Provensaalse literatuur is die literatuur van Suid-Frankryk van die Middeleeue (± van die 11e tot die 13e eeu) geskryf in Provensaals. Die taal vertoon gedurende hierdie tyd 'n sekere mate van eenheid. Dit staan onder verskeie name bekend soos limousin, langue roman (die taal van die provinsie Romana) en langue occitane (dit is die dialekte van Ou Provence en die taal van die TROEBADOERS). Die algemene term is Provensaals. Volgens Preminger (1979: 677), in die Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics, is die term Provensaals van toepassing op die digters wat die taal gedurende die Middeleeue gekultiveer het. Dit was 'n literêre taal en het 'n gekunstelde eenvormigheid vertoon deur die hele streek.
Liriese genres wat in die Provensaalse literatuur beoefen is, is die canso (Provensaalse liefdeslied), sirvente (satiries-politiese lied), die pastourelle (idilliese lied), die joe partit en tenso (dialoogliedere), die alba (oggend- of wagterlied) en die planh (klaaglied). Op die gebied van die prosa is vidas (biografiese sketse) en razos (kommentare) beoefen. Die latere NOVELLA het sy ontstaan aan die ontwikkeling van hierdie twee vorme te danke. Voorbeelde van prosawerke is Jaufre, Girart de Rouissillon, Flamenca, waarin jaloesie die hooftema is.
Teen die 14e eeu is nie meer so geweldig geproduseer nie. Die kwaliteit van die werk was toe ook aan die afneem. Daar verskyn wel 'n paar verhandelings oor versifikasie of grammatika en ensiklopediese werke soos Breviari d'amor, geskryf deur die Franciskaanse monnik Matfré Ermengaut. Hierin behandel hy onderwerpe soos die liefde, astronomie en teologie.