Maar nou is ek al byna agt jaar terug in Suid-Afrika en ek bly steeds tjoepstil oor sekere situasies wat heftige innerlike konflik tot gevolg het. [En ek vermoed verskeie ander wit Afrikaanse (en Engelse) digters doen dieselfde.] In afdeling twee volg die uitbeelding van die (teennatuurlike) “bedrieglike paradyse” wat via dwelmgebruik nagejaag word. ‘n Beklemmende gevoel van futiliteit tree al sterker op die voorgrond. My eerste aankope was BB se Katastrofes, Jan Blom se Lotus, en ‘n Selected Poems van T.S. Eliot. Laastens, ‘n digter kan soms ‘n woord gebruik wat vir die leser net nie reg lyk of klink nie. ‘n Vertaling van Pablo Neruda se “Soneto XXIV” begin so: Hoe werk dit immers dat ‘n digter dit wat ek al lankal VOEL maar sukkel om te verwoord, oor te vertel, “klein te kry”, vir my in woorde kan sit, dit presies reg te kan be-skryf … ?!