Spelers: Glenn Close, Holly Hunter, Calista Flockhart, Cameron Diaz, Kathy Baker, Valeria Golino, Amy Brenneman, Matt Craven, Danny Woodburn, Gregory Hines
Om jou op gene en Mendel se erflikheidsleer te verlaat soos ek gedoen het toe ek hierdie film gaan kyk het, is nie noodwendig betroubaar nie, maar hier was dit volkome geregverdig. Die skrywer en regisseur, Rodrigo Garcia, is die seun van die beroemde skrywer en Nobelpryswenner Gabriel Garcia Marquez, en die appel het inderdaad mooi neffens die boom geval.
Garcia verweef losweg die lewens van 'n klompie vroue in vyf episodes, elk met 'n veelseggende titel. Daar is dr. Keener (Glenn Close), op die oog af kalm en beheersd in haar duur huis in die deftige buurt Sherman Oaks, maar sy voel oorweldig deur haar verantwoordelikheid vir haar seniele ma en sukkel om haar onlangse egskeiding te bowe te kom. Weens haar liefdesobsessie met 'n kollega laat kom sy 'n Tarot-leser, Christine (Calista Flockhart). Die lesbiese Christine beleef haar eie krisis: haar minnares Lilly (Valeria Golino) is sterwend aan kanker en die bitterheid van verlies staan voor haar deur. 'n Verdere episode handel oor Rebecca (Holly Hunter), 'n 39-jarige beroepsvrou en bestuurder van 'n groot bank, wat ontdek dat sy swanger is, maar haar minnaar van drie jaar (Gregory Hines) is getroud. Sy kom telkens 'n boemelaar, Nancy, te� wat by haar sigarette bedel en haar sommer ook haar fortuin vertel ('n parallel met dr. Keener en die Tarot-kaarte). Rose (Kathy Baker) is die enkelouer van 'n vyftienjarige seun en bitter eensaam. Wanneer 'n dwerg (Danny Woodburn) oorkant hulle intrek, is sy teen haar sin gefassineer. Carol (Cameron Diaz) is blind en bly saam met haar suster, Kathy (Amy Brenneman), 'n speurder. Ten spyte van haar gestremdheid het sy 'n onblusbare lewensdrif en geloof in liefde en romanse (in 'n klein voetnoot aan Marquez lees sy per geleentheid One Hundred Years of Solitude in braille).
In die openingstoneel word Kathy ontbied na die selfmoordtoneel van 'n vrou, en die fliek eindig by dieselfde vrou. Dit gee 'n aanduiding van die twee groot temas wat op veelvlakkige wyse in die verskillende verhale aangeraak word: die dood — selfmoord, ouderdom en aftakeling, aborsie, siekte; en die liefde — obsessioneel, verraderlik, bloedskandig, opofferend, ongeoorloof, oor kleur-, geslags- en sosiale grense heen, met die boemelaar Nancy wat moontlik die naaste aan die essensie daarvan kom.
Die titel, Things you can tell just by looking at her, is besonder betekenisvol. Die kyker volg die uiterlike en innerlike lewens van elk van die karakters deur van buite daarop in te kyk. Saam vorm hierdie grepe 'n tapisserie van die lewe waarmee 'n mens op universele vlak identifiseer, eerder as dat daar 'n sentrale storielyn is wat jou meesleur.
Die film boei deurgaans en is ryk aan simboliek en suggestie. Dit het 'n broeiende, nogal donker atmosfeer wat verkry word deur die slim gebruik van onderbeligting en dralende kameraskote. Die regisseur sit nie 'n voet verkeerd nie en 'n mens waardeer veral die subtiliteit waarmee hy te werk gaan: die raakpunte tussen die verskillende karakters se lewens word n�rens geforseer nie en berus soms net op plek of die noem van 'n naam. Teen die einde word elke draadjie ook nie verbete vasgebind nie, en 'n paar bly tergend hang sodat 'n mens nog verder daaroor kan gaan nadink.
En die filmopset is — halleluja! — w�relde verwyder van Hollywood-glans: die aktrises dra die minimum grimering en hul brose en alledaagse menslikheid wys in elke plooi en sproet, die kringe onder die o� en die losserige nekvel. Kortom, dis 'n karaktergedrewe film wat gedra word deur die uitstekende toneelspel van een en elk van die spelers, die bekendes �n minder bekendes.