Hang vas, mense . . . ons praat van die rivier, nie die kloof nie. Jip, daar’s ’n heel ander Baviaans om te gaan verken, maar hy lê heel ver in die wêreld.
Doer duskant Bedford – op die reguit-soos-’n-roerpad Kookhuis toe – kan jy miskien op ’n geroeste padteken afkom wat oos beduie na Tarkastad se kant toe. En sou jy besluit om hier af te draai en dié grondpad te pak, is jy in vir ’n moerse groot lekker.
Ek weet, want ek het hier in die Oos-Kaap se “Middellande” grootgeword (dit is hoe RSG se weerberig in daai jare na ons streek verwys het). Die man op die radio het gewoonlik heel bedeesd aangekondig dat dit “wolkloos en bloedig warm” sou wees, maar nieteenstaande moes ons as kinders tjoepstil sit tot my pa sy kop geknik het om vir ons te beduie die weerman is klaar.
Deesdae is daar ’n valhek met ’n kamera wat vir jou koekeloer, want die handjievol boere wat nog in “Die Wêllie” vasbyt, het besluit om die gebied in ’n bewaararea te omskep.
Bedford self het oor die laaste dekade ontluik as ’n blinkgepoetste dorpie met ’n teetuin, ’n grênd koffiewinkel en selfs ’n galery of twee. Hul jaarlikse tuinfees lok nou besoekers van heinde en verre, maar ek mis oorlede Oom Les se Kafee, waar ons Sondae ná kerk reusemelkskommels kon gaan drink (indien ons ons gedra het, natuurlik).
Kyk uit vir ’n monumentjie (so ’n kiertsregop ysterklip obeliskerige toring) net voordat jy Cameron’s Glen bereik. Dis hier waar Frederik Bezuidenhout deur pandoere in ’n klipskeur geskiet is, en sy dood was toe die vonk wat die 1815 Slagtersnek-rebellieingelui het.
Hier lewe mens nog naby aan die aarde en sonder fieterjasies. Ons tyd was kort, maar lank genoeg vir die kinders om weer te kon leer hoe jy ’n properse plaashek oopmaak; om hanslammers bottel te gee; hoe jy jou tong moet rol as jy ’n skaapdrol die verste wil spoeg; en hoe om ’n vuur sonder Blitz te bou.
Ons het windpompe geklim, in plaasdamme vol paddaslyk geduik en soos mal hase in die reën gehol terwyl bliksemstrale die lug na kordietrook laat ruik het. En saans, wanneer dinge begin stil raak het om die vuur, kon jy hoor hoe die kese in die kranse kreun daar teenaan die beeldskone Baviaans.