Die Sondag was ons op Rietvlei. Dit is die grooste gemeente in ons ring en dit is bemoedigend om so baie mense kerk toe te sien kom. Sommige van baie ver af oor slegte paaie met busse en taxi`s. Hier is `n groot en bekwame kerkraad wat sterk leiding neem in die vakante gemeente. Saam is ons deur baie kerkraadsvergaderings, en het hulle regtig moeilike sake met onderskeiding hanteer (sien foto van kerkraad). Ek doop dié dag baie kindertjies. Van hulle huil bitterlik as ek naderkom. Die enigste ander witgesig wat hul al gesien het, is die van die dokter wat hul inspuit. En hulle is baie bang vir my! (aangeheg foto van die ouers en kindertjies voor die kansel).
Bid asseblief vir die jeugkonferensie van ons ring die komende naweek op Rietvlei. En ook vir die streekskonferensie van die mannevereniging van ons kerk 6-8 Oktober te Kokstad.
Oppad terug van Bambisana draai ons af op `n grondpaadjie na die kus, waarop ons nog nie gery het nie. Die paadjie loop vir 37km deur diep valleie, digte natuurlike woude en oor hoë berge tot waar dit skielik by Manteku tentkamp in die see val. Daar is min plekke so mooi en ongerep soos die Wildekus.( sien die foto van die huisie op die beste erf langs die RSA kus).
Dankie weereens vir u gebede en ondersteuning waarsonder ons nie hierdie werk in Transkei kan doen nie.
Die Saterdag is ons na Rietvlei vir die Pasika. Rietvlei is een van die oudste en grootste gemeentes in Transkei, maar ongelukkig ook vakant. Ons het egter waardering vir `n kerkraad wat die gemeente op `n baie bekwame manier bymekaar hou en lei. Deleste moesvir `n paar nuwe vroue lidmate hul swart kerkdrag (letterlik) aantrek, en ekself vir ses nuwe mans lidmate. Daarmee word hul lede van die verenigings vir manne en vroue. Groot klem word gelê op die korrekte drag, en die klere word met sorg en trots gedra vir die res van hul lewens. By Rietvlei is dit nog die gebruik dat die leraar self die nagmaal aan die kerkraad moet bedien. Ek moes die dag ook 38 kinders doop. ( sien d foto van die 6 nuwe mans by Rietvlei).
"Dalk is dit waar dat hierdie boek “an uneasy story” vertel. Tog, watter wonderlike voorreg was dit om deel van hierdie ongemaklike storie te kon wees! Dit gaan hier nie net oor ’n nostalgiese terugblik op die verlede nie; die doel is eerder om lesers terug te voer om met dankbaarheid na te dink oor hulle aandeel aan die bitter-soet verhaal van God se werk in Transkei. Dit sal ’n bonus wees as dit ’n nuwe geslag inspireer om op ander maniere, in ander tye en op ander plekke deel van God se genadewerk in hierdie wêreld te word. Ons roeping bly immers altyd van krag."