[GJE 3.53.18] Mathael het vir jou al voldoende gewys, tot watter insig ‘n net halfpad wedergeborene gees kan kom, en so het jy nou vir alles voelbare bewyse in jou hande en kan daarom met groot vertroue jou lewe daarvolgens inrig. - Is jy tevrede met hierdie verduideliking?” Maar wat is al hierdie wêreldse prag vergeleke met die kleinste vonkie van die ware, lewende liefde tot God in ons hart!? Waarop jy dan dalk ŉ antwoord soos hierdie sal kry (Breytenbach is immers bekend as ŉ koppige korrelspondent: en eisj, met hierdie opmerking van my dan ook ŉ demonstrasie van sy negatiewe invloed op beïnvloedbare amateurdigters… moet jou, jong digter, deur die man se woordspieletjies nie laat verlei nie!): Hoe vergelyk die reuse tempels en standbeelde van Rome daarmee?! - Daar, - daardie baie goed gevormde Arabier! Dit lyk dus asof die verhouding met die jy onlosmaaklik verbind is met die huis en die “sin van die hut”. In die gedig “(skuiling)” is daar sprake van ‘n byna letterlike in- en meelewing met die aangesproke jy wat uiteindelik sin gee aan die konsep van die hut oftewel skuiling: