Tuesday, November 15th, 2011 | Binneblik, Marlies Taljard.
Marlies, alhoewel ek van jou verskil mbt die konsep van “spirituele energie” moet ek ongelukkig saamstem dat moderne medisyne besig is om al meer koud en meganisties te word. Pasiente bestaan ter wille van protokolle en nie andersom nie. Dit is oa die gevolg van die wurggreep wat administratiewe personeel, mense met MBA’s en dies meer, begin uitoefen. Dokters en verpleegpersoneel is natuurlik nie onskuldig nie, dis makliker om net nog ‘n ondersoek of twee aan te vra as om tyd met ‘n pasient te spandeer, te luister na sy/haar vrese en vertwyfelinge.
November 16th, 2011 at 6:43 am
Leon, dankie dat jy so slim is om my titel onmiddellik op te spoor! Ja, Adams se tweede beweging verloop ongelooflik stadig en bereik uiteindelik ‘n skrikwekkend dissonante hoogtepunt, wat die voortdurende lyding van Anfortas suggereer. Die titel van sy werk, “Harmonielehre”, is natuurlik ontleen aan die bekende boek van Schönberg.
Marlies, iets oor die soort kontak waaroor jy dit in jou bloginskrywing het, herinner my nou aan ‘n aanhaling wat ek toevallig net vanoggend nog op my Facebook profiel geplaas het: “The practical orders of life, while purporting to benefit man, serve in a profit economy to stunt human qualities, and the further they spread the more they sever everything tender. For tenderness between people is nothing other than awareness of the possibility of relations without purpose…” — Theodor Adorno. Die mediese verhouding kan natuurlik nooit heeltemal ‘n verhouding sonder “purpose” wees nie; en plekke soos hospitale kan nie finansiele oorwegings oorboord gooi nie, maar nogtans… wanneer die winsmotief alle ander motiewe en belange verplaas, sit mens met verontmenslikende gevolge. Dankie vir jou interessante blog!
November 16th, 2011 at 7:09 am
Dankie vir die besielende aanhaling, Desmond – wat kan ons wat klein is nog daartoe byvoeg …? Geniet jouo dag!
@Desmond: Ek het ondervinding van die mediese opset in drie lande in die opsig dat ek daar werk of gewerk het: SA (privaat sowel as staat), Engeland en Kanada, en ek dink ek het ‘n goeie idee van wat in die VSA aan die gang is. As mens nou die VSA buite rekening laat want dis nou weer ‘n perd van ander kleur daai, dan is dit nie Mammon wat in SA, Engeland en Kanada verantwoordelik is vir die toenemende onpersoonlikheid van mediese praktyk nie. Die redes hiervoor is veelvuldig en kan gevind word in die toenemende penetrasie van tegnologie – niks met tegnologie as sulks verkeerd nie, maar dit moet ‘n brug vorm tussen pasiënt en dokter en nie ‘n kloof nie.
Leon, dalk het ek al gevra, maar het jy Denys Arcand se “Barbarian Invasions” gesien?
Andries nee, ek het nog nooit eers daarvan gehoor nie – ongelukkig het ek baie min tyd vir fliek en behalwe vir die uitsendings vanuit die Metropolitan Opera wat ons soms hier te sien kry kan ek nie eers onthou wat die naam van die fliek is wat ons laas gesien het nie. Ek het dit darem gaan google en so min of meer die storielyn agtergekom, maar as jy bereid is om meer te vertel sal ek dit waardeer.
Leon, dankie, interessante antwoord. Ek verskil nie; en ‘n analise, soos jy suggereer, sal ‘n bestudering van die hele milieu benodig, en nie gereduseer kan word tot ekonomie of winsmotief nie. Ek sou ‘n student wat so eendimensioneel soos ek hier bo hipoteses formuleer summier stuur om die navorsingsvoorstel oor te doen! Terloops, ek’s bietjie besig, maar ek SAL nog gaan protes aanteken teen jou uitbeelding van die Occupy Movements!! 🙂
Desmond, ek besef al te goed dat mens nie in ‘n multidimensionele en goed beredeneerde antwoord kan gee in die bestek van ‘n antwoord op wat dalk ‘n goeie inskrywing op ‘n blog is nie en dit sou onredelik wees om so iets te verwag. Ding is net dat ek al ‘n geruime tyd bekommerd is oor die rigting wat medisyne nou besig is om in te slaan en daarom gevoel dat ek dalk ‘n bietjie perspektief kan gee met die dat ek een van diegene is wat in die soutmyne werksaam is.
Ek dink Barbarian Invasions skets ‘n skrikwekkend akkurate prentjie oor wat tans in die hele wêreld aan die gang is. Ek bekommer my toenemend oor my studente se miniskule verwysingsraamwerk (en word al hoe minder deur my jonger kollegas ondersteun en/of verstaan). Volgens my beskeie mening is ons dikwels self verantwoordelik vir die wyse waarop ons deur ander bestuur word: ons superspesialiseer sodanig dat ons van niks buite ons spesialisrigting kennis neem nie. Die letterkundige hou hom enkel en elleen besig met die letterkunde en waag hom nie op die terrein van die taalkunde nie. Die ginekoloog sal nie daarvan droom om iets vir griep voor te skryf nie (so lyk dit dikwels vir my). Op hierdie manier verloor ons kontak met die geheel – ‘n mens is mos immers meer as ‘n versameling organe wat almal apart gedokter kan word. En soos ons almal weet, is die sielkundige faktor wat die mens as eenheid en geheel sien, dikwels ‘n belangrike faktor in die herstelproses. Dit is in die aard van die menslike kondisie om ‘n behoefte aan simpatie te voel as ons siek is of pyn verduur. En dié konneksie tussen die orgaan wat siek is en die mens wat in sy geheel siek voel, gaan dikwels tussen al die administrasie en spesialisasie verlore. Ek bedoel: as jou arm gebreek is, voel dit mos nie vir jou asof dit darem goed gaan met die res van jou liggaam nie!