Tyd om van die ekonomiese groeistrein af te klim? Sergey Nivens / Shutterstock
Hoe lyk werklike ekonomiese vooruitgang? Die ortodokse antwoord is dat 'n groter ekonomie altyd beter is, maar hierdie idee word toenemend gespanne deur die wete dat die ekonomie op 'n eindige planeet nie vir ewig kan groei nie.
Hierdie week se Verslaaf aan groei 'n konferensie in Sydney ondersoek hoe om verder te gaan as groei-ekonomie en na 'n 'standvastige' ekonomie.
Maar wat is 'n bestendige-ekonomie? Waarom is dit wenslik of nodig? En hoe sou dit wees om in te woon?
Die wêreldwye probleem
Ons het voorheen gewoon op 'n planeet wat relatief leeg van mense was; vandag is dit vol om oor te loop, met meer mense wat meer hulpbronne verbruik. Ons sal nodig hê anderhalf aarde om die bestaande ekonomie in die toekoms in stand te hou. Elke jaar duur hierdie ekologiese oorskot voort, word die grondslae van ons bestaan ​​en dié van ander spesies ondermyn.
Terselfdertyd is daar groot menigtes regoor die wêreld wat volgens enige menslike standaard onderkostend is, en die humanitêre uitdaging om wêreldwye armoede uit te skakel, sal waarskynlik die las op ekosisteme nog verder verhoog.
Intussen sal die bevolking toeslaan 11 miljard hierdie eeu. Desondanks probeer die rykste lande steeds om hul ekonomieë te laat groei sonder 'n duidelike beperking.
Soos 'n slang wat sy eie stert eet, ly ons groei-georiënteerde beskawing onder die misleiding dat daar geen omgewing is nie beperkings op groei. Maar die heroorweging van groei in 'n periode van perke kan nie vermy word nie. Die enigste vraag is of dit deur ontwerp of rampspoed gaan wees.
Groei na 'n gestadigde ekonomie
Die idee van die ekonomie met 'n bestendige toestand bied ons 'n alternatief. Hierdie term is egter ietwat misleidend, omdat dit daarop dui dat ons bloot die omvang van die bestaande ekonomie moet handhaaf en ophou soek na verdere groei.
Maar gegewe die omvang van ekologiese oorskryding - en in gedagte gehou word dat die armste lande nog ruimte nodig het om hul ekonomieë te ontwikkel en die armste biljoene moontlik te maak om 'n waardige bestaansvlak te bereik, sal die rykste lande die hulpbronne van die rykste lande moet afskaal. energie-eise.
Hierdie besef het aanleiding gegee tot oproepe om ekonomiese "degrowth". Om van resessie te onderskei, beteken ontgroei 'n fase van beplande en billike ekonomiese inkrimping in die rykste lande, en uiteindelik 'n bestendige toestand bereik wat binne die biofisiese grense van die aarde werk.
In 'n wêreld van 7.2 miljard en wat tel, moet ons hard nadink oor ons billike aandeel. Karpov Oleg / Shutterstock
Op hierdie punt sal die hoofstroomekonome beskuldigers van ontgroei beskuldig dat hulle die potensiaal van tegnologie, markte en doeltreffendheidswins misverstaan ​​om ekonomiese groei van die omgewingsimpak te "ontkoppel". Maar hier is geen misverstand nie. Almal weet dat ons doeltreffender kan produseer en verbruik as wat ons vandag doen. Die probleem is dat doeltreffendheid sonder voldoende verlore gaan.
Ondanks dekades van buitengewone tegnologiese vooruitgang en groot doeltreffendheidsverbeterings, is die vraag na energie en hulpbronne van die wêreldekonomie neem steeds toe. Dit is omdat effektiwiteitswins binne 'n groei-georiënteerde ekonomie neig om in meer verbruik en meer groei te belê, eerder as om die impak te verminder.
Dit is die belangrikste, kritieke gebrek aan groei-ekonomie: die valse aanname dat alle ekonomieë regoor die wêreld kan voortgaan om te groei terwyl die omgewingsimpak radikaal tot 'n volhoubare vlak verminder word. Die omvang van die ontkoppeling is eenvoudig te groot. Terwyl ons onsuksesvol probeer om 'groen' kapitalisme te gebruik, sien ons die gesig van Gaia verdwyn.
Die lewenstyl wat vroeër as die definisie van sukses beskou is, blyk nou ons grootste mislukking te wees. Dit is katastrofies om poging om welvaart te universaliseer, te wees. Daar is absoluut geen manier dat 7.2 miljard mense van vandag die Westerse lewenswyse kan leef nie, laat staan ​​nog die 11 miljard wat in die toekoms verwag word. Opregte vordering lê nou bo groei. Om aan die rand van kapitalisme te knip, sal dit nie sny nie.
Ons het 'n alternatief nodig.
Genoeg vir almal, vir altyd
As 'n mens die eerste keer oproepe tot groei begin hoor, is dit maklik om te dink dat hierdie nuwe ekonomiese visie oor ontbering en ontbering moet gaan; dat dit beteken om terug te gaan na die steentydperk, ons aan 'n stilstaande kultuur te bedank, of teen vordering te wees. Nie so nie.
Ontgroei sal ons bevry van die las om na wesenlike oormaat te streef. Ons hoef eenvoudig nie soveel dinge te hê nie - beslis nie as dit ten koste van planetêre gesondheid, sosiale geregtigheid en persoonlike welstand kom nie. Verbruikerisme is 'n groot mislukking van verbeelding, 'n verswakkende verslawing wat die natuur verneder en nie eens die universele menslike drang na betekenis bevredig nie.
Moet ons regtig al hierdie goed koop? Radu Bercan / Shutterstock
Daarenteen behels die groei, omvattende die bepalings van die 'eenvoudiger manier"- minder produseer en verbruik.
Dit sou 'n lewenswyse wees wat gebaseer is op beskeie materiaal- en energiebehoeftes, maar tog ryk aan ander dimensies - 'n lewe van spaarsamige oorvloed. Dit gaan oor die skepping van 'n ekonomie wat gebaseer is op voldoendeheid, om te weet hoeveel genoeg is om goed te leef, en te ontdek dat genoeg genoeg is.
Die lewenstylimplikasies van groei en voldoende is veel meer radikaal as die 'liggroen' vorme van volhoubare verbruik wat vandag wyd bespreek word. Die afskakel van die ligte, 'n korter storte en die herwinning daarvan is alles noodsaaklike dele van wat volhoubaarheid van ons benodig, maar hierdie maatreëls is ver van genoeg.
Maar dit beteken nie dat ons 'n lewe van pynlike opoffering moet lei nie. Die meeste van ons basiese behoeftes kan op baie eenvoudige en lae-impak-maniere voorsien word, terwyl 'n mens hoog hou lewensgehalte.
Hoe sal die lewe lyk in 'n samelewing met groei?
In 'n samelewing met groei, wil ons streef om ons ekonomieë so ver en so toepaslik moontlik te lokaliseer. Dit sal help met die vermindering van koolstofintensiewe wêreldhandel, terwyl dit ook veerkragtigheid opbou in die gesig van 'n onsekere en onstuimige toekoms.
Deur vorme van direkte of deelnemende demokrasie, organiseer ons ons ekonomieë om te verseker dat aan die basiese behoeftes van almal voldoen, en dan ons energie na ekonomiese uitbreiding herlei. Dit sou 'n relatiewe lae-energiemetode wees wat hoofsaaklik op stelsels vir hernubare energie gebruik word.
Hernubare energie kan nie volhou nie 'n energie-intensiewe wêreldwye samelewing van hoë verbruikers. 'N Samelewing met ontgroening omhels die noodsaaklikheid van' energie-afkoms ', wat ons energiekrisisse omskep in 'n geleentheid vir beskawingsvernuwing.
Ons is geneig om ons werksure in die formele ekonomie te verminder in ruil vir meer tuisproduksie en ontspanning. Ons sou minder inkomste hê, maar meer vryheid. Dus, in ons eenvoud, sou ons ryk wees.
Waar moontlik, sou ons ons eie organiese voedsel kweek, ons tuine natmaak met watertenks en ons woonbuurte verander in eetbare landskappe soos die Kubane in Havana gedoen het. Soos my vriend Adam Grubb so aangenaam verklaar, moet ons "eet die voorstede", Terwyl die stedelike landbou aangevul word met voedsel van die plaaslike boeremarkte.
Gemeenskapstuine, soos hierdie in San Francisco, kan help om voldoende te wees. Kevin Krejci / Wikimedia Commons, CC BY
Ons hoef nie soveel nuwe klere aan te koop nie. Laat ons die klere wat ons het regmaak of ruil, tweedehandse koop of ons eie maak. In 'n samelewing met groei, sal die mode- en bemarkingsbedrywe vinnig verdwyn. 'N Nuwe voldoende estetika sou ontwikkel, waar ons die uitgebreide bestaande voorraad klere en materiale op 'n kreatiewe manier hergebruik en herontwerp, en minder invloedryke maniere ondersoek om nuwe klere te vervaardig.
Ons sou radikale herwinnaars word en doen-dit-self-kundiges. Dit word deels aangedryf deur die feit dat ons bloot in 'n era van relatiewe skaarste sou leef, met 'n verminderde diskresionêre inkomste.
Maar mense vind kreatiewe projekte vervul, en die uitdaging om die nuwe wêreld binne die dop van die ou gebou op te bou beloof om uiters betekenisvol te wees, selfs al sal dit ook tye van beproewing behels. Die oënskynlike skaarste aan goedere kan ook aansienlik verminder word deur die opskaal van die deel ekonomie, wat ook ons ​​gemeenskappe sou verryk.
Op 'n dag sal ons miskien selfs in koekhuise woon wat ons self bou, maar oor die volgende paar kritieke dekades sal die feit wees dat die meeste van ons sal woon binne die swak ontwerpte stedelike infrastruktuur wat reeds bestaan. Ons gaan dit amper nie meer regkry nie en weer begin. In plaas daarvan moet ons 'herbou die voorstede', soos die vooraanstaande permakulturalis David Holmgren argumenteer. Dit behels dat ons alles in ons vermoë doen om ons huise energiedoeltreffender, produktiewer en waarskynlik digter bewoon te maak.
Dit is nie die eko-toekoms wat ons in glanstydskrifte met miljoene dollar "groen huise" toon wat buitengewoon duur is nie.
Degrowth bied 'n meer nederige - en ek sou sê meer realistiese - visie van 'n volhoubare toekoms.
Die verandering maak
'N Ontgroei-oorgang na 'n gestadigde ekonomie kan in 'n verskeidenheid van maniere. Maar die aard van hierdie alternatiewe visie dui daarop dat die veranderinge van onder na bo gedryf moet word, eerder as van bo af.
Wat ek hierbo geskryf het, beklemtoon enkele van die persoonlike en huishoudelike aspekte van 'n groeiende samelewing wat gebaseer is op voldoendeheid. hier afgelaai word en hier afgelaai word). Intussen het die 'oorgangsdorpe'beweging wys hoe hele gemeenskappe met die idee kan omgaan.
Maar dit is van kritieke belang om erkenning te gee aan die sosiale en strukturele beperkings wat dit tans baie moeiliker maak as wat dit moet wees om 'n leefstyl van volhoubare verbruik aan te neem. Dit is byvoorbeeld moeilik om minder te ry in die afwesigheid van veilige fietspaaie en goeie openbare vervoer; dit is moeilik om 'n balans tussen werk en lewe te vind as toegang tot basiese behuising ons te veel skuld belas; en dit is moeilik om die goeie lewe weer in te dink as ons gedurig gebombardeer word met advertensies wat daarop aandring dat 'mooi goed' die sleutel tot geluk is.
Handelinge op persoonlike en huishoudelike vlak sal nooit alleen genoeg wees om 'n bestendige ekonomie te bewerkstellig nie. Ons moet nuwe, post-kapitalistiese strukture en stelsels skep wat die eenvoudiger leefwyse bevorder, eerder as om dit te belemmer. Hierdie breër veranderinge sal egter nooit na vore kom voordat ons 'n kultuur het wat dit vereis nie. Die revolusie wat nodig is, is dus eerstens 'n revolusie in die bewussyn.
Ek bied nie hierdie idees aan onder die illusie dat dit geredelik aanvaar sal word nie. Die ideologie van groei het 'n duidelike greep op ons samelewing en daarbuite. Inteendeel, ek hou groei aan as die mees samehangende raamwerk vir die begrip van die wêreldwye probleem en die enigste wenslike uitweg daaraan te kenne gee.
Die alternatief is om ons tot die dood toe te verteer onder die valse vaandel van 'groen groei', wat nie slim ekonomie sou wees nie.