Cotentin-skiereiland-veldtog, 6 Junie-1 Julie 1944 - Inligting
Cotentin-skiereiland-veldtog, 6-30 Junie 1944
Cotentin-skiereiland-veldtog, 6 Junie-1 Julie 1944
Die veldtog op die Cotentin-skiereiland (6-20 Junie 1944) was die eerste groot opmars van die Geallieerdes ná die landing op die D-dag, en eindig met die verowering van die hawe van Cherbourg, gesien deur die Geallieerdes as een van die belangrikste doelwitte van operasie Overlord. Die verowering van 'n groot hawe word beskou as 'n noodsaaklike deel van die opbou na die D-dag in Frankryk, en die aanranding op die see is weswaarts na Utah Beach uitgebrei om 'n vroeë opgang na Cherbourg moontlik te maak. Die Duitsers het nie verwag dat die Geallieerdes aan die oostelike kus van die Cotentin sou land nie, omdat hulle groot dele van laagliggende grond, net agter die strande en langs die Merderetrivier in die middel van die skiereiland, oorstroom het, en dus die kusverdediging op Utah Beach was van die swakstes in Normandië.
Die veldtog het op D-Day self begin. Die landing op Utah Beach is relatief laat by die plan gevoeg en is uitgevoer om Amerikaanse troepe aan die voet van die Cotentin -skiereiland te plaas, terwyl die twee Amerikaanse afdelings in die lug, die 82ste en 101ste, gebruik is om die binnelandse flank van die aanval.
Die strandlandings sou deur die 4de Infanteriedivisie van General Collins se VII Corps uitgevoer word. Die 8ste, 22ste en 12de regiment moes die aanval uitvoer. Die grootste moontlike probleem waarmee hulle te kampe gehad het, was dat die platteland in die binneland van die strande af oorstroom is, sodat die enigste ritte vooraf vir voertuie langs 'n beperkte aantal paaie was.
Die 101ste lugafdeling het die taak om die oorhoofse weë wat die oorstroomde en moerasagtige grond net oor die binneland van Utah Beach oorgesteek het, in beslag te neem om seker te maak dat die Duitsers hulle nie kan vernietig nie, die Amerikaanse magte aan die kus kan vang of as verdedigingsposisies kan gebruik , wat die aanvallende Amerikaners na smal aanvallende lyne bring.
Die 82ste lugafdeling sou verder in die binneland beland om die gebied rondom Ste-Mère-Eglise en Pont-l'Abbé (byna halfpad oor die skiereiland) vas te lê, en kruise oor die Merderetrivier te verseker, wat van noord na suid langs die middel van die Cotentin.
Utah Beach is verdedig deur die 709ste Infanteriedivisie, maar hierdie eenheid was versprei oor die oostelike en noordelike kus van die Skiereiland. Die gebied in die binneland vanaf die strande is deur die 91ste Airlanding -afdeling verdedig. Die 243ste Infanteriedivisie was ook naby en verdedig die weskus van die Cotentin.
Die landings op die Omaha -strand het ook verband gehou met die aanval op die Cotentin. Omaha Beach is as 'n teiken gekies omdat dit die minste slegte opsie op die kuslyn tussen die drie Anglo-Kanadese strande en Utah Beach was.
Die landings op Utah Beach was die maklikste van enige van die D-Day-landings. Dit was ten minste gedeeltelik omdat die gety die landingsvaartuig suidwaarts gestoot het na 'n baie ligte verdedigde deel van die strand. Die DD -tenks was ook suksesvol, met 28 van die 32 wat aan Utah Beach toegewys is, vyftien minute ná die eerste infanteriegolf. Teen die einde van die dag is meer as 23 000 mans op Utah Beach geland ten koste van slegs 250 slagoffers!
Die aanvalle in die lug was eerder chaoties. Die 101ste Airborne is toegeken aan drie landingsones, van noord na suid A, C en D. Eerder indrukwekkend het amper niemand in Drop Zone A geland nie, maar 'n mengsel van troepe wat aan A en C toegewys was, was versprei in die omliggende gebied. By Drop Zone C het meer troepe eintlik op die regte plek geland, hoewel dit weer 'n mengsel van troepe van A en C. was. Drop Zone D was meer suksesvol, met 'n aansienlike aantal troepe op die regte plek en die meeste van die res in die omgewing .
Die 82ste Airborne het drie landingsones gehad. Drop Zone O was oos van die Merderet, naby Ste-Mere-Eglise. Sones T en N was wes van die rivier. Drop Zone O was die suksesvolste, met 'n groot deel van die troepe wat op 'n stywe plek beland het, en die meeste van die res was naby aan mekaar. Wes van die rivier het dinge nie so goed gegaan nie. Die meeste troepe vir Zone T het uiteindelik te ver na die ooste geval, in die oorstroomde gebied rondom die Merderet. Die troepe wat aan Drop Zone N toegewys is, is byna lukraak oor 'n baie groot gebied versprei. Na 'n paar harde gevegte het die lug die meeste van die hoofdoelwitte bereik, sowel as 'n groot verwarring aan die Duitse kant.
Toe die strandkop veilig was, was die Amerikaanse plan vir 'n tweeledige aanranding. Die eerste fase sou die opmars wes oor die skiereiland wees, die tweede die opmars noord om Cherbourg aan te val.
Die eerste prioriteit ná D-Day was om by die twee Amerikaanse strandkoppe aan te sluit. Die aanvanklike doelwitte was Carentan in die westelike deel van die kloof en Isigny in die oostelike deel. Isigny het die aand van 8 Junie in die 29ste afdeling geval, maar Carentan was eers op 14 Junie heeltemal veilig. Die stad het op 11 Junie in die lug geval, maar op 13 Junie het die Duitsers 'n teenaanval gekry met 'n mag van die 17de SS Panzer Grenadier Division en 6de Valskermregiment en naby die stad gekom. Dit was hul laaste poging om Carentan weer in te neem.
Op die eerste paar dae na D-Day sou die Amerikaanse troepe op die Cotentin moontlik kwesbaar gewees het vir 'n groot teenaanval met behulp van troepe wat uit Bretagne opgevoer is as 'n mens gelanseer kon word voordat die inhegtenisneming van Carentan op 12 Junie die gaping tussen Utah gesluit het en Omaha Beach se landingsones. Weereens het die verwarring wat deur die verspreide landings veroorsaak is, die Amerikaners gehelp. Generaal Dollman, bevelvoerder van die Duitse 7de weermag, het nie besef dat daar eers laat op D-Day aan die ooskus van die Cotentin geland is nie, en daarom is die troepe in Bretagne nie beveel om eers byna 23:00 te beweeg nie. Hulle kon tot die volgende oggend nie meer beweeg nie, en het daarna gereeld onder geallieerde vliegtuie aangeval. Meer verwarring het ontstaan ​​toe 'n groot vlug Amerikaanse vliegtuie dummy valskermsoldate wes van St. Lô laat val het. Dit het Rommel oortuig dat 'n tweede inval op see op die punt was om die weskus van die Cotentin te tref en op 7 Junie het hy alle beskikbare versterkings beveel om na daardie gebied, suidwes van die werklike geveg, te trek. Hierdie bevel bly van krag tot die oggend van 8 Junie, toe was die Duitse kommunikasie in chaos en die betrokke eenhede was uit voeling.
Die beveiliging van die Noordelike Flank
Alhoewel die aanvanklike doel was om wes oor die skiereiland te stoot, moes die Amerikaners ook die Duitsers van die noordelike punt van die Utah -strandkop af dwing. Sommige van die moeilikste gevegte in die onmiddellike nasleep van D-Day het gekom, net noord van Utah Beach. Die Duitsers het 'n rydlyn versterk wat vanaf Quineville naby die kus, suidwes deur Montebourg en Le Ham tot by die Merderetrivier geloop het. Die Duitsers het ook sterkpunte verder suid gehad, by Azeville, Crisbecq en Ozeville (almal in die kussektor), sowel as langs die strand. Die rant is verdedig deur elemente uit die 709ste, 243ste en 91ste afdeling.
Rommel het ook versterkings van Bretagne begin skuif na die Cotentin en die westelike punt van die strandkop, insluitend die 17de SS Panzer Grenadier, 77th Division, II Parachute Corps, 265th Division en 6th Parachute Regiment, maar hulle sou stukkend kom en hom verhinder om uit te voer enige groot gekoördineerde teenaanval.
Die aanval op die Montebourg -rif is uitgevoer deur die 4de Infanteriedivisie en die 505ste Parachute Infanterieregiment van die 82ste Airborne.
Op D+3 (9 Junie) breek die Amerikaanse 4de Infanteriedivisie by Azeville deur en begin noordwaarts stoot na Quineville, op pad na die ooskus van die Cotentin. Die fort by Azeville was 'n groot versperring wat bestaan ​​uit vier groot betonblokke. Dit is aangeval deur die 3de Bataljon, 22ste Infanterie en vyftien tenks. Dit het die grootste deel van die oggend geneem om die blokhuise te bereik, en toe was slegs een van die tenks oor. 'N Hewige geveg het gevolg, voordat die oorlewende garnisoen van 169 mans uiteindelik oorgegee het.
Die nag van 11-12 Junie is die battery in Crisbecq, noordoos van Azeville en suid van Quineville laat vaar, en die personeel het teruggetrek na Cherbourg. Dieselfde het plaasgevind rondom Le Ham en langs die Merderet. Quineville en die nabygeleë rant val op 14 Junie en verseker die noordelike flank van die strandkop. Iets van stilte volg nou op hierdie gebied, terwyl die Amerikaners konsentreer op die stoot wes oor die skiereiland.
Teen 12 Junie wen die Amerikaners die stryd om die opbou in die Cotentin. Die Duitsers het nou drie afdelings op die skiereiland gehad, hoewel een reeds 4 000 van sy 10 555 manskappe verloor het. Daarteenoor het die Amerikaners die oorspronklike 4de afdeling, die versterkte 82ste en 101ste lugafdeling, die 9de en 90ste afdeling reeds geland en die 79ste afdeling het die strande oorgesteek. Boonop het hulle een van die min senior bevelvoerders gehad wat dit nie gevind het nie bocage land beperkend - 'Lightning Joe' Collins - wat 'n afdeling in die oerwoude op Guadalcanal en Nieu -Guinee gelei het. Collins was gewoond daaraan om met beperkte wapenrusting en artillerie te werk. Collins het 'n effektiewe taktiek bedink om in die heinings te veg. Hy was bewus daarvan dat sy teenstanders op die Cotentin min of geen potensiële teenaanvalle gehad het nie, maar Collins vorder met sy regimente in kolomme bataljons, elk met 'n voorkant van 1000 meter. Die hoofbataljon is elke dag twee of drie keer verlig, sodat elke deel van die regiment gebruik is, maar nie te lank nie.
Op 12 en 13 Junie val Collins aan die noordelike en westelike ente van sy strandkop aan. Op albei dae het sy troepe die stad Montebourg binnegekom, op die pad na Cherbourg, net om afgeweer te word, maar in die suide het hulle die Douve sewe kilometer wes van St. Lo oorgesteek en 'n brug oor die rivier gebou. Hierdie stap het Rommel oortuig dat Collins op die punt was om 'n offensief suidwes oor die skiereiland te begin, en vroeg op 14 Junie het hy alle beskikbare troepe beveel om na die Douve te trek om teen die aanval te verdedig.
14 Junie het Rommel ook sy magte in die Cotentin in twee verdeel. 'N Klein mag moes in die noorde gelaat word om Cherbourg te verdedig (Groep von Schlieben, met die 790ste en 243ste afdeling met die oorblywende troepe uit die gehawende 91ste afdeling), terwyl die groter mag die vleilande noord van La Haye du Puits sou verdedig , aan die suidelike punt van die skiereiland (groep Hellmich, met die 77ste afdeling en alle troepe suid en wes van die Amerikaanse posisies aan die Merderetrivier). Rommel sou egter nie sy plan kon uitvoer nie, deels omdat Hitler ingegryp het en deels omdat die Amerikaners te vinnig beweeg het. Op 17 vlieg Hitler na Soissons om Rundstedt en Rommel te ontmoet. Hy het hulle beveel om 'n teenaanval in die rigting van Bayeux en die kus te maak om die geallieerde strandkop te verdeel. Hy wou ook hê dat Cherbourg ten alle koste gehou moet word. Een gevolg van hierdie besluit was dat die 77ste afdeling nie van die noordfront na die westelike front verskuif kon word nie, wat die gebied tussen die Amerikaners en die weskus gevaarlik ligweg verdedig. Hitler het ook ingemeng in die detail van Schlieben se posisies en beveel hom om 'n nuwe verdedigingslinie voor te berei wat oor die volle breedte van die noordelike punt van die skiereiland strek, tussen St. Vaast-la Hougue in die elk en Vauville in die weste, wat hy sou gebruik in plaas van die vooraf voorbereide posisies en baie korter lyn van die Cherbourg Landfront (dit volg grootliks op 'n heuwellyn ongeveer vyf myl van die hawe af en bevat vaste verdediging).
Die Push West
Op 15 Junie het die Amerikaanse 8ste Korps (Troy Middleton) in werking getree. Die nuwe korps het onder meer beheer oor die 101ste Airborne en die 82ste Airborne verkry. Tydens die opmars op Cherbourg sou die 8ste korps die taak kry om die suidekant van die Amerikaanse posisies in die Cotentin te verdedig. Collins se 7de korps het die taak gekry om Cherbourg te neem.
Die hoofstoot wes begin op 14 Junie vanaf 'n brughoof oor die Merderet by La Fiere (wes van Ste-Mere-Eglise) wat deur die 82ste Airborne beveilig is na harde gevegte. Die aanval sou uitgevoer word deur die 9de afdeling aan die regterkant, wat na Ste. Colombe en die 82ste lugafdeling aan die linkerkant, wat langs die Pont l'Abbe na St. Sauveur-le-Vicomte-pad sou vorder-gerig op een van die belangrikste paaie in die westelike helfte van die skiereiland. Na 'n stadige vordering op 14 Junie, het die 82ste Airborne op 15 Junie versnel toe die Duitse 91ste afdeling begin verkrummel. Op 15 Junie rapporteer Dollman aan Rommel dat die lyn van die Cotentin lyk soos 'n boog by breekpunt. Op 16 Junie bereik die Airborne, aan die punt van die Amerikaanse opmars, die Douve -rivier, teenoor St. Sauveur en ontdek dat die Duitsers uittrek. Die stad is die middag beset, en die algehele tempo van die opmars versnel om meer troepe na die Douve te bring.
Die Amerikaners het weswaarts gestoot na St. Sauvuer-le-Vicomte, op een van die groot paaie in die westelike helfte van die skiereiland. Deels as gevolg van Hitler se besluite, en deels omdat die geallieerde lugmag dit vir die Duitsers so moeilik gemaak het om hul eenhede te verskuif, was die gebied tussen St. Sauvuer en die kus grootliks onverdedigbaar.
Op 17 Junie sou die 82ste Airborne suid aanval vanaf Pont l'Abbe (oos van St. Sauveur). Die 9de afdeling sou weswaarts aanval vanaf St. Sauveur. Sy 60ste Infanterieregiment sou weswaarts stoot van Nehou (noord van St. Sauveur), in die rigting van hoë grond wat oor die weskus kyk, terwyl die 47ste Infanterie in die rigting van St Lo-d'Ourville sou vorder om die linkerflank van die 60ste te beskerm. Hulle het so vinnig gevorder dat hul bevele verander is om 'n voorskot na die kuspad in te sluit, met die 60ste rigting Barneville-sur-Mer en die 47ste na Grande Huanville (waar die pad na die binneland draai om La Haye-du-Puits in te gaan).
Hierdie besluit het vroeg op 18 Junie vrugte afgewerp toe 'n kolom van die Duitse 77ste afdeling, wat probeer het om uit die noordelike deel van die skiereiland te ontsnap, deur 'n brand uit die 60ste se posisie op die heuwels vernietig is. Gedurende hierdie tydperk het al die artillerie van die 77ste afdeling verlore gegaan. Op 19 Junie kon ongeveer 1200 mans uit die 77ste afdeling suid ontsnap nadat hulle 'n brug oor die Ollande -rivier kortliks herwin het.
Troepe van die 3de Bataljon, 60ste Infanterieregiment (9de Infanteriedivisie), 746ste tenkbataljon en 899ste Tanksvernietigingsbataljon, verower die stad Barneville-Carteret aan die weskus op 18 Junie. Die vinnige opmars na die weste het die Duitse 91ste en 77ste afdelings betrap voordat hulle noordwaarts na Cherbourg of suidwaarts kon beweeg na Rommel se voorkeurverdedigingslyn, en albei afdelings was amper vernietig.
Die 4de, 9de en 79ste Afdeling het die taak gekry om noordwaarts te beweeg en die lyn vorentoe te vorder. Die 4de afdeling, aan die regterkant, sou die oorblywende kusposisies ignoreer en reguit na Cherbourg gaan. Die 9de afdeling sou aan die weskus vorder. Die 79ste afdeling sou in die middel van die skiereiland aanval. Die vinnige ineenstorting van die Duitse lyne in die weste het beteken dat die enigste georganiseerde verset na verwagting op die front van die 4de divisie sou wees, waar die Duitse lyne nog ongeskonde was (as dit baie sterk was).
Op 19 Junie het die drie afdelings 'n verkenning uitgevoer wat 'n baie beperkte weerstand ondervind het. Links het die 9de Afdeling teen die middag hul doelwitte bereik in Rouville-la-Bigot en St. Germain-le-Gaillard, amper halfpad van hul beginpunt na Cherbourg. In die middel het die 79ste Afdeling weerstand rondom Valognes (tien kilometer suid van Cherbourg) teëgekom en kon dit minder vordering maak. Regs het die 4de Afdeling meer georganiseerde weerstand ondervind op die lyn van Montebourg (vier myl oos van Volognes) na Quineville. Die nag het die Duitsers egter Valognes en Montebourg laat vaar, aangesien generaal Schlieben deeglik daarvan bewus was dat enige poging om 'n standpunt in die ooste te maak net sou beteken dat die troepe uit die weste sou wees en verlore sou gaan. Die Duitsers trek terug in die versterkte lyne rondom Cherbourg.
Belegging van Cherbourg
Die beleg van Cherbourg het op 20 Junie begin. Op daardie dag het die 9de afdeling die eerste aanval op die buitenste verdediging gedoen, maar is teruggegooi. In die middel en regs het die 4de en 79ste afdeling gekonsentreer om by die verdedigingslinie uit te kom, en dan vir 'n nag stilgehou. 21 Junie is grootliks bestee aan die voorbereiding vir die hoofaanval, wat op 22 Junie begin het.
Die aanval het begin met 'n massiewe lugaanval, waaronder tifone van die RAF se 2de taktiese lugmag, vegbomwerpers van die Amerikaanse 9de lugmag, en daarna 'n aanval deur al elf groepe van die Amerikaanse 9de bomwerperkommando. Hierdie aanval het die moreel van die reeds geskudde Duitse verdedigers verswak, hoewel die infanterie -aanvalle op 22 Junie beperkte vordering gemaak het. Op die meeste plekke kon die 9de en 79ste afdeling verby die buitenste lyn van die Duitse verdediging kom, maar hulle het hul doelwitte behou. In die volgende twee dae het die Amerikaners stadig maar bestendig vorder, en teen die einde van 24 Junie het hulle die laaste ry dorpe buite Cherbourg bereik.
Op 25 Junie het die Geallieerdes 'n massiewe vlootbombardement van Cherbourg uitgevoer. Dit is gevolg deur 'n reeks aanvalle wat in die westelike en oostelike voorstede beland het, terwyl die boonste vlakke van die oorheersende Fort du Roule in die middel gevang is, hoewel die onderste vlakke met die kusgewere in Duitse hande gebly het.
Op 26 Junie is Fort du Roule skoongemaak, waardeur ander troepe die middestad van die stad kon binnegaan. Op dieselfde dag is generaal Schlieben gedwing om oor te gee, nadat hy 'n dag lank in tonnels in St Sauveur, naby sy bevelpos, vasgekeer het deur die geallieerde artillerievuur. Hy het geweier om die oorgawe van die hele garnisoen te beveel, maar die wete dat hul bevelvoerder gevange geneem is, ondermyn die meeste weerstand. Sy adjunk, generaal -majoor Robert Sattler, het die Arsenal op 27 Junie oorgegee, nadat 'n sielkundige oorlogvoeringseenheid sy bereidwilligheid om verder te veg ondermyn het. Die laaste forte in die hawe het tot 29 Junie geduur, maar hul verdedigers was die afgelope paar dae geïsoleer en hulpeloos.
Die laaste geveg het plaasgevind in Cap de la Hague, waar meer as 6 000 Duitsers 'n paar dae na die val van Cherbourg uitgehou het. Hulle is op 29 Junie aangeval deur die 47ste en 39ste Infanterieregimente van die 9de Afdeling, met die 47ste aanval van Henneville en die 39ste van Octeville. Die 60ste Infanterieregiment val uit Ste-Croix-Hague aan.
Die 47ste Infanterie vorder langs die noordkus, die 60ste Infanterie in die middel en die 4de Kavalleriegroep aan die linkerkant. Die belangrikste gevegte het in die suidooste van Beaumont-Hague gekom, maar dit het op 30 Junie geëindig. Die laaste troepe het op dieselfde dag net voor middernag oorgegee, waaronder Oberst Keil, bevelvoerder van die laaste verdedigers.
Die inval van die Cotentin het 'n belangrike sekondêre voordeel gehad. Die gebied was gevul met V-1 en V-2 lanseerplekke en ander installasies, waarvan nie een in werking getree het voordat dit aan die Geallieerdes geval het nie.
Die verowering van Cherbourg het nie die belangrikste voordeel gehad wat verwag is nie. Die werk aan die vernietiging van die hawe het op 7 Junie begin, en dit het die Geallieerdes tot middel Augustus geneem om dit skoon te maak. Die eerste vervoerskip lê op 12 Augustus aan, maar die hawe het teen die herfs nie weer teruggekeer na sy volle kapasiteit nie, teen die tyd dat die Geallieerdes reeds uit Normandië uitgebreek het, die grootste deel van Frankryk bevry het en die Duitse grens nader.