Howe word geneem vir 'n rit deur skulpmaatskappye - EU Reporter
Daar gaan skaars 'n maand verby sonder dat daar weer 'n nuusberig kom oor die magdom maniere waarop die rykstes ter wêreld wettige en belastingskuiwergate gebruik om hul aktiwiteite geheim te hou. Of dit nou beroemdes is wat super-opdragte verseker om hul buite-egtelike sake van die voorblad af te hou, of dat oligarge gebruik maak van buitelandse belastingregimes om hul na bewering slegte winste weg te steek.
Die nuutste skema om die deursigtigheidskampeerders te bekommer, was papiermaatskappye uit skaduryke regsgebiede wat howe van meer deursigtige lande gebruik om mededingers te belemmer of die geregtigheid te vertraag, terwyl dit die eienaarskap van maatskappye verdoesel en potensiële belangebotsings verberg. Ten minste vereiste super-bevele, een van die interessanterste beroemdes van die afgelope paar dekades, dat 'n appèl na die Engelse hooggeregshof gevra moet word waarin die saak uiteengesit word en dat 'n regter uitspraak moet lewer. In die postbus-korporatiewe entiteite word daarenteen gebruik gemaak om almal in die regstelsel van die regter tot die verslaggewer van die hofsaal te mislei.
Ondeursigtige posbusmaatskappye wat deur raaiselbesitters beheer word, is natuurlik niks nuuts nie en het regoor die wêreld in 'n verskeidenheid verskillende gedaantes ontstaan. In sommige situasies is dit om legitieme redes vasgestel.
Op soortgelyke wyse kan skulpmaatskappye - korporatiewe entiteite sonder aktiewe sakebedrywighede of beduidende bates - byvoorbeeld 'n geldige rol speel om verskillende vorme van finansiering te verkry of as 'n beperkte aanspreeklikheid vir 'n trust op te tree. Hulle kom ook prominent voor in baie skandale waar dit deur maatskappye en privaat persone gebruik word vir belastingontduiking en geldwassery, met die omvang van hierdie praktyk wat blyk uit die lek van die Panama Papers in 2016, soos deur die parlementslede beklemtoon.
Gedurende die afgelope dekades word skulpmaatskappye toenemend gebruik vir die witwassery van geld van die een regsgebied na die ander, dikwels met die hulp van gekompromitteerde regters. Die 'Russian Laundromat', 'n goedgepubliseerde geldwasseryskema wat tussen 2010 en 2014 bedryf is, het die skepping van 21 kernskulpondernemings in die Verenigde Koninkryk, Ciprus en Nieu-Seeland behels.
Die maatskappye is met gemak en sonder deursigtigheid geskep om die beheersende gedagtes en finansiële belange te demonstreer wat die voordeel van die misbruik daarvan gehad het. Die verborge eienaars van hierdie maatskappye sou dit dan gebruik om geld te was deur vals skuld te skep tussen Russiese en westerse skulpmaatskappye en dan 'n korrupte Moldawiese regter omkoop om die maatskappy te beveel om die skuld te betaal aan 'n hofgerigte rekening, wat die verborge eienaar kan dan die, nou skoongemaakte, fondse onttrek. Sowat 19 Russiese banke het deelgeneem aan die skema wat gehelp het om tussen $ 20 miljard en € 80 miljard uit Rusland te verhuis deur 'n netwerk van buitelandse banke, meestal in Letland, na maatskappye wat in die Weste opgeneem is.
Terwyl die wassery uiteindelik toegemaak is, het diegene daaragter jare gehad om tienmiljoene skoon te maak en lotgevalle in die westelike bankstelsel te verwerf. Moldawiese sakeman en voormalige LP, Veaceslav Platon, is deur die Moldawiese hof aangewys as die argitek van die Russiese wassery. Hy bly die enigste veroordeelde persoon tot nog toe as gevolg van strafregtelike ondersoeke na die skema in verskeie jurisdiksies. Die lynchpins vir die hele skema was westerse regstelsels wat, hoewel hulle te goeder trou opereer, nie voldoende deursigtigheid vereis oor wie agter die maatskappye wat toegang tot hierdie howe gehad het, gestaan ​​het nie.
Terwyl die wassery gesluit is, het onduidelike bedrogspulmaatskappye 'n nuwe manier gevind om westerse regstelsels te ontgin deur regsgedinge in gerespekteerde regsgebiede te gebruik. In 2020 is berig dat Russiese oligarge vals maatskappye gebruik het om geld via Engelse howe te was. In die verslag word beweer dat oligarge sake teen Engelse howe teen 'n skynmaatskappy, wat in 'n ondeursigtige belastingregsgebied geleë is, teen hulleself sou aanvoer, dat hulle die enigste begunstigde sou wees en dan die saak doelbewus sou "verloor" en beveel word om die geld aan die geselskap. Met behulp van hierdie benadering kan geld uit twyfelagtige oorde deur 'n hofbevel gewas word en die westelike bankstelsel as skoon kontant met 'n skynbaar wettige oorsprong betree word.
'N Verdere kommerwekkende ontwikkeling is die onlangse bewys dat geloofwaardige arbitrasiestelsels gebruik word as instrument om korrupte praktyke te bevorder. Een so 'n saak is in Londen deur Process and Industrial Developments (P&ID), 'n maatskappy van die Britse Maagdeneilande, teen die regering van Nigerië aanhangig gemaak oor die ineenstorting van 'n kontrak van 20 jaar om krag op te wek. P&ID beskuldig die Wes-Afrikaanse staat van kontrakbreuk en in 2017 het 'n arbitrasiepaneel in die maatskappy se guns beslis dat hulle byna $ 10 miljard toegeken het. Eers toe die saak na die hooggeregshof verwys is, word berig dat kontant "geskenke" in bruin koeverte aan amptenare van die Ministerie van Petroleumhulpbronne betaal is.
P&ID, wat saam gestig is deur die Ierse entrepreneurs Mick Quinn en Brendan Cahill, het die bewerings of misdade streng aangewys. Alhoewel die arbitrasie nog lank nie verby is nie, het die saak getoon, het dit getoon hoe maklik geskilbeslegtingsprosesse gemanipuleer kan word.
'N Ander voortslepende saak in Ierland het verder aan die lig gebring in watter mate skulpprodusente na bewering Westerse howe kan manipuleer. Die Ierse hooggeregshof het die jongste arbiter geword van 'n dekade lange Russiese korporatiewe geskil oor ToAZ, een van die grootste vervaardigers van ammoniak ter wêreld, in 'n saak waarin ongeveer 200 beëdigde verklarings in Ierland alleen ingedien is. Die kern is die stryd oor die eienaarskap van die maatskappy tussen die veroordeelde vader en seun Vladimir en Sergei Makhlai, en Dmitry Mazepin, 'n mededingende Russiese sakeman wat 'n minderheidsbelang in die onderneming het. In 2019 het 'n Russiese hof bevind dat die vader-en-seun-span skuldig was aan bedrog deur na bewering die ammoniak wat ToAZ geproduseer is, teen 'n prys wat laer is as die markkoers, aan 'n geassosieerde maatskappy te verkoop, wat tien teen 'n hoër markkoers verkoop het, wat die Makhlais die verskil kon gee. ten koste van ToAZ-aandeelhouers.
Nadat hulle uit Rusland gevlug het voordat hulle tronk toe gestuur is, gebruik die Makhlais glo vier skulpmaatskappye in die Karibiese Eilande om hul meerderheidsbelang in ToAZ te besit. Na verneem word het hierdie vier maatskappye die bestaan ​​van 'n ander Ierse posbusmaatskappy gebruik om 'n eis van $ 2 miljard vir Mazepin in die Ierse howe in te dien, na bewering sonder om te onthul wie hul aandeelhouers is, wie die maatskappye beheer of hoe dit ontstaan ​​het. in besit van aandele in 'n Russiese ammoniakmaatskappy.
Alhoewel dit lyk soos alles in 'n dag se werk vir u standaardregtelike geskil tussen Russiese oligarge, en dit skaars 'n kwessie van kommer vir die algemene publiek is, dui dit op die kommerwekkende toename in dummy-ondernemings wat in regsake as front gebruik word. Oor die algemeen lyk dit asof dit 'n bespotting is van die idee van openbare regspleging vir skulpondernemings in die Karibiese Eilande om toegang te hê tot gerespekteerde gemeenregtelike howe om hul sake te verhoor, prosedures te gebruik om verrigtinge te vertraag en om handhawing elders te voorkom terwyl hulle hul eienaars en beheer van gedagtes van die publiek en die howe. Terwyl huidige voorbeelde betrekking het op baie welgestelde individue wat na bewering hierdie taktiek teen ander ryk mense gebruik, is daar geen beginsel of presedent wat die gewetenlose belange sal keer om skulpmaatskappye te gebruik om hul betrokkenheid te verberg nie, terwyl hulle teen gewone burgers, nie-regeringsorganisasies of joernaliste begin.
'N Finansiële deskundige in Brussel het gesê:' Vir Westerse regstelsels om meer as net lippetaal aan die beginsel van openbare geregtigheid te betaal, moet basiese deursigtigheidstandaarde toegepas word op partye wat toegang tot die hof wil verkry. Aangesien buitelandse maatskappye in private besit die eerste stap is, is die eerste teiken van nuwe standaarde vir deursigtigheid in die geding. 'N Duidelike siening oor die beheersende gedagtes en kommersiële begunstigdes van litigante is in die belang van die publiek en, nog belangriker, die belang van geregtigheid.'