een van die belangrikste oomblikke in die breuk met die hoofkerk het plaasgevind in Kartago in 304. Die Christene uit Abitinae is na die stad gebring en in die tronk gesit. Vriende en familielede van die gevangenes het kom kuier, maar ondervind weerstand van 'n plaaslike skare. Die groep is geteister, geslaan en die kos wat hulle vir hul gevange vriende gebring het, het op die grond gestrooi. Die gepeupel is gestuur deur Mensurius, die biskop van die stad, en Caecilian, sy diaken, om redes wat onduidelik bly.  In 311 word Caecilianus tot biskop van Kartago verkies. Sy teenstanders het aangekla dat sy traditio het hom die amp onwaardig gemaak en homself verklaar vir 'n ander kandidaat, Majorinus. Baie ander in Afrika, waaronder die Abitiniërs, ondersteun ook Majorinus teen Caecilian. Die opvolger van Majorinus, Donatus, sou die dissident -beweging sy naam gee.  Teen die tyd dat Konstantyn die provinsie oorgeneem het, was die Afrikaanse Kerk diep verdeeld.  Die Donatiste sou eers na 411 met die Katolieke Kerk versoen word. 
Italië en Spanje Redigeer
Maximianus het waarskynlik redelik maklik beslag gelê op die Christelike eiendom in Rome - Romeinse begraafplase was merkbaar, en daar kon maklik Christelike vergaderplekke gevind gewees het. Senior kerkmanne sou eweneens prominent gewees het.
Die biskop van Rome Marcellinus sterf in 304, tydens die vervolging, maar sy dood word betwis onder historici: Eusebius van Caesarea het in sy Historia Ecclesiastica dat Marcellinus 'weggebring is deur die vervolging', 'n onduidelike frase wat kan verwys na sy martelaarskap of na die feit dat hy uit die stad gevlug het. 
Ander beweer dat Marcellinus 'n handelaar.  Marcellinus verskyn in die kerk van die 4de eeu depositio episcoporum maar nie syne nie feriale, of kalender van feeste, waar al Marcellinus se voorgangers van Fabian gelys is - 'n "opvallende" afwesigheid, volgens die historikus John Curran.  Binne veertig jaar het donatiste gerugte begin versprei dat Marcellinus 'n handelaar, en dat hy selfs aan die heidense gode opgeoffer het.  Die verhaal is gou geborduur in die vervalsing van die 5de eeu, die 'Raad van Sinuessa' en die vita Marcelli van die Liber Pontificalis. Laasgenoemde werk verklaar dat die biskop inderdaad afvallig was, maar homself 'n paar dae daarna deur martelaarskap verlos het. 
Wat het gevolg op Marcellinus se daad van traditio, as dit ooit werklik gebeur het, is onduidelik. Dit blyk egter dat die biskoplike opvolging 'n onderbreking was, aangesien sy opvolger, Marcellus I, eers in November of 308 Desember ingewy is, is dit waarskynlik te wyte aan die feit dat dit onmoontlik was om 'n nuwe biskop te kies tydens die vervolging.  Intussen het twee faksies in die Roomse Kerk uiteengegaan, wat die vervalle, Christene wat die bevele nagekom het om hul eie veiligheid, te skei, en die rigoriste, diegene wat geen kompromie met sekulêre gesag sou bewerkstellig nie. Hierdie twee groepe het in straatgevegte en onluste gebots, wat uiteindelik tot moorde gelei het.  Daar word gesê dat Marcellus, 'n rigorist, alle vermelding van Marcellinus uit kerklike rekords verwyder het en sy naam van die amptelike lys van biskoppe verwyder het.  Marcellus self is uit die stad verban en sterf in ballingskap op 16 Januarie 309. 
Die vervolging is stewig afgedwing tot Maximian se abdikasie in 305, maar het begin afneem toe Costantius (wat blykbaar nie 'n entoesiasme daaroor was nie) soos Augustus slaag.  Na Costantius se dood het Maxentius gebruik gemaak van Galerius se ongewildheid in Italië (Galerius het vir die eerste keer in die geskiedenis van die ryk belasting op die stad en platteland ingestel)  om homself as keiser te verklaar. Op 28 Oktober 306 oortuig Maxentius die Praetorian Guard om hom te muiter, en hom te belê met die pers klere van die keiser.  Kort na sy akklamasie verklaar Maxentius 'n einde aan vervolging en verdraagsaamheid vir alle Christene in sy koninkryk.  Die nuus het na Afrika gereis, waar 'n Christen van Cirta in latere jare nog die presiese datum kon onthou toe 'vrede' ingebring is.  Maxentius het egter nie die terugbetaling van gekonfiskeerde eiendom toegelaat nie. 
Op 18 April 308 het Maxentius die Christene toegelaat om weer 'n verkiesing vir die stad se biskop te hou, wat Eusebius gewen het.  Eusebius was egter 'n gematigde in 'n nog verdeelde kerk. Heraclius, hoof van die rigoristiese faksie, was gekant teen die heropname van die vervalle. Onluste het gevolg, en Maxentius het die strydlustige paar uit die stad verban en Eusebius op 21 Oktober op Sicilië laat sterf.  Die amp was amper drie jaar vakant, totdat Maxentius weer 'n verkiesing toegelaat het. Miltiades is op 2 Julie 311 verkies toe Maxentius hom voorberei het om Konstantyn in die geveg die hoof te bied. Maxentius, wat toenemend 'n toenemende huishoudelike opposisie teen sy heerskappy beleef, het nou ingestem tot die herstel van Christelike eiendom. Miltiades het twee diakens met briewe van Maxentius gestuur aan die prefek van Rome, die hoof van die stad, wat verantwoordelik was vir die publisering van keiserlike bevele in die stad, om te verseker dat dit nagekom word.  Christene in Afrika was nog besig om verlore goedere te herwin, so laat as 312. 
Buite Rome is daar minder seker besonderhede oor die vordering en gevolge van die vervolging in Italië en die aantal sterftes is onduidelik. Die Acta Eulpi teken die martelaarskap van Euplus in Catania, Sicilië, op, 'n Christen wat dit gewaag het om die heilige evangelies rond te dra en weier om dit oor te gee. Euplus is op 29 April 304 in hegtenis geneem, verhoor en gemartel op 12 Augustus 304.  Volgens die Martyrologium Hieronymianus, is die biskop van Aquileia Chrysogonus gedurende hierdie tydperk tereggestel, terwyl Maximus van Turyn en Venatius Fortunatus ook die martelaarskap van Cantius, Cantianus en Cantianilla in Aquileia noem.   In Spanje het die biskop Ossius van Corduba nouliks aan martelaarskap ontsnap.  Na 305, die jaar toe Diocletianus en Maximianus abdikeer en Constantius Augustus word, was daar nie meer aktiewe vervolgings in die Weste nie. Eusebius verklaar dat die vervolging "minder as twee jaar" geduur het. 
Na 'n kort militêre afwyking,  het Konstantyn Maxentius gekonfronteer en verslaan tydens die Slag van die Milviaanse brug buite Rome op 28 Oktober, 312 trek Maxentius terug na die Tiberrivier en verdrink. Konstantyn het die volgende dag die stad binnegekom, maar wou nie deelneem aan die tradisionele styging van die Capitoline -heuwel na die tempel van Jupiter nie.  Konstantyn se leër het onder 'n Christelike teken op Rome gevorder. Dit het ten minste amptelik 'n Christelike leër geword.  Konstantyn se oënskynlike bekering was ook elders sigbaar. Biskoppe het by Konstantyn se tafel geëet,  en baie Christelike bouprojekte het kort na sy oorwinning begin. Op 9 November 312 is die ou hoofkwartier van die Imperial Horse Guard geslyp om plek te maak vir die Lateraanse Basiliek.  Onder Konstantyn se bewind het die Christendom die belangrikste fokus van amptelike beskerming geword. 
Voor einde Februarie 303 het 'n brand 'n deel van die keiserlike paleis verwoes. Galerius het Diocletianus oortuig dat die skuldiges Christen -samesweerders was wat met paleis -eunugs geplant het. 'N Ondersoek na die daad is gedoen, maar geen verantwoordelike party is gevind nie. Teregstellings het gevolg.  Die paleis -eunugs Dorotheus en Gorgonius is uitgeskakel. Een individu, 'n Petrus, is gestroop, hoog opgelig en gegesel. Sout en asyn is in sy wonde gegooi, en hy word stadig oor 'n oop vlam gekook. Die teregstellings duur voort tot minstens 24 April 303, toe ses individue, waaronder die biskop Anthimus, onthoof is.  Die vervolging het toegeneem. Nou kon ringe en ander geestelikes gearresteer word sonder dat hulle selfs van 'n misdaad beskuldig is en ter dood veroordeel word.  'n Tweede brand verskyn sestien dae na die eerste. Galerius het die stad verlaat en dit onveilig verklaar.  Diocletianus sou binnekort volg.  Lactantius blameer Galerius se bondgenote omdat hy die vuur aan die brand gesteek het, wat Konstantyn in 'n latere herinnering aan die vuur sou toeskryf aan 'weerlig uit die hemel'. 
Lactantius, wat nog in Nicomedia woon, het die begin van die apokalips gesien in die vervolging van Diocletianus. Lactantius se geskrifte tydens die vervolging toon beide bitterheid en Christelike triomfalisme.  Sy eskatologie is in stryd met Tetrarchiese aansprake op "vernuwing". Diocletianus beweer dat hy 'n nuwe era van veiligheid en vrede ingestel het Lactantius sien die begin van 'n kosmiese rewolusie. 
Palestina en Sirië Redigeer
Voor Galerius se edik van verdraagsaamheid Redigeer
Bekende martelare in Palestina (twyfelagtig)
Palestynse martelare aangeteken
in die Martelare van Palestina.
Na Clarke, 657–58.
Palestina is die enigste gebied waarvoor 'n uitgebreide plaaslike perspektief van vervolging bestaan, in die vorm van Eusebius Martelare van Palestina. Eusebius was vir die duur van die vervolging in Cesarea, die hoofstad van die Romeinse Palestina, alhoewel hy ook na Fenisië en Egipte gereis het, en miskien ook na Arabië.  Eusebius se verslag is onvolmaak. Dit fokus op martelare wat sy persoonlike vriende was voordat die vervolging begin het, en bevat martelare wat buite Palestina plaasgevind het.  Sy dekking is ongelyk. Hy gee byvoorbeeld slegs algemene voorbeelde aan die bloedige einde van die vervolging.  Eusebius herken sommige van sy foute. Aan die begin van sy verslag oor die algemene vervolging in die Kerklike geskiedenis, Betreur Eusebius die onvolledigheid van sy beriggewing: "hoe kan 'n menigte martelare in elke provinsie, en veral dié in Afrika en Mauretanië, en in Thebaid en Egipte, getel word?" 
Aangesien niemand onder die status van goewerneur die regsbevoegdheid gehad het om doodstraf af te dwing nie, sou die meeste weerbarstige Christene na Cesarea gestuur gewees het om te wag op straf.  Die eerste martelaar, Procopius, is van Scythopolis (Beit She'an, Israel) na Caesarea gestuur, waar hy 'n leser en 'n eksorcis was. Hy is op 7 Junie 303 voor die goewerneur gebring en gevra om aan die gode op te offer en 'n geskenk vir die keisers te gee. Procopius het geantwoord deur Homerus aan te haal: "die heerskappy van baie is nie goed nie, laat daar een heerser, een koning wees". Die goewerneur het die man onmiddellik onthoof. 
Verdere martelare volg in die daaropvolgende maande,  wat in die volgende lente toeneem, toe die nuwe goewerneur, Urbanus, die vierde edik publiseer.  Eusebius bevat waarskynlik nie 'n volledige weergawe van almal wat onder die vierde edik tereggestel is nie - hy sinspeel in die verbygaan op ander wat byvoorbeeld saam met Thecla van Gaza gevange gehou is, hoewel hy hulle nie noem nie. 
Die grootste deel van Eusebius se verslag handel oor Maximinus.  Maximinus het op 1 Mei 305 die amp van keiser in Nicomedia aangeneem en het onmiddellik daarna die stad na Cesarea verlaat, haastig, beweer Lactantius, om die bisdom van die Ooste te onderdruk en te vertrap.  Aanvanklik regeer Maximinus slegs Egipte en die Levant. Hy het in die lente van 306 sy eie vervolgingsbevel uitgereik, wat algemene opoffering gelas het.  Die bevel van 304 was moeilik om af te dwing, aangesien die keiserlike regering geen rekord gehad het van onderdane in die stad wat geen landbougrond gehad het nie.  Galerius het hierdie probleem in 306 opgelos deur nog 'n sensus uit te voer. Dit bevat die name van alle stedelike huishoudelike hoofde en die aantal afhanklikes (vorige tellings bevat slegs persone wat belasting op grond betaal, soos grondeienaars en huurders).  Met behulp van lyste wat deur die staatsdiens opgestel is, beveel Maximinus sy boodskappers om alle mans, vroue en kinders na die tempels te roep. Daar, nadat tribunes almal by die naam genoem het, het almal opgeoffer. 
Op 'n stadium na die publikasie van Maximinus se eerste edik, miskien in 307, het Maximinus die straf vir oortredings verander. In plaas daarvan om die doodstraf te kry, word Christene nou vermink en veroordeel tot arbeid in myne in staatsbesit.  Aangesien Egiptiese myne oorbeampt was, meestal as gevolg van die instroming van Christelike gevangenes, is Egiptiese boetes toenemend na die kopermyne in Phaeno in Palestina en Cilicië in Klein -Asië gestuur. By Diocaesarea (Sepphoris, Israel) in die lente van 308 is 97 Christelike belydenisskrifte deur Firmilianus uit die porfiermyne in die Thebaid ontvang. Firmilianus het die senings op hul linkervoete gesny, hul regteroog verblind en na die myne van Palestina gestuur.  [aantekeninge 19] By 'n ander geleentheid het 130 ander dieselfde straf gekry. Sommige is na Phaeno gestuur, en sommige na Cilicia. 
Eusebius kenmerk Urbanus as 'n man wat 'n mate van verskeidenheid in sy strawwe geniet het. Op 'n dag, kort na Paasfees 307, beveel hy die maagd Theodosia uit Tirus (,ūr, Libanon) wat op die see gegooi is omdat hy in gesprek was met Christene wat die verhoor bywoon en die Christene in die hof wou offer, maar hy het intussen na Phaeno gestuur.  Op 'n enkele dag, 2 November 307, het Urbanus 'n man met die naam Domninus gevonnis om lewendig verbrand te word, drie jongmense om as gladiators te veg en 'n priester om aan 'n dier blootgestel te word. Op dieselfde dag het hy beveel dat sommige jong mans gekastreer word, drie maagde na bordele gestuur en 'n aantal ander gevange geneem, waaronder Pamphilus van Cesarea, 'n priester, geleerde en verdediger van die teoloog Origen.  Kort daarna, en om onbekende redes, is Urbanus van sy rang gestroop, opgesluit, verhoor en tereggestel, alles in een dag van versnelde verrigtinge.  Sy plaasvervanger, Firmilianus, was 'n veteraan soldaat en een van Maximinus se vertroude vertrouelinge. 
Eusebius merk op dat hierdie gebeurtenis die begin was van 'n tydelike pouse van vervolging.  Hoewel die presiese datering van hierdie uitstel nie spesifiek deur Eusebius opgemerk word nie, is die teks van die Martelare teken geen Palestynse martelare aan tussen 25 Julie 308 en 13 November 309.  Die politieke klimaat het waarskynlik 'n uitwerking op die vervolgingsbeleid hier: Dit was die tydperk van die konferensie van Carnuntum, wat in November 308 vergader het. Maximinus het waarskynlik die volgende paar maande in gesprek met Galerius oor sy rol in die keiserlike regering, en het nie tyd gehad om met die Christene om te gaan nie. 
In die herfs van 309 hervat Maximinus vervolging deur briewe uit te reik aan provinsiale goewerneurs en sy praetoriaanse prefek, die hoogste gesag in geregtelike verrigtinge na die keiser, en eis dat Christene aan heidense gebruike moet voldoen. Sy nuwe wetgewing vra vir nog 'n algemene offer, tesame met 'n algemene offer van genade. Dit was selfs meer sistematies as die eerste, en het geen uitsonderings vir babas of bediendes toegelaat nie. Logistai (kuratore), strategoi, duumviri, en tabularii, wat die rekords gehou het, het gesorg dat daar geen ontduiking was nie.  Maximinus het 'n paar vernuwings aan die proses bekendgestel, wat hom die enigste bekende vervolgende keiser gemaak het wat dit gedoen het.  Hierdie bevel vereis nou dat voedsel wat op die markte verkoop word, gedek moet word. Maximinus het wagte gestuur om wag te hou by badhuise en stadshekke om te verseker dat alle kliënte offer.  Hy het kopieë van die fiktiewe uitgereik Handelinge van Pilatus om die algemene haat van Christus aan te moedig. Prostitute het onder geregtelike marteling erken dat hulle met Christene losbandigheid beoefen het. Biskoppe is heraangewys om as stalseuns vir die keiserlike perdewag of bewaarders van die keiserlike kamele te werk.  Maximinus het ook gewerk vir die herlewing van heidense godsdiens. Hy het hoëpriesters vir elke provinsie aangestel, manne wat wit klere sou dra en toesig moes hou oor die daaglikse aanbidding van die gode.  Maximinus eis dat kragtige herstelwerk aan verrottende tempels in sy domein gedoen moet word. 
Die volgende paar maande was die ergste uiterstes van die vervolging.  Op 13 Desember 309 veroordeel Firmilianus 'n paar Egiptenare wat in Ascalon (Ashkelon, Israel) gearresteer is op pad na die belydenis in Cilicië. Drie is onthoof die res het hul linkervoete en regter oë verloor. Op 10 Januarie 310 word Petrus en die biskop Asclepius uit die dualistiese Christelike sekte Marcionisme, beide uit Anaia, (naby Eleutheropolis, Israel), lewend verbrand.  Op 16 Februarie is Pamphilus en sy ses metgeselle tereggestel. In die nadraai is nog vier lede van Pamphilus se huishouding gemartel weens hul simpatie met die veroordeelde. Die laaste martelare voor Galerius se bevel van verdraagsaamheid is uitgevoer op 5 en 7 Maart.  Toe stop die teregstellings. Eusebius verduidelik nie hierdie skielike halt nie, maar dit val saam met die vervanging van Firmilianus deur Valentinianus, 'n man wat 'n tyd voor Galerius se dood aangestel is.  Die vervanging word slegs getuig via epigrafiese oorblyfsels, soos klipopskrifte noem Eusebius Valentinianus nêrens in sy geskrifte nie. 
Na Galerius se edik van verdraagsaamheid Redigeer
Na Galerius se dood het Maximinus Klein -Asië in beslag geneem.  Selfs na Galerius se bevel van verdraagsaamheid in 311, het Maximinus voortgegaan om te vervolg.  Sy naam is afwesig op die lys van keisers wat Galerius se edik van verdraagsaamheid publiseer, miskien deur latere onderdrukking.  Eusebius verklaar dat Maximinus slegs onwillig aan die bepalings daarvan voldoen het.  Maximinus het aan sy praetoriaanse prefek Sabinus gesê om aan provinsiale goewerneurs te skryf en versoek dat hulle en hul ondergeskiktes 'daardie brief' (Galerius se edik) ignoreer.  Christene sou vry wees van molestering, en hulle blote Christenskap sou hulle nie vir strafregtelike aanklagte laat nie. Anders as Galerius se bevel, het Maximinus se brief egter geen voorsiening gemaak vir Christelike vergadering nie, en het hy ook nie voorgestel dat Christene meer kerke bou nie. 
Maximinus gee in die herfs 311 bevele uit wat Christene verbied om op begraafplase te vergader.  Nadat hy hierdie bevele uitgereik het, is hy deur ambassades uit stede binne sy domein genader en eis dat hy met algemene vervolging moet begin. Lactantius en Eusebius verklaar dat hierdie versoekskrifte nie vrywillig was nie, maar op versoek van Maximinus gedoen is.  Maximinus het kerkleiers begin vervolg voor die einde van 311. Petrus van Alexandrië is op 26 November 311 onthoof.  Lucianus van Antiochië is op 7 Januarie 312 in Nicomedia tereggestel.  Volgens Eusebius is baie Egiptenare biskoppe het dieselfde lot gely.  Volgens Lactantius het Maximinus gelowiges beveel om "hul oë uit te steek, hul hande afgesny, hul voete geamputeer, hul neuse of ore afgesny".  Antiogië het Maximinus gevra of dit Christene kan verbied om in die stad te woon.  In reaksie hierop het Maximinus 'n rescript uitgereik waarin elke stad aangemoedig word om sy Christene te verdryf. Hierdie resep is op 6 April 312 in Sardis gepubliseer en teen Mei of Junie in Tirus.  Daar is drie kopieë van die rescript van Maximinus, in Tirus, Arycanda (Aykiriçay, Turkye) en Colbasa. Hulle is almal in wese identies.  Om 'n klagte van Lycia en Pamphylia oor die 'afskuwelike strewes van die ateïste [Christene]' aan te spreek, het Maximinus die provinsies belowe wat hulle wil - miskien 'n vrystelling van die meningsbelasting. 
Toe Maximinus kennis kry dat Konstantyn geslaag het in sy veldtog teen Maxentius, het hy 'n nuwe brief uitgereik om Christene hul vorige vryhede te herstel.  Die teks van hierdie brief, wat in Eusebius se bewaar word Historia Ecclesiasticadui egter daarop dat Maximinus alleen die inisiatief was, en nie die van Konstantyn of Licinius nie. Dit is ook die enigste gedeelte in die ou bronne wat Maximinus se rasionaal vir sy optrede verskaf, sonder die vyandigheid van Lactantius en Eusebius. Maximinus verklaar dat hy die vroeë wetgewing van Diocletianus en Galerius gesteun het, maar nadat hy Caesar gemaak is, het hy besef dat die dreinering van sodanige beleid op sy arbeidsmag sou plaasvind, en het sonder dwang oortuigings begin gebruik.  Hy beweer verder dat hy die versoekskrifte van Nicomediërs om Christene uit hul stad te verbied weerstaan ​​('n gebeurtenis wat Eusebius andersins nie opteken nie),  en dat hy, toe hy die eise van afgevaardigdes uit ander stede aanvaar het, slegs die keiser volg gewoonte.  Maximinus sluit sy brief af deur te verwys na die brief wat hy na Galerius se edik geskryf het, en vra dat sy ondergeskiktes sagmoedig is. Hy verwys nie na sy vroeë briewe wat ywerige vervolging aangemoedig het nie. 
In die vroeë lente van 313, toe Licinius teen Maximinus gevorder het, het laasgenoemde tot wreedheid oorgegaan in sy omgang met sy eie burgers, en veral met sy Christene.  In Mei 313 het  Maximinus nog 'n bevel van verdraagsaamheid uitgereik, in die hoop om Licinius te oorreed om op te hou vorder en meer openbare steun te wen. Vir die eerste keer het Maximinus 'n wet uitgevaardig wat omvattende verdraagsaamheid bied en die middele om dit effektief te beveilig. Soos in sy vorige brief, is Maximinus jammer, maar eensydig.  Maximinus onthef homself vir al die gebreke in sy beleid, en vind eerder foute met plaaslike regters en handhawers.  Hy omskryf die nuwe universele verdraagsaamheid as 'n manier om alle dubbelsinnigheid en afpersing te verwyder. Maximinus verklaar dan volle vryheid van godsdiensbeoefening, moedig Christene aan om hul kerke te herbou en belowe om Christelike eiendom wat in die vervolging verlore is, te herstel.  Die bevel het min verander: Licinius verslaan Maximinus in die Slag van Tzirallum op 30 April 313  die nou magtelose Maximinus pleeg selfmoord in Tarsus in die somer van 313. Op 13 Junie publiseer Licinius die Edik van Milaan in Nicomedia. 
In Eusebius Martelare van Palestina, Egipte word slegs in die verbygaan gedek. As Eusebius hom egter oor die streek opmerk, skryf hy oor tiene, twintigerjare, selfs honderde Christene is op een dag doodgemaak, wat Egipte blykbaar die gebied sou maak wat die meeste gely het tydens die vervolging.  Volgens 'n berig wat Barnes "aanneemlik, indien onverifieerbaar" noem, is 660 Christene tussen 303 en 311 alleen in Alexandrië vermoor.  In Egipte het Petrus van Alexandria vroeg in die vervolging uit sy naamstad gevlug en die Kerk leierloos. Meletius, biskop van Lycopolis (Asyut), het die pos in sy plek aangeneem. Meletius het sonder Petrus se toestemming ordinasies uitgevoer, wat veroorsaak het dat sommige biskoppe by Petrus kla. Meletius het gou geweier om Petrus as enige gesag te behandel, en het sy bedrywighede uitgebrei na Alexandrië. Volgens Epiphanius van Salamis het die kerk in twee afdelings verdeel: die "Katolieke Kerk", onder Petrus, en, na Petrus se teregstelling, Alexander en die "Kerk van die Martelare" onder Meletius.  Toe die twee groepe tydens die vervolging saam in Alexandrië in die gevangenis beland het, trek Petrus van Alexandrië 'n gordyn in die middel van hul sel op. Hy het toe gesê: 'Daar is sommige wat my sien, laat hulle aan my kant kom, en dié van Melitius, bly by Melitius.' So verdeeld, het die twee sektes voortgegaan met hul sake, en het doelbewus mekaar se bestaan ​​geïgnoreer.  Die skeuring het gedurende die vervolging toegeneem, selfs met die leiers in die gevangenis,  en sou voortduur lank na die dood van beide Petrus en Meletius.  Een-en-vyftig biskoppe word in 325 vir Egipte getuig. 
Die Diocletiaanse vervolging was uiteindelik onsuksesvol. Soos 'n moderne historikus dit gestel het, was dit eenvoudig 'te min en te laat'.  Christene is nooit stelselmatig in enige deel van die ryk gesuiwer nie, en Christelike ontduiking ondermyn voortdurend die afdwinging van die bevele.  Sommige het hul weg na vryheid omgekoop.  Die Christelike kopers het op 'n tegniese manier ontsnap: Om opofferings in die hof te vermy, het hy sy broer volmag gegee en hom in plaas daarvan laat doen.  Baie het eenvoudig gevlug. Eusebius, in sy Vita Constantini, het geskryf dat "nogmaals die veld en bos die aanbidders van God ontvang het".  Vir hedendaagse teoloë was daar geen sonde in hierdie gedrag nie. Lactantius was van mening dat Christus dit self aangemoedig het,  en biskop Petrus van Alexandrië het Matteus 10:23 aangehaal ("as hulle julle in hierdie stad vervolg, vlug julle na 'n ander" ) ter ondersteuning van die taktiek. 
Die heidense skare was meer simpatiek teenoor die lyding van die Christene as in die verlede.  Lactantius, Eusebius en Konstantyn skryf van weersin in die buitensporigheid van die vervolgers - Konstantyn van die beul "was moeg en walg oor die wreedhede" wat hulle gepleeg het.  Die sterkte van die martelare in die aangesig van die dood het die geloof in die verlede eerbiedig verdien,  alhoewel dit moontlik min bekeerlinge gewen het.  Die gedagte aan martelaarskap het Christene egter onder verhoor en in die gevangenis laat staan, wat hulle geloof versterk het.  Martelaarskap, verpak met die belofte van die ewige lewe, was aantreklik vir die groeiende deel van die heidense bevolking, wat Dodds noem "verlief op die dood".  Om die beroemde frase van Tertullianus te gebruik, was die bloed van die martelare die saad van die Kerk. 
Teen 324 regeer Konstantyn, die Christenbekeerder, die hele ryk alleen. Die Christendom het die grootste begunstigde van keiserlike grootheid geword.  Die vervolgers is ontvoer. Soos die historikus J. Liebeschuetz geskryf het: "Die eindresultaat van die Groot Vervolging getuig van die waarheid van die Christendom wat dit op geen ander manier sou kon wen nie."  Na Konstantyn sou die kerstening van die Romeinse ryk vinnig voortgaan. Onder Theodosius I (r. 378–95), het die Christendom die staatsgodsdiens geword.  Teen die 5de eeu was die Christendom die oorheersende geloof van die ryk en vervul dit dieselfde rol wat die heidendom aan die einde van die 3de eeu gehad het.  As gevolg van die vervolging het 'n aantal Christelike gemeenskappe egter ontstaan ​​tussen diegene wat aan die keiserlike owerhede voldoen het (handelaars) en diegene wat geweier het. In Afrika het die Donatiste, wat die verkiesing van die vermeende protesteer, protesteer handelaar Caecilianus tot die bisdom van Kartago, het die gesag van die sentrale kerk bly weerstaan ​​tot na 411.  Die Melitiërs in Egipte het die Egiptiese Kerk op dieselfde manier verdeel. 
In toekomstige geslagte sou sowel Christene as heidene terugkyk op Diocletianus, soos die teoloog Henry Chadwick sê, "die verpersoonliking van irrasionele wreedheid".  Vir die Middeleeuse Christene was Diocletianus die afskuwelikste van alle Romeinse keisers.  Vanaf die 4de eeu sou Christene die 'Groot' vervolging van Diocletianus se heerskappy as 'n bloedbad beskryf.  Die Liber Pontificalis, 'n versameling biografieë van die pouse, beweer 17,000 martelare binne 'n enkele tydperk van dertig dae.  In die 4de eeu het Christene 'n 'martelaarskultus' geskep ter ere van die gevalle. 
Historikus G.E.M. de Ste Croix voer aan dat hagiograwe 'n vervolging uitgebeeld het wat veel groter was as wat die werklike was,  en dat die Christene wat verantwoordelik was vir hierdie kultus, nie die feite kon sien nie.Hulle 'heroïese tydperk' van martelare, of 'Era of Martyrs', het begin met die toetreding van Diocletianus tot die keiserskap in 284, eerder as 303, toe vervolging eintlik begin het, en Barnes voer aan dat hulle 'n groot aantal martelaarsverhale vervaardig het ( Die meeste oorlewende martelaarsverhale is vervalsings), die feite in ander oordryf en ware verslae met wonderbaarlike besonderhede geborduur.  Volgens Curran is slegs die van Agnes, Sebastian, Felix en Adauctus en Marcellinus en Petrus op afstand histories van die oorlewende martelaarsdade.  Hierdie tradisionele verslae is die eerste keer bevraagteken tydens die Verligting, toe Henry Dodwell, Voltaire, en, veral die beroemde, Edward Gibbon die tradisionele verslae van die Christelike martelare bevraagteken het. 
In die laaste hoofstuk van die eerste bundel van hom Geskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk (1776), beweer Gibbon dat Christene die omvang van die vervolgings wat hulle gely het, sterk oordryf het: 
Nadat die kerk oor al haar vyande geseëvier het, het die belangstelling sowel as die ydelheid van die gevangenes hulle aangespoor om die verdienste van hul onderskeie lyding te vergroot. 'N Gemaklike afstand van tyd of plek het 'n ruim ruimte gebied vir die vordering van fiksie en die gereelde gevalle wat beweer kan word van heilige martelare, wie se wonde onmiddellik genees is, wie se krag hernu is, en wie se verlore lede wonderbaarlik herstel is, was uiters gerieflik om elke moeilikheid te verwyder en om elke beswaar te stil. Die mees uitspattige legendes, soos dit tot eer van die kerk gelei het, is toegejuig deur die geloofwaardige menigte, deur die mag van die geestelikes getuig en getuig van die verdagte bewyse van die kerklike geskiedenis. 
Gedurende sy geskiedenis impliseer Gibbon dat die vroeë kerk tradisionele Romeinse deugde ondermyn het en sodoende die gesondheid van die burgerlike samelewing benadeel het.  Toe Gibbon die getal martelare in syne wou verminder Geskiedenis, word hy beskou as die bedoeling om die kerk te verminder en heilige geskiedenis te ontken. Hy is aangeval weens sy vermoedelike onreligie in druk.  Die hedendaagse klassieke geleerde Richard Porson het Gibbon bespot en geskryf dat sy menswees nooit geslaap het nie, "tensy as vroue gewelddadig is of die Christene vervolg word". 
Sommige latere historici het Gibbon se nadruk egter nog verder geneem. Soos Croix dit in 1954 stel: "Die sogenaamde Groot Vervolging is oordrewe in die Christelike tradisie in 'n mate wat selfs Gibbon nie ten volle waardeer het nie."  In 1972 was die kerklike Protestantse historikus Hermann Dörries verleë om aan sy kollegas toe te gee dat sy simpatie eerder by die Christene as by hul vervolgers lê.  Anglikaanse historikus W.H.C. Frend skat dat 3 000–3 500 Christene tydens die vervolging dood is, hoewel hierdie getal betwis word. 
Alhoewel die getal ware martelaarsverhale afgeneem het en die ramings van die totale slagoffersyfer verminder is, is die meerderheid moderne skrywers minder skepties as Gibbon oor die erns van die vervolging. Soos die skrywer Stephen Williams in 1985 geskryf het, "selfs al is daar 'n marge vir uitvinding, wat oorbly, is vreeslik genoeg. Anders as Gibbon, leef ons in 'n tyd wat soortgelyke dinge beleef het en weet hoe onbeskaamd daardie beskaafde glimlag van ongeloof in sulke berigte is. . Dinge kan, was, net so erg soos ons ergste verbeelding is. " 
Orgaanoorplanting in China Redigeer
China het een van die grootste orgaanoorplantingsprogramme ter wêreld. Alhoewel China nie landwye statistieke oor oorplantingsvolume byhou nie, besit die Chinese kommunistiese party China Daily Chinese het berig dat Chinese amptenare beraam het dat soveel as 20.000 orgaanoorplantings in 2006 uitgevoer is.  Ongeveer 9.000 oorplantings wat in 2006 plaasgevind het, was nier- en leweroorplantings, volgens data van die Chinese ministerie van gesondheid.  Sommige bronne sê dat die werklike aantal oorplantings aansienlik hoër is, gebaseer op gedetailleerde ontleding van hospitaalrekords.  As 'n kwessie van kultuur en gewoonte, het China egter baie lae vrywillige orgaanskenking. Tussen 2003 en 2009 was slegs 130 mense vrywillig om orgaanskenkers te wees.  In 2010 het die Chinese Rooi Kruis 'n landwye inisiatief geloods om vrywillige orgaanskenkers aan te trek, maar slegs 37 mense het vanaf 2011 aangemeld.  As gevolg van lae vlakke van vrywillige orgaanskenking, word die meeste organe wat in oorplantings gebruik word, uit gevangenes verkry . Die Chinese regering het in 1984 'n regulasie goedgekeur om die verwydering van organe van tereggestelde misdadigers toe te laat, mits hulle vooraf toestemming gee of as niemand die liggaam opeis nie. 
Ondanks die afwesigheid van 'n georganiseerde stelsel vir orgaanskenking of toewysing, is wagtye vir die verkryging van lewensbelangrike organe in China van die kortste ter wêreld - dikwels slegs weke vir organe soos niere, lewers en harte. Dit het dit 'n bestemming gemaak vir internasionale oorplantingstoerisme  en 'n belangrike plek vir toetse van farmaseutiese middels om af te wys.    Die kommersiële handel in menslike organe was ook 'n winsgewende bron van inkomste vir die Chinese mediese, militêre en openbare veiligheidsinstellings.   Omdat daar geen doeltreffende landwye orgaanskenking of toewysingstelsel is nie, verkry hospitale organe van plaaslike makelaars, insluitend deur hul verbintenis met howe, aanhoudingsentrums en gevangenisse. 
Ontvangers van orgaanoorplantings in China word gewoonlik nie die identiteit van die orgaanskenker meegedeel nie, en hulle word ook nie bewyse van skriftelike toestemming verstrek nie. In sommige gevalle kan selfs die identiteit van die mediese personeel en chirurge van pasiënte weerhou word. Die probleem van deursigtigheid word vererger deur die gebrek aan etiese riglyne vir die oorplantingsberoep of dissiplinêre stelsel vir chirurge wat etiese standaarde skend. 
Teen die negentigerjare het toenemende kommer oor moontlike misbruik as gevolg van gedwonge toestemming en korrupsie daartoe gelei dat mediese groepe en menseregte -organisasies China se gebruik van gevangenesorgane begin veroordeel het. Hierdie kommer het weer verskyn in 2001, toe 'n Chinese militêre dokter voor die Amerikaanse kongres getuig het dat hy deelgeneem het aan orgaanontginning van gevangenes, waarvan sommige nog nie dood was nie.  In Desember 2005 het China se adjunkminister van gesondheid, Huang Jiefu, erken dat tot 95% van die oorplantingsorgane van oorlede skenkers, wat 65% van alle oorplantings uitmaak, afkomstig is van tereggestelde gevangenes en stappe belowe om misbruik te voorkom.   Huang het hierdie bewerings in 2008 en 2010 herhaal en gesê dat meer as 90% van die orgaanoorplantings van oorlede skenkers afkomstig is van gevangenes.    In 2006 het die Wêreld Mediese Vereniging geëis dat China ophou om organe te oes van gevangenes, wat nie na goeddunke kan toestem nie.  In 2014 het Huang Jiefu gesê dat die afhanklikheid van orgaan -oes van gevangenes uit die doodstraf afneem, terwyl dit terselfdertyd die gebruik van gevangenes se organe in die oorplantingstelsel verdedig. 
Benewens die verkryging van organe by gevangenes uit die dood, het internasionale waarnemers en navorsers ook kommer uitgespreek dat gewetensgevangenes vermoor word om die orgaanoorplantingsbedryf te voorsien.  Hierdie individue is nie skuldig bevind aan kapitaalmisdade nie, en is in baie gevalle buite die regspraak gevange geneem op grond van hul politieke of godsdienstige oortuigings.
Vervolging van Falun Gong Edit
Falun Gong is 'n Chinese qigong -dissipline wat meditasie en 'n morele filosofie insluit wat gewortel is in Boeddhistiese tradisie. Die praktyk het in die negentigerjare in China gewild geword, en teen 1998 het Chinese regeringsbronne beraam dat soveel as 70 miljoen mense die praktyk aangeneem het.   Omdat hulle besef dat Falun Gong 'n moontlike bedreiging vir die gesag en ideologie van die party is, het Jiang Zemin, leier van die Kommunistiese Party, 'n landwye veldtog begin om die groep in Julie 1999 uit te roei. 
'N Buiten-konstitusionele liggaam genaamd die 6-10-kantoor is gestig om die vervolging van Falun Gong,   te lei, en die owerhede het die staatsmedia-apparaat, die regbank, die polisie, die weermag, die onderwysstelsel, gesinne en werkplekke gemobiliseer 'Stryd' teen die groep.  
Sedert 1999 is Falun Gong -praktisyns die teikens van sistematiese marteling, massale gevangenisstraf, dwangarbeid en psigiatriese mishandeling, alles met die doel om hulle te dwing om hul oortuigings te herroep.   Vanaf 2009 het die New York Times berig dat ten minste 2 000 Falun Gong -beoefenaars dood is te midde van die vervolgingsveldtog  Falun Gong -bronne het meer as 3 700 genoemde sterftesake teen 2013 gedokumenteer. en die oordrag van inligting uit China, kan dit egter slegs 'n gedeelte van die werklike sterftes verteenwoordig. 
Die eerste bewerings van grootskaalse orgaan-oes van Falun Gong-praktisyns is in Maart 2006 gemaak deur drie individue wat beweer het dat hulle onwillekeurige orgaan-ekstraksies in die Sujiatun-trombose-hospitaal in Shenyang, in die provinsie Liaoning, weet. Een van die fluitjieblasers, die vrou van 'n chirurg in die hospitaal, beweer haar man het talle operasies uitgevoer om die korneas van Falun Gong -praktisyns vir oorplanting te verwyder. 
Verteenwoordigers van die Amerikaanse staatsdepartement is na die Sujiatun -hospitaal gestuur om die eise te ondersoek. Hulle het twee besoeke afgelê, eers was dit onaangekondig en nog 'n toer deur die fasiliteite en het geen bewyse gevind dat die bewerings waar was nie, maar het gesê dat hulle steeds bekommerd is oor China se behandeling van Falun Gong en die verslae oor orgaanoes.   Kort daarna, in Mei 2006, het die koalisie om die vervolging van Falun Gong te ondersoek, die voormalige Kanadese parlementariër David Kilgour en menseregte -advokaat David Matas gevra om die breër bewerings van orgaanoes van Falun Gong -praktisyns in China te ondersoek. Kilgour en Matas het ooreengekom om as vrywilligers 'n ondersoek te doen. 
David Kilgour en David Matas het die resultate van hul voorlopige ondersoek op 20 Julie 2006 bekend gemaak in 'n verslag met die titel "Meld aan oor bewerings van orgaan -oes van Falun Gong -praktisyns in China".  Alhoewel die twee 'n visum geweier het om na China te reis, het hulle nietemin meer as 30 verskillende bewysstukke saamgestel wat ooreenstem met die bewerings van orgaanoes van Falun Gong -praktisyns. Dit bevat 'n ontleding van statistieke oor orgaanoorplanting in China, onderhoude met voormalige Falun Gong -gevangenes en opnames van Chinese hospitale en wetstoepassingskantore oor die beskikbaarheid van Falun Gong -praktisyns se organe. 
By gebrek aan bewyse wat die bewerings vir die oes van die orgaan ongeldig maak - soos 'n Chinese regeringsregister wat die bron van oorplantingsorgane aantoon - het Kilgour en Matas tot die gevolgtrekking gekom dat die Chinese regering en sy agentskappe ''n groot, maar onbekende aantal Falun Gong doodgemaak het Gewetensgevangenes. Daar is onwillekeurig beslag gelê op hul lewensbelangrike organe, insluitend niere, lewers, korneas en harte, soms aan buitelanders, wat gewoonlik lank wag vir vrywillige skenkings van sulke organe in hul tuislande. Hulle het geraam dat die bron vir 41 500 orgaanoorplantings van 2000 tot 2005 onverklaarbaar was en dat Falun Gong -gevangenes die mees aanvaarbare bron vir hierdie organe was.    Die skrywers kwalifiseer hul verslag deur op te let na die inherente probleme om die beweerde misdade te verifieer: geen onafhanklike organisasies mag toestande in China ondersoek nie, ooggetuiebewyse is moeilik verkrygbaar en amptelike inligting oor beide orgaanoorplanting en teregstellings word dikwels weerhou of is teenstrydig.  Die aanvanklike verslag het egter 'n gemengde ontvangs gekry. In die VSA het 'n kongresnavorsingsdiensverslag van Thomas Lum verklaar dat die Kilgour – Matas -verslag grootliks op logiese afleiding berus het, sonder om nuwe of onafhanklik verkryde getuienis na vore te bring, word gesê dat die geloofwaardigheid van baie van die belangrikste bewyse twyfelagtig is. 
In 2007 het Kilgour en Matas 'n opgedateerde verslag aangebied onder die titel "Bloody Harvest: Hersiene verslag oor bewerings van orgaan -oes van Falun Gong -praktisyns in China". Die bevindings is daarna herskryf as 'n boek wat in Oktober 2009.  Die berigte het internasionale mediadekking gekry, en die skrywers het internasionaal gereis om hul bevindings aan regerings en ander betrokke organisasies voor te lê.
Staatsorgane: misbruik van oorplantings in China Redigeer
In 2012, Staatsorgane: misbruik van oorplantings in China, onder redaksie van Matas en dr. Torsten Trey, is gepubliseer met essays van dr. Gabriel Danovitch, professor in medisyne,  Arthur Caplan, professor in bio -etiek,  Dr. Jacob Lavee, kardiotorakale chirurg,  Dr. Ghazali Ahmad,  Professor Maria Fiatarone Singh,  Dr Torsten Trey,  Ethan Gutmann en Matas.    
Ethan Gutmann Redigeer
Ethan Gutmann, 'n ondersoekende joernalis en skrywer wat in China gespesialiseer het, het sy eie ondersoek ingestel na die bewerings van orgaan -oes van Falun Gong -praktisyns in 2006. Oor 'n paar jaar het hy onderhoude gevoer met meer as 100 vlugtelinge uit China se arbeidskamp en gevangenisstelsel , sowel as met Chinese wetstoepassers en mediese spesialiste.  Op grond van sy navorsing, het Gutmann tot die gevolgtrekking gekom dat orgaanoes uit gewetensgevangenes gedurende die negentigerjare algemeen in die noordwestelike provinsie Xinjiang algemeen geword het, toe lede van die Uyghur -etniese groep geteiken is in die stryd teen veiligheid en 'harde veldtogte' voer.   Enver Tohti, 'n uitgeweke pro-Oeigoerse onafhanklikheidsaktivis, beweer dat hy die eerste lewende orgaanoorplanting op 'n Uyghur-Moslem-gevangene in 1995 uitgevoer het. Hy het gesê dat die eerste keer dat hy die oorplantingsprosedure uitgevoer het, hy geneem is na 'n kamer naby die teregstelling in Urumqi om die lewer en niere van 'n tereggestelde gevangene te verwyder. Hy beweer dat die man se hart steeds klop toe hy die lewer en niere verwyder. 
Teen 1999 sê Gutmann dat die oes van die orgaan in Xinjiang vinnig begin afneem, net soos die algehele aantal orgaanoorplantings landwyd toeneem. Dieselfde jaar het die Chinese regering 'n landwye onderdrukking van die geestelike groep Falun Gong begin. Gutmann stel voor dat die nuwe bevolking van Falun Gong -gevangenes die Oeigoere verbygesteek het as 'n belangrike bron van organe.  Hy het geraam dat ongeveer 65 000 Falun Gong -praktisyns tussen 2000 en 2008 vir hul organe vermoor is, en merk op dat hierdie syfer soortgelyk is aan dié wat Kilgour en Matas produseer wanneer dit aangepas is om dieselfde tydperk te dek.  
Hierdie bevindings is in 'n verskeidenheid tydskrifte en tydskrifte gepubliseer, insluitend die World Affairs Journal, die Weeklikse standaard, die Toronto Star, en die Nasionale hersiening, onder andere. Gutmann lewer ook getuienis oor sy bevindings voor die Amerikaanse kongres en die Europese Parlement en publiseer in Augustus 2014 sy ondersoek as 'n boek met die titel Die slagting: massamoorde, orgaan -oes en die geheime oplossing van China vir sy dissident -probleem. 
Uitspraak deur die China Tribunal Edit
Die Onafhanklike Tribunaal tot gedwonge orgaan -oes van gewetensgevangenes in China, bekend as die China Tribunal,  is in 2018  begin deur die Internasionale Koalisie om die misbruik van oorplantings in China te beëindig.   Die tribunaal, gevestig in Londen,  het bestaan ​​uit 'n paneel van sewe lede.   Geoffrey Nice, 'n Queen's Counsel en die voorsitter van die tribunaal, was 'n aanklaer by die internasionale kriminele tribunaal vir Joego -Slawië.  Volgens 'n artikel in die wetenskaplike tydskrif Natuur, het die tribunaal geen wetlike gesag nie.  Die Chinese regering het 'n uitnodiging geweier om aan die tribunaal deel te neem. 
Die tribunaal het getuienis oor 'n tydperk van ses maande aangehoor.  Die getuienis bevat ontledings van Chinese oorplantingsdata en getuienis van oud-gevangenes, dokters en menseregtewerkers.  Onder die 50 getuies, wat persoonlik of via videolink getuig het,  was David Kilgour en Jennifer Zeng.   Die tribunaal het ook verslae van die Committee Against Torture, Freedom House en Amnesty International ondersoek.  Ander voorleggings sluit in interne Chinese mediese rekords, vorige ondersoeke en akademiese referate.  Oopgemaakte oproepe met oorplantingschirurge en geheime beeldmateriaal in hospitale is ook hersien. 
In Junie 2019 het die tribunaal hul finale vonnis gepubliseer wat eenparig tot die gevolgtrekking gekom het dat misdade teen die mensdom gepleeg is.  Die verslag van die tribunaal lui: "Gedwonge orgaanoes word jare lank in China op 'n beduidende skaal gepleeg en. Falun Gong -praktisyns was een - en waarskynlik die belangrikste - bron van orgaanvoorsiening."  Die tribunaal het geraam dat tussen 60 000 en 90 000 oorplantings per jaar plaasgevind het, baie meer as die amptelike syfers van 10 000 van die Chinese regering.   Die voorsitter van die tribunaal het gesê "daar is geen bewyse dat die praktyk gestaak is nie en die tribunaal is tevrede dat dit voortduur." 
Die verslag van die tribunaal bevat 'n verwysing na 'n navorsingsartikel wat op die voorafdrukbediener SocArXiv geplaas is, wat data van vrywillige orgaanoorplantings van 2010 tot 2016 ondersoek het. jaar, en hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat China se vrywillige stelsel waarskynlik nie-vrywillige skenkers insluit, waarskynlik gevangenes.  'n Statistikus wat in opdrag van die tribunaal was, het die analise van die referaat nagegaan en was dit eens dat die data oor vrywillige oorplantings onbetroubaar blyk te wees.  Francis L. Delmonico, voorsitter van die Task Force van die Wêreldgesondheidsorganisasie oor skenking en oorplanting van menslike organe en weefsels, vertel Natuur dat hy nie oortuig was van die koerant nie, omdat dit nie direkte bewyse van orgaanoes van gevangenes bevat het nie. 
Verskeie duidelike bewysstukke is gelewer ter bewering dat Falun Gong -praktisyns vir hul organe in China vermoor is. Navorsers, menseregte -voorstanders en mediese voorspraakgroepe het veral gefokus op die hoeveelheid orgaanoorplantings wat in China uitgevoer is, die verskil tussen die aantal oorplantings en bekende organe, die beduidende groei in die oorplantingsbedryf wat saamval met die gevangenisstraf van Falun Gong -praktisyns. kort wagtye wat dui op 'n 'op aanvraag' uitvoeringskedule en berig dat gevangenes van Falun Gong mediese ondersoeke ondergaan word om hul kandidatuur as orgaanverskaffers te bepaal.
Toename in landwye orgaanoorplantings na 1999 Edit
Die aantal orgaanoorplantings wat in China uitgevoer is, het vanaf 2000 vinnig toegeneem.Hierdie tydperk stem ooreen met die aanvang van die vervolging van Falun Gong, toe tienduisende Falun Gong -praktisyns na Chinese arbeidskampe, aanhoudingsentrums en gevangenisse gestuur is.  
In 1998 het die land jaarliks ​​3,596 nieroorplantings aangemeld. Teen 2005 het die getal tot ongeveer 10 000 gestyg.  Die aantal fasiliteite wat nieroorplantings uitvoer, het tussen 2001 en 2005 toegeneem van 106 tot 368. Net so, volgens China Daily, die aantal leweroorplantingsentrums in China het tussen 1999 en 2006 van 22 na meer as 500 gestyg.  Die volume oorplantings wat in hierdie sentrums uitgevoer is, het ook aansienlik toegeneem in hierdie tydperk. Een hospitaal berig op sy webwerf dat dit 9 leweroorplantings in 1998 uitgevoer het, maar 647 leweroorplantings in vier maande in 2005 voltooi het. Die Jiaotong -universiteitshospitaal in Sjanghai het sewe leweroorplantings in 2001 aangeteken, 53 in 2002, 105 in 2003, 144 in 2004 , en 147 in 2005. 
Kilgour en Matas skryf dat die toename in orgaanoorplantings nie heeltemal toegeskryf kan word aan verbeterings in oorplantingstegnologie nie: "nieroorplantingstegnologie is volledig ontwikkel in China lank voor die vervolging van Falun Gong. Tog het nieroorplantings opgeskiet, meer as verdubbel sodra die vervolging van Falun Gong begin het. Nêrens het oorplantings so beduidend met dieselfde aantal skenkers gespring bloot as gevolg van 'n verandering in tegnologie nie. " 
Verder merk hulle op dat daar gedurende hierdie tydperk van vinnige uitbreiding in die orgaanoorplantingsbedryf in China geen noemenswaardige verbeterings aan die vrywillige orgaanskenking of toewysingstelsel plaasgevind het nie, en dat die aanbod van gevangenes uit die dood as skenkers ook nie toegeneem het nie.   Alhoewel dit nie die bewerings bewys nie, strook die parallel tussen vinnige groei in orgaanoorplantings en die massale gevangenisstraf van Falun Gong -beoefenaars met die hipotese dat Falun Gong -praktisyns in aanhouding hul organe laat oes.
Afwyking in bekende bronne van organe Redigeer
Volgens 'n Amerikaanse kongresverslag in 2005 word tot 95% van die orgaanoorplantings in China afkomstig van gevangenes.  China voer egter nie genoegsame wetlike teregstellings uit om verantwoordelik te wees vir die groot aantal oorplantings wat uitgevoer word nie, en vrywillige skenkings is uiters skaars (slegs 130 mense wat landwyd geregistreer is as vrywillige orgaanskenkers van 2003 tot 2009 ).
In 2006 was die aantal individue wat ter dood veroordeel en tereggestel is, baie minder as die aantal oorplantings. Op grond van openbaar beskikbare verslae, het Amnesty International 1 770 teregstellings in 2006 gedokumenteer.  Omdat China nie 'n georganiseerde stelsel vir orrelpassing en toewysing het nie, en om die verwagtinge vir baie kort wagtye te bevredig, is dit selde dat verskeie organe van dieselfde skenker geoes word. Boonop het baie gevangenes in die doodstraf gesondheidstoestande soos hepatitis B, wat hulle gereeld as orgaanskenkers sou diskwalifiseer. Dit dui op die bestaan ​​van 'n sekondêre bron vir organe. 
In 'n verklaring voor die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, het Damon Noto gesê: "Die gevangenes wat ter dood veroordeel is, kan nie ten volle rekenskap gee van al die oorplantings wat in China plaasvind nie. Selfs al sou hulle 10 000 uitgevoer en 10 000 per jaar oorgeplant het, sou daar steeds 'n baie groot verskil. Waarom is dit? Dit is eenvoudig onmoontlik dat die 10 000 mense wat tereggestel is, perfek sal pas by die 10 000 mense wat die organe benodig het. "  David Kilgour en David Matas skryf op dieselfde manier dat tradisionele bronne van oorplantings, soos tereggestelde gevangenes, skenkers en breindood "nie naastenby die totale aantal oorplantings in China kan verduidelik nie." Net soos Noto, wys hulle op die groot aantal Falun Gong -praktisyns in die arbeidskamp en gevangenisstelsel as 'n waarskynlike alternatiewe bron vir organe. 
Orgaanoorplanting wagtye Wysig
Wagtye vir orgaanoorplantings in China is aansienlik korter as elders ter wêreld. Volgens 'n pos van 2006 op die webwerf van die China International Transplantation Assistance Center, "kan dit slegs een maand neem om 'n leweroorplanting te ontvang, die maksimum wagtyd is twee maande. Wat die nieroorplanting betref, kan dit 'n week neem om 'n geskikte skenker, die maksimum tyd is een maand. As daar iets fout is met die skenker se orgaan, het die pasiënt die opsie om 'n ander orgaanskenker aangebied te word en binne 'n week weer 'n operasie te ondergaan. "  Ander orgaanoorplantingsentrums het eweneens die gemiddelde wagtyd van een of twee weke vir lewer- en nieroorplantings geadverteer.    Dit is in ooreenstemming met die rekeninge van ontvangers van orgaanoorplantings, wat binne enkele dae of weke 'n verslag van ontvangende organe gee.    Ter vergelyking wissel die gemiddelde wagtye vir 'n nier in ontwikkelde lande soos die Verenigde State, Kanada en Groot -Brittanje gewoonlik van twee jaar tot meer as vier jaar, ondanks die feit dat hierdie lande miljoene geregistreerde orgaanskenkers en gevestigde stelsels vir orgaanpassing en toewysing.   
Navorsers en mediese spesialiste het hul kommer uitgespreek oor die implikasies van die kort orgaanoorplanting -wagtye wat Chinese hospitale bied. Hulle sê spesifiek dat hierdie wagtye 'n teken is van 'n poel lewende skenkers wie se organe op aanvraag verwyder kan word.  Dit is omdat organe onmiddellik na die dood oorgeplant moet word, of van 'n lewende skenker geneem moet word (niere moet binne 12 tot 48 uur lewers oorgeplant word, en harte binne 8 uur). 
Kirk C. Allison, mede-direkteur van die Program in Menseregte en Geneeskunde aan die Universiteit van Minnesota, het geskryf dat die 'kort tydsbestek van 'n stelsel op aanvraag [soos in China] 'n groot poel skenkers vereis wat vooraf getik is vir bloed groep- en HLA -ooreenstemming, 'wat ooreenstem met berigte oor Falun Gong -gevangenes wat bloed en weefsel in aanhouding laat toets. Hy het geskryf dat China se kort orgaanwagtye nie op 'n "ewekansige dood" -basis verseker kan word nie, en dat dokters wat hy daaroor uitgevra het, aandui dat hulle lewende gevangenes kies om kwaliteit en verenigbaarheid te verseker.  Dr Jacob Lavee, direkteur van die hartoorplantingseenheid by die Sheba Mediese Sentrum in Israel, vertel van een van sy pasiënte wat na China gereis het vir 'n hartoorplanting. Die pasiënt het twee weke op 'n hart gewag, en die operasie was vooraf geskeduleer - wat beteken dat die orgaan nie verkry kon word op grond van 'n ewekansige dood nie.  Franz Immer, voorsitter van die Switserse nasionale stigting vir orgaanskenking en -oorplanting, berig dat hy tydens 'n besoek aan Beijing in 2007 deur sy Chinese gashere genooi is om 'n hartoorplantingsoperasie te ondergaan: "Die organiseerder het ons gevra of ons sou Ek wil graag die oorplanting in die oggend of in die namiddag ondergaan. Dit beteken dat die skenker op 'n gegewe tydstip sou sterf of doodgemaak word. Ek wou nie deelneem nie. " 
Redakteurs van die Journal of Clinical Investigation skryf dat "Die enigste manier om 'n lewer of hartoorplanting te verseker tydens die relatief kort tydperk wat 'n oorplantingstoeris in China is, is om vinnig die nodige mediese inligting van voornemende ontvangers te bekom, vuurhoutjies onder hulle te vind en dan 'n persoon tereg te stel wat is 'n geskikte pasmaat. "  Noto sê insgelyks dat die wagtye van orgaanoorplantings in China en die moontlikheid om oorplantings vooraf te beplan, slegs bereik kan word deur 'n groot hoeveelheid "lewende skenkers wat op aanvraag beskikbaar is" te hê. Gevangenes in die doodstraf alleen is nie talryk genoeg om aan hierdie eis te voldoen nie. 
Kwesbaarheid van Falun Gong -praktisyns Redigeer
Sedert 1999 is honderdduisende Falun Gong-praktisyns in heropvoeding deur arbeidskampe, gevangenisse en ander aanhoudingsgeriewe in China aangehou, wat hulle die grootste groep gewetensgevangenes in die land maak.  In 2008 het die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake beraam dat die helfte van die amptelike bevolking van die arbeidskamp in China van 250 000 Falun Gong -beoefenaars was,   en 'n verslag van 2013 van Amnesty International het bevind dat Falun Gong -praktisyns tussen 30 en 100 persent van die aangehoudenes in die arbeidskampe studeer. 
Voormalige Chinese gevangenes het ook berig dat Falun Gong -praktisyns deurgaans die "langste vonnisse en die ergste behandeling" in die kampe ontvang het, en dat hulle uitgesonder word vir marteling en mishandeling.   In 2006 het 'n studie deur die VN se spesiale verslaggewer oor marteling opgemerk dat 66% van die aangemelde gevalle uit China Falun Gong -slagoffers betrek het.  Duisende Falun Gong -praktisyns is dood of in aanhouding dood, dikwels onder betwiste omstandighede.   Familielede van die oorledene het berig dat 'n lykskouing  in sommige gevalle ontken is dat liggame summier veras is sonder die toestemming van die gesin.  Ontleders en regte -groepe het gewys op verskeie faktore wat die besonder ernstige behandeling teen Falun Gong -praktisyns in aanhouding dryf. Dit sluit in voorskrifte wat uitgereik is deur die owerhede van die sentrale regering of die Kommunistiese Party  en kwotastelsels wat misbruik aanmoedig  'n gevoel van straffeloosheid in die geval van sterftes in aanhouding  en die gevolge van die staatspropaganda wat Falun ontmenslik en verneder. Gong -praktisyns.  
Die groot aantal Falun Gong -gevangenes wat in aanhouding was, het daartoe gelei dat navorsers hulle as 'n waarskynlike bron vir organe geïdentifiseer het. Volgens Gutmann se navorsing is ander gemarginaliseerde gevangengroepe moontlik ook geteiken, insluitend etniese Tibetane en Uyghurs wat hoofsaaklik in die westelike streke van China woon. Om redes van geografiese nabyheid is Falun Gong -praktisyns egter meer geneig om geteiken te word. Boonop is hulle geneig om relatief gesond te wees, omdat hulle geestelike praktyk rook of alkohol verbied. 
In die konteks van orgaanoes, wys Kilgour en Matas op 'n verdere bron van kwesbaarheid. Om familielede teen straf deur veiligheidsagentskappe te beskerm, weier baie aangehoue ​​Falun Gong -praktisyns om hul name of ander persoonlik identifiserende inligting aan die polisie te gee. "Alhoewel hierdie weiering om hulself te identifiseer vir beskermingsdoeleindes gedoen is, het dit moontlik die teenoorgestelde uitwerking gehad. Dit is makliker om 'n persoon te slag wie se verblyfplek onbekend is vir familielede as 'n persoon wie se gesin die gesin weet," lui hul verslag. Kilgour en Matas het geskryf dat hulle nog nie van enige Falun Gong -praktisyns ontmoet of gehoor het wat veilig uit aanhouding vrygelaat is nie, ondanks die voorkoms van hierdie praktyk.  Net so berig Ethan Gutmann dat hy in meer as honderd onderhoude met voormalige gevangenes slegs een Falun Gong -praktisyn teëgekom het wat naamloos gebly het terwyl sy in aanhouding was en "haar organe was selfs meer verslete as my eie." 
Mediese toetse in aanhouding Wysig
Ethan Gutmann het onderhoude gevoer met tientalle voormalige Chinese gevangenes, waaronder sestien Falun Gong -praktisyns wat onthou het dat hulle ongewone mediese toetse ondergaan het terwyl hulle in aanhouding was. Gutmann sê sommige van hierdie toetse was waarskynlik roetine -ondersoeke, en sommige is moontlik ontwerp om op die SARS -virus te kyk. In verskeie gevalle was die beskrywe mediese toetse egter uitsluitlik daarop gemik om die gesondheid van interne organe te bepaal. 
Een man, Wang Xiaohua, is in 2001 in 'n arbeidskamp in Yunnan opgesluit toe hy en twintig ander Falun Gong -aangehoudenes na 'n hospitaal geneem is. Daar is groot hoeveelhede bloed getrek, benewens urinemonsters, buik x-strale en elektrokardiogram. Hospitaalpersoneel was nie geneig tot fisiese beserings wat hulle in aanhouding opgedoen het nie. Hierdie patroon is in verskeie ander onderhoude herhaal. Qu Yangyao, 'n 30-jarige Chinese vlugteling, is in 2000 saam met twee ander Falun Gong-praktisyns uit 'n arbeidskamp na 'n hospitaal geneem. Sy sê dat hospitaalpersoneel groot hoeveelhede bloed getrek het, x-strale van die bors gedoen het en die organe van die gevangenes ondersoek het. Daar was "geen hamer op die knie nie, geen gevoel vir limfkliere nie, geen ondersoek van ore of mond of geslagsdele nie - die dokter het haar kleinhandelorgane nagegaan en niks anders nie", skryf Gutmann. 
'N Ander vrou, Jung Tian, ​​vertel van uitgebreide fisiese ondersoeke en die onttrekking van groot hoeveelhede bloed - genoeg vir gevorderde diagnose of weefselpassing - terwyl sy in 'n aanhoudingsentrum in die stad Shenyang was. In 'n vrouekamp in die provinsie Guangdong sê 'n voormalige aangehoudene dat 180 Falun Gong -gevangenes vroeg in 2003 aan mediese toetse onderwerp is en dat die toetse uitsluitlik op interne organe gefokus is. 'N Ander vroulike getuie wat in 2005 by die Masanjia Arbeidskamp aangehou is, het gesê dat slegs jong, gesonde praktisyns uitgebreide mediese ondersoeke gehad het by aankoms by die kamp, ​​maar dat die oues en siekes slegs 'n kort behandeling gekry het. 
Benewens Falun Gong-praktisyns, het navorser Jaya Gibson drie Tibetaanse gevangenes geïdentifiseer wat onderworpe was aan "slegs organe" mediese ondersoeke, almal kort ná 2005. 
In Maart 2006, onmiddellik nadat bewerings na vore gekom het dat Falun Gong -gevangenes vir orgaan -oes geteiken word, het oorsese ondersoekers begin om oproepe na Chinese hospitale en polisie -aanhoudingsentrums te maak. Die oproepers het hulself voorgedoen as voornemende oorplantingsontvangers of orgaanmakelaars en het navraag gedoen oor die beskikbaarheid van Falun Gong -organe. In verskeie gevalle het hulle opnames gekry dat organe by Falun Gong -gevangenes verkry kan word. 'N Verskeidenheid van hierdie gesprekke is as bewys in die verslag deur David Kilgour en David Matas genoem.  
In een so 'n oproep na 'n polisie -aanhoudingsentrum in die stad Mishan, het 'n amptenaar gesê dat hulle vyf tot agt Falun Gong -praktisyns onder die ouderdom van 40 het wat potensiële orgaanverskaffers is. Toe die amptenaar om besonderhede oor die agtergrond van hierdie individue gevra is, het hy aangedui dat hulle manlike Falun Gong -gevangenes uit landelike gebiede is. 
'N Dokter van die Minzu -hospitaal in die stad Nanning het gesê dat die hospitaal tans nie Falun Gong -organe beskikbaar het nie, maar dat hy voorheen Falun Gong -gevangenes gekies het om orgaan te oes. Die dokter het die oproeper ook aangeraai om 'n universiteitshospitaal in die naburige provinsie Guangdong te kontak en gesê dat hulle beter kanale het om Falun Gong -organe te bekom.  In die Zhongshan -hospitaal in Sjanghai het 'n dokter aan ondersoekers gesê dat al sy hospitaal se organe afkomstig is van Falun Gong -praktisyns. Tydens 'n telefoonoproep na 'n militêre hospitaal in Guangzhou in April 2006, het 'n dokter aan ondersoekers gesê dat hy 'verskeie bondels' Falun Gong -organe het, maar dat die voorraad na 20 Mei 2006 kan opraak. makelaar om die mensehof in die stad Jinzhou te bel. In antwoord op 'n vraag oor die verkryging van organe by Falun Gong -gevangenes, het 'n hofbeampte gesê "dit hang af van u kwalifikasies. As u goeie kwalifikasies het, kan ons nog steeds [organe] verskaf." 
Kilgour en Matas gee toe dat die hospitaalpersoneel in ten minste sommige gevalle antwoorde gegee het wat die oproepers wou hoor om 'n verkoop te doen. Die resultate van hierdie telefoonoproepe sou ook moeilik wees om weer te gee namate bewerings oor die oes van orrel uit Falun Gong aandag kry, sal hospitale meer huiwerig wees om hul praktyke vir die verkryging van organe openlik te bespreek. 
Hierdie ondersoekende taktiek is herleef in 2012, toe amptenare van die Kommunistiese Party begin het om die Politburo -lid Bo Xilai te ondersoek vir 'n verskeidenheid misdade. Bo was voorheen goewerneur van die provinsie Liaoning, wat volgens navorsers 'n belangrike sentrum vir orgaanoes was. Die "Wêreldorganisasie om die vervolging van Falun Gong te ondersoek" het gebel na amptenare op middel- en hoë vlak met voorafgaande verbintenisse met Bo, en het hulle voorgedra as lede van die interne dissiplinegroep en inspeksiegroep van die Kommunistiese Party wat die saak teen hom opgebou het. Hulle het vrae gevra oor die bevelketting wat betrokke was by die verkryging van organe van gevangenes, insluitend Falun Gong -gevangenes. Op 'n vraag oor Bo Xilai se betrokkenheid by orgaanoes, het 'n hooggeplaaste lid van die Politburo na bewering aan ondersoekers gesê dat die Permanente Komiteelid van die Politburo en die veiligheidszar Zhou Yongkang "spesifiek hieroor verantwoordelik is. Hy weet dit." 
'N Amptenaar op stadsvlak in die provinsie Liaoning is deur die ondersoekers gevra watter rigting Bo Xilai moontlik gegee het oor die verwydering van organe uit Falun Gong-gevangenes. Die amptenaar het geantwoord: "Ek is gevra om vir hierdie taak te sorg. Party sentraal sorg eintlik hiervoor. Hy [Bo] was baie positief betrokke, ja, dit het redelik positief gelyk. Destyds het ons veral daaroor gepraat tydens die vergaderings binne die vaste komitee. " Die amptenaar het afgelaai nadat hy besef het dat hy nie die identiteit van die beller bevestig het nie. 
Kommersiële aansporings Redigeer
Die groei van 'n kommersiële orgaanhandel hou verband met ekonomiese hervormings aan die einde van die tagtigerjare en vroeë 1990's, wat 'n skerp afname in die regering se befondsing aan die gesondheidsorgstelsel veroorsaak het. Gesondheidsorg beweeg na 'n meer markgedrewe model, en hospitale het nuwe maniere bedink om hul inkomste te verhoog. Hierdie patroon is ook van toepassing op militêre hospitale sedert die middel van die tagtigerjare, en die People's Liberation Army het kommersiële en winsgewende ondernemings aangegaan om sy begroting aan te vul.  
In hul verslag oor die oes van orgaan deur Falun Gong -praktisyns, beskryf Kilgour en Matas oorplantingshospitale in China wat voorsiening maak vir welgestelde buitelanders wat meer as $ 100,000 betaal het vir lewer-, long- en hartoorplantings. Byvoorbeeld, die webwerf van die China International Transplantation Network Assistance Center het in 2006 die volgende pryslys op sy webwerf geplaas: Nier: $ 62,000 lewer: $ 98,000–130,000 lewer+nier: $ 160,000-180,000 nier+pankreas: $ 150,000 long: $ 150,000-170,000 hart : $ 130,000–160,000 Kornea: $ 30,000.  In 'n verklaring voor die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers het Gabriel Danovitch van die UCLA Mediese Sentrum gesê: "Die gemak waarmee hierdie organe verkry kan word en die manier waarop dit aan welgestelde buitelanders toegeken kan word, het 'n kultuur van korrupsie veroorsaak. " 
Data oor vrywillige orgaanskenkings Redigeer
Vanaf 2010 het die Chinese owerhede aangekondig dat die land sal oorgaan van die gebruik van gevangenes as 'n orgaanbron, en sal hulle heeltemal staatmaak op vrywillige skenkings wat deur 'n gesentraliseerde register gekoördineer word. Teen 2015 het amptenare beweer dat vrywillige skenkers die enigste bron vir orgaanoorplantings in China is. Kritici wys egter op bewyse van stelselmatige vervalsing van data wat verband hou met vrywillige orgaanskenkings, wat twyfel veroorsaak oor hervormingsaansprake. 
In 'n referaat wat in die tydskrif BMC Medical Ethics gepubliseer is, het navorsers byvoorbeeld data oor vrywillige orgaanoorplantings ontleed van 2010 tot 2018. Datastelle is verkry uit twee nasionale bronne, verskeie sub-nasionale jurisdiksies en individuele Chinese hospitale.Die navorsers het oortuigende bewyse gevind van "mensgerigte datavervaardiging en -manipulasie" in die nasionale datastelle, sowel as "teenstrydige, onwaarskynlike of afwykende data-artefakte" in die provinsiale datastelle, wat daarop dui dat die data "gemanipuleer is om af te dwing ooreenstemming met sentrale kwotas. " Onder die bevindinge was dat die beweerde groeikoers in vrywillige skenkings afgelei is van 'n eenvoudige kwadratiese vergelyking, met byna perfekte model -parsimonie. Hierdie bevindinge ondermyn amptelike aansprake oor die omvang van vrywillige orgaanskenkings in China.  Die skrywers van die BMC -artikel vir mediese etiek merk ook op dat China se modelgrootte een tot twee orde van grootte gladder is as die ander lande, selfs diegene wat 'n vinnige groei in hul orgaanoorplantingsektor beleef het. 
Gevallestudie: Liaoning Province Edit
In sy boek oor misbruik van orgaanoorplantings het Ethan Gutmann 'n gevallestudie ingesluit wat fokus op die noordoostelike Liaoning -provinsie van China. Bo Xilai, voormalige lid van die Politburo, was in die negentigerjare burgemeester en partyhoof van die stad Dalia, Liaoning, en word later as goewerneur van 2001 tot 2004 aangewys. Falun Gong sterftes in aanhouding.  Verskeie waarnemers het opgemerk dat Bo Xilai 'n besonder intense veldtog teen Falun Gong in die provinsie gevolg het, wat tot aanklagte van marteling en misdade teen die mensdom gelei het.   
Bo se naaste medewerker, Wang Lijun, is in 2003 aangewys as die hoof van die Openbare Veiligheidsburo in Jinzhou, Liaoning. van politieke gevangenes geneem is.   Tydens 'n toekenningsgeleentheid in 2006 het Wang aan verslaggewers gesê: "Vir 'n veteraan -polisieman, om iemand tereggestel te sien en binne enkele minute die transformasie te sien waarin hierdie persoon se lewe in die liggame van verskeie ander mense verleng is - dit was siel -roer. "  Gutmann sê dat dit "uiters onwaarskynlik" is dat al die organe wat in hierdie operasies gebruik is, geneem is van tereggestelde gevangenes in die dood, wat nie volop sou wees om duisende orgaanoorplantings te verskaf nie. Gutmann merk egter op dat Liaoning 'n groot aantal Falun Gong -praktisyns in arbeidskampe en gevangenisse aangehou het. 'Dit is ook algemeen dat Bo Xilai en Wang Lijun 'n groot mate van hul politieke mag op die onderdrukking van Falun Gong gebou het,' skryf hy.  
Benewens orgaanoorplantings in Jinzhou, merk Gutmann op dat veiligheidsagentskappe in die stad Dalian menslike kadavers aan twee groot plastineringsfabrieke verskaf, waar die lyke gevul is met plastiek wat regoor die wêreld uitgestal word as uitstallings van liggame. Volgens 'n informant wat 'n onderhoud met die program 20/20 gehad het, kom die gepasteineerde kadavers uit tereggestelde gevangenes. Gutmann merk egter weer op 'n verskil in die getalle: die liggaamsplastifabrieke wat in Dalian werk, verwerk duisende kadavers - veel meer as wat verwag kon word om geskenk of geneem te word van wettig tereggestelde gevangenes. Die oprigting van die liggaamsplastineringsfabrieke het saamgeval met die aanvang van die vervolging van Falun Gong. 
Volgens 'n verslag van 2017 van Die Washington Post, het navorsing en verslagdoening die bewerings onderbreek dat China steeds in die geheim 60 000 tot 100 000 orgaanoorplantings per jaar onderneem.  Gegewens wat deur die Amerikaanse onderneming Quintiles IMS saamgestel is, het getoon dat China se aanvraag na immuunonderdrukkende middels, wat nodig is om te voorkom dat pasiënte se liggaam oorgeplante organe verwerp, byna die aantal oorplantings was wat China gesê het.  Volgens die gesondheidsbeampte Huang Jiefu in 2016 het China altesaam 13 238 orgaanoorplantings uitgevoer.  Xu Jiapeng, 'n rekeningbestuurder by Quintiles IMS in Beijing, het gesê dit is 'ondenkbaar' dat China 'n klandestiene stelsel bedryf wat die data oor immuunonderdrukkers nie opneem nie. 
Kritici beweer dat China se immuunonderdrukkende data nie buitelandse oorplantingstoeriste insluit nie, maar Die Washington Post berig dat hierdie bewerings nie in die steek gelaat word nie.  Jose Nuñez, hoof van die Wêreldgesondheidsorganisasie se oorplantingsprogram, het gesê dat die aantal buitelanders wat in 2015 vir oorplantings na China sou gaan, 'baie laag' was in vergelyking met Indië, Pakistan, die Verenigde State en China se verlede. 
Die Chinese regering het herhaaldelik en kategories ontken dat Falun Gong -praktisyns weens hul organe vermoor is, en dring daarop aan dat dit voldoen aan die standaarde van die Wêreldgesondheidsorganisasie. Spesifiek beweer die regering dat een van die belangrikste bronne vir die oorplantingsyfers, professor Shi Bingyi, later beweer het dat die Kanadese ondersoekende verslae wat hom aangehaal het, vervaardig is.  Die regering het egter nie die spesifieke bewyspunte wat navorsers noem, weerlê nie, en ook nie 'n alternatiewe verklaring vir die bron van organe wat in oorplantings gebruik word nie. 
In reaksie op 'n resolusie van 2014 oor orgaan-oes deur die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, het 'n woordvoerder van die Chinese ambassade gesê dat China skriftelike toestemming van orgaanskenkers vereis, en verklaar dat "die sogenaamde orgaan-oes van gevangenes in die doodstraf heeltemal 'n leuen is deur Falun Gong ". Die ambassade -verteenwoordiger het toe 'n beroep op Amerikaanse wetgewers gedoen om op te hou om met Falun Gong 'te ondersteun en te skakel'. 
David Kilgour en David Matas sê dat die reaksie van die Chinese regering op hul ondersoek in 2006 'baie insiggewende, maar geen feitelike inligting bevat wat ons gevolgtrekkings of analise weerspreek of ondermyn' nie. Die reaksie van die Chinese regering was veral gefokus op die beskuldiging dat Falun Gong 'n 'bose kultus' is, die motiewe en onafhanklikheid van die navorsers bevraagteken en 'n onderskriffout opgemerk waar hulle verslag die ligging van twee Chinese stede verkeerd geëtiketteer het. In die reaksie van die regering is ook gesê dat China die verkoop van menslike organe verbied en skriftelike toestemming van die skenker vereis - bewerings wat volgens Kilgour en Matas deur die getuienis gesteun word. 
Van 2006 tot 2008 het twee spesiale verslaggewers van die VN herhaaldelik versoeke aan die Chinese regering gerig om op bewerings oor Falun Gong -gevangenes te reageer en die bron van organe wat tydens oorplantings gebruik word, te verduidelik.   Die antwoorde van die Chinese regering het hierdie vrae nie aangespreek of die bronne van oorplantingsorgane verduidelik nie. In plaas daarvan het dit geskryf dat China aan die standaarde van die Wêreldgesondheidsorganisasie voldoen en die omstandighede beskryf waaronder orgaanoorplantings toegelaat word onder Chinese wette en regulasies. Dit het verder gesê dat die bewerings van orgaan -oes "bloot die gevolg is van agitasie deur Falun Gong. Die meeste daarvan is reeds as ongegronde gerugte onthul". 
Die Chinese regering het ook probeer om die openbare bespreking van die kwessie buite sy eie grense te voorkom, en het Chinese onderdane gestraf wat gepraat het oor orgaanoes. In Mei 2006 het die vise-president van die Europese Parlement, Edward McMillan-Scott, na China gegaan op 'n opsporingsmissie om menseregteskendings te ondersoek. Sy toergids, Cao Dong, het gesê dat hy geweet het van orgaan -oes en dat hy sy Falun Gong -praktisynvriend se kadawer gesien het "in die lykshuis met gate waar liggaamsdele verwyder is".  Cao Dong is tot vyf jaar gevangenisstraf gevonnis omdat hy met die amptenaar van die Europese Unie gepraat het. 
In 2007 het die Chinese ambassade in Kanada ingegryp om die uitsending van 'n dokumentêr oor Falun Gong en orreloes te kanselleer, wat op die nasionale uitsendingsnetwerk CBC Television uitgesaai sou word.  Dieselfde jaar het die Chinese ambassade in Israel tevergeefs probeer om 'n toespraak deur navorser David Matas oor die oesvervanging te kanselleer en gedreig dat sy getuienis 'n nadelige uitwerking op die betrekkinge tussen China en Israel sou hê. 
Mediese verenigings Redigeer
Bewerings oor die oes van orgaan deur Falun Gong het daartoe gelei dat hernieude fokus op China se oorplantingspraktyke deur internasionale mediese owerhede en professionele verenigings plaasgevind het. Mediese personeellede het 'n aantal kommer uitgespreek oor die gebruik van gevangenesorgane en het gedebatteer oor die etiek om uitruilings met Chinese oorplantingshospitale uit te voer.
In 2006 het die Wêreld Mediese Vereniging 'n resolusie aangeneem waarin geëis word dat China moet ophou om gevangenes as orgaanskenkers te gebruik. 
Sedert 2011 het verskeie mediese tydskrifte verklaar dat hulle ophou publiseer artikels wat verband hou met orgaanoorplantings in China weens kommer oor die skending van mediese etiek. Die Journal of Clinical Investigation, 'n gesogte publikasie oor biomediese navorsing, verklaar dat China se gebruik van organe van tereggestelde gevangenes 'in stryd is met basiese menseregte. Dit skend die etiese voorskrifte van oorplantingsgeneeskunde en mediese etiek. 'behels niks anders as om sekere politieke of geestelike oortuigings te hê nie. " Die tydskrif het besluit dat dit nie meer manuskripte oor menslike orgaanoorplanting sal aanvaar nie "tensy die nodige toestemming van die skenker gegee en gestaaf word".  'n Soortgelyke besluit is geneem deur die American Journal of Transplantation. 
Skryf in Die Lancet in 2011 het 'n groep prominente Amerikaanse chirurge en bio -etici 'n beroep gedoen op die boikot van Chinese wetenskap en medisyne rakende orgaanoorplanting. "Dit is duidelik uit die getalle wat deur China verskaf is dat nie alle organe vir Chinese burgers en oorplantingstoeriste deur vrywillige toestemmingsskenkers verskaf word nie. Die bron van baie van hierdie organe is tereggestelde gevangenes wie se toestemming nie bestaan ​​nie, of eties ongeldig is. wie se afsterwe moontlik vir die gemak van die wagtende ontvanger tydig is, 'het hulle geskryf.  Die hoofskrywer van die artikel, dr. Arthur Caplan, het later bygevoeg "Die doodmaak van gevangenes op hul eie is op sigself oneties", maar die praktyk is selfs gruweliker, aangesien sommige van die tereggestelde gevangenes weens godsdienstige of politieke oortuigings in die tronk was.  
Hierteenoor het Jeremy Chapman, Australiese oorplantingschirurg, die verslag van Kilgour en Matas afgemaak as '' pure verbeelding wat op politieke belangstelling '' was. 
Spesiale verslaggewers van die Verenigde Nasies Redigeer
Van 2006 tot 2008 het twee spesiale verslaggewers van die VN herhaaldelik versoeke aan die Chinese regering gerig om op bewerings oor Falun Gong -gevangenes te reageer en die bron van organe wat tydens oorplantings gebruik word, te verduidelik.  In 'n verslag van Februarie 2008 het die spesiale verslaggewer van die VN oor marteling, Manfred Nowak, opgemerk dat daar in China "baie meer orgaanoorplantings is as identifiseerbare organe. Dit word beweer dat die verskil tussen beskikbare organe en getalle uit identifiseerbare bronne verklaar word deur organe wat van Falun Gong -beoefenaars geoes is, en dat die toename in oorplantings vanaf 2000 saamval en korreleer met die begin van die vervolging van hierdie persone ".  Die antwoorde van die Chinese regering het hierdie vrae nie aangespreek of die bronne van oorplantingsorgane verduidelik nie. 
Antwoorde van ander regerings Redigeer
Verskeie nasionale regerings het in hul nasionale wetgewers verhore gehou oor orgaan -oes van Falun Gong -praktisyns, en sommige van hulle het daarna besluite aangeneem wat die misbruik van orgaanoorplantings in China veroordeel of wetgewing ontwikkel het om oorplantingstoerisme te verbied.
In Julie 2014 het die Subkomitee van Buitelandse Sake van die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers eenparig 'n resolusie aangeneem waarin staatsgesanksioneerde orgaanoes van Falun Gong-gewetensgevangenes en lede van ander minderheidsgroepe veroordeel word.   Die bewerings het ook na vore gekom in verslae van die Kongres-Uitvoerende Kommissie oor China,  en in die Departement van die Staat se Landverslag oor Menseregte vir China vir 2011.  In Januarie 2015 het die Wit House het gereageer op 'n petisie wat deur 34 000 Amerikaners onderteken is om die oes van oes van Falun Gong -gevangenes te veroordeel. In die reaksie word opgemerk dat "China se leiers 'n belofte aangekondig het om die praktyk om menslike organe vir oorplanting by uitgevoerde gevangenes af te skaf, af te skaf, alhoewel ons bewus is van voortgesette berigte oor sulke praktyke. Ons neem sulke bewerings baie ernstig op en sal die situasie steeds monitor. " 
Europese Unie Wysig
Die Europese Parlement het getuienis gehoor oor die oes van organe in China tydens 'n sessie van 6 Desember 2012 oor menseregte in China. 'N Jaar later het dit 'n resolusie goedgekeur waarin' diepe kommer uitgespreek is oor die aanhoudende en geloofwaardige berigte van stelselmatige, staatsgesanksieerde orgaanoes van nie-toestemmende gewetensgevangenes in die Volksrepubliek China, onder meer van 'n groot aantal Falun Gong-praktisyns wat gevange gehou is vir hul godsdienstige oortuigings, sowel as van lede van ander godsdienstige en etniese minderheidsgroepe. " In die resolusie word gevra dat alle gewetensgevangenes onmiddellik vrygelaat word, en die Chinese owerhede word aangemoedig om te reageer op navrae van die Verenigde Nasies oor die bron van organe wat in oorplantings gebruik word.  In Maart 2014 het die Europese Ekonomiese en Sosiale Komitee in Brussel 'n opvolgingsgeleentheid oor orgaanoorplantingsmisbruik in China belê.  Deelnemers en sprekers by die sessie onderskryf die aanbevelings van die parlementêre resolusie, wat erken dat Falun Gong en ander minderheidsgroepe teikens is van gedwonge orgaanoes in China. EESC -president, Henri Malosse, het 'n beroep op die Chinese regering gedoen om die misbruik van orgaanoorplantings te beëindig. 
In Maart 2014 het die lede van die Italiaanse kommissie vir menseregte eenparig 'n resolusie aangeneem waarin gevra word dat Falun Gong -praktisyns en ander gewetensgevangenes in China onmiddellik vrygelaat word, en word 'n beroep op Italiaanse hospitale gedoen om samewerking met China op die gebied van orgaanoorplantings te heroorweeg.  In 2015 het die Italiaanse senaat 'n wetsontwerp aanvaar wat dit 'n misdaad maak om organe van lewende skenkers te besoek. Individue wat skuldig bevind word aan hierdie oortreding kan tot 3-12 jaar gevangenisstraf en boetes van tot 300 000 euro (US $ 350 000) opgelê word.  Senator Maurizio Romani, een van die borge van die wetsontwerp, het opgemerk dat China die tweede grootste aantal oorplantings ter wêreld uitvoer, alles sonder vaste prosedures vir orgaanskenking of 'n nasionale orgaanverdelingsisteem, en het gesê dat Falun Gong -praktisyns verantwoordelik is vir 'n beduidende deel van die oorplantingsorgane. 'Ons in Italië kan nie hierdie oortredings stop nie, maar ons het die plig om moeite te doen om dit nie te doen nie,' het hy gesê. 
In Desember 2006 het die Australiese Ministerie van Gesondheid onthul dat twee van die land se grootste orgaanoorplantingshospitale opleiding van Chinese chirurge verbied het, in reaksie op kommer oor die oes van orrel van Falun Gong -praktisyns en ander gevangenes.  Op 21 Maart 2013 het die Australiese senaat eenparig 'n mosie aangeneem rakende berigte oor orgaanoes in China.   Die mosie, wat eendag na 'n parlementêre inligtingsessie ingedien is oor die oes oes van Falun Gong -gevangenes, het Australië versoek om streng standaarde te aanvaar om die praktyk van internasionale orgaanhandel aan te spreek.  Dieselfde jaar het wetgewers van die Groen party in Nieu -Suid -Wallis, Australië, wetgewing voorgestel om kriminele en spesifieke misdrywe wat verband hou met handel in menslike organe en weefsel te maak. 
In 2018 het Graham Fletcher, die hoof van die departement van buitelandse sake en handel in die Noord -Asië -afdeling, gesê: "die idee dat daar 'n aparte, parallelle, verborge, groot netwerk van onuitspreeklike aktiwiteite is waar mense in wese vir hul organe vermoor word, glo nie dat dit gebeur nie. " Graham se verklaring was 'n parlementêre ondersoek na orgaanhandel. 
In 2007 het die nasionale wetgewende liggaam van Israel, die Knesset, nuwe wetgewing aangeneem wat versekeringsmaatskappye belet om dekking te bied aan Israeliese burgers wat na die buiteland reis om organe te koop. Die stap was deels 'n reaksie op 'n ondersoek waarin Israeliese owerhede verskeie mans gearresteer het wat betrokke was by die bemiddeling van oorplantings van Chinese gevangenes se organe vir Israeliete. Een van die mans het in 'n geheime onderhoud gesê dat die organe afkomstig is van "mense wat die regime teenstaan, diegene wat ter dood veroordeel is en uit gevangenes van die Falun Gong."  Behalwe dat burgers verbied is om organe oorsee te koop, het die wet ook kriminele aanklagte op orgaanhandelaars opgelê. Die nuwe reëls het gelei tot 'n beduidende afname in die aantal Israeliese burgers wat oorplantings in die buiteland soek, terwyl dit ook gehelp het om 'n uitbreiding van die vrywillige skenkerregister in die binneland te kataliseer. 
In 2010 het Spanje 'n wet ingestel wat sy onderdane verbied om na die buiteland te reis om onwettige orgaanoorplantings te bekom. Die wetgewing is voorgestel nadat 'n Spaanse burger na Tianjin, China, gereis het, waar hy 'n lewer gekry het vir 130 000 dollar nadat hy net 20 dae gewag het. Die Spaanse wetgewing maak dit 'n misdaad om 'n onwettige orgaanoorplanting te bevorder of te fasiliteer, wat tot 12 jaar tronkstraf opgelê kan word. Boonop word 'n boete opgelê vir enige organisasie wat aan onwettige orgaanoorplantingstransaksies deelgeneem het. 
In Junie 2015 het die nasionale wetgewer van Taiwan 'n wysiging van die "Human Organ Transplantation Act" aangeneem om die verkoop of aankoop van organe, insluitend uit die buiteland, te verbied. Die wet verbied ook die gebruik van organe van tereggestelde gevangenes. Wetgewers wat die wetsontwerp ondersteun het, het opgemerk dat die wysigings bedoel is om die probleem van Taiwanese burgers aan te pak wat na China reis om organe te koop, waarvan sommige van lewende skenkers afkomstig is. 
Kanada en Frankryk Redigeer
Soortgelyke wetsontwerpe teen orreltoerisme is voorgestel in die Franse nasionale vergadering (2010) en in die Kanadese parlement (2007, 2013).   
Op 10 Desember 2018 is die S-240-wetsontwerp-'n Wet om die Strafwet en die Wet op Immigrasie en Vlugtelinge te beskerm (handel in menslike organe), die tweede keer in die Laerhuis van Kanada gelees en na die Kanadese Laerhuis verwys Permanente komitee vir buitelandse sake en internasionale ontwikkeling. In die debat het ondervoorsitter van die buitekomitee vir buitelandse sake en die internasionale ontwikkelingskomitee oor internasionale menseregte (SDIR), me. Cheryl Hardcastle, gesê dat die getalle eintlik tussen 60 000 en 100 000 orgaanoorplantings per jaar kan wees. Die belangrikste slagoffers van China se orgaan-oesbedryf was Falun Gong-volgelinge. Die orrel-oesbedryf van China het ontwikkel saam met sy stelselmatige onderdrukking van Falun Gong. "Sy het gesê:" Vandag is 'n diepgaande herdenking ter viering van die VN-konvensie oor die voorkoming en straf van die misdaad van volksmoord en universele verklaring van menseregte 70 jaar gelede.Hierdie sentimente is onlosmaaklik verbind na die gruwels in die Tweede Wêreldoorlog en die oortuiging om nooit weer nie. Ek voer aan dat hierdie gevoelens ook hier diep verband hou met Bill S-240. Na die Tweede Wêreldoorlog het die wêreld probeer verseker dat sulke waansin teen die mensdom nooit weer gebeur het nie. Oes -oes en -handel is 'n nare werklikheid en ons moet dit stop. Kanada moet optree en moet begin deur Bill S-240 deur te gee. "
Kyk die video: Обзор посылки с банкнотами 152. АЗИЯ, ЕВРОПА
Copyright © salvadoryoscar.com | Die Takenouchi -manuskripte en die verhaal van die mensdom word nooit vertel nie ...