Kuns krediete: Koolstof Visuals (CC by 2.0)
Deur die beduidende vermindering van kweekhuisgasvrystellings te vertraag, is dit moontlik om die jongmense in die lewe te stel, vandag 'n rekening van tot US $ 535 triljoen. Dit sal die koste van die "negatiewe uitstoot" -tegnologieë wees wat nodig is om CO₂ uit die lug te verwyder om gevaarlike klimaatsverandering te voorkom.
Dit is die belangrikste bevindinge van nuwe navorsing wat gepubliseer is in Aarde Stelsel Dynamika, uitgevoer deur 'n internasionale span onder leiding van die Amerikaanse klimaat wetenskaplike James Hansen, voorheen die direkteur van NASA se Goddard Instituut vir Ruimte Studies.
Die ooreenkoms Parys In 2015 het die internasionale gemeenskap ingestem om opwarming binne 2 ° C te beperk. Die Hansen-span argumenteer dat die veel veiliger benadering is om atmosferiese konsentrasies CO₂ te verminder van die huidige jaarlikse gemiddelde van meer as 400ppm (dele per miljoen) terug na 1980 se vlakke van 350ppm. Dit is 'n matig meer ambisieuse doel as die aspirasie wat in Parys aangekondig is om verder te probeer om warmte te beperk tot nie meer as 1.5 ° C nie. Baie klimaatwetenskaplikes en beleidmakers glo dat die grense van 2 ° C of 1.5 ° C ook sal wees Slegs moontlik met negatiewe uitstoot omdat die internasionale gemeenskap nie in staat sal wees om die vereiste kortings in die tyd te maak nie.
Plaas koolstof terug in die grond
Die mees belowende negatiewe uitlaat tegnologie is BECCS - bio-energie met koolstofopname en sekwestrasie. Dit behels die groei van gewasse wat dan in kragstasies verbrand word om elektrisiteit op te wek. Die koolstofdioksied wat geproduseer word, word van die kragstasie skoorstene gevang, saamgeperste, en diep in die Aarde se kors gegooi waar dit vir baie duisende jare gestoor sal word. Hierdie skema sal ons toelaat om beide elektrisiteit op te wek en die hoeveelheid CO₂ in die Aarde se atmosfeer te verminder.
Ander energiebronne is bykans koolstofneutraal, maar BECCS verwyder meer as wat dit uitstoot. Elrapto, CC BY-SA
BECCS het belangrike perke, soos die hoeveelheid grond, water en kunsmis wat benodig word om ons energie vraag te bevredig. Miskien belangriker, bestaan ​​dit glad nie soos die skaal wat nodig is nie. Tot dusver net klein loodsprojekte het sy uitvoerbaarheid bewys. Ander negatiewe uitstootbenaderings betrek bemesting van die see om fotosintese te verhoog, of direkte lugopname wat CO₂ uit die lug suig en dit omskep in plastiek of ander produkte.
Die Hansen-span skat hoeveel dit sal kos om oortollige CO₂ met BECCS te onttrek. Hulle kom tot die gevolgtrekking dat dit moontlik sou wees om terug te keer na 350ppm hoofsaaklik met herbebossing en verbetering van gronde, om ongeveer 50 miljard ton CO₂ te verlaat om met negatiewe emissietegnologieë op te los (die plante wat vir BECCS gegroei is, neem die CO₂ in, wat dan gesekwestreer word wanneer verbrand).
Maar dit is net as ons noukeurige afname in emissiekoerse maak. As ons vertraag, sal toekomstige geslagte meer as tien keer meer CO₂ uit die einde van hierdie eeu moet onttrek.
Hulle skat kostes tussen US $ 150-350 vir elke ton koolstof wat deur negatiewe emissietegnologie verwyder word. As globale uitstoot jaarliks ​​met 6% verminder word - 'n baie uitdagende maar nie onmoontlike scenario nie, dan sal CO₂-konsentrasies terug na 350ppm kos US $ 8-18.5 triljoen, versprei oor 80 jaar teen US $ 100-230 miljard per jaar.
As emissies plat bly of verhoog teen 2% per jaar, dan kos totale ballonne tot minstens US $ 89 triljoen en moontlik soveel as US $ 535 triljoen. Dit is elke jaar vir agt dekades $ US $ 1.1 tot US $ 6.7 triljoen.
Om hierdie getalle 'n bietjie konteks te gee, is die hele Amerikaanse federale begroting is oor US $ 4 triljoen, terwyl jaarlikse besteding deur alle lande op militêre en verdediging is US $ 1.7 triljoen.
Mense het oor gepomp 1.5 triljoen ton van CO₂ in die atmosfeer sedert 1750. Dit is nie net die hoeveelheid nie, maar die koers waarteen hierdie CO₂ bygevoeg is. Die oseane kan ekstra CO₂ absorbeer, maar nie vinnig genoeg om alle menslike insette te verwyder nie en so is dit geleidelik opbou in die atmosfeer. Hierdie ekstra CO₂ val meer hitte as wat andersins in die ruimte sou ontsnap. Meer energie kom dus in die klimaatstelsel as om dit te verlaat.
Oor dekades en eeue sal die klimaat weer in balans beweeg met dieselfde hoeveelheid energie wat verlaat as wat dit betree. Maar dit sal op 'n hoër temperatuur wees met onder meer minder ys, hoër seevlakke, meer hittegolwe en meer vloede. Die laaste keer dat die aarde se klimaat so 'n energiewanbalans ervaar het, was die Eemiese interglaciale tydperk 'n paar 115,000 jaar gelede. Op daardie stadium was die globale seevlakke ses tot nege meter hoër as vandag.
Die Hansen-span voer aan dat selfs die huidige energiewanbalans in stand gehou word, wat in verskeie meter seevlak styg. Dit is omdat stadig prosesse soos smeltende ysplate nog nie "vasgevang" is nie. Hoe langer die klimaat uit balans gehou word, hoe groter sal die effek daarvan wees.
Een argument teen die drastiese vermindering van kweekhuisgasvrystellings is dat dit ekonomieë sal benadeel, aangesien ons nywerhede steeds grootliks fossielbrandstof is. Reaksie op klimaatsverandering moet balanseer op die begeerte om voort te gaan om ekonomieë vandag te groei, met die vermyding van rampspoedige klimaatsverandering of dadelik duur middels.
Wat ook al jou aannames oor ekonomiese groei maak, of hoeveel jy die toekomstige koste afslag, is ondenkbaar dat US $ 535 triljoen kan bekostig word. Terwyl hierdie koste oor die 80-jare versprei sal word, sal dit ook 'n tydperk wees waarin die globale bevolking van sewe biljoen tot miskien sal styg 11 miljard en verder. Die mensdom sal genoeg gewasse moet benodig om hierdie miljoene te voed terwyl die BECCS-skemas aangevuur word wanneer klimaatsverandering reeds voedselproduksie sal beïnvloed. Daar is ook geen waarborge dat BECCS of enige ander negatiewe emissie tegnologie werklik sal werk nie. As hulle misluk, kan groot hoeveelhede CO₂ baie vinnig vrygestel word met rampspoedige gevolge.
Deur die aansienlike verlaging van koolstofemissies te vertraag, kan ons die ongenutlike finansiële en tegnologiese las vir toekomstige geslagte oorhandig. Ons kinders en kleinkinders kan nie verstaan ​​hoe ons so 'n reëling namens hulle onderhandel het nie.
James Dyke, Dosent in Volhoubaarheidswetenskap, Universiteit van Southampton
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Nalatigheid oor klimaatsveranderingsrisiko's wat toekomstige generasies $ 530 triljoen in skuld laat