Geskryf deur Heather Servaty-Seib
Die vakansie vir baie mense gaan nie altyd oor vreugde nie. Verdriet is 'n belangrike deel van die vakansie vir diegene wat die afgelope jaar geliefdes verloor het. Smileus / Shutterstock.com
Die vakansies aan die einde van die jaar is 'n tyd van sosiale byeenkomste, tradisies en vieringe. Dit kan ook 'n tyd van herbesinning en nadenke wees.
Volgens die Centers for Disease Control and Prevention, 2.8 miljoen mense sterf elke jaar in die VSA As ons konserwatief vier of vyf ongelowiges per dood skat, is daar 11 tot 14 miljoen mense wat hul eerste vakansietyd beleef sonder die teenwoordigheid van 'n belangrike persoon wat gesterf het.
Dit maak nie saak hoe lank dit verloop sedert 'n familielid of vriend oorlede is nie, die vakansietydperk kan begryplike begrip op die voorgrond bring. Verlore geliefdes is nie meer fisies teenwoordig nie, en ons rituele kan ons op treffende maniere aan hul afwesigheid herinner. En dit kan vir ander uitdagend wees om te weet hoe om die beste te troos en ondersteuning te bied.
As 'n gelisensieerde sielkundige en professor in voorligtingsielkunde, het my kliniese en navorsingsbelangstellings die afgelope 25 jaar gefokus op dood, sterf, hartseer en verlies. 'N Hoofdoel van my werk was om' die dood bespreekbaar te maak '.
Om gedurende die vakansie hartseer te ervaar, kan 'n isolerende en moeilike ervaring wees. Tommaso79 / Shutterstock.com
Hoe praat u van die dood in 'n tyd soos hierdie?
Maar hoe, kan u vra, kan die dood tydens die vakansie praat? Die algemene neiging binne die Amerikaanse samelewing is om vermy die onderwerp. In die proses vermy Amerikaners nie net ons eie smart nie, maar ook die smart van ander.
My sin is dat 'n goeie deel van hierdie vermyding verband hou met misverstande oor die rouproses en probleme met die samelewing as noodsaaklik, krities en "normaal" vir die uitdrukking van hartseer.
psigiater Elisabeth Kübler-Ross s'n werk met sterwende mense, vanaf die middel van die 60's, was baanbrekerswerk en het die gesprekke oor die dood onder gesondheidswerkers, sterwende pasiënte en hul familielede moontlik gemaak.
En tog het die vyf stadia wat sy by sterwende pasiënte waargeneem het - ontkenning, woede, bedinging, depressie en aanvaarding - hul eie lewe geneem. Hulle is ver buite die sterwensproses toegepas, en het 'n soort voorskrif vir hartseer geword - 'n ontvouing waarop Kübler-Ross spesifiek in haar boek uit 1969 gewaarsku het.
As mense op smart fokus as 'n lineêre proses met duidelike stadiums en 'n duidelike eindpunt, probeer hulle 'n aspek van die lewe wat oorweldigend, onvoorspelbaar en verwarrend is, beheer en bevat. Alhoewel dit baie verstaanbaar is, het die poging om hartseer in 'n mooi netjiese kissie te sit, die koste verbonde. Die meeste spesifiek is dat treurende individue hul eie ervarings kan beoordeel, wat daartoe kan lei net soveel, indien nie meer nie, pyn dan die smart self.
'N Besondere ervaring
Daar is 'n paar sleutelpunte oor smart wat gedurende die vakansie en daarna 'n geweldige verskil vir mense kan maak.
Eerstens, verdriet eindig nie. Dit is 'n weerspieëling van gehegtheid en liefde, en ons band met geliefdes eindig nie as hulle sterf nie. Daarom sal en verdwyn ons hartseer nie. Verdriet is nie 'n siekte om van te herstel nie, maar eerder om te beleef.
Tweedens, hartseer is nie gelyk aan hartseer nie. In werklikheid, dit is nie dieselfde as emosies nie. Grief is multidimensioneel en bevat dikwels emosionele, kognitiewe, fisiologiese, sosiale en spirituele reaksies. Daar is geen aanduiding in die literatuur dat gegriefdes moet huil nie. Sommige bedroefdes is meer emosioneel en sosiaal in hul uitdrukking, terwyl ander ook so meer kognitief en fisiek.
Laastens is hartseer uniek aan elke persoon binne hul onderskeie familiale, gemeenskaplike en kulturele kontekste. Individue sal treur op grond van wie hulle as mense is en gebaseer op die unieke verhouding wat hulle gehad het met die persoon wat gesterf het.
Daardie verhoudings kan baie dinamies en kompleks wees, en hartseer weerspieël die kompleksiteit. Dit kan dikwels uitdagend wees vir familielede en vriende as hulle anders treur van mekaar. Hulle bedroef egter verskillende verhoudings met die geliefde wat gesterf het, en hul hartseer sal dan ook onderskei word.
Die mate van ondersteuning wat 'n hartseer vriend bied, hang dikwels af van die vlak van nabyheid. Monkey Business Images / Shutterstock.com
Maniere om troos te bring, indien nie eintlik vreugde nie
Hedendaagse teorieë brei ver buite die stadiums uit erkenning te gee aan die take van hartseer en die sentrale aard van sinmaak in die rouproses. Byvoorbeeld: Hoe kan ek hierdie dood in my lewensverhaal integreer? Grief gaan nie net oor die persoon wat gesterf het nie, maar ook oor die leer om te lewe in 'n wêreld waar hy is nie meer fisies teenwoordig is nie.
Die ontwikkeling van 'n meer genuanseerde begrip van die veranderlikheid, aanpasbaarheid en die ontvouing van die aard van smart het bemoedigende implikasies vir gegriefdes en vir diegene wat dit wil ondersteun.
Vir rou mense:
Weerstaan ​​maatskaplike boodskappe wat u hartseer beperk, kompartementeer en verminder.
Kyk na jou gedagtes, gevoelens en optrede, en eer die unieke maniere waarop jy jou hartseer uitdruk.
Onthou dat rituele wat met hartseer verband hou, verder gaan as formele dienste, en dat rituele na die begrafnis kan baie vorme aanneem. Laat toe dat skeiding en verbinding erken word. Jaarlikse rituele, soos dié wat in die vakansiedae opgeneem kan word, kan nuwe tradisies en geleenthede vir sinvolle besinning word.
Vir diegene wat ondersteuning wil bied:
Erken dat verdriet nie eindig nie. Selfs kort boodskappe van herkenning en herinnering aan hul verlies, ongeag die tyd sedert die dood, kan op die vakansie en gedurende ander belangrike tye redelik sinvol wees.
Hou u vlak van naby in gedagte. As u die klaagster goed ken, sal u meer weet wat hulle as nuttig sal beskou. Oorweeg dit om tasbare hulp aan te bied in terme van boodskappe, take of verantwoordelikhede wat u weet vir hulle moeilik sal wees. As u hulle nie goed ken nie, hou u antwoorde meer in lyn met daardie vlak van verhouding, soos die stuur van e-pos en kaarte, of donasie aan 'n saak.
Besin oor u eie doodsangs en angs. Besit dit en gebruik dit dan. Druk deur die algemene neiging om diegene wat treur, te vermy en om te reageer op u gedagtes oor hulle.
Onthou dat daar geen stel woorde of frases is wat verdriet sal "regmaak" nie. Dit werk net nie so nie. Wat die verskil sal maak, is u teenwoordigheid en u bereidwilligheid om uit te reik.
As dit sou help om spesifieke stellings te oorweeg, frases wat teenwoordigheid en sorg kommunikeer, soos 'Ek is hier vir jou' of 'Ek gee om wat met jou gebeur', sal waarskynlik meer nuttig beskou word as dié wat op advies en gedwonge vrolikheid fokus, soos 'U moet besig bly' of ' Moenie dit so hard aanpak nie. '
Heather Servaty-Seib, professor en mededekaan van voorligtingsielkunde, Purdue Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Die vakansie herinner ons daaraan dat verdriet nie weggewens kan word nie