Ikonoklasma in Bisantium: mites en realiteite - Artikels - 2021
Ikonoklasma in Bisantium: mites en realiteite
Deur John Haldon
Ikonoklasme: die oorlog teen beelde: 6de jaarlikse Platsis-simposium (2007)
Bisantynse ikonoklasma is toegedraai in 'n byna ondeurdringbare membraan van houdings en aannames, waarvan baie botsend is. Maar daar word toenemend erken - en gedemonstreer - dat die Bisantyne so bedrewe was vir 'spin' soos wat moderne politici gereeld daarvan beskuldig word, sodat Bisantynse geskrifte oor ikonoklasma dus as 'n besonder problematiese primêre bron gesien kan word. Inderdaad, as ons die betrokke tekste weer ondersoek en dit duidelik in hul historiese konteks plaas, word dit vinnig duidelik dat baie min van die aannames oor die ikonoklastiese debat in werklikheid betroubaar is.
Die konteks vir die ikonoklastiese kontroversie word voorsien deur die politieke en ekonomiese krisis wat die oostelike Romeinse ryk geteister het na die Arabiese inval in die 630's en die ineenstorting van die Romeinse mag in die oostelike Middellandse See. Die behoefte om die parameters van wat nou moontlik en denkbaar was, te kodifiseer en af ​​te baken, blyk in tekste vanaf die 650's en in die pogings van die kerk om veranderende persepsies en verduidelikings van die maniere waarop die wêreld verander, te hanteer. Godsdienstige beelde en portrette het lank voor die Christendom bestaan, en het tot in die Christelike era voortgeduur. Maar die samesmelting van heilige portrette met die werklike aanwesigheid van heilige personasies - 'n skakeling wat aanvaar is vir oorblyfsels uit die latere vierde eeu - het plaasgevind net kort voor die eerste roering van die ikonoklastiese beweging in die vroeë 8ste eeu, en ikonoklasme het hierop gereageer en saamgetrek 'n wye stel klaarblyklik verskillende sake in dieselfde ideologiese pakket. Of die beelde aanvanklik die kern van hierdie bekommernisse was of nie, hierdie nuwe konseptuele konstruk kon dit absorbeer.
Die voor die hand liggende vraag is waarom die ikonoklasma op hierdie spesifieke tydstip plaasgevind het. En ek sou argumenteer dat die antwoord te make het - soos geleerdes al dekades lank argumenteer, maar om die verkeerde redes, sou ek voorstel - met die Bisantynse reaksie op Islam. Op een vlak was Iconoklasma om beelde binne die kultus van die heiliges te plaas: om beelde van die heiliges toe te laat om soos oorblyfsels van die heilige op te tree. Om te sê dat 'n heilige se been, of 'n bietjie lap of olie wat eens aan 'n heilige of aan die heilige se bene geraak het, was 'n belangrike stap op sigself; om in elk geval daardie mag uit te brei na 'n voorwerp wat fisies nie verbonde is aan die heilige nie - die portret wat deur mensehande geskilder is - het inderdaad vir baie van afgodediens geslaan, en is deur vroeë kerkmanne as sodanig veroordeel. Beelde van voor-Christelike gode en godinne moes lankal vergeet word as regte akteurs voordat die heilige portret eers in die geselskap van die heilige toegelaat kon word deur middel van wonderbaarlike beelde wat nie deur mensehande gemaak is nie, 'n verskuiwing wat eers in die middel plaasgevind het -sesde eeu.