Die nadeel van langtermynreis - Versamelings
Die nadeel van langtermynreis
Reannon Muth ervaar 'n ingryping vir haar reisverslawing.
'U leefstyl is hartseer en leeg. "
'U mis nie vriende en regte verhoudings nie.'
Ek het gevoel dat ek net gaan sit het vir 'n ingryping. Slegs in die sitkamer, omring deur my familie en naaste vriende, het ek in 'n hangmat in 'n hotel aan die strand in Nicaragua gesit, omring deur 'n 29-jarige Amerikaanse akupunktur en 'n voormalige VN-werker.
En in plaas daarvan dat die intervensie op alkohol- of dwelmverslawing fokus, het my mede-hotelgaste met my gesels oor 'n verslawing wat 'n bietjie minder bekend was; een wat laataande deurgebring het om Lonely Planet Thorn Tree Travel-forums te bestudeer en 'n obsessie met gereelde vliegmyl.
'Ek kan dit op jou gesig sien,' gaan die Skandinawiër voort en kyk stip na my. 'Jy is ongelukkig hier. U spandeer al u tyd op die strand alleen en u praat met niemand nie. "
My brein het getwiet. Hoe kan sy so verleë wees? Sy het my skaars geken. Natuurlik, ek het die laaste paar dae in my hangmat gevou, neus begrawe in my stapel reisgidsboeke, maar dit was uit eie keuse. Dit was my vakansie. Ek sou dit in stil nadenke kon deurbring as ek wou.
'Dit is net dat ek moeg is om mense te leer ken en dan nooit weer te sien nie,' sê ek en veg om my stem neutraal te hou.
'Presies,' sê sy en kyk na die akupunkturis vir ondersteuning. 'Ek dink jy het te veel gereis,' sê sy versigtig, huiwerend en kyk nie na my nie. 'Dit het 'n ongesonde ontsnapping geword.'
Hardloop na waar?
Daardie gevoel was iets wat ek al voorheen gehoor het. 'Dink jy nie dat jy weg is van jou probleme nie?' Dit was 'n bekommernis wat almal van my moeder tot my terapeut tot 'n ewekansige blindedatum deur die jare uitgespreek het.
En alhoewel ek hul bekommernisse gereeld afgetrek het met 'n eenvoudige 'ek hou van reis', kon ek verstaan ​​hoe my begeerte om op die pad te bly, moes lyk.
Die afgelope sewe jaar het ek 20 keer verhuis en in vyf lande gewoon, in Disney World en op verskillende vaartuie wat deur die Karibiese Eilande, Kanada en Mexiko gevaar het.
Ek het meer gereeld vliegmyle gehad as wat ek in my bankrekening gedoen het. Vriende, wat min nog gehad het, was oor die hele wêreld versprei soos die poskaarte wat ek geskryf het, maar nooit gestuur het nie.
Dit was egter die eerste keer dat iemand wat ek as 'n liefdesverhouding met reis beskou het, 'n wettige verslawing was. 'N Deel van my wou snap,' ek is nie verslaaf. "
Maar 'n ander deel - die een wat my gekeer het - wonder of sy reg was. Die chroniese rusteloosheid, die stormloop van angs, het ek gevoel by die blote vermelding van die woorde "motorversekering" of "jaarlange huurkontrak", die feit dat ek in 'n half dekade nie 'n regte verhouding gehad het nie - romanties of andersins, het almal daarop gewys dat ek 'n probleem het.
'Goed, so miskien is ek verslaaf aan reis,' sê ek en gaan sit regop in die hangmat. 'Wat is so sleg daaraan?' Vir my verbreed reis die gees - dit bied waardevolle perspektief en maak mense meer kreatief, onafhanklik en empaties.
Natuurlik, dit was 'n opoffering om gesigte met Facebook te gesels vir Facebook-geselsies en Skype-oproepe van internetkafees af, maar dit het nie gelyk of ons gepraat het dat ek op die vloer geslaan het nie.
'As alles wat u doen is reis,' het die Sweedse vrou teengewerk, 'dan hou dit op om 'n gesonde ontsnapping uit die werklikheid te wees en begin alles wees wat u het. Hoe kan u dit waardeer as u reis of dit geniet as u nie elke nou en dan 'n pouse neem nie? '
'Hoe kan u dit waardeer as u reis of dit geniet as u nie elke nou en dan 'n pouses neem nie?'
Wat sy nie weet nie, was dat ek 'n blaaskans daaruit geneem het. Of ek het in elk geval probeer. 'Ek is klaar,' het ek my familie gesweer elke keer as ek teruggekeer het van 'n ander lang reisige buiteland. 'Ek is gereed om 'n rukkie op een plek te bly.'
En ek sou dit vir 'n ruk in my nuwe werk gooi en potplante en goudvis koop in 'n poging om die stabiliteit te benut. Maar op 'n sekere punt, gewoonlik rondom die drie maande-merk, sal die drang weer begin.
Net nog een keer
Ek sou probeer om hulle uit te roei met naweekuitstappies of lang staptogte, maar dit was slegs tydelike oplossings. Die vasgevangde gevoel sou begin met 'n effense tik in die uitsparings van my brein, een wat uiteindelik na die voorkant van my bewussyn sou kruip, deur my are sou kruip en my hele stelsel sou vul. Ek het magteloos gevoel.
'Net hierdie laaste keer,' sou ek myself belowe toe die vliegtuig in Tokio of Nieu-Delhi afgesak het. Maar sodra ek uit die lughawe sou stap, sou ek altyd geweet het dat dit nie so was nie. Die reuke en geluide sou my omhul, soos 'n drukkie van 'n ou vriend, terwyl ek nog steeds die opwinding van 'n intieme nuwe konneksie voel.
Anders as die eerste sigaret van die dag na 'n lang slaap, het my brein opgeneem by die eerste inaseming van my nuwe omgewing, en al my spanning en angs sou vervang word met opgewondenheid en die optimistiese, gille gevoel dat enigiets moontlik was.
Totdat my nuwe omgewing onvermydelik te gemaklik, bekend en roetine geword het. Dan begin die hele proses weer.
Maak die haak vry
Later die aand het ek op die strand gesit, alleen behalwe vir die honderde kluisenaarkrappe wat die kuslyn patrolleer.
Ek het gesien hoe hulle in skynbaar doelloos zigzags ronddwaal, al hul wêreldse besittings op hul rug dra, en ek het gedink aan al die verslawings wat ek in die verlede oorkom het.
Rook, drink, internet, televisie. Ek het duidelik bewys dat ek 'n slegte gewoonte gehad het om dit wat aangename aktiwiteite kan maak, te omskep in ongesonde obsessies. Was dit te veel om te glo dat ek ook reis in een sou verander? En wat sou ek daaraan kan doen?
Dit was nie asof ek by Travelholics Anonymous kon ingaan of myself by 'n rehabilitasiesentrum vir Travel Addict kon bekyk nie. Ek het my voorgestel dat as so 'n rehabilitasie bestaan, dit waarskynlik gevul sou wees met voormalige vliegbediendes en eks-toergidse.
Ek het my verbeel dat as so 'n reisrehabilitasie bestaan, dit waarskynlik gevul sou wees met voormalige vliegbediendes en eks-toergidse.
Pasiënte sou seminare bywoon waarin hulle geleer word oor die ins en outs van stabiele, sittende lewens; die onderwerpe wat wissel van "Wenke vir die aankoop van u eerste meubelstukke" en "Uitgang met die nie-reisiger." Maar selfs as daar so 'n plek bestaan, was die oplossing vir my chroniese sanderigheid regtig onthouding? Niemand kon van my verwag om die reis heeltemal van die lewe af te sny nie.
Sedert die laerskool het ek hopeloos daaraan gehang. Daar moes 'n soort gelukkige medium tussen my nomadiese bestaan ​​en 'n vervelige lewe van verbandleninge en lidmaatskap van die gimnasium wees. Maar wat dit is, weet ek nie.
Waar om volgende te doen?
Terwyl ek dit skryf, sit ek in 'n koshuis in Leon, Nicaragua, waar my wysvinger net 'n paar oomblikke gelede op die rekenaarskerm op die "aankoopvliegtuigkaartjie" -knop gestaan ​​het. 'N Deel van my weet dat ek huis toe moet gaan. Ek moet die rugsak inruil vir 'n posbus en vriende elders as Facebook.
Om geen ander rede as die feit dat ek moeg is om alleen te wees nie. Maar 'n ander deel van my wil niks meer hê as om op die volgende bus na Panama te ry nie.
Het u al ooit onbeheerbaar verslaaf gevoel aan reis, en hoe het u dit hanteer? Deel u gedagtes hieronder.