Te midde van verslae dat die vleis wat in die laboratorium gekweek is, vanjaar te koop is, het die Amerikaanse Cattlemen's Association (USCA) verlede maand ingedien om te petisie aan die Amerikaanse regering wat pleit vir 'n wettige definisie van "beesvleis" en "vleis".
Hulle wil 'n definisie hê wat 'mensgemaakte' of 'kunsmatig vervaardigde produkte' uitsluit. Om te bestempel as beesvleis en vleis, meen hulle, moet die produk afgelei word van “die weefsel of vleis van diere wat op die tradisionele manier geoes is”.
Dit is die jongste regulatoriese kwessie wat geopper is met betrekking tot omstrede opkomende voedseltegnologieë. Van geneties gemodifiseerde (GM) en bestraalde voedsel tot nanotegnologieë, die strydende sienings sentreer rondom die soorte voedselsisteme wat ons wil hê, en die tegnologiese middele wat ons gebruik om daar te kom.
Soos hierdie ander voedseltegnologieë, is etikettering van vleisprodukte wat reeds in die laboratorium gekweek is, reeds omstrede.
Die opkoms van laboratoriumvleis
In die algemeen benadruk ondernemings wat vleis in die laboratorium verbou, die “vleisheid” van hul toekomstige produkte, om 'n beroep op die verbruikers en die voedselstandaarde te reguleer.
Memphis Meats, wat deels deur die Amerikaanse vleisverwerker oorheers word Tyson Foods Inc, beskryf sy werk as:
(…) Die ontwikkeling van 'n manier om regte vleis uit dierselle te produseer, sonder om werklike diere te voed, teel en te slag.
Dit is ook algemeen dat nywerheidsaanlegte vir die vervaardiging van laboratoriumprodukte diereweefselingenieurswese as 'n soort boerdery plaas, in teenstelling met 'n nuwe proses.
Supermeat, 'n ander silicon vallei-aanvang, verwys na vleis wat in die laboratorium gekweek word, as "skoon vleis", wat volgens hom nie anders is as vandag se rys, melk, tamatie, vleis en broccoli nie, en voeg by:
Al die voedselprodukte wat ons ken en liefhet, het 'n intensiewe menslike ingryping ondergaan, en dit sou onmoontlik wees om te verbruik.
Ironies genoeg, egter, moes vleisondernemings wat in die laboratorium gekweek word, die nuutheid van die prosesse wat met die verbouing van vleis werk, beklemtoon om patente te kry en beleggers te lok. Hulle het ook beklemtoon die verskillende prosesse wat in laboratoriumgewasse vleis aangewend word om die omgewings- en etiese aansprake van die produkte te ondersteun.
Die groei van vleis is 'n heel ander proses as om diere te teel en te slag. Dit begin met die onderdompeling van stamselle van skenkerdiere of embrio's in 'n serum wat in 'n bioreaktor. dit serum kom gewoonlik van die fetusse van dooie koeie.
'N Paar tegnieke bestaan ​​om dierevleis te konstrueer uit selle wat in die laboratorium gekweek is. 3D-drukkers het byvoorbeeld die potensiaal om druk laboratorium-gekweekte vleis dit is nie net multidimensioneel nie, maar bevat ook vet en bloed.
Alhoewel tegniese hindernisse bly, die toestroming van belegging in laboratoriumgekweekte vleis en die geprojekteerde prysdaling het versterk eise dat sintetiese vleisprodukte binne drie jaar te koop sal wees.
Lab vleis in Australië
Handelsooreenkomste sal Australië keer om die invoer van vleis wat in die laboratorium gekweek word sonder wetenskaplike regverdiging te verwerp. Australië sal vleis wat in die laboratorium gekweek word, moet invoer, en produkte soos “voedselink” -patrone vir 3D-drukkers wat sintetiese vleis bevat.
Voordat ons ons vleis en drie groente in die laboratorium kan eet, sal die Australiese en Nieu-Seelandse owerheid vir voedselstandaarde openbare gesondheids- en veiligheidsbeoordelings moet uitvoer op elke verskillende vleisprodukte wat in die laboratorium verbou word. As 'n 'nuwe' voedsel, veroorsaak laboratoriumkweekvleis die vereistes onder ons voedsel standaarde kode
In Australië, vleis word gedefinieer as “die hele of 'n gedeelte van die karkas as dit geslag word” van “enige dier”. Dit sluit die gewone verdagtes (beeste, vark en pluimvee) in, sowel as enige ander dier wat volgens die individuele wette van die staat en gebied toegelaat word vir menslike gebruik.
Om die woord 'vleis' op 'n voedseletiket in Australië te gebruik, moet die inhoud aan hierdie definisie voldoen.
Om etiese en markgronde wil vleisondernemings wat deur die laboratorium gekweek word, nie die wettige definisie van “vleis” wil bevredig nie. Dit word immers gesien as “Slagofferlose” vleis is 'n belangrike verkooppunt van vleis wat in die laboratorium gekweek word.
Sommige laboratoriumgekweekte produkte bevat 'n deel van 'n geslagde karkas deur die gebruik van bees fetale serum (afgelei van bloed van 'n koevoet). Sintetiese vleis wat hierdie serum gebruik, kan dan die definisie van die woord “vleis” bevredig en as sodanig bestempel word.
Maar ondernemings wat vleis wat in die laboratorium gekweek word en die bloed van koesfetusse bevat, sal ook moet wegbly van eise sonder slagoffer. Hierdie aansprake sou waarskynlik verbruikers mislei en die verbruikerswet oortree.
Met die etikette van laboratoriumgekweekte vleis wat deur boerderygroepe deeglik onder die loep geneem word, kan dit steeds polities riskant wees om laboratoriumgekweekte vleis as vleis te bestempel, met inagneming van die druk van suiwelbedrywe van die Europese Unie, die Verenigde State en Australië om op plante gebaseerde produkte die woord “suiwel” of “melk” te gebruik, soos in amandelmelk of rysmelk.
Die term “vleisvry” is ook nie van toepassing op vleis wat in die laboratorium gekweek word nie. Verbruikers kan ten minste aanvanklik redelikerwys verwag dat 'n produk wat 'vleisvry' is, geen dierlike materiaal bevat nie.
Vleisondernemings wat tussen die rots en 'n harde plek vasgevang is, moet moontlik vir vae produkname kies sonder die woord “vleis”, en klonterige produkbeskrywings, soos “spiere gekweek uit diere-afgeleide selle” of “bio-gesintetiseerde gekweekte geïsoleerde selle van die skeletspier. Sulke beskrywers wat nie van nature klink nie, kan die verbruiker se aanvaarbaarheid en die vertroue van die publiek beïnvloed.
Dan weer, die die maatskappy se naam van die vervaardiger word in voedseletikette in Australië benodig.
Vleisondernemings wat deur die laboratorium gekweek is, is versigtig om 'vleis' in hul (dikwels handelsmerk) name in te sluit MosaMeats, SuperMeat en Memphis Meats. Die gebruik van sulke firmas se name op laboratoriumgekweekte vleisetikette kan vir die verbruiker aflei dat vleis wat in die laboratorium gekweek is, dieselfde is as tradisionele vleis sonder om regskwessies op te wek.
Aangesien sommige groepe in Australië 'n kommersiële belang het om die aanvaarding van verbruikers van vleis in die laboratorium te ondermyn, is dit des te belangriker om die etikettering van vleis wat in die laboratorium gekweek word, in die openbaar te bespreek - dit wil sê binne 'n regulerende proses wat deursigtig en deelnemend.
Die huidige instelling en proses vir die opstel van standaarde vir etikettering van voedsel in Australië is egter hoogs gekritiseer. Intussen bly boere 'n vertroude groep vir die algemene publiek van Australië, met die voordeel van tradisionele vleisprodukte.
'N' Goedkoper 'voedselbron?
Lab-gekweekte vleis is geposisioneer as die oplossing vir voedselonsekerheid en die skade wat veroorsaak word deur industriële landbou, insluitend die hoë kweekhuisgas uitstoot.
sekerlik, sommige empiriese werke ondersteun die bewering dat vleis wat in die laboratorium gekweek word, baie minder hulpbronintensief en besoedelend sal wees as die intensiewe diere-landbou.
Maar sommige is al twyfel, of ten minste 'n meer aanbieding realistiese perspektief, oor die omgewingsvoordele van vleis wat in die laboratorium gekweek word.
Die verbouing van vleis in bioreaktore is meer energie-intensief as die produksie van ander plantgebaseerde vleisvervangers en die produksie van kleiner diere (soos hoenders). Intussen is die omgewingsimpak van die vervaardiging van die materiale wat benodig word om selle te voed onduidelik, en ook die hoeveelheid afval wat tydens die proses geproduseer word.
Wat staan ​​op die etiket?
Duidelike verbod op die etikettering van vleis wat in die laboratorium gekweek word as “vleis”, is waarskynlik vir baie kante, behalwe miskien die vleisondernemings wat in die laboratorium gekweek word.
vir sommige, sintetiese vleis val beslis in die kolom "frankenfood", en hoofstroom media dekking speel sterk in hierdie gevoelens. Die groeiende voorkeur vir onverwerkte, volvoedsel kan die vraag na wette plaas wat etikette benodig om tussen vleis en sintetiese vleis te onderskei.
vir ander, veral vleisetende diere, beloof vleis in die laboratorium om die spanning tussen vleis te wil versoen sonder om by te dra tot die skade wat veroorsaak word deur intensiewe veestelsels.
in teenstelling met die US Cattlemen's Association, die Meat and Livestock Association of Australia rame 3D-gedrukte vleis as 'n Geleentheid om die prys van regte beesvleisprodukte te verhoog.
As Tom Stockwell, 'n veeprodusent en uittredende president van die Noordelike Krytersvereniging vir die Noordelike Gebiede, gesê:
(...) dit maak die teiken van hoërwaardemarkte en die gebruik van ons natuurlike weidingspraktyke aantrekliker.
Ons kan verwag dat daar in Australië lobby sal wees vir verpligte etikette wat oor die volgende paar jaar tussen laboratoriumprodukte en vleis onderskei. Maar anders as in die VSA, is dit minder geneig om hierdie lobbywerk te weerstaan ​​dat vleis wat deur die laboratorium gekweek word, as vleis bestempel word, en dat dit meer geneig is om verbruikers te laat weet of hul vleis in die laboratorium gekweek is of op die plaas geproduseer word.
Hope Johnson, dosent, Queensland University of Technology
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > Persepsies van geneties gemodifiseerde kosse word deur meer as net wetenskap ingelig