'n Mens sou in hulle verdediging kon aanvoer dat dit in hulle tyd nog nie so 'n aktuele vraagstuk was nie. Terselfdertyd kan hulle stilswye egter as bewys van hulle instemming met die status quo beskou word.
Vroulike en manlike geslagtelikheid kan uit verskillende wetenskaplike hoeke, byvoorbeeld psigologiese, biologiese, teologiese en nog ander hoeke, benader word. Vir 'n voorbeeld van eersgenoemde perspektief, vergelyk Buijtendijk (1975) en vir 'n algemene oorsig, vergelyk Chanter (2006).
Twee eenvoudige maar belangrike vrae behoort deur elke mens - veral die filosoferende homo sapiens - gestel te word. Die eerste is: Wie is ek? (Is ek 'n vrou of 'n man? Hoe verskil ons van mekaar en waarin kom ons ooreen?) Dit is die ontiese of strukturele probleem. Die tweede basiese vraag is: Hoe behoort ek te dink en te lewe as geslagtelike wese? (Dit sluit ook my verhouding met die teenoorgestelde geslag in.) Hierdie tweede fundamentele vraag gaan oor die normatiewe rigting van 'n mens se lewe, die direksionele probleem.
Hoewel 'n mens die twee vrae en hulle antwoorde kan onderskei, mag hulle egter nie geskei word nie. Die volgende vlugtige oorsig verduidelik hoe die antwoorde op hierdie vrae in die verloop van die Westerse denke oor geslagtelikheid vervleg is.
In die tyd ná die Middeleeue (breedweg, die 'moderne tyd') verdwyn God en sy verordenings al hoe meer uit die gesigsveld. Nuwe norms vir leer en lewe moes dus gevind word - ook by feministiese denkers.