Wat was die betekenis van die volgende aanhaling van Neville Chamberlain? - Inligting
Wat was die betekenis van die volgende aanhaling van Neville Chamberlain?
In 1938, tydens die München (Tsjeggiese) krisis, het die Britse premier, Neville Chamberlain, sy afkeer uitgespreek oor die voorbereiding van oorlog oor ''n rusie in 'n ver land tussen mense waarvan ons niks weet nie'.
Hierdie opmerking lyk vreemd net voor die aanbreek van die vliegtydperk, tydens 'n era toe Brittanje 'n wêreldryk gehad het, omdat die afstand tussen Londen en Praag 'n bietjie meer as 600 myl was. Ter vergelyking was die afstande tussen Londen en hoofstede van voormalige kolonies 3000 myl vir Ottawa, 3600 myl vir Washington en 10 000 myl vir Canberra.
Miskien was 'n meer aanneemlike verduideliking die verwysing na 'vreemde' Duitse en Tsjeggiese mense. Maar dit maak nie sin nie, aangesien die Britse koninklike familie grootliks van Duitse oorsprong was, waaronder koningin Victoria se prins Albert en Maria van Teck, vrou van koning George V.
Miskien neem ek die frase uit konteks, maar in die 19de eeu was die Know Nothings 'n groep anti -buitelandse (immigrant) Amerikaners wat beweer dat hulle 'niks weet' van hul standpunte nie.
Waarom sou Chamberlain andersins na Duitsers en Tsjegge verwys as 'verre' mense waarvan sy tydgenote niks sou weet nie? Het die meeste van hulle werklik so gevoel, of was die gevoel min of meer besonders vir Chamberlain? Anders gestel: spreek hy 'n groot Britse kontingent aan met 'n kwasi-Amerikaanse "weet niks" -mentaliteit (Lady Astor dink aan).
Blykbaar meen David Lloyd George dat "die heer Chamberlain alles deur die verkeerde kant van 'n munisipale afvoerpyp sien."
Eintlik, in 1938, vir die meeste Britte, oral oos van die Ryn was ''n ver land' waarvan hulle niks geweet het nie. Net die rykes het selfs na die vasteland van Europa gereis; die meeste mense het hul somervakansie in Margate of Scarborough geneem - my ouers het hul wittebrood in Slough gehad!
Die Statebond - veral, vrees ek, die wit Statebond (Australië, Kanada, Nieu -Seeland) was verskillende, ere -Britte wat 'n gemeenskaplike taal en tot 'n mate 'n kultuur gedeel het. Indië en dele van Afrika was "ons s'n", en die VSA was 'n soort afwykende kind waarmee ons 'n liefde-haat-verhouding gehad het.
Maar Oos -Europeërs was 'anders', en het vreemde tale gepraat (die meeste Britte het nie eens Frans gepraat nie!) En het geen verbinding met Brittanje gehad nie.
En hoewel die koninklike familie grotendeels Duits was, het George V hom uitstekend van sy taak gekwyt om dit as tipies Brits te omskryf - die naam verander na Windsor (jy kan nie meer Engels kry nie) en die koninklikes uitbeeld as 'n Britse klas. groot.
Die Ryk, soos dit toe was, was ons s'ndeur 'n soewereine, taal en handelsbande te deel. Oos -Europa, in vergelyking, was buitelandseverwarrend en niks met ons te doen nie.
Ek vermoed dat dit politieke hiperbool was wat bedoel was om die openbare steun vir sy beleid van vrede te versterk, veral as u die aanhaling volledig oorweeg:
'Hoe aaklig, fantasties en ongelooflik is dit tog dat ons loopgrawe moet grawe en gasmaskers hier moet probeer as gevolg van 'n rusie in 'n ver land tussen mense van wie ons niks weet nie.
Soos James Taulbee opgemerk het in sy onlangse boek Genocide, Mass Atrocity, and War Crimes in Modern History: Blood and Conscience:
"... uit die konteks gehaal, dui [dit] op onverskilligheid. In konteks, hoewel dit ongelukkig geformuleer is, weerspieël dit 'n diepgaande vrees vir 'n ander groot oorlog."
Herinneringe aan die Eerste Wêreldoorlog was nog baie in Brittanje se gedagtes in 1938. As politikus het Chamberlain sy woorde met sorg gekies om steun vir sy beleid te kry by diegene wat sy vrese gedeel het.
IMO neem "ver land" en "mense waarvan ons niks weet nie" te letterlik op.
Dit lees asof hy na die Sudetenland en die onmiddellike belanghebbendes van die krisis verwys as iets waaroor die Britte geen direkte belang of belang het nie, en dus nie iets waaroor hulle wil oorlog voer nie.
Anders gestel, 'n krisis waarby gebiede en mense nader aan die grens (soos die Lae Lande) of dié van sy kolonies betrokke was, sou moontlik oorlogsvoorbereiding nodig gehad het. Sudetenland, nie soseer nie.
Arthur Neville Chamberlain, gebore in Birmingham, Engeland, op 18 Maart 1869, dien as sy land en leier in die jare voor die Tweede Wêreldoorlog en die vroeë dae van die oorlog self. Sy pa, Joseph, was 'n suksesvolle sakeman wat verskeie regeringsposte beklee het, onder meer as burgemeester van Birmingham.
Chamberlain het drie susters, Ethel, Ida en Hilda, asook twee ouer halfbroers, Beatrice en Austen, uit sy pa en aposs se eerste huwelik gehad. Hy het die Rugby School en daarna Mason College (nou Universiteit van Birmingham) bygewoon. Op 21 -jarige ouderdom het Chamberlain etlike jare na die Bahamas gegaan om 'n landgoed daar te bestuur. Die sakeonderneming het uiteindelik misluk, maar hy het homself bewys as 'n talentvolle bestuurder en sakeman. Chamberlain het sukses behaal nadat hy na Engeland teruggekeer het.
Was Neville Chamberlain werklik 'n swak en vreeslike leier?
Vyf en sewentig jaar nadat die München-ooreenkoms met Hitler onderteken is, is die naam van Neville Chamberlain, destydse Britse premier, steeds sinoniem met swakheid en versoening. Is dit regverdig, vra die historikus Robert Self.
Tydens sy 21-uur lange filibuster wat president Barack Obama, wat in die volksmond bekend was as Obamacare, verlede week die gesondheidsorgwet aan die kaak gestel het, het Ted Cruz, die konserwatiewe Republikeinse senator van Texas, beweer dat Neville Chamberlain eenkeer aan die Britse volk gesê het, & quotAccept the Nazis. Ja, hulle sal die vasteland van Europa oorheers, maar dit is nie ons probleem nie. & Quot
Die toespraak van Cruz was weliswaar meer opvallend vanweë sy byna rekordlange lengte as sy historiese begrip, maar hierdie neerhalende verwysing weerspieël die voortdurende sterkte van 'n gevestigde konvensionele wysheid wat deur Chamberlain se teenstanders ywerig gepropageer is ná sy val uit die premier in Mei 1940. Soos Churchill vroeër veronderstel was, sal arme Neville sleg uit die geskiedenis kom. Ek weet, ek sal daardie geskiedenis skryf & quot.
In sy invloedryke verslag The Gathering Storm, gepubliseer in 1948, beskryf Churchill Chamberlain as 'n regop, bekwame, goedbedoelde mens, wat noodlottig gestremd is deur 'n misleide selfvertroue wat 'n reeds afbrekende gebrek aan visie en diplomatieke ervaring vererger het. Hierdie verleidelike weergawe van gebeure het jare lank onbetwis en onbetwisbaar gebly.
Soos die opmerkings van Cruz illustreer, bly Churchill se karikatuur van die dertigerjare, geverf in dwingende monochromatiese skakerings van swart en wit, goed teenoor kwaad, moed in "tot Hitler" teenoor verlange versoening, selfs vandag nog 'n responsiewe noot.
Die München -ooreenkoms, wat later die euwels van versoening simboliseer, is 75 jaar gelede in die vroeë oggendure van 30 September onderteken. In München het Brittanje en Frankryk toegetree tot die ontbinding van Tsjeggo -Slowakye en die oordrag van die Sudeten -streek na Duitsland in die lig van Hitler se dreigemente van militêre optrede. Chamberlain se hoop dat hierdie vernederende offer die laaste groot territoriale vraag van Hitler sou bevredig en sodoende weer 'n katastrofale oorlog sou voorkom, is binne vier maande vernietig.
Na hierdie monumentale mislukking van die beleid het Chamberlain se naam 'n beledigende sinoniem geword vir wankel, swakheid, immorele diplomasie van groot mag en bowenal die begeerte van boelies - ongeag die prys in nasionale eer. Ondanks sy vele prestasies in die binnelandse beleid, bly die reputasie van Chamberlain uiteindelik onuitwisbaar deur München en die mislukking van sy baie persoonlike diplomasie.
Soos hy tydens die uitbreek van die oorlog in die Commons bely het: "Alles waarvoor ek gewerk het, alles waarop ek gehoop het, alles waarop ek in my openbare lewe geglo het, het in puin gelê."
Die nageslag het hom dienooreenkomstig beoordeel - tot nadeel van 'n meer gebalanseerde evaluering van die man en die probleme wat hy in die laat 1930's ondervind het.
Terugskouend is die neerdrukkende werklikheid dat daar waarskynlik nie 'n regte antwoord was op die belangrike probleme wat destyds met Britse beleidmakers te kampe gehad het nie. Teen die middel van die dertigerjare het Brittanje 'n uitgestrekte en kwesbare ryk verdedig, wat 'n kwart van die wêreld se gebied en bevolking beslaan, met die swak militêre hulpbronne van 'n derderangse mag.
Erger nog, sedert 1934 het die kabinet grimmig erken dat dit buite die hulpbronne van hierdie land is om in vrede behoorlik voorsiening te maak vir die verdediging van die Britse Ryk teen drie groot moondhede in drie verskillende oorlogsteaters. Verder is die bedreiging wat Japan, Duitsland en Italië afsonderlik ingehou het, vererger deur die oortuiging dat oorlog met een van hulle onvermydelik opportunistiese dade van die ander sou veroorsaak.
As die leier van 'n militêr swak en uitgestrekte ryk was sulke vrese van kardinale belang by die vorming van die strategie van Chamberlain, maar dit beteken dat 'n koers bestuur moet word binne die relatief eng parameters wat bepaal word deur 'n komplekse interverwante web van geo-strategiese, militêre, ekonomiese, finansiële, industriële, intelligensie- en kiesbeperkings.
Ten spyte van eindelose wetenskaplike debat, het daar geen konsensus ontstaan ​​nie - veral oor die mate van keuse wat beleidsmakers in die lig van sulke dreigemente en beperkings geniet.
Nieteenstaande die persoonlike voorliefde vir Chamberlain vir onderhandeling, is dit onbetwisbaar dat hy homself as 'n gevangene van magte beskou het wat grootliks buite sy beheer was. Soos hy in Januarie 1938 stoïsties opgemerk het, "In die afwesigheid van 'n kragtige bondgenoot, en totdat ons bewapening voltooi is, moet ons ons buitelandse beleid aanpas by ons omstandighede, en selfs geduld en goeie humor optrede wat ons graag in 'n baie verskillende mode. & quot
Sy pragmatiese reaksie op hierdie raaisel was 'n "dubbele beleid" van herbewapening in 'n tempo wat die ekonomie kon handhaaf, terwyl hy terselfdertyd 'n beter verhouding met die diktators soek in die oortuiging dat slegs deur die regmatige griewe van Duitsland die militêre bedreiging te herstel - of as dit nie die geval is nie, om Hitler bloot te stel as 'n onversadigbare grootmanne wat op wêreldoorheersing neig. Soos Chamberlain aan Lord Halifax, sy minister van buitelandse sake, gesê het, was die onderliggende strategie om op die beste te hoop terwyl hy hom op die ergste voorberei.
Vanuit hierdie perspektief gesien, het Chamberlain 'n baie eenvoudige keuse in München gehad. Was Brittanje bereid om Duitsland te dreig met oorlog namens 'n staat wat dit beslis nie kon red nie en wat waarskynlik nooit in sy bestaande vorm sou herrys nie? Daar was die absolute sekerheid dat enige poging daartoe 'n verwoestende en waarskynlik onoorwonne oorlog sou veroorsaak wat miljoene sou doodslaan, Japan en Italië sou inbring, die Britse Ryk sou vernietig, sy rykdom sou verkwansel en sy posisie as 'n Grootmoondheid sou ondermyn.
Toe hy deur hierdie onbenydenswaardige dilemma gekonfronteer word, het Chamberlain tot die gevolgtrekking gekom dat so 'n uitkoms baie rampspoediger sou wees vir die ryk, Europa en die langtermynoorwinning van die goeie oor die kwaad as territoriale toegewings in die Sudetenland wat Brittanje nie kon verhoed nie en waaraan Duitsland 'n mate van oënskynlik wettige aanspraak.
Ondanks die mislukking van sy pogings om vrede te bewaar, het Chamberlain in November 1940 na sy graf gegaan met die vertroue dat die geskiedenis uiteindelik sy beleid sou bevestig en sy reputasie sou herstel.
Helaas, dit was sy grootste wanberekening van almal. "Arme Neville" kom wel sleg uit die geskiedenis - en grootliks omdat Churchill geskryf het dat die geskiedenis om te verseker dat sy eie versigtig vervaardigde weergawe van die dertigerjare die onuitwisbare ets op die kollektiewe bewussyn sou word.
Soos die opmerkings van Cruz illustreer, bly die blywende gewilde beeld van Neville Chamberlain die van 'n naïewe tragikomiese figuur wat 'n waardelose stuk papier vasgeklem het met die legende & quotPeace for our time & quot.
Die 7 verskille tussen Churchill- en Chamberlain -leiers
Winston Churchill was Britse premier tydens die Tweede Wêreldoorlog. Sy daaglikse radiotoesprake en moedige leierskap het sy volk uit eie hand gelei tot 'n oorwinning teen Hitler en sy superieure leër. Ek het boeke oor hom gelees en baie van sy toesprake gelees omdat hy miskien die grootste sekulêre profeet van die twintigste eeu was. My vriend Jim Garlow het onlangs 'n artikel geskryf oor die kontraste tussen Winston Churchill en Neville Chamberlain. Hy sê: "Christelike leiers sal in twee kategorieë verdeel word: Neville Chamberlains, dit wil sê die kompromisante, en Winston Churchill, die moedige kampioene. Vir diegene wie se geskiedenis in die Tweede Wêreldoorlog besig is om te gly, het Neville Chamberlain 'n kompromie aangegaan en Hitler opgestel om tiene dood te maak van miljoene mense. Winston Churchill het geweet wat teen Hitler gedoen moes word, en het dit gedoen. " In hierdie gevaarlike tye om 'n Bybelse Christus -volgeling te wees, is dit belangrik om Churchilliese leierskap te verstaan! Met inagneming van Jim Garlow, wil ek nog meer uitwei: Die volgende is 7 kontraste tussen Churchill- en Chamberlain-leiers 1. Churchill was 'n profeet wat die werklikheid gekonfronteer het Chamberlain was 'n diplomaat wat die werklikheid ontken het. Churchill het die wêreld en die Britse parlement begin waarsku oor Hitler en sy Nazi -fascistiese beweging baie jare voordat hulle nasies aangeval het. Omgekeerd het Chamberlain met Hitler vergader en 'vrede vir ons tyd' verklaar, net voordat Hitler nasies begin inval. 2. Churchill het met moed opgetree Chamberlain het in kompromie opgetree. Churchill was bekend daarvoor dat hy groot moed gehad het, ondanks die kans dat hy teen sy land was. Chamberlain se MO met Hitler was 'n kompromie en dialoog, en iets vreemd soortgelyk aan die manier waarop die VSA tans met Iran te doen het. 3. Churchill het sy vyande verslaan Chamberlain het sy vyande bemagtig. Churchill het Brittanje tot 'n oorwinning gelei oor die Duitse weermag- Chamberlain se passiwiteit en naïwiteit het Hitler meer tyd en moed gegee om sy bose ryk aan te val en uit te brei. 4. Churchill het gepraat oor wat profeties was Chamberlain het gesê wat gewild was. Toe Churchill die Britse parlement in die vroeë 1930's begin waarsku oor Hitler, word hy deur die Britse politici en die breë bespot en beskou as 'n kranksinnige. Chamberlain het geen versiendheid of moed getoon nie en het net gepraat wat die mense wou hoor- Vrede, vrede! In hierdie anti-Christelike klimaat sal leiers geen moed nodig hê om Bybelse waardes te verraai en te bevestig wat die mense wil hoor oor die herdefinisie van huwelik en gesin nie. 5. Churchill gemotiveer grootheid in Engeland Chamberlain moedeloosheid en nederlaag. Tydens die onophoudelike Duitse lugaanvalle oor Londen, moes Churchill elke dag op nasionale radio gaan en vir die Britse volk sê om nooit op te gee en nooit op te gee nie. Sy profetiese woorde en diepgaande toesprake het sy nasie geïnspireer om aan te hou totdat Hitler verslaan is. 6. Churchill is gebore vir die oorlog Chamberlain vir vrede en veiligheid. Gedurende die dae van vrede en veiligheid het die mense Churchill geïgnoreer en bespot en die beleid van Chamberlain aangeneem. Tydens die oorlog is Chamberlain verwerp en vervang met Churchill, omdat sy standvastigheid bewys is. Die politieke beleid van leiers soos Chamberlain is gebaseer op ideologiese vermoede en hou nie onder 'n ernstige krisis of oorlog nie. 7. Churchill was op sy beste in 'n krisis Chamberlain op sy ergste. Leiers soos Churchill skitter eers as daar 'n krisis is. Deesdae het sowel die kerk as ons nasie Churchilliese leiers nodig om op te staan. As die administrasie van 'n land probeer om te kalmeer in plaas van om hul vyande te konfronteer, gee hulle hulle meer tyd en bemagtig hulle. In werklikheid kan ons as 'n nasie slegs ware vrede hê deur krag. Vrede wat deur die in gevaar kom van kernwaardes sal nooit voortduur nie en sal ons beslis weer byt! Mag God die kerk en ons volksleiers in die lyn van Churchill gee, en mag die leiers in die geslag van Chamberlain blootgestel en verwyder word
Op hierdie dag in 1941 het die Britse premier Winston Churchill aan boord van die slagskip HMS Prince of Wales by Placentia Bay aan die kus van Newfoundland aangekom vir 'n geheime ontmoeting met president Franklin D. Roosevelt. Op Aug.
Roosevelt se program het die Amerikaanse weermag in staat gestel om voor te berei op die groeiende bedreiging van Japan op die Stille Oseaan -flank, terwyl dit Brittanje gehelp het om Hitler oor die Atlantiese Oseaan te hou, aangesien dit hulp aan Europa toegelaat het sonder om Amerikaanse troepe te pleeg wat nodig sou wees tydens 'n Stille Oseaan -oorlog.
Vryheids soeke na Zork (die) Hun
Ek het uitstekende vrae van 'n vriend gekry oor my vorige pos wat ek gedink het die beste sou wees om hier te beantwoord:
Chamberlain moes teenstanders gehad het terwyl hy Hitler versadig het, weet u wie hulle is en wat hulle te sê het?
Wat was destyds die openbare mening? Was mense (Brittanje en Noord -Amerika en ander Westerse lande) nie bewus van wat gebeur nie, of het hulle dit geïgnoreer omdat dit elders gebeur?
Het die Weste werklik die idee van fascisme beveg, of was dit 'n byproduk van die sukses van die oorlog?
Die antwoorde op die vrae is nogal neerdrukkend. Hulle is ook nie so moeilik om te vind nie.
Om die eerste vraag te beantwoord, is die Wikipedia -inskrywing oor Chamberlain 'n goeie begin.
As u eers na die lys met kort en lang video's kyk as u Churchill vs Chamberlain op Youtube soek, sal u besef dat hierdie vraag tot op hede kontroversieel is. As u na die Intelligence Squared -debat oor die onderwerp kyk, sal u die hopelose verdeeldheid tussen die twee kante toon. U vind daar 'n onheilspellende ooreenkoms met die verdeeldheid wat ons vandag het tussen die versadigers van Islam (soos ons Eerste Minister) en diegene wat bekommerd is oor die gevaar wat dit inhou.
Die kort antwoord op u vraag is ja, Chamberlain het wel teëstand gehad (veral Churchill), maar hulle was in die minderheid as die appeasers. Wat het hy te sê gehad? Hier is 'n paar aanhalings:
'Brittanje is 'n keuse gebied tussen oorlog en skaamte. Sy het skaamte gekies en sal oorlog voer. " (Churchill on Neville Chamberlain en die München -ooreenkoms in 1938)
'Hy kyk na buitelandse sake deur die verkeerde kant van 'n munisipale afvoerpyp.'
"Hy wat probeer om die vriendskap van 'n vyand met toegewings te koop, sal nooit ryk genoeg wees nie." (Bismark)
Wat u tweede vraag betref, wou die publiek vrede hê. Die begin van die Tweede Wêreldoorlog was minder as 'n generasie ver van die einde van die eerste, wat die lelikste oorlog in die geskiedenis was.
Die publiek het ook 'n perverse fascinasie gehad vir die sterk manlike tipes fascisme en kommunisme. Mussolini was die liefling van die internasionale politiek. Hy het die treine betyds laat loop! Die publiek was ook gefassineer deur Hitler en Stalin. Die Amerikaanse kongres het enige optrede teen die Duitsers afgekeur. Die VSA het baie geld verdien met die handel met die Duitsers, wat eers verander het met die aanvang van die Slag om Brittanje in 1940. Joseph Kennedy Sr is 'n uitstekende voorbeeld van die destydse Amerikaanse posisie.
Net soos u voorgestel het, was fascisme iets wat êrens anders gebeur het, en sommige aspekte daarvan was in elk geval baie aangenaam. Die mense wat teen die gevare gewaarsku het, was in 'n minderheid en is uitgeroep net soos die 'islamofobes' en die 'xenofobes' vandag is.
Boonop het die ekonomieë van die fascistiese lande, danksy die herbewapingspoging, hoogty gevier. Vir baie mense regoor die wêreld het hulle soos lewensvatbare modelle gelyk. Ja, hulle was 'n bietjie hard met die Jode, maar niemand wou in elk geval daardie mense hê nie.
Die antwoord op u tweede vraag is dus al die bogenoemde. Die meerderheid was onkundig oor die gevare en die paar wat dit verstaan ​​het, was magteloos om iets daaraan te doen.
Die interessantste is u derde vraag en die antwoord is nee. Die Weste het nooit werklik die sentrale idees van fascisme beveg nie. Slegs enkele elemente daarvan en eers nadat dit verslaan is. Progressivisme en die New-Deal was Amerika se weergawe van fascisme. Jonah Goldberg het 'n fantastiese boek daaroor geskryf met die titel Liberal fascism.
Hayek se "The Road to Serfdom" is tydens die oorlog geskryf en Mises was so gefokus op kommunisme dat hy nie die bedreiging van fascisme duidelik gesien het nie. Daar was geen duidelik verweer teen die idees van fascisme nie.
Wat ek in die berig bedoel het, is die manier waarop ons dit nou veroordeel. Ek bedoel die minagting wat ons vandag het vir wat ons dink fascisme was. Dit lyk asof ons baie goed besig is om iets te skop wat reeds af is, maar ons het nie die moed om die bedreiging in ons gesig te staar nie.
Ek glo dat 'n konfrontasie tussen westerse liberale waardes en die twyfelagtige 'waardes' van sharia onvermydelik is. Hoe langer ons voortgaan om voor te gee dat ons dit deur versoening en huisvesting kan vermy, hoe leliker sal die konflik wees.
Reünie van Danzig met die Ryk
Daar is nog 'n ander saak waarna verwys kan word, sodat die huidige situasie heeltemal duidelik kan wees. Gister het Herr Forster, wat op 23 Augustus in stryd met die Danzig -grondwet die staatshoof geword het, die inlywing van Danzig in die Ryk en die ontbinding van die Grondwet bepaal.
Herr Hitler is deur die Duitse wet gevra om hierdie besluit uit te voer. Op 'n vergadering van die Reichstag gisteroggend is 'n wet aangeneem vir die hereniging van Danzig met die Ryk. Die internasionale status van Danzig as 'n Vrystad word bepaal deur 'n verdrag waarvan die regering van sy majesteit 'n ondertekenaar is, en die Vrystad is onder die beskerming van die Volkebond geplaas.
Die regte wat deur verdrag aan Pole in Danzig verleen word, word gedefinieer en bevestig deur ooreenkoms tussen Danzig en Pole. Die optrede wat gister deur die owerhede in Danzig en die Reichstag geneem is, is die laaste stap in die eensydige verwerping van hierdie internasionale instrumente, wat slegs deur onderhandeling gewysig kon word.
Die regering van sy majesteit erken dus nie die geldigheid van die gronde waarop die optrede van die Danzig -owerhede gebaseer was nie, die geldigheid van hierdie aksie self, of die effek wat die Duitse regering dit gegee het.
Het versoening die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak?
Toe Hitler aan bewind kom, het die Britse premier, Neville Chamberlain, alles in sy vermoë gedoen om hom te paai. Maar as hy na 'n ander stem geluister het as die konserwatiewe agterbank Winston Churchill, sou die geskiedenis dalk 'n heel ander rigting ingeslaan het?
Gepubliseer: 21 September 2020 om 16:09
Versoening word meestal gebruik om die reaksie van Britse beleidmakers op die opkoms van Nazi -Duitsland in die dertigerjare te beskryf. Dit word beskou as 'n beleid van eensydige toegewings aan 'n aggressorstaat, dikwels ten koste van derde partye, met niks in ruil nie, behalwe beloftes van beter gedrag in die toekoms.
Eerste minister Neville Chamberlain het gehoop dat dit 'n vinniger einde sou bring aan die krisis wat deur die Nazi -geroep in Europa ontstaan ​​het vir die hersiening van die Verdrag van Versailles.
Hy was van mening dat versoening bewerkstellig kan word deur te onderhandel oor 'n algemene skikking wat in byna alle opsigte die Verdrag van Versailles sou vervang en Duitsland in bevredigende verhoudingsverhoudinge met haar bure sou bring.
Het Winston Churchill gewaarsku teen versoening?
Nadat die Nazi's aan bewind gekom het in 1933, het Winston Churchill gewaarsku teen die gevare van Duitse nasionalisme. Maar die Britse regering het hom geïgnoreer en alles in sy vermoë gedoen om uit die weg van Adolf Hitler te bly. Die land was moeg vir oorlog en huiwerig om so gou weer by internasionale aangeleenthede betrokke te raak.
Teen hierdie tyd het Churchill 'n toenemend gemarginaliseerde stem geword, en Neville Chamberlain was langs hom. Winston Churchill was die bekendste teenstander van versoening, en het die regering deurgaans gewaarsku teen die gevare wat Nazi-Duitsland inhou, alhoewel sy waarskuwings onveranderd was. Hy het aangevoer dat 'n vinniger Britse herbewapening die Duitse diktator kon afskrik, en dat 'n gereedheid om standpunt in te neem op belangrike oomblikke Hitler se vordering kon stop voordat dit te laat was.
Luister: Tim Bouverie ondersoek die mislukte diplomasie wat gelei het tot die Tweede Wêreldoorlog en die Nazi -oorheersing van Europa, in hierdie episode van die HistoryExtra -podcast:
Die München -ooreenkoms
Appeasement bereik sy hoogtepunt in September 1938 met die München -ooreenkoms. Chamberlain het gehoop om 'n oorlog oor Tsjeggo -Slowakye te vermy deur toe te gee aan die eise van Adolf Hitler. Die ooreenkoms het Nazi-Duitsland toegelaat om die Sudetenland, die Duitssprekende dele van Tsjeggo-Slowakye, te annekseer.
Chamberlain het belowe dat dit 'vrede in ons tyd' sou meebring, maar Churchill het hom uitgeskel omdat hy ''n klein staat vir die wolwe gooi' in ruil vir 'n belofte van vrede.
Nadat Chamberlain die ooreenkoms onderteken het, het Winston Churchill gesê: 'U het die keuse gekry tussen oorlog en oneer. U het oneer gekies en u sal oorlog voer. "
'N Jaar later, op 1 September 1939, het Hitler sy belofte verbreek en Pole binnegeval. Vrede is verpletter. Teen 3 September 1939 was Brittanje weer in oorlog met Duitsland. Chamberlain het oorlog teen Hitler verklaar, maar gedurende die volgende agt maande was hy swak toegerus vir die ontsaglike taak om Europa te red van Nazi -verowering.
Nadat die Britse magte nie die Duitse besetting van Noorweë in April 1940 kon voorkom nie, verloor Chamberlain die steun van baie lede van sy Konserwatiewe Party. Teen Mei 1940 verloor die Geallieerdes, en op 10 Mei 1940 val Hitler Nederland, België en Nederland binne.
Dieselfde dag verloor Chamberlain formeel die vertroue van die Laerhuis, sodat hy bedank. In die lig van die nazi's se meedoënlose opmars oor Europa, buig Chamberlain voor druk en bedank as premier. Toe Lord Halifax - die man wat die Premierliga wou aanvaar - die rol weier, was Churchill die enigste geloofwaardige alternatief om te lei.
Hoe het Winston Churchill premier geword?
Die algemeen aanvaarde weergawe van die gebeure lui dat Lord Halifax, Chamberlain se oorspronklike opvolgerkeuse, die pos van premier van die hand gewys het omdat hy geglo het dat hy nie effektief as lid van die House of Lords in plaas van die House of Commons kon regeer nie.
Gewoonlik adviseer die premier die koning nie oor die opvolger van eersgenoemde nie, maar Chamberlain wou iemand hê wat die steun van al drie die groot partye in die Laerhuis sou beveel. 'N Vergadering tussen Chamberlain, Halifax, Churchill en David Margesson, die hoofsweep van die regering, het gelei tot die aanbeveling van Churchill, en as konstitusionele monarg het George VI Churchill gevra om premier te word. Churchill se eerste daad was om aan Chamberlain te skryf om hom te bedank vir sy ondersteuning.
As die Tweede Wêreldoorlog voor Mei 1940 geëindig het soos baie gehoop het, sou die geskiedenis Churchill nou ken as 'n gemiddelde Eerste Heer met 'n verleentheid van verantwoordelikheid vir die mislukkings van die Noorse veldtog. Maar deur 'n vreemde wending van die geskiedenis het hierdie mislukking tot die toenemende ongewildheid van Chamberlain gelei en het Churchill sy groot kans gegee.
Fabriekwet 1937: beperkte ure gewerk deur vroue en kinders.
Wet op vakansie met betaling 1938: aanbeveling van die week se betaalde vakansie wat gelei het tot die uitbreiding van vakansiekampe.
Behuisingswet 1938: daarop gemik om die opruiming van krotbuurte aan te moedig en huurkontroles te handhaaf.
'Dit is die tweede keer in ons geskiedenis dat daar met eer uit Duitsland na Downingstraat teruggekeer het. Ek glo dit is vrede vir ons tyd. "
Neville Chamberlain is gebore uit 'n politieke gesin, synde die jongste seun van Joseph Chamberlain, 'n Victoriaanse minister van die kabinet, en die halfbroer van Austen, 'n kanselier van die skatkis. Hy is opgevoed aan Rugby and Mason College, Birmingham.
Toe hy 21 was, vertrek Chamberlain na die Bahamas om 'n landgoed van 20 000 hektaar te bestuur. Die onderneming het uiteindelik misluk, maar hy het 'n reputasie gekry as 'n praktiese bestuurder en het sterk belang gestel in die daaglikse bestuur van sake. Met sy terugkeer word hy 'n toonaangewende vervaardiger in Birmingham, waar hy in 1911 tot raadslid verkies word en in 1915 as burgemeester. Toe, in 1916, benoem David Lloyd George hom tot direkteur -generaal van die departement van nasionale diens, maar persoonlike bitterheid tussen hulle het gelei tot sy bedanking binne 'n jaar.
In 1918 word Chamberlain verkies tot konserwatiewe LP vir Ladywood, maar weier om onder Lloyd George in die koalisieregering te dien. In 1922 word hy posmeester -generaal onder Andrew Bonar Law, waar hy sy oordeel en vermoë bewys. Hy is binne maande as minister van gesondheid aangewys, en onder Baldwin, die kanselier van die skatkis, in minder as 'n jaar en binne 5 jaar nadat hy die parlement binnegekom het.
Sy Wet op Plaaslike Regering van 1929 hervorm die Swak Wet, wat effektief die fondamente van die welsynstaat lê en die finansiering van die plaaslike regering herorganiseer.
In 1931 maak Ramsay MacDonald hom kanselier in sy nasionale regering, en Stanley Baldwin behou hom op sy beurt. Tydens die ekonomiese krisis het hy sy vader se proteksionistiese ambisies bereik deur die wetsontwerp op invoerpligte in 1932 deur te neem.
In Mei 1937 volg hy Baldwin op as premier, en word hy verkies tot konserwatiewe leier.
Oorlog was besig om in Europa aan die broei te wees en het reeds in Spanje ontplof. Chamberlain was nie bereid om in die geskiedenis op te tree as verantwoordelik vir 'n onvermydelik vernietigende oorlog, sonder om alles moontlik te doen om dit te voorkom. Chamberlain, net soos baie ander in Europa wat die gruwels van die Eerste Wêreldoorlog en die gevolge daarvan aanskou het, was daarop gemik om die vrede teen byna elke prys te herstel.
Hy ontmoet die Duitse kanselier Adolf Hitler in München in 1938, en die gevolg was 'n ooreenkoms dat Brittanje en Duitsland nooit weer oorlog toe sou gaan nie. Hy verklaar by sy terugkeer na die Verenigde Koninkryk "Ek glo dit is vrede vir ons tyd". Die sukses van 'appeasement' was egter van korte duur, aangesien Hitler die volgende jaar Praag beset het.
Die inval in Pole het Chamberlain se hand gedwing, en hy verklaar oorlog op 3 September 1939. Hy het spoedig van alle politieke kante aangeval ná die rampspoedige eerste maande van oorlog, toe Duitsland op 'n vinnige oorwinning uitgesien het. Hy was nie in staat om self 'n nasionale regering te vorm nie, maar bedank in Mei 1940 na die mislukking van die Britse pogings om Noorweë te bevry.
Darmkanker het kort ná sy bedanking toegeslaan en hom genoop om die koalisieregering van Winston Churchill te verlaat. Op sy sterfbed het hy die krag bymekaargemaak om te fluister 'naderende oplossing bring verligting'.
Dink u dat Churchill se aanhaling die verhouding tussen Hitler en Chamberlain akkuraat beskryf? Verduidelik hoekom of hoekom nie.
Na die Eerste Wêreldoorlog is die kaart van Europa weer geteken en verskeie nuwe lande gevorm. As gevolg hiervan het drie miljoen Duitsers bevind dat hulle nou in 'n deel van Tsjeggo -Slowakye woon. Toe Adolf Hitler aan bewind kom, wou hy alle Duitsers in een nasie verenig.
Die korrekte antwoord op hierdie oop vraag is die volgende.
Churchill's quote that accurately describes the relationship between Hitler and Chamberlain is the following: "You were given the choice between war and dishonor. You chose dishonor and you will have war."
Kyk die video: Citiranje in navajanje virov po APA standardih CEK zunaj knjižnice
Copyright © salvadoryoscar.com | Wat was die betekenis van die volgende aanhaling van Neville Chamberlain?...