Naugatuck II YTM - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die tweede Naugatuck (YTM-753), 'n medium sleepboot, is in 1963 by die weermag oorgeneem. Gebou as LT-1964 deur die Higgins Co., New Orleans, Louisiana, in 1953, dien sy die weermag totdat dit deur die Navy in 1962, op 'n leningsbasis. Die vloot het die volgende jaar permanente besit aanvaar, en op 21 Januarie 1963 het die sleepboot die naam gekry en Naugatuck herklassifiseer (YTM-753).
Sy word in 1970 in die 3de vlootdistrik toegewys en lewer steeds dienste in die New York Harbour -omgewing.
"Die LCI (L) 713 is oorspronklik by die Lawley Shipyards in Neponset, Massachusetts, gebou en is op 18 September in 1944 in gebruik geneem. waar sy 'n strydster verdien het terwyl sy aan Flotilla 24. toegewys was. Sy het aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog deelgeneem aan twee geveglandings in Mindanao en Borneo. Van toe tot Desember 1945 het sy troepe na die Filippyne vervoer. Sy het teruggekeer in die Verenigde State in Januarie 1946. Sy is op 6 Oktober 1946 uit diens gestel en aan die Maritieme Kommissie vrygelaat vir verkoop.
Op 10 Februarie 1948 is die skip op 'n staatsveiling deur CT Smith & Son gekoop en by die vloot in Seattle afgehaal. Na 'n tweedaagse reis na Portland, Oregon, is gevind dat sy nie prakties sou wees om hout te sleep nie, en sy is vasgemeer en vir 'n paar jaar gebruik vir die berging van toerusting en brandstof vir die sleeponderneming. Aan die einde van die vyftigerjare begin die 713 water aanneem en sak in die Columbia -rivier naby die stad Stevenson, Washington. Op hierdie punt het Arthur A. Raz geïntrigeer met die versonke 713. Uiteindelik, in Februarie 1976, het hy die skip opgehef en dit gesleep. na Portland, Oregon. Hy het oorspronklik beplan dat die skip in 'n kommersiële sleepboot omskep sou word, maar het gevind dat die ontwerp van die skip vir sulke doeleindes onprakties was. Hy het die moontlikheid bespreek om dit te herstel. Weens sy ontydige dood kon hy dit egter nooit deurkry nie. Die skip is in 1998 vir afvalwaarde verkoop aan 'n groep individue wat dit erken het vir die historiese waarde daarvan. Om te verseker dat die 713 beskerm word en bewaar word vir toekomstige geslagte, is die AFMM gestig as 'n nie-winsgewende organisasie en in 2006 het die AFMM die LCI-713 gekoop. Ons toegewyde span vrywilligers wat elektrisiëns, sweisers, universiteitstudente, sakemanne insluit, asook verskeie LCI -veterane wat 'n gemeenskaplike belang het, bring die skip terug in haar oorspronklike oorlogstyd. Hulle is trots om betrokke te wees by die herstel van hierdie skip, wat haar die laaste LCI in die oorspronklike oorlogstydkonfigurasie maak. "
Tans (2018) word dit herstel en gehuisves aan die Columbia -rivier, Portland, Oregon.
'N Hoof van die Tuscarora -stam gedurende die laat 18de en vroeë 19de eeu.
Sakarissa (YT-269) is op 13 April 1942 deur Birchfield Boiler, Inc., Tacoma, Wash aangestel as Port Madison onder Maritime Commission-kontrak (MC-romp 436), gelanseer op 14 Julie 1942 geborg deur mev. William Walker verkry deur die vloot op 12 April 1943 en herdoop tot Sakarissa (YT-269) en op 26 April 1943 in diens geneem.
Na haar aanvanklike opleiding, Sakarissa is by ABSD-1 aangewys en begin met die voorbereiding van die dekkade vir die bereiding van die weskus na die New Hebrides. Einde Augustus was die dekkade gereed en Sakarissa vertrek uit San Francisco met die krag wat gesleep het ABSD-1 wes. Vier-en-dertig dae later, op 2 Oktober, bereik sy Espiritu Santo en begin werk om die ABSD in Pallikulo Bay, tussen Aessi-eiland en Espiritu Santo, weer aanmekaar te sit. Die werk, vertraag deur ongelukke, het tot in November gestrek. Vroeg in Desember het die ABSD begin met dok- en herstelwerk. Sakarissa is steeds in die dekkingsdokter aangewys om te help met die aan- en afkap van oorlogskepe en handelskepe wat haar dienste benodig.
In die lente van 1945 is die ABSD verder wes bestel en, nadat dit afgebreek is, in Julie die New Hebrides verlaat, vergesel van Sakarissa, nou aangewys YTB-269, en ander skepe wat aan haar toegewys is. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog is dienste in Samar, Filippyne, hervat. Die groot aantal skepe wat betrokke was by die naoorlogse aktiwiteite en die beperkte beskikbare fasiliteite, het die mag tot die lente van 1946 besig gehou toe die aantal skepe afgeneem het en permanente aanleggeriewe gevestig is. ABSD-1 is beveel om buite werking te stel en te word geaktiveer. Sakarissa, met ander sleepbote, is terug bestel na die Verenigde State. In die middel van April het die YTB uit die Filippyne vertrek. Medio Mei was sy in die Marshalls, en middel Junie het sy in Pearl Harbor aangekom. Twee maande later hervat sy haar reis ooswaarts en bereik San Francisco op 22 Augustus. Sakarissa, herontwerpte YTM in 1962, het die sleepbootdienste aan die 12de vlootdistrik tot 15 Januarie 1974 gelewer. Op daardie tydstip is haar naam van die vlootlys geskrap en is sy na die maritieme administrasie oorgeplaas vir verdere diens by die reservaatvloot by Suisun Bay, Kalifornië. "
Alert WSC-127, Portland, Oregon.
Volgens die webwerf "oldcutteralert.com" (2018), was die voormalige Amerikaanse kuswag Cutter Waarskuwing WSC-127 is die oudste operasionele ex-Amerikaanse kuswagskutter. Tans (2018) is die Waarskuwing WSC-127 word herstel en gehuisves aan die Columbia -rivier, Portland, Oregon.
Die bouwerk het in 1926 begin, en op 30 November 1926 is WSC-127 Alert van stapel gestuur en op 27 Januarie 1927 in gebruik geneem. $ 63,000,00. Die romp was van vasgeklemde staalkonstruksie en aangedryf deur twee 150 pk Winton -dieselenjins. Die Alert is 'n lid van die 'Aktiewe Klas' van snyers met 'n gemiddelde uithouvermoë, een uit drie-en-dertig gebou .
Die missie om die verbod af te dwing en onwettige drank in beslag te neem, was van korte duur, en in 1928 het die Alert die Panamakanaal opgevaar, op pad na die Weskus van die Verenigde State, wat in Januarie 1929 aangekom het. Sea, soek- en reddingsmissies en die verskaffing van hulp en hulp aan inheemse inwoners van die Ketchikan, Alaska -gebied.
Op 7 Desember 1941 is die waarskuwing aan die Amerikaanse vloot toegewys en was hy lid van die WESTSEAFRON -vlootmag, wat onderzeeërpatrollies en ander oorlogsverwante aktiwiteite op en af ​​langs die weskus uitgevoer het. Na die oorlog is die waarskuwing weer aan die Amerikaanse kuswag toegewys en gestasioneer in Alameda, daarna Morro Bay, en uiteindelik, in 1959, San Diego, Kalifornië. .
Op verskillende tye tydens haar lang loopbaan was die Alert gewapen met drie-duim-gewere, 20 mm-gewere, masjiengewere, dieptelade en verskillende ander soorte bewapening. Die waarskuwing is op 10 Januarie 1969 deur die kuswag van die Verenigde State buite gebruik gestel. .
Die Active Class -snyers was 125 voet lank en 23 voet op die balk. Hierdie skepe is deur die Kuswagters liefdevol herinner aan betroubare, robuuste en onstuimige ritte, en was toegerus met houtdekke, bo en onder, gebou met 'n 3 "by 3" Douglas-spar.
Die waarskuwing is in 1969 deur Highland Film Labs by die Coast Guard gekoop . Die waarskuwing is daarna in haar oorspronklike toestand van die Kuswag gehou, wat in wese onveranderd was vanaf 1945, en was baie aktief in die maritieme aktiwiteite van die baai in San Francisco. Die Alert is deur die seeverkenners gebruik vir opleidingsdoeleindes, en soms verskyn sy in die nuus, televisieprogramme en films. Sedert 1990 het die waarskuwing ongebruik gebly en baie van haar stelsels het onbruikbaar geword. Vroeg in 2005 is die Cutter Alert Preservation Team, Inc., 'n korporasie sonder winsbejag, gestig wat die eienaarskap van die Alert oorgeneem het, en na agtien maande van agterstallige onderhoud deur toegewyde C.A.P.T. hoofingenieur Mike Stone, die waarskuwing was weer werkbaar en seewaardig.
Uiteindelik is 'n huis gevind vir die Alert in die noordweste van die Stille Oseaan, en na 'n vaart na die Faralon -eilande aan die kus van Kalifornië vroeg in 2005, het die Alert noordwaarts gegaan. . Na 'n kort verblyf in Coosbaai en Rainier Oregon, het die waarskuwing uiteindelik by haar eindbestemming aangekom. Portland, Oregon. .
Die Alert het haar 80ste verjaardag in 2006 gevier en onlangse navorsing met die kantoor van die Amerikaanse kuswag-historikus, en baie ander bronne, bevestig dat die waarskuwing die oudste militêre oorlogskip van die Verenigde State in bedryfstoestand ter wêreld is. The Alert is ook die oudste wat oorspronklik opgestel is, oorspronklik gekonfigureer, aan die voorkant van die Amerikaanse Coast Guard Cutter.
Die toekoms vir die waarskuwing sal bestaan ​​uit rondleidings deur die museum deur die skip en haar stelsels, oornagverblyf vir jeug- en veteraangroepe (sy het slaapplek vir meer as vyf-en-dertig persone plus drie staatsamptenare) en natuurlik bly dit steeds operasioneel oor die wateraktiwiteite as 'n welwillendheidsambassadeur van haar tuishawe Portland, Oregon. "
"Die patrollieboot van die Active-klas was een van die nuttigste en langdurigste klasse van die Amerikaanse kuswagters. Van die 35 wat in die 1920's gebou is, was 16 nog in diens gedurende die 1960's. Die laaste wat uit die aktiewe diens ontslaan is. was die Morris in 1970 die laaste in werklike diens die Cuyahoga, wat gesink het ná 'n toevallige botsing in 1978.
Hulle is ontwerp om die "moederskepe" langs die buitenste lyn van patrollie tydens die verbod te sleep. Hulle is gebou teen 'n prys van $ 63,173 elk. Hulle het 'n reputasie opgedoen vir duursaamheid wat slegs versterk is deur hul her-motor in die laat 1930's, hul oorspronklike 6-silinder diesels is vervang deur aansienlik kragtiger 8-silinder eenhede wat die oorspronklike enjinbeddens gebruik het en die vaartuie 'n ekstra 3 knope gegee het. Almal het in die Tweede Wêreldoorlog gedien, maar twee, die Jackson en Bedloe, het in 1944 in 'n storm verlore gegaan. Tien is tydens die oorlog as boei -tenders ingerig en daarna na patrolliewerk teruggekeer.
Die geskiedenis van kopermaak in die Naugatuck -vallei
Die gebied Naugatuck Valley in Connecticut was in die 19de eeu nogal bekend as die middelpunt van koperproduksie in die Verenigde State. Die Valley -streek was gesentreer in Waterbury en strek op en af ​​oor die Naugatuckrivier van Torrington tot Ansonia. Waterbury is met liefde die Brass City genoem, en die hele gebied het gewoel met die rol en vervaardiging van koper en koper. Daar was 'n groot vraag na koper, en die Naugatuck -vallei het gegroei. Vaardige koperwerkers is uit Engeland ingevoer en nuwe vervaardigingsaanlegte is opgerig sodra nuwe produkte bekendgestel is. Teen 1850 het die Amerikaanse koperbedryf voor die Britte gesmee en teen 1884 vervaardig die Naugatuck -vallei 85% van die gerold koper in die Verenigde State. (1) Die leidende posisie van die Naugatuck-vallei in die koperbedryf is gehandhaaf tot en met die Tweede Wêreldoorlog, toe die regering op oorlog gebaseerde uitbreiding doelbewus in (min of meer) die land bereik het.
Sommige van die faktore wat die opkoms van kopervervaardiging in Connecticut beïnvloed het, was die lokalisering van die metaalbewerkingspioniers in die Naugatuck -vallei, die Naugatuck -rivier as 'n kragbron en toegang tot die New York -mark. Twee van die vroeë metaalbrekers was William en Edward Pattison. The Pattions was bekwame bliksmede wat in 1746 begin het met die vervaardiging van blikkiesware in Connecticut (2) Tot op daardie stadium was blikkiesware feitlik onbekend in die Verenigde State. Blikkies soos borde, eetgerei, bekers, panne en so meer het baie gewild geword. Die Pattisons het hul blikkiesdorp aan die stad verkoop en dit nodig gevind om ander op te lei om in hul winkel te werk. Nuwe winkels is oopgemaak deur die nuut opgeleide blikkiesmede, en die onderneming het uitgebrei. Uiteindelik is die goedere van die blikke deur deur tot deur deur smous verkoop, sodat die blikke in die winkel kon bly werk.
Henry, Silas en Samuel Grilley was ook baanbrekerswerkers in metaalwerk in Waterbury, Connecticut in 1790. Hulle vervaardig blik- en tinknope deur blokblikke en tin in ystervorms te giet. (3) Toe kom koperknoppies in die mode. Teen 1792 vervaardig die Grilley Brothers knoppies van plaatkoper wat uit Engeland ingevoer is. Kopermaaktegnologie is vroeg in die 19de eeu deur Abel en Levi Porter in Connecticut bekendgestel. The Porters het die tegnologie bekendgestel om koper te maak deur die direkte smelt van koper en sink, 'n tegnologie wat twintig jaar vroeër in Engeland uitgevind is. (4) In 1802 het die Porters en die Grilley -broers Abel Porter & amp Company in Waterbury Connecticut georganiseer. 'N Aanleg is opgerig om koper te vervaardig volgens die direkte fusiemetode. Die koper is verkry deur ou stilte, waterkoekies en ander afval te smelt. Die sink is uit Engeland ingevoer. Die koper en sink is saam gesmelt, en die koper is in blokke gegooi en in velle gerol. Die rolle in 'n klein ystermeul in Litchfield is eers gebruik om die lakens te rol. Toe rol die knoppievervaardigers hul eie laken. Messingknoppies was die eerste produkte van die Amerikaanse koperindustrie in Connecticut.
Uiteindelik is die koperknoppies by die voorraad van die smouse gevoeg. Koperknoppies is op alles gebruik, funksioneel en ornamenteel. Namate die vervaardiging in die Verenigde State gegroei het, het die voorraad van smouse meer divers geword, waaronder blikkiesware, wolprodukte, koperartikels en matte. Die smouse sou ook handel dryf en ruil vir die vervaardigers. In die geval van die knoppievervaardigers sal hulle ou kopergoedere optel wat in afval gesmelt is. Die smouse was verantwoordelik vir die verkoop van die koperknoppies en die verskaffing van koperafval aan die knoppievervaardigers, wat 'n erfenis van herwinning tot stand gebring het wat tot dusver van kardinale belang was vir koperproduksie.
In 1806 is Abel Porter and Company gekoop deur Frederick Leavenworth, David Hayden en James Mitchell Lamson Scovill. Hulle besigheid het begin met die vervaardiging van koperknope vir militêre uniforms. Toe draai hulle na rollende koper vir hul knoppiebesigheid. Teen 1836 het Scovill -knoppieswinkel meer as 50 werknemers gehad, en die hele knoppievervaardigingsproses is gemeganiseer. Die vennootskappe van die vroeë koperbedrywe is dikwels ontbind en herorganiseer, met baie veranderinge in eienaarskap gedurende die leeftyd van die operasie. Scovill Manufacturing Company is uiteindelik gestig uit die operasies Leavenworth, Hayden en Scovill. Die onderneming het gegaan van die vervaardiging van knoppies en rollende koper tot die vervaardiging van koper en nikkelsilwer (koper-nikkel-legering, ook bekend as "Duitse silwer"), vergulde en bedekte knope, koper skarniere, steenkoololie branders en lampe, koper vingerhout en 'n verskeidenheid ander klein artikels.
Gedurende dieselfde tydperk het Aaron Benedictus van die vervaardiging van horing- en ivoorknope na vergulde (koper) knoppies gegaan. Teen 1829 het Benedictus ook probeer om die koper wat hy in die maak van knope gebruik het, te rol. Die onderneming van Benedict en Coe was 'n uitvloeisel van die vervaardiging van pionierknoppies van Benedictus. Hulle vervaardig hul eie koper en nikkelsilwer. Israel Holmes, nog 'n pionier in die vroeë koperbedryf, het vier koperondernemings in die Naugatuck -vallei georganiseer en produksiemetodes, die nuutste masjiene en geskoolde arbeid uit Engeland gebring. In 1853 stig Holmes en twee medewerkers 'n onderneming wat een van die grootste produsente van koper, nikkelsilwer en koperblaaie in die Verenigde State was. (5)
Teen die 1820's het die Waterbury -ondernemers geskoolde werkers uit Engeland ingevoer om die Amerikaners te help om in kwaliteit en prys met Engelse produsente mee te ding. Knoppievervaardiging en koperproduksie het uitgebrei. Die knoppiesondernemings kon meer koper produseer as wat hulle nodig gehad het, en begin om gerold koper op die ope mark te verkoop. (6) In 1822 was daar 'n onderneming in Connecticut wat knoppies van koper gemaak het. Hulle produseer 20 knope per dag, wat 80% van die metaalknoppies in die Verenigde State uitmaak. In 1843 was daar drie fabrieke wat koper rol met 600 werkers wat 250 ton koper per jaar gebruik. Teen 1855 word 2000 ton koper per jaar in die Naugatuck -vallei vervaardig. (7)
Teen die 20ste eeu was Connecticut die eerste plek in die Verenigde State in die totale produksie van koperprodukte, wat 75% van die koperrol, 33% van die kopergieters en 50% van die koperware insluit. (8) Die reeks koperprodukte het draad, patrone vir handwapens, lamphouers, voëlhokke, afwerkingsrolle, kettings, prentdraad, horlosies, slotte en boute ingesluit. Die Amerikaanse kopervervaardigers het die voortou geneem van hul Britse mededingers in die verwerking van koper- en koperprodukte.
Voëlvlug oor landingsvaartuie, spervuurballonne en bondgenote wat op D-dag in Normandië, Frankryk, beland-Library of Congress, Prints and Photographs Division, New York World-Telegram and the Sun Newspaper Photograph Collection
Naugatuck, Dinsdag, 6 Junie 1944
Nagwagte in Naugatuck se fabrieke het eers die nuus gehoor. 'N Lewendige optog op NBC-radio is om 12:41 onderbreek met die nuusflits dat die langverwagte inval in Nazi-besette Europa begin het.
Kaart van die geallieerde aanrandingsroetes, 6 Junie 1944 – US Army Center of Military History
Of het dit gehad? Radio -omroepers het in die eerste nuusbriewe gewaarsku dat die nuus Duitse propaganda kan wees. Eers om 03:32 het generaal Dwight D. Eisenhower se hoofkwartier in Londen 'n verklaring uitgereik wat bevestig dat die inval in Normandië, Frankryk, begin het.
Die nagwagte was besig om op te klok toe hul bure wakker word van die nuus van die grootste land-, see- en lugaanvalle in die militêre geskiedenis. En dit was een ding om die nuus te leer, iets anders om dit te glo. Die Naugatuck Daily News het berig dat die "baie inwoners ... om 9 uur ... nog nie bewus was van die inval nie en skepties was toe hulle van die groot gebeurtenis in kennis gestel is."
Deur die oggend het honderde by die koerantgebou byeengekom. Die koerant het die skare verplig met konstante bulletins en kaarte van die verskeie plekke van die inval. 'N Inligtingsdiens aan die stad se fabrieke het nuuskierige werkers by hul broodnodige take gehou om oorlogsmateriaal te vervaardig-van die "Jungle boots" van die Amerikaanse Rubber Company vir die GI's in Asië tot die snoepbakke van Mounds vir hul rantsoene.
Franklin Delano Roosevelt radiouitsending, ca. 1933-1940 – Library of Congress, Prints and Photographs Division
President Franklin Delano Roosevelt se Fireside Chat die vorige aand het geen idee gegee van wat eers 'n paar uur later sou gebeur nie. Niemand in Naugatuck het geweet of hul seuns of vaders of broers, hul bure of vriende een van die eerste aanvalgolwe was nie. Die foto's en name op die voorblad van die Naugatuck Daily News was dié van leiers: Amerikaanse generaals Eisenhower en Bradley, generaal Montgomery van die Britse magte, Duitse kanselier Adolf Hitler. Die name van diegene wat gevlieg het en diegene wat op die strande geveg het, sou in die komende dae en weke verskyn, in telegramme en briewe, in militêre lyste van die gewondes, die vermistes en die dooies, in koerantberigte. Die volledige verhaal van D-Day sal jare neem om te vertel.
Tog kan ons, deur die krag van opgeneemde klank, terugkeer na die oomblik dat mense van D-Day geleer het. Ons is in staat om te hoor wat vroeëre geslagte gehoor het en meer kragtig hul eie verhale oor die historiese dag te verstaan.
Shirley T. Wajda, PhD, tans 'n onafhanklike historikus wat in die Connecticut Western Reserve woon, is die skepper en organiseerder van Viennapedia, 'n wiki wat gewy is aan die geskiedenis en kultuur van haar tuisdorp, Wene, Trumbull County, Ohio.
Die volgende is beskrywings van kursusse wat deur Naugatuck Valley Community College aangebied word. Dit is die verantwoordelikheid van die studente om hul studieprogramme na te gaan en die skedule van kursusaanbiedings voor elke semester noukeurig na te gaan om vas te stel watter kursusse vir 'n bepaalde semester aangebied word.
In die volgende kursusbeskrywings word die aantal kredieture vir elke kursus aangedui. Die aantal laboratorium- en lesingsure is ook ingesluit. Studente word versoek om hul berader te raadpleeg vir inligting oor die oordrag van kursusse na vierjarige instellings.
Lees die. Vir meer inligting oor die kursusbeskrywings
Die Afdeling Liberale Kunste en Gedrags-/Sosiale Wetenskappe moedig studente aan om vir kunskursusse in te skryf om waardering vir en vaardighede in die kunste te ontwikkel. Sommige van die kursusse word vereis in loopbaanprogramme, ander is ontwerp vir studente en belangstellings en persoonlike ontwikkeling. Konsultasie met beraders sal help om spesifieke behoeftes te bepaal. Vir meer inligting, kontak die Afdeling Liberale Kunste en Gedrags-/Sosiale Wetenskappe by 575-8004.
♦ Opbrengs tot volwassenheid van verband
Dit is die opbrengskoers wat 'n belegger verdien, wat 'n verband koop en dit hou tot die vervaldatum. Die YTM is die verdiskonteringskoers, wat gelyk is aan die huidige waarde van die beloofde kontantvloei met die huidige markprys/ koopprys.
Beskou 'n verband van Rs 1000 teen 'n nominale waarde, waarvan die huidige markprys Rs 850/-is. Die verband dra 'n koeponkoers van 8% en het 'n vervaldatum van 9 jaar. Wat sou die opbrengskoers wees wat 'n belegger verdien as hy die verband koop en dit tot vervaldag hou?
As kd die opbrengs tot volwassenheid is,
850 = 80 (PVIFA kd %, 9 jr) +1000 (PVIF kd, 9 jr)
Om die waarde van kd te bereken, moet ons verskeie waardes probeer:
Aangesien die bogenoemde waarde minder as 850 is, moet ons probeer met 'n waarde van minder as 12%. Kom ons probeer met kd = 10%
Vorm die bogenoemde, dit is duidelik dat kd tussen 10% en 12% lê. Ons moet lineêre interpolasie tussen 10% en 12% gebruik. As ons dit gebruik, vind ons dat kd gelyk is aan die volgende:
Daarom is die opbrengs tot volwassenheid 10,71%
Die ontvangs van gereelde koepons, gewoonlik halfjaarliks, maak die ontleding van die horisonopbrengs (of tydperkopbrengs) veral belangrik. Met nulkoeponobligasies in Hoofstuk 2, het ons gesien dat verkoop voor die vervaldatum 'n dramatiese impak het op die opbrengskoers van 'n belegger. Dit hang af van die opbrengs ten tyde van die verkoop, wat aandui dat die koper die opbrengskoers benodig vir die res van die tyd tot vervaldatum. Met koeponobligasies bevat die horisonopbrengsanalise dit alles plus die rentekoerse waarteen koeponbetalings herbelê kan word. Dit kan vooraf-analise wees met behulp van geprojekteerde toekomstige herbeleggingskoerse, of ex-post-analise met behulp van werklike gerealiseerde koerse.
Ons doen nie reg aan die kwessie van die herbelegging van die koepon nie tot hoofstuk 5, as ons 'n volledige reeks rentekoerse het om mee te werk. Veronderstel dus nou 'n konstante koeponherbeleggingskoers (CRR) vir toekomstige kontantvloei. Ons neem ook aan dat die belegger die verband tot vervaldatum hou en daar is geen standaard nie. Gegewe hierdie aannames, hang die opbrengstydperk (HPR) oor die tyd tot volwassenheid slegs af van die CRR. As die verband voor die vervaldatum verkoop word, is die HPR ook 'n funksie van die prys (en opbrengs) ten tyde van die verkoop.
Die doel hier is om die verband tussen die HPR en die tradisionele YTM (opbrengs tot volwassenheid) statistiek te sien. In plaas daarvan om 'n algemene uitdrukking met betrekking tot die CRR neer te skryf, gebruik ek maar die 4-jaarlikse 4% -betalingseenheid met 'n prys van 99,342 (persent van die nominale waarde) om 4,182% te lewer. Let daarop dat dit die opbrengs van die straatkonvensie is - die werklike opbrengs sou baie morsig wees. Die belegger se totale opbrengs op die verbandbelegging sal natuurlik afhang van die CRR. Die totale opbrengs is die som van die herbelegde koeponbetalings plus die finale koepon en hoofsom. Die eerste koepon word vir drie jaar herbelê, die tweede vir twee jaar en die derde vir een jaar.
Gestel CRR = YTM = 4,182%, sodat die belegger alle kontantvloei herbelê teen die oorspronklike opbrengs tot vervaldatum. Die totale opbrengs is 117,032 (persent van die nominale waarde).
U kan waarskynlik raai waarheen dit op pad is. Los nou die opbrengs op die horison op - die jaarlikse opbrengskoers wat die koopprys en die totale opbrengs op vervaldatum verbind. Dit is die oplossing vir HPR in hierdie uitdrukking.
Hierdie vergelyking toon die bekende resultaat dat die opbrengs tot volwassenheid die belegger se opbrengskoers slegs meet as die koepons op dieselfde opbrengs belê word. Dit is 'n standaard voorbehoud vir interne opbrengskoerse in die algemeen. Ons kan dit formaliseer as:
Dit is die kern van die herbeleggingsrisiko van die koepon-as daar geen wanbetaling is nie, hang die opbrengskoers van die koop-en-hou-belegger af van die koers waarteen koepons oor die leeftyd van die verband herbelê kan word.
Naugatuck Veterane -monument
Eer die manne en vroue wat gedien het
Hulle land in tyd van nood [Middelpaneel]
Henry S. Poscavage, Edmund W. Rado, Daniel J. Reilly, Joseph E. Ruzinkovic, Joseph C. Rykowski, Henry R. Schiller, George Schrull, Albert K. Schultz, Theodore T. Sebola, David Sherwinsky, Anthony F. Smigelski, Modest B. Smith, Leroy S. Sokoloski, Rinaldi W. Stauffer, Matthew R. Stein, William F. Srtizak, Michael Triano, Anthony W. Valentine, Arthur, Valentine, William Jr., Walker, George, Wojtczak, Thaddeus J., Woods, James F. Wooster, Harold C., Zdonick, Michael P., Zilinsky, George P., Zilinsky, Joseph R. Zguzenski, Creslow P.
Ketele, Andre, Klimowicz, Stanislaus, LaCourse, Gerald, McNamara, Raymond J., Scully, Francis J.
Ligging. 41 & deg 29.446 ′ N, 73 & deg 3.332 ′ W. Marker is in Naugatuck, Connecticut, in New Haven County. Memorial is by die kruising van Kerkstraat en Divisiestraat, aan die regterkant wanneer u suidwaarts ry in Kerkstraat. Geleë in The Town Green. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoorgebied: Naugatuck CT 06770, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is in die betaalde advertensie
Hierdie lande is in 1702 gevestig deur Samuel Hickox, Jr. van Mattatuck, nou Waterbury genoem. Agt jaar later begin hy met die bedryf van 'n vulpen, die eerste van baie en uiteenlopende nywerhede wat gevolg het. Die vroegste skool is in 1731 gebou en die eerste vergaderhuis, of kerk, is opgerig in 1781. As Salem Society bly die gebied gebind aan Waterbury tot 1844, toe die eerste beheerliggaam deur die vrymanne verkies is tydens die aanvanklike stadsvergadering op Die Groen. In 1893 is die stadshandves deur die Algemene Vergadering goedgekeur. Hierdie handves wat die stad en die stad insluit, is in 1895 deur vrye stemme bekragtig. Deur die jare het produkte wat in Naugatuck vervaardig is, gebiede, nasionale en wêreldwye markte gevind. Dit sluit in rubber skoene, sintetiese rubber, plastiek, chemiese produkte, ystergietstukke, lekkergoed, eetgerei, horlosies, metaalstempels, knope, kosmetiese kaste, huishoudelike hardeware, vervaardigde glasonderdele en vliegtuiginstrumente.
Uitvindings en patente van Charles Goodyear was 'n belangrike rol in die pionierbedrywighede van Uniroyal, Incorporated. Verskeie prominente geboue in die middestad is aan die begin van die 20ste eeu ontwerp en uitgevoer onder toesig van die beroemde argitektuurfirma McKim, Mead en White, waaronder die Congregational
Church, Salem School, Hillside School en die Whittemore Memorial Library, asook die drinkfontein op The Green. In die 1700's en tot in die middel van die 1800's het Naugatuck verskeie poste op die New Haven-, Waterbury- en Hartford-lyn gehad. Hierdie stilhouplekke sluit in die Collins Hotel, wat op New Havenweg naby die stad Bethany geleë was, die Beecher Tavern, wat by North Water- en Kerkstraat gestaan ​​het en die Porter Inn, nou in Woodbine Street. Die koms van die spoorweë in die middel van die eeu het gou 'n einde gemaak aan die reis van postkoetse hierheen, net soos in ander dele van die staat en die nasie.
1980 opgerig deur die stad Naugatuck, Naugatuck Historical Society, Connecticut Historical Commission.
Onderwerpe. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplyste gelys: Colonial Era & bull Industry & Commerce & bull Settlements & Settlers. 'N Beduidende historiese jaar vir hierdie inskrywing is 1702.
Ligging. 41 & deg 29.447 ′ N, 73 & deg 3.327 ′ W. Marker is in Naugatuck, Connecticut, in New Haven County. Marker is by die kruising van Kerkstraat en Divisiestraat, aan die regterkant, wanneer u suidwaarts in Kerkstraat ry. Geleë in The Town Green. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoorgebied: Naugatuck CT 06770, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne 4 myl van hierdie merker, gemeet soos die kraai vlieg. Naugatuck Veterane -monument (hier, langs hierdie merker) Naugatuck -soldate -gedenkteken
[FM] Obligasies – II: Opbrengs tot volwassenheid en bootstrapping
Totdat ons met ons gesprek oor effektemarkte begin het, het ons met die volgende prysvergelyking gewerk met 'n konstante rentekoers:
Maar dit is duidelik dat ons in die regte wêreld net nie een rentekoers het nie, maar soos 'n besoek aan enige bankwebwerf u sal vertel, is daar 'n aparte koers vir elke vervaldag.
Oorweeg 'n verband wat mettertyd verval, betyds 'n kontantvloei betaal en kontantvloei. As ons dan die koers vir elke vervaldag ken (die spotkoerse genoem), kan ons die verband steeds maklik prys deur te skryf:
waar is die jaarlikse koers vir een periode, en die jaarlikse koers vir jare. Die markdeelnemers noem 'n konstante koers wat dieselfde prys gee as met die korrekte spotkoerse Opbrengs tot volwassenheid of YTM. Dit wil sê, om YTM te vind, behels die vind van die prys van die verband deur eerder 'n konstante koers te gebruik, en dit gee die volgende vergelyking:
Maar wat is die 'right ' manier? Wat kom eerste, die koers vir elke vervaldatum en of die YTM?
Dit is die spotkoerse wat die belangrikste hoeveelhede is, en nie die YTM nie. Trouens, net soos IRR, is YTM niks anders as 'n koers wat die NPV verdien uit belegging in 'n verband nie. So, for our two-period bond example, is that rate which solves the following equation:
In werklikheid, this is how YTM is defined.
That is, even if there aren't enige zero coupon bonds in the market, one can still extract the spot rates by the process of backing out, i.e. by bootstrapping, as above.