Natuurlik is wat digters betref swye relatief: ek is, soos seker almal van ons, bly dat so lank Afrikaans bestaan, enige doemanie sy sê en sy doen sal moet ken oor Small se Doemanie met sy woera-warra op die pulpit so duidelik uitwys wat pretensie sê oor belydenis en manewales oor manel. Natuurlik sal Adam se Kanna en sy Moses en sy kitaar telkens weer vertel hoe diep die verlange is na ‘n leidsman-redder.
Hier volg die onbekende gedig waarin ‘n teisterende en swygende God sy rug gekeer het nie net die mens nie maar op die aarde self tot dit in die pragtige slot die berge is wat die hande word waarmee die sinkende aarde uitreik na die sterre:
Small kon die gedigte nie bedoel het as boodskappers uit die swye nie. Kom ons aanvaar hy moes (haastig selfs) net gedigte kies wat tog ‘n aanduiding gee van wat hy self in sy digwerk as belangrik beskou. Die ander gedig wat hy voorlees, is “Wie’s hy?” uit Sê Sjibbolet handel ook oor die digterskap.