Ek dink ons moet meer reguit praat oor regstellende aksie. Regstellende aksie maak mense siek; dit vernietig munisipale dienslewering; dit sit ligte af; dit verjaag ons beste polisielede uit die diens en soos Frans Cronjé, hoof uitvoerende beampte van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge sê, dit laat babas doodgaan. Dit is my probleem, Jan. Ek sien hierdie dinge, maar te veel mense bly stil. Ek wil dit uitroep, nie net namens die klompie wittes wie se reg op waardigheid en billikheid ondermyn word nie, maar ook namens die massa swart Suid-Afrikaners wat moet betaal vir die ideologie van verteenwoordigendheid.
Die probleem is dat regstellende aksie ontaard in ’n ideologie wat nie die werklikheid in ag neem nie. Alles het syfers geword. In die Wes-Kaap moet bruin Suid-Afrikaners van meer as die helfte in die provinsie tot minder as ’n tiende getransformeer word. Die SAPD neem nie dienslewering in ag wanneer Renate Barnard vir ŉ pos oorweeg word nie, net ras. Vir Jennila Naidoo word gesê die ideale syfer vir Indiërvroue op sekere offisiersvlakke is nul.
Die SAPD se rassesyfers lyk “beter”, maar die polisie se diens aan gewone Suid-Afrikaners verswak. Mense word ter wille van ‘n sogenaamde groot nasionale idee geoffer. ŉ Idee wat nog nêrens in die wêreld werklikheid is nie – ŉ samelewing wat oral dieselfde lyk. Die groot idee behels groot programme van sosiale manipulasie om die Suid-Afrikaanse samelewing te herontwerp, en as jou ras oorverteenwoordig in ŉ streek is, moet jy trek.
Die aanname van die tirannie van verteenwoordigendheid is dat indien Suid-Afrika se werksmag op alle plekke en alle vlakke verteenwoordigend van die nasionale rassedemografie is, dan is ons ŉ gelyke samelewing. Dit is nie so eenvoudig nie. Indien die breë werkloosheidskoers van wit mense vanaand gelyk gestel word aan die gemiddeld in Suid-Afrika, sal slegs 553 000 poste vir swart Suid-Afrikaners oopgaan. Die breë werkloosheidskoers onder dié groep sal dan met ŉ geringe drie persentasiepunte van 39,9% tot 36,9% daal.
Die kwessie oor die simboliese erkenning van swaarkry van die verlede is iets wat internasionaal bespreek word. Ward Connerly, die swart Amerikaanse aktivis teen regstellende aksie, vra die vraag hoekom swart Amerikaners regstellende aksie steun al word hulle nie daardeur bevoordeel nie. Sy antwoord is dat die stelsel ŉ erkenning vir die swaarkry van die verlede is. Hy hanteer die probleem nie deur die stelsel in stand te hou nie, maar om swart Amerikaners van die stelsel te bevry deur ŉ reeks referendums wat regstellende aksie in sekere deelstate verban het. Ek is in die Connerly skool van denke wat daarin glo dat die verlede nie gebruik moet word om afhanklikheid van die stelsel te voed nie en dat die slagoffer/oortreder verhouding verbreek moet word, want dit is dodelik vir volwasse politieke debat.
Die seminaar word weer op 1 en 2 September in Kaapstad aangebied, vir gemeenskapsradiostasies in die suidelike dele van die land. Stuur
Toe paramedici teen 17:00 by die toneel opdaag het die man buite die vragmotor gesit. Hy is op die toneel behandel en na ŉ nabygeleë hospitaal vervoer vir verdere mediese behandeling.
Ek sou eerder sê die voertuig het in ‘n sloot te lande gekom, as om te sê tot stilstand gekom. Lg. wek die indruk dat hy net gestop het.
Ek sou dink as ‘n mens so ’n gevaarlike vrag vervoer, moet jou sintuie en verantwoordelikheidsin tot die uiterste gespan wees.
Ek is Sondag deur die pas, die trok is net na die sandbank (wat gebou is vir sulke gevalle) deur die versperringsmuur, duidelike nalatigheid van die bestuurder.
Keith Murdoch se afsterwe is deur die Nieu-Seelandse Rugbyunie (NZRU) bevestig, maar geen verdere inligting is bekend nie oor die dood van die man wat in die vroeë jare sewentig na die Australiese agterveld gevlug het, en sedertdien slegs enkele kere in die openbaar gesien is.
Murdoch het sy toetsbuiging in 1970 in die vierde toets teen Suid-Afrika gemaak, maar word op daardie toer veral onthou vir die verbete stryd wat hy en die Springbok Ronnie Potgieter in die All Blacks se kragmeting teen Noord-Transvaal gevoer het.
Die Kiwi-koerantman Gabriel David het ná die toer in sy boek Rugby and be Damned geskryf dié botsing het geen twyfel gelaat nie dat Murdoch die sterkste stut ter wêreld is.
Hy is deur die toerbestuur huis toe gestuur, maar het blykbaar nie kans gesien om die Nieu-Seelandse rugbypubliek in die oë te kyk nie, en het die vliegtuig in Singapoer verlaat, en daarvandaan na die onherbergsame dele van Australië gevlug.
Benewens die vierde toets teen die Bokke (Suid-Afrika het met 20-17 gewen) het hy in 1970 in agt gewone toerwedstryde gespeel.
Neil Steyn vertel in sy boek Weer Wêreldkampioene hoe hy by geleentheid in Dunedin, Nieu-Seeland, ʼn tou aan ʼn onklaar motor gebind het, die ander punt om sy regterarm gedraai het, in sy eie motor geklim het, en die stukkende voertuig met gemak bult op en bult af tot by sy bestemming gesleep het.