As gekyk word na die herhaalde verwysings na skisofrenie en jazz in sy gedigte, en ook op vormlike vlak na die skisofreniese stotterings en jazz-ritme in die taal, sou ’n mens kon sê dat Jensma hierdie twee inhoude gebruik as deurlopende metafore en/of tegnieke om die mineurprojek van sy poësie op die voorgrond te stel. Die beeld van die skisofreen funksioneer byvoorbeeld op ’n veel meer selfbewustelik metapoëtiese vlak as bloot ’n verwysing na enige werklike siektetoestand. Volgens Jean Baudrillard is een van die effekte van skisofrenie die onvermoë om die sensasies wat op jou afkom, te filtreer, met die gevolg dat die lyer ’n obsene prooi word van die wêreld se obseniteit (vgl. Gardiner 2000:26). Sou ’n mens verder Berthoud se aforisme byhaal dat sou die aktivis geskiedenis maak, en die intellektueel dit definieer, die digter die wêreld erváár, dit werklik maak vir homself (vgl. Gardiner 1990:71), word dit duidelik hoe die inkorporering van skisofreniese en jazz-elemente op vormlike en inhoudelike vlakke gelees kan word as beide beelde en tegnieke van die mineurdigter se projek om sy uitinge polities en kollektief te maak en die taal te laat stotter. Soos Miles Davis (s.j.) eens gesê het:
Die skisosubjek, die taal wat gedruk word tot op die grens van sin, en die musiekbeelde, word verder soms duidelik binne ’n enkele gedig byeengebring, soos byvoorbeeld in:
Vir ’n revolusionêr soos Jensma lê die antwoord nie in die ommuring van die self nie, maar eerder in ’n oopmaak van die self tot die wêreld: