Afgesluit by London Heathrow - Inligting
dink: [di NG k] selfstandige naamwoord, slang. 'N irriterende, kompeterende individu. Gebruik: Die doeanebeamptes wat hy by Terminal Five ontmoet het, was 'n klompie dinks.
'Moenie bekommerd wees nie. Ek gaan niks mal doen nie. ' Sy oë het my vertel dat hy die waarheid praat, maar dit was die wit rubberhandskoene wat my bang maak. Ek het nog nooit 'n TV-program gesien waar die man in die wit handskoene jou net 'n soen op die wang en 'n klap op die gat gee nie.
Boonop is ek pas met die vingerafdruk geplaas en het buite Heathrow se uitsluiting gestaan. Ek was baie minder besorg oor waarheen sy vingers oppad was en meer bekommerd oor hoe ek in die pokey beland het.
Ek was afkomstig van Italië, waar ek die hele dag 'n trein geneem het, gevolg deur 'n goedkoop vlug na die Verenigde Koninkryk. Ongeveer tien uur se reis. Ek het, soos gebruiklik, nege-en-dertig myl deur Heathrow geloop voordat ek op die podium van die gebruiker aangekom het. Ek was uitgeput, weemoedig en redelik gereed om te val in die arms van my kêrel, wat in Londen op my gewag het.
'Hoe lank sal jy hier wees?' O, hierdie crap. Kon hulle nie die netjies gedrukte "7 dae" in die blokkie met dieselfde vraag lees nie? Ek het opgemerk dat sy vingernaels versorgd was, wat my 'n bietjie metro vir so 'n taai optrede gemaak het. Hy blaai deur my paspoort, wat amper vol seëls en visums was.
"Wat maak jy hier?" Ek is 'n toeris. 'Wat sal jy doen as jy hier is?' Ek sal Bruce Springsteen in Hyde Park gaan besoek, nog 'n paar konserte gaan kyk en saam met vriende kuier. 'Wie is jou vriende?'
Ek het 'n oomblik gedink aan 'n filosofiese benadering en in ruil gevra: 'Ja, goeie punt. Wie is ons vriende?"
In plaas daarvan het ek 'n paar name, insluitend Lewis, afgekrap. Ek het gehoop dat hierdie man my nie sou vra oor hoe ek Lewis ontmoet het nie, 'n verhaal wat caipirinhas behels en 'n maatsessie op 'n piekniektafel in Chili.
'Ek sien hier dat jy 'n skrywer is. Wat skryf jy? " Ek het verduidelik dat ek 'n vryskut reisskrywer was. Officer Manicure het gevra of ek iets anders gedoen het, en meen dat almal kan doen as ek op reis werk. Ek het verduidelik dat ek dit nie gedoen het nie, dat ek 'n jaar lank op pad was na die wêreld.
Hy suig lug deur sy tande en laat sy wenkbroue dwarsoog trek. "Hoeveel geld het jy?" Ek het hom omtrent tien grootmense vertel. Op grond van sy reaksie het dit nie genoeg gelyk nie. Hy het sy podium laat vaar, my na die hakskeen gerig en gelei om my tasse te gaan haal.
Langs die pad het hy my vertel dat daar waarskynlik geen probleem is nie, maar dat die antwoorde wat ek gegee het, pas by 'n profiel, soortgelyk aan mense wat moontlik in die land sou verdwyn. Ek het verduidelik dat ek nie genoeg van kebabs en vetterige skyfies gehou het om in die Verenigde Koninkryk te bly nie. Hy het my gelag en die versekering gegee dat ons dit binnekort sou regkry. 'Ek is jaloers op wat jy doen, hierdie reis. Ek wens ek kon dit doen. " Hy het die ellendige voorkoms gehad van iemand wat op die Engelse strand vakansie gehou het.
My tasse is deursoek, spesifiek vir alles wat daarop dui dat ek vir ewig na Engeland sou kom. Die goeie offisier het my vertel dat hulle gereeld kaarte van wegblypartytjies vind. Hy het my Wes-Europa Lonely Planet gevind. "Dit is goed. Ek kan hulle dit wys en bevestig dat u op die reis is waarop u beweer. " Hy het al my notaboeke en my versameling van kwitansies gekonfiskeer. 'Dit is alles goed. Dit bewys dat jy is wie jy sê jy is. " Dit was 'n vreemde plek om 'n identiteitskrisis te hê.
Ek het ook my kaartjie aangekondig, 'n vlug na Spanje. Hy het weer die lug-suigende ding gedoen en verduidelik dat dertig lugvlugte nie as 'n bewys van vertrek sou dien nie, omdat goedkoop vlugte kon laat vaar word. Hy kla dat daar 'n probleem kan wees met die feit dat ek nie 'n terugvlug na Amerika het nie, al het ek 'n kaartjie uit die land gehad.
Die beste deel van die volgende drie uur het ek in 'n intimiderende ondervragingskamer deurgebring. Alles in die 10 × 10-kamer is op die vloer vasgespyker, wat my laat dink het watter maniak stoele begin swaai en die protokol begin het. Ek kon die ander vertrekke deur glas sien, albei met beklemmende reisigers wat ondervra word oor God weet wat. Manicure het my nog tien vrae gevra, en toe gevra of hy Lewis kan kontak om my verhaal te bevestig. Ek het saamgestem en gehoop dat dit alles sou regkry.
My groot probleem het gekom in die vorm van 'n verandering van die wag. Om 19:00 het ek 'n nuwe offisier gekry omdat myne huis toe sou gaan. 'N Vreemde, wankelrige man, het offisier angstig spyt dat hy my moes vertel dat hy aan die begin moes begin en my elke vraag moet vra. Goeie cop, senuweeagtige cop. Hy het aantekeninge op goedkoop, geregistreerde papier gemaak. Sy hiper-oë gly tussen die bladsy en my gesig. Veel minder as Manicure het hy my teruggeval in die hoofgebied van die douane en my afgevaar.
Hy het teruggekeer met gebinde lippe. Hy was spyt dat hy my meegedeel het dat ek toegang tot die Verenigde Koninkryk geweier is. Hy het verduidelik dat hulle met Lewis gepraat het en 'n verskil tussen ons verhale gevind het. Lewis, wat nie regtig geweet het hoe om my geskiedenis te verduidelik met 'n band wat ons gaan sien nie, het eenvoudig vir hulle gesê dat ek vroeër saam met hulle as hul bestuurder gewerk het, wat die waarheid was. Angstig gebruik hiervan en afgelei dat ek hier was om saam met hierdie band te werk, om "te bemark en te bevorder."
Ek het dit oor en oor ontken, en tog is die C.I.O (Chief Immigration Officer) 'n 'twyfelagtige betreding' en 'n leuenaar, wat my saak afgesluit het. Daar is aan my gesê dat ek onmiddellik moes gesê het dat ek in die Verenigde Koninkryk is om 'n orkes te sien wat ek voorheen bestuur het, reguit toe ek na die gewoonte se omgewing stap. Omdat ek dit nie gedoen het nie, het ek gelieg. Die logika klink ook vir my lui.
Ek het sedert die gebeure wat agter die skerms plaasgevind het, herskep, meestal uit inligting wat lughawepersoneel my later in 'n gejaagde stemme sou laat glip. Daar moet gesê word dat dit suiwer veronderstelling is. Eerstens blyk dit dat die C.I.O. het met Manicure diens gedoen. Sy het nie lus om my kwessies te hanteer nie en het beveel dat ek geweier moet word. Toe ek by Nervous kla en vra om 'n C.I.O. te sien, is sy tuis ontbied, want dit was haar geval en toe raak sy regtig pis. "Nie gelukkig nie" is die Britse manier om dit te sê.
Ek dink dat almal op daardie stadium aangesê is om my absoluut alles op te hang wat hulle kon. Ek het sedertdien verneem dat mense by LHR bykans enige iemand aan iets kan hang. Daar is net te veel reëls om uit te trek.
Uiteindelik sou ek papierwerk hou wat my toegang geweier het as gevolg van my versuim om aan te dui dat ek werk (heeltemal onwaar en nooit gedokumenteer deur iets wat ek gesê het nie), dat my fondse onvoldoende was (tien jaar oud vir een week) en dat ek dit nie gedoen het nie Ek het nie 'n kaartjie terug Amerika toe nie (alhoewel ek een uit die land gehad het).
Iets het met Nervous gebeur nadat hy die nuus gebring het. Hy het begin stotter toe hy praat, en ek het opgemerk dat sy hande bewe. Ek kan onthou dat ek gedink het dat iemand met 'n goeie saak nie so sou optree nie.
Dit is hier waar ek my besittings, insluitend alles in my sakke, behalwe my telefoon, gesoek en verlig het. Ek is ingelei in 'n kamer met dertig opklapstoele, 'n TV en 'n tien voet stukkie koeëlvaste glas, waarna ek deur drie offisiere waargeneem is, hitte waargeneem het. Ek was in die tronk.
Oor die volgende agt uur, van 23:00 tot 07:00, sou ek wissel tussen totale wanhoop en totale woede. Een veiligheidswag, 'n verrassend oulike man in die middel van die vyftigerjare wat "alles gesien het, maat" het my aangesê om my lot te aanvaar, dat hy net gesien het dat drie mense hulself uit hierdie situasie bevind en dat hulle almal iemand in die regering ken . Hy het van my saak gehoor en sy kop geskud. Hy het na 'n paar uur se gesprek oor hoe die hele proses gewerk het, verduidelik dat ek waarskynlik 'n 'maklike trekking' was. Hy het nie toegegee dat daar kwotas was om te vergader nie, maar hy het wel gesê dat ek gelyk het aan die soort man wat hulle 'graag' wil weier. Met ander woorde, ek wou nie fisiek raak of in iemand se gesig spoeg nie.
Ek het 'n immigrasieprokureur gebel wat absoluut geskok was dat dit gebeur en voorgestel dat ek 'n C.I.O. Ek het dit gedoen en geweier. In plaas daarvan het hulle offisier angstig gestuur, wat my met 'n vasberade voorkoms ontmoet het. Hy is duidelik in 'n vreeslike situasie geplaas en het probeer om homself by my te kry, wat hom net meer laat bewe. "Lllllllllisten. Aanvaar dit net. Jy sit huis toe. "
Ek sou dit nie aanvaar nie en het gevra om al my papierwerk te sien. Ek het gevra dat hulle verskillende dinge moet staak wat eenvoudig nie waar was nie (maar wel nie) nie, maar dat ek nie kon getrap het dat ek in die Verenigde Koninkryk is om saam met hierdie groep te werk nie. Hul interpretasie was die haak waaraan ek my gehang het en dit het nêrens heen gegaan nie, hoe onwaar ook al. Beleid was aan die gang en hulle het die oorhand gehad.
Ek sou om 08:00 vlieg en 'n laaste appèl aantrek, hierdie keer met 'n oggendskofbeampte wat soos Dusty Springfield gelyk het. Offisier Dusty het skoon gekom met een stuk nuwe inligting. Terwyl hy met Lewis gepraat het, het hy ook vir hom gesê dat ons uit gaan. Alhoewel dit nie iets was wat hulle op my papierwerk wou doen nie, was dit iets wat hulle teen my gehou het.
Niemand het my ooit gevra oor ons verhouding nie en dit was nog nooit my beleid om aan te bied dat ek gay is teenoor vreemdelinge nie; daar is net te veel kas-homofobe in die wêreld. Boonop het dit in my post-Italië-verdwaasde toestand nooit eens by my opgekom dat dit saak sou maak nie. Ek was minstens veertig keer tevore deur Heathrow, met nie eens 'n tweede oogopslag nie.
'Laat my dus reguit kry. Ek was veronderstel om na die podium te stap en te sê dat een van die redes waarom ek hier is om 'n verhouding met 'n ander man te verken? '
Dusty beweer dat ek hierdie nuus op die eerste podium moes aangebied het toe hy gevra is wie ek besoek. Ek het gesê dat ek wel vriende gesien het en Lewis se naam gelys het. 'Maar hy is nie net jou' vriend 'nie.' Ek het kwaad geword. 'Laat my dus reguit kry. Ek was veronderstel om na die podium te stap en te sê dat een van die redes waarom ek hier is om 'n verhouding met 'n ander man te verken? ' Sy antwoord nie. Daar was 'n rede dat dit van die papierwerk afgesien is. Sy het die maatskappylyn herhaal. 'Aanvaar dit net.'
Om 08:00 is ek deur twee wagte deur lughawesekuriteit 'geslinger'. Hulle het gehoor van my storie, wat blykbaar die rondte gemaak het. Een van die wagte het my vertel dat my saak nie ongewoon is nie en dat sy maat 'n meer verrassende opmerking gehoes het. 'As ek jy was, sou ek op die oomblik skop en skree.'
In miskien die mees verleentheid van my lewe, is ek met veiligheid na die vliegtuig gebring. My paspoort is aan die hoofvlugdienaar oorhandig, wat nie toegelaat is om dit vir my te gee voordat ons aangeland het nie. Al die ander passasiers het my gewys en gefluister terwyl hulle op die vliegtuig instap en hulle verbeel hulle wat ek gedoen het wat my in hierdie situasie sou kon laat beland. Tot op hierdie stadium het ek nooit so 'n aanhouding gehad nie, laat staan ​​nog 'n polisie-begeleiding.
Ek het by JFK beland en deur doeane geseil. Twee dae later sou ek 'n vlug na Spanje bespreek om weer met my reis te gaan deelneem teen die koste van $ 1.400. Ek het probeer om iemand by die Britse ambassade in New York te sien om my saak te bespreek, net om te vertel dat die ambassade niemand oor visumaangeleenthede sien nie.
Daar word voorgestel dat ek 'n prokureur kry wat kan uitvind hoe om die rompslomp van 'n appèl deur te sny. Ek het 'n brief van die bestuurder van die orkes gesê dat ek nie daar was om te werk nie en baie vrae om iemand te vra, maar dat ek dit nie kon bekostig om hulle te vra nie - 'n advokaat is buite my bereik, veral nadat ek vir 'n nuwe gesin geëet het vlugte.
Dit blyk dat ek nie 'n advokaat nodig gehad het nie. Twee maande later is ek terug na die Verenigde Koninkryk, hierdie keer deur Edinburgh. Ek was bereid met alle vorme van bewyse wat ek nodig het om te bewys dat ek daar was om die Fringe-fees te besoek en by te woon en Lewis te sien, wat ek dadelik aangebied het, inderdaad my kêrel was, wat die ouer tollbeampte 'n bietjie laat bloos het.
Alhoewel hy my onttrek het, was hy beleefd, doeltreffend en redelik. Ek was 'n emosionele wrak en hy het my gehelp om weer soos 'n mens te voel, net deur sy gedrag en die manier waarop hy die vrae gevra het. Hy het gevra om my uittreevlug en bankstaat te sien, wat minder geld bevat as wat dit die vorige keer was.
Sy wenkbroue lig op toe hy my paspoortstempel van Londen af ​​kry. 'O, Terminal Five.', Asof dit nou sinvol sou wees om te sê. Daarna het hy my paspoort gestempel en my in die Verenigde Koninkryk verwelkom.
Ek dink hy het ook van die dinks geweet.
Opmerking van die skrywer: ek het dit oorweeg om dit onder 'n skuilnaam te skryf, maar het daarteen besluit. Volg my Tweets as u wil hoor wat op my volgende reis deur Heathrow gebeur of as ek 'n oplossing vind vir my saak.