Hierdie onderverkende satire is myns insiens op dieselfde hoë vlak as “Met apologie” van D.J. Opperman, en Hugo se skrywe is dan ook aan Opperman in die hemel, waar hy soos alle ander hemelinge nie meer ‘n opper- nie maar ‘n doodgewone man is. Binne dieselfde maand en jaar waarin Breyten Breytenbach ŉ eredoktorsgraad van die Universiteit van Gent ontvang, verskyn Louise Viljoen se gebundelde beskouings oor sy woordkuns. ŉ Dubbele huldiging, sou mens kon sê, of ŉ geval van literêr-akademiese sinchronisiteit. Sleeping with my door / open at night, smiling at perfect strangers? / This is reminiscent of the controversy surrounding / Rape, where the line between / seduction and whatever-it-was-you-got is a crucial point.” – Die klassieke voorbeeld van waninterpretasie dus en gewoonlik die man se verweer in ‘n verkragtingsaak! Haar brein het al opgehou om normaal te funksioneer, toe het haar organe, maag, blaas, ens. nog perfek gewerk.