Is dit net my verbeelding wat met my weghardloop?
Onthou jy die 1970s getref deur The Temptations, "Just My Imagination"? Die refrein gaan: "Dit was net my verbeelding wat met my weghardloop". En vanoggend toe ek besin was oor sekere gebeurtenisse in my lewe en ook vriende se lewens, het ek besef dat ons baie keer probleme in ons kop skep ... maar dis net ons verbeelding wat met ons weghardloop.
Byvoorbeeld? OK, kom ons sê jy noem 'n vriend en verlaat 'n stempos en vra hulle om jou terug te bel. En hulle doen nie. OK, hier is waar jou verbeelding skop, reg? Jy begin verbeel waarom jou vriend nie teruggekeer het nie.
Begin, verbeelding, hardloop!
As jy 'n soort slegste scenario is, kan jy aanneem dat hulle dood is, maar as jy paranoïes, onseker is of 'n lae selfbeeld het, sal jou gedagtes na gedagtes spring soos: "Sy moet wees kwaad vir my om een ​​of ander rede kwaad wees "of" Ek moet iets verkeerd gedoen het of iets verkeerds "," Sy hou nie meer van my nie "of" Sy moet ander vriende hê wat sy beter hou "ens. En as die Die persoon in kwessie is jou geliefde, dan kan jou verbeelding selfs na aannames van ontrouheid lei.
Nou is natuurlik die enigste ding wat jy weet, seker dat jou vriend jou nie terug geroep het nie. Dit kan egter vir baie ander redes wees as wat jou verstand verbeel. Miskien het sy jou boodskap nie gekry nie, miskien was sy so besig dat sy nie 'n ekstra minuut gehad het om te bel nie, of dalk is sy weg en in 'n gebied wat nie selfoon dekking het nie (ja, die areas bestaan ​​nog steeds).
Jy kry my punt? Jy mag dalk jouself in 'n waansin werk en al die negatiewe redes voorstel wat sy jou nie teruggekeer het nie, wanneer die werklikheid baie verskil van waar jou verbeelding jou gaan haal.
Aanvaar Negatiewe Scenario's?
Op dieselfde manier, miskien is jy besig om te inkopies doen en jy sien iemand wat jy ken in die verte en jy beweeg na hulle ... en o nee! hulle swaai nie terug nie. Jy neem dadelik aan dat jy gesnoei word, dat hulle nie met jou wil praat nie, dat hulle nie van jou hou nie, ens. Ens.
Hoe dan ook, in plaas van om al hierdie negatiewe scenario's aan te neem, kies eerder om te dink dat hulle net iets anders in jou algemene rigting gekyk het en jou nie gesien het nie. Aangesien jy nie die waarheid van die situasie ken nie, hoekom dink jy een wat jou seergemaak het? Hoekom nie een voorstel wat neutraal of selfs moontlik voordelig is nie?
In die roman "Vreemdeling in 'n vreemde land", Vra Jubal vir Anne (wat 'n regverdige getuie is, dit wil sê een wat net getuig van wat hulle sien), die kleur van die huis regoor die straat. Sy reageer dat dit wit is" aan hierdie kant. "Nou sal die meeste van ons die huis sê is wit. Tog weet ons net dat die kant waarna ons kyk, wit is, maar ons aanvaar dat die res van die huis dieselfde kleur is. En dit geld ook vir gebeure in ons lewe. Enigiets anders as wat ons Eintlik sien is ons verbeelding skep scenario's om te verduidelik wat ons gesien het.
Vertel jouself Tall Tales?
Daar is so baie gevalle waar ons ons verbeelding met ons laat weghardloop. Jy ontwikkel 'n stamp op jou vel sonder om duidelike rede en jou gedagtes begin met al die dagdoms-scenario's ... velkanker, gewas of enige ander ongemaklike siekte. Jy het 'n pyn in jou knie of jou heup en dadelik begin jy dink jy gaan 'n operasie nodig hê. Jy het 'n ander aanhoudende probleem (fisies of emosioneel) en spring na die ergste scenario.
Ek is 'n vaste gelowige in selfvervulende profesieë. Net soos 'n kind wat opgevoed word om te vertel dat hulle dom of lelik is of nie goed is nie, het 'n goeie kans om op te groei met die oortuigings wat in hul psige ingebring word. Wanneer ons diegene sê wat 'n lang verhaal is, het ons ook begin glo hulle is die waarheid.
Verbeelding! Dit is 'n kragtige instrument!
Verbeeldingskrag is 'n kragtige instrument. As ons gaan dink dat daar iets aan ons gebeur (en ons verbeel ons altyd wanneer ons nie die feite het nie, en soms selfs dan), kom ons dink iets goed en liefdevol en positief. Waarom stel ons doelbewus in dat iemand iets doen wat saddens maak en ons onderdruk? Hoekom kies negatiewe uitkomste in ons verbeelding wanneer ons net so positief positiewe kinders kan kies?
Jy sê dit sal nie realisties wees nie? Maar wie weet? Jy verbeel net al die dinge wat in jou kop rondhardloop, reg? So wie weet wat is werklik totdat dit eintlik gebeur of totdat iemand bevestig dat dit waar is? En as jy die positiewe verbeel, sal jy ten minste intussen nie gemors en depressief wees as gevolg van iets wat net in jou kop bestaan ​​nie.
Ons is immers diegene wat ons gedagtes kies, of hulle verkies om ten minste op hulle te bly en hulle as waarheid te aanvaar. Hoe gaan dit met die skilder van 'n ander scenario in jou kop, een waar jy die beste in plaas van die ergste aanneem. Een waar jy 'n gelukkige en liefdevolle oorsaak voorstel en eindig, in plaas van seer en pynlik?
Beredeneer vir beperkings
Richard Bach, in sy boek Bedrog sê "argumenteer vir jou beperkings, en hulle is joune". Hoe meer jy verdedig (argumenteer vir) of versterk jou geloof in 'n negatiewe aspek van jouself, of 'n denkbeeldige uitkoms, hoe meer sal jy dit glo. (As u nie die boek gelees het nie "Bedrog"Ek moedig jou sterk aan om dit te doen. Dit is een van my gunstelingboeke vir lang tyd. As jy dit gelees het, bied herlewing goeie ah-ha oomblikke.)
Het jy al ooit opgemerk jouself om jou beperkings te verdedig? 'N Voorbeeld van 'n beperking is: "Ek is te moeg om ..." en natuurlik, hoe meer ons daarop aandring ons is te moeg (of te oud, of te besig, of te siek of nie slim genoeg nie , of nie genoeg gekwalifiseer nie, of wat ook al ...) hoe meer word ons wat ons bevestig .... te moeg, ens.
Ons sal beter bedien word om ons te vra wat ons moet doen om verby die beperking (of verbeelde beperking) te kry. As jy te moeg voel, is daar dalk 'n bietjie vars lug nodig, 'n glas water, 'n kort (of lang) wandeling, iets om oor te lag, of ... (laat jou intuïsie skop en jou verbeelding loop wild met wat jy moet doen om uit jou huidige beperkings te stappe).
Begin verbeel jou wat jy sou doen as jy nie die beperkings gehad het nie en dan in die praktyk sit wat jy kan. Ons beperk ons ​​met ons eie gedagtes, oortuigings, verbeelde beperkings. Dit is alles in ons kop! Wel, ten minste baie, en selfs wanneer daar 'n fisiese uitdaging is, maak ons ​​dit dikwels erger deur ons onsself beperk en gestremd te maak deur wat ookal in ons liggaam aangaan.
Stel jou voor wat jy wil
In die oggend wanneer ek wakker word, voel ek nie "op my beste nie", vra ek myself wat ek kan doen om dit om te draai. Natuurlik kan ek net kla oor hoe my rug seer en die feit dat ek ouer word, ens., Of ek kan sê, OK, wat kan ek doen om dit om te keer. En laat my verbeelding kom met maniere om 'n ander realiteit vir myself te skep eerder as om die pad van "dit is net soos dit is" te begin.
Ons is kragtig buite maat, en soos Marianne Williamson so gepas gesê het: "Ons is almal bedoel om te skyn soos kinders doen. Ons is gebore om die heerlikheid van God wat in ons is, te manifesteer." Gevolglik is ons nie hier om ons as swak en magteloos voor te stel nie. Ons kan die "heerlikheid van God binne ons" manifesteer en die laaste keer wat ek nagegaan het, het God nie aan artritis ly en moet daar chirurgie wees nie.
Kom ons koop nie in die verbeelding van die mediese beroep, die farmaseutiese industrie, die vreesmakers nie, en die reklamebedryf wat op ons lae selfbeeld en vrese kom. Kom ons gebruik ons ​​eie verbeelding om onsself en ons lewe te versterk en 'n stralende uitdrukking van die lewe te wees.
Onthou, dit is net jou verbeelding wat met jou weghardloop ... Maar ten minste kan jy kies waar jy dit laat hardloop of as jy dit in 'n rigting vind en nie jou geluk en welsyn ondersteun nie, noem dit terug en begin dit in 'n ander rigting gaan.
Ouer Beter: Die beste advies ooit oor geld, gesondheid, kreatiwiteit, seks, werk, aftrede en meer
deur Pamela D. Blair, PhD.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Selfhelp > Is dit net my verbeelding wat met my weghardloop?