Hiermee omskryf Van der Meulen die besondere meelewing met die mens op sy lewensreis wat hy eintlik met die woord "inleving" uitdruk.
Stiltes is onvermydelik. Die gebruik van stiltes sowel as die betekenis daarvan is egter noodsaaklik. Tydens stiltes gebeur iets. By wyse van spreke kan gesê word dat stiltes praat en elke stilte 'n eie storie het. Louw (1999: 341) beskryf dit soos volg: "Gedurende 'n stilte oordink 'n persoon die sentrale gebeure en is besig met die dieptevlak van sy/haar bewussyn." Hy dui dan ook 'n wye verskeidenheid van betekenisse wat stiltes kan hê aan en beklemtoon:
Sekere stiltes kan in die algemeen dieselfde betekenis of hê of 'n aanduiding van dieselfde dinge wees soos byvoorbeeld stiltes met die oog op die ordening van gedagtes, stiltes met die oog op interpretasie van 'n vraag of 'n opmerking van die terapeut, stiltes om diepgaande emosionele opwelling te beheer, te verwoord of te interpreteer en ook stiltes as aanduiding dat 'n persoon klaar gepraat het of niks verder te sê het nie.
Dit bring die "vertrouende val" soos Willie Kuhn (2005:32) dit in sy gedig In die oog van die stilte beskryf:
Na die verfilming het Barry by geleentheid oor die gebied gevlieg waar hulle te perd beweeg het en waar 'n deel van die film vervaardig is: Dit was 'n vreemde ervaring om die landskap waardeur ons so pas vir drie maande (te perd) gereis het, vanuit die lug te ervaar. Toe ons bo Sutherland verbyvlieg, het ek 'n ware besef gehad van hoe groot dit was. Om te eksternaliseer is om dit van bo (of buite) te sien of afstand te kry soos Alice Morgan (2000:18) dit stel: