Paul C. Venter se woorde, pen nie gou stilPaul C. Venter en sy agterkleinseun, Hunter. (Foto: verskaf) In sy gr. 8-jaar het Paul C. Venter se oom vir hom sy heel eerste tikmasjien gekoop – ŉ bemagtigende voorwerp wat die res van sy skrywersloopbaan sou laat vlamvat. Dié bekroonde skrywer is onder meer verantwoordelik vir reekse soos Knapsekêrels, Vlug na Egipte, Terug na Egipte, Vierspel en die Arende-reekse. Hy vorm ook deesdae deel van die skryfspan van die gewilde kykNET-sepie, Binnelanders. Sy jongste reeks, Mooiweer en warm, is tans op kykNET te sien en vertel die storie van ’n kleurvolle groep vlooimarkuitstallers en ’n ramp wat net op die buitewyke van hul klein dorpie vir hul lê en wag. Die reeks, wat propvol bekende gesigte soos Kim Cloete, Brümilda van Rensburg, Paul du Toit, Tinarie van Wyk-Loots en Deon Lotz is, het sy ontstaan gehad toe Paul op ’n dag die agterkant van ’n vlooimark beleef het. Hy het besef dat elke mens wat uitstal by ’n vlooimark, ’n interessante en dikwels inspirerende storie het. “Goed het dalk verkeerd geloop in hul lewens, maar hulle het nie tou opgegooi en op straat gaan bedel nie,” vertel hy aan Maroela Media. “Hulle het aanhou veg. Dit is mense wat nooit opgee nie, hulle is helde!” Hy was in daardie stadium ook besig om uit te bou aan ’n idee oor die instandhouding van damme, en het besluit om dié twee gedagtes te kombineer. Paul C. Venter tydens die voorskou van ‘Mooiweer en warm’. (Foto: verskaf) Oor waar sy inspirasie vir die tientalle reekse en stories wat al uit sy pen verskyn het vandaan kom, het hy nie eintlik te veel om te sê nie. “Daar is nie ’n skrywer wat weet waar inspirasie vandaan kom nie. Die persoon wat daardie vraag kan beantwoord is seker ’n biljoenêr.” Tog is daar nie ’n einde in sig vir Paul se stories nie, hoewel hy nie maklik oor nuwe idees of projekte gesels nie. ŉ Mens weet nie wat die toekoms inhou nie, vertel hy, maar vir nou is sy skrywerspen nog aan die gang. Sedert die aanvang van sy loopbaan, het televisie voortdurend van vorm verander. Een van die grootste veranderinge waaraan hy as skrywer gewoond moes raak, is die ontwikkeling van tegnologie. Alhoewel dit bydra tot die spoed van storievertel, het tegnologie tog nie ’n impak op mensestories nie, vertel hy. “Koöperasiestories ŉ voorbeeld hiervan. Mense se stories sal mense altyd lok, dit sal nooit doodloop nie.” Paul het van kleins af ’n liefde gehad om stories te vertel en gehore, al was dit net sy niggies, op die punte van hul stoele met hul ore gespits te hou. (Foto: Paul C. Venter/Facebook) Dis eintlik leuens, vertel hy, maar vir storievertellers is leuens bloot volgende episodes. Hy onthou hoe sy ma hom as klein seuntjie dikwels moes eenkant toe roep om hom daaraan te herinner dat hy besig is om stories te vertel en dat dit dalk tyd word om briek aan te draai. Paul het dit op skool geniet om opstelle te skryf, en het goeie punte vir sy vroeë skoolskryfwerk ontvang. Hy vertel egter skertsend hoe ’n onderwyseres, jare nadat hy skool voltooi het en begin werk het as skrywer, ’n ou skoolopstel wat sy bewaar het vir hom gestuur het. “Dit was die grootste klomp nonsens!” “Hierdie outjie was verslaaf aan byvoeglike naamwoorde, dit was afgryslik,” vertel hy tong in die kies. Tog het die tikmasjien wat hy aan die begin van sy hoërskoolloopbaan gekry het, ’n wêreld se stories oopgesluit. Vir jare het Paul bedags as joernalis gewerk en in die aande kortverhale, wat later boeke sou word, geskryf. Hy het betrokke geraak by die skryf van draaiboeke, en teen die tyd wat Suid-Afrikaanse televisie aan mense bekendgestel is, was Paul gereed om sy skrywerskoene vol te staan. Voordat hy sy eie reekse begin skryf het, was hy deel van talle skrywerspanne wat reekse aanmekaar getimmer het. Hier en daar het hy enkele episodes geskryf, totdat die deur tot vollengte reekse eindelik vir hom oopgegaan het. Hy het in 1979 as vryskutskrywer begin werk en nooit weer daarna vir ’n baas gewerk nie. “Dit is ongelooflik dat ek kinders deur skool en universiteit kon sit as vryskutskrywer,” erken hy. Tog, as hy nou oor kon kies, sou hy steeds dieselfde loopbaanpad gestap het. “Dis eintlik al wat ek kan doen. “Ek beny nie ander skrywers nie, ek bewonder hul werk, maar ek beny hulle nie. Ek beny iemand wat self ’n huis kan bou, self die krag en loodgieterswerk kan regsien. Ek beny iemand wat my kar kan vat, kan identifiseer wat fout is, en dit kan regmaak.” Paul C. Venter en Saarkie. (Foto: verskaf) Paul erken dat hy sedert sy twintigs nooit werklik alleenlopend was nie. Hy was óf getroud, óf in ’n verhouding. “Ons is maar ’n bronstige generasie. Ek was nie die wêreld se suksesvolste eggenoot nie,” skerts hy. Hy is tans besig om van sy derde vrou, Sara-Elana of Saarkie, te skei. “Ek het met ’n vrou getrou wat eintlik te jonk was vir my, ek het vermoed dat dit nie gaan werk nie, maar op die ou einde besluit om te sien hoe dit gaan. “Die huwelik het ’n wonderlike tien jaar geduur en ek het my eerste seuntjie daaruit gekry,” vertel Paul oor sy en Saarkie se aangenome sesjarige seuntjie. Paul het vyf dogters en geniet sy seun terdeë. Wanneer hy kom kuier, word alle ander planne opsygeskuif. Paul saam met sy seuntjie. (Foto: verskaf) Hy vertel trots dat sy seuntjie reeds ’n liefde vir storievertel begin wys en dat hy dikwels sy pa oortuig om selfoonrolprente saam met hom te maak. Paul kla natuurlik glad nie. “Ek is op ’n hoë ouderdom met ’n klein seuntjie. Ons het nie meer baie tyd saam nie. “Wat hy wil doen, doen ons. Ek wil soveel moontlik tyd saam met hom deurbring.”