Die val van Kaboel, die sonsondergang van intervensionisme vir die Weste? - EU -verslaggewer
Is daar 'n volhoubare toekoms vir menseregte in Afghanistan, vra Willy Fautré, direkteur van Human Rights Without Frontiers? Byna 20 jaar nadat Amerikaanse magte die Taliban met 'n mate van steun van die VK uit die mag gesit het, was hul 'Blitzkrieg' eerder 'n rustige oorwinningstog na Kaboel as 'n oorlog teen 'n verdampte nasionale weermag. 'N Aantal politieke ontleders sê dat hierdie geopolitieke aardbewing die einde is van die beweerde morele plig van die Weste om demokrasie en menseregte te bevorder en uit te voer.
Die militêre en politieke debakel van die Weste in Afghanistan is deur die Amerikaanse weermag as 'n geloofwaardige moontlikheid aangekondig, maar hul waarskuwing is deur Washington geïgnoreer.
Tog dra die Amerikaanse administrasie nie die volle verantwoordelikheid van hierdie strategiese fout nie. Al die NAVO -lande wat later by die oorlog en die besetting betrokke was, het nie 'n moontlike versnelde ineenstorting van die Afghaanse administrasie en sy leër verwag nie, en om betyds die nodige uitvloeiseloperasie van die Afghanen wat hulle bygestaan ​​het, te beplan.
Behalwe die chaos en die individuele tragedies wat ons almal op televisie gesien het, bevraagteken hierdie geo-politieke aardbewing die Westerse teorieë oor regime-verandering en nasiebou, sowel as die uitvoer en konstruksie van demokrasie met die steun van die weermag. Die 'reg om in te meng' op beweerde humanitêre gronde onder die sambreel van buitelandse besettingsmagte en 'n gevolmagtigde politieke leierskap is ook op die spel.
Volgens baie politieke ontleders is Kaboel nou die mees onlangse plek waar sulke teorieë vir 'n lang tyd, indien nie vir ewig nie, begrawe sal word.
Maar is daar nog 'n toekoms vir die bevordering van menseregte deur Westerse regerings en NRO's in oorloggeteisterde lande soos Afghanistan waar hulle militêr betrokke is? En met watter akteurs? Moet NGO's vir menseregte weier om onder die sambreel en beskerming van die NAVO of Westerse besettingsmagte te werk? Sal hulle nie as Westerse GONGO's en medepligtiges van buitelandse leërs beskou word soos Christelike sendelinge in die koloniale tyd was nie? Hierdie en ander vrae sal deur die internasionale gemeenskap aangespreek moet word.
Westerse oppergesag en kolonialisme
Deur die eeue heen het verskeie Wes -Europese lande hulle beter as ander mense gevoel. As koloniale moondhede het hulle hul gebiede op alle kontinente binnegedring om hulle na bewering beskawing en die waardes van die Verligting te bring, 'n beweerde goeie doel.
In werklikheid was hul doel veral om hul natuurlike hulpbronne en hul arbeidsmag te ontgin. Hulle het die seën gekry van die dominante Katolieke Kerk, wat 'n historiese en messiaanse geleentheid gebied het om sy geloof en waardes te versprei en sy mag oor die hele wêreld te projekteer.
Na die Tweede Wêreldoorlog en tydens die dekolonisasieproses, het die progressiewe opkoms en ontwikkeling van demokrasie in Westerse lande hul ambisie vernuwe om die wêreld weer, maar anders te verower en ander mense na hul beeld te hervorm.
Die waardes van politieke demokrasie was hul speerpunt, en hulle godsdiens was menseregte.
Hierdie polities-kulturele kolonialisme wat gestaaf is deur hul geloof in hul eie oppergesag het vrygewig gelyk in die sin dat hulle hul waardes naïef wou deel met die hele wêreld, met al die mense en teen hul tiranne. Maar daardie sendelingagtige projek en proses ignoreer dikwels hul geskiedenis, hul kultuur en hul godsdienste, sowel as hul onwilligheid om 'n aantal spesifiek Westerse liberale waardes te deel.
In Irak, Sirië, Afganistan en ander lande het die VSA, die Verenigde Koninkryk, Frankryk en ander oorloë gevoer om veiligheidsredes en dan die towerwoord 'nasiebou' gebruik, wat gelykstaande is aan regime-verandering indien nodig, om hul optrede te regverdig . Hierdie Moslem-meerderheidslande het egter die begraafplase geword van die sogenaamde morele reg om op humanitêre gronde in te meng wat deur die Weste gekoester word. Hierdie leerstelling is nou dood en word begrawe, sê baie beleidmakers.
Dit beteken nie dat die waardes van demokrasie, oppergesag van die reg en menseregte wat die Weste beweer nie ooreenstem met die strewe van ander mense nie. Die stryd om hierdie waardes moet egter eerstens hul eie stryd wees. Hulle kan nie kunsmatig oorgeplant word in 'n sosiale liggaam wat nie gereed is om dit te ontvang nie.
In die geval van Afghanistan is 20 jaar gebruik vir kapasiteitsbouprogramme om vrouegroepe, joernaliste, menseregte-aktiviste en ander dele van die burgerlike samelewing te bemagtig en toe te rus. In watter mate sal hulle die regime van die Taliban kan weerstaan ​​en groei, is dit onvoorspelbaar sodra die meeste buitelandse media en waarnemers die land willekeurig sou verlaat? Niks kan minder seker wees nie.
Is daar 'n toekoms vir menseregte in Afghanistan?
'N Aantal NGO's het reeds saam met die NAVO-magte Afghanistan verlaat, wat die Taliban-persepsie van hul gebrek aan neutraliteit en onpartydigheid in hul jaarlange betrokkenheid by die Afghaanse samelewing versterk.
As alle humanitêre en menseregte -organisasies die land verlaat, voel die dryfkragte van die Afghaanse burgerlike samelewing verlate en verraai. Hulle sal kwesbaar wees vir onderdrukking van die Taliban en 'n wrok voel teenoor hul voormalige Westerse ondersteuners.
Die maatskaplike dienste en infrastruktuur wat in die afgelope 20 jaar ingestel is, moet bewaar word, aangesien 'n humanitêre krisis op die kort termyn opdoem volgens die VN -ontwikkelingsagentskap. Ter wille van die Afghaanse bevolking moet buitelandse humanitêre hulp gehandhaaf en ontwikkel word, maar in 'n veilige omgewing en afgesien van politieke onderhandelinge tussen die voormalige besettingsmagte en die Taliban -owerhede.
Die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis (ICRC) het besluit om te bly. In 'n lang onderhoud met France24, het sy president, Peter Maurer, onlangs verklaar dat hulle doelwit sal wees om by die Afghanen te bly, hul lewens te deel en oplossings te vind vir hul probleme ten opsigte van die beginsels en waardes van die Rooi Kruis.
Die plek van Afgaanse vroue in hul personeel en projekte sal hul eerste uitdaging vir menseregte wees en hul eerste toets vir onvermydelike transaksies wat met die Taliban -owerhede onderhandel moet word.