Die pad Tweefontein toe is weg. Die bos het dit terug gevat. Hoeveel jaar gelede is dit wat ek die rantsoene en veldwagters hier moes kom aflaai? Ek kriskras deur die sekelbos ruigtes maar daar het nie eers ‘n oopgetrapte wildspaadjie oorgebly nie. Agter my sukkel die uitlanders met die dorings. Die twee Hollandse knape moet koes-koes loop (dit het sy voordele om aan die kort kant te wees in die soort terrein!). Die twee Amerikaanse en Noorweegse dametjies volg ‘n entjie agter die langmanne, rooi in die gesig van die herfshitte en die ekstra gewig wat hulle saamdra.
Ek is nou veldgids en nie meer veldwagter nie. Die .375 is swaar in my regterhand ……. ek versit die geweer na die linkerhand en dink aan die ironie; voorheen het ek hier geloop met die R1 oor my skouer om die diere teen die mens te beskerm, nou’s dit andersom.
In die Zoeloelandse valleie lê die hitte vasgedruk tussen die koppies en die Acacia ruigtes. Dis die laaste maand van die lente maar hierdie jaar voel dit asof die lente oorgeslaan is en dit lankal somer is. Laas jaar het die reen vroeg gekom en sommer mildelik ook. Vanjaar is dit ‘n ander storie….
Trevor het my op die radio geroep en ‘n dooie seekoei in die rivier gerapporteer. Ek sê vir hom om vir my te wag en stryk aan in die rigting van die rivier. Ek voel hoe die son besig is om die laaste vog uit my liggaam te trek en moet stry teen die tamheid wat dreig om my te oorompel. Daar aangekom beduie Trevor na die oorkantste oewer. Tussen die riete met sy kop op die sandbank lê die seekoei. “Are you sure it is dead?” vra ek die jong Amerikanertjie. “Doodseker”, verseker hy my. Hy en Fabiene hou hom nou al meer as ‘n halfuur dop. Hy roer nie en die visse vreet aan die oop wonde op sy rug. Ek vat ‘n klip en gooi dit langs die seekoei in die water. Geen beweging nie. Net om seker te maak doen ek dit weer met dieselfde resultaat.