ONS DIENSBAARHEID - Afrikanervolksparty
Gepubliseer op 24 November 2019 | Geskryf deur Hannes Ollewagen | | | Trefslae: 347
"Maar Jesus het hulle na Hom geroep en gesê: Julle weet dat die owerstes van die nasies oor hulle heers en die groot manne oor hulle gesag uitoefen; maar só moet dit onder julle nie wees nie; maar elkeen wat onder julle groot wil word, moet julle dienaar wees." (:25&26).
Die moeder van hierdie twee seuns wou graag hê dat haar seuns saam met Christus sou regeer. En daarom gaan sy na Hom en rig hierdie versoek aan Christus Jesus dat haar twee seuns aan weerskante van Hom in Sy koninkryk mag sit.
Die Here Jesus Christus leer vir ons in hierdie gedeelte dat Sy koninkryk heeltemal anders as wêreldse koninkryke funksioneer. Hy het nie in die vlees gekom en in die grootste weelde hier op aarde te kom leef nie. Hy het nie Sy dissipels heen en weer gestuur om die hele dag agter Hom aan te draf om Sy gemak en gerief te verseker nie. Hy het gekom om in diensbaarheid aan God onse Vader hier op aarde te leef. Hy het in die vlees gekom om te dien eerder as om gedien te word. "net soos die Seun van die mens nie gekom het om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as 'n losprys vir baie." (Matt. 20:28). Jesus Christus leer vir ons dat Hy dieselfde diensbaarheid van ons teenoor ons naaste verwag en dat ons die voorbeeld wat Hy vir ons gestel het moet navolg. "As Ek dan, die Here en die Meester, julle voete gewas het, is julle ook verplig om mekaar se voete te was. Want Ek het julle 'n voorbeeld gegee om, net soos Ek aan julle gedoen het, ook so te doen." (Joh. 13:14&15).
Ons samelewing word vandag sterk aan selfsug gekenmerk. Die kindertjies word van kleintyd af in goddelose en kommunistiese skole ingeskryf wat hulle in die galbitter gif van hul sogenaamde menseregte verdrink. Hierdie besoedeling word versterk deur die vermaak waaraan kinders blootgestel word waarin die 'eie ek' ook altyd baie sterk beklemtoon word. Daarmee saam word kinders in 'n omgewing groot waar hulle sien hoedat hul ouers tot min opoffering bereid is, vinnig hulself onttrek aan sake waar hulle nie hul sin kry nie en gewoonlik die maklikste uitweg vir sake probeer vind.
Die gevolg hiervan is 'n samelewing waarin mense amper verleer het dat dit 'n voorreg is om diensbaar te wees. Dit was vir Jesus Christus 'n voorreg om te dien. Hy was bevoorreg om die wil van God die Vader te doen – al was 'n baie, baie sware taak Hom opgelê. As daar nou ooit 'n "mens" geleef het wat op ander mense se diensbaarheid kon aanspraak maak, was dit sekerlik Jesus Christus. Hy doen dit egter nie. Inteendeel, daar was seker nog nooit 'n lewende siel hier op aarde wat soveel vir mense gedoen het en so min daarvoor in ruil ontvang het nie. Hy het egter nie enigiets in ruil terug verwag nie omdat Hy geweet het dat Hy deur God die Vader beloon sou word.
Ons onvermoë tot diensbaarheid het tot gevolg dat ons volkshuishouding vandag ook in puin lê. Daar is van volkseie skole baie min oor. Daar is van ons kerke omtrent niks goeds oor nie. Daar is van 'n hegte volkseenheid amper nie eers sprake nie. En is 'n groot rede hiervoor nie dat elke een sy eie gedagtes het en wil navolg nie – en diensbaarheid teenoor my medemens vorm nie juis die kern daarvan nie? Daarom dat ek vinnig my eie koers sal inslaan sodra dinge nie meer na my sin verloop nie al sou dit ten koste van my hele volk se welsyn en toekoms wees. Dit is nie meer 'n voorreg om aan ons medemens diensbaar te wees nie en daarom sal ons eerder na finansiële voorspoed en gemak in oorsese lande gaan soek. Dit is vir ons belangriker om op 'n jaarlikse grondslag duisende rande op sport te verkwis as dat ons dit sal aanwend in projekte wat sal help om gesonde Christelike opvoeding vir ons kinders te verseker. Daar is by hoevele privaat skole kwansuis nie geld om onderwysers 'n ordentlike salaris te betaal nie, maar daar is altyd geld vir sport en dergelike dinge.
Ons het tyd om ure voor die televisie te lê en na die drek te kyk wat ons aangebied word. Ons het ure tyd om op Facebook of ander sosiale media deur te bring, maar ons kan nie tyd maak om een maal per week saam met gelowiges by een te kom om die Here te aanbid nie. Ons het ure tyd om ons lot te bekla hier in ons Vaderland en ons het ure tyd om kritiek te lewer oor alles en nog wat, maar ons het nie tyd om aan ons medemens, volk en ons God diensbaar te wees nie.
Kan ons met reg sê dat ons God liefhet en eer terwyl ons nie doen wat Hy van ons verwag nie? Hy het aan ons die voorbeeld van diensbaarheid gestel om dit in alle nederigheid en onderdanigheid na te volg. Ons wil kla en bid dat God ons volk moet herstel, maar self is ons onwillig om diensbaar te wees? Ons verstaan verkeerd as ons dink dat ons die voorskrifte gaan uitdeel en God die werk gaan laat doen in die herstel en opbou van ons volk. En ons verstaan dit nog meer verkeerd as ons dink dat God behae in ons en ons gebede sal hê terwyl ons in ongeregtigheid en selfsug volhard.
"So sê die HERE van die leërskare: Gee ag op wat julle wedervaar het! Klim op die berg en bring hout aan en bou die huis; dan sal Ek 'n welgevalle daaraan hê en My verheerlik, sê die HERE. Julle het uitgesien na baie, en kyk, dit het min geword; en julle het dit in die huis gebring, maar Ek het dit weggeblaas. Waarom? spreek die HERE van die leërskare. Ter wille van my huis wat in puin lê, terwyl elkeen van julle vir sy eie huis hardloop." (Haggai 1:7-9). Ons moet dalk daaraan dink om ons gekerm in God se ore stil te maak sodat ons vir 'n slag in stille ootmoed na Hom kan luister. In hierdie terugkeer en rus sal ons al die voorskrifte vind wat tot ons heil dien – as ons onsself maar net kan kry om dit in nederige diensbaarheid te gehoorsaam.