Klein, 2.300-jarige Egiptiese mamma wat na bewering 'n valk is, is eintlik 'n menslike fetus - Geskiedenis Podcasts - 2021
Klein, 2.300-jarige Egiptiese mamma wat na bewering 'n valk is, is eintlik 'n menslike fetus
Onlangs het verbaasde navorsers ontdek dat 'n 2.300-jarige mummie wat vroeër die oorblyfsels van 'n valk was, eintlik 'n menslike fetus is. Hulle skatting van die ouderdom van die fetus beteken dat die Maidstone -museum die jongste gemummifiseerde menslike oorskot bevat wat tot nog toe gevind is. Die navorsingspan was ook geskok toe hulle agterkom dat 'n mammie, bekend as Ta-Kush, wat vermoedelik 'n 14-jarige meisie was toe sy 2 700 jaar gelede oorlede is, baie ouer was.
Kent Online het in 2016 berig dat die navorsers CT-skandering gebruik het om te ontdek dat 'n klein sarkofaag wat vermoedelik 'n valk hou, werklik 'n 20-jarige fetus uit die Egiptiese Ptolemaïese tydperk (323 vC-30 vC) is. Die navorsers het ook dieselfde tegnologie gebruik om te ontdek dat 'n mummie met die naam Ta-Kush ten minste in die middel van die twintigerjare was toe sy sterf, nie haar vroeë tienerjare nie.
Sonder die resultate van die CT -skandering sou dit onmoontlik gewees het om te ontdek dat hierdie klein sarkofaag 'n baba het wat miskraam is, nie die valk wat voorheen vermoed is nie. ( Maidstone Museum )
Tegnologie wat gebruik word om onopvallende skandering uit te voer, word byna net so vinnig opgedateer as wat selfone opgedateer word. Na aanleiding van die oorspronklike ontdekking, is nuwe mikro-CT-skandering van Nikon Metrology (UK) nou gebruik op die fetus, voorheen bekend as 'Hawk Mummy', en dit het voorheen ondenkbare besonderhede van die fetus onthul. Dit is nou bekend dat dit ''n man is, doodgebore op 23 tot 28 weke van die swangerskap, en met 'n seldsame toestand genaamd anencefalie waarin die brein en skedel nie behoorlik ontwikkel nie.' Soos onthul deur 'n persverklaring van die Western University, Kanada .
Die hoofondersoeker, Andrew Nelson, het in oorleg met 'n multidissiplinêre span ontleders nou 'n gedetailleerde beskrywing van die fetus wat effens ouer is as wat voorheen gedink is, verstrek van die skandering met die hoogste resolusie ooit fetale mummie. 'volgens die verslag.
Die beelde toon goed gevormde tone en vingers, maar 'n skedel met ernstige misvormings, sê Nelson, 'n bio-argeoloog en professor in antropologie by Western. 'Die hele boonste deel van sy skedel is nie gevorm nie. Die boë van die werwels van sy ruggraat het nie toegemaak nie. Sy oorbene is agter in sy kop. "
Daar is geen bene om die breë dak en sye van die skedel te vorm nie, waar die brein gewoonlik sou groei. "By hierdie individu het hierdie deel van die kluis nooit gevorm nie en was daar waarskynlik geen werklike brein nie," sê Nelson.
Dit is een van slegs 2 gemummifiseerde individue wat ontdek is dat hulle aan hierdie toestand gely het, die ander is in 1826 beskryf.
'Dit sou 'n tragiese oomblik gewees het vir die gesin om hul baba te verloor en 'n baie vreemde voorkoms te hê, glad nie 'n normale fetus nie. Dit was dus 'n baie spesiale individu, 'sê Nelson.
Nelson het onlangs die bevindinge van die span tydens die buitengewone wêreldkongres oor mummiestudies op die Kanariese Eilande aangebied.
Die Ta-Kush-skanderings van 2016
In 2016 het die nuutste vordering met die skanderingstegnologie die Mark Garrad, radiograaf van die CT by die KIMS-hospitaal, toegelaat om meer inligting oor Ta-Kush se skanderingsresultate te verskaf: 'Die skanderings wat gedoen is, dui op bewyse van verslete tande, verlies van emalje, holtes, absesse in die kakebeen en heeltemal gebarsde wysheidstande. Alhoewel ons haar ouderdom nie presies kan bepaal nie, dui die bewyse wat ons uit die aanvanklike skanderings gekry het, op 'n persoon wat minstens middel twintig is, moontlik baie ouer. Dit was fassinerend om deel te wees van die vroeë ontdekkingsfases en ons sien uit na die ander insigte wat die kenners oor Ta-Kush kan versamel. "
Die mummie van Ta-Kush. ( Maidstone Museum )
Ta -Kush word ook 'The Lady of the House' genoem en die dogter van Osiris - god van die hiernamaals. Die mammie van die jong vrou is in die 1820's na Engeland gebring. Voordat die ontleding van haar oorskot begin is, was die geheimsinnige mummie al een van die gewildste besienswaardighede in die Maidstone -museum. Die navorsers hoop dat hul werk sal help om meer spasies oor haar lewe en dood in te vul.
Die gemummifiseerde monnik in 'n Boeddhabeeld
'N Samewerking van navorsers van die Liverpool John Moores Universiteit, die KIMS -hospitaal, die Heritage Lottery Fund, die Maidstone Museums' Foundation, die Egiptologie -afdeling by die British Museum, die Petrie Museum aan die University College London, die Wes -Ontario Universiteit en die Egypt Exploration Society werk aan die CT -skanderingprojek.
Samantha Harris, versamelingsbestuurder van die Maidstone Museum, het met Kent Online gepraat oor hoe moderne tegnologie die navorsingspan toegelaat het om hul onthullende onthullings te maak. Sy het gesê: 'Danksy die CT-skandering kan ons op 'n nie-indringende manier baie meer oor die versamelings leer, sonder om die integriteit of toestand van die artefakte te beskadig. Sonder toegang tot die tegnologie sou dit byvoorbeeld onmoontlik gewees het om die baba -mummie te identifiseer en daaroor te leer, sonder om onomkeerbare skade te veroorsaak as gevolg van uitpak. "
Tien ongelooflike mammie -ontdekkings van regoor die wêreld
Die navorsingspan het ook ander artefakte geskandeer, soos 'n ou Egiptiese ramhoring. Die skanderingsresultate van die horing is raaiselagtig: hulle het gevind dat die voorwerp gevul is met mummielinne en items, insluitend 'n halssnoer en 'n paar knoppies wat dateer uit die Victoriaanse era en later.
Die mummies en ander artefakte wat bestudeer word, word in die Maidstone Museum in 'n groter versameling Antieke Egiptiese en Griekse Wêreld uitgestal.
Hierdie ou gemummifiseerde voël is eintlik 'n gemummifiseerde baba
Wetenskaplikes het ontdek dat 'n Egiptiese mummie met die naam "havik" eintlik 'n baba is met 'n seldsame toestand.
Wetenskaplikes het ontdek dat 'n mummie gemerk as 'n gekwummiseerde havik met linne en kartonne eintlik 'n doodgebore menslike baba is met 'n seldsame mediese toestand, versigtig toegedraai en begrawe in 'n klein kis.
Navorsers van die Westelike Universiteit het die ontdekking gemaak toe hulle in 2016 'n vroulike mummie van die Maidstone-museum begin CT-skandeer. Die museum besluit om sy dieremummie-versameling terselfdertyd te skandeer en onthul die verrassende ontdekking wat 'n klein mummie as 'n voël geëtiketteer het. was eintlik 'n menslike baba. Navorsers het die verkeerd gemerkte mummie deur 'n mikro-CT-skandering met 'n baie hoë resolusie geneem, 'n tegnologie waarmee wetenskaplikes groter visuele detail kan sien sonder om die kis of oorskot te beskadig.
Die nuwe skandering het gelei tot die hoogste resolusie-beelde wat ooit gemaak is van 'n mummie-fetus, met goed gevormde vingers en tone, en 'n skedel met ernstige afwyking: Die hele boonste deel van sy skedel word nie gevorm nie. Die boë van die werwels van sy ruggraat het gesluit. Sy oorbene is agter in sy kop en hellip.In hierdie individu was daar waarskynlik geen werklike brein nie, & rdquo verduidelik Andrew Nelson, 'n bio -argeoloog en professor in antropologie aan die Western University.
Die doodgebore baba het 'n seldsame toestand genaamd anencefalie, waarin die brein en die skedel nie behoorlik ontwikkel nie. Dit is een van die twee anencefaliese mummies wat ooit ontdek is (die laaste een is in 1826 gevind). Dit sou 'n tragiese oomblik gewees het vir die gesin om hul baba te verloor en geboorte te gee aan 'n baie vreemde voorkoms, glad nie 'n normale fetus nie. Dit was dus 'n baie spesiale individu, sê rdquo Nelson. Die baba is doodgebore op 23 tot 28 weke van die swangerskap en laat vrae ontstaan ​​oor die kulturele praktyke van antieke Egipte: is die doodgebore gemummifiseer omdat fetusse vermoedelik kragtige talismans is? Of was dit dalk 'n gesin wat verdriet ondervind het? Alhoewel navorsers die mummie korrek geïdentifiseer het, kan die ware verhaal daarvan nog steeds 'n raaisel bly.
Die fetus in die biskopskis was waarskynlik sy kleinseun
Biskop Peder Winstrup sterf in 1679 en is een van die goed bewaarde menslike liggame uit die 1600's. Navorsers aan die Lund -universiteit in Swede het moontlik die raaisel waarom 'n fetus in sy kis in die katedraal van Lund versteek is, opgelos. DNA van die biskop en die fetus, tesame met verwantskapanalises, het getoon dat die kind waarskynlik die kleinseun van die biskop was.
Iets steek uit tussen biskop Peder Winstrup se twee kalwers. Die X-straal onthul klein bene. Kan dit 'n dier wees? As die beeld van nader bestudeer word, kan die osteoloë van die Lund -universiteit dowwe tekens sien van wat die sleutelbeen word - dit is 'n menslike fetus.
Binne -in die kis vind hulle die bondel, toegedraai in 'n stuk linnedoek. Te oordeel na die lengte van die femur, was dit 5-6 maande oud en doodgebore. Die ontdekking het 'n aantal vrae laat ontstaan ​​- een daarvan was waarom dit in die kis van die biskop was.
"Dit was nie ongewoon dat klein kinders saam met volwassenes in kiste geplaas word nie. Die fetus is moontlik na die begrafnis in die kis geplaas toe dit in 'n gewelfde graf in die katedraal van Lund was en dus toeganklik was," sê Torbj & oumlrn Ahlstr & oumlm, professor in historiese osteologie aan die Universiteit van Lund, en een van die voorste navorsers agter die studie.
Die grafboek van die Lund -katedraal bevestig dat kiste van kinders hier geplaas is, sonder dat hulle aan die familie verwant was.
"Om 'n kis in 'n kluis te plaas, is een ding, maar om die fetus in die biskop se kis te plaas, is 'n heel ander ding. Dit het ons laat wonder of daar 'n verhouding tussen die kind en die biskop is," sê Torbj & oumlrn Ahlstr & oumlm.
Daarom het navorsers aan die Universiteit van Stockholm monsters van Peder Winstrup en die fetus ontleed. Die resultate toon dat dit 'n seun was en dat hulle 'n tweedegraadse verwantskap gehad het, dit wil sê dat hulle ongeveer 25% van dieselfde gene gedeel het. Aangesien hulle verskillende mitochondriale geslagte gehad het, maar daar was 'n Y-chromosoom-pasmaat, was die verhouding vasbeslote om aan die vader se kant te wees.
"Argeogenetika kan bydra tot die begrip van verwantskapsverhoudings tussen begrawe individue, en in hierdie geval meer spesifiek tussen Winstrup en die fetus," sê Maja Krzewinska by die Sentrum vir Paleogenetika aan die Universiteit van Stockholm, wat by die analise betrokke was.
Soos in die geval van tweedegraadse verhoudings, is die volgende konstellasies waarby Winstrup en die fetus betrokke is: ooms, neefs, grootouers, kleinkinders, halfbroers en neefs en neefs. Wat die mees waarskynlike verhouding in hierdie scenario is, kan afgelei word uit die kennis wat oor die Winstrup -familie bestaan.
Deur dit te bestudeer, kon die navorsers 'n aantal moontlike verhoudings uitsluit, maar een bly 'n duidelike moontlikheid.
"Dit is moontlik dat die doodgebore seuntjie die seun van Peder Pedersen Winstrup was, en daarom was die biskop sy oupa," sê Maja Krzewinska.
Miskien is dit 'n familiedrama wat ons hier sien. Peder Pedersen Winstrup volg nie sy pa en oupa se voetspore nie en bestudeer teologie, maar hy stel belang in die kuns van versterking. Hy het sy vader se eiendom in die Groot Vermindering in 1680 verloor, en het waarskynlik gedurende die laaste deel van sy lewe van aalmoese van familielede geleef. Met Peder Pedersen Winstrup se dood het die manlike geslag vir die adellike familie Winstrup tot 'n einde gekom. Om die oorlede fetus in die biskop se kis te plaas, moes 'n baie simboliese daad gewees het: hy het 'n seun gebaar, al was dit doodgebore.
Baie geluk aan al ons gegradueerde studente in Antropologie wat hul proefskrif in 2018 suksesvol verdedig het!
PhD: Elaine McIlwraith, Mingyuan Zhang, Nathan Dawthorne en John Moody
MA: Amanda Parks, John Dunlop, Marcelo Herrera, Nadja Schlote, Abdulla Majeed, Rachael Simser, Emily Pitts, Alexandra Nelson, Kara Kelliher, Shane McCartney, Carolina Delgado, Katya Valladares, en Felipe Gonzalez Macqueen
Chris Ellis ontvang lewenslange prestasie -toekenning
Baie geluk aan professor emeritus Chris Ellis, wat die verdienstelike ontvanger van die James V. Wright Lifetime Achievement Award van die Ontario Archaeological Society is.
Antropologie -nagraadse program om samewerkende spesialisering in oorgangsgeregtigheid aan te bied
SGPS het onlangs die toevoeging van Antropologie tot die Collaborative Graduate Specialization in Transitional Justice en Post-Conflict Reconstruction goedgekeur. Studente wat geregistreer is in die Collaborative Graduate Specialization in Transitional Justice and Post-Conflict Reconstruction, sal aspekte van samelewing- en staatsoorgang rakende ontwikkeling, demokrasie, die omgewing, die ekonomie, menseregte, politiek, vredesooreenkomste en geregtigheid ondersoek voor, ten tyde van , en na-oorgang.
Westerse Antropologie bied CAPA se algemene jaarvergadering van 2018 aan
Western Anthropology bied die CAPA (The Canadian Association for Physical Anthropology) se algemene jaarvergadering van 31 Oktober- 3 November 2018 by die Delta Hotel London Armories aan. Die CAPA-reëlingskomitee bestaan ​​uit: Andrew Nelson, Andrea Waters-Rist, Jay Stock en Ian Colquhoun. Lees meer.
Navorsers werp nuwe insigte in oor die lot van Franklin Expedition
'N Span Kanadese akademiese navorsers, waaronder die professor in antropologie, Andrew Nelson, het ernstige twyfel laat ontstaan ​​oor die algemene opvatting dat loodvergiftiging 'n rol gespeel het in die dood van lede van die beroemde Franklin -ekspedisie. Die studeerkamer, Franklin ekspedisie loodblootstelling: nuwe insigte van hoë resolusie konfokale x-straal fluoressensie beelding van skeletale mikrostruktuur, is vandag gepubliseer in PLOS EEN. Lees meer oor die studie in Western News.
Die span van Becky Goodwin en Inuvialuit Living History Project herenig artefakte met voorouers
As deel van die Inuvialuit Living History Project word replika's van die Prince of Wales Northern Heritage Centre in Yellowknife en artefakte van die Ivvavik National Park in Yukon na die Inuvialuit -nedersettingsgebied gebring. Lees die CBC artikel.
Jeff Grieve maak 'n interaktiewe digitale kaart van die geskiedenis en argeologie van Inuvialuit
MA -kandidaat Jeff Grieve is in die vroeë stadiums van die maak van 'n interaktiewe digitale kaart waarmee Inuvialuit -mense toegang tot inligting oor hul kulturele erfenis kan kry. Lees die artikel in die Inuvik trommel.
Ian Colquhoun oor die kompleksiteit van die 'lys van bedreigde spesies'
In 'n onlangse artikel vir die gesprek, Professor Ian Colquhoun verduidelik die ingewikkelde proses om die meer as 91 000 spesies op die lys van bedreigde spesies op te stel en te bestuur. Lees die artikel.
Lisa Hodgetts sluit aan by 2018 -studente op Ice Arctic Expedition
Lisa Hodgetts sluit aan by 100 jeugdiges van regoor die wêreld en 'n internasionale span wetenskaplikes, historici, ouderlinge, kunstenaars, ontdekkingsreisigers, opvoeders, leiers, politici, innoveerders, poolkundiges en meer oor die 2018 Students on Ice Arctic Expedition van 23 Julie-7 Augustus Volg hul reis.
Bimadoshka Pucan gekies vir wetenskaplike ekspedisie The North Pacific 2018
Die PhD-kandidaat van die Westerse Antropologie Bimadoshka (Annya) Pucan is gekies om inheemse vroue van regoor die wêreld te verteenwoordig op die komende wetenskaplike ekspedisie The North Pacific 2018 met eXXpedition, 'n vroulike bemanning van toegewyde sosiale innoveerders en wetenskaplikes. Meer inligting.
Verlore beelde uit die 19de eeu herstel deur Westerse navorsingspan
Verlore 19de -eeuse beelde is herwin met behulp van 21ste -eeuse tegnologie deur 'n Westerse interdissiplinêre navorsingspan. Die navorsingsbevindinge is in die tydskrif gepubliseer Wetenskaplike verslae - Natuur. Die papier is mede-outeur van die antropologie-professor Andrew Nelson. Lees meer.
Bimadoshka Pucan Gaskurator van Voices of Chief's Point - Museum Londen
Ph -kandidaat Bimadoshka Pucan is gaskurator vir 'n nuwe uitstalling wat ou opnames van Anishinaabeg -liedjies, verhale en gebede vertoon deur Robert en Eliza Thompson -inwoners van Saugeen First Nation en dr. Edwin Seaborn, MD. Voices of Chief's Point duur tot 16 September by Museum London. Lees meer.
Genetiese opname onthul migrasiepatrone van vroeë Noord -Amerikaners
'N Internasionale span navorsers, waaronder Christiana Scheib, Universiteit van Tartu, Estland, Genevieve Dewar, Universiteit van Toronto en Jay Stock, Western University, het tot die gevolgtrekking gekom dat jagter-versamelaars wat van Siberië na die vasteland kom, eers in twee verskillende populasies verdeel het. Die parallelle groepe het eeue lank in genetiese isolasie gebly totdat hulle weer gekombineer en hul nageslag in Sentraal- en Suid -Amerika bevolk het. Lees meer.
Andrew Nelson en die span los 2100 jaar oue "Hawk Mummy" -geheim op
'N Klein Egiptiese mummie wat lank vermoedelik die van 'n valk is, is eintlik 'n seldsame voorbeeld van 'n naby-tydige, erg misvormde fetus. Mikro-CT-skanderings het bepaal dat 'n 'havikmummie' by die Maidstone Museum in die Verenigde Koninkryk eintlik 'n doodgebore man is met ernstige aangebore afwykings, waaronder 'n misvormde skedel en werwels. 'N Ongekende analise van 'n internasionale span is gelei deur die bioargeoloog en mummiekenner Andrew Nelson van Western se Departement Antropologie. Lees meer.
Dr Greg Beckett sluit aan by Departement Antropologie
Ons is verheug om hierdie jaar nog 'n nuwe fakulteitslid, dr. Greg Beckett, by die Departement Antropologie te verwelkom. Beckett voltooi sy PhD aan die Universiteit van Chicago, en voltooi daarna sy BA en MA in Antropologie by Western. Hy was voorheen assistent -professor aan die Bowdoin College in Brunswick, Maine. Dr Beckett bestudeer krisisse, rampe en trauma, spesifiek in Haïti, vanuit die oogpunt van morele ervaring. Lees meer oor Greg Beckett.
Dr Lindsay Bell sluit aan by Departement Antropologie
Ons is verheug om Dr Lindsay Bell hierdie somer by die Departement Antropologie te verwelkom. Dr. Bell, 'n sosio-kulturele en taalkundige antropoloog, was voorheen assistent-professor aan die Universiteit van New York, Oswego. Dr. Bell ondersoek die etiek en kultuur van mynboubedrywe en verhoudings tussen korporatiewe gemeenskappe rondom hulpbronontwikkelingsprojekte. Lees meer oor Lindsay Bell.
Jay Stock ontleed antieke menslike fossiel
'N Internasionale konsortium van navorsers, waaronder die Westerse bioargeoloog Jay Stock, die Max Planck Institute for the Science of Human History en die Saoedi -kommissie vir toerisme en nasionale erfenis, het veldwerk gedoen in die Nefud -woestyn van Saoedi -Arabië, waar hulle 'n ou been ontdek het wat behoort aan 'n vroeë mens van die Homo sapiens -spesies wat hulle dadelik kon dateer.Die ou been, wat 90 000 jaar gelede dateer, is die oudste menslike (Homo sapiens) fossiel wat buite Afrika en die onmiddellik aangrensende Levant gevind is, en dui daarop dat mense verder gereis het as wat aanvanklik gedink is tydens die eerste gerapporteerde menslike migrasie na Eurasië. Lees die hele artikel.
Lisa Hodgetts - Edward G. Pleva Toekenning vir uitnemendheid in onderrig
Baie geluk aan professor Lisa Hodgetts, ontvanger van die Edward G. Pleva -toekenning vir uitnemendheid in onderrig vir 2018. Hierdie gesogte toekenning erken Westerse instrukteurs wat aktiewe en diep leer by hul studente inspireer. Die Universiteitstoekennings vir uitnemendheid in onderrig, wat in 1980 gestig is, is in 1987 aangewys ter ere van Edward Gustav Pleva, Western ' se eerste Geografie-onderwyser in 1938 en departementshoof van 1948-1968. Lees die volledige artikel in Western News.
Nuwe sosiokulturele proffes wat by Western Anthro aansluit!
In die somer 2018 verwelkom ons twee nuwe fakulteitslede, Dr Greg Beckett (tans by Bowdoin College) en Dr Lindsay Bell (tans by SUNY Oswego). Greg Beckett (PhD U Chicago, MA Western) het uitgebreide etnografiese en historiese navorsing gedoen in Haïti, en veral oor die kruisende stedelike, omgewings- en politieke krisisse. Sy boek Hoe die krisis voel: woon en sterf in Port-au-Prince, Haiti sal vroeg in 2019 deur die University of California Press gepubliseer word. Hy het ook gepubliseer oor die intellektuele geskiedenis van die Karibiese Eilande en die plek van disjunktuur en krisis in die politieke en sosiale teorie. Lindsay Bell (PhD U Toronto, MA Alaska-Fairbanks) bestudeer die lewens van vroue en mans in die noorde van Kanada, Alaska en Finland wat grootskaalse hulpbronontwikkelings teëkom (soos diamantmynbou in die NWT). Sy is tans betrokke by 'n groot navorsingsprojek wat befonds word deur die Swiss National Science Foundation oor deursigtigheid en etiek in die wêreldwye edelsteenhandel. Sy is mede-outeur van Die volhou van die nasie: die maak en beweging van taal en nasie (Oxford University Press, 2015), het saamgewerk aan die onlangse projek wat deur SSHRC befonds is Visualiseer die stedelike noord van Kanada, en is die redakteur van die AAA's Tydskrif vir die Antropologie van Noord -Amerika.
Andrew Nelson ondersoek die geheime van Kanada se oudste gedokumenteerde hokkiestok
Andrew Andrew & amp; kollega Linda Howie se ontleding van die oudste gedokumenteerde hokkiestok in Kanada word binne 5 minute beklemtoon Daily Planet segment op die Discovery Channel. Die hokkiestok, wat uit die 1770's dateer, is deur die Londense maatskappy Material Legacy na Nelson gebring en word besit deur 'n Ancaster -versamelaar van ou sporttoerusting. Sover ek weet, het niemand nog ooit 'n CT-skandering van 'n hokkiestok gedoen nie, nog minder 'n mikro-CT-skandering. " Sê Nelson. Lees die hele artikel in Western News.
Jay -aandele -studie onthul die uitstekende sterkte van prehistoriese vroue
Professor Jay Stock, Westelike Adjunct Research Antropology, was deel van 'n onlangse studie wat getoon het dat die beensterkte van prehistoriese vroue dié van vroulike atlete van vandag oorskry. Stock verduidelik: Die vroue wat 6000 jaar gelede geleef het, het elke dag so hard gewerk aan herhaaldelike arbeid in die bolyf dat hulle sterk spiere en bene ontwikkel het. " Lees die hele artikel in Western News.
Amun, die koning van die Egiptiese gode, word gereeld met die kop van 'n ram uitgebeeld. Die god van die dooies, Anubis, het 'n jakkals vooruit. Horus, die god van die hemelruim, het gewoonlik die kop van 'n valk. Verskeie dieremummies uit antieke Egipte.
Dit is slegs enkele voorbeelde in antieke Egipte wat die gewig van diere toon. Die diere het 'n spesiale, goddelike reputasie gehad.
Hierdie heilige status het daartoe gelei dat hulle in die lewe gerespekteer is, maar dit kan ook lei tot die moord en mummifikasie van hulle.
Enige dier was 'n eerlike wild, van krokodille tot bobbejane en voëls, insluitend valke, valke en ibis. Selfs knaagdiere en slange was een van die miljoene diere wat gemummifiseer is as geskenke vir die gode van Egipte. Die diere is spesiaal vir hierdie doel grootgemaak. Gemummifiseerde krokodil.
Sommige is sedertdien opgegrawe, maar daar word vermoed dat miljoene steeds in die katakombes van Egipte dormant lê, wat meer as 2 000 jaar lank onaangeraak is.
Vooruitgang in tegnologie beteken dat ons nou in hierdie ou dieremummies in ongekende detail kan kyk.
By die Manchester Museum in die Verenigde Koninkryk het navorsers ongeveer 60 dieremummies sorgvuldig voorberei vir vertoning. Terwyl hulle dit doen, het hulle honderde mummies met röntgen- en CT-skandering ondersoek.
Die span het ontdek dat sommige van die mummies nie noodwendig die dierlike oorblyfsels bevat wat van hulle verwag word nie. Sommige het gedeeltelike skeletreste gehad en ander glad nie.
'N Paar het die sigbare oorblyfsels van hul laaste maaltye in hul maag gehad
Daar is selfs gevind dat een menslike bene bevat. 'Daar is 'n verskeidenheid inhoud in hierdie mummies, alhoewel dit van buite baie dieselfde lyk,' sê Lidija McKnight van die Universiteit van Manchester, wat die mummies wat nou te sien is, laat X-straal.
Dit is nie duidelik hoekom nie. Dit kan wees dat daar soveel vraag na hierdie mummies was dat daar nie genoeg bene was om rond te gaan nie.
Selfs 'n klein been, of 'n assosiasie met 'n dier, is vermoedelik genoeg om 'n boodskap aan die gode te stuur.
McKnight en kollegas het ook ontdek dat die diere heeltemal anders gemummifiseer is as hul menslike eweknieë. 'Die ontleding wat ons met X-strale gedoen het, dui daarop dat die proses wat hulle gebruik het, redelik basies was,' sê sy.
Dit behels byvoorbeeld nie die verwydering van hul interne organe, soos met mense gedoen is nie.
Die mummies is behandel met 'n mengsel van boomhars en byewas, wat sou dien as 'n antibakteriese laag wat die dier bedek. Dit was belangrik om te keer dat die mummies ontbind.
Na hierdie proses is hulle eenvoudig toegedraai, verduidelik McKnight.
'N Paar het selfs die sigbare oorblyfsels van hul laaste maaltye in hul maag gehad. 'Om selfs die oorblyfsels van die maaginhoud te bewaar, beteken dat hulle baie vinnig uitgedroog en droog was. Geen ontbinding kon dus plaasvind voordat dit behoue ​​gebly het nie. " Die artistiek gesnede gesig van 'n gemummifiseerde kat wat in die ou katakombe in Egipte gevind is.
Mense wou behoue ​​bly sodat hulle na die volgende wêreld kon reis. Die doel vir hierdie diere was anders.
Daar word nie van hulle verwag om soos mense na die hiernamaals te reis nie. In plaas daarvan is hulle as direkte boodskappers na die gode gestuur.
Die idee was dat die gebede van individue verhoor kan word deur hierdie stemoffer te stuur, sê McKnight. 'Hulle het 'n beeld van die dier geskep wat vir die dieregode herkenbaar sou wees.
Skanderings van gemummifiseerde oorblyfsels wat verlede maand as deel van hierdie navorsing gedoen is, het onthul dat dit wat eeue lank as 'n 2300-jarige havik beskou is, eintlik 'n baba is-en een van die jongste mummies ter wêreld kan wees.
Die oorblyfsels, wat in 'n klein sarkofaag bewaar word, behoort vermoedelik aan 'n miskraamde fetus van 20 weke.
Dit was die nuutste in 'n reeks merkwaardige ontdekkings wat deur mediese kundiges gemaak is wat antieke Egiptiese artefakte in die Maidstone Museum ontleed het.
Die oorblyfsels, wat in 'n klein sarkofaag bewaar word, behoort vermoedelik aan 'n swanger fetus van 20 weke. Skanderings is in die KIMS -hospitaal geneem
Samantha Harris, versamelingsbestuurder by die museum, het gesê: 'Onder die ander items wat ons ontleed het, was 'n stuk wat aanvanklik as 'n gemummifiseerde valk met linne en kartonne, Ptolemaïese tydperk (323 vC - 30BC) geklassifiseer is'.
'Na die skanderings in die KIMS -hospitaal, is die oorskot eintlik die mummie van 'n baba.
'Volgens aanvanklike resensies is die baba 'n miskraamde fetus van ongeveer 20 weke, wat as dit die geval is, een van die jongste menslike mummies is wat oral ter wêreld aangeteken is.
'Danksy die CT-skandering kan ons op 'n nie-indringende manier baie meer oor die versamelings leer, sonder om die integriteit of toestand van die artefakte te beskadig.
Die klein sarkofaag is in 'n CT -skandeerder in die KIMS -hospitaal ondersoek. Die navorsing word uitgevoer in die Kent Institute of Medicine and Surgery Hospital as deel van 'n Heritage Lottery wat £ 78.700 ($ 98.000) gefinansier het vir die herontwikkeling van die museum se Ancient Civilizations -galery.
Sonder die tegnologie sou dit onmoontlik gewees het om die baba -mummie te leer ken en daaroor te leer, sonder om onomkeerbare skade aan te pak, het Samantha Harris, versamelingsbestuurder by Maidstone Museum, gesê.
'Sonder toegang tot die tegnologie sou dit byvoorbeeld onmoontlik gewees het om die baba -mummie te identifiseer en daaroor te leer, sonder om onomkeerbare skade te veroorsaak as gevolg van die omwikkeling.'
Dit was die tweede groot ontdekking wat die museum in November gemaak het, nadat 'n skandering van 'n 2,700-jarige Egiptiese mummie wat deel uitmaak van dieselfde versameling, onthul het dat sy baie ouer is as wat aanvanklik gedink is.
Die mummie, bekend as Ta-Kush, word deur mediese kundiges ontleed met behulp van 'n CT-skandering om haar ou gesig te rekonstrueer.
Wetenskaplikes het gedink sy was ongeveer 14 jaar oud, maar daar word geglo dat die gemummifiseerde vrou ten minste in die middel van die twintigerjare, of moontlik baie ouer, was toe sy dood is.
'N Ander mummie, Ta-Kush, word deur mediese kundiges ontleed met behulp van 'n CT-skandering om haar ou gesig te rekonstrueer. Wetenskaplikes het gedink sy was ongeveer 14 jaar oud, maar daar word vermoed dat die gemummifiseerde vrou ten minste in die middel 20's was toe sy bewaar is
Sy is 'n gunsteling besoeker in die Maidstone Museum in Kent, en nou rekonstrueer wetenskaplikes haar gesig om meer oor haar agtergrond te ontdek
Daar is altyd gedink sy is 'n tienermeisie, maar 'n skandering van die 2700-jarige Egiptiese mummie het onthul dat sy baie ouer was as wat aanvanklik gedink is (skandering op die foto) toe sy bewaar is
Ta-Kush, bekend onder 'n aantal name, waaronder The Lady of the House en die dogter van God van die hiernamaals Osiris, het in die 1820's na Engeland gegaan.
Daar is altyd gedink sy is 'n tienermeisie, maar die skandering wat by die Kent Institute of Medicine and Science gedoen is, toon kenmerke wat daarop dui dat sy baie ouer is.
'Die skanderings dui op tekens van verslete tande, verlies van emalje, holtes, absesse in die kakebeen en heeltemal gebarsde wysheidstande,' sê Mark Garrad, radiograaf van die CT by die KIMS-hospitaal.
'Alhoewel ons nie haar ouderdom presies kan bepaal nie, dui die bewyse wat ons uit die aanvanklike skanderings gekry het, op 'n persoon wat minstens middel twintig is, moontlik baie ouer.
'Dit was fassinerend om deel te wees van die vroeë stadiums van ontdekking, en ons sien uit na die ander insigte wat die kenners oor Ta-Kush kan versamel.'
Die skanderings toon bewyse van 'n wigfraktuur in een van haar werwels, wat gesien kan word by pasiënte wat 'n afwaartse impak het, soos 'n val of regop land.
Maar dit het ook tekens van genesing getoon, wat daarop dui dat Ta-Kush moontlik met die besering kon saamleef.
Navorsing sal voortgaan om meer te ontdek oor haar lewe en die geskiedenis van gemummifiseerde dierereste in die versameling van die museum.
/> 'N Klein toegedraaide mummie wat vermoedelik 'n valk is in die Egiptiese versameling van die Maidstone-museum in Kent, Engeland, is onthul om eerder die volledige oorblyfsels van 'n erg misvormde doodgebore baba of 'n laatgebore baba te bevat. Die mummie was gemerk "EA 493 - Mummified Hawk Ptolemaic Periode, en 'n gevolgtrekking wat gemaak is uit die karton se buitenste omhulsel wat geverf is om soos 'n voël te lyk. Die vorm en grootte was vergelykbaar met ander valke, en die voëls het 'n groot godsdienstige simboliek in die tradisionele Egiptiese politeïsme, en dit is in groot getalle gemummifiseer.
Dit is die eerste keer in 2016 geskandeer toe die museum 'n beurs ontvang het om 'n nuwe vertoonruimte vir sy Egiptiese en Griekse artefakte te skep. Die ster van die Egiptiese versameling van die museum, die mummie van Ta-Kush, die enigste volwasse menslike mummie in Kent, sou sy plek in die nuwe galery inneem, en daarom het die museum onderneem om Ta-Kush in meer detail te ondersoek, in samewerking met die Kent Institute of Medicine and Science om die mummie te CT -skandeer en met FaceLab aan die John John Moores -universiteit in Liverpool 'n gesigsrekonstruksie te maak wat gebaseer is op die skandering.
Al die 30 mummies in die versameling is ook CT -geskandeer, insluitend die oënskynlike valk. Die eerste skandering het onthul dat dit glad nie 'n valk was nie, maar eerder 'n klein, waarskynlik fetale mens. Die kliniese CT -skandeerder kon vanweë hul klein grootte nie die oorblyfsels in voldoende detail opneem vir 'n deeglike ondersoek nie. Die museum het met die mummiekenner Andrew Nelson van die Western University in Ontario in verbinding getree, en hy het gereël met
Nikon Metrology (UK) om 'n mikro-CT-skandering uit te voer met 'n resolusie van 10 keer hoër as die kliniese CT-skandering.
/> Die skanderings wat gemaak is, is 'n paar van die foto's met die hoogste resolusie van 'n mummie wat ooit geneem is, en verreweg die hoogste resolusie van 'n gemummifiseerde fetus. Nelson en 'n multidissiplinêre internasionale span kundiges het die skanderings ontleed. Hulle het gevind dat die mummie 'n doodgebore mannetjie was op die ouderdom van 23 tot 28 weke, wat erg ansefalies was, 'n misvorming waarin die fetus se kop en brein nooit behoorlik ontwikkel nie.
Die beelde toon goed gevormde tone en vingers, maar 'n skedel met ernstige misvormings, sê Nelson, 'n bio-argeoloog en professor in antropologie by Western. Die hele boonste deel van sy skedel word nie gevorm nie. Die boë van die werwels van sy ruggraat het nie gesluit nie. Sy oorbene is agter in sy kop. "
Daar is geen bene om die breë dak en sye van die skedel te vorm nie, waar die brein gewoonlik sou groei. In hierdie individu het hierdie deel van die kluis nooit gevorm nie en was daar waarskynlik geen werklike brein nie, sê Nelson.
Dit maak dit een van slegs twee anencefaliese mummies wat bekend is (die ander is in 1826 beskryf), en verreweg die mees bestudeerde fetale mummie in die geskiedenis. […]
Die navorsing gee belangrike leidrade tot die moederlike dieet - anencefalie kan die gevolg wees van 'n gebrek aan foliensuur, wat in groen groente voorkom - en laat nuwe vrae ontstaan ​​oor of mummifikasie in hierdie geval plaasgevind het omdat fetusse vermoedelik talismans het, sê Nelson.
Dit sou 'n tragiese oomblik gewees het vir die gesin om hul baba te verloor en geboorte te gee aan 'n baie vreemde voorkoms, glad nie 'n normale fetus nie. Dit was dus 'n baie spesiale individu, sê#8221 Nelson.
Daar is slegs nege mummies van menslike fetusse wat bekend is, en dit is die enigste ansefaliese wat wetenskaplik bestudeer is. Dit is 'n unieke vonds en van groot argeologiese betekenis, veel meer as die mummie van Ta-Kush wat die projek geloods het. Dit sou nie in die nuwe galery te sien wees nie; dit sal nou 'n belangrike deel daarvan uitmaak.
Hierdie inskrywing is op Sondag 3 Junie 2018 om 12:30 geplaas en word ingedien onder Ou, Moderne (ish) museums. U kan enige reaksie op hierdie inskrywing volg via die RSS 2.0 -feed. U kan tot die einde oorgaan en 'n antwoord gee. Ping is tans nie toegelaat nie.
Wasbeerhonde-skedels lyk baie soos dié van Suid-Amerikaanse jakkalse, veral krapvretende jakkalse, hoewel genetiese studies toon dat hulle nie nou verwant is nie.  Hul skedels is klein, maar stewig gebou en matig verleng, met smal sigomatiese boë. Die uitsteeksels van die skedel is goed ontwikkel, en die sagittale kuif is veral prominent by ou diere.
Wasbeerhonde weerspieël hul allesetende diëte en het klein en swak honde en karnasse, plat kiestande en relatief lang ingewande - (1,5-2,0 keer langer as ander honde). Hulle het lang bolyf en kort bene. Totale lengtes kan wissel van 45 tot 71 cm (18 tot 28 in). Die stert, 12 tot 18 cm lank, is kort, minder as 'n derde van die totale lengte van die dier en hang onder die tarsale gewrigte sonder om die grond aan te raak. Die ore is kort en steek slegs effens uit die pels uit.
Gewigte wissel volgens seisoen: in Maart weeg hulle 3 kg (6,6 lb), terwyl mans in Augustus tot begin September gemiddeld 6,5-7 kg (14-15 lb) weeg, terwyl sommige individue 'n maksimum gewig van 9-10 kg (20) –22 pond).  Daar is bewys dat monsters uit Japannese en Russiese studies gemiddeld groter is as dié van Chinese studies. 
Die winterbont is lank en dik met digte ondervleis en growwe beskermhare van 120 mm lank. Die winterbont beskerm wasbeerhonde teen lae temperature wat wissel van -20 ° tot -25 ° C. Dit het 'n vuil, aardbruin of bruingrys kleur met swart beskermende hare. Die stert is donkerder as die bolyf. 'N Donker streep is op die rug, wat op die skouers verbreed word en 'n kruis vorm. Die buik is geelbruin, terwyl die bors donkerbruin of swart is. Die snuit is bedek met kort hare, wat in lengte en hoeveelheid agter die oë toeneem. Die wange is bedek met lang, snorhare. Die somerbont is helderder en rooierig strooikleurig. 
'N Seldsame, wit kleurfase kom voor in hierdie spesie in Japan  en in China.  Hulle kan ook in 'n geel kleur kom. 
Wasbeerhonde is omnivore wat voed op insekte, knaagdiere, amfibieë, voëls, visse, reptiele, weekdiere, aas en inseketers, sowel as vrugte, neute en bessies.    Onder die knaagdiere wat deur wasbeerhonde geteiken word, lyk dit asof voles in moerasagtige gebiede oorheers, maar dit word vervang met gerbils in plattelandse gebiede soos Astrakhan. Paddas is die amfibieë wat die meeste in die Voronezh-streek geneem word, hulle eet gereeld vuurpaddas, terwyl Europese padda-paddas gewoonlik in die Oekraïne geneem word. Wasbeerhonde kan paddas wat giftige velafskeidings het, eet deur groot hoeveelhede speeksel te produseer om die gifstowwe te verdun.  Hulle vreet watervoëls, voetgangers en trekvoëls. Grouse word algemeen gejag in hul bekendgestelde variëteit, en baie gevalle van fazant predasie word aangeteken in die Ussuri -gebied.
Wasbeerhonde eet strandvisse en vis wat in klein waterliggame vasgevang is. Hulle vang selde vis gedurende die paai -seisoen, maar eet baie tydens die lente -ontdooiing. In hul suidelike reeks eet hulle jong skilpaaie en hul eiers. Insekvretende soogdiere wat deur wasbeerhonde gejag word, is onder meer skeersels en krimpvarkies, en soms selde en moesies. In die Ussuri -gebied is groot moesies hul primêre voedselbron. Plantvoedsel is baie wisselvallig en bevat bolle, risome, hawer, gierst, mielies, neute, vrugte, bessies, druiwe, spanspekke, waatlemoene, pampoene en tamaties.  In Japan is daar waargeneem dat hulle bome klim om vrugte en bessies te soek,   met hul geboë kloue om te klim. 
Wasbeerhonde pas hul dieet aan by die seisoen in die laat herfs en winter, meestal voed hulle op knaagdiere, aas en ontlasting, terwyl vrugte, insekte en amfibieë in die lente oorheers.In die somer eet hulle minder knaagdiere en is veral gemik op nesvoëls, vrugte, korrels en groente. 
Wolwe is die belangrikste roofdiere van wasbeerhonde, wat in die lente en somer groot getalle doodmaak, hoewel aanvalle ook in die herfs aangemeld is. In Tatarstan kan wolf predasie verantwoordelik wees vir 55,6% van die dood van wasbeerhonde, terwyl dit in die noordweste van Rusland 64% beloop. Rooi jakkalse vermoor wasbeerhondjies, en dit is bekend dat dit volwassenes doodbyt.
Beide jakkalse en Eurasiese dasse ding mee met wasbeerhonde om kos, en dit is bekend dat hulle hulle doodmaak as wasbeerhonde hul gate binnedring. Eurasiese lynx val hulle selde aan. Roofvoëls wat bekend is om wasbeerhonde te neem, sluit in goue arende, witstertarende, goshawks en arenduile. 
Reproduksie en ontwikkeling Redigeer
Die paartyd begin vanaf begin Februarie tot einde April, afhangende van die ligging. Wasbeerhonde is monogame diere, met paarformasies wat gewoonlik in die herfs voorkom. Dit is egter bekend dat gevange mannetjies met vier of vyf wyfies paar. Mans sal kortliks, maar nie noodlottig nie, veg vir maats.  Kopulasie vind plaas gedurende die nag of dagbreek en duur gewoonlik 6-9 minute.  Estrus duur van 'n paar uur tot ses dae, waartydens wyfies tot vyf keer kan paar. Wyfies gaan na 20-24 dae weer in estrus, selfs as hulle dragtig is.
Die draagtyd duur 61-70 dae, met kleintjies wat in April -Mei gebore word. Rommelgroottes bestaan ​​tipies uit 6-8 kleintjies, hoewel 15-16 kleintjies in uitsonderlike gevalle gebore kan word. Eerste ma's gee gewoonlik minder kleintjies as ouer kinders. Mans speel 'n aktiewe rol in die grootmaak van die kleintjies.  Hierdie manlike rol is baie belangrik, soos aangetoon deur vroeë vrystellings in 1928 van dragtige wyfies sonder mannetjies, wat baie beperkte sukses met die bekendstelling tot gevolg het, terwyl latere vrystellings van pare van 1929 tot in die 1960's tot gevolg het dat die wasbeerhond nou uitgebrei is Europese reeks. 
By geboorte weeg die kleintjies 60–110 g, en is blind en bedek met kort, digte, sagte wol sonder beskermende hare. Hulle oë word na 9-10 dae oopgemaak, en die tande bars na 14-16 dae. Beskermingshare begin na 10 dae groei, en verskyn eers op die heupe en skouers. Na twee weke word hulle ligter, met swart kleure wat net om die oë bly. Die laktasie duur 45-60 dae, alhoewel kleintjies al vanaf die ouderdom van drie weke tot een maand begin kos eet. Hulle bereik hul volle grootte op die ouderdom van 4,5 maande. Puppies verlaat hul ouers einde Augustus -September. Teen Oktober verenig die kleintjies, wat dan soos volwassenes lyk, in pare. Seksuele volwassenheid word op 8-10 maande bereik. Hulle lewensduur is grootliks onbekende diere van 6-7 jaar oud word in die natuur aangetref, terwyl dit in die natuur 11 jaar lank in aanhouding is. 
Wasbeerhonde is die enigste diere wat bekend is om te winterslaap. In die vroeë winter verhoog hulle hul onderhuidse vet met 18–23% en hul interne vet met 3-5%. Diere wat nie hierdie vetvlakke bereik nie, oorleef gewoonlik nie die winter nie. Tydens hul winterslaap neem hul metabolisme met 25%af. In gebiede soos Primorsky Krai en hul bekendgestelde reeks, slaap wasbeerhonde slegs tydens erge sneeustorms. In Desember neem hul fisiese aktiwiteit af sodra die diepte van die sneeu 15-20 cm bereik, en beperk dit die afstand van hul gate tot 150-200 m. Hul daaglikse aktiwiteite neem gedurende Februarie toe wanneer die wyfies ontvanklik raak en as voedsel meer beskikbaar is. 
Net soos jakkalse blaf hulle nie, maar grom eerder, gevolg deur 'n lang, melancholiese tjank. Dit is bekend dat monsters in gevangenskap daagliks 'n heel ander soort geluid uitspreek as hulle honger is, wat beskryf word as 'n soort vuil klagte.  [ mislukte verifikasie ] Mannetjies wat vir wyfies veg, kan raas en grom.  Japannese wasbeerhonde produseer geluide wat hoër is as dié van huishonde, en klink soortgelyk aan katte. 
Vanaf 2005 [update],  word vyf subspesies deur MSW3 erken:
1904, Baard 'N Klein subspesie wat plaaslik bekend staan ​​as die tanuki, dit het 'n kleiner skedel en tande in vergelyking met dié van N. bl. ussuriensis,  dit het die silkste vel onder wasbeerhonde. 
Daar bestaan ​​'n debat in die wetenskaplike gemeenskap oor spesiasie tussen die ander subspesies van wasbeerhond en die Japannese subspesie, omdat die Japannese wasbeerhond as gevolg van chromosomale, gedrags- en gewigsverskille as 'n aparte spesie van die ander subspesie beskou kan word.  Genetiese analise het unieke rye mtDNA bevestig, wat die Japannese wasbeerhond as 'n afsonderlike isolasie spesie geklassifiseer het, gebaseer op bewyse van agt Robertson -translokasies. Die International Union for Conservation of Nature Canid Group se Canid Biologie en Bewaringskonferensie in September 2001 verwerp die klassifikasie van die Japannese wasbeerhond as 'n aparte spesie, maar sy status word steeds betwis, gebaseer op sy elastiese genoom. 
Van 1928 tot 1958 het 10 000 wasbeerhonde van die N. p. ussuriensis subspesies is in 76 distrikte, gebiede en republieke van die Sowjetunie bekendgestel in 'n poging om hul pelsgehalte te verbeter. Primor'e in die Russiese Verre Ooste was die eerste streek wat gekoloniseer is, met individue wat van eilande in die See van Japan oorgeplant is. Teen 1934 is wasbeerhonde in die streke Altai, die noordelike Kaukasus, Armenië, Kirgizië, Tatarstan, Kalinin, Penza en Orenburg ingebring. In die daaropvolgende jaar is hulle verder bekendgestel in Leningradsky, Murmansk, Novosibirsk en Bashkortostan.
Wasbeerhonde in Irkutsk, Novosibirsk, Trans-Baikaliya en Altai het nie goed gevaar nie weens harde winters en skaars kos. Wasbeerhonde het ook sleg gevaar in die bergagtige streke van die Kaukasus, Sentraal -Asië en Moldawië. Suksesvolle bekendstellings het egter plaasgevind in die Baltiese state, Europese Rusland (veral in die Kalinin-, Novgorod-, Pskov- en Smolensk -streke), in Sentraal -Rusland (Moskou, Yaroslavl, Vologda, Gorkiy, Vladimir, Ryazan -oblaste, ens.) Sowel as in die swart grondgordel (Voronezh, Tambov en Koersk), die onderste Wolgastreek en die gelyke dele van die noordelike Kaukasus en Dagestan. In die Oekraïne is die grootste aantal wasbeerhonde in Poltava, Cherson en Lugansk gevestig. 
In 1948 is 35 wasbeerhonde in Letland ingevoer. Die bevolking het vinnig toegeneem. In 1960 het Letland amptelik berig dat altesaam 4,210 wasbeerhonde gejag is. 
Die wasbeerhond is nou volop in Estland, Finland, Letland en Litaue, en is al so ver as Bulgarye,  Serwië, Frankryk, Pole, Tsjeggië,  Wit -Rusland, Roemenië, Moldawië, Hongarye, België aangemeld ,  Nederland,  Luxemburg, Switserland,  Duitsland,  Noorweë, Denemarke en Swede.  In reaksie hierop het Denemarke 'n doelwit gestel om geen wasbeerhonde teen 2015 te teel nie.  Teen 2018 was dit egter volledig gevestig in Jutland (die vasteland van Denemarke, direk verbind met Duitsland), met verdere projekte wat hoofsaaklik daarop gemik was die verspreiding daarvan op die Deense eilande te beperk of te voorkom. 
In Junie 2021 het 'n studie in opdrag van die Verenigde Koninkryk se Departement vir Omgewings-, Voedsel- en Landelike Sake die wasbeerhond geïdentifiseer as een van die 20 indringerspesies wat waarskynlik na die Britse Eilande sal versprei. 
'N Virus soortgelyk aan SARS-CoV is geïsoleer uit die palmbome van die Himalaja (Paguma larvata), 'n wasbeerhond en mense wat in Mei 2003 in 'n lewende dieremark in Guangdong, China werk. 
Wasbeerhonde, sowel as gemaskerde palmbome, is aanvanklik vermoedelik die natuurlike reservoirs van ernstige akute respiratoriese sindroomverwante koronavirus. Genetiese ontleding het egter sedertdien die meeste kenners oortuig dat vlermuise die natuurlike gashere is.  Wasbeerhonde was heel waarskynlik slegs verbygaande toevallige gashere. 
Volgens Christian Drosten is die wasbeerhond die mees waarskynlike intermediêre gasheer vir die oordrag van SARS-CoV-1 en SARS-Cov-2 na mense, aangesien wasbeerhonde in China geteel word in pelsboerdery.   
Ander virusse Redigeer
Die bekendstelling van die wasbeerhond na Europa het vermoedelik besmette bosluise meegebring wat die Asiatiese bosluisoorgedraagde meningoencefalitis-virus ingebring het. 
Gevalle van wasbeerhonde wat hondsdolheid dra, is bekend uit die onderste Wolga, Voronezh en Litaue.  [ aanhaling nodig ]
Hondsdolheid kom voor by wasbeerhonde wat in die noordelike Kaukasus woon.  [ aanhaling nodig ]
Gevangene wasbeerhonde op diereplaas in die Sowjet -staat het aangeteken dat hulle paratifus, miltsiekte en tuberkulose dra.  [ aanhaling nodig ]
Wasbeerhonde dra 32 verskillende parasitiese wurms, waaronder agt trematodespesies, 17 spesies aalwurms, sewe cestodes en veral Echinococcus.  [ aanhaling nodig ]
Bosluise sluit in Dermacentor pictus, Ixodes ricinus, I. persulcatus, I. crenulatus, en Acarus siro. 
Dit is bekend dat ses spesies vlooie deur hulle gedra word, insluitend Chaetopsylla trichosa, C. globiceps, Paraceras melis, Ctenocephalides felis, C. canis en Pulex irritante.  [ aanhaling nodig ]
Alhoewel hulle met skurfte besmet kan wees, hou dit nie 'n beduidende bedreiging vir hul bevolking in nie, net soos met jakkalse. 
Wild- en oesskade Redigeer
Washonde is skadelik vir wildvoëlbevolkings, veral in vloedlande en die kuslyne van riviermondings, waar hulle gedurende die lente amper uitsluitlik van eiers en kuikens voed. Voëls beloop 15-20% van hul dieet in Litaue, 46% op die vloedlande van die Oka -rivier en 48,6% in die Voronezh -reservaat. Hulle is ook skadelik vir die handel in muishonde, vernietig hul neste en eet hul kleintjies. In die Oekraïne is wasbeerhonde skadelik vir kombuistuine, spanspekverbouings, wingerde en mieliesaailinge. 
Wasbeerhonde word tipies gejag van November tot die sneeu verdiep word. In die Verre Ooste word hulle snags gejag met behulp van Laikas en mongrels. In die 19de eeu het die Goldi- en Oroch -mense klokke aan die krae van hul wasbeerhondehonde vasgemaak. In hul bekendgestelde reeks word wasbeerhonde gewoonlik toevallig gevang tydens jag op ander spesies. Jag met honde is die doeltreffendste metode in die jag van wasbeerhonde, met 'n sukseskoers van 80–90%, in teenstelling met 8-10% met gewere en 5-7% met lokvalle. Tensy hulle in hul gate terugtrek, kan gejaagde wasbeerhonde vinnig deur jaghonde verwurg word. Lokvalle word gewoonlik by hul holtes, langs die oewers van waterliggame, en rondom moerasse en damme gestel. 
In Finland is 60 000–70 000 wasbeerhonde gejag in 2000, wat tot 170 000 in 2009 en 164 000 in 2010. Die jag van wasbeerhonde in Hongarye het in 1997 begin, met 'n jaarlikse vangs van een tot nege diere. In Pole is 6 200 in 2002-2003 geskiet. Jaarlikse Sweedse en Deense wasbeerhondejagte lei gewoonlik tot die vang van twee tot sewe individue. Tussen 18 000 en 70 000 Japannese wasbeerhonde is in Japan doodgemaak vanaf die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog tot 1982. Japan verskerp sy uitskot van wasbeerhonde vanaf die sewentigerjare, gemiddeld 4,529 sterftes jaarliks ​​tussen 1990 en 1998. Die getalle wat gedood is, het sedertdien afgeneem. 
As dit op klere gebruik word, word die pels van die wasbeerhond dikwels 'murmansky' of 'tanuki' pels genoem. In die Verenigde State word dit bemark as "Asiatiese wasbeer", en in Noord -Europa as "Finn wasbeer".  Die kwaliteit van die pels is oor die algemeen gebaseer op die velling van die bont, aangesien die fisiese aantrekking daarvan afhang van die reguit hare wat slegs in silwer pelse moontlik is. Klein wasbeerhonde met sybont bied hoër pryse as groot, growwe bontjies. As gevolg van hul lang en growwe beskermhare en hul wollerige bontvesel, wat geneig is tot vilt of mat, word wasbeerhonde byna uitsluitlik gebruik vir bontsnoei. Japannese wasbeerhonde, hoewel kleiner as ander geografiese variante, is die gewaardeerde variëteit, met eksemplare van Amur en Heilongjiang wat agter kom, terwyl Koreaanse en Suid -Chinese die minste gewaardeer word.  As wasbeerhonde grootgemaak word, kan hulle 100 g wol van effens mindere kwaliteit as dié van bokke produseer. 
Op die Japannese eilande het die inboorlinge wasbeerhondvel gebruik om balg te maak, hul tromme te versier en vir winterhoofdeksels.  Russiese handel in wasbeerhonde was in die 1880's redelik ontwikkel in die Primorye- en Ussuri -gebiede. Die wêreldhandel van wasbeerhonde in die jare 1907-1910 beloop 260,000-300,000, waarvan na raming 20,000 (5-8%) uit Rusland kom, hoewel meer onlangse syfers 'n kleiner aantal 5,000-6,000 12,000 wasbeerhonde betrap het die dertigerjare. In hul bekendgestelde reeks het gelisensieerde handel met wasbeerhonde in 1948–1950 begin, en beperkings is in 1953–1955 verwyder.
Nadat die handel begin het, het die aantal vangste skerp toegeneem van 1953–1961, dit het gewissel tussen 30 000 en 70 000. In die laaste jaar is ongeveer 10 000 uit hul natuurlike gebied in die Verre Ooste geneem, terwyl 56 000 uit hul bekendgestelde reeks geneem is. Van die 56 000 kom 6 500 uit Wit -Rusland, 5 000 in die Oekraïne, 4 000 elk vir Letland, Litaue en Krasnodar, 3 700 in Kalinin, 2 700 in Pskov en 2 300 in Astrakhan, terwyl 1 000–2 000 pels elk in Vologod, Moskou, Leningrad geproduseer is , Novogrod, Smolensk, Yaroslavl, Azerbeidjan, Estland en Dagestan. Minder as 1 000 pels is in alle oorblywende republieke en distrikte vervaardig. Suksesvolle bekendstellings van wasbeerhonde in Kalinin het diere met digter en sagter pels tot gevolg gehad: die lengte van die beskermingshare en die boonste hare het met 7,96%toegeneem, die van die onderhuid met 5,3%. Die dikte van die beskermende en boonste hare het met 3,41%afgeneem. Die digtheid van die pels het met 11,3%toegeneem. Hulle het ook donkerder geword, met swartbruin velle in 8% van die monsters, in teenstelling met 3% in hul vaderland. 
Die teel van vasgemaakte wasbeerhonde is in 1928 in die Verre Ooste begin, met 15 staatsplase wat hulle in 1934 aangehou het. Wasbeerhonde was die belangrikste versorgers gedurende die beginjare van kollektiewe plase, veral in die Oekraïne. Teen die veertigerjare het hierdie praktyk in gewildheid verminder, aangesien die wasbeerhonde byna dieselfde soort kos as silwer jakkalse benodig het, wat meer werd was.  'n Ondersoek deur drie dierebeskermingsgroepe na die Chinese bonthandel in 2004 en 'n deel van 2005 beweer dat ongeveer 1,5 miljoen wasbeerhonde vir pels in China grootgemaak word.  Die wasbeerhond behels 11% van alle diere wat in Japan gejag word.  Twintig persent van die binnelandse pels in Rusland is afkomstig van die wasbeerhond. 
Wanvoorstelling as kunsbont Redigeer
In verskeie voorvalle wat wyd gepubliseer is, word klere geadverteer en verkoop as sinteties faux pels, is gedokumenteer as 'n egte pels van wasbeerhonde.
Op 22 Desember 2006 berig MSNBC dat Macy's uit sy rakke en sy webwerf twee style van Sean John -baadjies met kappies getrek het, wat oorspronklik geadverteer is as met faux pels, nadat 'n ondersoek tot die gevolgtrekking gekom het dat klere eintlik van wasbeerhond gemaak is. 
Op 24 April 2008 het die Humane Society of the United States (HSUS) 'n vals reklame-klag by die Amerikaanse Federale Handelskommissie ingedien waarin beweer word dat ten minste 20 kleinhandelaars in die VSA 'n wasbeerhondbont verkeerd gemerk het. Hulle beweer dat 70% van die bontklere wat hulle getoets het, wasbeerhond was, maar dat dit verkeerd aangedui is faux bont, coyote, konyn of ander diere.  In Desember 2009 kondig Lord & amp Taylor nuwe regulasies aan wat die verkoop van wasbeerhondebont in sy winkels verbied. 
Op 19 Maart 2013 het drie Amerikaanse kleinhandelaars regsgedinge met die Amerikaanse regering afgehandel na aanleiding van 'n ondersoek wat bevestig het dat hulle wasbeerhondebont verkoop, maar dit as vals ('faux') pels bestempel. Neiman Marcus, DrJays.com en Eminent (Revolve Clothing) het skikkings bereik met die Amerikaanse federale handelskommissie wat nie finansiële boetes opgelê word nie, tensy hulle die bont weer verkeerd etiketteer.  
Op 19 September 2014 het die HSUS aangekondig dat Kohls wasbeerhonde as faux pels verkoop het. 
In die Japannese mitologie is die wasbeerhond of Tanuki, is bekend as 'n vormveranderaar, saam met die jakkals, die das en ander diere.
Hierdie artikel beskryf die 3D-voorstelling van 'n 2700-jarige mummie, Ta-Kush, bestuur deur Maidstone Museum, VK, ingelig deur nuwe wetenskaplike en visuele analise wat 'n volledige her-evaluering van haar biografie en voorstelling vereis. Die werkstroom van digitale haptiese rekonstruksie en visualisering wat gebruik word om haar gesigsmorfologie te rekonstrueer, word beskryf in die konteks van die multimodale en deelnemende benadering wat die museum volg in die volledige herontwerp van die galerye waarin die mummie vertoon word. Op grond van hedendaagse benaderings om met menslike oorblyfsels in erfenisruimtes te werk, stel ons voor dat ons virtuele modelleringsmetodologie 'n logiese gevolgtrekking vind in die voorstelling van die voorstelling, sowel as 'n raakvoorwerp sowel as 'n digitale animasie, en dat hierdie 'digitale opberging' maak die verdere herhumanisering van Ta-Kush moontlik. Uiteindelik bied ons terugbesinning oor besoekers aan, wat daarop dui dat die gehoor goed reageer op interpretatiewe materiaal in museums wat gebruik maak van die nuutste multimedia-tegnologie.
Kanadese navorser help om lig te werp op die 'hawk' -mummie wat regtig menslik was
Behalwe dat die artefak nie 'n voël was nie: dit was eintlik 'n seldsame doodgebore manlike fetus.
En nuwe skanderings van 'n Kanadese span het aan die lig gebring dat die fetus-slegs 24 sentimeter lank en doodgebore op 23 tot 28 weke swangerskap-'n seldsame toestand gehad het, genaamd anencefalie, 'n afwyking waarin die brein en skedel nie in die embrio ontwikkel nie, en spina bifida, waar die bene van die ruggraat nie behoorlik rondom die rugmurg vorm nie.
Die verkeerde identifikasie in die Maidstone -museum in Kent, Engeland, is die eerste keer in 2016 ontdek nadat 'n mediese instituut aangebied het om die volwasse vroulike mummie van die museum te skandeer. Uiteindelik is die hele versameling van die museum van ongeveer 30 mummies geskandeer, wat die verstommende verrassing onthul het.
Dit was toe die museum 'n beroep op die bio -argeoloog Andrew Nelson, 'n professor in antropologie en mummiekenner aan die Western University, in Londen, Ont., Gehad het wat net jare tevore met die museum in aanraking was.
Nelson werk saam met Nikon Metrology, 'n onderneming wat hoë resolusie-skandering verskaf, om 'n mikro-CT-skandering van die mummie te doen met 'n resolusie wat 10 keer hoër was, alles sonder om die kosbare artefak te beskadig.
Die resultaat is een van die hoogste resolusie-beelde van 'n mummie wat ooit gekry is.
Daar is slegs ongeveer nege gemummifiseerde fetusse, en slegs twee wat aan anencefalie gely het, wat die ontdekking 'n uiters seldsame vonds maak.
Mummifikasie was 'n algemene gebruik in antieke Egipte-'n versigtige, tydrowende proses om die liggaam te beskerm en 'n veilige deurloop na die hiernamaals te verseker.
Met die vooruitgang in tegnologie kan wetenskaplikes toenemend meer leer oor lewe en dood in antieke Egipte deur middel van nie-indringende maatreëls soos CT-skanderings.
In hierdie geval onthul die skanderings besonderhede oor die gesondheid van die moeder: anencefalie en spina bifida hou verband met 'n gebrek aan foliensuur, wat voorkom in donker blaargroentes en ander voedsel.
Hulle leer ons ook oor die gesin: om die oorblyfsels te mummifiseer, sou 'n duur poging gewees het, wat daarop dui dat die vermoedelik geteisterde gesin hul kind, doodgebore, na raming 2 100 jaar gelede wou eer.
"Dit is deel van die proses ... dat dit nie heeltemal 'n verlies is nie, dat die kind by die gode geprys word," het Andrew Wade, 'n antropoloog aan die McMaster -universiteit van Hamilton, ook bygedra tot die navorsing.
U kan sien hoe dit toegedraai is en die verband met die valk, dat dit miskien ook 'n boodskapper vir die gode was ... Daar is meer as om dit net in 'n bondel te draai en 'n paar woorde daaroor. & quot
Die Maidstone Museum is 'n beskeie, plaaslike museum met ongeveer 600 000 artefakte. (Vergelyk dit met die Royal Ontario Museum in Toronto, met meer as 12 miljoen.) Dit is selde dat 'n museum van hierdie grootte iets soos 'n CT -skandering op sy artefakte kan doen, laat staan ​​nog so 'n wonderlike ontdekking .
Die fetus sou aanvanklik nie deel wees van sy vertoning nie.
"Maar omdat ons weet wat ons nou weet, beteken dit dat dit in ons galery te sien is, en dat ons ook 'n bietjie oor hom kan vertel," het Samantha Harris, versamelingsbestuurder, aan CBC News gesê. & quot Ek dink dit is beslis een van die mees onverwagte vondste. & quot
Wat Nelson betref, sê hy dat hy baie opgewonde is om meer te leer oor die ou Egipte - waarvan nog min verstaan ​​word - en die mense, ons voorouers, soos hierdie fetus.
Ek bestudeer mense, dus bestudeer ek geraamtes of mummies uit antieke samelewings. En vir my is dit 'n onmiddellike verbinding met mense en kulture uit die verlede, "het Nelson gesê. "Ek vind dit baie kragtig."
Ek sien uit die onlangse verhaal oor die opening van die galerye van die Triforium in Westminster Abbey dat ek nie alleen in my obsessie met sy Cosmati-sypaadjie, die glorieryke ingelegde halfedelsteen, marmer, metaal en glasmosaïek voor die hoë altaar is nie. Dit is in opdrag van koning Henry III vir die heropbou van die minder glansryke Abdij wat deur Edward die Belyder gebou is. Odoricus, 'n Italiaanse mosaïek, opgelei in die geometriese, abstrakte, allegoriese Cosmati -styl, het tesserae uit Rome gebring en dit met plaaslike materiale gekombineer om 'n unieke sypaadjie te skep.
Die mosaïek is in 1268 voltooi en was sedertdien die episentrum van die monargiese seremonie. Agt-en-dertig konings en koninginne is op die Cosmati-sypaadjie gekroon. Die sypaadjie het eeue lank deur die sagste koninklike pantoffel en die ruwste pelgrimsstop getrap, baie gely onder die slytasie en grondvuil. Die marmerteëls, wat Odoricus vermoedelik afkomstig is van die oorblyfsels van antieke Romeinse vloere, het waarskynlik 'n voorsprong op duisendjarige gebruik, en laag op laag was en poetsmiddel het slegs 'n oppervlak wat vroeër was, verdonker en verdof helderkleurig en hoogs reflekterend.
Bekommerd oor die agteruitgang van die toestand, het kerkamptenare die grootste deel van die Cosmati -sypaadjie in die 1870's bedek. Dit is hoe dit gebly het, gedeeltelik of by seldsame seremoniële geleenthede tot 2008 toe Westminster Abbey 'n omvattende twee jaar lange bewaringsprojek onderneem het. Die span het die oppervlak skoongemaak en die ou was, poetsmiddel en vuil verwyder met gespesialiseerde oplosmiddels. Klip- en glasbewaarders het beskadigde gebiede gestabiliseer deur beskadigde glas, klip en mortel te herstel. Die laaste stap was om 'n nuwe beskermende laag aan te bring om die sypaadjie veilig en met die beste glansende en kleurvolle voordeel te vertoon.
Toe die bewaarde sypaadjie uiteindelik in 2010 onthul word, wou ek graag daaroor skryf, maar hoe kan ek dit sonder behoorlike hoë-resolusie voor-en-na-beelde? Dit sou net wreed wees. Ongelukkig kon sulke foto's nie gevind word nie, nie van die kommunikasie-afdeling van die Abbey nie, nie in die pers nie, nie van befondsers soos die Getty nie, wat altyd goed is om hoë resolusie-foto's te bied as dit by sy eie projekte kom, selfs nie eens nie in 'n publikasie wat ek kon koop. Tot vandag toe, byna 'n dekade later, is daar sover ek weet nog geen boeke wat die bewaring dokumenteer nie.
Die onlangse bespreking oor die Cosmati -sypaadjie -uitsig uit die triforium het my gedryf om nog 'n keer te probeer. Ek het 'n webwerf nagegaan vir die bewaring wat die Abbey in 2012 opgerig het, in die hoop dat die hartseer klein beelde van 500 pixels opgegradeer is, maar die webwerf bestaan ​​nie meer nie. Toe kyk ek op YouTube.
Y 'all, Westminster Abbey 's kanaal het 'n snitlys van 51, tel 'em 51, video's wat die geskiedenis, simboliek en bewaring van die Cosmati -sypaadjie dek. Hierdie films is absoluut boeiend. Stel u belang in die agtergrond van Henry III se inbedryfstelling van die mosaïek? Klaar. Nuuskierig oor die kosmologiese betekenis van die ontwerp en hoe die presiese datum van die einde van die wêreld in die opskrif bereken word? Hou aan kyk. Hoe gaan dit met die glas tesserae wat so atipies is in mosaïek in Cosmati -styl? Ses video's daaroor genoeg vir jou? Wil u hoor van die klipmesselaars oor die agtergrondherstel van Purbeck Marble? Die mortier herstel? Die geel kalksteen herstel? Die herstel van die swart marmer? Boom, 'n video vir elkeen.
Maak u sosiale kalender vir die volgende paar dae skoon en maak plek vir die beste snitlys wat nog ooit gespeel is.
Francis Drake se verewiglike verhalende vratjie
'N Portret van sir Francis Drake wat onlangs deur die wrat op sy neus geïdentifiseer is, word op 'n veiling aangebied by Bonhams ' 4 Julie Old Master -verkoop in Londen. Portrette van Drake uit die lewe geskilder is uiters skaars. Die wrat verskyn nie in latere werke en reproduksies nie. Die teenwoordigheid in hierdie werk was die oppasser as Drake self (dit is verkeerdelik geïdentifiseer as sy vennoot en mededinger Sir John Norreys) en die skildery as een van die vroegste gemaak van die beroemde seerower, ontdekkingsreisiger en held van die kragmeting met die Spaanse Armada.
Ontleding van die verf en materiaal dui aan dat die portret in die middel van die 1570's geskilder is. Sy suksesvolle omseiling van die wêreld op die Golden Hind was nog 'n paar jaar weg, en die nederlaag van die Spaanse Armada wat hom die grootste nasionale held van Brittanje sou maak, was meer as 'n dekade in die toekoms. Hy het egter 'n enorme hoeveelheid geld verdien. Hy het sy neef, John Hawkins, bygestaan ​​in sy handelsondernemings in die Karibiese Eilande in die 1560's, veral met die verkoop van slawe wat tydens aanvalle op Portugese skepe en dorpe in Wes -Afrika gevang is. (Hawkins word algemeen beskou as die eerste Engelse slawehandelaar.)
Onder sy eie bevel in die vroeë 1570's het Drake 'n florerende en uiters winsgewende loopbaan in seerowery gevestig deur die Spaanse skeepvaart en nedersettings in die Karibiese Eilande aan te val. Drake en sy bemanning het muntstukke en vragte van klere na slawe geplunder en soveel goed bymekaargemaak dat dit nie op hul skepe sou pas nie en moes bote gebruik wat hulle toegeval het om dit te vervoer. Toe hy in Junie 1571 van een van hierdie reise na Plymouth terugkeer, het hy drie skepe vol Spaanse goedere, kontant en slawe ter waarde van 100,000 pond, wat gelykstaande is aan 'n kwart van die jaarlikse inkomste van die Engelse kroon.
In 1573 verower hy die Spaanse silwer trein, 14 muile, belaai met 20 ton Peruaanse goud, silwer en edelstene, in Nombre de Dios aan die Atlantiese kus van Panama. Hierdie gewaagde uitbuiting het van hom 'n groot beroemdheid gemaak, hoewel die regering nie sy sukses amptelik kon erken nie (en die groot hupstoot wat dit aan Elizabeth se skatkis gebied het) weens 'n onlangse wapenstilstand wat onderteken is met Philip II van Spanje.
Spoel met plundering, die bewondering van skares en wil graag die sosiale leer klim, en belê Drake sy buitgeld in Walter Devereux, die eerste graaf van Essex se veldtog om Ulster te onderwerp. In 1575 het Drake persoonlik by die stryd aangesluit en dieselfde skepe ontplooi wat hy gebruik het om die klein inhamme van die Karibiese Eilande teen die kus van Antrim te haas. Die vloot van Drake was van kritieke belang vir die inname van Essex op Rathlin Island, toevlugsoord van Clan MacDonnell. Kanonvuur van die skepe breek die mure van die kasteel af en dwing sy oorgawe. Essex slag toe almal, die oorgegee offisiere en troepe, bejaardes, vroue en kinders wat in hul grotte skuiling gesoek het.
Teen hierdie agtergrond van sy toenemende rykdom en status is die portret geskilder. Hy word uitgebeeld in groot militêre styl, geklee in 'n stel verswart en vergulde halfwapens wat met wapensimbole geëtste is (gekruiste swaarde, skilde, perde, halbers, spiese). Dit is 'n wapenrusting wat in Noord -Italië vervaardig is, waarskynlik in Milaan, en dit sou buitengewoon duur gewees het. 'N Bypassende helm met 'n geplooide stomp is op 'n tafel aan sy regterkant. Die nouveau-riche Drake, seun van 'n Devonshire-boer, kon nooit aanspraak maak op die status van antieke adel wat deur die steekwapen gesimboliseer word nie, maar hy kon die toebehore daarvan koop en dit self laat skilder.
In sy linkerhand hou hy 'n verkragter vas. Aan sy regterkant 'n seremoniële staf, die teken van 'n hooggeplaaste militêre offisier wat troepe in die geveg beveel het. Kommandant se knuppels is gewoonlik deur die koning (of koningin in hierdie geval) aan gesiene veldgenerale voorgehou. Die Atrim -ekspedisie was 'n private onderneming wat deur Essex en beleggers gefinansier is vir wins (al is dit met die toestemming van die kroon). Drake het koningin Elizabeth I nie tot die einde van die 1570's ondersteun vir sy aanvalle nie, en hy is selfs tot 1581 nie tot ridder geslaan nie, so dit is 'n taamlik ruim selfbeoordeling vir 'n privaat, om dit sagkens te stel.
Die portret word die afgelope twee jaar vertoon in die Buckland Abbey, by die huis van Drake, nadat hy teruggekeer het nadat hy die wêreld omring het, wat nou deur die National Trust bestuur word. Hulle wou dit nie koop nie. As die raming van die voorverkoop van Bonhams van $ 400,000 en#8211 670,000 iets is, sou hulle dit eenvoudig nie kon bekostig nie.
Die Westminster Abbey -galery is na 700 jaar oop
Sewehonderd jaar nadat dit gebou is, het die oostelike triforium van Westminster Abbey vir die eerste keer vir die publiek oopgemaak. Die galery styg 52 voet bo die Abdij-vloer en bied 'n unieke uitsig op die kruisargitektuur van skip en apsis, die Great West Door, die heiligdom van Edward the Confessor en my persoonlike obsessie, die Cosmati Pavement in voor die Groot Altaar waarvan die ingewikkelde meetkunde van bo die beste waardeer word.
Dit is nie net 'n uitstekende uitkykpunt nie. Die triforium is omskep in die Queen's Diamond Jubilee Galleries, 'n gepaste uitstalruimte vir 300 voorwerpe uit die Abbey 's -versameling. Dit is verdeel in vier afdelings met hul eie temas: die bou van die abdij, aanbidding en die daaglikse lewe, die verhouding met die monargie en die belangrike rol van die kerk in die behoud van die nasionale geheue.
Artefakte wat vertoon word, sluit in die Litlyngton Missal, 'n verligte Latynse manuskrip wat een van die grootste middeleeuse manuskripte is wat bekend is, die Liber Regalis, die 14de eeuse gids vir kroning en koninklike begrafnisse wat tot vandag toe nog die basis bly van die seremonies, die Westminster Retable, die oudste altaarstuk in Engeland wat vermoedelik oorspronklik die Westminster Abbey van Henry III se dag versier het. Daar is ook 'n merkwaardige versameling koninklike begrafnisse, waarvan 21 dateer uit die 14de tot die 17de eeu.
Onder hulle is Mary I en Edward III (wat wenkbroue van hondehare gehad het, wat vandag ongelukkig vermis word) en Catherine de Valois, vrou van Henry V, skraal in haar vloeiende rooi gewaad. Hierdie sou op die kis neergesit gewees het vir die begrafnisstoet, bedrieglik, volledig geklee in staatsklere en met die bol en septer. Om hierdie rede word hulle verbind, soos poppe in lewensgrootte.
Dan is daar die persoonlike besonderhede: byvoorbeeld, die geverfde kop van Henry VII, waarskynlik deur die Florentynse beeldhouer Pietro Torrigiano, kan 'n doodsmasker wees omdat sy mond effens gedraai is en dat hy aan 'n beroerte gesterf het. Net daar naby is die lang, stewige korset gedra deur die beeld van sy kleindogter Elizabeth I, wat met 'n ruff en 'n kroon afgewerk sou gewees het.
Op Vrydag 8 Junie het die koningin en prins van Wallis die nuwe galerye amptelik geopen en met hul voorgangers aangesig ontmoet. Hulle het Maandag vir die publiek oopgemaak. Die ruimte is klein en die aantal toelaatbare besoekers is beperk, dus kaartjies (wat bykomend tot die algemene Abbey-toegangskaartjie gekoop moet word) word met tussenposes van 15 minute afgestel.
Slagveldgrawe vind Napoleontiese massagrafte
Die Slag van Wagram het op 5 en 6 Julie 1809 plaasgevind, naby wat vandag die Oostenrykse stad Deutsch-Wagram is. In die botsing tussen die magte van die Franse Ryk van Napoleon en die Oostenrykse Ryk het na raming 55 000 soldate gesterf, waarvan een die baron Jean-Baptiste Deban de Laborde was, die Franse Hussar wie se seuns later so onvergeetlik in miniatuur weergawe uitgebeeld sou word van sy uniforms.
Die algemene gebied van die slagveld was bekend, maar die presiese ligging daarvan was nie, en daar is geen argeologiese verkennings gedoen nie, totdat die aanleg van 'n nuwe snelweg van Wene na Slowakye 'n opname in ooreenstemming met die kulturele erfeniswette gedwing het. Argeoloë by die firma Novetus is gekontrakteer om die roete van die snelweg wat deur Deutsch-Wagram loop, uit te grawe.
Opgrawings het in Maart 2017 begin, en dit is so 'n ingewikkelde projek wat so 'n ontsaglike gebied dek, en een van die vele terreine is die grootte van 27 voetbalvelde wat na verwagting sou voortduur tot ten minste die einde van 2018. Hulle het beslis eers die slagveld gevind, en verskeie massagrafte waar die dooies begrawe is waar hulle geval het. Hulle het ook 'n magdom artefakte opgegrawe, waaronder 'n fluitjie van 'n soldaat, metaaluniforme toebehore soos gespe en knope, klein glasflessies wat medisyne bevat het en ammunisie.
/> Die navorsers karteer die haastig gegrawe massagrafte en kampplekke, asook die duisende muskietballe, koeëls, knope en persoonlike items wat op die veld neergegooi is. Hulle hoop om 'n meer gedetailleerde kykie te kry van hoe die tweedaagse stryd verloop het. Bioargeoloë ondersoek ook die bene van die soldate - en ontdek hoe ongesond baie van hulle was voordat hulle in die oorlog gesterf het. […]
Van die 50 geraamtes wat tot dusver opgegrawe is, is die meeste individue jong mans tussen ongeveer 16 en 30 jaar oud, en Binder het gesê dat hul bene spore van skeurbuik as gevolg van vitamien C -tekort, ontsteking van die gewrigte van lang optogte wat swaar vragte dra, en infeksies soos longontsteking en ander siektes wat sou versprei het in die beknopte toestande van die militêre kamp.
Die slagveld van die Slag van Aspern-Essling, wat slegs ses weke voor Wagram se opgrawing plaasgevind het, het plaasgevind en 'n vergelyking tussen die toestande van die lyke wat op die terreine opgegrawe is, toon 'n merkbare toename in respiratoriese siektes in die anderhalf maand tussen die gevegte. Die magte van Napoleon is verslaan deur aartshertog Charles van Oostenryk by Aspern-Essling, die eerste keer dat hy 'n geveg in 'n dekade verloor het, maar hy kon terugtrek sonder verlammende verliese (beide kante het dieselfde aantal ongevalle van ongeveer 23 000 7 000 Franse troepe dood in aksie, 6 300 Oostenrykers) en hergroepeer om die dag op Wagram te wen. Die studie van die oorskot toon die werklike tol wat soldate aanneem deur die konstante veldtogte, wen of verloor.
Branwell Brontë se portret van sy susters gaan huis toe
Die enigste bekende oorlewende portret uit die lewe van broers en susters Charlotte, Emily en Anne Brontë is huis toe. Die skildery, wat deel uitmaak van die versameling van die National Portrait Gallery in Londen, word vir die eerste keer sedert 1984 in die Brontë Parsonage Museum in Haworth vertoon om deel te neem aan 'n uitstalling ter ere van die tweejarige bestaan ​​van Emily 's (30 Julie 1818) . Emily, skrywer van Wuthering Heights, was die vyfde van ses kinders, gebore tussen broer Patrick Branwell en jongste suster Anne. Dit is die enigste onbetwiste portret van Emily (kenners verskil oor die vraag of 'n ander skildery van Branwell van Emily of Anne is).
Dit is omstreeks 1834 deur Branwell Brontë geskilder in die pastorie Haworth, die gesin se huis op die Yorkshire -heide vir baie geïsoleerde jare van hul kinderjare. Die pastorie is nou die Brontë Pastorie -museum. Dit moet gewoonlik klaarkom met 'n afskrif van die beroemde groepsportret, maar die oorspronklike werk word nou uitgestal op die plek waar dit in eer van Emily geskilder is. Die eer is egter 'n verbygaande. Die skildery sal slegs tot 31 Augustus by die pastorie te sien wees.
Die werk het nogal 'n geruite geskiedenis. Branwell het oorspronklik 'n selfportret in die groep tussen Emily en Charlotte ingesluit, maar om onbekende redes skilder hy homself en bedek sy gelykenis met 'n vreemd willekeurige groen ektoplasmiese pilaar. As gevolg van die vreemde kenmerk, staan ​​die skildery bekend as die pilaarportret.
Patrick sterf in September 1848, minder as twee maande later deur Emily. Anne sterf vyf maande na haar suster in Mei 1849. Charlotte was die laaste oorlewende van die Brontë -broers en susters.
Haar vriend en biograaf, romanskrywer Elizabeth Gaskell (skrywer van Cranford en Noord en Suidonder andere) het die portret gesien toe sy Charlotte in Haworth besoek in 1853. Sy beskryf dit in minder as gloeiende terme in haar topverkoper -biografie oor die skrywer, Die lewe van Charlotte Brontë, gepubliseer in 1857:
Ek het 'n olieverfskildery van [Branwell's] gesien, ek weet nie wanneer nie, maar waarskynlik omtrent hierdie tyd . Dit was 'n groep van sy susters, lewensgroot, driekwart en nie 'n lengte van 8217 nie veel beter as tekenverf, wat manipulasie betref, maar ek dink die gelykenisse was bewonderenswaardig. Ek kon slegs oordeel oor die getrouheid waarmee die ander twee uitgebeeld is, uit die opvallende ooreenkoms wat Charlotte, wat die groot doekraam handhaaf en gevolglik daaragter staan, tot haar eie verteenwoordiging gedra het, hoewel dit tien jaar moes gewees het en meer sedert die portrette geneem is. Die prentjie is byna in die middel gedeel deur 'n groot pilaar. Aan die kant van die kolom wat deur die son verlig is, staan ​​Charlotte in die vroulike rok van daardie dag met gigotmoue en groot krae. Aan die diep skaduwee kant was Emily, met die sagte gesig van Anne op haar skouer. Emily se aangesig was my vol krag Charlotte 's van versigtigheid Anne 's van teerheid. Dit lyk asof die twee jonger skaars hul volle groei bereik het, alhoewel Emily langer as Charlotte was, hulle het gesnyde hare en 'n meer meisie -rok. Ek onthou hoe ek na die twee hartseer, ernstige, skaduryke gesigte gekyk het en gewonder het of ek die geheimsinnige uitdrukking kan opspoor wat 'n vroeë dood voorspel.Ek het 'n groot bygelowige hoop dat die rubriek hul lot van haar, wat in die doek uitmekaar was, verdeel het soos in die lewe wat sy oorleef het. Ek het daarvan gehou om te sien dat die helder kant van die pilaar na haar toe is, en dat die lig op die foto op haar val: ek sou meer in haar voorstelling moontlik gesoek het, en in haar lewende gesig — vir die teken van dood — in haar fleur. Hulle was soortgelyk, maar ook swak uitgevoer.
Charlotte het in Haworth gewoon tot haar tragies voortydige dood in 1855. Sy het in 1854 met haar vader, Arthur Bell Nicholls, getrou en is kort daarna swanger. Sy en haar ongebore kind is nege maande na die troue dood. Charlotte was net skaam vir haar 39ste verjaardag.
Nicholls bly aan as Patrick Brontë se kurator tot die dood van laasgenoemde in 1861, en verhuis daarna na sy tuisdorp Banagher, Ierland. Hy verkoop die inhoud van Haworth, maar hou manuskripte, efemera en persoonlike besittings, insluitend die groepskildery, alhoewel hy dit blykbaar gehaat het. Hy het dit bo -op 'n boonste kas gesit en mense laat glo dat dit dekades lank verlore was.
Dit is herontdek in 1913, sewe jaar na die dood van Nicholls ', deur sy tweede vrou en neef, Mary. Toe was dit uit sy raam, van sy draagbaar af en in vier gevou. Die weduwee het aan haar niggie gesê dat Nicholls baie van hulle hou. Hy het gedink dat dit 'n baie lelike voorstelling van die meisies is, en ek dink dit was bedoel om dit te vernietig, maar miskien het u daarvan afgesien dat daar net een ander portret van Charlotte is, en glad nie Emily en Anne nie. "
Die laaste bietjie is nie waar nie. Daar was eintlik 'n portret van Branwell van Emily of Anne (geleerdes verskil) bo -op dieselfde kas as die pilaarportret. Dit is uit 'n groepsportret gesny, waarvan die res verlore gegaan het.
Mary Nicholls het die groepsportret in 1914 aan die National Portrait Gallery verkoop. Die meeste van die res van die manuskripte en die Brontë -gedenkwaardighede wat sy verkoop het na haar man se dood of wat ná haar dood in 1916 verkoop is, maak nou deel uit van die versameling van die Brontë Pastorie Museum.
Opritte, toue wat gebruik word om rooi hoede op moai te plaas
Navorsers het lank probeer om vas te stel hoe die monumentale koppe (moai) van Paaseiland (Rapa Nui) aangebring is. Die beelde is tot 33 voet hoog en weeg tot 81 ton. Hulle is gesny uit vulkaniese tuff wat op 'n plek aan die oostekant van die eiland Rano Raraku in 'n steengroef gehaal is en daarna na hul laaste plekke verskuif, 'n moeilike taak, om dit sagkens te stel. Die nuutste studies dui daarop dat hulle waarskynlik op hul plek geloop het, links en regs langs versigtig voorbereide paaie, net soos ons vandag 'n yskas sou skuif.
Dit laat nog steeds die vraag oor hoe hoede (pukao) op sommige van die moai aangebring is. Die rooi scoria waarvan die pukao gemaak is, is van 'n ander plek aan die westekant van die eiland ontgin. Alhoewel dit nie so groot soos die moai is nie, weeg die grootste hoed 13 ton, maar die logistiek om dit bo -op koppe tot 33 voet hoog te vervoer, was net so uitdagend.
Navorsers het voorheen vermoed dat hulle aan die moai verbind is en dan saam opgestel is, maar 'n nuwe studie fokus op die argeologiese bewyse en 3D -beelding om te bepaal dat die pukao bygevoeg is nadat die standbeelde reeds in plek was. Rooi scoria -skyfies is gevind rondom beelde wat die hoede dra, wat sterk aandui dat hulle eers in hul finale vorms gekerf is nadat hulle verskuif is. Aangesien die finale vorms variante van silinders en keëls is, is dit waarskynlik in silinders in die steengroef gesny en dan gerol tot waar die standbeelde, wat reeds stewig op hul plek was, op hul kapelle wag.
Tot dusver goo, maar hoe om dan 'n dosyn ton hoed op 80 ton kop te lig? Die navorsingspan het fotogrammetrie gebruik (wat honderde foto's met 'n hoë resolusie kombineer om 'n gedetailleerde model te skep) om ooreenkomste te identifiseer wat algemeen voorkom by al die hoede op beelde. Hulle het 3D -beeldvorming gebruik om modelle uit die foto's te skep wat hulle in staat sou stel om die pukao en moai in baie groter besonderhede as moontlik met die blote oog te ontleed. Hulle ontdek slegs een kenmerk wat by al die hoede algemeen is: inkepings aan die voet wat by die bokant van die koppe pas. As die hoede op hul plek geskuif is, sou die rande van die inkepings afgemaal gewees het omdat die klip so sag is.
Die beste verklaring vir die vervoer van die pukao (hoede) uit die steengroef is om die grondstof na die plek van die moai (standbeelde) te rol, en Lipo het gesê. Toe die pukao eenmaal by die moai was, is dit met groot opritte opgerol tot bo -op 'n staande standbeeld met 'n parbuckling -tegniek. "
Parbuckling is 'n eenvoudige en doeltreffende tegniek om voorwerpe te rol en word gereeld gebruik om skepe wat omgeslaan het, reg te maak. Die middel van 'n lang tou is aan die bokant van 'n oprit vasgemaak en die twee agterpunte word om die silinder gedraai om te beweeg. Die toue word dan na bo gebring waar werkers aan die toue trek om die silinder teen die oprit te beweeg.
Behalwe die vermindering van die krag wat nodig is om die hoede te beweeg, maak hierdie opstelling dit ook makliker om die hoed op die rit te stabiliseer omdat die hoed gewoonlik nie teen die helling afrol nie. Die navorsers berig in die huidige uitgawe van die Journal of Archaeological Science dat 15 of minder werkers die grootste voorhoede teen die opritte kan opskuif.
As die hoed eers aan die bokant van die oprit was, kon dit nie net op sy plek geskuif word nie, as gevolg van die rante op die rand van die hoedbasis. Die navorsers glo eerder dat die hoede op die standbeelde gekantel is.
Eerstens word die hoed in sy finale vorm aangepas, sommige bevat 'n tweede, kleiner silindriese stuk bo -op.
Die hoede kan 90 grade gedraai word en dan met klein houthakkies opgehef word om op die standbeeldtoppe te sit, of die oprit kan effens na die kant toe wees, sodat rotasie in die klein ruimte aan die bokant van die oprit onnodig sou wees. Dan word die hoed eenvoudig op die rand en op sy plek gedraai.
Die opritte is daarna uitmekaar gehaal en word die vlerke van die platform rondom die standbeelde.
CT van havikmummie vind dit 'n doodgebore baba
Viking -vuur het die grootste Piktiese fort bewaar
Die 10de -eeuse Viking -aanval wat die kragtige fort van Burghead in Moray, noordoos van Skotland, vernietig het, het die onbedoelde gevolg van die behoud van argeologiese materiaal wat andersins nou in die niet sou verval het. Die vuur wat die fort verwoes het en meer as drie eeue se Piktiese lewe beëindig het by die grootste en oudste fort in die huidige Skotland, het organiese oorblyfsels verbrand en verhoed dat dit verrot.
Tot onlangs was daar nog nie 'n groot argeologiese ondersoek na die fort nie, omdat dit vermoedelik grotendeels uitgewis is. Om 'n beroemde pasquinade, Quod non fecerunt Vikingi fecerunt Scoti, te omskryf. Toe die moderne stad Burghead tussen 1805 en 1809 gebou is, is meer as die helfte van die oorblyfsels van die heuwelfort vernietig. Die elemente en kuserosie het in 'n onrusbarende tempo met al die ander dinge afgekap.
/> In 2015 het 'n span argeoloë van die Universiteit van Aberdeen binne die verdedigingsmure begin opgrawe en verskeie belangrike ontdekkings is opgegrawe, waaronder 'n Piktiese langhuis en 'n laat 9de-eeuse Angelsaksiese muntstuk van Alfred die Grote. In April het die span vir die eerste keer hul grawe en borsels op die onderste sitadel en die wal van die boonste vesting gerig. Tot hul verbasing het hulle op albei plekke hout in 'n uitstekende toestand gevind. Die hout in die onderste sitadel was deel van 'n massiewe verdedigingsmuur wat 20 voet hoog sou gewees het in sy bloeitydperk.
[Hoof van argeologie aan die Universiteit van Aberdeen] Dr Noble verduidelik: "Ons is gelukkig om die beskrywings van die webwerf in 1893 deur Hugh Young te laat skryf. was 'n baie komplekse ingenieurswese in die vroeë Middeleeue.
In die jare wat verloop het sedert hy sy waarnemings gemaak het, was die Burghead -fort ongelukkig onderworpe aan beduidende kuserosie en die harde Noordsee -omgewing.
Maar toe ons begin grawe, het ons agtergekom dat hoewel die vernietiging van die fort in die 10de eeu nie goeie nuus vir die Pikte was nie, die feit dat soveel daarvan aan die brand gesteek is, 'n werklike bonus vir argeoloë is.
Ons het ontdek dat die komplekse laag eikehoutplanke wat in die muur geplaas is, ter plaatse verbrand is en dat die gevolglike verkooling dit eintlik in ongelooflike detail bewaar het toe dit gewoonlik nou tot niks sou verrot het nie. "
/> Aan die ander kant van die grootte skaal is Piktiese juweliersware by die fort ontdek, waaronder 'n bronsring, 'n speldkoppen en 'n haar- of rokspeld met 'n bram-ontwerp op die kop. Hulle het ook die geluk gehad om die fyn argeologiese bron wat ou vullis is, te vind. Die span het verskeie middellae uit die Piktiese era opgegrawe wat nuwe lig werp op die daaglikse lewe van mense wat geen geskrewe rekords nagelaat het nie. Ook hier is oorblyfsels buitengewoon goed bewaar.
Wat opwindend is, is die vlak van bewaring hier. Ons het dierebeen gevind wat selde oorleef op die vasteland van Skotland as gevolg van die suur grond. Ons kry reeds baie goeie inligting oor wat mense in die fort geëet het, en ons hoop om 'n mate van inligting te verkry wat ons nog nooit op Pictish -webwerwe gehad het nie. "
Opgrawings is verby vir die seisoen. Die span van die Universiteit van Aberdeen beplan om volgende jaar terug te keer na die kusgebied wat ernstig bedreig word deur erosie. Die houtmuur is minder as 'n meter van die erosielyn af, sodat die volgende opgrawing onder die druk van 'n bergingsmissie sal plaasvind.
Hamilton-Burr-tweelingpistole op skaars openbare vertoning
Die oorspronklike pistole wat deur Alexander Hamilton en Aaron Burr gebruik is in die tweestryd uit 1804 wat die lewe van die eerste tesourie -sekretaris geëis het, word tydelik in die Smithsonian National Postal Museum vertoon. Die langloop-Wogdon & Barton-pistole wat in die berugte tweestryd gebruik is, word in privaat besit en word selde uitgestal. Hulle is nog nooit in Washington, DC uitgestal nie.
Hierdie pistole behoort nie aan Hamilton of Burr nie. Hulle was in besit van John Barker Church, eggenoot van Angelica Schuyler Church, suster van Alexander Hamilton se vrou Eliza. Na hul berugste hoofrol, is die pistole in die kerkfamilie in Belvidere gehou, die herehuis in federale styl wat deur John Barker in die suidooste van die staat New York gebou is.
Hulle is in die 1930's verkoop aan Manhattan Bank, wat in 'n poëtiese toeval in 1799 deur Aaron Burr gestig is om mee te ding met Hamilton 's Bank of New York. Twee dekades later het die Bank of Manhattan met Chase National Bank saamgesmelt om Chase Manhattan te vorm en uiteindelik sou dit deur JPMorgan Chase gekoop word. Die bekendste van alle tweestrydspistole is nou die eiendom van JPMorgan Chase & Co. Union Carbide -toring (word binnekort gesloop, net deur die deur).
NB: Burr sou later beweer dat die pistole syne was, maar getuienisgetuienis en die reëls van die kode duello maak dit uiters onwaarskynlik. As die uitgedaagde party het Hamilton die keuse van wapens en ligging gehad, en uit die opmerkings wat sy sterfbed in die loop van die dag aan mense gemaak het, het dit hom nodig gehad om te sterf aan die ingewande wat Burr gelewer het, hy het die pistole goed geken. Hy het 'n tragiese persoonlike rede hiervoor gehad, bo die feit dat dit sy swaer was. Die pistole was dié wat gebruik is in die tweestryd tussen 1801 tussen Alexander Hamilton se seun Philip en George Eacker. Philip is op dieselfde tweestrydsterrein in Weehawken, New Jersey, dood, waar Hamilton die noodlottige skoot drie jaar later sou neem.
Alexander Hamilton: Soldaat, sekretaris, ikoon, die uitstalling met die pistole, ondersoek die lewe en blywende nalatenskap van die man deur middel van oorspronklike artefakte sowel as ikonografiese voorstellings na sy dood. Dit is by die National Postal Museum, en soos u sou verwag, word die pistole en portrette langs korrespondensie- en posseëls sowel as inkomsteseëls vertoon. Die uitstalling het 25 Mei geopen en duur tot en met Maart 2019, maar die pistole sal slegs tot 24 Junie te sien wees.
Almal wat waarskynlik nie 'n kans het om by die wêreldhoofkwartier van JPMorgan te kuier nie, moet vinnig na DC kom om die tweestrydspistole te sien. U kan 'n gebeurtenis met 'n Hamilton-tema maak as die Broadway-treffer Hamilton: 'n Amerikaanse musiekspeler, debuteer in Junie by die Kennedy -sentrum.
Hawaïaanse gesnede god wat aan die museum geskenk is
'N Gesnede hout -ki 'i ('n tempelbeeld) wat die god Ku uitbeeld, is aan die Bernice Pauahi -biskopmuseum van Honolulu geskenk en is nou tuis na minstens 80 jaar ballingskap. Sy verlede is duister. Die bekende eienaarsgeskiedenis begin in die veertigerjare toe dit gekoop is deur Pierre Vérité, wat dit aan sy seun, die kunshandelaar van Parys, Claude Vérité, oorgedra het.
Die Vérité -versameling is in November 2017 in Christie 's Parys opgeveil met die ki 'i as die handtekening op die voorblad van die katalogus. Dit is op die veiling gekoop deur Marc Benioff, die voorsitter en uitvoerende hoof van Salesforce, en sy vrou Lynne vir $ 7,5 miljoen. Hulle het dit aan die Bishop Museum geskenk vir die opvoeding en voordeel van [Hawaii's] mense. "
Hawaii het 'n diepgaande geestelike en historiese verbintenis met hierdie figuur en sy broers. Die ki 'i is 20 sentimeter lank en uitgebeeld in 'n vegterposisie — knieë gebuig, kalwers gebuig, hande vasgebind aan die agterkant van die dye. Die mond is oop in 'n grimas in die vorm van 'n figuur agt, tande oop en kakebeen vorentoe. Hy dra 'n kopskuif aan die kante na sy skouers. Dit is die klassieke elemente wat kenmerkend is vir die Kona-snywerkstyl, geskep deur kunstenaars in die Kona-gebied op die Big Island tydens die bewind van koning Kamehameha I (1782-1819).
Die eerste koning van Hawaii soos ons dit vandag ken, het Kamehameha die eilande verenig, voorheen deur verskillende hoofmanne regeer wat voortdurend met mekaar in oorlog was. Voordat hy koning geword het, dien hy by die koninklike hof van die eiland Hawaii onder sy oom en daarna sy neef, onder wie hy as voog van Ku aangestel is (Ku-ka 'ili-moku in Hawaiian, wat beteken dat die god Ku#8220 , die eilandropper ") die Hawaïese oorlogsgod.
Hy sou 'n sterk identifikasie met hierdie godheid handhaaf terwyl hy die breekbare eilande verower en sy weg na die troon beveg. Toe hy koning was, het die Ku -tempelfigure in gewildheid ontplof. Dit was heilige beelde wat beide die godheid en die koning verteenwoordig, en die kerwers word beskou as 'n godsdienstige rol eerder as 'n suiwer artistieke rol.
Christie se kenners was verbaas oor die kwaliteit van die stuk. Dit is deesdae net in museums, en daarom was hulle opgewonde om een ​​uit 'n privaat versameling te ontdek. Volgens die veilinghuis se hoof van Afrikaanse en oseaniese kuns Susan Kloman, is dit in vakmanskap en kulturele betekenis vergelykbaar met hierdie besonderse ki 'i van Ku in die British Museum, behalwe dat die een in die BM vyf keer groter is (105 duim) in hoogte) en sy hande ontbreek.Aan, en ons weet hoe dit daar gekom het. Sendelinge het dit van hul reis na Kona in 1822 teruggebring.
Die veilingshuis het 'n minuut van die beeld geneem om dit met radiokoolstof te dateer en uit te vind van watter hout dit gemaak is. Dit is hout van die genus Metrosideros, of ohi 'a wood, 'n boom wat in die berge van Hawaii en Oseanië voorkom. Die dateringsresultate was nie baie presies soos in die omskakelingstabelle uit hierdie periode nie, maar die twee mees waarskynlike reekse is 1798-1891 en 1717-1780. Die stilistiese bewyse maak die vroeë deel van die 1798 -reeks waarskynlik. Die biskop sal voortgaan om die stuk te bestudeer en addisionele toetse uit te voer in die hoop om 'n meer akkurate datum te vind.
Die beeld sal 'n middelpunt wees in 'n nuwe uitstalling in Bishop Museum wat in Februarie 2019 geopen word, na afloop van die Hawaiiaanse seisoen van vrede, bekend as Makahiki. Museumnavorsers sal die snywerk bestudeer terwyl hulle beplan vir die uitstalling, wat die veelheid aan verhale rondom die ki 'i sal ondersoek. Boonop beplan die museum voor die uitstalling 'n kerfwerkswinkel en simposium waartydens hedendaagse kunstenaars, geleerdes en die gemeenskap met die ki 'I en ander beelde in die Museum se versamelings sal saamwerk om bewustheid, geleerdheid en begrip te verhoog van die inheemse Hawaïese geskiedenis, kultuur en gebruike.
Kyk die video: Kinder Bybel Stories Vir Kleuters (November 2021).
Copyright 2021 \ Klein, 2.300-jarige Egiptiese mamma wat na bewering 'n valk is, is eintlik 'n menslike fetus...