Emile Minnie gee sy elektroniese versorging hier aan nog 'n paar Afrikaanse name. Soos ons reeds op Anderkant Die Ewigheid aangewys het, is ons absoluut mal oor die simplisiteit waarmee daar hier grootheid en impak geskep word. Subtiel, maar ingrypend, maklik moeilik. Die vinnige CD sluit Backtracks van al die snitte in, vir jou plaaslike kerkkaraoke, of binnekamer studio.
Fladderend tussen die hewige dramatiese klaviersolo's en die opgewekte perfeksie stem, is Anderkant Die Ewigheid dadelik 'n treffer. [Insert clichés]. So intiem die stereo woorde, so persoonlik die gerymde storie, net so skyn die verstaan en musikale plasing van die lirieke. 'n Ballade wat saam met van die grootstes uitstaan, maar ons los die name vir Spore Op Die Maan... Hierdie liedjie is moermooi. Repeat. Sing. Met 'n minimale ritme seksie en kitaar bystand, is die impak verbasend. Vang My van vooraf!
Om die ritme so bietjie vinniger te laat verbygaan en die eerste tekens van daardie skelm glimlag. 'n Upbeat verwerking van ons ou volkslied Die Stem Van Suid-Afrika, wat deur C.J. Langenhoven in 1918 gepen is en deel was van 'n ander herlewing van Afrikaans. Hier word 'n lekker snap en 'n enkele kitaarriff plus 'n bietjie bas gebruik om die amper tartende trant af te skop. Maar wanneer daai snap stop en die klavier myle ver melankoliese word, en die stadig dralende woorde amper gebid word, raak-raak die song aan die verpersoonlikking van hoe geluk in nostalgie verander. 'n Supergelukkige liedjie.
Die Ruiter Van Skimmelperdpan is nog 'n skokkend verslawende stukkie musiek. Die A.G. Visser gediggie word in 'n amper spotterige hiphop snit verander, met vroeë 90s elektroniese beat wat solied gemaak word in 'n vier vier stamp, waaroor die sagte gedig/sing van koplose man se verhaal net meer surreal. En as daar sagkens met effense synths steke gespeel word, word dit lekker. Teen die tyd wat 'n clap sy verskyning maak, en die elektroniese alles mooi bymekaar kom, voel dit asof ek nou net Die Naaimasjiene track geluister het. Dit met 'n amper roboties intonerende stem, wat plek-plek draal oor woorde sodat die kopknik inpas. Raak liries.
Terug na die tydlose grootheid en warmte van 'n liefdeslied. Wat die CD so 'n blink ding maak is hoe maklik musiek genres saamgeflans word en sonder moeite perfek pas. Die snit wat met 'n stadige bas en ligte strykbegeleiding begin, is eers 'n straightforward liedjie, wat enige iets van ons vroeër sangers kon wees, tot uit die 50's, die koor laat dit soos 'n sêr voel. Ons word deur 'n enkele kitaar noot deur tyd verplaas om Gee My Jou Hand 'n kopkrapper maak. Minimalistiese mooiheid, punt.
Joppe. Dis die grote. 'n Ernstige eggoende stem word met fluisterende koor liggies onderstreep, sodat die persoonlike verootmoediging en kitaarnote 'n droomwêreld optoor, voordat net die intonasie van die koor 'n gewig en geskiedenis aan hierdie Ina Rousseau gedig gee. Pragtige stippellyn tussen erken en aanvaarding, wat weereens beklemtoon word deur die gemak waardeur dit afgelewer word. [Reënerige busritte A'Dam toe]
Bas op, volume op. Ons ken die een. Dis hierdie superdromerige altyd verliefde soniese sterre wat Emile maak. 'n Basiese beat met elektroniese verskuiwings en stereofoniese blips wat opbou oor melodieë, 'n enkele alleen kitaar. Wat hierdie 'n internasionale speler maak is die derde vers waar Emile so reeds heeltemal bekende meertaligheid na vore laat kom, die soomlose verskuiwing na Frans oor die 4/4 klop, epies. Flashbacks van Parys... Repeat. Sing. Bly By My eindig op 'n sagte fadende synth.
Kom Vannag In My Drome is sommer vinnig 'n melodie wat diep inkruip, dié toonsetting van N.P. van Wyk Louw se paar kruisrym lyne hop-hop gemaklik voort, saggies. Die woorde word in jou oor gefluister, behalwe vir die die koortjie wat uitsprei om te homself te beklemtoon. Met 'n paar verafgeleë klavier note word hy 'n pragtige liefdesliedjie. Uniek in sy bloot massiewe cuteness. Coolste N.P. van Wyk Louw sover. Die volgende een...
Jou Hart In My Hart is diep in die CD in, teen hierdie ten sal jy al voorberei wees. Atmosferiese klanke en 'n sterk beat oor die kitaar skep 'n vol drywende snit. Meer so met die ligte aflewering van woorde. Gedink hierdie een is die mal een, maar dis op Spore. Hierdie moet karstereo toe, en die kar moet platteland toe. Denke word in stereo ingesluit, leer die lirieke. Prag.
Eers reguit vertellende woorde wat in 'n verootmoedigende eerlikheid vinniger en vinniger deur erns en onthou 'n liedjie word. En oor die afgrond tot in die totaal epiese klank void. Sluimerende dromme word in alle dimensies geeggo. Drie minute later, repeat. Slegs 'n paar byklanke saam met die stroopsoet sonskyn verliefde stem. Die droom is sterk hier. Alles dralend en verby swiepend aan die einde. Jy's My Baby, Dis Wie Jy Is, liefdeslied, manjefiek. PS. Ons bas is baie hoog hier...
Sluit af met 'n Reprise van Bly By My. Sonder die clubklanke is die kaal liedjie 'n intense affêre. Die klavier se eensame weergalming maak die klaaglied 'n visuele eenmans optrede, volledig met kollig en rook wat vanoor die tafels in kerslig flikker om die kunstenaar, kop gebuig. Hierdie prentjie speel homself in pubs en kroeë wêreldwyd af, of dit nou België of Johannesburg is. Die perfekte afsluiting. Dis vir my net so mooi soos Tim Beumers op Die Slagting of Stef Bos op Awuwa.
Vang My is die perfekte snit om 'n resensie te begin, 'n liedjie wat sommer vinnig by die beat kom en die saamsing vergemaklik. Groot samesleurende kore wat met amper gerymkletsde verse die positiewe storie vertel van help, omgee, liefde. Die liefde/pyn wat ons EM CDs vergesel word miskien beste in die liedjie uitgestel. Die eerlikheid is soos sonskyn hier, infectious, amper onuithoudend, soos die res van die hierdie musiek. Jay!
Liefdesliedjies is waaroor dit gaan, en stellêr benaamde CD is vol van hulle. Fladderhang is 'n opgewekte verlenging van Vang My, as mens dit mooi beatmix, teen die tyd wat die afbreek na klavier met diep bas elektroniese stampe rewind jy maar eers....
En meer liefde, die keer meer direk aan die magiese figuur Eva. 'n Rustiger meer akoestiese snit wat met ligte kitaar en klavier begeleiding, plus agtergrondstemme, 'n perfekte klankprentjie met die nodige ernstigheid en respek teken.
Die Lig Wat Skyn is nog 'n epiese snit. Eensame klaviernote word liggies met dromveetjies aanbeweeg, en lirieke word gepraat. Minimalistiese agtergrondmusiek vir die gedig wat in die kollig afspeel. Intense sirkels van erkenning, verootmoediging, en prag, wat stadig draai, tot die woorde al is... Die ongetitelde titelsnit.
Parmansie en liefde!! Hoe Jy My Soen is 'n meer reguit liedjie met nodige dansritmes byderhand. Maar asof ons nie nou al weet dat dit nie genoeg is nie, breek die liedjie af na 'n sag herhaalde koor, net om hom te laat vas sit. En as jy dit weer speel is dit partykeer om 'n totale ander verstaan daarvan te verkry. Soos al die liedjies. Clubmix die een.
Die Engelse snit, wat die CD net verder verbreed, onderstreep die perfekte aflewering van kuns wat hierdie is. Al erken ons ons is heeltemal bevooroordeeld, al vir jare. Daar is 'n lekker dansritme wat intieme lirieke dryf. 'n Kombinasie van minimalistiese klavier, funky kitaar riffs, house-erige klappe en klub synths, hierdie wys 'n kant van EM wat ons nog baie van wil sien, asb!!
Ongebonde begin met 'n heerlike sintetiese orrel klank uitspansel, en 'n sterk snaardrom tydhou. Die meer waarskuwende woorde word met 'n onheilspellende gevoel meegegaan. 'n Positiewe boodskap binnie-in 'n waarheid, binne-in 'n liedjie... Of miskien oorkompliseer ons dit nou...
Die een mors nie tyd nie, en dra sommer sy multisinnigheid op sy mou. Die snaardrom bly en die heerlike 80s klanke bly, maar teen die einde van die liedjie voel dit nogsteeds asof jy iets gemis het... Pragtig!!
As die woorde saam met hoë note versnel en herinneringe aflees word, is dit maklik by die rustige melankoliese stemming ingewerk. Kitaar skreeue en 'n intense crescendo maak dit 'n supersnit.
Met 'n donker klankbehangsel agter hom gee Emile 'n manjefieke aflewering van N.P. van Wyk Louw, legendariese Afrikaanse skrywer, digter, toonsetter, se Eenling Is Die Mens Gebôre. 'n Kersfees atmosfeer speel homself saam met die woorde af...
Op die hoek van die Randse afrikaanse Johannesburgse Universiteit lê een van die dorpie se lekkerste kuierplekke. Miskien kort dit 'n paar STILTE ASB plakkate, maar aan musiek is daar nie 'n tekort nie. 'n Pragtige blondine groet ons vriendelik en wys die bar uit, vir ingeval ons verdwaal. Die mure is vol bekendes, Carlé van Deventer, Josie Fields,
Emile skop af met 'n upbeat treffer en dis net klawers wat vergeld deur geluide die geboutjie te laat verspoel en 'n glimlaglagstem wat die ligte storie van die Huisie vertel. Ons hoor op dieselfde energieke manier nog nommers vanaf Dagbreek, die nuwe klomp melodieë, soos Susterliefde, Kaatjie Van Die Baan en Jy verlaat my, plus Sal Jy My Liefhê? vanaf Onderwater Drome.
Dis alles klavierbegeleide versies, met 'n tong in die kies ernstigheid, weggesteek deur pragtige note wat saamgevleg word om 'n jazzerige, half pop, half klassieke gevoel aan die woorde te gee. Enige stadiger tempo word weer afgespeel teen 'n vinniger ritme, en alles so mooi soos die sonsopkoms.
Die laaste show van die Dagbreek Toer, wat landswyd die liedjies gehoor laat word het, bly ons het die een gemaak.