Boek van die maand: Amerikaanse Huisvrou - Leesklub - 2022
Boek van die maand: Amerikaanse Huisvrou
Helen Ellis, gebore in Alabama, arriveer in 1992 in New York. Sy is 22 jaar oud en het net een begeerte om te skryf. In 2000, publikasie van sy eerste roman. Die volgende drie is geweier, sy kom terug huis toe. Verontwaardig omdat hy afwendend gevra word: "Wat doen jy die hele dag?" Sy reageer met 'n Twitter-rekening, @ WhatIDoAllDay ... en vind die skryfwerk. Bly in die upscale Upper East Side met haar man, wat grootgeword het in die woonstel wat die paartjie met haar twee katte deel.
Éditions de la Martinière, 208 bladsye. Vertaal deur Sophie Brissaud.
Om 'n Romeinse uitreiking te lees AMERIKAANSE HOUSEWIVE
Ek hou van: Omhullende humor, ongebreidelde, onverbiddelike. Ek was geamuseerd deur hierdie kommer oor die oproepsentrum werknemers van 'n kalkoen maatskappy wat waarskynlik nie baie besig sal wees nie. Ek het gelag (maar miskien moet ek nie): lees dat "agter enige vrou van uitsondering, daar is 'n bietjie vet op die boude". Ek het geopen: lees hierdie e-pos ruil baie lekker en ryk aan kronkels tussen twee bure in Die paneling oorlog. Ek het liefgehad: die kortverhaal Wees 'n regte vrou en die baie, o so net, raad wat daaroor gelaai word. Soos hierdie: "Gee komplimente aan almal, aanvaar hulle, sit nooit op 'n toiletstoel voor iemand nie, teken nooit aan vir 'n boekklub, vir twee leesklubs nie. iemand sê iets wat jy nie hou nie, antwoord: "Interessant." As iemand iets sê wat jy wil, beantwoord: "Baie interessant." "En hierdie laaste voorstel, verbysterende van oorspronklikheid:" Luister na Erotiese audiolivers deur die teëls skoon te maak. " Ek sal onthou: Helen Ellis se oorspronklike, pakkende, snaakse en treffende styl. Ek sal wag: die vrystelling van haar volgende boek hoop sy sal nie 16 jaar mis nie, soos sy tussen haar eerste twee gedoen het.
Ek het minder gehou: Hierdie storie, hoewel belowend, oor 'n onwaarskynlike (en baie welgestelde) brasaanpasser, wat my veral pla. Ek het gewin: toe ek geleer het dat die rots van die rock-papier-skêr spel van ons kinderjare vervang is deur 'n klip in Frankryk. Ek was ('n bietjie) geïrriteerd: deur die herhalende styl wat ons in die nuwe vind Hoe om 'n beskermer van die kunste te word, waar die skrywer weer baie wenke gee, maar met 'n veel minder ronduitende effek.
Ek hou van: Die oorsaaklike humor van hierdie skrywer wat ek glad nie geweet het nie! Die nuus word vinnig gelees, die gedagtes word byt, die temas is gevarieerd, draai altyd om die vrou, kinderloos, bourgeois en oppervlakkig. Sy stories getuig van selfvervalle glimlag.
Ek het minder gehou: Die neurotiese of obsessiewe kant van die meeste van die protagoniste, gesentreer op hulself of hul man, het my 'n bietjie geërger, maar nie tot die punt om vas te raak nie!
Ander kommentaar: Lees ligte somer, hierdie boekie sal maklik vrye tyd vul ...
Ek hou van: Met so 'n titel het ek stories van Tupperware verwag, maar ek was aangenaam verras deur die gekke kant van die verskillende nuus. Ek het hardop gelag terwyl ek lees Die paneling oorlog, 'n storie in die vorm van e-posuitruiling tussen twee bure wat tot asyn verander. Nadat ek dit gelees het, het ek vir myself gesê dat ek seker twee keer sal dink voordat dekoratiewe voorstelle aan my bure gemaak word!
Ek het minder gehou: Ja, die kwaliteit van die verhale is ongelyk en ja, die karakters is dikwels karikaturale, maar hoekom maak ons ​​'n plesier wanneer ons weet wat ons aan die gang is?
Ander kommentaar: Om in die swembad te lees, 'n pia colada in die hand!
Ek hou van: Sekerlik, die voorblad van hierdie versameling nuus net so ondraaglik soos mekaar. Dit is verkeerd: die twee kortere is lekker. Ek het probeer om die spel van ironie, spotting en tweede graad te betree, maar ek het nie daarin geslaag om 'n ware plesier te beleef nie, veral deur die vertaling geïrriteerd. As ek uittreksels vertel om kollegas te laat lag (Hoe om 'n beskermer van die kunste te word), as ek lees om 'n les te onthou (Gekodeerde taal van 'n suidelike dame of Wees 'n regte vrou), was die meeste pret om my kritiek in die toon van die boek voor te stel: "Eindelik (lees dit sou gebeur het) 'n Bybel, 'n resep om ons deurgang in die groot wêreld te verseker (oppervlakkig en smaakloos). pret (lees irriterend) en insiggewend (lees absoluut onbeduidend) As 'n moderne vrou (om voorstede vas te lees), kon ek nie die outydse clichés ignoreer wat jou net laat glimlag wanneer hulle by jou aansoek doen nie. Byvoorbeeld, tot my groot geluk (lees tot my totale ontsteltenis), het ek myself in hierdie vrou van die wêreld herken wat die geskenkskliniek moet herwin, 'n menopouse gaan gooi en lid wees van 'n leesklub, 'n vereiste om verbind te word! " Ja ... En natuurlik eindig ons uiteindelik op ons ware lewensdoel: "Mevrou, jy is 'n huisvrou, 'n vrou van die wêreld, wat 'n vrou wat normaalweg ingestel is, streef om te wees."
Ek het nie gehou van: Die ongemak om dan lief te hê, is die plesier om nie hierdie boek lief te hê nie. Ten slotte stem ek vir die nee ten spyte van filialisering met die atmosfeer Mad Men, wat ek nog aanbid het.
My beoordeling uit 10: 6
Ek hou van: Behalwe die onbetwisbare humor wat heers, die oorspronklikheid wat elkeen van die nuus deurdring, maak dit 'n integrale werk van die mooiste. Van die begin af stel die omslag van die boek die toon, van die eerste verhale word ek gevang in 'n swerm mal karakters wat onder die kleurvolle pen van die skrywer tot lewe kom. Hierdie een streef daarna om ons soveel in sy oë te stel soos deur sy uitbundige verbeelding. Hilarious, stripper ...
Ek het minder gehou: Soos in enige goeie versameling nuus, lyk die mees pakkende altyd te kort.
Ander kommentaar: Die skrikwekkende blik wat die skrywer op die traagheid van die burgerlike samelewing stel, maak die lente in my gedagtes die spreekwoord Onbuigsaamheid is die moeder van alle ondeugde. Dit gesê, Amerikaanse Huisvrou pique nuuskierigheid en is ongetwyfeld 'n uitstekende somerlesing.
Ek hou van: Vind die lewe van hierdie vroue onder die lens van satire. Die toon van elke nuus en die verskillende standpunte wat aangeneem word, maak die lees van die boek dinamies (die nuus word soms in die eerste persoon, soms in die tweede geskryf, soms in die vorm van 'n e-pos ruil, ens.). Helen Ellis het die geskenk om die nagellak te kraak van opgelegde perfeksie en die sluier van optredes met 'n vurige humor te skeur. Die nuus dat ek gunsteling hoofrolskrywers het, altyd uit inspirasie, soos in China met die sterre en sy rug van 'n werklikheidsvertoning.
Ek het minder gehou: Hierdie snye van die daaglikse lewens van welgestelde New York-huismakers het my uiteindelik moeg gemaak. Die raamwerk van sommige nuus, tot uiterste gestoot, het my gepla deur die gebrek aan nuanses. Die vorm waarin die vroulike karakters gesny word, het my veral ergergemaak: hierdie huisvrou het hul man ondergedompel wat 'n dolk verberg, gereed om hom in die rug van 'n mededinger te druk. Ek het die indruk gehad om 'n scenario van Mad Men, weergawe 2015. Dit is moeilik om op hierdie vroue te fokus, om met hulle te identifiseer of simpatiek te wees oor hul lot. Hul neurose en hul ledigheid was dikwels vir my baie kunsmatig.
Ek hou van: Die nuus China met die sterre. Ek vind dat Helen Ellis 'n perfekte balans tussen sinisme en goeie trou in 'n heelal (skrywers teen realiteit) bereik het waar sy baie gemaklik lyk. Daarbenewens bied sy 'n karakter van speelmaat bimbo en dat sy daarin slaag om dit menslik en innemend te maak, lyk my baie slim.
Ek het ook daarvan gehou die bediening. 'N nuwe klassieke faktuur in die reëls van die kuns, baie goed saam en effektief, met 'n goeie mengsel van onuitgesproke en punch. Sy doen redelik goed Hoe om 'n beskermer van die kunste te word.
Ek het minder gehou: Nie slegte al die ander nuus nie ... Groot clichés oor vroue, oor kunstenaars, oor die rykes; van die pseudo-nuwe-yorkitude en veral die wannabe Brett Easton Ellis - die eerste nuus is 'n perfekte pastiche - met al die gewelddadige kant, selfs asblik, dit lyk of daar net daar is om aandag te trek en dit gaan nie oor werklik nie.
Ander kommentaar: Ek is nie vaardig op die konsep van somerlesing nie ('n bietjie ligte, humor of soetheid is te alle tye welkom, maar as jy op vakansie is en tyd het, hoekom nie om uiteindelik in die Russiese letterkunde of Baudelaire te begin?) en selfs minder van dié van "vroulike lees"! So waarskynlik nie die teikengehoor van hierdie versameling nie.
Ek hou van: Nuwe roman lig, pretensieloos. Die val is effektief en die situasies is nogal snaaks. Die skrywer bied 'n Amerika aan wat geklee is met clichés en tralies. 'N Kans wat ons ontsnap.
Ek het minder gehou: Die vertaling is eerlik ondraaglik. Dit is skaars dat ek Google se "definieer" funksie op hierdie punt moet gebruik om seker te maak die punt (bv. "China with stars"). Die sinisme en die verdraaide aspek wat met verskeie sketse verband hou, het my nie beweeg nie. 'N Groot seën vir my.
Lees: Julie boek: Aan die rand van Tracy Chevalier se boord
Video: Calling All Cars: The Blood-Stained Coin The Phantom Radio Rhythm of the Wheels (Januarie 2022).