My eerste gedagte was: Hierdie paadjie is in ‘n lekker digte bos naby die see, daar in Knysna se wêreld. As jy met hierdie paadjie loop, kom jy by houthutte uit. Daar is nie selfoonsein nie, nie TV nie, nie Wifi nie. Net ek en manlief en ‘n dik storieboek of twee sal daar wees vir ‘n hele week. Ons sal braai en stap in die woud, en gaan stap langs die see wat daar naby is.
Ek wil lank gaan. Drie tot vier weke, maar ek is nie seker of my geliefdes wat ek wil saamneem, so lank sal kan gaan nie. Dalk moet hulle beurte maak om my te vergesel? Alhoewel baie mense die Camino alleen stap, dink ek nie ek moet dit alleen doen nie. Ek is nie ‘n alleenmens nie, en die grootste probleem is dat my natuurlike rigting baie swak is. Ek voel gemakliker as iemand saam met my is, en verkieslik my man met sy rigting soos ‘n mier.
Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:
Môre, môre! Ek oefen mos om af te tree, jy weet, nou is ek besiger as besig, want my grootste vrees is mos dat ek gaan sit en doodgaan as ek afgetree het. (Asof dit nou ooit ‘n moontlikheid sou wees!) Ons het Christusfees hierdie week en ek sou by die huis bly om daarby betrokke te wees, maar helaas. Ek is so besig met allerhande goetertjies wat ek myself op die hals gehaal het, ek weet nie of ek by die Christusfees gaan uitkom nie! 🙂 Sal weer binnekort julle blogs lees. Dankie dat jy kom inloer het.
Kyk nou net, dalk doen jy sowaar hierdie jaar jou Camino-stap. Ek hou ook baie van die eerste stuk van jou skrywe; die rustige dae saam met manlief en die lees, lees, lees.xx