Ten slotte dissiplineer die woede
Voor ongeveer nege en 'n half jaar, onthou ek nie 'n woede-gevulde kind nie. Trouens, ek onthou dat ek baie sensitief en bang is vir die grootste deel, met 'n algemene angs oor die lewe in die wêreld. Daar het egter iets gebeur toe ek nege en 'n half was wat 'n patroon vir toekomstige gedrag opgestel het.
Ek was in my jeugdhuis in Georgië met my ouer broer en my ouma, wat ek lief gehad het. My broer het my gepla, soos broers en susters sal doen, maar hierdie geval moes op een of ander manier betekenisvol gewees het, want ek onthou dit in detail. Ek onthou dat ek myself emosioneel oorbelas, asof om te sê, "Ek kan nie nog 'n minuut hiervan neem nie!" Asof ek op 'n outomatiese vlieënier geplaas is, het ek in die kombuis gehardloop en die grootste slagtermes wat ons gehad het, gegryp. Ek het toe na my broer toe gegaan en vir hom gesê dat as hy my nie alleen verlaat het nie, ek - en ek onthou dit sou sê - sy maag uitgesny het. Ek onthou hom kyk na my asof ek my kop verloor het. Hy het dadelik opgehou om my te terg en weg te stap. Toe my ouma my vertel het om die mes weg te sit, het ek haar ook gedreig. Ek was werklik in 'n trance-like state. Daardie gedrag het nie ongemerk geraak nie, en ek is later gestraf - en tereg. In 'n beskaafde samelewing is dit nie reg om 'n mes op jou gesin te trek nie.
Daardie dag het iets in my kop gekliek en dit is al vantevore by my. My woede-gevulde gedrag het in totale reaksie op die skande, vrees, verleentheid en pyn gekom om my broer te pla. Rage het gelyk asof hulle ongewenste emosies wou stop as hulle van 'n eksterne bron af gekom het, en ek het later ontdek dat dit ook gelyk het om hulle te stop toe hulle ook van binne af kom. Elke keer as ek daardie "swak" gevoelens gevoel het, het woede my toegelaat om myself emosioneel af te sluit, na die ander persoon te kyk, en boosdink, Fok jou! Wie het jou nodig? Deur die emosie van woede kan ek van ander skei en heeltemal onbeskikbaar raak.
Soos Brent my bevraagteken het oor hoe dit in my lewe geopenbaar het, het ek vir die eerste keer besef dat ek kwesbaarheid met hulpeloosheid en hopeloosheid geassosieer het. Tot op daardie oomblik het ek altyd geglo dat as ek hulpeloos en hopeloos was, ek verwerp sou word. Emosioneel, dit is wat kwesbaarheid vir my beteken het, selfs al is intellektueel ek weet dit is die verste ding uit die waarheid. Kinders, wanneer hulle kwesbaar is, is soms hulpeloos; ons volwassenes is nie - ons het bewys dat dit net deur grootword. Ek het nog nooit geweet hoe om kwesbaar te wees en 'n volwassene op dieselfde tyd voorheen nie.
As 'n klein seuntjie het die mes gedra as 'n tydelike oplossing. Maar die gebruik van woede as 'n wapen as 'n volwassene het 'n sel in my emosionele tronk geword. Wanneer ek bedreig voel, sal die woede my daar laat staan, vasgevang met 'n figuurlike mes in my hand. Rage het my tot 'n mate veilig gehou, omdat dit my verhoed het om skaam te voel, en dit het mense weggestoot toe ek hulle as gevaarlik beskou het. Dit het my egter ook daarvan gehou om nie naby aan mense te wees wie ek wou liefhê nie. Ek was desperaat bevrees dat ek, as ek regtig vir iemand omgegee het, dit in pyn en verwerping kon vertaal. Om tussen hierdie twee teenoorgestelde uiterstes gevang te word - woede aan die een kant, pyn en verwerping aan die ander - het gelei tot polarisasie. Gek? Ja. Logiese? Absoluut.
Sitting daar in Brent Baum se kantoor (Brent is 'n goeie vriend, 'n trauma spesialis en begaafde terapeut), het ek besef dat die plek waarna ek gesoek is die middelpunt tussen die twee pale was. Ek het nie 'n duidelike kaart gehad nie, maar ek het daartoe verbind om so 'n plek te vind, want ek sal nie die res van my tyd op hierdie planeet op hierdie manier spandeer nie.
Soos Brent, Carin (my vrou), en ek het ons sessie voortgesit, het ek ook begin praat oor my persepsie van wat in my huwelik van my verwag is. So lank as wat ek kan onthou, het ek die idee gehad dat my werk sterk moes wees, antwoorde gehad het, en daar wees vir ander, veral vir enige vrou met wie ek in 'n verhouding was. Ek wou werklik heeltemal oop en intiem met Carin wees, maar so 'n kwesbaarheid het hopeloosheid, hulpeloosheid en magteloosheid in my gedagtes gelyk. Terwyl ek hierdie gevoelens verken het, het ek myself baie klein intern gevoel en vir miskien die vierde of vyfde keer in my lewe kon ek in 'n diepte van hartseer en pyn gaan wat ek vir my hele bestaan ​​meestal in die steek gehou het .
Ek het begin praat oor ons hond, Toby, wie se kanker herhaal het. Ek het werklik gegroei om hierdie hond lief te hê, wat in die oggend tot ons bed kom en sy mond op my hand lê. In 'n klein stem het ek gesê: "Ek moenie treur nie; ek raak nie teleurgesteld nie, ek kry nie die pyn van die potensiële verlies van 'n goeie vriend soos Toby nie, want ek glo dat Ek moet daar vir Carin wees. " Dit was 'n diep uitdrukking van liefde, maar dit het gekom van die plek om 'n hulpelose jong seun te wees, nie 'n bemagtigde volwassen man nie. Dit blyk dat dit ook net nog 'n storie was wat ek gemaak het. Dis nie wat Carin verwag het nie.
Ek het besef dat ek nog steeds met die hanteringsvaardighede van 'n nege-en-'n-half-jarige kind was wat bang was om hierdie spesifieke bron van vrees en self-twyfel te hanteer. Wat my regtig verbaas, is dat as ek dit in 'n kliënt gesien het, my intellektuele kant met daardie persoon kon werk en baie geleenthede bied. Op een of ander manier kon ek dit nie vir myself doen nie. Ek onthou 'n ou gesegde wat ek jare gelede gehoor het, en ek dink dit moet waar wees: "'n Dokter wat homself behandel, het 'n dwaas vir 'n pasiënt." Net omdat ek terapeuties met ander kon werk, beteken dit nie dat ek nie vir sommige van my onopgeloste dinge nie blind gebly het nie.
Teen die tyd dat ons die sessie afgesluit het, kon ek meer pyn los as wat ek ooit sou geglo het, daar was. Die belangrikste was dat ek 'n besondere deurbraak gehad het oor 'n ervaring wat 'n jaar of so voorheen plaasgevind het. In daardie tyd het ek my huwelik amper vernietig - ek is gelukkig dat dit nog steeds ongeskonde is.
My vrou het my 'n vraag gevra oor 'n verhouding wat ek voor haar gehad het, en ek het daaroor gelieg. Ek het voortgegaan om daaroor te lieg, want diep in die binnekant het ek geglo dat as ek haar die waarheid vertel, sy my sou verlaat. My vrou het my herhaaldelik bewys hoe sy oor my voel, maar my mispercepties sal my nie net laat glo dat sy my genoeg waardeer het om te aanvaar wat ek gedoen het nie. Sy kon elke dag na my toe gekom het en my vertel het hoeveel sy my waardeer het, my elke spesiale maaltyd wat ek ooit wou hê, vir my 18 keer per dag liefgehad en my plate vir my muur gestuur, en dit sal nog nie het my oortuigings verander. Hoe ek oor myself gevoel het, het my opgedoen op maniere waarop my vrou haarself betwyfel het.
Carin se intuïsie is baie goed gesond, en my weiering om haar die waarheid te vertel het 'n scenario geskep wat haar laat voel het. Jy sien, Carin was bewus van hierdie ander persoon en het 'n intuïtiewe sin gehad dat daar iets tussen ons plaasgevind het, maar ek sou nie daaraan besit nie. Carin gee nie om wat ek gedoen het voordat sy haar ontmoet het nie, maar die feit dat ek haar nie genoeg vertrou het om haar die waarheid te vertel het, was baie pynlik vir haar nie. Ek het haar nie bewus bedoel om haar te seermaak nie, maar ek het onbewustelik seker soos wat die hel gedoen het as gevolg van my eie geloofstelsel of iemand my genoeg sal waardeer om by my te bly. Weereens het my geskiedenis, wat niks met my vrou te doen gehad het nie, in die weg gegaan van 'n verhouding wat ek waardeer en waardeer het as wat ek verras het. Ten spyte van my bewuste waardering daarvan, verdwyn ek dit naby.
Een van die dinge wat tydens hierdie onstuimige tyd baie duidelik was, was hoe my woede in die spel gekom het. Elke keer as Carin my bevraagteken het, het ek verontwaardig geraak, wat direk verband hou met my vrees dat sy op enige oomblik kan uitvind dat ek gelieg het. Dit was dieselfde ou patroon: voel kwesbaar, raak bang, raak skaam, word kwaad. Weereens, dieselfde ou storie wat ek in my kop gemaak het, het my weerhou om die probleem byderhand te hanteer.
Nou, hier is een van die interessantste dinge wat ek van hierdie hele ervaring geleer het. Om my ergste scenario te probeer vermy, het ek dit in elk geval laat gebeur. Ek was seker dat sy my sou verlaat as ek Carin die waarheid vertel het. Ek was bang ek sal nooit naby haar wees nie - maar deur haar te lieg en haar te laat twyfel oor haar intuïsie en haar baie gesonde verstand, het ek in elk geval haar weggedryf. Hel, sy was emosioneel weg, en ons nabyheid is beskadig deur my leuen. Sy het beter geweet; Ek het beter geweet. Die olifant was in die kamer - ek was nie bereid om te erken hoe groot dit was nie, hoe sleg dit gestamp het, en dat dit my siening was.
Ek het nog nooit met iets weggekom nie en dit bly beslis waar. Uiteindelik, toe die waarheid deur iemand anders geopenbaar is, het dit my my huwelik amper gekos. Die sleutelwoord hier is amper: Byna kan betekenisvol wees wanneer dit kom by perdehoes en handgranate, maar dit is nie baie werd in 'n huwelik nie. Ek het naby Carin verloor, maar ek het nie. Trouens, hierdie hele ervaring het ons uiteindelik die nabyheid gebring waaraan ek altyd gehoop het.
Natuurlik beveel ek nie enige van hierdie aan as 'n manier om nabyheid in 'n huwelik te skep nie. Die eenvoudigste ding sou vir my wees om my eie duiwels en vrese te konfronteer sonder om my vrou te betrek en haar deur my modder te sleep. Ek het die ding wat ek die meeste wou hê, amper vernietig om sodoende tot die bewustheid te kom. Ek bied hierdie voorbeeld aan in die hoop om ander te help om sulke pyn te vermy.
So, het ek iets geleer? Ja.
1. Eerstens, dit sal nie weer gebeur nie, want wat Carin en ek het deurgegaan het, het ons na nuwe vlakke van intimiteit gebring - waarvan niks baie maklik was nie, en dit was alles wat ek gemaak het . Niks is die moeite werd om dit weer deur te gaan nie. Ek sal nooit Carin verloor en wat ons saam het nie.
2. Tweedens, as ek ooit by daardie plek van hulpeloosheid en hopeloosheid kom, gaan ek daaroor begin praat. En as iemand iets vir my voorstel, gaan ek hulle nie afsny nie. Ek besef dit is wat ek my hele lewe gedoen het, en dit het nie goed gewerk nie.
3. Ten slotte verstaan ​​ek nou wat my veroorsaak het om my grense met so 'n wraak te stel. Ek het nie net grense geplaas nie, ek het absoluut 'n lyn in die sand getrek en gesê: As jy hieroor kom, sal iemand seergekry word - en dit sal nie my wees nie. Mense kry die boodskap, en hulle gaan terug van iemand wat sulke dinge sê en lyk 'n bietjie mal as jy in hulle oë kyk. Dis wat 'n baie bang persoon sal doen, en dis wat ek gedoen het toe ek regtig hulpeloos gevoel het. Ek het die hanteringsvaardighede gebruik. van 'n verskriklike kind, en hulle het my nie gekry wat ek wou hê nie. Gelukkig het ek nou 'n nuwe bewustheid.
Aan die einde van ons sessie het Both Carin en Brent my vertel hoe ligter my gesig lyk en hoe onbelemmerd ek blyk te wees. Dit het beslis vir my so gevoel. Dit was so 'n verligting om hierdie belangrike vierde stap te hê. Ek het inligting ingesamel, sommige lewenslange wanpersepsies gekonfronteer, en uiteindelik geloop deur die vrees wat my so lank teruggehou het. As ek myself toelaat om vatbaar te wees vir 'n ander mens, het ek die soetheid van die verbinding en die vreugde wat elkeen se geboortereg is, ontdek.
Vyf stappe vir die oorkom van vrees en self-twyfel
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Hay House, Inc. © 2004. www.hayhouse.com
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Ten slotte dissiplineer die woede
Hoe om negatiewe gebeure na 'n positiewe ...
Hoe misogynie, narcisme en 'n desperate behoefte aan ...
As jy regtig kwaad is ...
Hoekom vervang 'Vrede wees met jou' want jy is 'n idioot?
Daar is 'n mengsel van faktore wat aggressie en ...