Wetenskaplikes bestudeer dit in terme van "ewewigsklimaatgevoeligheid" - die temperatuurstygings vir 'n volgehoue ​​verdubbeling van die koolstofdioksiedkonsentrasies. Die sensitiwiteit van die ewewigsklimaat is lankal binne 'n waarskynlike reeks van 1.5-4.5 estimated geskat.
Onder ons huidige emissietrajekte sal koolstofdioksiedkonsentrasies in die atmosfeer waarskynlik tussen 2060 en 2080 verdubbel, relatief tot konsentrasies voor die industriële rewolusie. Daarvoor het hulle al millennia min verander.
A belangrike nuwe assessering het nou 'n reikwydte van 2.6–3.9 calculated bereken. Dit impliseer dat vreesaanjaende hoë ramings van sommige onlangse klimaatmodelle is dit onwaarskynlik, maar ook dat die gerieflik lae beramings van ander studies selfs minder waarskynlik is.
Meer opwarming, groter impak
Huidige en toekomstige gevolge vir klimaatsverandering sluit in hittegolwe, veranderende reënval en droogtepatrone en stygende seë. Hul erns hang af van hoeveel opwarming plaasvind.
Menslike aktiwiteite is die belangrikste bepaling van toekomstige temperature, so 'n wêreld met aggressiewe emissieregule lyk baie anders as 'n wêreld waarin emissies aanhou toeneem.
Selfs as ons presies weet hoe emissies in die toekoms sou verander, bly die presiese hoeveelheid opwarming wat daaruit voortvloei onseker.
Drastiese maatreëls is nog steeds nodig om klimaatsverandering te bekamp. Shutter
Ons nuwe ewewigsklimaat-sensitiwiteitsanalise verminder hierdie onsekerheid aansienlik deur moderne begrip van atmosferiese fisika te kombineer met moderne, historiese en prehistoriese gegewens deur gebruik te maak van robuuste statistiese metodes.
Die resultate dui daarop dat aansienlike opwarming baie meer verseker is as wat ons gedink het.
'N Kwessie van waarskynlikhede
In 1979, 'n versiende verslag word vir die eerste keer beraam dat die ewewig tussen klimaatgevoeligheid êrens tussen 1.5 ℃ en 4.5 falls val. As die koolstofdioksiedkonsentrasies dus verdubbel, sou die wêreldtemperature uiteindelik êrens in daardie reeks toeneem.
Die breedte van hierdie reeks is 'n probleem. As die sensitiwiteit van die klimaatgevoeligheid aan die einde van die reeks lê, kan klimaatsverandering hanteerbaar wees met die relatiewe ontspanne nasionale beleid.
In teenstelling hiermee, sou 'n waarde naby die hoë einde katastrofies wees, tensy drastiese stappe gedoen word om emissies te verminder en koolstofdioksied uit die atmosfeer te trek.
Gevolglik was die beperking van die ewewigklimaat-klimaatsensitiwiteitsgebied 'n sleutelfokus van klimaatwetenskap. Hoewel onlangse ramings nie regtig verander het nie, het klimaatwetenskaplikes baie geleer oor die waarskynlikheid van elke uitkoms.
Byvoorbeeld, die 2013-interregeringspaneel oor klimaatsverandering (IPCC) -verslag 'n minimum van tweederdes is geskat dat die sensitiwiteit vir ewewigsklimaat binne die 1.5–4.5 ℃-reeks val. Dit impliseer dat daar tot een derde 'n kans is dat die ewewigsklimaat se sensitiwiteit laer is, of kommerwekkend, veel hoër is.
Daar is slegs 'n kans van 17% dat ons sal bly opwarm onder 2 ℃, in die laagste wêreldwye emissiescenario. Shutter
Onlangs het die potensiaal vir hoë klimaatsensitiwiteite verdere aandag gekry ná resultate van nuwe klimaatmodelle voorgestelde waardes meer as 5 ℃.
Ons nuwe assessering sluit 'n lae klimaatgevoeligheid uit en vind slegs 'n 5% -kans dat die klimaatgevoeligheid in ewewig onder 2.3 ℃ is.
Aan die helderder kant is daar ook 'n lae kans dat dit bo 4.5 XNUMX styg. Die presiese waarskynlikheid van 'n hoë sensitiwiteitsgebied met 'n hoë ewewigsklimaat is moeilik, en hang tot 'n sekere mate af van die interpretasie van die bewyse. Tog lyk die onheilspellende voorspellings van die nuwe modelle onwaarskynlik.
Ons vind ook dat die kanse dat die wêreld teen die einde van hierdie eeu die 2 ℃ Parys-ooreenkoms teiken sal oorskry, 17% is onder die scenario met die laagste emissie wat deur die IPCC oorweeg word, 92% onder 'n scenario wat die huidige pogings benader, en 100% onder die hoogste- emissiescenario.
Waarom ons studie anders is
Die nuwe assessering gebruik verskeie bewyse. Een daarvan is die onlangse, historiese verlede sedert die industrialisasie, waartydens die temperatuur met ongeveer 1.1 increased gestyg het.
Ons het dit vergelyk met kennis oor die natuurlike drywers van die klimaat gedurende hierdie periode (soos geringe veranderinge in die uitset van die son en 'n paar groot vulkaniese uitbarstings), toename deur die mens in atmosferiese koolstofdioksied en ander kweekhuisgasse en veranderinge aan die landoppervlak.
Tweedens gebruik die assessering data vir temperatuurveranderings en die grondliggende natuurlike prosesse vanaf ystydperke en warm tydperke in die voor-historiese tyd.
En derdens gebruik dit fisiese wette en hedendaagse waarnemings om te evalueer hoe die planeet op verandering reageer, byvoorbeeld deur kort opwarmings- of verkoelingsepisodes te ondersoek.
Een gevolgtrekking is veral konsekwent tussen alle getuienisse. Tensy die sensitiwiteit van die klimaatgewigtheid groter is as 2 ℃, kan ons ook nie die opwarming wat ons al sedert die industrialisasie, die ystydperk in die aarde se verlede gesien het, of sekere aspekte van weersveranderings vandag verklaar nie.
Dit demonstreer onomwonde dat ontspanne pogings om koolstofvrystellings te vermy nie aansienlike opwarming sal vermy nie.
Dit is nie die finale woord nie
Die nuwe aanslag is geensins die laaste woord nie. Dit verklein die omvang, maar ons weet nog nie presies hoe warm dit gaan word nie.
Ons beoordeling sal ook in die komende kom IPCC verslag, maar die paneellid sal natuurlik 'n onafhanklike beoordeling maak. En verdere navorsing kan die reeks in die toekoms meer verklein.
Alhoewel hoë sensitiwiteite onwaarskynlik is, kan dit nie heeltemal uitgesluit word nie. Of die temperatuurstyging matig of hoog is, die boodskap is dieselfde: drastiese maatreëls is nodig om klimaatsverandering te bekamp.
Uiters belangrik is dat die nuwe beoordeling duidelik toon dat weddenskappe op lae sensitiwiteite en die versuim om drastiese maatreëls in te stel riskant is tot die onverantwoordelike punt.
Steven Sherwood, ARC Laureate Fellow, navorsingsentrum vir klimaatsverandering, UNSW; Eelco Rohling, professor in oseaan en klimaatsverandering, Australiese Nasionale Universiteit, en Katherine Marvel, mede-navorsingswetenskaplike, NASA
Veenlande beslaan slegs enkele persent van die wêreldwye landoppervlakte, maar hulle berg byna 'n kwart van alle ...