Om dit te vermy dat ons soos ’n groot prosessie gelyk het, het die ander in twee groepe ondertoe gekom, en ons het almal tot skemerdonker daar op ’n rotslys in ’n diep leegte in die rotswand gewag. ’n Yskoue fontein het daar van die rotse af in ’n straaltjie afgesyfer. ’n Ou Rodakiniot het dit met rotse uit die see opgebou om so ’n klein spelonkie soos ’n kluisenaarshut te vorm, met donker skadu’s van wildevyebome en oleanders. Ons het Stathi se harde brood gedoop en saam met die ou kêrel se uie en blaarslaai en radyse, daaraan gepeusel. Ons het tot laat in die nag gesit en praat. Toe het ons die kort entjie na die grotjie toe geloop. Ons het gehoop dat ons van daar af kon vertrek. Met die mure van rots aan beide kante, en die sand en die spoelklippies, die kabbeling van die water, en die sterre, het dit vir ons almal gelyk na ’n goeie, stil plek waar ons ons avontuur kon eindig.
Hulle het die plek toegesit soos in ’n sitkamer: daar was groepe wat tussen die rotse rondgehang het ofnet daar rondgestaan het en in gedempte tone met mekaar gepraat het, hulle gewere hangend oor die skouers.
Die generaal het rustig op ’n rots naby die water gesit ná Manoli sy hangverband weer mooi aangesit het. Ek het aan hom gesê dat dit vir hom lekker sou wees om in ’n slaapbank met lakens te wees ná al ons wisselvallige ervarings. Billy het aan hom gesê dat hy binnekort kreeftoebroodjies sou eet – die kaptein van die skip was beroemd vir hulle. Die generaal het geglimlag: “Danke Herr Major; merci mon Capitaine,” veel meer vir die gedagte as vir die vooruitsig na hierdie genietinge. Hy het ’n ellendige tyd beleef, en hy het geweet dat ons probeer het om gaaf te wees.
Uiteindelik het ons almal gedink dat ons die skip se motore kon hoor, en ’n golf van opgewondenheid het langs die kus afgeloop. Toe ná ’n reeks vinniger seine, het die geluid dowwer geword en geklink asof dit verdwyn het. ’n Stemming van verslaentheid het ons almal oorweldig. Sulke aaklige oomblikke het op soortgelyke tye dikwels op strande plaasgevind. Miskien was dit omdat mens se ore, ná die inspanning met die see in die agtergrond, poetse op ’n mens gebak het. Maar vandag was daar ’n grondige rede vir kommer.
Daar was ’n ligte misbank oor die see; en dit was nie voordat die skip redelik naby was dat ons hom gesien het nie. Ons kon die gerammel van die anker hoor toe dit laat sak is, en toe was twee bote te water gelaat, en hulle het vol donker gedaantes strand toe gevaar. Ons het skoon vergeet van George Jellicoe se strooptogmagte. Ons kon gou sien dat die bote beman was deur figure in barette en leerbaadjies – almal bewapen met handmasjiengewere. Toe die kiele die strandklippies geraak het, het hulle in die vlak water gespring en teen volle vaart die strand opgehardloop. Ek het iemand my naam hoor skree. Hulle het gedink dat ons moontlik moes terugval, al vegtende, na die rendezvous. Ek dink dat toe hulle gesien het dat ons ongeskonde was, hulle almal ietwat teleurgesteld was, veral die bevelvoerder, wat nie Jellicoe was nie, maar wel Bob Bury, wat ek vir die afgelope drie jaar nog nie weer gesien het nie. Ek het hom aan ons groep voorgestel, en ook aan die guerrillaleiers wat om ons in ’n staat van verrukking saamgedrong het – en aan die generaal. Bob Bury het styf gebuig, hande geskud en gesê: “Sehr gefällig, Herr General,” met ’n perfekte Duitse aksent.