Voor 1825 was verskeie geldeenhede in omgang in die Kaapkolonie en mense het gebruik gemaak van 'n wisselkoers wat in 1806 deur die Britse Kommandant Baird gepubliseer is.
Op daardie stadium was slegs die Kaap die Goeie Hoop 'n Britse gebied en het die pond die Nederlandse gulden vervang. Soos tyd verloop het, het alle Britse gebiede in Suidelike Afrika die pond begin gebruik.
Hoewel daar 'n groot verskeidenheid munte aan die Kaap in omloop was, was daar geen oorvloed aan muntgeld self nie. Teen die einde van die Kompanjiesbewind is herhaalde kere versoeke aan die Here XVII gerig om muntgeld te stuur, maar sonder sukses. In 1780 het 'n oorlog tussen Frankryk en Engeland uitgebreek. Nederland was ŉ bondgenoot van Frankryk, en 'n Franse vloot is gestuur om die Kaap teen Britse aanvalle te beskerm.
Die Suid-Afrikaanse Republiek was in sy eerste jare so arm dat die regering 'n beroep op die burgers moes doen om bydraes te maak sodat die owerheidsuitgawes gedek kon word. So min geld was in omloop dat die handel hoofsaaklik deur die ruil van goedere plaasgevind het. In 1857 het die Republiek begin om Mandaten (skatkisbiljette) uit te gee om ammunisie mee te koop en die amptenare te betaal.
'n Hewige ekonomiese en politieke stryd het ontstaan oor die vraag of Suid-Afrika die Britse stap moes volg. Hoewel die Regering die goudstandaard wou handhaaf, het verskeie probleme - soos ŉ spekulatiewe uitvloei van kapitaal uit die Unie en die druk van 'n swaar depressie - hom gedwing om in Desember 1932 die vaste waardeverhouding tussen goud en Suid-Afrikaanse geld te laat vaar. Die beleid is toe toegepas om die waarde van die Suid-Afrikaanse pond op dieselfde vlak as die van die Britse pond te handhaaf.
Met die totstandkoming van die Internasionale Monetêre Fonds in 1946 het Suid-Afrika, soos die ander lidlande, onderneem om 'n vasgestelde verhouding tussen die waarde van sy geldeenheid en goud te handhaaf. Toe Brittanje in 1949 weens die swakheid van sy betalingsbalans sterling moes devalueer, het Suid-Afrika, wat ook betalingsmoeilikhede ondervind het, in dieselfde mate gedevalueer.
Hoewel die Suid-Afrikaanse pond tevore al onafhanklik was en nie formeel aan die Britse pond gekoppel was nie, het die selfstandigheid van die Suid-Afrikaanse geldeenheid duideliker geblyk toe Suid-Afrika in 1961 'n desimale stelsel aanvaar het en die naam rand aan sy nuwe geldeenheid gegee het. Die rand, onderverdeel in 100 sente, is gelyk gestel aan 10 S.A. sjielings. Suid-Afrika het selfs nadat hy uit die Statebond getree en 'n republiek geword het, lid van die sterlinggebied gebly. Hierdie gebied het sekere gemeenskaplike geldreëlings, wat o.m. ten doel het om die vloei van kapitaal en goedere tussen lidlande makliker te laat geskied as met buitestaanders.