Barthes het as 'n student baie potensiaal getoon en het die tydperk tussen 1935 en 1939 by die Sorbonne gespandeer en 'n lisensie in klassieke letterkunde verwerf. Hy was egter ook nie in 'n goeie gesondheidstoestand tydens hierdie periode nie: hy het gely aan tuberkulose wat dikwels in die isolasie van 'n sanatorium behandel is. Hierdie herhalende inbrake op sy gesondheid het sy akademise loopbaan ontwrig; sy studies was geaffekteer en hy was nie in staat om sekere kwalifiserende ekamens af te lê nie. Die siekte het hom egter ook uit die Tweede Wêreldoorlog gehou en hy het dus moes rondreis op soek na werksgeleenthede as 'n onderwyser aangesien hy nie gekwalifiseerd was vir posisies by die vernaamste Franse universiteite nie. Barthes het egter later in sy lewe beweer dat hy dié universiteite met opset vermy het.
Barthes het die tydperk tussen 1939 en 1948 gewy aan die verkryging van 'n lisensie in grammatika en filologie. Hy het in hierdie tydperk ook sy eerste verslae gepubliseer en aan 'n pre-mediese ondersoek deelgeneem, dit terwyl hy nog steeds met sy gesondheid gesukkel het. In 1948 het hy na puur akademiese werke teruggekeer en 'n aantal korttermyn posisies by instute in Frankryk, Roemenië en Egipte verkry. Hy het in die tyg ook aan die linkse Parys-gebaseerde koerant Combat bygedrae. Uit hierdie bydrae het sy eerste vollengte werk Writing Degree Zero (1953) ontwikkel. In 1952 het Barthes hom gevestig by die Centre National de la Recherche Scientifique ("Nationale sentrum vir wetenskaplike ondersoek"), waar hy leksikologie en sosiologie gestudeer het. Tydens die sewe jaar wat hy daar spandeer het, het hy ook begin om elke ander maand aflewerings in te stuur na Les Lettres Nouvelles, 'n gewilde reeks opstelle wat die mites aangaande moderne kultuur probeer afbreek het (die opstelle is in die Mythologies versameling byeengebring (1957)).
Die idee om ’n "groot toer" van die planete te doen, het in die 1960's ontstaan en Nasa het in die vroeë 1970's aan so ’n program begin werk. Dit het saamgeval met die oplyning van die planete, wat ’n sending na die buitewyke van die sonnestelsel met behulp van ’n nuwe tegniek, swaartekragslinger, moontlik gemaak het.
Daar is ontdek dat die Groot Rooi Vlek ’n komplekse storm is wat antikloksgewys draai. Talle ander, kleiner storms is ook tussen die wolke gevind.
Die ontdekking van vulkaniese aktiwiteit op Io was seker die mees onverwagte ontdekking by Jupiter. Dit was die eerste keer dat aktiewe vulkane waargeneem is op ’n ander liggaam in die sonnestelsel. Saam het die Voyagers die uitbarsting van nege vulkane op Io waargeneem, en daar is bewyse dat daar tussen die twee tuie se verbyvlugte nog uitbarstings was.
Ná die verbyvlug van Saturnus het die kameraplatform vir ’n kort ruk probleme gegee en die uitbreiding van die sending na Uranus en Neptunus tydelik in gevaar gestel. Ingenieurs kon egter die probleem regstel en die sending kon voortgaan.
Uranus se nege ringe is ook bestudeer en daar is gevind hulle verskil grootliks van Jupiter en Saturnus s'n. Die ringstelsel kan baie jonk wees en het nie ontstaan in dieselfde tyd as die planeet nie. Die deeltjies wat die ring uitmaak, kan oorblyfsels wees van ’n maan wat opgebreek is.
Terwyl hy in die omgewing was, het die tuig die "Groot Donker Vlek" afgeneem wat intussen verdwyn het, volgens waarnemings van die Hubble-ruimteteleskoop. Hoewel aanvanklik geglo is dat dit ’n groot wolk is, is later gereken dat dit ’n gat in Neptunus se sigbare wolkekombers was.
Met die besluit van die Internasionale Astronomiese Unie om Pluto as ’n dwergplaneet te herklassifiseer, was die verbyvlug van Neptunus in 1989 die tydstip dat elke bekende planeet in die sonnestelsel minstens een keer deur ’n ruimtetuig besoek is.
Vandat sy interplanetêre sending verby is, is Voyager 2 nou op ’n interstellêre sending, waartydens Nasa probeer uitvind hoe die sonnestelsel daar uitsien buite die heliosfeer.