Uncategorized – Ek kan nie Blog nie …
"Goeie môre. My naam is Nossie en ek is 'n verslaafde!"
… sak my kop in teleurstelling, hande ineen gevou in my skoot … stilte … effense bewerasies.
Corona het my 'n Facebook verslaafde gemaak. Sedert Wuhan gewildheid verwerf het, sit ek en my geliefde koppie koffie die nuus en lees elke oggend. Op dieselfde bank, vroeg oggend terwyl dit stil is en die dag nog wakker word.
Niks! Nie tussen die ander koffie en tee nie, nie agter die suiker nie.
… hande in my hare …
Facebook het verander soos lockdown in die wêreld versprei het. Vriende wat jare lank al 'n profiel besit, maar nooit kommentaar lewer nie, neem skielik deel aan 'n Mom-challenge, 'n Pilot-challenge, 'n Ou Skoolfoto-challenge, 'Toe ek 'n kind was' challenge. Die vriende met wie jy jare laas gesels het, is grys, geskei, getroud, het graad gevang, kinders gekry, beroep verander en party woon in 'n ander land. Ek moet ure 'scroll' om by die 'actual' nuus uit te kom!!
Ek soek al ure vir 'n sakkie. Ek weet ek sou dit nie tussen die toiletpapier bêre nie, maar kyk in elke geval.
Kners op my tande.
Terwyl mense doodgaan in oorvol hospitale, het die mense mal geword vir toiletpapier, maskers en handskoene. Nie Suid Afrikaners nie! Hulle gemeenskaplike probleem … ?
Die drank is nie genoeg nie!
As ek maar my bottels wyn kon ruil, maar wat help die vol bottels in Suriname.
… klein pêrels sweet slaan op my voorkop uit …
Kyk, almal kon voorberei en genoeg voorraad kry voor Lockdown, fase 1.
Fase 2 het nie die voorreg gehad nie. Drank en alkohol is net so onder 'lockdown' in die winkels soos jy moet wees by jou huis! Mag nie die winkel se deur verlaat nie! Dit laat my wonder?
Is Suid Afrika onder lockdown of … 'Rehab'?
Ek het sleg geslaap. Dalk is daar 'n verlore pakkie in een van die reistasse, ek vat altyd voorraad met my saam.
8 Tasse en 5 ure later as Suid Afrika, sit ek toe maar met 'n koppie tee en nuuslees. My Whatsapp is oordonder met vriende wat eiers en suiker uit shooterglasies drink en dit met 'n shot sterk drank afsluk. Ontrekkingsimptome? Die klomp het heeltemal mal geword!
Vir die hoeveelste keer kyk ek in die teeblik … nogsteeds leeg. Ook niks in die skryfbehoeftelaai, tussen die paspoorte of die boekrak nie.
Gatvol vir die tee, sluk ek toe maar ontbyt af met 'n bier, te dankbaar dat Emma die laaste eier vir koekiesbak gebruik het, maar vinnig spyt dat ek dit met 'n sluk Woestersous vervang het!
Ek verlang skielik plaas toe, Bloemfontein toe! Ek kan sien hoe ons die glasies so om die tafel sou uitpak en almal saam eiers en suiker sou sluk.
Ek verlang ook na die blikkie wat my Sus in haar kas gehou het, spesiaal vir my.
My Handsak!!!! Ek het altyd 'n pakkie in my handsak!
NIKS! Ek smyt die glas water in die wasbak uit.
Te hard! Flenters! Verdomp!
Kontrak werkers is ons expat families se 'couriers'. Die ander vrouens se lysies bevat Mrs Balls Chutney en mieliepap, soms vra hulle NikNaks en Lyf soek altyd droëwors en biltong. Niemand vra my nie, die versoek was nog altyd dieselfde.
Geen vlugte! Geen voorraad! Ons het nie kans gehad om voor te berei nie! Die een dag was Corona ver weg en die volgende dag was grense en winkels toe.
… ek masseer my slape, sluk my trane …
Corona – Koninging van Ontmaskering!
Wie is jy as jy net by die huis moet bly?
Wat is dit waarsonder jy nie kan klaarkom nie?
Na wie verlang jy en watter nuwe gewoontes het jy aangeleer?
Diep asem, sluk water!
Ruik die filterkoffie, diep asem, sluk water!
Smyt die Nescafè in die wasbak uit!
Die goed is blêrrie sleg!!
Facebook raak te veel! Dis negatiewe nuus, mense wat nie die reëls volg nie en Challenges wat persoonlike foto's vra wat ek nie wil post nie. Ek verwyder die "post" met my Woestersous en eier ontbyt.
As ek maar my voorkeure kon 'disable' en 'delete' …
Ek is bereid om my bottels wyn te ruil vir een pakkie … NET EEN PAKKIE!!!
'n Vriendin benodig kroniese medikasie, blykbaar gaan DHL aflewer! Ek het gevra of sy 'n plekkie kan maak: net so 2 pakkies, dalk 3.
Benoud. Kan … nie … asem … kry … nie …
Dis al 5 minute later. Sy't nog nie geantwoord nie.
Ek hou my knieë vas, wieg heen en weer. Die kombuisvloer is koud en my trane is warm.
Ek voel leeg.
So leeg soos my koffiekoppie hier voor my.
Terwyl die wêreld huil vir toiletpapier en wyn, smag ek na 'n koppie, net EEN OU KOPPIETJIE …
Jy het reg gehoor!!!!!!!
"My naam is Nossie: ek is verslaaf aan Ricoffee."
… Sak my kop in skaamte, huil my masker af … blootgestel, broos … pateties!
9 Maande Later
9 maande … Beplan of Glipsie?
Ek sal darem nou nie vir Suri 'n Glipsie wil noem nie! Laat ons dit ook net duidelik maak – sy en Apple het niks met mekaar te doen nie. Apple is in elke geval te duur vir die meeste mense hier, behalwe die duur elektroniese winkel in die enigste Mall wat 'n hele muur aan Apple foon 'covers' spandeer en net die lelikste en eenvoudigstes aanbied vir die 'local' massas!
1 Januarie 2019 toe ons soos die Nederlandse Setlaars voet aan wal sit, was Suri onbekend en 'n baie onsekere gedagte. Enige nuweling bring maar sulke gemengde gevoelens, en terselfdetyd sal jy haar ruil vir niks nie! Ons was almal vreeslik opgewonde oor die nuut en die anders, nuuskierig oor die onbekende, geinterreseerd in die geboue en museums en vol planne oor die opwindende lewe wat ons hier vir onsself gaan bou. Ons was almal positief oor wat wag, positief dat ons plek sal maak vir die nuwe waar ons die bekende moes agterlaat.
Suri se toekoms is egter onseker in baie opsigte.
Sal die klimaat in 9 maande meer aanvaarbaar wees of sal ons soos die Amerikaners nie sonder lugverkoeling kan klaarkom nie?
Sal ons vir Emmie 'n nuwe sport kan opspoor, vir Callie 'n kunsklas en sal Suri rustig saamry en inpas?
Sal ons huwelik hierdie baba oorleef?
Sal Suri allergies wees vir die nuwe huisdiere en sal ons hulle kan 'pottytrain' voordat sy begin kruip?
Ons hoop die meisies kan 'n plek in hulle harte kry vir haar saam met die nuwe skool, nuwe taal, nuwe paaie en wel … alles nuut behalwe ons vier.
Baie dinge kon gebeur in 9 maande: baie dinge HET gebeur en baie dinge het verander.
Lyf en sy fiets het natuurlik saam met hier opgedaag, sy bagasie eers 2 weke later. Hy kon dus fietsry werk toe met 'n stywe rooi Chinese XXXL onderbroek en 'n nagemaakte KongFong Nike T-shirt totdat sy tas opgespoor is. Prioriteite! Prioriteite! Suri gaan dinge ook nie so maklik maak nie: nuwe aanpassings vir Pappa. Hy moes maar sy modder en bulte opgee en sy dikwielfiets op die plat teerpaaie inspan, want een ding is verseker – Suri gaan saam op die fietsry uitstappies en ek gaan haar beslis nie in my mandjie sit nie. Ons weet almal hoe blou ek al geval is met die fiets – fietsry saam met Lyf is eenvoudig veiliger op enige terrein.
Dit was die soektog na plaasvervangers wat so moeilik was. Netbal en Sagtebal bestaan nie hier nie, Basketball en Sokker is alleenlik vir seuns. Tennis en Swem interreseer Emmie nie terwyl Callie eers die Sing&Drama op Maandae uitgetoets het voordat sy nou besluit het om eerder kunsklasse by te woon. HapKido is nou altyd in die verlede, Thaibox is in. Suri het nie eintlik 'n keuse nie, sy sal moet inval by wat werk vir ons!
Siende kos soveel anders is en dieselfde goed nie elke week beskikbaar is nie, sal die lot op my val om Suri eg Suid Afrikaans groot te maak. Die gebrande houtskool beskuit in die asblik sal my nie onderkry nie!! Suri sal leer om oor en oor te probeer tot sy dit regkry. Sy sal grootword met melktert en kaaskoek, tee in fyn koppies en Ouma se beskuit in haar oggentee.
In 9 maande het ons baie geleer.
Mens kyk nie terug nie, jy kyk vorentoe. Veral as jy bestuur! Die klomp mense ry so naby aan mekaar, bang 'n voetganger stap voor hulle verby! Om in jou truspieëltjie te kyk is soos om elke dag in 43 amper ongelukke te wees. As jy terugkyk na die dinge wat jy wou doen, die mense wat jy wou sien, die situasies wat jy anders moes handteer, wel … dit is inderdaad soos 'n anker wat jou vashou. Jy kan nie vorentoe beweeg nie. So ek kyk vorentoe en kant toe, bid vandat jy wegtrek totdat jy terug is by die huis, maar jy kyk NOOIT agtertoe nie!
Ek het geleer die wêreld is baie groter as die grense van Suid Afrika. Kaartgrense natuurlik! Met xenophobia en onwettige immigrante weet g'n mens meer waar die sogenaamde grense nou eintlik meer is nie. Natuurlik is daar grensposte, maar sou jy nie daar regkom nie, is daar altyd die Elephant crossing in die Noorde of dalk die Zebra Strepe meer Suid.
Die US Embassy het my geleer jou aansoekvorm is nie 'n gegewe nie. Verbeel jou dit! Die span besluit om my te ondersoek? Dit is soos 'n klad op my naam: ek is omtrent die enigste mens wat ek KEN wat al die verkeersreëls nakom. Ek probeer goed doen en gaaf wees … en hulle besluit om my te ondersoek? Ek meen die vrou wat haar kind op die trap sit en borsvoed is sekerlik die prentjie van "free spirited", maar lyk sy nie bietjie meer agterdogtig nie? Wat van die ou wat die hele tyd op sy foon getik sodat sekuriteit dit moes konfiskeer? Daai vrou met die vier klein kinders wat onbeheerbaar rondhardloop en oor alles klim, lyk hulle nie meer soos 'n "potential immigration problem" nie? Maar nee! Van almal in my ry kry ek die email met 2 bladsye se vrae in 'n baie klein font! Ek moes op die duur manier leer dat jy jou vlugte eers finaal bespreek as jy met jou visa in jou hand staan!
Ek het geleer jou foon nommer is nie vir ewig nie. Min dinge is. Vodacom kan nie eers ons nommers op hulle sisteem opspoor nie, so weg is dit. Geen geskiedenis nie, geen rekening nie, niks nie! Vodacom is iets van ons verlede. Ons honde behoort nou aan ons kinders wat ons huis oorgeneem het en ons lieflingkat is doodgery kort nadat ons weg is. Nuwe vriende is tydelik, meeste expats is op kontrak – kom en gaan. Ou vriende is skaarser; ons lewe is nou nie meer so interresant soos toe ons hier aangeland het nie. Daar is mense wat Suri nooit sal ken nie en stories waarmee sy nooit sal assosieër nie. Haar stories, haar mense en haar kultuur is hier. Dit is hier waar ons almal aanpas en 'n nuwe huis bou met nuwe vriende, nuwe winkels, nuwe fietse en nuwe diere.
Ek het geleer vriende het nie grense nie. Op 'n moeilike dag kan ek nogsteeds op Anri se Suid Afrikaanse knoppie druk. Kathi in Houston het al meer as eenkeer haar huis in 'n boks gepak en na 'n nuwe land getrek. Harriette in Mexico weet van skole soek, huisagente, diere trek en lekker koffie. Ek en Annemarie het soos ou vriende gepraat toe ons mekaar by 'n expat funksie raakloop, ons het almal skoon stilgepraat in Afrikaans. Ek het in gebroke Frans-Engels leer springrolls maak by Maria terwyl ek vir braaidag die sosaties op die gasbraaier gaargemaak het. Suri dink seker braaidag bestaan uit springrolls en groente! Suri weet slegs van 'n yskoue Parbo na 'n warm dag in die tuin en het nie 'n idee wat die advertensie bedoel met 'n yskoue Castle nie!
Op die einde van die dag is ons almal dieselfde: Expat huisvrouens (en twee huismans) wat alles opgegee het om saam ons manne (of vrouens) se werk te trek. Wanneer ons bymekaar is, is almal Engels, Kindersielkundiges, Huweliksberaders en Aanpassingspesialiste. Suri dink mansmense wat na kinders kyk terwyl Mamma werk is normaal … en dalk is dit!
Ek het geleer jy verlang na familie op enige kontinent. Ons sou so graag dat almal vir Suri ontmoet, haar warm hart, haar persoonlikheid wat soms so naby aan hulle bekend is en soms so ver. Suri leer hulle ken oor 'n "video call". Sy kan meeste gesigte al by hulle stemme plaas wanneer ons so gesels-gesels tussen die gym en die winkel ry.
Jy eet wat op jou bord is. So het my Ma altyd gesê. As gevolg van my uitmuntende kookvermoëns kon ek nog nooit die opdrag in my kinders se keelgate afdwing nie! Die Vegans sukkel om hier te kook want alles is anders, nie altyd vars nie en net soos hulle die resep onder die knie het, kry jy dit nie weer op die rakke nie. Gluten-free is 'n gesukkel vir die ma met die allergiese kind: jy kan slegs koekies opspoor by Tulip ten duurste, in die stad … en selfs kinders kan net so lank op koekies lewe! Suri gaan slaai leerken met komkommer, soms blaarslaai en watter tamatie ookal beskikbaar is. Die ander goed in die yskas lyk vreemd en as die slaghuis toe is, drink ons maar 'n 'protein shake'. Druiwe teen R120 'n pakkie is nou 'n delicatessen in die huis en aarbeie is iets wat ons lank terug in Suid Afrika kon eet. Hoe eet mens tog 'n aarbei teen R20 stuk? Ek hoop maar Suri sal so bevoorreg wees om advokadopeer te proe, want in 9 maande was ons nog net 2 keer gelukkig met 'n groen binnekant. My ma was reg! Jy moet maar eet wat op jou bord is.
Ons is Amerikaners volgens meeste mense by wie ons in Suid Afrika gaan inloer het. Dit is asof mense nie die SUID van Suid Amerika hoor nie, The Americans. My Skoonsus se beskrywing is egter nader aan die waarheid: Amazone Bewoners. Suri is maar pasgebore, hier in 'n derde wêreld land op die ewenaar, deel van die Amazone. As jy so in 'n gedeelte van die aardbol se suurstoftenk woon, is dit ook geen wonder dat ons nog nie regtig siek was nie. Die vliegtuig-dalk-Zikhia-virus-siekte wat ek in Februarie opgetel het, tel nie!
Soos orals in die wêreld, word Suri groot in 'n land met gaaf, goed, mooi … en ongelukkig ook die negatiewe sy daarvan.
Suri moenie aanpas by die fietsgenerasie in Nederland nie, die paaie is te nou en te gevaarlik! Die bestuurders veels te haastig!
Suri kan ook nie sê die middestad hier is veilig nie, maar die mense met wie ons te doen kry is gaaf en vriendelik, behulpsaam en bedagsaam. Hulle waardeer as jy in Engels herhaal nadat jy in Nederlands probeer het.
Suri sal nie sukkel met die taal nie, sy kan reeds vlot in al die 'local' tale kommunikeer.
Suri sal ook maar net in die 'gated community' sorgeloos kan rondloop en in die strate speel, aangesien haar land ook oorgeneem is deur korrupte politici, dwelm smokkelaars en televisie.
Sonroom sal Suri se beste vriend wees, want die son sal ons ligte velle flenters brand!
Suri moet ook maar leer swem, want net omdat ons op die kus woon in die noorde van Suid Amerika, beteken dit nie ons is Modderwater Surfers nie of dat ons naweke pirannahs vang vir 'n nuwe stokperdjie nie.
Ons het Suri met ope arms in ons huishouding verwelkom, die nuut en vreemd in die oë gestaar en is nou trots Suid Afrikaans in Suri se wêreld. Soos enige baba hou sy ons soms wakker, maar wanneer ons saam is en tyd maak vir God en mekaar, vergeet jy gou van die moeilike nag.
Waarheen is ons oppad? G'n mens weet nie … en wat maak dit nou eintlik saak?
Ons is waar ons nou is.
Ons sal gaan waar ons volgende gaan.
Ons sal kuier wanneer ons kan.
Ons sal werk wanneer ons moet.
Ons sal eet waarvan ons hou.
Ons sal bid soveel ons kan.
In 9 maande kan baie gebeur.
In 9 maande het baie gebeur.
Lyf kon ongeveer nou die Pa van 5 kinders gewees het en ek die Mamma van 3. Ons het gewonder of Kleinmens in Nederland gebore sou word en of ek Suid Afrika toe sou gaan vir die bevalling. Die dokters hier is vreemd en anders as waaraan ons gewoond is, maar hulle vang tog ook babas? Saam met al die beplanning en angs van die moontlike nuweling, het ek en Lyf altwee soos … wel? Soos babas geslaap toe daar 02h00 die oggend op die derde toets alleen een strepie was en nie 2 nie.
Suri, kort vir Suriname, is reeds 'n handvol!
Soos Suid Afrika in ons bloed is, so sal Suri ook orals in die toekoms saam ons trek.
Soos Suid Afrika deel is van ons Geskiedenis, soos sal Suriname ook deel bly van ons stories om in die toekoms te vertel.
Posted on Augustus 27, 2019 September 19, 2020
Liefde in Enige Taal
As mense my vra "Hoe gaan dit in Suriname?" is my antwoord elke keer "Dieselfde … maar Anders".
Ons staan nogsteeds eers op as die wekker weier om weer te snooze. Tussen my en Emmie is ons nogsteeds betyds vir skool – soms meer betyds as ander kere, maar NOOIT LAAT nie!
Soms kyk ons te veel TV.
Ons hou van by die huisbly.
Soms speel ons kaart en soms lê ons in stilte bymekaar en boeklees.
Ons gesin is dieselfde in enige land.
Skottelgoed en wasgoed, huis skoonmaak en karwas is nie nou skielik altyd lekker nie.
Hier is taxi-bussies ook die slegste en gevaarlikste bestuurders – 'n gejaag na geld en passasiers! Enige plek is 'n busstop en enige sypaadjie is 'n spesiale taxi-baan.
Die skool het goeie maats en nare kinders, die meisies kom soms ongelukkig huistoe maar meestal gelukkig.
Ons het goeie dae en ons het slegte dae.
Of ek nou in Suid Afrika, Suriname, Amsterdam of Miami is, ek drink net Ricoffie. Ek is lief vir my koffie in enige taal.
Baie dinge is Dieselfde.
Baie dinge is Anders.
Dit is anders as jy 'n straatnaam erken – so asof Afrikaanse woorde en name in Nederlands gespel is.
Dit is vreemd dat die kassier slegs Chinees kan praat en jou gebroke Nederlands help nie om tandepasta op te spoor nie.
Dit is net nie dieselfde om tee te drink met 'n Amerikaner, 'n Nederlander en 'n Mexikaan om een tafel nie.
Dit is asof die vleis anders proe op 'n charcoal vuur as 'n knarsende houtvuurtjie wat so saamgesels as jy braaivleis hou.
Dit is net nie heeltemal so lekker om 'n Gin & Tonic te drink sonder my skoonsus op die plaas nie.
Die strate lyk anders, die winkelrakke voel deurmekaar, alles buite die vier mure van ons huis is anders.
Dit is vreemd as die elektrisiën vra of die box aan jou kat behoort "Het is de puss se doos?"
Tog het ek in die strate van Suriname 'n nuwe taal geleer het. 'n soort Liefdestaal.
Ek ry vanoggend huistoe en sien 'n Pa en dogter in die motor agter my lag en gesels. Sy gesels sonder om asem te haal en Pappa luister geduldig. Daai sagte glimlag om sy mond wat net 'n kind kan veroorsaak. Daar is iets spesiaal tussen 'n Pappa en sy klein dogtertjie orals in die wêreld: Pappa die Hero en sy die Prinses.
'n Bejaarde Tannie met haar loopring begin pad oorsteek en karre – groot, klein, duur of stokoud – slaan brieke aan dat die rook so trek. Daai grys bolla is nie net wysheid nie, daar is 'n soort selfvertroue en autoriteit wat saam met die plooie en aluminium loopring kom.
Die twee jong vryers dink niemand sien hulle agter die winkelmuur wegkruip nie. Vir die oomblik is dit hulle: hulle glinsteroë en hulle 'happy ever after'. Tyd staan stil. Daar is niemand anders in hulle wêreld nie. Verlief wees is sekerlik een van die wonderlikste ervarings wat enige iemand ooit kan ervaar.
Die begrafnisstoet word geken deur swart klere en routrane … die verlies groot en seer, maak nie saak waar jy is nie.
Ek het 'n bekende taal ervaar by die Babelse Expat Braaivleis.
Lekker wyn en kos is die resep vir enige kuier, of jy nou BBQ met gas of charcoal en of jy nou vleis braai oor Hardekoolhout. Jy hoef nie die wynbottel se 'label' te kan lees om te besluit of dit lekker of sleg is nie. Ossenhaas of Steak – as die kok dit goed gaargemaak het, "medium – well" vir my asb, is lekker eenvoudig lekker sonder taal.
Dit is heel vreemd dat die mans almal in die sitkamer sit en kuier en Lyf so alleen los om die vleis te braai. Ek moes hom egter stoksiel alleen daar los toe 'n taai klein handjie aan myne trek. Die klein autistiese seuntjie het my uitgekies vir 'n dans. Dit bring trane in my oë van spesiaal voel. Skaamteloos haal ek my beste dans 'moves' uit om die gesiggie so lank as moontlik te laat glimlag. Taal is nie nodig nie: ek verstaan hom nie en hy nie vir my nie … maar ons het 'n verstandhouding vir die oomblik, ons danspassies het nie woorde nodig nie.
Die vrouens kuier in Engels op die stoep, almal stil tevrede om hulle kinders te sien speel. Wegkruipertjie, Donkerkamertjie, Spookstories. Almal praat gelyk en slegs hulle ouers verstaan wat hulle sê … maar ons almal verstaan opgewonde en die towerkrag van kinders wat lag.
Lyf kry nie in Engels gebid vir die kos nie, maar almal weet ons sê vir ons God dankie vir die kos wat almal nou gaan eet. Groot en klein staan gesinne bymekaar, oë toe en respekteer ons God, ons gebed, ons liefde vir ons Here.
Die Troeteldiere se name was nou nogals 'n taalkwessie, maar nie wat hulle saamgebring het nie.
Emmie se giggels en lag as Sammy die Morkie haar jaag en byt is prysloos. Sammy het Emmie se ogies en hartjie kom volmaak. Sy kon dubbeld die prys gekos het en sou nogsteeds 'n 'bargain' wees. Ek vermoed Sammy blaf in Nederlands, maar sy droom beslis in Afrikaans.
Daar is nie 'n prys vir Callie wat so met Parker haar kat 'cuddle' nie, vir die liefde en vrede wat sy uitstraal as hulle so bymekaar sit nie. Parker praat Kattaal … alle katte praat kattaal. Kattaal is enige taal waarvoor die kat ookal lus het om die oomblik.
Die name is gekies sodat enige taal dit kan uitspreek en Magrieta Frederika was nie 'n opsie nie.
So, hoe gaan dit in Suriname?
Wel, dieselfde-anders …
Dit maak nie saak in watter taal of land ons woon nie, ons is lief vir ons mense, ons diere en ons Here. Deur die liefdestonele in die strate, die troeteldiere-bande en samesyn oor tale, gewoontes en kulture heen het ek besef is daar tog 'n verstandhouding tussen die Babelse verwarring.
Liefde bly dieselfde in enige taal.
Posted on Mei 2, 2019 Julie 27, 2020
39 Asbliksakke, 310 Melktertjies, 80 Dae & 42 Balonne
Wie sou nou ooit kon dink: 39 + 310 + 80 = 42.
My verjaarsdag! Oe, ek is MAL oor verjaar!!! Ek is veral mal oor verassings partytjies, soveel so dat ek maklik my eie 'surprise party' reël sonder om te blik of te bloos!
Spottende laai ek die meisies by die skool af en sê "Geniet julle 77e dag in Suriname!" Nodeloos om te sê werk ons toe dadelik uit hoe lank is ons nou eintlik hier: presies 80 dae.
Ek is vandag 42 jaar oud.
Ons woon al 80 dae in 'n nuwe land.
Gisteraand het ek die 39e swartsak uit die sakjedoos gehaal.
Bo almal se verwagtinge het ek 310 melktertjies by die skool bedien.
Ek is wakker gemaak met 'n kamer vol 42 balonne, 'n bruismeel koek en 'n koppie koffie … in 'n koppie met 'n piering wat nie pas nie!
Dit beteken ons het al 39 sakke se kos verorber en gemors weggegooi. Ons lewe in die nuwe huis. Herwinning is 'n absolute 'rumour', jy lees nie eers in die koerant daarvan nie! Wat jy nie gebruik nie, gooi jy weg. Die sakke het stories om te vertel van skooltake, kosblikke wat in 'n tas vergeet is, leë biltongsakkies van Suid Afrika, 'n bos blomme wat op die eetkamer tafel gepronk het, die melktert-kommissie, glasbotteltjies wat bolognaise of alfreddo heet en ook 'n leë bottel waspoeier. 'n Hele paar leë blikkies Citronella 'Insect repellent" is al teen die muskiete ingespan en verskeie verlepte slaaiblare, ontbyt papbokse en die lekker sjokelade bewyse saam met 'n Sondag aand fliek. Spaanse huiswerk en Geography opsommings is alles oppad na wie-weet-waar!
Ons het al 39 sakke vol stories en lewe laat wegry. Ons 'recycle' wel – 'n klomp nuwe 'memories' in fotos om weer en weer te beleef.
As dit nie vir die foto's was nie, sou niemand seker die 310 melktertjies-verhaal geglo het nie! Ons skool hou jaarliks 'n 'Food Fair' vir liefdadigheid: ongeveer 1000 mense betaal toegang en kan dan proe van al die verskillende tafels wat lande regoor die wêreld verteenwoordig. Natuurlik gaan ons trots Suid Afrikaans saam met Mnr Egbert van Limpopo 'n tafel beman. Ek het gedink ek sal dit mooi dek met doilies en koppies en pierings – so regte koek en tee tafel – waar slegs melktertjies bedien gaan word. By die 'China Shop' kry mens alles!
Nie eenkeer het ek gedink ek gaan self die melktertjies moet bak nie!!!
My normale hulpbronne en 'back up' planne was almal onsuksesvol! Fernandes, die plaaslike en enigste bakkerij bak slegs op bestelling vanaf hulle eie resepte! Die mense wat ek al leerken het is almal besig met hulle eie tafels. Die nagmerries is nie 'n liegstorie nie: ek skrik wakker as die rook uit die oond trek en die swart gebrande stukkies in die melktertjies rondbeweeg, om nie eers van die nare klein kindertjies te praat wat my melktertjies blatant uitspoeg nie!
Ek kan nie! EK KAN NIE? Ek kan natuurlik nie sê "Ek kan nie!" – ek vat liewers gebrande melktertjies as 'ek kan nie' skooltoe!!!!
'n Week voor die tyd sit ek vir aandete my proeflopie voor. Ek het nog nooit aan my eie kos geproe nie … Lyf en die meisies se gesigte verklap genoeg! Ook maar 'n skaamtelose span die drie: hulle eet toe die hele baksel op voor die son sak!
My glimlag is so soos 'n melktert! Fernandes sou nie eers met die sukses kon kompeteer nie!
Ek moes eenvoudig al my vrese en angs vir die kombuis saam met die eierdoppe en leë melkbottels in die asblik gooi! Ek bak uiteindelik nie net 'n 100 melktertjies soos versoek nie, maar sommer 310. As daar nou iets is wat ons Suid Afrikaners nie doen nie, is dit om te min van 'n ding voor te sit! Ons tafel het gehou tot op die einde en die klein kindertjies uit my nagmerrie het teruggekom vir nog!!
Lyf se braaivermoëns by 'n vorige funksie het vir hom 'n braaitang gewen by die Hollandse tafel terwyl ons Suid Afrikaanse tafel lekker tussen tacos en nachos gekuier het by die Mexikaanse tafel langsaan … bure sonder mure!!
Kos bring mense bymekaar: hier in die vreemde het ek dit nou meer gesien as ooit tevore.
Die baksukses in ons gesin was egter van korte duur toe Callie my Ma se flopvrye sjokelade koek met bruismeel ipv koekmeel in die oond druk. My 42e verjaarsdag het begin met 'n kamer vol balonne (met spesiale dank aan Emmie en haar fantastiese longkapasiteit) en 'n hooggerysde sjokelade koek vriendelik bedien met 'n bottel Nutella, 'n koekvurkie en 'n bottermes.
Dit was die perfekte-onperfekte dag! Lyf en my Tweelingsussie was nie hier nie … en tog was ek omring deur mense. My foon se battery het nie gehou tussen die boodskappe en oproepe nie, waarvan Lyf die helfte bygedra het. Die meisies het koffie in koppies met pierings aangedra, amper net soos ek daarvan hou! (Wie drink dan nou uit 'n koppie as die piering nie pas nie? Wel … ek doen! Ek moes eenvoudig my OCD laat vaar as ek ooit 'n koppie koffie uit Callie wil kry!)
Twee weke later het ons nog die inloopkas oopgemaak en balonne 'negotiate' om by ons skoene uit te kom! Twee weke later het ons besef niemand gaan die koek verder eet nie! Asbliksak 40 is weggestuur met gebarse balonne en Callie se 'left over' bruismeelkoek.
Inderdaad: 120 – 60 = 30.
Vandag is ons alreeds 4 maande hier en het baie stories bymekaar gemaak om te vertel soos ons die 60 slapies aftel voor ons weer in Suid Afrika gaan kuier. So ampertjies 'n maand gaan waarskynlik te kort wees en iewers gaan ons begin verlang na ons eie bed en ons eie stort in ons eie huis hier in Paramaribo.
Ons het by mense gaan eet wat die tafel vir ons dek en buite op die stoep gaan sit. Los ons sowaar by hulle etenstafel met hulle vreemde kos asof dit die normaalste ding op die aarde is.
Ons het gaan sokker kyk waar almal die vleis op die braaier los, blykbaar vir Holland skree in absolute stilte. Lyf het die braaitang oorgeneem sodat die kinders kan kos kry en ons het gewonder wat hulle sou doen as ons Huis Herfsblaar sou invlieg om te kom rugby kyk.
Ons het uiteindelik 'n wonderlike restaurant, BuitenGewoon, opgespoor wat nie Thai of Chinees of Jawanese of Indian op 'n spyskaart het nie. Die enigste normale restaurant in ons opinie!
Ons het geleer om te sê "Goede Morge, hoe gaat het?" en "Fijne dag" as ons groet. Ons verstaan van "Dank u wel" in plaas van Dankie en "Pardon" in 'n winkel, nie ekskuus nie.
Emmie is die meisje met die blonde hare en Callie is die stil, slim meisie waaroor almal wonder.
Ons was by 'n Hindustanie troue vol vreemde rituele en roetines waar ons niks verstaan het nie.
Lyf is blykbaar 'n teddiebeer sê een vrou en ek … ek moes vir Nossie groet en leer om weer op Lizel te reageer.
Ons het Amsterdam op wiele gaan verken en gaan skilpaaie kyk op 'n klein verlore eiland van Suriname.
Strate word riviere na swaar reën en net ons dink dit is vreemd; ons kinders swem in die strate en die 'locals' dink ons is vreemd!
Ons is meester verkeervlegters wat eenkeer hoot om dankie te sê en tweekeer om vir 'n plek te vra.
Ons verlang party dae dat dit pyn, maar ons leer om gelukkig te wees waar ons is.
My somme is tog reg:
39 asbliksakke + 310 melktertjies + 80 dae = 42 jaar oud in Suriname.
120 dae – 60 slapies = 30 dae in Suid Afrika.
42 jaar + 30 dae in Suid Afrika = ons nuwe lewe in 'n klein derdewêreld landjie in Suid Amerika genaamd Suriname!