Ek dink dit is wonderlik dat jy haar onthou in haar jonger dae, Hester. Ek sukkel nog met daai een. My moeks se laaste paar jaar was so vol trauma, dat ek wegskram van onthou. So as die gedagtes die dag wel opdaag, raak ek intens hartseer oor haar. Ek hoop dat dit mettertyd beter sal raak. Jy het so mooi oor jou ma geskryf.
Ek vind dat, soos die tyd aanstap, onthou ek meer en meer die goeie en lekker tyde wat ons saam gehad het. Ons verhouding het die grootste deel van ons lewens maar wankelmoedig verloop, maar ek is bly dat die band behoue gebly het.
Hester, hierdie is die mooiste skrywe en dat jy haar onthou soos toe sy nog die formidable vrou was wat sy was voor Alzheimer haar bekruip, is fantasties.