Die Arameërs (Aramees: ܐܪ̈ܡܝܐ) was ’n antieke Noordwes-Semitiese, Arameessprekende stamfederasie wat in die Laat Bronstydperk (omstreeks die 11de tot 8ste eeu v.C) ontstaan het in die streek Aram in die hedendaagse Sirië. Hulle het ’n lappieswerk van onafhanklike Aramese koninkryke in die Levant gestig en groot dele van Mesopotamië beset.
Die Arameërs was nooit een verenigde nasie nie; hulle het kleiner, onafhanklike koninkryke gestig in dele van die Nabye Ooste, veral die hedendaagse Sirië, Libanon, Jordanië, Israel, Palestina, die noordwestelike Arabiese Skiereiland en Suidsentraal-Turkye. Dié state is teen die 9de eeu v.C. heeltemal in die Neo-Babiloniese Ryk opgeneem. In dié tydperk kon Galdeërs, Arameërs, Suteërs en inheemse Babiloniërs in ’n groot mate nie van mekaar onderskei word nie.
’n Begrafnisstele met ’n Aramese inskripsie, omstreeks die 7de eeu v.C. Ontdek in die hedendaagse Sirië.
Die eerste sekere verwysing na die Arameërs was deur koning Tiglath-Pileser I van Assirië, waarin die onderwerping van die die "Ahlamû-Arameërs" genoem word. Kort daarna verdwyn die Ahlamû vinnig uit die Assiriese annale en word dit vervang deur die "Arameërs". Dit is egter moontlik dat die Ahlamû en Arameërs niks gemeen gehad het nie, maar in dieselfde gebied gewoon het. Teen die laat 12de eeu v.C. was die Arameërs goed gevestig in Sirië; hulle is egter deur die Middel-Assiriese Ryk verower.
Latere Bybelse bronne vertel dat Saul, Dawid en Salomo in die laat 11de tot 10de eeu v.C. geveg het teen die klein Aramese koninkryke. ’n Aramese koning se weergawe van minstens twee eeue later, die Tel Dan-stele, is in Noord-Israel ontdek en is bekend daarvoor dat dit dalk die vroegste nie-Israelitiese historiese bron buite die Bybel is wat na die Huis van Dawid verwys. In die vroeë 11de eeu v.C. het ’n groot deel van Israel volgens die boek Rigters vir agt jaar onder Aramese bewind gekom, totdat Otniël die magte onder Kusan-Risatajim, die koning van Aram-Naharaim, verslaan het.
In die 11de en 10de eeu v.C. het die Arameërs na die ooste van die Eufraat getrek, waar hulle hulle in sulke groot getalle gevestig het dat die hele streek ’n ruk lank bekend was as Aram-Naharaim, of "Aram van die twee riviere". Oos-Aramese stamme het tot in Babilonië versprei en ’n Aramese troonrower is as koning van Babilon gekroon onder die naam Adad-apal-iddin.
Aram/Eber-Nari is daarna deur die opvolgerstaat, die Nieu-Babiloniese Ryk (612–539 v.C.), regeer – aanvanklik onder ’n Galdese dinastie, wat net ’n kort ruk bestaan het. Die Aramese gebiede het ’n slagveld geword vir gevegte tussen die Babiloniërs en die 26ste Dinastie van Egipte, wat deur die Assiriërs as leenmanne aangestel is nadat hulle Egipte verower, die vorige Nubiese dinastie verdryf en die Koesjitiese Ryk verwoes het. Die Egiptenare, wat die gebied binnegekom het in ’n laat poging om hul eertydse Assiriese meesters te help, het dekades lank teen die Babiloniërs geveg (aanvanklik met die hulp van oorblyfsels van die Assiriese weermag) voordat hulle eindelik verslaan is.
Die Babiloniërs het net tot in 539 v.C. oor die Aramese gebied regeer. Daarna het die Achemenidiese Ryk vir Nabonidus, die Assiries gebore, laaste koning van Babilon, verslaan.
Nadat die Griekse Seleukidiese Ryk (312–150 v.C.) die Aramese gebied van die Achemenidiërs verower het, het hulle die Indo-Europese naam "Assirië" uit die 9de eeu v.C. aan die land gegee. Dié naam, wat "Sirië" beteken, is tot in dié tyd histories en geografies net gebruik vir Assirië en die Assiriërs, ’n streek en volk in die hedendaagse noordelike helfte van Irak, Noordoos-Sirië, Suidoos-Turkye en die noordwestelike rand van Iran, en nie vir die Levant of sy grootliks Aramese bevolking nie. Van die laat 4de eeu of vroeë 3de eeu v.C. af het die Seleukidiërs die naam ook gebruik vir Aram/Eber-Nari wes van Assirië/Sirië, wat drie eeue lank ’n Assiriese kolonie was. Dit het daartoe gelei dat die Assiriërs van Assirië sowel as die Arameërs van Aram wes daarvan in die Grieks-Romeinse kultuur as "Siriërs" bekend gestaan het, hoewel die twee volke geografies, histories en etnies verskil het. Dié verwarring het in die Weste voortgeduur tot in die moderne tyd.
Die Partiese, Romeinse en Bisantynse Ryk het hierna gevolg, met die Aramese gebied wat eers die frontlinie was tussen die Partiese en die Romeinse Ryk, en daarna tussen die Sassanidiese en die Bisantynse Ryk. Daar was ook ’n kort tydperk van Aramese heerskappy tydens die Romeinse periode. Tussen die 1ste en 4de eeu n.C. het die Arameërs die Christelike geloof begin aanneem in die plek van die politeïstiese Aramese geloof, en die Levant het ’n belangrike sentrum geword van die Siriese Christendom, saam met Assirië in die ooste waar die Siriese taal en Siriese alfabet ontstaan het.
Die Siriese Christendom bestaan vandag nog onder die inheemse, pre-Arabiese bevolking. Die Arameërs was tot lank ná die Arabiese Verowering van die middel 7de eeu n.C. die grootste bevolking in hul tuisland (die grootste deel van die moderne Sirië en ’n deel van die suidsentrale Klein-Asië). ’n Paar Aramese koninkryke het selfs in die streek ontstaan, waarvan die belangrikste Palmyra was.
Ná die Arabiese Islamitiese verowering van die streek in die 7de eeu n.C. het die inheemse Arameërs geleidelik ’n minderheid in hul eie land geword en die taal is mettertyd deur Arabies vervang namate al hoe meer Arabiere (asook Turke en Iraniërs) in die streek ingetrek het. ’n Minderheid Siriërs praat steeds verskeie Aramese dialekte.