Die Essex-klasvliegtuigdraer - Geskiedenis - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die volgende artikel oor die Essex Class Aircraft Carrier is 'n uittreksel uit Barrett Tillman se boek On Wave and Wing: The 100 Year Quest to Perfect the Aircraft Carrier.
Teen 1943 het momentum in Amerika se rigting teen Japan beweeg in die Pacific Theatre of the World War Two. Maar talle veldslae het dit van skepe uitgeput, naamlik die skatkisvliegtuie wat hulle besit. EnigsteSaratogaenondernemingbly in die Stille Oseaan beskikbaar.
In Augustus begin die oorlogstyd-generasie snelvoertuie na Hawaii aankom. Die spanspek nuut Essex (CV-9) en Yorktown (CV-10) het baie beloof en op daardie potensiaal gelewer. In die volgende twee jaar het hulle en hul tien susters, wat die nuwe vliegtuigvervoerders in die Essex-klas verteenwoordig, die grootste las van PacFleet-vervoerdervereistes gedra.
In werklikheid is die Stille Oseaan-oorlog gevoer en gewen in skeepswerven net soos in die geveg. Terwyl voorkragdraers soos Yorktown en onderneming wat tussen drie en vier jaar van kiellegering tot inbedryfstelling benodig word, het die oorlogstyd Essexes tipies sestien tot twintig maande geduur. Die rekord was Franklin (CV-13), geproduseer deur Newport News in slegs veertien maande.
Die Essex-vliegdekskip word 'die DC-3 van vliegtuigvervoerders' genoem vir veelsydigheid en lang lewe. Vier-en-twintig eenhede is van 1943 tot 1950 gelewer, en dit bly die mees vervaardigde vlootvaartuig-ontwerp van alle tye, waarvan die laaste in 1991 afgetree is.
Alhoewel dit oorspronklik bedink is as 'n ietwat groter Yorktown toe hy in Julie 1940 beveel is, het CV-9 verhoogde werkbaarheid en oorleefbaarheid. Soos met Wasp (CV-7), is die midship-hysbak na die hawe verskuif, waardeur 'n groter luggroep meer buigsaamheid in vlugdek-bedrywighede moontlik gemaak het. Die vroeë ontwerp beoog twee katapulse van die vliegdek en 'n dwars "kat" om vliegtuie vanaf die hangar-dek te loods - 'n opsie wat selde gebruik word. Verdedigende maatreëls het addisionele wapenrusting, groter kompartementalisering en 'n veel groter wapenrusting gehad. Standaard verplasing het van 19.800 in die Yorktowns tot 27.100 vir vroeë Essex-vliegtuigvliegtuie gestyg
Die eerste drie skepe is voor Pearl Harbor neergelê Essex, Lexington (CV-16), en Bunker Hill (CV-17). Bestellings vir nog tien is voor Januarie 1942 geplaas.
Die Essex-vliegdekskip het byna perfekte wapens vir die Stille Oseaan-teater bewys. Hulle het 'n derde meer as die Yorktowns verplaas, met 'n uitstekende reeks en ruimte vir bykans honderd vliegtuie. Meer en beter radars met 'n volledig geïntegreerde geveginligtingsentrum het die taakmaggevegdirekteure 'n 360-grade-perspektief byna van seevlak tot ongeveer dertigduisend voet gegee. Gekombineer met nuwe VHF-radio's met vier kanale, het die snelvervoerders se lugverdedigingsvermoë van 1943-44 alles oortref wat voorheen ontplooi is.
Intussen lewer 'n oorhaastige program om cruiser-rompe om te skakel na ligte draers (CVL's) resultate. Die Independence (CVL-22) -klas het 'n voorsprong gekry met ligte kruisrompe, die eerste vyf wat in 194 deur New York Shipbuilding of Camden, New Jersey, neergelê is. Hulle is in gebruik geneem teen 'n koers van byna een per maand tot en met 1943. 'n mediaan agtien maande vir omskakeling en voltooiing.
By die aflewering het die CVL's ongeveer 14.700 ton verplaas en dertig of meer vliegtuie gebruik. Hulle het 31 knope en kon saam met hul spanmaats in die Essex-klas stoom.
Dieselfde maand daardie Essex en Yorktown Pearl bereik, onafhanklikheid en Princeton (CVL-23) is in gebruik geneem. Hulle is gevolg deur Lexington, Bunker Hill, en nog drie CVL's deur die einde van die jaar.