Godin Godsdiens Glastonbury - WRSP
GLASTONBURY GODIN GODSDIENSTE TYDLYN
1983: Stigters van die Godin-groep van die Godin Glastonbury het deelgeneem aan die betogings teen die kern in Greenham Common Peace Camp, Berkshire, Engeland.
1996: Die eerste Glastonbury Goddess-konferensie is gehou, mede-georganiseer deur Kathy Jones en Tyna Redpath. Eerste optog.
2000: Die Godin-tempel van Glastonbury is in die vorm van 'n 'pop-up' tempel op verskillende plekke rondom Glastonbury geskep. Daar word gesê dat dit die eerste tempel is wat in meer as 1,500 XNUMX jaar aan 'n godin op die Britse eilande gewy is.
2002 (1-2 Februarie): Die tempel is geopen by Imbolc.
2003: Die Godin-tempel van Glastonbury word die eerste amptelik geregistreerde Godin-tempel in Engeland en word erken as 'n plek van aanbidding.
2008: Die tempel verander van 'n vereniging na 'n 'nie-winsgewende' maatskaplike onderneming, wat die groep in staat stel om die Godin Hall te koop.
As 'n plaaslike organisasie is die geskiedenis van die Godin-godin van Glastonbury ingewikkeld en gevarieerd en kan dit geleë wees binne die wyer geestelike feministiese bewegings wat in die laat 1960's en vroeë 1970's begin het, en in die Verenigde State, Europa en Australasië gewild geword het. Die skrywes van skrywers soos Monica Sjöö, Maria Gambutas, Lynn White, Starhawk en vele meer het 'n invloed op hierdie bewegings gehad, wat almal lei tot 'n verskeidenheid politieke en spirituele kritiek op die hoofstroom Westerse samelewing en sy denkwyse). die ekologiese, sosiale en persoonlike skade wat aangerig word deur 'n vermeende patriargie wat verantwoordelik is vir moderne neoliberalisme, kapitalisme en industrialisering. Die kern van baie, maar nie almal nie, se kritiek berus op die proefskrif van 'n waargenome voor-Christelike verlede, waar die monoteïstiese manlike God vroulike godinne op verskillende plekke in Europa en daarbuite vervang het.
Die breër feministiese eko-spirituele breër beweging waarbinne die Glastonbury Goddess-beweging sit, is belangrik vir die begrip van die motiverings van die stigters en die grondslag van die Glastonbury Goddess-godsdiens om twee hoofredes: Ten eerste kan die oorsprong van die Glastonbury Goddess-beweging herlei word na die anti-kernbetogings wat plaasgevind het op 'n terrein genaamd Greenham Common in Berkshire, Engeland, in die vroeë 1980's protes en tot Kathy Jones se betrokkenheid by die betogings. Volgens Christina Welch: "Daar was 'n onomstrede bestaan ​​van 'n antieke matriargale godsdiens in Greenham algemeen onder die betogers, en dit word nog steeds as belangrik verstaan ​​om sowel die land as die mag van vroue, sowel as die godin, terug te eis. (Moeder Aarde) as betekenaar vir die belangrikheid van albei '"(Welch 2010: 240-41). Die genesing van die land en emosionele wonde toegedien deur vermeende patriargie-koloniseerders is ook 'n belangrike deel van hierdie beweging en is die rede waarom dit gestig is.
Tweedens, in ooreenstemming met eko-feministiese bewegings in Europa, die Amerikas en die Antipodes, word die godsdiens van die Glastonbury gemotiveer deur dade van 'herwinning'. Hierdie herwinning fokus op die land in en rondom Glastonbury, vroulike liggame en die historiese (of haarstoriese) en mitiese vertellings wat Glastonbury omring. Die Glastonbury Goddess-groep daag aktief neoliberale houding teenoor die planeet se natuurlike hulpbronne uit. Dit het gelei tot die ontwikkeling van hul ooreenstemmende, gelokaliseerde eko-matriargale spiritualiteit wat die Glastonbury-godin erken as die land self rondom Glastonbury, en Moedergodin wat die plek inneem van 'n monoteïstiese God.
Alhoewel daar baie belangrike figure en gebeure in die skepping, sukses en voortsetting van die beweging is, kan die meer herkenbare oorsprong van die godsdiens, soos dit tydelik in Glastonbury manifesteer, herlei word na drie hoofelemente: een bepaalde persoon, Kathy Jones; een suksesvolle geleentheid, die eerste godinekonferensie wat in 1996 in Glastonbury gehou is; en die vestiging van 'n vaste godinstempel in 2002.
Kathy Jones was deur die loop van die hele jaar baie belangrik. Marion Bowman vertel ons dat 'Kathy Jones veral 'n invloed gehad het op die bevordering van die visie van Glastonbury as 'n belangrike voor-Christelike plek van toewyding aan die godin, en is baie gretig om ander te help' herontdek 'en die godin op hul eie plekke te bevorder' (2009 : 165). Jones het verskeie werke geskryf gebaseer op die Glastonbury Goddess. Sy het ook boeke geskryf soos Die antieke Britse godin (2001), waar sy enkele van haar inspirasiebronne erken. Dit sluit in Robert Graves se Die Wit Godin, Marija Gimbutas ' Taal van die godin en Beskawing van die godin, Caitlin en John Matthews ' Dames van die meer, en 'Michael Dames vir sy godin geïnspireerde sienings van die landskap in Die Avebury-siklus en Silbury skat'(2001: ii).
Die eerste Godin-konferensie is saam georganiseer en gestig deur Jones en Tyna Redpath, eienaar van een van Glastonbury se kenmerkende High Street-winkels, "The Goddess and The Greenman." Die Godin-konferensie, wat die eerste keer in 1996 gehou is, het 'n jaarlikse instelling in Glastonbury geword wat mense van regoor die wêreld bring om 'n verskeidenheid geleenthede te beleef wat 'n verskeidenheid werksessies insluit wat rituele maak, die vervaardiging van godsdienstige materiële kulture, genesingseremonies, en priesteresopleidings. Hierdie gebeure kulmineer in die kleur en lewendige gebeurtenis van 'n standbeeld van die Glastonbury Godin wat verwerk word deur Glastonbury's High Street, op verskillende belangrike terreine, en tot by die Glastonbury Tor. Volgens Marion Bowman, die Godin-konferensie:
was nie net belangrik in die konsolidasie en viering van die godin-spiritualiteit in die stad self nie, dit het invloedryk geword in Europa, die VSA, die Antipodes en elders. Sprekers, skrywers en figure wat inspirerend is vir die land en die internasionale Godin-beweging, soos Starhawk, kom na Glastonbury vir die konferensie. Die konferensie het 'n aantal 'tradisies' geskep en was 'n uitstekende forum vir kreatiwiteit in verband met die godin-verwante musiek, drama en materiële kultuur, sowel as rituele en mites, wat dan versprei word deur deelnemers (Bowman 2009: 165 ).
Die Godin-konferensie is baie belangrik vir die stigting en huidige sukses van die groep. Soos Bowman voorstel, is dit die plek waar mense, wat van verskillende dele van die planeet afkomstig is, in staat is om 'n gelokaliseerde en spesifieke vorm van godheidstoewyding te ervaar en weg te neem met duidelike instruksies oor hoe om tempels op te rig en die godin van die deelnemers terug te bring. se eie lande, en dus bewegings in ander wêrelddele geïnspireer.
Sedert die eerste godinekonferensie in 1996, kon daar binnekort 'n paar "opduik" -godinttempels rondom Glastonbury gevind word. Dit het uiteindelik gelei tot die opening van die Glastonbury Goddess Temple op 'n uitstekende plek buite Glastonbury's High Street in 2002 en het die tempel tot Glastonbury self gewortel. [Beeld aan die regterkant] Die Glastonbury Goddess Temple is tans 'n vaste plek waar almal groepbyeenkomste en byeenkomste kan bywoon, offers kan bring by 'n altaar, genesingsdienste kan soek en mediteer.
Dit was dus die kombinasie van die inisiatiewe van 'n kerngroep stigters, die pogings van Kathy Jones en haar besondere visie, en die opening van die Glastonbury Goddess Temple wat daartoe gelei het dat die groep was wat dit vandag is. Dit is 'n suksesvolle, gelokaliseerde nuwe godsdienstige beweging wat albei op sy plek geleë is, terwyl dit 'n kragtige inspirasie is vir die groei van 'n groter voorkoms van soortgelyke bewegings, wat almal antieke skakels na die verlede kreatief interpreteer, terwyl hulle hulself as aktiewe deelnemers wortel. hul gelokaliseerde present.
Die Godstempel van die Godinstempel van die Godin is 'n materiële ryk, kleurvolle en lewendige, tradisioneel nie-leerstellige, nuwe godsdiensbeweging. Dit maak aansprake op Brittanje se antieke verlede waarvan die oortuigings, vertellings en praktyke eksplisiet saamhang met die land- / landskapkenmerke, historiese, mitiese en nuut kreatiewe vertellings. Glastonbury se spesifieke interpretasies van die hedendaagse heidense ritueel 'wiel van die jaar' beteken dat feeste en geleenthede rondom eweninge, sonstilstand, Imboc, Beltane, Lammas en Samhain gereël word. Die Glastonbury Goddess-beweging is egter nie 'n 'inheemse geloof'-beweging nie, aangesien daar nie na etniese verbintenisse met Glastonbury of Somerset gesoek of beweer word nie. In werklikheid beweer die toegewydes nie noodwendig dat hulle inheems is nie, maar fokus hulle na buite die godin van wie beweer word dat hy inheems aan Glastonbury is, en aanhangers 'n gevoel of 'n gevoel van 'tuiskoms' in Glastonbury aanmeld.
Die Glastonbury Goddess-groep is oor die algemeen geneig om hulself van Wicca te distansieer en vorme van spiritualiteit te beoefen wat meestal binne die 'holistiese milieu' voorkom (Heelas en Woodhead 2005: 1, 31). Die primêre klem val veral op genesing, sowel as psigiese en persoonlike ontwikkeling, net hier word gefokus op genesing van patriargale skade en "manlike toegediende" wonde. Cynthia Eller sê,
In geestelike feministiese denke is dit 'n gegewe dat alle vroue genesing nodig het: indien nie van spesifieke siektes of swakhede nie, dan van die pyne wat gely word as gevolg van die grootword van vroue in 'n patriargale wêreld. Geestelike feministe streef daarna om hulself en hul susters te genees deur middel van 'n verskeidenheid van minder as medies en psigoterapeuties-ortodokse tegnieke, insluitende homeopatie, chakra-balansering, massering, Bach-blomme, akupressuur, ensovoorts (Eller 1995: 1096).
Die Glastonbury Goddess-groep gebruik hierdie metodes, maar glo dat die skade persoonlik, sowel as sosiaal en kultureel is, en dat dit die gevolg is van die breër, skadelike gevolge van die Christendom. Die groep voer kulturele werk uit waardeur nuwe godin-georiënteerde tradisies geskep en ritueel gehandhaaf word. 'N Belangrike aspek van die werk berus op die oprigting van die Glastonbury Goddess Temple, wat beweer dat dit die eerste tempel is wat toegewy is aan 'n inheemse godin in Brittanje, inderdaad in Europa, in meer as 1,500 jaar. Die kern van hierdie gemeenskap lê die geloof / begrip dat beide vroue en die godin van die land onderdruk en onderdruk is deur die begin van die Christendom, en dit is hul missie om haar te herstel, nie net in Glastonbury nie, maar ook in alle dele van die wereld.
Plaaslik is Glastonbury egter self 'n klein dorpie in Suidwes-Engeland met 'n bevolking van ongeveer 9,000 2019 mense, maar met baie name: die "Isle of Apples", die "Isle of Glass", die "Isle of the Dead, "En veral bekend," Isle of Avalon "(Glastonbury se mitiese eweknie). Glastonbury Goddess-groeplede beweer dat daar sekere heilige plekke in die wêreld is waar die opbou van die Godin-energie sterk gevoel kan word. Een van hierdie plekke is Glastonbury, wat 'n poort is na die mitiese eiland Avalon (Glastonbury Goddess Temple XNUMX). Die woord 'eiland' word gebruik as gevolg van die prominentheid van die Glastonbury Tor-heuwel, wat saam met Chalice Hill, Wearyall Hill, Windmill Hill en Stone Down uitstaan ​​onder 'n andersins plat reeks vlakke wat eens deur water bedek was.
Die Glastonbury Tor is die mees ikoniese kenmerk in Glastonbury; dit sit bo-op 'n groot heuwel met natuurlike spiraalvormige trappe wat na die kruin lei. Die Tor self is die toringreste van 'n Katolieke kapel wat afgebrand is tydens koning Henry VIII se verwoesting van die kloosters. Oorheersend oor die Somerset-vlakke kan dit op 'n helder dag van so ver as Suid-Wallis gesien word en dien dit al eeue lank as 'n sigbare landmerk vir diegene wat godsdienstige pelgrimsreise na Glastonbury onderneem. Die Tor is albei 'n bekende trekpleister vir besoekers, en die fokus vir baie van die alternatiewe godsdienstige aktiwiteite van Glastonbury, insluitend dié van die Glastonbury Godin-godsdiens. Volgens Bowman vorm die Tor-heuwel egter vir die godin-godsdiens deel van die groter liggaam van die godin wat toegewydes in die land onderskei (Bowman 2004: 273). Daarom, as dit op sigself 'n leerstelling sou hê, sou die leerstuk in die landskap gekerf word waar die liggaam van die godin in sy kenmerke onderskei word. Toe hy in 'n onderhoud met die BBC gevra is: "Hoe hou die godin veral verband met Glastonbury?" Kathy Jones het berig dat die godin gevind word
deur die vorms van die heuwels en valleie. Glastonbury is 'n stad geleë in 'n klein groepie heuwels, bestaande uit Glastonbury Tor, die Chalice Hill, Wearyall Hill, Windmill Hill en Stone Down. Hierdie heuwels styg uit die platteland rondom Glastonbury, en as u na die vorm daarvan kyk, kan u verskillende buitelyne sien vanaf die kontoere van die heuwels. Een van die vorms wat ons sien, is die vorm van 'n reusagtige vrou wat op haar rug op die land lê. Sy is die moedergodin in die landskap (onderhoud met Kathy Jones, BBC 2005).
'N Verdere aanduiding word onthul deur 'n priesteres van Avalon wat sê:' Our Lady of Avalon, keeper of the mysteries, and Lady of the Mists of Avalon presides over the lands from waar die Tor sigbaar is met die blote oog '(Anoniem 2010) .
Wat die mitiese vertellings betref wat die oortuigings van die godin-toegewydes inspireer, speel die skakels met 'Celtic Christianity' en verhale verbonde aan St Bride ook 'n groot rol in die huidige konstruksie van die beweging (Bowman 2007). Ons kan dus miskien begin leer oor die oortuigings van die groep met 'n verhaal van St Bridget. Bowman skryf: "Daar word gesê dat St Bridget Glastonbury in 488 besoek het en tyd deurgebring het in Beckery of Bride's Mound, 'n gebied aan die rand van Glastonbury waar daar skynbaar 'n kapel gewy is aan St Mary Magdalene" (2007: 24). En, "In die laat negentiende eeu beweer John Arthur Goodchild dat daar in Glastonbury die voortbestaan ​​was van 'n ou Ierse kultus wat die vroulike aspek van die godheid vereer het wat geheg geraak het aan die figuur van St Bride (Benham 1993; Bowman 2007: 25) . Kathy Jones, een van die stigters van die groep, saam met 'n kerngroep van ander toegewydes, soos Tyna Redpath, het hierdie idee aangeneem van 'n oorlewende 'kultus' wat toegewy is aan die vroulike goddelike as die grondslag waarop die hedendaagse Godin-beweging in Glastonbury geskep is. . Jones beweer byvoorbeeld dat "Waar ons St Bridget vind, weet ons dat die godin Bridie eens vereer is" (Bowman 2004: 281, met verwysing na Jones 2000: 16). Dit vorm 'n soort Glastonbury Goddess missiestelling wat strategieë van herwinning en herstel van die godin in die land ondersteun, sowel as die aanpassing van die vertellings in Glastonbury se geskiedenis, legendes en mitologieë in 'n poging om 'Herstory' weer aan te bied. " Kathy Jones skryf,
Die dame van hierdie eilande wat verlore geraak het in die newels van die geskiedenis, word herontdek en weer in die lig van die dag gebring, met nuwe klere aan, blink met nuwe straling. Sy fluister in ons ore, verskyn in ons visioene, roep ons oor tyd om haar te onthou en ons reageer. Regoor Brittanje vier duisende vroue en mans die godinne van hierdie land op maniere wat waarskynlik al duisend jaar of langer nie plaasgevind het nie (2001: i).
Die aanduiding van die woord 'strategie' hierbo is doelbewus. Ek het elders geargumenteer (Whitehead 2019) dat die godingodsdiens van Glastonbury gebruik maak van 'n reeks strategieë wat bedoel is om die godin in die land te herstel, en om te missioneer oor haar 'terugkeer' en haar genesende voordele vir Moeder Aarde, gemeenskappe en vir vroue en mans oor die algemeen. Soos hierbo uiteengesit, bestaan ​​daar 'n aktivistiese element in die groep wat nie net polities en sosiaal betrokke is nie, maar ook ten volle aktief is in sy pogings om die godsdiens wêreldwyd te versprei. Daarom, aksies soos die oprigting van die Godin-tempel, die jaarlikse Godin-konferensie, die Godin-optogte, [Beeld regs] die maak van sy materiële kulture en rituele, die opleiding van priesteresse op 'n bepaalde manier, optredes, genesingsgebeurtenisse en meer word op so 'n manier geskep dat dit 'n aktiewe voorbeeld is vir mense van verskillende dele van die wêreld . Hulle illustreer hoe godinegodsdienste (begin met tempels) tot stand kan kom en wortel skiet en groei in verhouding tot hul eie land en gelokaliseerde vroulike gode wat moontlik ook onderdruk of meestal vergeet is.
Hierdie plaaslike aksies met opsetlike wêreldwye gevolg kan verstaan ​​word deur wat Gilles Deleuze en Pierre-Felix Guattari (1972) as 'reterritorialisation' noem. Kellie Jones bou hierop voort en sê: 'Reterritorialisasie sluit die herwinning van 'n mens se (gekombineerde en verskillende) geskiedenis in, waarvan baie afgemaak is as 'n onbeduidende voetnota vir die dominante kultuur' (Kellie Jones 2007). In die geval van die Godsgodsdiens van Glastonbury, is "reterritorialisering" deel van 'n inisiatief om die land van die patriargie te "herwin", dws die Christendom en onderdrukking wat deur mans oorheers word, waar die godin as doelbewus onderdruk en vernietig is. Aan die aanhangers van die godin van die godin neem herritorialisasie ook die vorm aan van 'herverbinding' van hul voorvaderlike erfenis en 'omkeer' na die 'liefdevolle omhelsing' van die godin (Glastonbury Goddess Temple 2019).
Reterritorialisasie vind ook plaas deur die geloof in aansprake op egtheid, dws die Christendom is die latere aankoms na Glastonbury, en die Godin was 'eerste daar'. 'Vir die godin-godsdiens is 'n skakel na die verlede geskep wat 'n geldige, outentieke aanspraak op Glastonbury vestig, waar die vrou van Avalon voorgehou kan word en op haar regmatige plek herstel kan word. Hierdie herwinning van die vroulike bevredig die behoefte om dit te vier wat voorheen oor die hoof gesien is, vergeet en / of onderdruk is "(Whitehead 2013: 71).
'N Onderstel van die strategie van herritorialisering in die Glastonbury Goddess-beweging is' inheems '. Ek het voortgebou op die bewering van Paul C. Johnson dat 'inheemswording' ''n verbandstelsel is (Johnson 2002), en ek het geskryf:' Indigeneity is used as a central identifier from which clear relations with Glastonbury as a geografiese plek word beweer, uitgedruk en gestileer, gemeenskappe word "verbeel" en gebou, en die godsdienstige materiële kulture van die beweging word vervaardig "(Whitehead 2019: 215-16). Die geloof dat die groep inheems, herritorialiseer, die godin weer op die land uitvind en herstel, manifesteer wesenlik deur die aankoop van verskeie eiendomme in die stad (sien, tydlyn), die voorkeur vir die gebruik van inheemse materiale om die beelde tot die tempel te maak, en die sigbaarheid van kleurvolle lewenskragtigheid waarmee die godsdiens tot uitdrukking kom. Jones sê: 'Saam bring ons die godin weer lewendig deur ons aanbidding van haar, deur geestelike oefening, seremonies, aksies, kreatiewe uitdrukking, studie, skryf, kunswerk, musiek, dans en in ons daaglikse lewe' (Jones 2001: i , in Whitehead 2013: 70).
Vir die meeste aanhangers van die godin van die godin is die godin 'oral en in alle dinge'. Wat die analitiese kategorieë betref, is dit dus 'n ingewikkelde onderneming om die godin op te spoor. Rekeninge van groeplede onthul dat die godin omskryf kan word as monoteïsties, duo-teïsties, politeïsties en animisties, en dat al hierdie dinge tegelyk kan wees, of glad nie een van hulle nie. Sy is ook bekend onder baie name en deur verskillende manifestasies, plaaslik en op verskillende plekke wêreldwyd. Sy word in haar tempel verteenwoordig deur 'n verskeidenheid vroulike gode wat assosiasie het met spesifieke aspekte van Glastonbury se omliggende landskap (fonteine, putte, bosse, heuwels, die Tor-heuwel). Dit is alles 'aspekte' van die 'een'. Daar kan gesuggereer word dat wanneer 'n mens na 'die godin' in Glastonbury verwys, een van hulle almal verwys as een, 'n spesifieke gesig 'van die godin wat' resoneer 'met 'n individuele toegewyde, of met die godin wat word op daardie spesifieke punt in die stuur van die jaar gevier.
Die hoofbronne vir 'wie die godin is' binne die godingodsdiens op Glastonbury kom egter van die stigterslid, Kathy Jones. Volgens 'n aanlynartikel van die BBC getiteld "Goddess Spirituality in Glastonbury" (BBC 2008), sê Jones dat die belangrikste godinne wat aanbid word, die Lady of Avalon (wat Morgen la Fey is), die Nine Morgens, Brigit of Bridie of the Sacred. Flame, Modron, die groot moeder van die geslag van Avallach, Our Lady Mary of Glastonbury, die Crone of Avalon, die Tor Godin, Lady of the Hollow Hills, Lady of the Lake en die Lady of the Holy Springs and Wells. Die rolle van die Nine Morgens kan spesifiek beskryf word as genesende godinne wat verbind is met verskillende dele van die landskap rondom die stad, soos fonteine, heuwels en bosse. Kathy Jones sê dat die Nine Morgens 'n negevoudige susterskap is wat 'heers oor die eiland Avalon omring deur die Lake of Mysts' (2001: 213). Die name is deur Geoffrey van Monmouth in die Verenigde State opgeteken Vita Merlini in die twaalfde eeu as Moronoe, Mazoe, Gliton ea, Gliten, Cliton, Tyrone, Thitis, Thetis en Morgen La Fey '. Daar was ook nege legendariese dames van die meer wat deur John en Caitlin Matthews benoem is as 'Igraine, Guinevere, Morgan, Argant, Nimue of Vivienne, Enit, Kundry, Dindraine en Ragness, wat hul magte uit die Anderwêreld put (Jones 2001: 213) . The Nine Morgens speel 'n belangrike rol in die tempellewe (sien, Rituals / Practices).
'MotherWorld' is 'n visie wat gehou word deur die Glastonbury Goddess-groep wat sy lede mobiliseer tot sosiale geregtigheid en die groep se oortuigings en motiverings saamvat. Volgens die webwerf Glastonbury Goddess Temple is die primêre waardes vir die MotherWorld-visie:
Moeder Aarde as 'n lewende wese eer. Die versorging van haar wêreld. Liefde vir mekaar, vriendelikheid, ondersteuning, respek, omgee en deernis. Om alle vorme van moeder te eer, vaders te eer en die viering en koestering van kinders en jongmense. Die beskerming en versorging van die aarde, water, vuur, lug en ruimte in haar wêreld '(Glastonbury Goddess Temple 2019).
Benewens die waardes wat in die MotherWorld-inisiatief gevind word, kan die posisie van die godinbewegings van Glastonbury binne wyer ekomatriargale feministiese bewegings in Noord-Amerika, Europa en Australasië verkry word deur hierdie stelling:
MotherWorld is die samelewing waar die patriargale strukture en waardes van oorheersing, magtige beheer en dwang, hebsug, buitensporige wins, vernietigende mededinging, geweld, verkragting, oorlog, slawerny, lyding, honger, armoede en die besoedeling van Moeder Aarde en haar atmosfeer , word herken as skaduuitdrukkings van die mensdom, wat uitgedaag, gedekonstrueer, getransformeer en genees moet word. In MotherWorld word genesingspraktyke vir individue, gemeenskappe en vir die aarde aangemoedig en beskikbaar gestel vir almal (Glastonbury Goddess Temple 2019).
Hierdie verklaring weerspieël beide die anti-kern sentimente van vroeëre Greenham Common-betogers in Berkshire, Engeland in die 1980's, waarvan een Kathy Jones was, en dui op 'n voortsetting van sulke sentimente in die oortuigings, praktyke, missie en motivering van die beweging in sy huidige vorm.
Rituele kreatiwiteit is die kern van die rituele praktyk van Glastonbury Goddess, en rituele praktyke is verstrengel met geloof, sowel as die strategieë van herritorialisering en inheemswording wat in die vorige afdeling uiteengesit is. Aangesien verandering, opknapping, innovasie en toewyding aangemoedig word, word tallose vorme van wisselvallige, stemgerigte uitdrukkings, ad hoc-rituele voortdurend uitgevoer. Hier word 'n seleksie van twee sulke "rituele sones" uiteengesit waar verskillende rituele plaasvind: die jaarlikse godinoptog wat tydens die godinekonferensie plaasvind en die verering van die godinfigure (en die Nine Morgens, sien hieronder).
Ten einde veld en bekendheid te verwerf, het die godingodsdiens van Glastonbury homself gevestig as 'n sigbare en aktiewe krag in Glastonbury. Dit word die duidelikste uitgevoer in die godinoptogte wat een keer per jaar plaasvind rondom Lammas (1 Augustus) en gedurende die jaarlikse Godin-konferensie, waarvan die eerste die Godin sowel as die beweging in 1996 in Glastonbury aan die gang gesit het. Hierdie eerste optog is belangrik omdat dit grondgebied ritueel afgebaken het en 'n aanspraak op die land Glastonbury herbelê het, wat in die openbaar aangedui het dat die Glastonbury Godin-beweging weer aan die gang was.
Tot vandag toe is die optog steeds 'n pragtige kleurvolle, luide en vreugdevolle gebeurtenis, wat die gebruik van vlaggies, baniere, kerse, kostuums, tromme, sang en geskree het om toewyding uit te spreek. Die godin word verwerk tot in Glastonbury's High Street tot by die Chalice Well, deur die Victorian Well House wat die White Spring huisves, dan met die heuwel op na Glastonbury Tor, en dan weer af. Bowman stel voor dat die optog die optog van die Christelike pelgrimstog weerspieël wat vanaf die Tor begin en na die Abdij gaan (2004: 283). Die godinoptog is egter baie kleurryker, luider en lewendiger as die van die Anglikaanse en Katolieke optogte. Dit is waarskynlik dat die materiële kultuur en optredes van die godin juis om hierdie rede helder, kleurvol en opvallend is. Soos opgemerk deur Bowman (2004), hoe meer materiële en prestasiekulture geskep word in verhouding tot die Godin-beweging, hoe sigbaarder word die godin-godsdienstigheid in Glastonbury.
Die Godin-tempel van Glastonbury is net buite die Glastonbury High Street geleë en dien as 'n middelpunt van meer geritualiseerde aktiwiteite, sowel as daaglikse toewydingsoefening. Toe ek die Tempel besoek het, het ek gevind dat dit gewoonlik dof verlig is, en kerse en wierook skep 'n stemming van rustigheid en kalmte. Strelende, toegewyde "Godin-musiek" speel gewoonlik sag in die agtergrond. Ek het ook opgemerk hoe die materiale voortdurend vloei en verander (in ooreenstemming met die sikliese aard van hierdie godsdiens), en hoe die baie materiaal wat gebruik word om die estetiese van die tempel te versier en te vergemaklik, dikwels van die land af kom, of uit die huise van toegewyde.
In die middel van die tempel is daar 'n hoofaltaar waarop ek bene, eikels, blomme, vere, blare en klippe bevat. Daaglikse rituele offers is die bron van hierdie natuurlike voorwerpe en is 'n aanduiding van wat vir die godin "aanvaarbaar" is in terme van geestelike geld. Klein klei en brons godin figure, soos die Venus van Willendorf, word ook gereeld gesien. Plastiek en kunsmatige materiale is egter ook binne die tempel aanwesig, ondanks die begrip dat 'dinge inheems' aan die land rondom Glastonbury verkies word (en meer ekologies vriendelik). Verder neem die godin die vorm aan van verskillende standbeelde van wilgerletters wat vereer, met wie gepraat word, 'n versoekskrif gedoen word, ritueel gesmeek en verstaan ​​word om haar te "beliggaam".
Die figure van die Nine Morgens [Afbeelding regs] is permanente inwoners in die Godin Temple. Die Nine Morgens vorm 'n beskermende sirkel rondom 'n klein ruimte in die Tempel wat volgens 'n gesprek met een van die Temple Melissas (Kyk, Organisasie / Leierskap) toegewy is aan diegene wat genesing wil hê of nodig het. Rituele genesing is daagliks in die tempel beskikbaar. Al wat u hoef te doen is om die tempel binne te gaan en dit aan te vra, en die sirkel word oopgemaak om toegang te verleen. Sodra die persoon wat genesing vra, binne is, word die sirkel van die beelde gesluit sodat hulle hul werk aan die persoon in nood kan begin doen.
Die organisasie en leierskap van die Tempel, hoewel dit hoofsaaklik gevorm word deur die visie van Kathy Jones, stel homself nou voor as 'n kollektiewe groep soortgelyk aan 'n raad van direkteure. Volgens die Glastonbury Goddess Temple-webwerf is die Glastonbury Goddess Temple ''n sosiale onderneming, 'n nie-winsgewende onderneming wat deur waarborg beperk word. Alle winste word herbelê in die tempel se werk. Geen winste word deur enige individu uit die Tempel gehaal nie "(Glastonbury Goddess Temple 2019c). Die struktuur is kompleks, maar die groeplede het hulself in 'drie oorvleuelende kringe' georganiseer wat beide die aktiwiteite van die Tempel bestuur en die sleutelrolle in die tempellewe speel: Ten eerste is daar tempeldirekteure wat verseker dat die visie van die Tempel integriteit verseker. word onderhou en wat toesig hou oor belangrike besluite, veral met betrekking tot finansies. Tweedens is daar tempeltrekkers wat 'die sirkel van tempelpersoneel en tutors is ... wat verantwoordelik is vir die alledaagse bestuur van alle tempellokale en -aktiwiteite, sowel as tempelleerstellings.' Derdens is daar die Temple Weavers wat die 'breër kring vorm van alle tempeldirekteure, personeel en vrywilligers wat betrokke is by die bediening van die plaaslike tempelgemeenskap.' Hierdie groep organiseer seisoenale seremonies en aanlyn-aktiwiteite in die tempel (Glastonbury Goddess Temple 2019c).
Drie verdere groepe ondersteun die binnewerking van die Tempel. Dit is die Temple Melissas wat 'gereeld in die Godinstempel van Glastonbury dien' en 'elke dag die ruimte oop hou vir die publiek' (Glastonbury Goddess Temple 2019c). Melissas word vergelyk met 'werkerbye' wat vir die 'koninginby' (dws die godin van Glastonbury) werk. Om 'n Melissa te word, moet u 'n periode van opleiding deurloop, insluitend hoe om die tempel ritueel te open en te sluit. Die Melissas is ook verantwoordelik om te verseker dat besoekers inligting ontvang, en hulle vergemaklik die Nege Morgens om op versoek hul genesing te doen. Melissas sal ook die tempelgangers deur middel van vlek skoonmaak en suiwer.
Die tweede groep individue staan ​​bekend as Temple Madrons. Die woord 'madron' word doelbewus in plaas van 'beskermheer' gebruik om diegene aan te dui wat gereeld donasies aan die tempel gee. Die derde groep bestaan ​​uit opgeleide priesteresse en priesters van Avalon, saam met ander tempelstudente en gegradueerdes. Hierdie lede vorm "'n wêreldwye netwerk van mense wat die godin op 'n magdom maniere regoor haar wêreld lewendig maak "(Glastonbury Goddess Temple 2019c).
Die Godin-tempel van Glastonbury kan beskou word as die "moedertempel vir diegene wat in Engeland (Kent, Norfolk, Sheffield, Nottingham), Oostenryk, Italië, die VSA (Kalifornië, Oregon, Utah) en Australië (Nieu-Suid-Wallis, Victoria) geaffilieer is. sedert die Glastonbury Goddess Temple baie van die stigterslede van hierdie tempels 'opgelei' het (Glastonbury Goddess Temple 2019d). Die opleiding van priesteresse en priesters in Avalon help om te verseker dat toepaslike inspirasie gegee is wat sal voortgaan om die wesenlikheid, terminologie, etos en rituele van die beweging te vorm, aangesien dit buite die bestek van Somerset, Engeland, gaan.
Die godingodsdiens van Glastonbury staan ​​voor 'n aantal kwessies en uitdagings, waaronder aanklagte van geestelike materialisme, die 'witheid' van lede van die beweging en 'klas'. Volgens Bowman:
... kwessies wat verband hou met ras, klas en elitisme as gevolg van die hoofsaaklik wit middelklasbywoning van die konferensie, wat die aanklag weerspieël dat die Godin-spiritualiteitsbeweging 'n oorwegend wit, middelklas, middeljarige, Europese / Noord-Amerikaanse verskynsel is, nie verteenwoordigend van of betrokke by die minderbevoorregte vroue van die wêreld nie (Bowman, 2005: 176).
Net so is dit opgemerk deur ander geleerdes soos Kavita Maya, wat dit verklaar
Ras was al lank 'n omstrede onderstroom in die beweging: soos die Britse feministiese teoloog Melissa Raphael opgemerk het, 'die vermeende gebrek aan etniese mengsel in godin-feminisme is iets van 'n benarde kwessie' (Raphael 1999: 25-26 in Maya, 2019: 53 ).
Die "witheid", middeljarige ouderdom en middelklassigheid van lede van die groep is 'n algemene verskynsel onder soortgelyke maniere van dink, glo en oefen in Noord-Amerika en Australasië. Soortgelyk aan wat Eller in haar waarneming van feministiese godinebewegings in Noord-Amerika waargeneem het, ontwrig die buitensporige aantal wit, middelklas-middeljarige entrepreneurs wat deel vorm van die Glastonbury Goddess-beweging die MotherWorld-visie (uiteengesit in die Leer / Oortuigingsgedeelte) waardeur die beweging ten doel het om wêreldwyd (en ekonomies) omvattend te wees. Aangesien die Goddess-konferensie sprekers en deelnemers van regoor die wêreld uitnooi, het baie eko-feministe aangevoer dat lugreise en ander vorme van geestelike toerisme (Bowman 2005: 177) die klem op die godsdiens op volhoubaarheid in die omgewing verkleineer.
Na aanleiding van die kritiek op die oorheersende 'witheid' wat in die beweging gevind word, is ander kritiek betrokke by die aansprake van die groep op behoeftigheid. Dit is waarskynlik dat die gebruik van die term "inheems" 'n roekeloosheid of gebrek aan bewustheid toon van die manier waarop die term gepolitiseer is, die magsdinamika en stryd wat baie inheemse groepe (byvoorbeeld in Latyns-Amerika, Noord-Amerika, Australië) , en selfs Noord-Europa, onder vele ander), ondergaan steeds. Aangesien baie aspekte van die godin-spiritualiteit deel uitmaak van die holistiese milieu waar die toeëiening van verskillende kulture deel uitmaak van 'n geldige kritiek, kan aangevoer word dat diegene wat nuwe godsdienstige bewegings in Wes-Europa vorm, beter kan problematiseer hoe inheemsheid gekonstrueer of voorgestel word. Bewegings soos hierdie kan egter ook gesien word in die meer positiewe lig van kulturele en godsdienstige kreatiwiteit, veral omdat baie van die doel is om 'n kulturele wanbalans van onreg en marginalisering van beide die natuur en die vroulike reg te stel. Kathryn Rountree skryf (met verwysing na Barnard) 'Terwyl antropoloë' inheems 'as 'n antropologiese konsep debatteer, word die begrip' intuïtief gedefinieer deur gewone mense - inheems en nie-inheems - regoor die wêreld, dit het betekenis '(Barnard Rountree 2015: 8).
Rountree het die uitdagings wat geestelike feministiese bewegings soos die Glastonbury Goddess Temple in die gesig staar, verder uiteengesit, wat waarnemings ondersteun wat die godinaanbidding struktureel soortgelyk is aan en 'n plaasvervanger vir die aanbidding van 'n monoteïstiese manlike God (Rountree 1999: 138). Plaaslike terugslae teen die beweging in Glastonbury self sluit in die opening van 'n winkel wat toegewy is aan fallusse, 'n herwinning van 'Hern the Hunter' deur manlike (en sommige vroulike) hedendaagse heidene, en Beltane (1 Mei / Mei-dag) wat baie bestaan falliese simbole om dit wat deur sommige as 'n wanbalans van vroulikheid in Glastonbury beskou word, teë te werk.
Beeld 1: Die tempel van die godin van Glastonbury.
Beeld 2: The Glastonbury Tor with the Goddess tydens die Goddess Conference Procession, 2010.
Beeld 3: The Nine Morgens in die Glastonbury Goddess Temple.
Bowman, Marion 2009. "Leer uit ervaring: die waarde van die ontleding van Avalon." Godsdiens 39: 161-68.
Bowman, Marion. 2007. "Arthur en Bridget in Avalon: Celtic Myth, Vernacular Religion en Contemporary Spirituality in Glastonbury" Fabel 48: 16-32.
Bowman, Marion. 2005. "Ancient Avalon, New Jerusalem, Heart Chakra of Planet Earth: The Local and the Global in Glastonbury." Numen. 52: 157-90.
Bowman, Marion. 2004. "Optog en besit in Glastonbury: kontinuïteit, verandering en manipulasie van tradisie." Folklore 115: 273-85.
Deleuze, Giles en Guattari, Felix. 2004. Anti-diffusie. Vertaal deur Robert Hurley, Mark Seem en Helen R. Lane. Londen en New York: kontinuum.
Eller, Cynthia. 1995. Lewe in die skoot van die godin: die feministiese spiritualiteitsbeweging in Amerika. Boston: Beacon Press.
Heelas, Paul en Linda Woodhead. 2005. Die Geestelike Revolusie: Waarom Godsdiens Gee Geestelikheid. Oxford: Blackwell.
Glastonbury Godin Temple. 2019a. Oortuigings, ritusse en praktyke, die tempel van die godin van Glastonbury. Toegang verkry vanaf https://goddesstemple.co.uk/beliefs-and-practices/ op 12 Januarie 2021.
Glastonbury Godin Temple. 2019b. Moederwêreld. Toegang verkry vanaf https://goddesstemple.co.uk/beliefs-and-practices/ op 15 Februarie 2021.
Glastonbury Godin Temple. 2019c. Bestuursstruktuur. Toegang verkry vanaf https://goddesstemple.co.uk/our-structure/ op 27 Februarie 2021.
Glastonbury Godin Temple. 2019d. Godin Tempels regoor die wêreld. Toegang verkry vanaf https://goddesstemple.co.uk/goddess-temples-around-the-world/ op 15 Februarie 2021.
Johnson, Paul C. 2002. "Migrerende liggame, sirkulerende tekens: Brasiliaanse Candomblé, die Garifuna van die Karibiese Eilande en die kategorie van inheemse godsdienste." Geskiedenis van Godsdienste 41: 301-27.
Jones, Kathy. 2005. "Die godin in Glastonbury." Onderhoud deur Helen Otter. Waar ek bly, Somerset, Faith, BBC, Laaste opdatering: 11 Desember 2008. Toegang verkry vanaf http://www.bbc.co.uk/somerset/content/articles/2005/09/13/goddess_in_glastonbury_feature.shtml op 15 Februarie 2021.
Jones, Kathy. 2001, Die antieke Britse godin: godinmites, legendes, heilige terreine en huidige openbaring. Glastonbury: Ariadne-publikasies.
Jones, Kellie. 2007. Kultuurregte: 'n Internasionale voorspraaknetwerk. 'Aan die rand van die raam.' Toegang verkry vanaf http://culturerights.co.uk/content/view/18/45/ op 29 Maart 2009.
Maya, Kavita .2019. "Arachne's Voice: Race, Gender, and the Goddess." Feministiese teologie 28: 52-65.
Rountree, Kathryn, red. 2015. Hedendaagse heidense en inheemse geloofsbewegings in Europa: kolonialistiese en nasionalistiese impulse. New York en Oxford: Berghahn.
Rountree, Kathryn. 1999. "Die politiek van die godin: feministiese spiritualiteit en die Essentialism-debat." Sosiale analise 43: 138-65.
Welch, Christina. 2010. "Die spiritualiteit van en in Greenham Common Peace Camp." Feministiese teologie 18: 230-48.
Whitehead, Amy 2019. "Inheemse the Goddess: Reclaiming Territory, Myth and Devotion in Glastonbury." Internasionale Tydskrif vir die Studie van Nuwe Godsdienste 9: 215-34.
Whitehead, Amy. 2013. Godsdienstige standbeelde en persoonlikheid: toets die rol van wesenlikheid. Londen: Bloomsbury.