Ek het onlangs Robin Allott se boek The Great Mosaic Eye (2012) gelees. Hierin gebruik Allott die metafoor van die saamgestelde insekoog wat uit duisende mikro-ogies bestaan. Al hierdie ogies se waarnemings word deur die insek se senustelsel geïntegreer om ’n bruikbare prentjie van die insek se omgewing te skep. Miskien is hierdie persoon eerlik (hoekom kan hy nie geïdentifiseer word nie? ons moet in ons pasoppens bly vir die Afrikaner establishment se geboortesonde van pêllie-pêllie hand-op-die-hart se “jy wéét mos dis met die beste bedoelings vir die goeie saak”) – of miskien is dit stories vir die slaap, vure doodslaan, heuning om die mond. Dit is sekerlik te laat vir die meeste van hierdie brou-digters. Tog wonder ek watter profilaktiese salf daar is om te keer dat ons nie nog ’n generasie taalgebruikers grootmaak wat dink dat ’n skepping soos “Wag vir die finale uur” poësie is nie? Dit is ‘n bundel van die hierosgamos: ‘n versoening van al die opposisies in hierdie digterlike onbewuste. ‘n Boek oor die omtes van die hart.