Ek ruik 'n rot | The Grotto
Home Afrikaans Ek Moet Bieg Ek ruik 'n rot
Daar is 'n geheimsinnige indringer in haar hoenderhok, skryf Lise Beswick. Sy't 'n foto van sy tonnel in die grond geneem. Is dit 'n vriend of vyand? Sy wens sy't 'n hoender-tolk sodat sy kan verstaan wat haar hoenders sê oor die wese.
Die geheimsinnige tonnel laat Lise Beswick soek na 'n hoender-tolk. Foto: Lise Beswick
'n Donker, ronde opening, so groot soos 'n vlak bruin teekoppie, tonnel donker in die hoek van my half toegerankte hoenderhok af.
Ek deins terug, verwag dat die Loch Ness Monster of 'n swart mamba enige oomblik daar gaan uitskiet. Ek leun versigtig vorentoe en sien 'n donker uitgang dieper die tonnel in na die regterkant.
Hoe grillerig is dit om te weet onder jou voete, daar waar jy in jou tuin of op plaveisel loop, lewe knaagdiere, slange, insekte of spinnekoppe in hul eie ondergrondse netwerke.
Vroegoggend wil ek met gumbootse en 'n koplig in die donker hoenderhok gaan sit om te kyk watter gedierte uit die gat kruip.
Wat my ontstel, is dat die hoenders naby die gat, wat ek met 'n stuk plaat toegepak het, vergader. Enige een wat die animasie film "Chicken Run" gesien het, weet rotte kan onderhandel. Hulle is slim diere wat, volgens 'n wetenskaplike bron, selfs sekere emosies kan ervaar of identifiseer.
Dit help ook nie dat ek met witmuise grootgeword het en my kinders op 'n stadium elkeen 'n mak rot gehad het nie.
Hulle is liewe, intelligente diertjies.
Ek is oor die ergste vrees vir dit wat in die tonnel mag skuil. My bekommernis is nou hoe raak ek van hul ontslae. Ek wil nie my hoenders se eiers met hul deel nie, maar ek kan nie water in die gat afspuit of skywe uie sit om hul dood te maak nie. Wat as daar babatjies is?
My hoenders lê so swak op die oomblik , dat ek vermoed die rotte het dalk die eiers geëet – maar dan sou daar tog doppe gelê het, óf hul woon daar omdat hulle elke dag mielies en afvalkos kry.
Om vir diere kos te gee, is uiters bevredigend. Rooiskil appels, liggroen seldery, helder oranje wortels, kropslaai op 'n slaaibord vir die marmot, groenskil appel vir die skilpad, saadjies vir die budgie, opgesnyde hart, longe, lewer en derms vir die honde – en ag, die hoenders is sulke dankbare eters.
Ek hoop hul kan hulself verdedig teen die indringers. Die gat is nou eers weer toegemaak met 'n sementblok bo-op, (vir my eie troos), maar ek sien reeds vars grond voor die blok lê.
Met gemengde gevoelens van angs en omgee, stap ek na die hoenderhok. Ek trap versigtig, want as jy "Flushed Away" gesien het met die meesterlike rioolwerke, sluise en ondergrondse kanale, dan weet jy nie wanneer word jy ingesluk in 'n verbeeldingswêreld soos 'n Alice in Wonderland nie.
Waarheid of fiksie – die diere koninkryk is groot en geheimsinnig. Ek hoor hoe my hoenders gesels. . .