Maande het verbygegaan.
Die nuwe jaar in.
Ek staan steeds versteen met die kis in my hande.
“Dit wag vir jou” – Bondel-Ek se hand swaai voor my gesig. “Om oop te maak. Hy wag vir jou om te sê maak oop – AS jy guts het” Die sigaretrook laat my neusvleus sper
– draai dan vreemd om die kisdeksel. “Ek het guts. Ek wil dit net nie sien nie. Ek weet”
“Jy weet nog nie genoeg nie” Bondel-Ek betrag my skewekop – skrrefoog – “Waarvoor so bang – jy is altyd so hardegat – nou bang vir jouself?”
“Eks gin bang nie. Eks net nie meer lus nie. Gee my een van jou sigarette”
“Maak eers oop”
Ek soek net genade. Net dit. Die deksel gaan oop.
“Mmmm – lyk my jy het eindelik iets reggekry prinses. – Dis agter jou.”
Sy staan weer voor my. Haar oë is nie meer so swart nie.
“Ons was so jonk en naief – wou wegkom maar ook bly. Wou in opstand kom maar vrede hê, onsself gesoek maar verdwaal.”
Sy hou haar sigaret uit. Ek vat dit dankbaar.
“En toe donner Ek alles op”
Sagte laggie. “AMPER.”
“Maar Ons was okay – jy het gesien. Na ons uit die put uit gekom het. – Liefde., Man, huis, kinders.- tot my eie hondjie. — Alles het weer opgemaak vir alles”
Sy smaal bietjie. “Ja wel, – weer – AMPER”
Demmit. Ek moes geweet het.
Sy sweef verby my – wys vorentoe. “Kyk”
Sjit. Dis nie ‘n kissie nie. Dis ‘n Hangkas.
“Baie jare. Baie demons – Nê – maak oop, die Amper lê daar binne”