Metodes van sielkunde - hulle klassifikasie en eienskappe - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Sielkunde metodes - Dit is 'n stel tegnieke en metodes, met behulp van watter navorsers inligting kan verkry en die kennis wat nodig is vir die skepping van wetenskaplike teorieë in die sielkunde en die vorming van praktiese aanbevelings, uitbrei. Saam met die definisie van "metode" word die terme "metodologie" en "metodologie" gebruik. Die metode word geïmplementeer in 'n tegniek wat 'n stel reëls is wat nodig is vir navorsing, beskryf 'n stel gebruikte gereedskap en voorwerpe wat in sekere omstandighede gebruik word en word beheer deur 'n reeks invloede van die navorser. Elke sielkundige metodologie is gebaseer op inligting oor ouderdom, geslag, etniese, professionele en godsdienstige affiliasie.
Metodiek is 'n stelsel van beginsels en metodes om wetenskaplike navorsing te organiseer, wat die maniere bepaal om die teoretiese wetenskaplike kennis te bereik en metodes om praktiese aktiwiteit te organiseer. Die metodologie is gebaseer op 'n studie wat die navorser se wêreldbeskouing, sy standpunte en filosofiese posisie weerspieël.
Die verskynsels wat deur die sielkunde bestudeer word, is baie kompleks en divers. Hulle is baie moeilik vir wetenskaplike kennis, omdat die sukses van hierdie wetenskap afhanklik was van die verbetering van navorsingsmetodes.
Die onderwerp, take en metodes van die sielkunde het regdeur die ontwikkeling van die wetenskap verander. Om u sielkundige kennis korrek te gebruik, moet u die basiese metodes van sielkunde ken. Die verkryging van betroubare inligting hang af van die nakoming van spesiale beginsels en die toepassing van spesifieke tegnieke.
Sielkundige metodes word kortliks verstaan ​​as maniere om die werklike feite van die omliggende werklikheid te bestudeer. Elke metode is slegs aangeheg aan die toepaslike tipe tegnieke wat voldoen aan die doelwitte en doelstellings van die studie. Op grond van 'n enkele metode kan jy verskeie tegnieke skep.
Die vak, take en metodes van sielkunde is drie belangrike aspekte waarop alle wetenskap berus. Op verskillende tye is die onderwerp van die sielkunde op verskillende maniere bepaal: nou is dit die psige, die studie van sy wette en meganismes vir die vorming van persoonlike eienskappe. Die take van die sielkunde vloei uit sy vak.
Metodes van sielkunde kan kortliks beskryf word as maniere om die psige en sy aktiwiteite te bestudeer.
Navorsingsmetodes in Sielkunde
Navorsingsmetodes van sielkunde word kortliks beskryf as die tegnieke waardeur die betroubare kennis wat nodig is om konsepte en toetsteorieë te skep, verkry word. Deur middel van sekere norme en tegnieke word die mees effektiewe manier van praktiese toepassing van kennis op die gebied van sielkunde verskaf.
Algemene kenmerke van die sielkundige metodes wat in die studie gebruik word, is om hulle in vier groepe te versprei: organisatoriese, empiriese, metodes van regstelling en dataverwerking.
Organisatoriese basiese metodes van sielkunde:
- vergelykende genetiese: vergelyking van verskillende tipes groepe volgens sekere sielkundige kriteria. Hy het die grootste gewildheid in soopsielkunde en kinderpsigologie ontvang. Die evolusionêre metode wat in die vergelyking gevorm word, bestaan ​​daarin om die verstandelike ontwikkeling van 'n dier te vergelyk met die eienaardighede van die ontwikkeling van individue by vorige en daaropvolgende vlakke van dierevolusie.
- die deursnitmetode is 'n vergelyking van die interessante eienskappe van verskillende groepe (byvoorbeeld 'n studie van die sielkundige eienskappe van kinders van verskillende ouderdomme, hul verskillende vlakke van ontwikkeling, verskillende persoonlike eienskappe en kliniese reaksies);
- longitudinale - 'n herhaling van die studie van sommige van diegene wat lank getoets is;
- kompleks - verteenwoordigers van verskillende wetenskappe wat op verskillende maniere dieselfde voorwerp bestudeer, neem deel aan die studie. In die komplekse metode vind mens verbindings en afhanklikhede tussen verskillende verskynsels (geestelike en fisiologiese verskynsels, sosiale en sielkundige).
Die metode van dwarssnit in die sielkunde het beide voordele en nadele. Die voordeel van dwarssnit is die spoed van die studie, dit wil sê die moontlikheid om resultate op 'n redelike kort tyd te verkry. Ten spyte van die groot pluspunt van hierdie tipe navorsingsmetodes in die sielkunde, is dit onmoontlik om die dinamika van die ontwikkelingsproses te demonstreer. Die meeste van die resultate op die wette van ontwikkeling is baie benader. Wat die dwarssnitmetode betref, het die lengte 'n groot aantal voordele.
Langsame metodes van navorsing in sielkunde help om dataverwerking in sekere ouderdomsperiodes uit te voer. Met hul hulp kan u die dinamika van die individuele ontwikkeling van die kind bepaal. Danksy die longitudinale metodes van die studie van sielkunde is dit moontlik om die kwessie van leeftydverwante krisisse in menslike ontwikkeling te bepaal en op te los. 'N Beduidende nadeel in longitudinale navorsing is dat dit 'n groot hoeveelheid tyd benodig om dit te organiseer en uit te voer.
Empiriese metodes is die basiese metodes van sielkunde in navorsing aangesien dit in 'n aparte wetenskap geskei word:
- objektiewe waarneming (eksterne) en selfwaarneming (interne);
- analise van die produkte van die aktiwiteit;
- eksperimentele (natuurlike, formatiewe, laboratorium) en psigodiagnostiese (vraelyste, toetse, vraelyste, onderhoude, sosiometrie, gesprek) metodes.
Sielkunde van die introspektiewe rigting beskou selfobservasie as die belangrikste metode van kennis in die sielkunde.
In die proses van objektiewe waarneming vra die navorser oor die individuele motiewe, gevoelens en sensasies van die vak. Die navorser beveel hom om die gepaste aksies en dade te doen, sodat hy die wette van verstandelike prosesse waarneem.
Die metode van waarneming word gebruik wanneer die minste ingryping in die natuurlike gedrag, interpersoonlike verhoudings van mense nodig is, in die geval van 'n begeerte om 'n volledige prentjie te kry van alles wat gebeur. In die sielkunde moet waarneming gedoen word deur objektiewe metodes te gebruik.
Wetenskaplike waarneming is direk verwant aan gewone lewenswaarneming. Dit is hoekom dit in die eerste plek wenslik is om basiese voorwaardes te skep wat aan die waarneming voldoen, sodat dit 'n wetenskaplike metode word.
Een van die vereistes is om 'n duidelike navorsingsdoelwit te hê. Volgens die doel is dit nodig om 'n plan te definieer. In waarneming, soos in die wetenskaplike metode, is die mees noodsaaklike eienskappe beplan en sistematies. As die waarneming gebaseer is op 'n goed verstaanbare doel, moet dit selektief en gedeeltelik word.
Metode van regstelling: motoropleiding en groepopleiding, opleiding, psigoterapeutiese effekte.
Dataverwerkingsmetodes: Statistiese (kwantitatiewe) en materiële differensiasie in groepe (kwalitatief).
Klassifikasiemetodes van sielkunde
Algemene kenmerke van die sielkundige metodes impliseer die bestaan ​​van hul klassifikasie. Daar is verskillende soorte klassifikasies van sielkundige metodes, hulle word verskillend geïnterpreteer, aangevul met nuwe kennis, ontwikkel en verander in die rigting van die opkoms van nuwe sielkundige skole. Die klassifikasie van metodes wat ontwikkel is deur sielkundige B. Ananyev word beskou as die mees ontwikkelde en multilevelde een, vier groepe word daarin onderskei.
Die eerste groep bestaan ​​uit organisatoriese metodes van sielkunde, die hele navorsing en die hele metodologie is op hulle gebou. Die eerste organisatoriese metode is vergelykend. Dit het 'n verskeidenheid opsies, byvoorbeeld wanneer vergelykings van verskeie vakke vergelyk word, groepe, die resultate van die studie vergelyk word, verkry deur metodes in verskillende tydperke, word dit die dwarssnitmetode genoem.
Die longitudinale metode van sielkunde is gebaseer op die langtermyn waarneming van geestesontwikkeling en die gepaardgaande veranderinge in sommige parameters van een groep vakke (die metode van longitudinale afdelings), wat soortgelyk is aan die algoritme van ontwikkelingsnavorsing.
Die komplekse metode van sielkunde behels die gereelde organisasie van die twee vorige metodes van kognisie, in die interdissiplinêre metodes, benaderings en metodes.
Die tweede mees omvattende en uitgebreide groep in die klassifikasie bestaan ​​uit empiriese metodes van sielkunde, waardeur u die feite kan kry. Een van die empiriese metodes is waarneming. Dit word die meeste gebruik en vereis deeglike voorbereiding en professionaliteit. Dit is een ding om die natuur, verskeie verskynsels, en die ander waar te neem om geestelike manifestasies waar te neem.
Wetenskaplike waarneming in die sielkunde vereis doelstelling, beplanning en protokol. Die hoofkomponent is 'n voldoende sielkundige interpretasie van aanwysers van waarneming, aangesien dit bekend is dat die psige nie net tot gedragsresponse verminder kan word nie. Die groot voordeel van hierdie metode is dat menslike handelinge uitgevoer word in natuurlike, normale omstandighede vir hom. So 'n persoon verstaan ​​nie en glo nie dat hy gekyk word nie, daarom begin hy nie so optree dat die aantekeninge van die sielkundige en die hele navorsingsproses beïnvloed word nie. Aanwysers van sulke waarneming is die waarheidste.
Die metode van selfwaarneming (introspeksie) is die eerste metode van sielkunde waardeur die siel en psige bestudeer word. Hierdie metode is die "interne" waarneming van 'n individu vir sy geestelike manifestasies, wat vir al die uiterlike eenvoud 'n baie multifaktoriese proses is. Hierdie vertoning van self-identiteit moet spesiaal bestudeer word. Professionele introspeksie in sielkunde is altyd nuttig en soms nodig in vergelyking met die resultate van ander metodes.
Eksperiment is die belangrikste metode van die moderne sielkunde, die opkoms daarvan is gekoppel aan die oorsprong van sielkunde. Maar dit moet erken word dat die sielkunde, afhangend van die spesifieke aspekte van die vak, hoofsaaklik 'n beskrywende wetenskap gebly het. Daar moet onthou word dat die eksperiment in die klassieke sin nie op alle verskynsels toegepas kan word nie. Die aktiwiteit van 'n sielkundige of psigoterapeut kan dus nie streng eksperimenteel genoem word nie. Desalniettemin is die besondere betekenis van die eksperiment metode as gevolg van sy ongetwyfelde voordele.
Dit is die voordele:
- Die eksperimentele metode maak gebruik van enige verskynsel of toestand, proses, wat vir die eksperiment interessant is. Byvoorbeeld, dit is nie nodig om te wag vir die manifestasie van die wil van 'n persoon as dit moontlik is om eksperimentele toestande te skep wat hierdie manifestasie sal veroorsaak nie;
Tweedens, die navorser, wat vooraf al die nodige voorwaardes geïdentifiseer het wat die gestudeerde verstandelike verskynsel kan beïnvloed, kan dit stelselmatig verander (verminder, verhoog, uitsluit, dit is die navorsingsproses organiseer);
- ten derde, die bestuur van faktore, maak dit moontlik om die mate van impak van elk van hulle op die verskynsel wat ondersoek word korrek te bepaal, om objektiewe patrone en afhanklikhede te identifiseer;
- Vierde, die verwerfde materiaal stel die kwantitatiewe verwerking, modellering van die verskynsel onder die loep en die wiskundige beskrywing van 'n holistiese in staat.
Nietemin volg die hoofprobleem uit die voorgenome voordele van die eksperimentele metode van sielkunde in elk geval - beperking. Eksterne aktiwiteit en verstandelike (interne aktiwiteit) van die toets individu verloop asof kunsmatig, in 'n obsessiewe volgorde en ongewone toestande. Die persoon is bewus daarvan dat dit slegs 'n eksperiment is, en nie 'n werklike praktyk nie. Hy verstaan ​​ook dat hierdie eksperiment op enige stadium gestop kan word. Hieruit volg 'n metodologiese probleem wat ooreenstem met die oordrag van eksperimentele resultate vir praktiese toepassing.
Afhangende van verskeie faktore, verskil verskillende tipes eksperimente in die sielkunde: sintetiese en analitiese, natuurlike, formatiewe, vasstelling, modellering, sielkundige-pedagogiese, veld, laboratorium en onderrig. Veral belangrik in hierdie lys is 'n natuurlike eksperiment, wat deur sielkundige A. Lazursky voorgestel is.
Die kern van die natuurlike eksperiment van sielkunde is dat die bestudeerde aktiwiteit van die vak in sy normale omstandighede plaasvind en nie eens weet dat 'n eksperiment op hom uitgevoer word nie.
Die voorwaardes onder studie, omstandighede en faktore word egter onderworpe aan 'n streng gemeet eksperimentele effek. Die organisasie en implementering van hierdie tipe eksperiment behels groot probleme in die teenstrydige kombinasie van die faktore van "natuurlikheid" en "eksperimentering". Terselfdertyd word die probleme om die resultate en gevolgtrekkings van die laboratorium na die werklikheid oor te dra, baie vereenvoudig. Dit is belangrik om daarop te let dat die moderne sielkunde weens sekere redes minder eksperimenteel word. Toets, onderhoude, ondervraging is nie net die enigste metodes van sielkundige navorsing nie.
Die naam van die metode "eksperiment" word dikwels en ongeregverdig toegepas op enige ingevoerde en onbeheerde verandering wat die teoretiese en metodologiese apparaat van sielkunde verenig en dit makliker maak om sy onderwerp te verstaan.
Toetse (toetse of toetse) is al meer as honderd jaar deur wetenskaplike sielkunde gebruik, en veral in die afgelope jare het dit begin om nog meer te versprei. Toetse word geklassifiseer deur konstruksie, take en die uitvoering daarvan. Toets verwys na 'n aparte area van sielkundige wetenskap, wat spesiale kennis en praktyk insluit, dit word psigodiagnostiek genoem. Maar nie elke sielkundige taak, toets, toets of vraag is altyd 'n toets nie.
Toetse word gekenmerk deur die behoefte aan standaardisering, geldigheid en betroubaarheid, psigometriese konsekwentheid en duidelikheid van sielkundige interpretasie. Standaardisering van die toets is nie net die aanbieding aan die getoetsde individue van dieselfde mondelinge voorstelling van die vraag nie. Hierdie is 'n statistiese seleksie van die graad van kompleksiteit van die vrae, sodat die meeste antwoorde wat die vorm van 'n Gaussiese kromme het, versprei word.
Die geldigheid van die toets in sielkunde beteken die navorser se vertroue dat hy met die toets gebruik maak om slegs te meet waarvoor hy bedoel is. Dit is die vrae wat so gestruktureer is dat dit uiteindelik die aanwysers sal kry wat die navorser wil sien.
Elke toets het sy eie skrywer, wat beteken dat die skrywer sy begrip van verstandelike prosesse en psigologiese verskynsels beskryf wat van hul definisie van 'n ander skrywer kan verskil. Dieselfde bepalings in die sielkunde kan 'n heeltemal ander interpretasie hê. Byvoorbeeld, dieselfde name van temperamente, maar in verskillende teorieë (volgens I. Pavlov en G. Aysenck) klink anders. Daarom is dit belangrik om in die interpretasie van die studie baie belangrik te wees vir die skrywer se semantiek van die toets en om nie die bestaande interpretasie van woorde te verander nie. Dit is veral belangrik in die gebruik van proefproewe, waarin die vrye respons van die toets individu beskou word as 'n uiters vereenvoudigde wysiging van die eksperiment. In terme van die toepaslike toepassing van die toets, bied dit die moontlikheid om 'n groot aantal empiriese resultate te verkry en die moontlikheid van voorafgradering van toets individue.
Vraelyste en 'n verskeidenheid vraelyste is variasies van die toets, waarin die samestelling, gebruik en interpretasie van data behoorlike professionaliteit en bevoegdheid vereis. Hier is die bewoording van die vraag en die volgorde van die aanbieding daarvan belangrik. In verskillende wetenskappe, soos sosiologie, sielkunde en pedagogie, moet vraelyste anders wees.
'N Spesiale tipe vraelys is sosiometriese tegnieke, waarmee jy interpersoonlike verhoudings in 'n groep kan verken, verken die "leier-slaaf" verhouding.
Die metode van gesprekke in die sielkunde behels professionele opleiding van die sielkundige, sy eie gedragsreëls en die reëls van die navorser self. Hier is daar 'n individuele sielkundige werk. So, byvoorbeeld, is een ding die gewilde "kliniese gesprek wat deur sielkundige J. Piaget ontwikkel is, die ander is die metode van psigoanalitiese gesprek. Nog 'n ander is die gesprek tydens sielkundige berading.
Praksimetriese metodes word hoofsaaklik ontwikkel in lyn met die sielkunde van arbeid in die bestudering van verskeie geestesaspekte, menslike aksies, operasies en professionele gedrag. Hierdie metodes is chronometrie, siklografie, professiogramme en psigogramme.
Die metode van ontleding van die aktiwiteitsprodukte word in baie gebiede van wetenskap toegepas: van algemene sielkunde tot ouderdom en is 'n omvattende studie van die resultate van arbeid, soos die materialisering van geestesaktiwiteit. Hierdie metode is ewe belangrik vir die teken van 'n kind, sowel as vir 'n skoolopstel of 'n werk van 'n skrywer of 'n geskilderde prent.
Биографический метод в психологии заключается в психоанализе жизненного пути человека, описании его биографии. Wanneer die persoonlikheid ontwikkel, verander dit, herbou lewensoriëntering, houdings, ervaar sekere persoonlikheidstransformasies.
Modellering in die sielkunde het 'n verskeidenheid opsies. Modelle kan strukturele of funksionele, simboliese, fisiese, wiskundige of informatiewe wees.
Die derde groep metodes van sielkunde word aangebied deur die verwerking van die resultate wat verkry word. Dit sluit in - meer organiese eenheid van kwalitatiewe en kwantitatiewe betekenisvolle analise. Die verwerking van resultate is altyd kreatief, soek en behels die keuse van die mees geskikte en sensitiewe gereedskap.
Die vierde groep metodes van sielkunde is interpretatief, wat die eiendom of verskynsel wat ondersoek word teoreties verduidelik. Hier word komplekse en stelselstelle van verskillende variante van strukturele, genetiese en funksionele metodes gesluit, wat die algemene siklus van die proses van sielkundige navorsing sluit.