Die meeste van ons reageer op merkwaardige konsekwente maniere tot ons omgewing, wat noodwendig op een van twee verskillende denkstelsels gebaseer is. Een ondersteun geluk, en die ander bevorder ellende.
Hoekom gaan ons voort in ons ondoeltreffende, dikwels vernietigende patrone? Dit is asof ons die kode van ellende geleer het en dit roetine toepas sonder om te dink, maar altyd hoop dit sal tot geluk lei. Dit doen nooit. Hoekom het ons nie die kode vir geluk gevind nie? Baie agtergrond geraas hou ons van die verbeelding dat dit binne bereik is.
Ons is so gewoond aan die status quo dat ons dink dit is hoe dit moet wees. Ou instellings is hardnekkig, en hulle het lang tentakels wortel in die geskiedenis en in 'n menigte keuses wat deur ons voorvaders gemaak is. Regsgeleerdheid, geskiedenis, godsdiens, wetenskap en kultuur speel almal 'n rol om ons in die funksionele strukture vas te lê. Op maniere wat ons dikwels nie herken nie, ons ouers, onderwysers en openbare amptenare oorreed ons om die status quo te aanvaar, selfs as dit skadelik is.
Eenvoudig gestel, daar is twee afsonderlike denkstelsels wat unitêre geregtigheid en strafregtelike geregtigheid ondersteun, en hulle geld ver oor die vraag hoe om te reageer op 'n verbreking in verhoudings of wat in 'n hofsaal gebeur. Hierdie twee benaderings tot hoe ons die wêreldgids sien, hoe ons as nasie ons hulpbronne versprei en gesondheidsorg, nasionale verdediging, onderwys en die omgewing beskou. Hulle vorm die filosofieë waardeur ons as individue ons besighede bestuur en ons kinders verhoog.
Die Groter Konteks: Eenheid en Dualiteit
Elke menslike aktiwiteit is gebaseer op die organiserende beginsel van Eenheid of die disorganiserende proses van dualiteit. Daar is gemerkte verskille tussen hulle. Die organiserende beginsel van Eenheid behels die geheel, terwyl die disorganiserende proses van dualiteit in skeiding en fragmentasie verstrik word. Een lei ons tot harmonie en genesing, die ander om te veroordeel en te siektes.
Eenheid en dualiteit het elk hul eie stel reëls en onderliggende aannames oor die menslike natuur en selfs oor die aard van God. Pro-sosiale norme weerspieël die beginsel van Eenheid; anti-sosiale norme weerspieël die proses van dualiteit.
Die Goue Reël, as dit meer beteken as om net ander goed te doen om hulle te keer om nie sleg vir jou te doen nie, is 'n morele standaard wat in ooreenstemming is met Eenheid. In hierdie konteks word ander beskou as inherent gelyke waarde, en daarom verdien hulle gelyke behandeling. 'N Oog vir 'n oog en sy sanksie van proporsionele wraak, aan die ander kant, kom ooreen met dualiteit. Diegene aan die bokant moet diegene aan die onderkant beheer.
Die organiserende beginsel van eenheid
Wanneer ons die organiserende beginsel van Eenheid aktiveer, spreek ons ​​ons kokreatiewe funksie uit as beide geestelike en fisiese wesens, toegewys aan ons deur ons allesomvattende, welwillende Bron - wat baie mense God noem. Wanneer ons ooreenstem met die disorganiserende proses van dualiteit, het ons kontak verloor met ons Godgegewe natuur, wat sommige die val van genade noem. Die onderliggende wanorde word van die oog af verduister deur die veelvoud van verstrengelde oortuigings en leerstellings, persepsies en emosies wat ons besig hou.
Eenheid kan onherkenbaar raak, maar dit kan nie vernietig word nie. Dit is wat is. Eenheid is van toepassing op alles en almal. Slegs Eenheid is werklik. Ons het nie nodig om Eenheid te leer nie, want intern het ons alreeds geweet-dit is wie en wat ons is. Ons moet net wakker word aan ons waarheid en laat ons dualistiese wanpersepsies agter.
Duality Manifests as wraak, haat, vrees, oordeel ...
Ons ervaar die vibrasiepatroon van dualiteit in die liggaam as die bekende gevoel van vrees. Dit manifesteer as wraak, haat, hebsug, jaloesie, woede, arrogansie, oordeel, skuld, skaamte en soortgelyke gevoelens wat skeiding aandui. Wanneer ons vrees voel, sluit ons in oorlewing af en bou instellings om ons teen ons vyande te beskerm.
Ons ervaar die vibrasiepatroon van Eenheid as sensasies in die liggaam wat ons erken as liefde, wat uitgedruk kan word as dankbaarheid, vrygewigheid, deernis, hoop, vertroue, inspirasie, harmonie, vreugde, vergifnis-gevoelens wat ons verbondenheid weerspieël. Wanneer ons liefde voel, voel ons gekoester en genees en groei; Ons bou instellings wat genesing en groei ondersteun.
Ek verruil 'n oomblik om die warm knoppie aan te spreek wat die woord liefde in sommige lesers kan aflei. Liefde is 'n woord wat so dikwels misbruik is dat die betekenis daarvan verwring is.
Die konsep van onvoorwaardelike, suiwer liefde is nie een wat ons kan bekostig om uit te gaan nie, en daar is geen bevredigende term in sy plek nie. Aangesien die konsep van liefde krities is vir 'n bespreking oor Eenheid, sal ek die woord liefde gebruik, maar vra die leser om vorige vooroordele opsy te stel en te verstaan ​​dat ek liefde bedoel in sy suiwerste vormgevoelheid en die ware verbintenis van watter harmonie en vrede natuurlik vloei.
Duality Is Not Real: Dit is blindheid vir die eenheid van eenheid
Eenheid en dualiteit is soos twee afsonderlike houers. Die houer van Eenheid kan sekere menslike ervarings hou, soos vertroue, deursigtigheid, vrygewigheid, versoening, vergifnis, genesing, herstel, geloof, hoop, deernis, veiligheid en vrede. Die houer van dualiteit hou verskillende ervarings-vermoede, geheimhouding, verdeeldheid, oordeel, aanval, wraak, vergelding, hebsug, jaloesie, onsekerheid en oorlog. Enige aspek van die lewe kan in die klein houer van dualiteit beperk word, of dit kan getransformeer word om die allesomvattende houer van Eenheid te weerspieël.
Dit is belangrik dat Eenheid en Dualiteit nie vir geparkeerde opposiete, een goed en een sleg, vergis word nie. Duality is nie eens eintlik nie. Dit is 'n projeksie deur gedagtes blind vir hul Bron in Eenheid.
Ons blinde gedagtes aanvaar geïnstitusionaliseerde dualiteit, soos 'n stelsel van wette wat een uit elke honderd volwassenes of militêre drones in die tronk sit wat dit toelaat om dood te maak sonder om die mensdom van die lewens wat met 'n druk van die knoppie gedoof word, te ervaar, of om rentekoerse wat konsentreer rykdom in die hande van 'n krimpende minderheid, terwyl dit gedink word dat dit opreg is om ons leë kerke op dae te gebruik om net genoeg dienste aan die haweloses te verskaf om dakloosheid moontlik te maak. Ons is nie die gawe van die lewe gegee om so saggies te lewe nie.
Hierdie artikel is aangepas met die toestemming van:
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Worteloorsake van Unitiewe en Punitiewe Geregtigheid: Eenheid en Dualiteit