Wie was die kleurvolle, kragtige, invloedryke, opgevoede vroue van die antieke Islam? - Inligting
Wie was die kleurvolle, kragtige, invloedryke, opgevoede vroue van die antieke Islam?
Die evolusie van 'hoër onderwys' in die antieke wêreld het gelei tot variasies van standaarde in verskillende kulture. In antieke Egipte het hoër onderwys ontstaan ​​uit die kopiëring van godsdienstige tekste vir gebruik in tempels, wat gelei het tot die ontwikkeling van teologie en mediese praktyke, aangesien medisyne destyds nou verband hou met godsdiens. Later het die ou Grieke 'n ietwat meer inklusiewe onderwysstelsel ontwikkel wat meestal gerig was op vrymanne ter wille van kennis op die gebied van wiskunde, musiek en sterrekunde. In die vierde eeu vC stel die filosoof Plato die idee voor dat onderwys nie net openbaar en verpligtend moet wees nie, maar ook dat vroue volle toegang daartoe moet kry.
"Woman Triumphant"; die verhaal van haar stryd om vryheid, opvoeding en politieke regte. Opgedra aan alle edelgesinde vroue deur 'n waarderende lid van die ander geslag deur Rudolf Cronau (1919.) (Public Domain)
In die vroeë geskiedenis van Islam, vanaf die profeet Mohammed se eerste onthullings in 610 nC tot die verbrokkeling van die Rashidun -kalifaat in 661 nC, het vroue volle toegang tot hoër onderwys gekry waarin hulle baie aktief was. Byvoorbeeld, Aisha bint Abi Bakr (613 - 678 nC), een van die vroue van die profeet Mohammed, was een van die vooraanstaande Islamitiese juriste van haar tyd. Sy was betrokke by 'n aantal politieke gebeure na die dood van die derde kalief, Uthman ibn Affan (579 - 656 nC), en was ook die aanvanklike bron van baie hadiths (verslag van die tradisies of gesegdes van die profeet Mohammed, vereer en ontvang as 'n belangrike bron van godsdienstige wet en morele leiding). Alhoewel sekere beperkings later op hulle toegepas is deur die feodale dinastieë wat die Groot Kaliefe opgevolg het, kon baie dogters en vroue van ryk mans steeds opvoeding ontvang, ander onderrig en opvoedkundige instellings borg. Een so 'n vrou was Fatima Al-Fihri, die stigter van die Universiteit van Al-Qarawiyyin (in die moderne Fes, Marokko)-'n universiteit wat in 859 nC gestig is en wat vandag deur UNESCO erken word as die oudste bestaande en voortdurend bedryfende universiteit, sowel as die eerste instelling om opvoedkundige grade uit te reik.
Moderne vroue by die fontein van die Universiteit van Al-Qarawiyyin (CC BY-SA 3.0)
Onderwys vir almal in die hart van Fes
Die Universiteit van Al-Qarawiyyin, wat eers as 'n verlenging van 'n moskee gestig is, was 'n belangrike opvoedingsentrum en een van die mees gerespekteerde universiteite ter wêreld
Die vroue van Islam
Studente aan die Gulhane Military Medical Academy in Ankara, Turkye
Vir sy dag was die profeet Mohammed 'n feminis. Die leerstelling wat hy as die geopenbaarde woord van God uiteengesit het, het die status van vroue in die 7de eeu aansienlik verbeter. In die plaaslike heidense samelewing was dit die gewoonte om lewende ongewenste pasgebore babas te begrawe. Islam verbied dit. Vroue is as besittings van hul mans beskou. Islamitiese wet het die opvoeding van meisies 'n heilige plig gemaak en vroue die reg gegee om eiendom te besit en te erf. Muhammad het selfs besluit dat seksuele bevrediging 'n vrou se reg is. Hy was 'n liberaal tuis sowel as op die kansel. Die profeet het sy eie klere aangetrek en onder sy vrouens en byvroue was 'n handelaar, 'n kryger, 'n leerwerker en 'n imam.
Natuurlik beteken antieke vooruitgang nie veel vir vroue 14 eeue later nie, as hervorming eerder as 'n proses 'n historiese afwyking is wat onderhewig is aan omkeer. Alhoewel dit vanweë hul diversiteit onmoontlik is om 'n prentjie te skets van vroue wat vandag onder Islam leef, is dit duidelik dat die godsdiens in die meeste Moslemlande nie gebruik is om te bevry nie, maar om ongelykheid te vestig. Die Taliban, met sy fanatiese onderwerping aan die vroulike geslag, het 'n uiterste gebied, maar dit hoort nietemin op 'n kontinuum wat Saoedi -Arabië, Koeweit, Pakistan en die relatief gematigde state van Egipte en Jordanië insluit, nie so ver nie. Waar Moslems aan vroue die grootste mate van gelykheid gebied het-in Turkye-het hulle dit gedoen deur Islamitiese voorskrifte omver te werp ten gunste van sekulêre heerskappy. Soos Riffat Hassan, professor in godsdiensstudies aan die Universiteit van Louisville, dit stel: "Die manier waarop Islam al eeue lank in die meeste Moslem -samelewings beoefen word, het miljoene Moslemvroue met gehawende liggame, gees en siele gelaat." (Sien foto's van hoe Islam in Asië beoefen word.)
'N Deel van die probleem dateer uit Mohammed. Selfs toe hy nuwe regte vir vroue verkondig het, het hy hul ongelykheid in die onveranderlike wet vasgelê, as God se gebooie aangeneem en uiteindelik in die Skrif opgeteken. Die Koran ken dogters toe die helfte van die erfenis van seuns. Dit bepaal dat 'n vrou se getuienis in die hof, ten minste in finansiële aangeleenthede, die helfte werd is as dié van 'n man. Onder Shari'a, of Moslemwet, is vergoeding vir die moord op 'n vrou die helfte van die geldende koers vir mans. In baie Moslem -lande word hierdie voorskrifte opgeneem in die hedendaagse reg. Vir 'n vrou om byvoorbeeld in Pakistan verkragting te bewys, moet vier volwasse mans met 'n "onberispelike" karakter die penetrasie aanskou, in ooreenstemming met Shari'a.
Familiereg in Islamitiese lande volg oor die algemeen die voorskrifte van die Skrif. Dit is so, selfs in 'n land soos Egipte, waar baie van die wetlike kode gesekulariseer is. In Islam kan vroue slegs een eggenoot hê, terwyl mans vier toegelaat word. Die wettige ouderdom vir meisies om te trou, is gewoonlik baie jonk. Volgens haar biograaf was Muhammad se gunstelingvrou, A'isha, ses toe hulle trou, nege toe die huwelik voltooi is. In Iran is die wettige ouderdom vir huwelike nege vir meisies, 14 vir seuns. Die wet is soms uitgebuit deur pedofiele, wat met arm jong meisies uit die provinsies trou, dit gebruik en dan laat vaar. In 2000 het die Iraanse parlement gestem om die minimum ouderdom vir meisies tot 14 te verhoog, maar hierdie jaar het 'n wetgewende toesighoudende liggaam wat deur tradisionele geestelikes gedomineer word, 'n veto teen die besluit ingestel. 'N Poging van konserwatiewes om die wettige minimum ouderdom van 15 jaar vir meisies af te skaf, het misluk, maar plaaslike kenners meen dat dit in elk geval selde toegepas word. (Die begin van puberteit word beskou as 'n geskikte tyd om 'n huwelik te voltooi.)
Vroue in Islamitiese samelewings het groot probleme om egskeiding aan te kla, maar mans kan feitlik op aanvraag van hul geloftes vrygelaat word, maar slegs deur drie keer 'ek skei' te sê. Alhoewel egskeidings in die meeste Moslemstate geregtig is op alimentasie, duur dit in Pakistan slegs drie maande, lank genoeg om te verseker dat die vrou nie swanger is nie. Dieselfde reël van drie maande geld selfs vir die Moslem-minderheid in Indië. Daar is 'n nasionale wet voorsiening vir langtermynonderhoud, maar om Islamitiese konserwatiewes te paai, het owerhede Moslems vrygestel. (Sien foto's van Israel op 60.)
Vrees vir armoede hou baie Moslemvroue opgesluit in slegte huwelike, net soos die vooruitsig om hul kinders te verloor. Gewoonlik wen vaders toesig oor seuns bo die ouderdom van ses en meisies ná die aanvang van puberteit. Maryam, 'n Iraanse vrou, sê sy het 20 jaar getroud gebly met 'n filantriende opiumverslaafde wat sy nie liefhet nie omdat sy vrees dat sy die voogdyskap van haar tienerdogter verloor. 'Islam gee my kwansuis die reg om te skei,' sê sy. "Maar wat van my regte daarna?"
Vroueregte word verder in die gedrang gebring deur 'n afdeling in die Koran, sura 4:34, wat geïnterpreteer is dat mans 'voorrang' bo vroue het of dat hulle 'opsieners' van vroue is. Die vers sê verder dat die man van 'n onbedagsame vrou haar eers moet vermaan, dan alleen moet laat slaap en haar uiteindelik moet slaan. Vrouemishandeling kom so gereeld voor in die Moslemwêreld dat maatskaplike werkers wat byvoorbeeld mishandelde vroue in Egipte help, baie van hul tyd bestee om slagoffers te probeer oortuig dat hul mans se gewelddadige dade onaanvaarbaar is.
Christine de Pizan (1364-ca.1430)
Dr Charlotte Cooper-Davis, 'n ondersteunende dosent aan die St Hilda's College aan die Universiteit van Oxford, vertel Bustle, 'n werk oor 'n dame genaamd Christine de Pizan, wat die eerste professionele vroueskrywer was. Christine is wonderlik omdat sy 'n feminis was avant la lettre: sy het aangevoer dat vroue gerespekteer en opgevoed moet word. Sommige van haar kort proto-feministiese poëtiese werke (die Epistre au dieu d'amours en Dit de la Rose - die Letter of the God of Love en Tale of the Rose) is ook bitter snaaks as dit kom by die kritiek op die manier waarop mans vroue behandel.
Sy was die eerste professionele vroueskrywer in Frankryk. Met ander woorde, sy was die eerste vrou wat eintlik 'n bestaan ​​uit haar pen gemaak het. Sy gaan skryf toe haar man sterf, en laat haar op driejarige ouderdom met drie jong kinders agter om te sien. Dit was in die Middeleeue dat vroue baie beperk was in wat hulle professioneel kon doen, maar Christine wou nie om dit te laat weerhou. Sy is die enigste Middeleeuse Franse skrywer wat ons vir seker weet betrokke was by die vervaardiging van haar eie manuskripte. Byna 60 manuskripte oorleef waarvan dit bekend is dat sy die produksie daarvan onder toesig gehou het of onder toesig gehad het.
In terme van wat ons haar feminisme kan noem, het sy aangevoer vir dinge soos die beskerming van weduwees en die opvoeding van meisies. Dit moet nie te veel oorbeklemtoon word nie - sy het kwalik vir die gelykheid van vroue aangevoer, maar die feit dat sy opgestaan ​​het om bestaande standpunte uit te daag, is op sigself belangrik. & Quot
Cooper-Davis se boek, Christine de Pizan: Kulturele ontmoetings verlede, hede en toekoms, sal in 2021 gepubliseer word.
'N Nuwe koningslyn het die Neo-Babiloniese Ryk gestig, wat van 626 v.C. tot 539 v.C. Die Neo-Babiloniese Ryk het die magtigste staat ter wêreld geword nadat die Assiriërs in Nineve in 612 v.C.
Die Neo-Babiloniese Ryk was 'n periode van kulturele herlewing in die Nabye Ooste. Die Babiloniërs het baie pragtige en weelderige geboue gebou en standbeelde en kunswerke uit die vroeëre Babiloniese Ryk bewaar tydens die bewind van koning Nebukadnesar II.
Vroue en kolonialisme
In die negentiende eeu het Suid -Asië se ekonomiese hulpbronne en strategiese posisie tussen Indië en China gelei tot toenemende Europese betrokkenheid. Teen die 1890's was die hele streek behalwe Siam (Thailand) onder Europese beheer. In sommige gebiede is vroue as goedkoop loonarbeid gewerf op plantasies (tee, suiker, tabak, rubber) en in die verwerking van fabrieke. Op dorpsvlak het koloniale regimes die manlike posisie as hoof van die huishouding versterk en "gereformeerde" gebruikswette wat vroue aansienlike outonomie gegee het. Soortgelyke neigings kan gevind word in Siam, die enigste nie-gekoloniseerde land, waar wettige kodifikasie die patrilinealiteit versterk het. Hierdie ontwikkelings het 'n voorkeur vir seuns eerder as dogters aangemoedig. Vroue was nietemin steeds invloedryk in die gemeenskapslewe, en het soms selfs anti-koloniale rebellies gelei. Toenemende vroulike geletterdheid (veral in die Filippyne) en blootstelling aan Westerse feminisme het elite -vroue aangemoedig om kwessies van geslagsongelykheid te hanteer.
Vanaf die laat negentiende eeu het nasionalistiese bewegings oor Suidoos -Asië ontwikkel. Manlike leiers het gefokus op politieke onafhanklikheid, maar opgevoede vroue was ewe besig met poligamie, egskeiding, huishoudelike mishandeling en die finansiële verantwoordelikhede van vaders. Gepolitiseerde vroue het egter meestal die manlike argument aanvaar dat aandag aan 'vroulike' bekommernisse vertraag moet word totdat onafhanklikheid verkry is. Ondanks die aktiewe betrokkenheid by antikoloniale bewegings, soms as vegters, maar meer gereeld as stakingorganiseerders, joernaliste, koeriers en klandestiene agente, is vroue eerder as hulpverleners as vennote beskou. Sulke gesindhede was nog steeds duidelik in die onafhanklikheidsbewegings wat ontplof het ná die oorgawe van die Japanners, wat die grootste deel van Suidoos -Asië tussen 1942 en 1945 beset het.
Vroue in die prekoloniale Afrika
In die prekoloniale Afrika was die verhoudings tussen vroue en mans uiteenlopend, veranderend en kultureel spesifiek, maar tog was daar 'n paar algemene temas. Die meeste Afrikaanse samelewings het gepoog om vorme van heterargie te verkry, wat beteken dat hulle dikwels verskeie gesagsentrums geskep het en daarna streef om gemeenskappe te vestig waar geslagsverhoudinge tussen vroue en mans billik was. Boonop het die meeste Afrikane deur die geskiedenis die status bepaal deur die hoeveelheid arbeid wat 'n groep of individu kon beheer, en in 'n histories onderbevolkte kontinent het dit beteken dat moederskap en geboorte aan kinders baie belangrik was. Die gevolg is dat vroue, sowel as biologiese en sosiale moeders en as grootmoeders, deur die geskiedenis van die vasteland hoog gerespekteer is. Die vroegste voorouers van die moderne mens het sy oorsprong in Afrika, en daarom begin die geskiedenis van vroue vroeër in Afrika as op enige ander plek, waarskynlik ongeveer 200 000 v.C. Antropoloë van die vroeë mensdom het voorgestel dat die suksesvolste mensegesinne in die vroegste tydperke gebaseer was op gesinseenhede wat oumas in die middel was, 'n gesinsstruktuur wat in die vroeë 21ste eeu in baie dele van Afrika gevind is. Ongeveer 5 500 jaar gelede het 'n klein groepie Bantoesprekende mense uit Wes-Afrika gemigreer en mettertyd groot gedeeltes van Afrika onder die Sahara-woestyn bevolk. Heterargie en geslagsgelykheid was kenmerke van die meeste Bantoesprekende samelewings. Hul wêreldbeskouings het tot uiting gekom in die matrilineale sosiale struktuur wat die meeste Bantoe -gemeenskappe verkies het tot in die onlangse geskiedenis. Selfs die vroegste ryke in Afrika, Nubië en Egipte, is matrilinaal georganiseer. Die Wes -Afrikaanse Sahel -ryke van 700 nC was ook matrilineel, en daar is 'n lang geskiedenis van Moslem -Afrikaanse vroulike heersers. Met die skepping van ryke en meer gesentraliseerde samelewings, het hiërargie onder sommige samelewings die heterargie vervang. Hierdie verandering het 'n verskuiwing in geslagsverhoudinge gemotiveer: Vroue uit elite -afstammelinge het hul status behou, terwyl ander vroue geneig was om hul tradisionele gesagsposisies as moeders en ouderlinge in hul geslagte te verloor. Oor die algemeen het die Atlantiese slawehandel heterargiese sosiale verhoudings ernstig uitgedaag en die gesag en status van vroue in Wes -Afrika bedreig. 'N Ander element van hierdie tydperk is die oordrag van Afrika -geslagsverhoudinge na die Amerikas. Gedurende die 19de eeu, toe die Europeërs in groter getalle aankom, het hulle nuwe geslagsideologieë opgelê toe hulle begin struktureer het hoe die res van die wêreld Afrikane beskou. Van die sg White Man's Burden na Sosiale Darwinisme, nuwe definisies van die Ander het Afrikaanse vroue onderaan hierdie nuwe sosiale orde geplaas. Terwyl vroue 'n belangrike rol gespeel het in die langtermyngeskiedenis van Afrika, het die Westerse ontleding van die geslagsdinamika van Afrika begin om koloniale beleid in te lig, die wêreldoordeel te domineer en akademiese navorsing te vorm.
Afrikaanse konsepte van geslag
Oor die Longue Durée was vroeë Afrikaanse samelewings geneig om heterargies te wees, met verskeie gesagsentrums. Dit geld veral vir geslagsinstellings, aangesien 'n meerderheid van die Afrikaanse samelewings probeer het om 'n vorm van geslagsekwilibrium te skep. Mans en vroue het moontlik verskillende rolle en take gehad, maar wat mans en vroue gedoen het, het gereeld 'n soortgelyke status in hul gemeenskappe gehad. Wat Afrika -geslagsbegrippe werklik gedefinieer het, was dat vroue as gevolg van hul biologiese geslag nie as minderwaardig beskou word nie, en dat mans, op grond van hul biologiese geslag, nie van nature beter was nie. Die gevolg was dat Afrikaanse vroue groter respek, status en gesag gehad het as wat voorheen aangeneem is, en hulle het 'n besondere status gekry, veral as oumas, moeders, susters, pottebakkers, boere, genesers en godsdienstige leiers. Senioriteit, lewensfase, gesin en vermoë - en nie geslag nie - bepaal status en gesag in Afrika voor 1900.
Sommige van die verklarings vir die hoë status van Afrika -vroue is gebaseer op ekologiese/demografiese en ekonomiese/politieke faktore wat op die vasteland van Afrika werk. Deur die hele geskiedenis van die Afrika het die meeste mense die status bepaal deur die hoeveelheid arbeid wat 'n groep of individu kon beheer en in hierdie histories onderbevolkte kontinent. Dit het beteken dat moederskap en die skepping van kinders sentraal in alle gemeenskappe was. Status en gesag is ook bepaal deur hoeveel mense 'n mens kan beheer, beïnvloed of beïndruk. Dit, tesame met min instellings wat konsepte van privaat eienaarskap van grond of hulpbronne ondersteun, het beteken dat dit die doel van elke gemeenskap was om soveel lede as moontlik te produseer, wat vereis dat hulle sosiale instellings stig wat moederskap, kinderwelsyn en sosiale ouerskap ondersteun. .
Die geskiedenis van die Westerse wêreld was baie anders as dié van Afrika; daarom is dit nie verbasend dat Afrikaners verskillende en uiteenlopende maniere het om hul wêrelde te konseptualiseer nie (African Philosophies of History and Historiography). Gedurende die laat prekoloniale en koloniale tydperke was daar konflikte tussen Westerse sosiaal bepaalde geslagskategorieë en Afrika -kategorieë. Tog het die Westerse geloofstelsel uitstekende ekonomiese, politieke en militêre mag meegebring. As gevolg hiervan is Westerse wêreldbeskouings dikwels oppervlakkig op Afrika -samelewings afgedwing. Die belangrikste noodsaaklikheid van geleerdes wat die Afrikaanse sosiale geskiedenis bestudeer, is om dieper in vroeëre tydperke te delf om konsepte, oortuigings en instellings op lang termyn te herwin. Geskiedkundiges van vroeë Afrika het 'n kombinasie van metodologiese instrumente soos historiese taalkunde, mondelinge tradisie, vergelykende etnografie, kunsgeskiedenis, argeologie en onlangs genetiese studies ontwikkel en gebruik om dit te doen (Africa in the World: History and Historiography) .
Terme soos vrou en man word gereeld in die studies van die Afrikaanse geskiedenis gebruik om 'n persoon aan te dui wat anatomies vroulik of manlik is. Maar in die ongeveer 500 Bantoetale wat in twee derdes van Afrika suid van die Sahara-woestyn gepraat word, word terme wat anatomies vroulik of manlik aandui, nie so algemeen gebruik soos in Engels en Frans nie. 1 Om byvoorbeeld 'n vroulike persoon in die meeste Bantoetale te kategoriseer, moet u weet of sy haar opvoedings-/inwydingseremonies voltooi het as haar eerste kind die menopouse bereik het, 'n ouer geword het, 'n ouma of 'n voorouer geword het. Hierdie lewensfases bepaal haar rol, haar status of haar gesag binne die gesin en die samelewing - op 'n manier wat haar anatomie dit nie gedoen het nie. Ter wille van duidelikheid, die terme mans en vroue sal in hierdie geskiedenis gebruik word, maar die leser word gewaarsku dat hierdie terme meer genuanseerde betekenisse onder die meeste Afrikane kan hê.
Om die geskiedenis van Afrika-geslag binne 'n meer Afrika-gesentreerde konteks te verstaan, is dit nodig om 'n paar van die verskille te ondersoek. Daar is vier belangrike maniere waarop Afrika-samelewings geslag verskillend konceptualiseer gedurende die langtermyngeskiedenis van Afrika voor kolonisering-dit is noodwendig veralgemenings, en daar is baie uitsonderings.Die eerste was dat in die Afrika-sosiale kategorieë ma, ouma, skoonma, suster en dogter belangriker was as die rol van vrou. Die tweede is dat Westerse samelewings sedert die Industriële Revolusie aangeneem het dat die kernfamilie universeel en natuurlik is, terwyl die meeste Afrikane hul gesinne as uitgebrei beskou het en diegene insluit wat vandag lewe, diegene wat voorouers is en diegene wat nog nie gebore is nie. 2 Die derde is dat identiteit en erfenis in die meeste Afrika -gemeenskappe bepaal is, hetsy deur hul moeder of vader se afstamming, maar in die Weste is hierdie bepalings gewoonlik deur beide ouers, met die klem op die vadersgesin, aangesien die meeste kinders hul vader se laaste kry naam. Histories het Afrikaanse vroue steeds sterk lede van hul eie geboortegesinne gebly. Die finale verskil is dat Westerse geslagsverhoudinge dikwels as binêre beskou word, en terwyl hierdie idees uitgedaag word, is 'n basiese beginsel van binêre geslagsbegrippe om mans en vroue in 'n ewige stryd om hulpbronne te beskou. Omgekeerd het die meerderheid Afrika -samelewings voor kolonialisme geslagsekwilibrië as 'n ideaal beskou, 'n meer heterargiese verdeling van hulpbronne en status (African Masculinities) ondersteun en ruimte gelaat vir sosiale instellings soos vroulike mans en seuns.
Voor Eva Eva was - die vroegste geslagsdinamika van Afrika
Baie van die jongste navorsing oor die oorsprong van mense dui aan dat vroue as moeders en grootmoeders deur die geskiedenis deurslaggewend was vir menslike oorlewing. Aangesien die vroegste voorouers van moderne mense uit Afrika kom, begin geslagsgeskiedenis vroeër in Afrika as op enige ander plek, ongeveer 200 000 v.C. Antropoloë van vroeë menslike samelewings het voorgestel dat die suksesvolste mensegesinne in die vroegste tydperke gebaseer was op familie -eenhede met oumas in hul middelpunt. Hierdie antropoloë het die Ouma-hipotese voorgestel, wat beweer dat 'n sosiale eenheid wat bestaan ​​uit 'n gesonde ouma, wat in die bevrugting was, haar dogters en hul kinders, die suksesvolste gesinseenheid vir vroeë mense was. 3 Omdat die ouma nie meer swanger kon wees nie, kon sy vir haar dogters kos bymekaarmaak as hulle swanger was of borsvoed, en kon sy ook kos voorsien vir kinders wat te jonk was om te versamel. Hierdie sosiale eenheid sal verseker dat meer kinders tot volwassenheid sal oorleef en dus die meeste bygedra het tot die moderne mens se DNA. Aangesien alle mense ongeveer twaalfduisend jaar gelede versamelaars en jagters was, is hierdie teorie gebaseer op studies van moderne byeenkoms- en jagverenigings, veral die Hadza -mense (interaksies tussen prekoloniale voerders, veeboere en boere in Suider -Afrika - Hadza). Navorsers stel veral belang in die Hadza, aangesien hulle bewustelik versamelaars en jagters gebly het, selfs al het hulle landbouers, kolonialiste, sendelinge en ontwikkelingsprogramme teëgekom. Navorsers glo dus dat Hadza -gemeenskappe moontlik meer van die sosiale instellings van vroeë moderne mense behou het as enige ander huidige versamelaars en jagters. 4
Nog 'n belangrike waarneming wat die Ouma -hipotese is dat versamelings- en jagverenigings nie veel oorlog gevoer het nie, en dit sou waarskynlik selfs 200 000 jaar gelede nog meer waar gewees het toe die wêreld baie yl bevolk was. In groot dele van die pre-koloniale matrilineale Afrika was daar sosiale organisasies wat bestaan ​​uit oumas wat matrilinaal verwant was, hul dogters en hul kleinkinders, wat antropoloë die sororale groep en wat heel moontlik gebaseer was op hierdie suksesvolle sosiale opset van vroeë menslike samelewings.
Afrikaanse vroue en tegnologie
Ongeveer twaalfduisend jaar gelede, toe die aarde tydens die Holocene Climatic Optimum baie demper was, is die bewuste produksie van voedsel in vier dele van die wêreld, insluitend Afrika, vernuwend. In die huidige Sahara -woestyn was Afrikaners die eerstes wat beeste mak gemaak het, en 'n paar eeue later het hulle saadverbouing uitgevind. 5 Omstreeks dieselfde tydperk het Wes -Afrikaners wortel- en boomlandbou ontwikkel. In meer onlangse tye was landbou en veeteelt baie geslagsberoepe, en historici spekuleer dat dit in die verre verlede waar was. Vroue beheer die landbou -tegnologie en mans die tegnologie van veeteelt (Ekonomiese geskiedenis en geskiedskrywing). 6 Tegnologie in hierdie historiese tydperk was die praktiese toepassing van kennis en was net so belangrik soos die industriële en rekenaarrevolusies vir die moderne era. Die vermoë om u voedselbronne te beheer, het die manier waarop mense geleef het dramaties verander. Aangesien wyfies versamelaars was, word voorgestel dat hulle die landbou uitgevind het. Omgekeerd was mannetjies jagters en moes die lewensiklus van al die diere wat hulle gejag het, ken en was dus die eerste om hulle te mak.
Ongeveer dieselfde tyd, 9 000 v.C., het vroue waarskynlik die tegnologie van aardewerk en keramiek in die destyds klam Sahara -woestynstreke uitgevind. Die bewyse hiervoor is dat Afrika -vroue in die laat 20ste eeu 90% van die pottebakkers verteenwoordig het - 'n baie hoër persentasie as in enige ander wêrelddeel. 7 Aangesien hulle na nuwe omgewings oorgegaan het, moes vroue in verskillende streke moontlik aanpassings aan hul metodes gemaak het in reaksie op die verskillende kwaliteite van die klei en soorte humeure wat beskikbaar was, of om versieringsstyle te verander na aanleiding van kulturele transformasies, maar meestal deel, hulle het die vervaardigingstegnieke van aardewerk uit baie vroeër tye behou. Die belangrikheid van potmaak het veel verder gegaan as die ekonomiese of praktiese gebruikswaarde (Pottery chaînes opératoires as Historical Documents). In meer onlangse tye is potte gebruik in die meeste godsdienstige seremonies, soos die inwyding van 'n nuwe dorp, begrafnisrituele en aanvang van puberteit. In Sentraal -Afrika is God se skepping van mense gelykgestel aan 'n vrou wat 'n pot maak. 8 Met die uitvinding van keramiekpotte kon nuwe landboumense in potte oor 'n oop vuur kook en verskillende vorme van kookkuns innoveer, asook voedselprodukte stoor (Ontwikkeling van plantvoedselproduksie in Wes -Afrikaanse savanne: Argeobotaniese perspektief). 9
'N Ander geslagstegnologie in Afrika is die van ysterproduksie. Ystersmelting is onafhanklik uitgevind in twee dele van Afrika tussen 1000 tot 500 v.C., baie duisende jare na die uitvinding van aardewerk. Mans wat yster gesmelt het, het dieselfde rituele beperkings as pottebakkers. 10 Byvoorbeeld, mans wat die yster gesmelt het, moes hulle ook voor die reuk weerhou van seksuele omgang, en mans het uitsluitlik die prosesse uitgevoer om die yster te vervaardig en te verwerk (smid). Kinders en vroue is selde toegelaat, en menstruerende vroue moes ver van die smeltproses bly. Alhoewel dit beslis 'n manlike tegnologie was, het vroue in meer onlangse tye eintlik die rou erts uit die grond gegrawe. 11 Argeoloë het hoofsaaklik vroulike geraamtes in ou myne ontdek, wat waarskynlik daarop dui dat vroue die eerste mynwerkers was. 12 Onder die Bantoesprekende ysterwerkers in Sentraal- en Oos-Afrika het die ysterproduksieproses die geestelike beroep van moederskap vereis, verteenwoordig deur ginekomorfiese smelters. 13 Die hele proses het die metafoor van 'n geboortevrou aangevoer. Sommige samelewings sou eintlik die smelter maak in die vorm van 'n vrou wat geboorte gee, of hulle sou borste daaraan voeg, terwyl ander liedjies en woorde gebruik om die beeld van moederskap op te roep. Toe hulle die rou erts in die smelter gooi, het hulle uitgeroep: "Sy het swanger geword" (Precolonial Metallurgy and Mining in Africa). 14
In groot dele van Afrika het vroue die tegnologie van landbou beheer, maar mans het dikwels 'n belangrike rol gespeel. In gebiede wat te droog was vir die landbou of waar die omgewing beide kweek en huisdiere kon ondersteun, het mans die tegnologie van veeteelt beheer. Terwyl ysterprodusente manlik was, was hulle dikwels afhanklik van vroue vir die rou erts en die kleipype wat nodig was om die proses van ystersmelting te voltooi. Met die koms van ysterproduksie, was hoes, wat noodsaaklik is vir die Afrikaanse landbou, van yster in plaas van klip of hout. Vir die eerste keer moes vroueboere vir een van hul belangrikste gereedskap op mans staatmaak.
Die gesin: geslagte en geslagte
So belangrik soos tegnologie vir die ontwikkeling van die Afrikaanse geskiedenis, so was sosiale organisasies ook. Die Afrika -gesin was en is die mees volhoubare en deurslaggewende vorm van sosiale instelling, aangesien status, verantwoordelikheid, verspreiding van hulpbronne en eerbied in die hele samelewing gebaseer is op 'n mens se familieverband. Afrikaanse gesinne is geneig om eensydig georganiseer te word, wat beteken dat identiteit en erfenis van die moeders afkomstig is—matrilineel—Of die vaders—patrilineêr- familie. Terwyl ouer vroue dikwels 'n groot mate van beheer in matrilineêre samelewings het, het vroue minder gesag in hul man se familie in patrilineêre gemeenskappe, maar meer binne hul eie. In albei soorte sosiale organisasies is die senioriteit in 'n gesin belangriker as die geslag.
Matrilinealiteit word deur antropoloë gedefinieer as 'n vorm van sosiale organisasie waarin erfenis en maniere om identiteit te vorm 'n moederlike bloedlyn volg, en alle kinders behoort tot hul moeder se geslag. Alhoewel beide die terme matrilinealiteit en patrilinealiteit gebruik word om Afrikaanse sosiale instellings deur buitestaanders te beskryf, weerspieël dit wel 'n sosiale werklikheid dat die meeste Afrikaanse samelewings geneig is om hul identiteit deur hul moeder of vader te bepaal. Hierdie metode om erfenis en identiteit deur middel van 'n enkele geslag te vestig, weerspreek nie die feit dat individue verhoudings met lede van beide hul moeder- en vaderlike afstammelinge onderhou het nie. In die konteks van hierdie studie sal hierdie terme gebruik word met die veronderstelling dat dit beteken dat die vaderlike geslagte of die moederlike geslagte oorheersend is binne 'n spesifieke samelewing tydens 'n spesifieke historiese tydperk.
Onlangse navorsing het getoon dat matrilinealiteit in werklikheid meer is as erfenis of identiteit en dat dit spesifieke wêreldbeskouings in die voorkoloniale Afrika -samelewings verteenwoordig. 15 Byvoorbeeld, in matrilineêre samelewings was metafore van bevalling of moederskap verbind met hoe geslagte polities, sosiaal en ekonomies georganiseer is, en moederskapspesifieke terminologieë is algemeen in mondelinge tradisies en die benoeming van clans. 16 Die wye verspreiding van hierdie matriksentriese metafore onder moderne Afrika -gemeenskappe kan heel moontlik aandui dat dit diep in die verlede waar was.
Studies oor die afgelope veertig jaar het getoon dat matrilineêre samelewings geneig is om die eenheid van geslagte, geslagte of gemeenskappe aan te moedig, gebaseer op 'n metaforiese baarmoeder wat 'n goed beskermde gemeenskap verteenwoordig, met die potensiaal om almal te voed en te voed. 17 Die matrilineage of matriclan bestaan ​​uit 'n gemeenskap van mense wat verenig is deur bloed of spesifieke sosiale bande met 'n gemeenskaplike vroulike voorouer. Die matrilineage vestig 'n ekonomie wat gebaseer is op die filosofiese beginsels van verspreiding of deel, sodat individue in matrilineêre samelewings selde surplus ophoop, maar oorskot wyd versprei aan beide naaste en verre familielede. Alhoewel dit in patrilineêre samelewings te vinde is, is die neiging tot deelname in 'n groter baan van mense meer duidelik in matrilineêre samelewings. Namate Afrikane in gebiede wat minder vrugbaar was of die weer minder voorspelbaar was, verhuis het, het die beginsel van 'n groot verspreiding van enige oorskot na familielede in die verte gehelp om hul voortbestaan ​​te verseker. Alhoewel een gebied moontlik 'n mislukte oes het, het verre familielede dikwels 'n goeie oes en deel hulle hul geluk en omgekeerd.
Wat blykbaar die sleutel is tot die instandhouding van matrilineêre sosiale instellings, was die sororale groep wat toesig gehou het oor die verspreiding van oortollige voedsel en ander items wat wyd na familielede in die verte was. Die sororale groep bestaan ​​gewoonlik uit 'n ouma wat matrilinealy verwant is, hul dogters en hul kinders. 'N Belangrike instelling in matrilineus in Bantoesprekende samelewings is bruidsdiens of bruidegom, waarin 'n jong man in die onlangse geskiedenis tussen vyf en sewe jaar na 'n gesin se huiswerk moet verhuis en kan wys dat hy in staat is van eggenoot wees. Die huwelik is prosesmatig in teenstelling met 'n gebeurtenis. Gedurende hierdie tydperk moet die jong man groot respek toon vir sy skoonmoeder, en in die vroeë tydperk mag hy nie eens met haar praat nie. Die betekenis van bruidsdiens en vermyding van skoonma is die omvang van ekonomiese en sosiale mag wat die vereiste van bruidsdiens aan die sororale groep sou gegee het oor jong manlike en vroulike arbeid. Matrilinealiteit blyk histories die eerste vorm van sosiale organisasie van gevestigde samelewings op die vasteland van Afrika te wees. 18
Patrilinealiteit is 'n sosiale instelling waarin die vaderlike stam die identiteit en erfenis bepaal, en die kinders behoort tot die vader se geslag. Alhoewel patrilineêre samelewings die vader se familie beslis bevoordeel, dui dit nie noodwendig op patriargie of dat vroue gedevalueer word nie. Afrika -geleerdes uit patrilineêre Wes -Afrika -samelewings het beslis getoon dat vroue in hul patrilineuse samelewings selde as vroue onderdruk is. 19
Onder Bantoesprekende mense is ongeveer 3000 jaar gelede die eerste keer 'n woord vir 'n patrilinea gebruik. 20 Aangesien matrilineêre wêreldbeskouings universeel was onder die vroeë Bantoesprekers, waarom sou sommige gemeenskappe dan patrilinealiteit begin aanvaar? Histories is daar baie oorsake, maar daar is drie hoofredes waarom samelewings oorgaan na die bepaling van identifikasie deur die vaderslyn. Die eerste is die ontmoeting met patrilineêre mense, soos Nilotiese en Suidelike Kusitiese mense in Oos -Afrika of die KhoiKhoIin Suider -Afrika. Na volgehoue ​​verhoudings met patrilineêre mense, het sommige Bantoesprekers oorgegaan na patrilinealiteit, soos blyk uit leenwoorde vir patrilineêre instellings (Historical Linguistics: Loanwords and Borrowing). 21 Tweedens, in samelewings wat meer hiërargiese magsverhoudinge ontwikkel en sentraliseer het, het die vaderlike geslag begin oorheers, aangesien dit individuele gesinne of patriclans aanmoedig om oorskot op te bou, wat hulle nie gedwing was om so wyd te versprei as in die meeste matrilineêre samelewings nie . En laastens het die bekendstelling van beeste as 'n nuwe ekonomiese aktiwiteit dikwels beweeg na patrilinealiteit, aangesien vee 'n manlike aktiwiteit was.
Patrilineae verskil in struktuur en wêreldbeskouing. Die huwelik het belangriker geword onder patrilineêre samelewings, aangesien die huwelik, en gevolglik die produksie van kinders, noodsaaklik was om die patriclan te oorleef. Bruidsprys of bruidrykdom is die hoeveelheid geld of goedere wat aan die bruid se familie betaal word om dit te vergoed vir die verhoging van haar en vir haar produktiwiteit en reproduktiwiteit vir die geslag van haar toekomstige man. Dit is belangrik om hier te beklemtoon dat dit nie die aankoop van 'n vrou is nie, want die vrou bly steeds 'n lid van haar eie stam en het regte en voorregte as 'n dogter van die uitgebreide familie. Maar sy produseer toekomstige lede vir die gesin van haar man en werk op die gebied van haar man se stam. Die versterking van die huweliksinstelling en die versegeling daarvan met bruids rykdom maak dit vir 'n jong vrou moeilik om uit 'n ongelukkige huwelik te kom, aangesien haar gesin die bruidsgeld sou moes terugbetaal. Sodra sy genoeg kinders kry, kan sy 'n huwelik verlaat sonder om haar gesin te betaal.
Dikwels is poligamie makliker in 'n patrilinêre samelewing, maar slegs vir diegene wat genoeg surplus het om vir meer as een vrou te betaal. Poligamie kan die grootte van die patriclan en die hoeveelheid gewasse wat verbou word, verhoog. In 'n matriekplan kan 'n nuwe lid eers na nege maande geproduseer word, maar in 'n patriclan kan 'n teorie drie of vier lede per jaar lewer. Om verskeie vroue te hê, kan ook die hoeveelheid grond wat geswoeg word, verhoog, en dus die hoeveelheid gewasse wat verbou word. Maar poligame patriclans stig ook kleiner matriek maatskaplike organisasies, aangesien elke vrou se kinders gewoonlik eerste lojaliteit aan hul ma het. Terwyl sommige matrilineêre samelewings vorms van bruidsrykheid of bruidsprys het, veral na die aankoms van Westerse invloede, het die meeste patrilineêre samelewings 'n huweliksopsie wat behels dat u vir u skoonfamilie werk in plaas van om die bruidegom te betaal, hoewel hierdie tipe huwelik moontlik nie so is nie gesogte in 'n patrilineaire konteks.
In patrilineêre samelewings skei sommige welgestelde vroue, na die menopouse, van hul mans. Sommige keer terug na hul geboortedorp, maar ander bly en begin hul eie afstammelinge deur vroulike mans te word. Dit is 'n tradisie wat onder baie Afrikane voorkom, waaronder die Ibo, Yoruba van Wes -Afrika en die Kikuyu van Oos -Afrika. Die geskeide vrou sal bruidegom betaal vir 'n jonger vrou wat haar 'vrou' word. Die jong vrou vind 'n geliefde, en enige kinders wat sy baar, behoort aan die vroulike man wat die bruidegom betaal het. In 'n patrilineaire samelewing word vroue met status hoofde van hul eie geslag (History of Mozambique). 22
Uithouvermoë van matrilinealiteit in Afrika
Daar is voorbeelde waar politieke sentralisering nie tot die agteruitgang van matrilinealiteit gelei het nie. Byvoorbeeld, in Sentraal -Afrika, omstreeks 1500, tydens die skepping van die Malawi -ryk, het die leiding van die Chewa Phiri -stam matrilineêr gebly, alhoewel hul mondelinge tradisie en die gebruik van die geleende Luba -woord as huldeblyk, musonko, gee bewys dat hulle beïnvloed is deur die patrilineaire Oos -Luba -ryk. 23 Tog het sentralisering en druk van 'n naburige ryk hulle nie genoeg beïnvloed om verandering in hul matrilineêre organisasievorm te veroorsaak nie. 24
Die gevolge van politieke sentralisering het 'n ander soort gevolg op gesinne in die Oos -Luba -ryk (die moderne Suidoos -Demokratiese Republiek van die Kongo -DRK). Tydens die sentraliseringsproses van die Luba het sommige vroue status en gesag verloor. 25 Die verwysings na hul matrilineêre verlede kan egter steeds gesien word in die naam en konseptualisering van groepe mense of etnisiteite in Luba. As die Luba byvoorbeeld na enige groep mense verwys, gebruik hulle die titelvoorvoegsel Bena, wat "mense van die moeder" beteken, 'n besliste matrilineêre manier om gemeenskappe te sien, veral vir patrilineêre mense (Koninkryke van Suid-Sentraal-Afrika: bronne, geskiedskrywing en geskiedenis). 26 Daarbenewens het die belangrikste simbole van die heerskappy ingesluit die gebruik van spiese, standbeelde en boogstaanders waarop daar beelde is van 'n moeder wat in die geboorteposisie sit met haar hande op haar borste of haar vloot. Hierdie hoofstukke dui op die sentraliteit van moederskap en matrilines, binne 'n patrilineaire sosiale orde. Onder die Luba was post-menopousale vroue uit elite-stamme groot voorbidders tussen die huidige heerser en die voorouerhoofde, wat hulle in baie kragtige posisies geplaas het. 27
Vroue en mans se gesag binne afstammingstelsels het verander onder die voorwaardes van politieke sentralisering en ekonomiese diversifikasie.Sosiale stratifikasie en beeste as 'n ekonomiese en welvaartbasis het tipies gelei tot 'n versterking van die patriclans, wat gepaard gegaan het met 'n patrilokale nedersetting, of om uit 'n vader se geslag te bly (The Cameroon Grassfield States in the Broader History of Nigeria and Cameroon). 28 Maar dit is nie noodwendig waar in die Bantoe Matrilineal Belt (BMB) nie. Die Ila van Zambië baseer hul ekonomie op beeste, maar bly matrilineêr en gedesentraliseerd. 29 In Namibië bepaal die Herero, 'n vee wat Bantoesprekende mense hou, wat sterk patriclans en matriclans het, die erfenis van beeste deur die moederlyn en politieke mag deur die vader (Women of Namíbia). 30
Alhoewel daar vandag 'n groot diversiteit is in die afstammingsstruktuur onder Afrikaanse mense, dui die bewyse daarop dat matrilinealiteit waarskynlik die dominante model in die vroeëre geskiedenis was. Dit is opmerklik dat daar vandag nog soveel Bantoe -matrilineêre samelewings is, selfs te midde van baie patrilineêre invloede soos Islam, Christendom, kolonialisme en moderne Afrikaanse nasiestate, wat almal teen matrilineêre sosiale instellings werk. Dit dui daarop dat Afrikane voortgegaan het om matrilineêre sosiale organisasie voordelig te vind vir hul lewens.
Afrikaanse vroulike gesag in die antieke wêreld
Hierdie afdeling beklemtoon die hoë status van vroue uit antieke gesentraliseerde samelewings soos Egipte, Nubië en Axum, wat gedokumenteer word deur geskrewe rekords (Dokumentêre bronne en metodes vir voorkoloniale Afrika-geskiedenis), sowel as vroue van semi-nomadiese volke, die Berbers en die Somaliërs, wie se geskiedenis in mondelinge tradisies en binne die argeologiese rekords gehandhaaf word. Alhoewel Egipte die bekendste Afrika-koninkryk van die ou tyd was, was dit eintlik in Nubië waar die eerste gesentraliseerde samelewings langs die Nyl plaasgevind het. Ongeveer 5 500 jaar gelede was die Sahara -woestyn besig om op te droog as deel van 'n wêreldwye neiging, en die mense wie se voorouers in die weelderige gebied gewoon het, het weswaarts na Wes -Afrika, suid na Sentraal -Afrika en oos na die Nylvallei begin trek. Langs die Nylrivier vestig die Afrikaanse bevolking hulle op die vrugbare stroke langs weerskante van die rivier, omring deur die indringende woestyn.
Vrouestatus in antieke Egipte, Nubië en Axum
Geskrewe verslae en argeologie van buitestaanders dui aan dat die ou Nubiese samelewings matrilineêr was en dat baie van die heersers koninginne was. In die Nuwe Testament van die Bybel verwys Handelinge 8: 26–27 na 'n Nubiese koningin/koningin -moeder van 'n latere Nubiese samelewing. 31 Die woord vir vroulike heerser kom van die Afro-Asiatiese/Kusitiese woord K (d) ke, wat beide "koninginmoeder" en "koningin" beteken. 32 Die moderne Engelse naam, Candace, is afgelei van hierdie term vir 'n Nubiese vroulike heerser (Women and Politics in Africa).
Aangesien die geskrewe tale van antieke Nubië nie goed verstaan ​​word nie, moet geleerdes staatmaak op die Egiptiese, Griekse en Romeinse rekords, sowel as beelde van die koninginne wat in klip op mure in die ou Nubië gesny is en argeologiese bewyse. In Napata, 'n belangrike Nubiese staat (900–300 v.C.), bevestig geskrewe en argeologiese gegewens dat die afkoms matrilineel was. 'N Later Nubiese koningin, Kdke Shanakdakheto, word verteenwoordig in 'n Bas-reliëf geklee in wapenrusting en met 'n spies in die geveg. Hierdie muursnywerk kan tot ongeveer 170 vC gedateer word. In 25 v.C. het Kdke Amanirenas volgens Romeinse verslae Syene (moderne Aswan in Egipte) aangeval. Uit die huidige getuienis blyk dit dat daar baie koninginne in Nubië was wat troepe teen hul vyande gelei het en dat toegang tot politieke amp, identiteit en erfenis deur die moeder se familie bereken is.
Verder noord in die ou Egipte was baie van die koninginne Nubies. Nefertari, 'n Nubiese vrou, is die koningin van vrede genoem en trou in 1225 v.C. met Rameses II. Dikwels is die Nubiese koninginne van Egipte voorgestel in standbeelde en grafkuns van dieselfde grootte as die Farao - wat in die Egiptiese wêreldbeeld aangedui het dat hulle gelyk was.
Die antieke Egiptiese skrif is in moderne tale vertaal, en gevolglik het geleerdes toegang tot baie papirusrolle wat in belangrike grafte sowel as geskrifte op die grafmure voorkom. In die ou koninkryk was daar 'n koningin uit die 4de dinastie genaamd koningin Khentkawes, vertaal as 'Sy-wat-verenig die twee here'. Sy was die moeder van die eerste twee konings van die 5de dinastie en het 'n groot graf. Daar was tussen vier en sewe vroulike farao's wat volgens Egiptiese rekords op hul eie regeer het, maar dit dui nie noodwendig op die werklike status van Egiptiese vroue nie. Baie dokumente toon aan dat die antieke Egiptiese samelewing matrilinaal was, aangesien 'n man homself as die seun van 'n spesifieke moeder geïdentifiseer het, en dat eiendom matrilineel geërf is. 33 Die reg om 'n farao te word, is dus deur die moederlyn gedra.
Grond is matrilinaal geërf, en vroue het natuurlik grond in hul eie naam beheer. Die Wilbour Papyrus, vanaf 1143 v.C. (New Kingdom), toon aan dat vroue ten minste 50 persent van die grond besit wat in die dokument bespreek word. Ander regsdokumente wat op papirus aangeteken is, toon dat vroue aktiewe deelnemers was aan siviele geskille, insluitend egskeiding. Daar is 'n ander dokument waarin 'n geval aangeteken is waarin die vrou haar man gedagvaar het oor 'n lening. Uit hierdie dokumente blyk dat vroue, getroud of nie, onafhanklike beheer oor hul finansies het.
Daar is ander bewyse van die sleutelrol wat vroue in die ekonomie gespeel het. In die Ou Koninkryk en die Middelryk was vroue die wewers. In die Nuwe Koninkryk het mans die wewers geword, maar vroue het dikwels die weefstowwe en die rou katoen besit. Geweven lap was 'n belangrike element van die ekonomie, aangesien Egipte die belangrikste vervaardigingsmag in die antieke wêreld was.
Daar is baie Griekse verhale oor magtige Egiptiese vroue gedurende die post-dinastiese tydperk. Herodotus, wat as die eerste Europese historikus beskou word, was byvoorbeeld geskok oor die vryheid van Egiptiese vroue en het geskryf: "Dit lyk asof die Egiptenare die gewone gebruike van die mensdom in hul maniere en gebruike omgekeer het. Vroue woon byvoorbeeld die mark by en werk in die handel, terwyl mans tuis bly en weef. " Benewens Herodotus se opmerkings, het verskeie ander Griekse skrywers hul landgenote gewaarsku om nie hul vrouens of dogters na Egipte te bring nie, omdat hulle deur die geslagsgelykheid 'bedorwe' sou word. 34
Namate die magte van beide Nubië en die ou Egipte afneem, het Axum, wat in die moderne Ethiopië geleë was, begin om die Rooi See en die Nubiese Nyl -gebied te domineer omstreeks 100 n.C. Die mense van Axum het geglo in die ou Oos -Kusitiese godsdiens, maar in die vroeë 400 nC, ongeveer dieselfde tyd as Europa, het Axum se elite Christelik geword. Die Ethiopiese elite was Semitiese voorouers van die moderne Amhariese sprekers wat meer as 'n duisend jaar lank die Oos -Kusitiese meerderheid oorheers het. Die Oos -Kusiete in Ethiopië was die Agaw, en hierdie mense het geweier om die Christendom te aanvaar. In 950 het koningin Gudit die Agaw in 'n opstand gelei en Axum verower. Axum was reeds 'n verswakte mag, maar die optrede van hierdie koningin het uiteindelik die ryk vernietig. Haar godsdienstige oorsprong is onbekend. Sy word met verskillende name genoem, afhangende van die teks - Esther, Yodi, Judith en Esato. Sy het kerke en Christelike monumente vernietig. Volgens die kantoor van die aartsvader van die Egiptiese Koptiese Kerk het sy duisende Christene vermoor en die troon van Axum beveilig. 35 Argeoloë het haar begraafplaas gevind, gekenmerk deur hoë klipstene, simbolies van die Oos -Kusitiese godsdiens. 36 Op grond van die styl van haar graf, blyk dit dat koningin Gudit nog steeds 'n vroeë Oosterse Kusitiese godsdiens beoefen het, maar die Falasha, Ethiopiese Jode, beweer haar ook as 'n Joodse koningin.
Koningin Gudit het die heersende gesinne van Axum vernietig, maar later is sommige van die oorblywende elite -gesinne minstens duisend jaar gelede hersaamgestel as die Solomonic Dynasties van die Amharies sprekers in Ethiopië. In die Kebra Nagast [Glory of the Kings], die godsdienstige en politieke boek van die Amhariese Christelike bevolking, die seun van die Ethiopiese koningin van Skeba en koning Salomo het die Salomo -dinastieë begin. Die land van die oorsprong van die koningin van Skeba is onbekend, waarskynlik Ethiopië of Jemen, maar historici is dit eens dat sy ongeveer 1000 vC geleef het. Die verhaal van haar rol in die skepping van nuwe dinastieë is geskryf in die Kebra Nagast, dateer uit ongeveer 1300 ce, meer as drie en twintig honderd jaar na haar lewe, en is geskryf in die Ethiopiese skrif, Geez. Dit vertel die verhaal van koningin van Skeba en koning Salomo wat regte mense was, maar ook met 'n paar versierings om die aanspraak op die Solomoniese oorsprong van die heersende Amharies te ondersteun. Die Amhariese Christene glo dat hulle eers Jode was en deur koning Salomo aan die Boog van die Verbond toevertrou is, en eers later Christene geword het. Volgens die verhaal in die Kebra Nagast, 'n koningin met die naam Makeda (koningin van Skeba) het koning Salomo besoek. Daardie nag het koning Salomo haar en haar slavin verlei. Gemaklik het hulle albei swanger geraak en seuns gebore wat die twee takke van die Solomoniese dinastieë sou skep. 37 Die Solomoniese dinastieë het eers geëindig nadat Haile Selassie in die 1970's omvergewerp is (Women and Politics in Africa).
Vroue in semi-nomadiese samelewings: Berber en Somalies
Daar is geskrewe rekords van vroulike heersers van gesentraliseerde state langs die Nylrivier en in Ethiopië, maar bewyse van vroueleiers onder die Berbers (of Amazigh soos hulle hulself noem) van Noord -Afrika en die Somaliërs van die Horing van Afrika word gevind in mondelinge tradisies en argeologie. In die huidige Hoggar, Algerië, is daar 'n groot begraafplaas, ongeveer 300 v.C., van 'n lang vrou wat lam was en nooit geboorte gegee het nie. Haar lyk kyk na die ooste en sy is begrawe met baie goud en ander waardevolle items. 38 In Tuareq Berber beteken haar naam, "Tin Hinan", "Moeder van tente", en sy word vermoedelik die oorspronklike voorouer van die hele Tuareq. Sy word in Arabiese bronne genoem deur Ibn Khaldun, die beroemde Arabiese historikus van die 1300's, wat geskryf het oor 'n kreupele koningin Tiski van die Berbers. Die feit dat Tin Hinan waarskynlik nie fisies geboorte gegee het nie, maar as die 'moeder' van die Tuareq beskou is, is 'n voorbeeld van sosiale moederskap, 'n gebruik wat vroue in staat gestel het om moeders te word, selfs al het hulle nie eintlik in Afrika geboorte gegee nie. Sy is moontlik deel van die oorsprongsmite van die Tuareq, maar sy bestaan ​​ook duidelik in die argeologiese en geskrewe verslae en word vandag deur die Tuareq gebruik om matrilineêre afkoms te regverdig.
'N Meer onlangse Berber -koningin is Kahina, wat omstreeks 680 nC die Berbers teen die nuwe Moslem -leërs van die Arabiere gelei het. 39 Sy word deur verskeie mense in Noord -Afrika as 'n heldin beweer. Die Jode beweer dat sy 'n Jood was en veg teen die koms van Moslems. Moslems sien haar as 'n uiteindelik held omdat sy aan die einde van haar lewe haar twee seuns tot Islam laat bekeer het en teen die nie-gelowiges veg. Die Franse kolonialiste het in die 19de en 20ste eeu probeer om koningin Kahina te gebruik as 'n simbool van die voortdurende Berberstryd teen Arabiere. In die Ooste, in die halfdroë lande van die huidige Somalië, was vroue heersers en het hulle baie gesag gehad volgens die vele mondelinge tradisies en volksverhale. 40 Die gewildste van hierdie verhale handel waarskynlik oor koningin Arraweelo. Sy was byna seker 'n historiese persoon, aangesien daar argeologiese ruïnes op die plek gevind word wat na bewering haar graf was, en daar word aangeneem dat sy 'n tydgenoot van die koningin van Sheba is wat ongeveer 1000 v.C. Volgens mondelinge oorlewering was sy uiters oorgewig en het sy vier bediendes nodig gehad om haar in 'n bad te plaas. Op 'n stadium tydens haar bewind het sy moeg geraak vir wangedrag, sodat sy die meeste gekastreer het, maar haar kleinseun gespaar het. Sommige ander mans vermy kastrasie deur na die woude te hardloop. Uiteindelik het haar kleinseun die mans uit die bos gelei om koningin Arraweelo omver te werp. Wat ook al die morele les uit die verhale van koningin Arraweelo is, die afgelope tyd het Somaliese vroue blomme op haar graf gesit, en mans gooi dit met klippe. 41
Vroue met baie gesag blyk die kenmerk van antieke Afrikaanse samelewings te wees. Vroue in beide die gesentraliseerde en gedesentraliseerde polities kon heersers, leërs wees en oor die algemeen 'n gelyke status in hul gemeenskappe hê. In hierdie samelewings was daar gewoonlik meer manlike heersers as vroue, maar die meeste vroue het verskillende vorme van billikheid in hul samelewings geniet, en dit is in kontras met die gesentraliseerde samelewings wat rondom dieselfde tyd in ander dele van die wêreld ontwikkel het.
Bantoe -migrasie, 3500 v.C. tot 1000 n.C.
Alhoewel daar baie geskrewe dokumente is wat die koninginne van die antieke Afrika -wêreld noem, kom die getuienis van hul sosiale geskiedenis hoofsaaklik uit taalkundige analise, argeologiese bewyse, mondelinge tradisies, genetiese gegewens en vergelykende etnografie in hierdie afdeling oor die Bantoesprekende mense. Die gebruik van hierdie metodologiese hulpmiddels om die geskiedenis van Afrika te herwin, is moontlik nie 'die naam van 'n historiese figuur of wat hulle op so 'n datum' gedoen het nie, maar dit kan die dieper ideologiese begrip sowel as die transformasies hiervan openbaar idees oor tyd. Die Bantoes is 'n etnolinguistiese groep mense wat taalkundig 'n onderafdeling van die Niger-Kongo-taalfamilie is. Die woord "Bantoe" is afgelei van die algemene woord wat deur hierdie mense gebruik word mense (Die Bantoe -uitbreiding).
Teen die tyd dat Egipte ongeveer 5500 jaar gelede in die Nylvallei besig was om te sentraliseer, het Bantoesprekende mense uit Wes-Afrika begin migreer en Oos-, Sentraal- en Suider-Afrika bevolk. Dit was een van die grootste bewegings van mense sedert die bevolking van Amerika ongeveer 35 000 jaar gelede. In die beboste gebiede van die huidige Kameroen en Gaboen het 'n groep mense deur die reënwoude beweeg en in die volgende vierduisend jaar die dominante etnolinguistiese groepe geword in twee derdes van Afrika onder die Sahara-woestyn. Alhoewel arbeid dikwels volgens geslag verdeel is, is manlike poste nie meer belangrik as vroulike poste nie. In Bantoesprekende samelewings van tweeduisend jaar gelede blyk dit dat vroue die tegnologie van landbou, aardewerk, huisbou en voedselvoorbereiding beheer het, terwyl mans die diere opgepas het, hout gesny, yster gesmelt het, raffia geweef het en verantwoordelik was vir die beskerming . 42
Tot ongeveer 1000 nC het die meeste Bantoesprekende mense in matrilineêre bestaansgebaseerde ekonomieë geleef. 43 Die nuutste taalkundige en genetiese studies toon aan dat Bantoesprekende mense, terwyl hulle migreer, in matrilineêre geslagte georganiseer is en manlike besnydenis beoefen het, sowel as manlike en vroulike aanvang by puberteit. 44 Aangesien die Bantoesprekers beide matrilineel en gedesentraliseer was, was elke dorp waarskynlik die woonplek van een matrilineage. 45
Vandag is die meerderheid van die oorblywende matrilineêre samelewings op die vasteland Bantoesprekend en vorm dit die sogenaamde Bantu Matrilineal Belt (BMB), 'n gebied wat strek van die post-koloniale lande Tanzanië en Mosambiek in die ooste tot Malawi, Zambië, en die Demokratiese Republiek van die Kongo in die middel van Angola in die weste. Benewens taalkundige en genetiese bewyse, is daar dus ook vergelykende etnografiese en mondelinge tradisie -gegewens wat geleerdes gebruik om te verstaan ​​hoe matrilineêre samelewings werk. In hierdie matrilineêre samelewings het vroue die produksie, verspreiding en bereiding van voedsel ten minste die afgelope 2500 jaar en waarskynlik vroeër beheer. Aangesien slegs vroue nuwe lede van die gemeenskap kon produseer, het matrilineêre samelewings veral belang gestel in die opvoeding van jong vroue en hul voorbereiding op moederskap. Daarom het matrilineêre gemeenskappe lang en komplekse vroulike inisiasieseremonies geskep.
Die taalkundige bewyse vir vroulike politieke leierskap is nie afdoende nie, maar die kompleksiteite dui daarop dat mag en gesag baie manlik en vroulik was. Onder Bantoesprekende mense word terme vir leiersposisies selde gemerk vir geslag. Beide selfstandige en selfstandige naamwoorde dui gewoonlik nie op geslag nie, dus moet 'n vroulike of manlike merker bygevoeg word om geslag oor te dra. Anders as die duidelike Engelse woorde vir manlike en vroulike heersers—koning en koninginByvoorbeeld, titels vir leiers was gewoonlik nie inherent geslagtelik in Bantoetale nie, ten minste eers voordat gemeenskappe begin sentraliseer het (Historical Linguistics: Words and Things).
Bantoesprekende mense verhuis na gebiede waar daar 'n oorvloed grond was, waarvan sommige bruikbaar was en sommige van marginale vrugbaarheid. Lae bevolkingsdigtheid en 'n konstante tekort aan arbeiders het moederskap gemaak, soos in ander dele van Afrika, 'n magtigste sosiale instelling. Die kindersterftes was dus baie hoog, en die behoefte om voort te plant sowel as om die pasgebore babas te beskerm, het noodsaaklik geword vir die voortbestaan ​​van hierdie mense. Matrilineale sosiale organisering was gesentreer op moeders en grootmoeders, en dit was blykbaar die beste situasie vir die voortbestaan ​​van babas, en het sodoende matrilinealiteit herhaal.
Bantoe -familie en moederskap
Alhoewel die huwelik belangrik geag is vir die grootmaak van kinders, was die sosiale kategorie van die vrou relatief onbelangrik, en dit was waarskynlik vyfduisend jaar gelede waar historiese taalkundiges 'n proto-Bantoe-wortel kan rekonstrueer, *-yadi, 'n lewensfase vir jong vroue van puberteit tot haar eerste suksesvolle swangerskap. 46 Die betekenis hiervan was dat 'n jong vrou die puberteit binnegekom het, die eerste deel van die inisiasieskole bygewoon het, toe getroud was, maar nog steeds as 'n 'yadi' beskou is tot die geboorte van haar eerste kind, toe sy 'n moeder geword het. Die huwelik was nie die transformerende gebeurtenis in die lewe van 'n jong vrou nie, moederskap was. Ook mans moes wag om as volwasse beskou te word totdat hulle 'n kind verwek het. 47
Die belangrikheid van moederskap is verby vrouwees, kan die beste verstaan ​​word in die konteks van die veelvuldige vroulike inisiasieseremonies. Vroulike inisiëring was waarskynlik die belangrikste godsdienstige, politieke en kulturele gebeurtenis in die gemeenskap. En hierdie inisiasieseremonies is gelei deur belangrike ouer vroue uit sororale groepe. Die oorspronklike term vir hierdie amp bly onbekend, maar onder die vroegste Oos-Bantoesprekende mense van drie duisend tot vyf en twintig honderd jaar gelede was die woord *-nyamkungui. 48 In meer onlangse tye kon die eerste inwydingseremonie so lank as 'n paar maande duur, en was waarskynlik selfs langer in vroeër tye. Die vroulike inisiasieseremonies was belangrike gebeurtenisse in die lewe van 'n jong vrou. Die eerste seremonie is gevier ná die jong vrou se eerste menstruasie. Die hele dorpie kom uit, vier fees met musiek en dans, en verheug hulle oor die feit dat sy nou moontlik 'n ma kan word. Dan sou die bejaarde vroue van die dorp, dikwels onder leiding van 'n kundige en gerespekteerde vrou, die jong vrou afsonder en haar formele opleiding begin.Die vergelykende etnografiese en taalkundige bewyse toon aan dat ten minste 2000 jaar gelede, in die meeste Bantoesprekende gemeenskappe, vroulike inisiëring uit ten minste twee stelle observasies bestaan ​​het: die eerste tydens puberteit en die laaste tydens die eerste suksesvolle swangerskap. 49 Selfs vandag nog, in landelike gebiede van die Bantoe Matrilineal Belt, word hierdie inisiasieseremonies steeds gevier, hoewel dit soms in die geheim is. 50
'N Belangrike kenmerk van vroulike inleiding by Bantoesprekende samelewings was die gebruik van beeldjies van verskillende materiale en tipes as pedagogiese hulpmiddels om die meisie bekend te stel aan haar geskiedenis, geslagsbegrippe en gedrag wat as noodsaaklik beskou word vir die oorgang na vroulike volwassenheid. 'N Ander element van vroulike inisiasie wat redelik oud blyk te wees, is die skildery van skematiese simbole. Hierdie ontwerpe is geteken op rotse, grotte en oorhange weg van die dorpe deur vroulike ouderlinge as onderrigtoestelle, en hulle is soortgelyk aan skematiese rotskunsontwerpe wat deur Batwa -mense gevind is in rotsskuilings wat tot in Angola, die Great Lakes -gebied versprei het, Oos-Sentraal-Afrika en Noord-Suid-Afrika (The Archaeology of Gender in Sub-Sahara Africa). Die integrasie van Batwa -simbole in die belangrikste godsdienstige seremonie van die Bantoesprekende volke toon die respek wat Bantoesprekend teenoor Batwa -versamelaars en jagters betoon as die eerste wat na die land kom. 51
Vanaf 500 n.C. het baie Bantoesprekende beeste in Suider-Afrika na patrilinealiteit verander. In die 19de eeu het beeste wat grootmaak, soos die Ngoni en Zulu, hoofmanne die koste van bruid rykdom gemanipuleer. Hulle kon jonger manlike ondersteuning kry deur die aantal beeste wat nodig is vir bruidswel, op te blaas en daarom die huwelik vir mans uit te stel. Terwyl sommige patrilineêre gemeenskappe toegelaat het dat die bedrag mettertyd betaal kon word, was die enigste manier waarop mans die nodige hoeveelheid beeste kon kry deur vir vyftien tot twintig jaar vir die opperhoof te werk of te veg. Vroue kon jonk trou, maar mans kon eers baie later trou.
Bantoesprekende mense in die Nyanza-gebied van die Groot Mere (moderne Uganda) teen 1000 was ook patrilinaal en was sosiaal georganiseer in die mate dat hulle 'n koning of sentrale heerser gehad het. Vroeër was die vervaardiging van piesangs by vroue die belangrikste voedselbron en surplus, maar sodra beeste dit geword het status vorm van landbou, het patrilineae oorheersend geword. Hulle was besig om twee Afrika -state, Baganda en Bunyoro, te stig. Onder die Baganda, waar die bevolking redelik homogeen was, is biologiese moederskap bevoordeel bo sosiale moederskap. Gedurende die begin van die Bunyoro -staat was die bevolking taamlik heterogeen, en daarom is sosiale moederskap veral geëer. Sosiale moederskap het in hierdie geval die ontwikkeling van 'n nuwe werkwoord ingesluit, wereka, wat beteken "om 'n kind te pleeg." Sosiale moederskap was 'n deurslaggewende instelling vir die integrasie van mense van buite wat geen stamverband het in die nuwe staat nie (Early African Past: Sources, Interpretations and Meanings). 52
Die godsdiens van Islam en die verhandeling van goud van Afrika na die breë Islamitiese handelsnetwerke het sommige vroue se status verander, die samelewings wat die handel monopoliseer, gesentraliseer en heersende of koninklike afstammelinge geskep. Sowel in Wes -Afrika op die grense van die Sahara -woestyn as langs die Oos -Afrikaanse kus is Afrika -samelewings geïntegreer in die Islamitiese handelsnetwerke. Afrika was beslis betrokke by internasionale handel voor die aankoms van Islamitiese leërs en handelaars, maar nadat die Islamitiese handelsnetwerke tot stand gekom het, het Afrika voortgegaan as 'n belangrike speler in die ou-wêreld-ekonomie. In die 21ste eeu is tussen 45 en 50 persent van die Afrikane Moslem, en 'n derde van die wêreld se Moslems woon in Afrika. 53 Islam is 'n godsdiens sowel as 'n lewenswyse. So het die Moslem -reëls, soos gebedstye, gebedsrigting en sakemore, alreeds in die 8ste eeu nagesien deur Moslems regoor die kontinent nagekom.
Daar was ook 'n langtermyn-Islamitiese handel met slawe in die Sahara en die Indiese Oseaan. Van 869 tot 883 nC het Oos -Afrikaanse slawe, Zanj, 'n suksesvolle slaweopstand teen plantasie -slawerny in die Moslemwêreld gelei. 54 As gevolg van die Zanj -opstand het die Islamitiese handelsnetwerk begin om vroue te verkies bo huishoudelike slawerny. Terwyl Islam slawerny toegelaat het, is daar gedeeltes in die Koran waarin mense hul sondes vergewe sal word as hulle slawe bevry. Anders as die Amerikas, is daar geen groot, duidelik vasgestelde Afrika -diaspora in die Islamitiese wêreld nie, want onder Islamitiese wet word elke kind wie se vader vry is, vry gebore. Gewoonlik word die moeder ook vrygelaat, en as sy 'n slaaf bly, kan sy nie van haar kind geskei word of verkoop word nie. 55
Islam in Wes- en Noord -Afrika
Omstreeks die middel van die 7de eeu is die oproep 'Allah Akhbar' in Noord -Afrika gehoor. Voorheen het Noord -Afrika 'n groot Christelike bevolking gehad en was dit deel van die Bisantynse Ryk, maar teen 705 het Noord -Afrika 'n belangrike gebied van die Islamitiese Ryk geword, gesentreer in Damaskus, Sirië. Benewens die einde van die Christendom in die streek, het 'n nuwe taal, Arabies, begin oorheers, alhoewel die Berber -taal steeds gebly het en nog steeds in die 21ste eeu deur miljoene Noord -Afrikaners gepraat word.
In die groot deel van Afrika suid van die Sahara -woestyn het Islam gekom met handelaars, handelaars en godsdiensonderwysers (Islamitiese historiese bronne: Manuskrip en aanlyn). Sedert Islam deur handel en opvoeding in Wes -Afrika aangekom het, het die meeste mense hul tale en kultuur behou met die toevoeging van 'n nuwe godsdienstige oortuiging. Maar aangesien Islam meer as net 'n godsdiens is - dit is ook 'n praktiese gedragskode - moes elke Afrika -Moslem -samelewing beide Islamitiese wette en hul kulturele tradisies akkommodeer. Die Islamitiese gedragskode stel reëls op vir handel wat van Wes -Afrika tot by China strek.
Ongelukkig is daar min mondelinge of skriftelike verslae wat beskryf hoe die meeste vroue in hierdie ryke geleef het. Ibn Battuta, 'n Marokkaan wat in die vroeë 14de eeu deur die hele Islamitiese handelsgebied van China na Wes -Afrika gereis het, het 'n reisjoernaal geskryf. Sy geskrifte het oorleef en bied een van die min sienings van Islam in Wes -Afrika gedurende hierdie era. Hy het nie veel oor Oos -Afrikaanse Moslemvroue geskryf nie, maar in Antieke Mali van Wes -Afrika het hy ons baie insig gegee in die lewe van Wes -Afrikaanse Moslemvroue. Ibn Battuta was waarskynlik 'n Marokkaan, swaar beïnvloed deur die Arabiese kultuur, en daarom was hy geskok toe hy verneem dat die mense van Mali matrilineel was en dat die koninginmoeder uiters magtig was. Battuta het ook geskryf dat beide seuns en dogters in Koran -skole opgelei is, die enigste formele opleiding van daardie tydperk. Hy het die Moslems van Mali gekomplimenteer met hul eerlikheid en opgemerk dat vroue hul goud kan dra en nooit diewe hoef te vrees nie. 56 Maar moontlik was sy belangrikste waarnemings die afkeuring van die manier waarop die vroue van Mali hulle gedra het. Hy het die vrou van sy gasheer en 'n manlike vriend, wat nie aan haar verwant was nie, ingestap en vryelik saam gepraat. Hy het by die gasheer gekla en die gasheer het geantwoord: 'Geselskap vir vroue met mans in ons land is eerbaar, daar is geen vermoede daaroor nie. Hulle is nie soos die vroue in u land nie. " 57 Battuta se geskrifte vertel ons duidelik dat die Moslem -Afrikaanse vroue van Antieke Mali nie afgesonder was nie en dat hulle goed opgevoed was.
Teen 1100 nC, in die omgewing rondom die huidige Noord-Nigerië, het verskeie Moslem-stadstate van die Hausa belangrik geword in die Trans-Sahara-handel. The Kano Chronicles, 'n geskrewe geskiedenis van die stad Hausa, stad Kano, beweer dat al die Hausa teen 1473 Moslem was (Wes-Afrikaanse manuskripte in Arabiese en Afrikaanse tale en digitale bewaring). Een van die leiers wat die beste onthou word, volgens die Kano Chronicles, in die geskiedenis van die Islamitiese Hausa, was 'n vrou, koningin Amina van Zazzau, wat in 1610 oorlede is. Sy was die dogter van 'n magtige koningin Bakwa Turunku. 58 Sy het meer as vier en dertig jaar regeer en al die Hausa-stadstate wes van Zazzau (moderne Zaria) het hulde gebring. Daar word berig dat sy twintigduisend voetsoldate en duisend kavallerie gelei het. Vandag word in die stad Zaria na die ou omliggende muur verwys as "die muur van Amina" (African Urban History and Historiography). 59
Islam en Oos -Afrika
Vir meer as tweeduisend jaar het Oos -Afrikaners via die Indiese Oseaan met mense van die Middellandse See en Asiërs handel gedryf. Vanaf ongeveer 700 n.C. het Swahili-stadstate belangrike handelsentrums in die Indiese Oseaan geword, en volgens mondelinge tradisies en geskrewe geskiedenis was die eerste heersers vroue. 60 'n Paar van die vroegste bewyse van vroue wat hulle tot Islam in Oos -Afrika bekeer het, is gevind in Mogadishu, Somalië, waar daar die oorblyfsels van twee grafte is wat dateer uit 749 n.C. met die name van twee Moslemvroue. 61 Dit is beduidend, want toe Moslem -handelaars langs die Oos -Afrikaanse kus aankom, het hulle nie vroue uit hul eie samelewings gebring nie, dus telkens as daar bewyse van Moslem -vroue is, verteenwoordig hulle byna altyd inheemse Afrikaners. Interessant genoeg het die Swahili stadstaatheersers, waarvan sommige vroue was, Moslems verwelkom en die aanvaarding van Islam aangemoedig (Die Swahili in die Afrika- en Indiese Oseaan-wêreld om c. 1500).
Waarom het Afrikaanse vroue Islam aangeneem? Aangesien daar geen Islamitiese leërs suid van die Sahara -woestyn was nie, was die redes vir die aanvaarding van Islam uiteenlopend en het dit selde geweld betrek. Afrikaanse vroue, net soos Afrikaanse mans, beskou bekering tot Islam as 'n manier om status te verkry en deel te word van groot internasionale handelsnetwerke. Benewens die ekonomiese status, was daar ook geestelike redes. Islam was nie radikaal anders as hul plaaslike godsdienste nie, aangesien die meeste monoteïsties was. Mettertyd het sommige vroue in patrilineêre samelewings gedink dat Islamitiese wette hulle 'n voordeel in hul samelewings sou gee. Die Islamitiese bruidskat, wat deel uitmaak van die huwelikskontrak, vereis dat die gespesifiseerde geld, juweliersware of ander items aan die bruid gegee word voordat die huwelik voltooi word. Hierdie bruidskat is uitsluitlik vir die vrou, wat sy met haar gesin kan deel of vir haarself kan bewaar, terwyl die nie-Islamitiese bruidsprys onder die bruid se familie versprei word en selde aan die bruid gegee word. In die afgelope tyd was hierdie bruidskat goue juweliersware, en hierdie goue bates kan gevind word vir die meeste Afrikaanse Moslemvroue. Moslemvroue uit Oos- en Wes -Afrika gebruik hul juweliersware as 'n draagbare spaarrekening. 62 In die vroeë tot middel-negentigerjare was daar verskeie hongersnode in Somalië, Somaliese vroue wat gewoonlik baie goue juweliersware het, het geen goud gedra nie, omdat hulle dit alles verkoop het om hul kinders te voed. 63
Moslemvroue hoef nie hul inkomste met hul mans te deel nie. Volgens die Islamitiese wet moet die man die hele gesin onderhou, en haar verdienste was sy eie. Sy kon ook op haar naam erf, besit en besighede besit. Gedurende die vroeë koloniale tydperk in Kenia het die Britse "Native Courts" vroue se toegang tot grond en ander vryhede wat deel uitmaak van hul kulturele tradisie, verwyder. As gevolg hiervan het baie nie-Moslem-vroue na die Swahili-kus gemigreer en Moslem geword sodat hulle besighede kon begin, hul eie eiendom kon besit, erf en skei. 64
Vroue en die slawehandel, 1500 tot 1880 nC
Van 1500 tot 1880 sterf meer as twintig miljoen Afrikane in slawe -aanvalle, in die slawe -forte langs die kus, of op die skepe, of hulle was slawe in die Amerikas. Vroueposisies in die Wes -Afrikaanse samelewings was op die punt om uitgedaag en getransformeer te word. Dit het 'n nuwe era begin, veral vir Wes -Afrika, maar ook vir die hele vasteland (Sentraal -Afrika en die Atlantiese wêreld). Van 1640 tot die middel van die 1800's het Europa die buitelandse handel oorheers, en hierdie handel in Wes-Afrika was die slawehandel. Die middelste gang was die reis wat Afrikane tot slawerny in die Amerikas gebring het. Die rit op die skip kon van dertig tot negentig dae duur, en die skepe was uiters oorvol (Atlantiese slawerny en slawehandel: geskiedenis en geskiedskrywing). 65 Afrikaanse vroue het getraumatiseerd en soms swanger in die Amerikas aangekom. In die vroeë stadiums van slawehandel, veral in die suikerplantasies van die Karibiese Eilande, is slawe eenvoudig doodgemaak. 66 Namate slawe duurder geword het, het plantasie -eienaars besluit om slawe toe te laat om hulself te reproduseer, en dit het daartoe gelei dat vroue meer tyd gegee het om te rus as mans. Dit is ook die enigste keer in die Westerse geskiedenis dat matrilinealiteit aangemoedig is. Slawe -eienaars en ander mans in beheer het dikwels Afrikaanse slawevroue verkrag, en aangesien slawerny 'n permanente toestand in die Amerikas was, is die status van die kinders matrilinaal geërf. 67 Matrilinealiteit in die Amerikas was vir slawevroue nog 'n manier om die permanensie van slawerny voort te sit.
Die geslagsverhouding in die Atlantiese slawehandel was twee mans vir elke vrou. 68 Die verskil weerspieël Westerse oortuigings dat mans harder gewerk het as vroue en kennis dra van tropiese landbou. Uiteindelik, aan die einde van die 1700's, het Amerikaanse plantasie -eienaars besef dat hulle Afrika -vroue se begrip van tropiese landbou, spesifiek Mende -vroue, nodig het om rysverbouing in Suid -Carolina op te rig. 69
Afrikaanse vroue in die Amerikas, veral in die Karibiese Eilande en Brasilië, handhaaf die Afrikaanse kultuur en wêreldbeskouing in sinkretiese godsdienste soos Candoble, Voodoo en verskeie ander. In hierdie godsdienste is die geestelikes vroue van Afrika -afkoms, en die rituele bevat Afrika -ritmes, danse en godsdienstige konsepte wat saamgevoeg is met aspekte van die Christendom. Maar hierdie vroulike Afrika -tradisies kom voor in ander aspekte van die Latyns -Amerikaanse samelewings. 'N Groep danse wat veral in Brasilië voorkom, word byvoorbeeld die Samba, en dieselfde woord, samba, word in Bantoesprekende Afrika gebruik om danse of klere aan te dui wat gedra word tydens die danse wat uitgevoer is by vroulike inisiëring (Historical Linguistics: Loan Words). 70
Die Atlantiese slawehandel het teen 1640 'n groot impak op geslagsdinamika in Wes -Afrika gehad. Die slawehandel het baie onveiligheid in die meeste Wes -Afrikaanse samelewings veroorsaak, en baie Afrika -samelewings was getraumatiseer. As gevolg van die slawehandel het baie Afrika -gemeenskappe wat op verskillende vorme van geslagsekwilibre gebaseer was, verander in krygsgenootskappe. Terwyl sommige vroue krygers was, was mans meestal betrokke by aanvalle of aanvalle. Daar was 'n nuwe arbeidsverdeling, mans het deel geword van die militêre mag, en vroue moes mans en vroue se landbouwerk verrig. Vroue se werk is gedevalueer, en die matrilineêre wêreldbeskouing is op sommige gebiede aangeval.
Mans was begeerlik vir die Atlantiese slawehandel, maar in die interne Wes -Afrikaanse slawehandel was vroue en meisies gesoek, vanweë hul produktiewe en reproduktiewe vermoëns. Geslagte wat vrouenslawe kon koop of vang, kan hul aansien verhoog. Vroue sonder beskerming is dus dikwels gevange geneem en gedwing tot hierdie interne slawehandel. Gedurende hierdie tydperk kon vroue wat 'n paar slawe kon koop, hul landbouproduksie verhoog weens die arbeid van hierdie slavinne. Vroue wat nie slawe kon bekostig nie, kon nie dieselfde hoeveelheid landbougoedere produseer nie, en 'n nuwe afdeling wat gebaseer is op die ekonomie onder vroue in Wes -Afrika, elite -vroue met slawe, gewone vroue sonder slawe, en natuurlik self slawevroue.
Die Koninkryk van die Kongo het die eerste in Afrika geword wat ernstig geraak is deur die Atlantiese slawehandel. Die onrus in hierdie deel van Afrika het gehelp om die loopbaan van koningin Njinga, die bekendste vrouheerser van hierdie streek, te begin. Terwyl die Koninkryk van die Kongo agteruitgaan, wend die Portugese hulle tot die nuwe slawehandelstate van Ndongo. Njinga, gebore in 1583, het uiteindelik 'n belangrike heerser in die streek geword. In 1622 het Njinga aangekom vir 'n onderhandeling met die Portugese. Sy was baie bewus van haar koninklike teenwoordigheid en het geweier om Portugese klere te dra, soos baie ander Afrikaanse vroue in die tyd. In plaas daarvan het sy 'n majestueuse inskrywing gemaak, volgens Portugese bronne, met 'n kostuum in Mbundu-styl, met verskillende soorte lap, kleurvolle vere en kosbare juwele. Sy kon ook die arrogansie van die Portugees in die wiele ry, wat die gewoonte gehad het om ondergeskikte Afrikane te dwing om op die vloer te sit terwyl die Portugese afvaardiging op stoele sit. Toe Njinga die kamer binnekom, besef sy dat die Portugese van haar verwag om op die vloer te sit. Onmiddellik het sy 'n vrou se bediende beduie om op haar hande en knieë te kom, en Njinga het tydens die hele onderhandelinge op die vrou se rug gesit. Sy kon toe met die afvaardiging oog in oog kyk en 'n baie goeie verdrag vir Ndongo onderhandel. Die Portugese was baie beïndruk met haar, wat presies die impak was wat sy beplan het om tydens hierdie onderhandelinge te hê. Hierdie voorval toon dat sy, benewens haar militêre vaardigheid, ook 'n slim diplomaat was. Sy het heerser geword nadat haar broer selfmoord gepleeg het en 'n veertig jaar lange militêre loopbaan gehad het. Sy was kundig om verskillende kante teen mekaar te speel. Haar militêre vaardigheid word gevier deur die gebruik van haar naam vir 'n belangrike stap in Capoeira, 'n Brasiliaanse gevegskuns wat deur verslaafde Angolese na Brasilië gebring is. 71
Alhoewel die gevolge van die slawehandel vir sommige Afrikane voordelig was en vir baie ander nadelig was, was daar 'n groep vroue wat absoluut voordeel getrek het uit die Atlantiese slawehandel. Die meeste, maar nie almal nie, was in die Senegambia -streek van Wes -Afrika, waar vroue 'n hoë amp beklee het en 'n groot deel van die handel beheer het voor die Atlantiese Slawehandel. Daar word gereeld na hierdie vroue verwys as Signares. In Wes -Afrikaanse samelewings was vroue die belangrikste handelaars, terwyl dit in Westerse samelewings amper uitsluitlik mans was. Die vereniging van 'n Europese man en 'n Afrikaanse vrou kan dus voordelig wees vir handel. In die 17de en 18de eeu trou Europese mans dikwels met Afrikaanse vroue om toegang tot Afrika -handel te hê. Hulle dogters was gemaklik in die manier van handel in Afrika en verstaan ​​die Europese handel. Dit was hierdie Euro-Afrikaanse dogters wat suksesvolle tussengangers, entrepreneurs en kragmakelaars geword het. In die laat 1600's was daar drie dominante Signares. Senhora Catti was die agent vir die slawehandel in die Senegalese deelstaat Cayor in 1685. Die ander twee was Bibiana Vaz, wat in die 1670's 'n uitgebreide handelsnetwerk tussen die Gambia- en Sierra Leone -riviere gehad het, en selfs 'n paar jaar lank haar eie staat gestig het en Senhora Philippa, wat in die 1630's die slawehandel in Wes -Senegal beheer het. 72
Wes -Afrikaanse vroue, 1700–1900
Namate slawe-aanvalle en die Atlantiese slawehandel in Wes-Afrika begin afneem het, het Moslem- en nie-Moslem-Afrikaanse vroue nuwe uitdagings in hierdie era voor kolonialisme ondervind. Die interne slawehandel van vroue in Wes -Afrika het voortgegaan en so ook die intensivering van die ekonomiese differensiasie tussen Afrikaanse vroue.Daar is gedokumenteer dat slawe -vroue in die vroeë 19de eeu in Senegambië vyf dae per week vir hul eienaars gewerk het van sonop tot twee uur die middag, waarna hulle in hul eie tuine kon groei. 73 Dikwels verkoop vroulike slawe genoeg produkte uit hul tuine om hul vryheid te koop.
In die beboste streke van Wes -Afrika was die gedesentraliseerde Igbo voorspoedig in die vrugbare gebiede van Nigerië, ondanks die impak van die Atlantiese slawehandel. Alhoewel die Igbo patrilineêr was, het vroue 'n belangrike rol gespeel in hul samelewing. Gedurende hierdie tydperk het meer en meer vroue handelaars geword en hul rykdom het toegeneem, soos die groot aantal vroulike mans aandui. 74 Die Igbo -vroue het verskeie vroue -organisasies gehad wat familie -alliansies oortref het. Een daarvan was 'n vroueraad Inuom Nnobi, en hierdie vroue het 'n kragtige wapen wat hulle gebruik het om mans in die ry te hou, genaamd 'sit op 'n man'. As mans iets doen wat volgens die vroue onvanpas was, soos om 'n swanger vrou te slaan, kom hierdie vroue saam, sing onwelvoeglike liedjies, dwing die oortreder op die grond en sit op hom. Die vernedering was uiterste, en mans sou selde weer die oortreding begaan. Onder Britse kolonialisme gebruik Igbo -vroue later hul organisasie en die taktiek om 'op 'n man te sit' om die poging om vroue in die kolonie Nigerië te belas, te bestry (Women's War of 1929). 75
Asante van die Akan -mense het in die 1700's oorheers, toe Europese moondhede begin handel dryf oor die Sahara -woestyn, en die Asante in 'n posisie was om voordeel te trek uit sowel die slawehandel met die Weste as die goudhandel met die Moslem wêreld. Vroue het in die verlede 'n sleutelrol gespeel in die handel, en hulle speel nog steeds in die moderne Asante -hoofstad, Kumasi, Ghana (African Market Women, Market Queens en Queen Merchants). 76 Die Asantehene en die Asantehemmaa was onderskeidelik die manlike en vroulike leiers van die Asante -mense. Elke plaaslike regering het 'n hoofman en 'n koninginmoeder gehad wat verantwoordelik was vir die daaglikse bedrywighede. Die koninginmoeder beliggaam die deugde van moederskap en word beskou as die moeder van die nasie of van 'n stad. 77 Haar primêre rol was die oplossing van konflik, veral sake wat vroue, binnelandse sake of handelskwessies betref. Die Asanthemmaa het ook baie rituele pligte gehad, maar een van die belangrikste was die erkenning van die puberteit van 'n jong vrou en haar diens by aanvangseremonies. Voor die kolonialisme was die Asante 'n baie magtige en ryk ryk, maar in die kern van hul samelewing was en is hulle steeds matrilineêre stamme.
In 1804 het die Fulani onder leiding van Usman Don Fodio aan 'n jihad deelgeneem om die laks godsdienstige praktyke van die Hausa -state en hul slawerny van mede -Moslems te verander. Don Fodio was 'n baie teenstrydige leier, veral in sy benadering tot die rol van vroue. Hy het gedink dat vroue tuis afgesonder moet wees, maar tog preek hy dat alle vroue goed opgelei moet word. Hy het die opvoeding van vroue so ondersteun dat hy vroue aangemoedig het om hul mans ongehoorsaam te wees as hulle weier dat hulle onderrig ontvang. 78 'n Langdurige gevolg van hierdie jihad was dat daar meer as vyf geslagte belangrike vroulike Islamitiese geleerdes in Wes-Afrika was, waarvan sommige uit sy familie stam. Net soos in ander dele van Afrika, het Islam, soos deur Afrikane beoefen, 'n meer Afrika-gesentreerde siening van vroue binne die godsdiens (Nana Asma'u).
Vroue in Oos- en Sentraal -Afrika, 1700–1900
Oos -Afrika het vir 'n lang tydperk slawe aan die Islamitiese wêreld verskaf, maar die meerderheid was vroue vir huishoudelike rolle. In die vroeë 19de eeu was daar 'n baie groter behoefte aan slawe, sowel vroulik as manlik om die naeltjieplantasies op Zanzibar te bewerk en voedsel te verbou om die Persiese Golfstreek te voed uit die vrugbare lande van Somalië tussen die Juba en die Shebelle -rivier. 'N Toename in slawerny in Oos -Afrika het 'n baie onveilige omgewing geskep vir diegene in gebiede waar daar aanvalle was, net soos die Atlantiese slawehandel in Wes -Afrika. Sommige matriese mense, soos die Yao, uit Suidoos -Afrika, het deelgeneem aan die vervoer van slawe na die ooskus. Die Yao het matrilineêr gebly, maar sommige Yao -mans het met slawe getrou om 'n patrilineaire gesin in 'n matrilineêre gemeenskap te stig. Aangesien die slawerny nie 'n gesin sou hê nie, kon niemand 'n bruidsdiens eis nie. Dit het beteken dat alle kinders van die vakbond tussen 'n Yao -man en 'n slawerny tot die matriek van hul vaders behoort. Aan die einde van die slawehandel het Yao teruggegaan na die bewerking van hul lande, bruidsdiens en matrilineêre wêreldbeskouings. 79
Saarjie Baartman en die nuwe siening van Afrikaanse vroue
In Suid -Afrika was daar sedert die vroeë 16de eeu wit setlaars, en dit het 'n aansienlike invloed op die KhoiKhoi -gemeenskappe gehad. Dikwels was daar gevegte tussen wit setlaars en die KhoiKhoi, wat die KhoiKhoi -gemeenskappe ernstig geraak het. Een jong vrou, Saarjie Baartman, wat haar man en seun aan sulke gevegte verloor het, sou in die Westerse wêreld beroemd word as 'n simbool van vroulike Afrikaanse seksualiteit en andersheid. In 1810 het Baartman saam met haar werkgewer na Engeland gegaan en gedink sy reis vir 'n goeie werk. Toe sy egter aankom, bevind sy haar op verskillende uitstallings, waar sy beskou word as 'n skouspel en 'n voorbeeld van Afrikaanse vrouwees (African Intellectual History and Historiography). In 1814 is sy aan 'n diere -afrigter verkoop en na Parys verhuis. Daar was die omstandighede nog erger vir haar, en sy sterf in 1815 op die ouderdom van vyf en twintig. Haar liggaam is as anders beskou as gevolg van groot boude. Georges Cuvier, stigter en professor in vergelykende anatomie aan die Museum of Man in Parys, ontleed haar lyk en plaas haar liggaamsdele in flesse om te vertoon. Hy het geglo dat sy die ontbrekende skakel tussen mense en diere verteenwoordig. Haar liggaamsdele was in die museum te sien tot 2002 toe die nuut vrye Suid -Afrika die terugkeer van haar liggaam eis, en sy is behoorlik begrawe in KhoiKhoi. 80 Die verwronge siening van Baartman as hiperseksueel en sub-mens word vir baie in die Weste een van die dominante beelde van Afrikaanse vroue vir die volgende honderd en vyftig jaar.
Bespreking van die letterkunde
Die historiese status en gesag van Afrikaanse vroue, veral gedurende die lang tydperk voor die aankoms van Europeërs, was 'n baie omstrede onderwerp. In die laat 20ste eeu het geleerdes, hoofsaaklik uit Afrika, die idee begin uitdaag dat patriargie in die longue durée van die Afrikaanse geskiedenis.
Terwyl die meeste etnograwe Afrikaans gesien het tradisie en kultuur As patriargaal en onderdrukkend vir vroue, 'n Afrikaanse antropoloog, het Ifi Amadiume nie saamgestem nie. Gevolglik het sy geskryf Manlike dogters, vroulike mans oor haar eie gemeenskap, die Nnobi van Oos -Nigerië. 81 In haar sosiologies/antropologiese baanbrekende studie kon sy skryf oor hoe sosiaal gekonstrueerde geslag baie buigsaam was en nie altyd met biologie saamstem nie. Aan die einde van die negentigerjare het Oyèrónkẹ́ Oyěwùmí, 'n sosioloog, die Westerse feministiese teorie gedekonstrueer en die idee dat patriargie ooit deel uitmaak van die Afrikaanse kultuur uitgedaag. Sy het vrymoedig verklaar dat daar geen geslag in Afrika is nie en dat moederskap die belangrikste sosiale instelling is. Sy het Westerse feministiese diskoers uitgedaag en hoe dit veral van toepassing was op die Westerse kultuur. Die Westerse epistemologie, wat geglo het dat alles wat Westers is universeel is, is duidelik en sorgvuldig deur Oyěwùmí afgebreek. Sy het haar argumente gebaseer op haar eie Yoruba -samelewing en haar Westerse opvoeding. 82 Die werk van hierdie twee Wes -Afrikaanse geleerdes "het epistemiese breuke in die wêreldwye diskoerse veroorsaak oor die sosiologiese begrip van geslagsverhoudings en hoe ons geslag verstaan."
In 2006 het Nikiru Nzegwu geskryf Gesinsake: Feministiese konsepte in die Afrikaanse kultuurfilosofiewaarin sy gedokumenteer het hoe daar in die Igbo -samelewing na die Igbo -vrouesoorlog in 1929 'n gesamentlike en suksesvolle poging was om patriargale waardes te wettig en dit bewustelik as 'tradisionele Igbo -kultuur' te institusionaliseer. 83 Haar werk het kortliks onthul hoe die bewerings van ontwikkelingsagentskappe en Afrika -leiers oor die probleme met die "tradisionele Afrikaanse kultuur" eintlik net die taktiek weerspieël wat onder kolonialisme gebruik is om die Afrikaanse bevolking in die algemeen en vroue in die besonder te beheer.
Maar dit was nie net die bevraagtekening van koloniale tradisionele konstruksies en die skep van nuwe navorsingskategorieë wat geskiedkundiges in staat gestel het om wêreldbeskouings en sosiale instellings, insluitend geslag, uit die verlede te herwin nie. Christopher Ehret was 'n pionier in die gebruik van historiese taalkundige data, tesame met argeologiese bewyse, vergelykende etnografiese bronne en mondelinge tradisies om vroeë geskiedenis van Bantoesprekende mense te skryf. 84 Alhoewel hierdie metodologiese instrumente gewoonlik nie die name van akteurs of presiese datums van historiese gebeurtenisse gee nie, laat dit geskiedkundiges toe om sekere transformasies te verstaan, sowel as voortgesette konsepte wat 'n venster open oor hoe vroeër mense hul wêreld beskou het en op watter manier hulle interaksie gehad het. daarmee. Die vermoë om vroeëre geskiedenis te herwin, tesame met geleerdes van die vasteland wat daarop aangedring het om Afrika -gesentreerde kategorieë vir navorsing te gebruik, het historici in staat gestel om vorige historiese aannames oor die rol van geslag en vroue in die Afrikaanse geskiedenis te hersien.
Die gebruik van 'n multi-metode benadering om historiese tydperke voor kolonialisme te verstaan, word ondersoek in Onaiwu Ogbomo se geskiedenis van die Owan-bevolking, wat die eerste studie was wat op mondelinge tradisie gebaseer was, met 'n samelewing waar geslagsgelykheid histories-begin in die 14de eeu. tussen mans en vroue was algemeen. Boonop is die historiese metodologiese instrumente, waaronder historiese taalkunde, deur Rhonda Gonzales en Christine Saidi gebruik om die vroeë sosiale geskiedenis onder matrilineuse volke van Oos- en Sentraal -Afrika te herwin. In 2015 het Rhiannon Stephens historiese taalkunde en mondelinge tradisies gebruik om aan te toon hoe die konsep van moederskap verander is toe die Nyoro- en Baganda -samelewings nuwe mense opgeneem het en hierdie polities in gesentraliseerde samelewings oorgeplaas het. 85 Hierdie historiese studies het getoon dat geslagsverhoudinge en geslagsdinamika uit die vroeë geskiedenis herwin kan word deur verskillende tipes bewyse in 'n duideliker beeld van Afrikaanse sosiale instellings uit die prekoloniale verlede te verweef.
Die lewe van vroue in die antieke beskawings
Die vrou in antieke Egipte was gelyk aan die man. Al van jongs af was hulle van mening dat hulle hul eie plek in die samelewing het wat hulle nie onderskat nie, of in moderne terme, dit sal nie diskrimineer nie. Meisies en seuns word toegelaat om saam te speel, om dieselfde vakke op skool te bestudeer, ens. Op die ouderdom van 12-14 jaar was dit tyd dat die meisie trou. Die huwelik is nie in Egipte gedwing nie. Meisies en seuns is toegelaat om hul eggenoot te kies en om toestemming van hul pa te vra. Hulle is gewoonlik aangemoedig om te trou met iemand wat hulle van kleins af ken, so na die huwelik sal die vrou 'n goeie vriend bly, maar ook 'n geliefde, vrou en ma vir die man. Alhoewel baie farao's met hul susters getrou het, is die bloedskande -huwelik nie onder die gewone mense toegelaat nie. Die vrou is selfs 'n voorhuwelikse ooreenkoms in haar guns toegelaat. As die egpaar sou skei, het die kinders altyd saam met hul ma gegaan en die pa was verplig om alimentasie te betaal totdat sy weer getrou het of hom gevra het om op te hou. In baie skilderye en inskripsies word die man en vrou uitgebeeld om verskillende aktiwiteite saam te doen, soos dans, eet, drink, in die veld werk, ens. Dit alles was gebaseer op die belangrikste waarde van ma'at of harmonie en balans in alle aspekte van lewe, waarop die Egiptiese samelewing gebou is.
Vroue in antieke Hellas
Anders as die Egiptiese vrou het die Helleense vrou baie min regte in vergelyking met die man. Die regte van die vrou in die ou Hellas het gewissel van polis tot polis, maar oor die algemeen het die man oral die laaste woord gehad. Hulle mag nie stem, besit of erf nie en hul enigste doel was om kinders te baar wat die polis kan bedien. Die meeste babas wat verlaat is, was vroulik. Meisies en seuns is op 'n soortgelyke manier opgevoed, met meer aandag aan dans, gimnastiek en musiek. Die hoofdoel van die opvoeding vir meisies was om hulle voor te berei op 'n gesin, sonder om intellektuele ontwikkeling te stimuleer. Net soos seuns, word meisies as pederastiek beskou. Dit was 'n seksuele verhouding as mentor tussen 'n volwasse vrou en 'n adolessent sonder fisiese kontak. Die huwelik is gereël toe die meisie 13 of 14 jaar oud was deur die vader, of as sy nie 'n pa gehad het nie, deur die naaste manlike familielid. Na die huwelik is daar geen kontak met mans buite die gesin nie. Daar word van hulle verwag om die kinders groot te maak en vir die huishouding te sorg. Hulle was onder volle beheer van hul mans. Hulle moes getrou wees, maar hulle mag nie dieselfde van hul man verwag nie. Na die dood van die vader van die vrou, het die hele grond na haar broers gegaan, of na haar man as sy nie 'n broer gehad het nie. Die enigste persoonlike eiendom wat 'n vrou kon besit, was juweliersware en klere. Egskeiding kan slegs in drie situasies plaasvind: verwerping van haar man (geen rede was nodig nie), die vrou wat die huis verlaat en wanneer die pa sy dogter terug vra. Die laaste situasie was slegs moontlik as die vrou nie kinders gehad het nie.
Vroue in antieke Rome
Die lewe van die Romeinse vrou was nie veel anders as die van die Griekse nie. Sy het geen opleiding gekry totdat sy getroud was nie. Die huwelik is deur haar pa gereël toe die meisie 14 jaar oud was. Die Romeinse familie is gewoonlik oorheers deur paterfamilias, die oudste lid. Hulle het vir die huishouding gesorg en die slawe in die huis beheer. Die eiendom was altyd in die hande van die man of manlike familielid. Vroue is toegelaat om eiendom in baie agterste gevalle te besit, maar hulle is as onbevoeg beskou om dit te beheer. Egskeiding was maklik om te kry, maar die kinders het altyd by hul pa gebly, of as die pa dood was, het hulle aan die naaste manlike familielid behoort. In die laat Ryk, en veral nadat die Christendom wettig geword het, het egskeiding moeiliker geword. Vrou mag nie aan politieke vergaderings deelneem of 'n politieke posisie beklee nie, maar in agterste gevalle het die vrou hul mans gebruik om politieke mag te verkry.
Hierdie kleurvolle vroue verander die politiek
Verlede jaar was die gesamentlike aantal vroue in die kongres vir die eerste keer ooit meer as 100. Dit was oral 'n groot stap vorentoe vir vroulike wetgewers, maar dit was nie heeltemal 'n oorwinning nie. Hoekom? Omdat vroulike politici nog steeds baie onder hul kollegas is, en veral die aantal bruin vroue in die politiek is neerdrukkend laag.
Dit is geen geheim dat politiek, en veral die kongres nog steeds grootliks aan die ou, wit, manlike kant van die spektrum is nie. Daarom is dit van kardinale belang om vroue, en veral individue van kleur en uiteenlopende agtergronde, in wetgewende posisies te bring. Deur ons wetgewers te diversifiseer, help ons om ons bestuursliggame eintlik te laat lyk soos die kiesers wat hulle veronderstel is om te verteenwoordig. En ons kry 'n magdom nuwe idees, nuwe ervarings en nuwe bekommernisse waarop ons moet fokus.
Maar dit is 'n frustrerende stadige stryd, veral vir bruin vroue. Daar word geskat dat mense in 2050 die meerderheid Amerikaanse vroue uit kleur sal wees. Maar volgens die Center For American Progress vorm vroue van kleur slegs 4 persent van die goewerneurs, 5 persent van die staatswetgewers en 2 persent van die burgemeesters van die 100 grootste Amerikaanse stede. En diegene wat ons het, word ernstig onderskat. Daar is wonderlike vroue wat die gesig van politiek verander, en almal moet beslis weet wie hulle is.
Toe Tulsi Gabbard net 21 jaar oud was, is sy verkies tot die wetgewer van die staat Hawaii, en word die jongste vrou wat ooit tot die staatsamptenaar verkies is. In 2004 het Gabbard verkies om nie weer vir herverkiesing aan te bied nie, maar het hy vrywilliglik saam met die Army National Guard na Irak gestuur. Nadat hy twee toere in die Midde -Ooste bedien het, is Gabbard in 2012 verkies tot die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers.
Gabbard, 'n demokraat, het sowel die eerste Amerikaanse Samoaanse as die eerste (en enigste) praktiserende Hindoe geword om in die kongres te dien. Sedert hy by die kongres aangesluit het, dien hy as ondervoorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee, stigter van die Future Caucus en sit hy in die komitee vir gewapende dienste en komitee vir buitelandse sake. Gabbard, nou 34, is een van slegs twee vroulike gevegsveterane wat tans in die kongres dien.
2. Alma Adams
Toe Alma Adams en haar fantastiese hoede in November verlede jaar gesweer is, het sy die 100ste vroulike kongreslid geword. Adams was die enigste vrou in 'n wedloop oor sewe rigtings wat die leë setel in die Huis van Verteenwoordigers uit haar distrik in Noord-Carolina gevul het. En dit is nie verbasend dat sy gewen het nie: voor sy verkiesing tot die kongres was Adams 20 jaar lank in die Algemene Vergadering van Noord -Carolina, benewens professor in kunsgeskiedenis.
By die aanstelling het Adams dit duidelik gemaak wat haar prioriteite was - die verhoging van die minimum loon, die vermindering van werkloosheid en die herbevestiging van die stemregwet. Sedert sy werk begin het, werk Adams ook aan die verbetering van die versorging van veterane. In Mei het sy 'n wysiging aan die National Defense Authorization Act goedgekeur wat die Departement van Verdedigingstudies aanbeveel en die sorg verander vir veterane wat aan PTSV ly.
Terwyl hy as 'n Black Hawk -helikoptervlieënier in Irak gedien het, is Tammy Duckworth beseer tydens sy diens. Met die aanval het Duckworth albei haar bene verloor, maar in ruil daarvoor het sy 'n pers hart gekry en 'n vaste diens om te dien. Nadat sy herstel het, het Duckworth haar toegewy aan die pleit van veterane en die verbetering van hul sorg.
Voordat hy in die Huis van Verteenwoordigers verkies is, was Duckworth drie jaar lank die assistent -sekretaris van Veterane Sake. Sedert hy by die kongres aangesluit het, het Duckworth egter in die komitee vir gewapende dienste gedien en hom beywer vir verbeterde VA -prosesse en veteraanversorging, insluitend pogings om kraamverlof vir vroulike militêre lede te verleng. Tydens die sekwestrasie van 2013 het Duckworth 'n vrywillige salarisvermindering van 8,4 % geneem om te help om skuld te verminder. Tans het Duckworth haar voorneme aangekondig om in 2016 vir die senaat te wees.
Susana Martinez, 'n vinnig stygende ster in die Republikeinse Party, het sedertdien die eerste Spaanse vrou geword wat tot goewerneur verkies is, asook die eerste vrou wat die gubernatoriale verkiesings in New Mexico gewen het. 'N Deel van Martinez se aantrekkingskrag is haar kleurvolle verlede - as tiener het sy as gewapende wag by haar ouer se veiligheidsmaatskappy gewerk voordat sy 'n prominente prokureur geword het.
In 2013, TYD tydskrif het Martinez aangewys as een van die 100 invloedrykste mense ter wêreld.Ondanks die feit dat New Mexico 'n oorwegend Demokratiese staat is, het sy albei die gubernatoriale verkiesings gewen - waarskynlik danksy haar bereidheid om dinge soos debat heeltemal in Spaans te doen. Martinez is beslis 'n naam om op te let terwyl die verkiesing in 2016 warm word, aangesien haar naam waarskynlik as 'n moontlike vise -presidentskandidaat genoem sal word.
Op die ouderdom van 65 jaar neem Joyce Beatty die kongres met storm. Beatty was tans in haar tweede termyn as verteenwoordiger uit Ohio 'n blywende naam as lid van die algemene vergadering van Ohio voordat sy by die kongres aangesluit het. Sedertdien het sy stadig 'n algemene lid van die Demokratiese Party geword.
Deel van wat Beatty so interessant maak, is haar bereidwilligheid om oor die gang te kom. Sy is mede-geborg aan verskeie stukke tweeledige wetgewing, soos 'n wetsontwerp op sekshandel wat dit makliker sal maak om slagoffers van kinderhandel aan te meld, asook 'n wetsontwerp wat daarop gemik is om NCAA-spelers te help wat beserings opgedoen het wat verband hou met harsingskudding.
Beatty het die afgelope September aan die nasie bewys dat die kiesers wat haar verkies het, eerste prioriteit was. Ondanks druk om ten gunste van die kernooreenkoms van Iran te stem, was Beatty 'n uitweg weens die hoë Joodse bevolking in haar distrik. Alhoewel sy uiteindelik ten gunste gestem het, het sy dit duidelik gemaak dat haar besluit nie geneem sou word voordat sy deeglik gehoor het van die kiesers wat haar verkies het nie.
6. Mia Love
Toe Mia Love verlede jaar in die Huis van Verteenwoordigers verkies is, het sy 'n historiese eerste geword: benewens die eerste Haïtiaanse Amerikaanse verteenwoordiger, was Love ook die eerste swart Republikeinse vrou wat tot die Kongres verkies is. Sy is 'n kind van Haïtiaanse immigrante, gebore in New York, maar is verkies as 'n verteenwoordiger van Utah - 'n staat met 'n swart bevolking van minder as 1 persent. Boonop is sy 'n toegewyde lid van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae.
Voordat sy tot die kongres verkies is, dien hy as stadsraadslid en burgemeester van Saratoga Springs, Utah, waar sy veg vir die beperkte rol van die regering. Terwyl sy nog relatief nuut is in die kongres, speel Love 'n deurslaggewende rol in die diversifikasie van 'n party wat histories deur wit mans gedomineer is, en help dit om die GOP toegankliker te maak vir swart kiesers - iets wat dit dringend nodig het. Liefde is dalk nuut vir die kongres, maar sy sal vinnig styg.
7. Genade Meng
Toe Grace Meng in 2012 vir 'n sitplek in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers hardloop, het sy gesê Die New York Times, & quot Dit is die een ding wat ek waarskynlik nie van politiek hou nie - die fokus op die individu. Vir my is dit belangriker om dit reg te kry, of ek nou die eer daarvoor kry of nie. Sedert hy verkies is, het Meng honderde wetsontwerpe geborg en mede-geborg wat onderwerpe insluit soos wapenkontrole, werkerbeskerming en hervorming van studielenings.
Onlangs stoot Meng haar Wet op Kinderpresteerders uit, 'n wetsontwerp wat bepalings bevat soos die beperking van die aantal ure wat kinders kan werk, sowel as dat hulle geld moet betaal, in teenstelling met goedere. Volgens VogueAs dit slaag, word die wetsontwerp die eerste federale wet wat kinders in hierdie bedrywe beskerm.
8. Robin Kelly
Sedert hy as 'n Amerikaanse verteenwoordiger uit Illinois verkies is, het Robin Kelly 'n uitgesproke advokaat geword teen geweergeweld. Kelly, wat in die Huis van Verteenwoordigers in Illinois diens gedoen het voordat sy tot die kongres verkies is, was vooraf op die uitkyk oor haar begeerte om aanvalswapens te verbied en gesonde verstandpogings te beheer.
Kelly se hoofdoel is om geweergeweld as 'n openbare gesondheidsprobleem te laat erken. In 2014 het Kelly die eerste kongresontleding oor geweergeweld bekend gemaak, en meer onlangs HR 224 bekendgestel - 'n daad wat die chirurg -generaal sou vereis om 'n jaarlikse verslag aan die kongres oor geweergeweld voor te lê. Boonop poog Kelly om verborge drawette te verbied, asook om die skuiwergat van die vuurwapen uit te skakel.
Jaime Herrera Beutler, 'n verteenwoordiger uit die suidweste van Washington, het meer as 'n bietjie nasionale aandag getrek. Op 31 -jarige ouderdom was sy een van die jongste vroue wat tot die kongres verkies is, en as 'n Spaanse Republikeinse politikus het sy gewys dat sy oor die partygrense heen kon reik. Beutler het 'n groot storm van media-aandag gekry nadat hy mede-borg was van 'n wetsontwerp wat kinders op Medicaid sou toelaat om spesiale behandeling vir komplekse mediese toestande buite die staat te kry. Beutler se besluit om die wetsontwerp mede te borg, is beslis teen die bekostigbare sorgwet geïnspireer deur haar ervarings met haar eie dogter, gebore met Potter-sindroom, 'n siekte wat gekenmerk word deur 'n gebrek aan niere of vrugwater tydens die swangerskap.
Vroeër hierdie jaar het Beutler amper kritiek van die Republikeinse Party van Clark County in die gesig gestaar weens haar 'swak stemrekord', wat volgens Die Columbiër, & quot het 'n patroon van stem saam met die Demokrate tot stand gebring om uitgawes te verhoog, die skuld te verhoog en regulasies te verhoog. & quot; Beutler het egter die sensuur vrygespring, en dit het haar blykbaar nie laat pla of haar oortuiging in haar party laat wankel nie. "Ek hou daarvan om 'n jong Spaanse moeder te wees wat 'n Republikein is, want dit breek baie stereotipes deur," het sy gesê Marie Claire vroeër die jaar.
Zheng Shi (oftewel Ching Shih) het iets bereik wat min ooit kon regkry en mdashshe het op lang termyn as seerower gewen. Sy het begin as 'n prostituut wat deur seerowers gevang is, en sy is deur die seerowervloot en rsquos -admiraal as sy vrou beweer. Zheng Shi het saamgestem op die voorwaardes dat sy 'n mede -kommandantskap en die helfte van die admiraal en rsquos -deel van die buit kry.
Toe haar man, Zheng Yi, dood is, het sy vinnig beheer oor die vloot geneem. Sy was 'n genadelose seerowerheer. Sy het 'n streng stel reëls ingestel. Die meeste strawwe vir die oortreding van die reëls was teregstelling. Buit moet aangeteken en behoorlik versprei word, vroulike gevangenes moet beleefd behandel word en woestyne sal hul ore laat afkap.
Met 'n ystergreep op haar vloot, het Zheng Shi 'n ryk geskep wat ongeëwenaard was in sy krag en sukses. Toe 'n regeringsarmada haar ontmoet, sink sy 63 van hul skepe en stuur die res terug.
Sy kan die drie vlootwêreldmagte van Brittanje, China en Portugal verneder. In 'n desperate poging om die heerskappy van die seerower en die koningskap te beëindig, het die keiser amnestie vir Zheng Shi en haar vloot aangebied. Sy stem in en moet haar buit behou. Zheng Shi het afgetree, 'n dobbelhuis geopen en op 69 -jarige ouderdom rustig gesterf. 
Emily Winchester is 'n liefhebber van geskiedenis, raaisel en vreemdhede. Sy doen dit hoofsaaklik om haar lewe te finansier, maar die verspreiding van kennis is meer lonend as enige rykdom.
Lees oor meer wonderlike vroue wat grootliks deur die geskiedenis vergeet is op 10 vergete vroue wat die wêreld in die geheim regeer het en die top 10 wilde vroue van die weste.
Kyk die video: Positie van de vrouw in de Islam - Abou Hafs
Copyright © qarkuberat.net | Wie was die kleurvolle, kragtige, invloedryke, opgevoede vroue van die antieke Islam?...