Vroegste verhaal? - Inligting - 2022
Persoonlike amateurnavorsing toon dat The Epic of Giglamesh die vroegste literatuurwerk is. Ek is nuuskierig of ou Egiptiese hiërogliewe geskiedenis, waarskuwings of verhale uitgebeeld het? Is daar eenvoudige verhale wat voorafgegaan het, en dit kan net so eenvoudig wees as 'n waarskuwing of 'ons was hier'?
wysig: ek verstaan ​​dat daar 'n groot verskil is in die tEoG en dat dit slegs 'n bewys van bestaan ​​is. Om duidelik te wees, ek is nie noodwendig op soek na iets so ingewikkeld en omvattend soos tEoG nie. Slegs 'n vorm waarin een generasie/burger/samelewing inligting vir die nageslag uitgebeeld het. Na my mening dien hierdie inligting as 'n eenvoudige vorm van storievertelling. Ek sal bly wees met enige voorbeelde, van die beroemde pleidooi om hulp van Ugarit (na datering van tEoG) tot die Vinča -simbole wat, hoewel hulle oud en eenvoudig is, nie goed verstaan ​​word nie.
Hiërogliewe skryfstelsels is gewoonlik aanvanklik gebruik om die prestasies van konings op 'n baie eenvoudige manier op te teken. Die probleem wat hulle het, is dat ware literatuur die gebruik van a baie van die taal, en logografiese stelsels kan eintlik net uitgebrei word deur 'n nuwe simbool by te voeg of ander soorte stelsels daarop te plak. Om 'n werklike verhaal met enige vorm van aanloklike taal te vertel, vereis dat duisende unieke glyfe ontwikkel word, of iets meer verwant aan 'n alfabet.
Egipte het hierdie patroon gevolg. Langsaam begin hul skryfstelsel meer gevorderde konsepte (soos fonogramme en determinatiewe) aanneem, maar dit het eers gebeur ten tye van die skryf van die Epos van Gilgamesj, sodat daar nie regtig gesê kan word dat dit voorafgegaan het nie.
Wat byvoorbeeld beskou word as die oudste bekende sin in Egipte, is slegs die 5 simbole vir 'verenig', 'boonste en onderste Egipte', 'seun', 'koning van boonste en onderste Egipte' en 'n spesifieke koning se simbool, tesame met 'n paar verskillende determinatiewe wat daarop geskryf is. Dit beteken ongeveer "Hy verenig boonste en onderste Egipte vir sy seun, koning van Perisben van Bo- en Benede -Egipte". Dit was waarskynlik ongeveer 500 jaar voor die Epos van Gilgamesj, afhangende van hoe u die twee chronologieë inmekaarbring.
Teen die tyd van die Midde -Egiptiese het hulle die stelsel uitgebrei tot ongeveer 900 verskillende hiërogliewe, waarop hulle die regte verhale kon vertel. Hierdie (skaars) na-datums tEoG. Die meeste van die meer bekende voorbeelde van hiërogliewe op monumente is uit hierdie tydperk. Daar was ook 'n verwante geskrewe vorm (aanvanklik hiëraties) wat deur die eeue stadig tot 'n regte alfabet ontwikkel het*. Kopties is 'n lewende afstammeling van hierdie stelsel.
* - Abjad tegnies, aangesien Semitiese tale soos Egipties nie 'n werklike behoefte aan vokaalglyfe gehad het nie.
10 000 jaar oue rotsskilderye van mense wat swem, is in die Grot van Swemmers naby Wadi Sura in die suidweste van Egipte gevind. Hierdie foto's toon 'n borsslag of 'n hondjie, alhoewel dit ook moontlik is dat die bewegings 'n rituele betekenis het wat nie met swem verband hou nie. 'N Egiptiese klei seël wat tussen 9000 vC en 4000 vC gedateer is, toon vier mense wat geglo word [ deur wie? ] om 'n variant van die voorste kruip te swem.
Meer verwysings na swem word gevind in die Babiloniese en Assiriese muurtekeninge, wat 'n variant van die borsslag uitbeeld. Die bekendste tekeninge is in die Kebir -woestyn gevind en word geskat op ongeveer 4000 v.C. Die Nagoda bas-reliëf wys ook swemmers van mans wat uit 3000 vC dateer. Die Indiese paleis Mohenjo Daro van 2800 vC bevat 'n swembad van 12 m by 7 m. Die Minoïese paleis van Knossos op Kreta bevat ook baddens. 'N Egiptiese graf uit 2000 vC toon 'n variant van kruip voor. Uitbeeldings van swemmers is ook gevind uit die Hetiete, Minoane en ander Midde -Oosterse beskawings, in die Tepantitla -verbinding by Teotihuacan en in mosaïek in Pompeii. 
Geskrewe verwysings dateer uit die antieke tyd, met die vroegste al in 2000 vC. Sulke verwysings kom voor in werke soos Gilgamesj, die Ilias, die Odyssee, die Bybel (Esegiël 47: 5, Handelinge 27:42, Jesaja 25:11), Beowulf, en ander sages, hoewel die styl nooit beskryf word nie. Daar is ook baie vermeldings van swemmers in die Vatikaan-, Borgiaanse en Bourbon -kodeks. 'N Reeks reliëfs uit 850 v.C. in die Nimrud -galery van die British Museum toon swemmers, meestal in militêre konteks, en gebruik dikwels swemhulpmiddels.
Aangesien swem in 'n toestand van uitkleding gedoen is, het dit minder gewild geword namate die samelewing in die vroeë moderne tyd meer konserwatief geword het.  Leonardo da Vinci het vroeë sketse gemaak van reddingsgordels. In 1538 skryf Nikolaus Wynmann, 'n Switsers -Duitse professor in tale, die vroegste bekende volledige boek oor swem, Colymbetes, sive de arte natandi dialogus et festivus en iucundus lectu (Die swemmer, of 'n dialoog oor die kuns van swem en vreugdevol en aangenaam om te lees).  Sy doel was om die gevare van verdrinking te verminder. Die boek bevat 'n goeie metodiese benadering tot die aanleer van borsslag, en het swemhulpmiddels genoem, soos luggevulde beesblase, rietbondels en kurkgordels. 
In 1587 het Everard Digby ook 'n swemboek geskryf waarin hy beweer dat mense beter as vis kan swem.  Digby was 'n senior genoot aan die St. John's College, Cambridge en was geïnteresseerd in die wetenskaplike metode. Sy kort verhandeling, De arte natandi, is in Latyn geskryf en bevat meer as 40 houtsny -illustrasies wat verskillende metodes van swem uitbeeld, waaronder die borsslag, rugslag en kruip. Digby beskou die borsslag as die nuttigste vorm van swem.  In 1603 het keiser Go-Yozei van Japan verklaar dat skoolkinders moet swem. 
In 1595 skryf Christopher Middleton "'n Kort inleiding om te leer swem", dit was die eerste gepubliseerde gids wat tekeninge en voorbeelde van verskillende swemstyle opneem.
In 1696 het die Franse skrywer Melchisédech Thévenot geskryf Die kuns van swem, beskryf 'n borsslag wat baie ooreenstem met die moderne borsslag. Hierdie boek is in Engels vertaal en het jare lank die standaard verwysing van swem geword.  In 1793 het GutsMuths uit Schnepfenthal, Duitsland, geskryf Gymnastik für die Jugend (Oefening vir die jeug), insluitend 'n aansienlike deel oor swem. In 1794 skryf Kanonikus Oronzio de Bernardi van Italië 'n boek in twee volumes oor swem, insluitend drywende oefening as 'n voorvereiste vir swemstudies.
In 1798 het GutsMuths 'n ander boek geskryf Kleines Lehrbuch der Schwimmkunst zum Selbstunterricht (Klein studieboek oor die kuns van swem vir selfstudie), die gebruik van 'n "visstok" -apparaat aanbeveel om swem te leer. Sy boeke beskryf 'n drie-stap benadering tot leer swem wat vandag nog gebruik word. Raak eers die student gewoond aan die water, oefen die swembewegings uit die water en derde, oefen die swembewegings in die water. Hy het geglo dat swem 'n noodsaaklike deel van elke opvoeding is.  The Haloren, 'n groep soutmakers in Halle, Duitsland, het swem baie gevorder deur 'n goeie voorbeeld aan ander te stel deur hul kinders op 'n baie vroeë ouderdom te leer swem.
Swem het in die vroeë 1800's in Engeland as 'n mededingende sport verskyn. In 1828 is die eerste binnenshuise swembad, St George's Baths, vir die publiek oopgemaak.  Teen 1837 het die National Swimming Society gereeld swemkompetisies gehou in ses kunsmatige swembaddens, gebou rondom Londen. Die sport het gewild geword en teen 1880, toe die eerste nasionale beheerliggaam, die Amateur -swemvereniging, gestig is, was daar reeds meer as 300 streekklubs regoor die land werksaam. 
In 1844 is 'n swemkompetisie in Londen gehou met die deelname van twee inheemse Amerikaners. Die Britse mededinger het die tradisionele borsslag gebruik, terwyl die inheemse Amerikaners 'n variant van die voorste kruip geswem het, wat al generasies lank deur mense in die Amerikas gebruik is, maar nie aan die Britte bekend was nie. Die wenmedalje was vir 'Flying Gull', wat in 30 sekondes die 130 voet lank geswem het-die inheemse Amerikaanse swemmetode was 'n baie vinniger styl as die Britse borsslag. Die tye van Londen berig afkeurend dat die inheemse Amerikaanse beroerte 'n onverfynde beweging was met die arms "soos 'n windpomp" en die chaotiese en ongereguleerde skop van die bene. Die aansienlike spatsels wat die beroerte veroorsaak het, word beskou as barbaars en 'nie-Europees' vir die Britse here, wat verkies om hul kop oor die water te hou. Daarna het die Britte slegs met 'n borsslag geswem tot in 1873. Die Britte het die borsslag egter aangepas in die vinniger systap, waar die swemmer aan die een kant lê. Dit het teen die laat 1840's die gewildste keuse geword. In 1895 swem J. H. Thayers van Engeland 100 meter (91 m) in 'n rekordrekord van 1: 02.50 met 'n systap. 
Sir John Arthur Trudgen het die oorhandiging beroerte gekry van Suid-Amerikaanse inboorlinge wat hy tydens 'n reis na Buenos Aires sien swem het. Met sy terugkeer na Engeland in 1868, debuteer hy suksesvol met die nuwe slag in 1873 en wen 'n plaaslike kompetisie in 1875. Alhoewel die nuwe beroerte werklik 'n herintroduksie was van 'n meer intuïtiewe swemmetode, was dit bewys in antieke kulture, soos As antieke Assirië het sy metode 'n omwenteling in die toestand van mededingende swem gemaak - sy beroerte word vandag nog beskou as die sterkste om te gebruik.  In sy beroerte word die arms afwisselend vorentoe gebring, terwyl die liggaam van kant tot kant gerol het. Die skop was 'n skêrskop soos dié wat algemeen in borsslag gebruik word, met een skop vir twee armhoue, alhoewel daar geglo word dat die inheemse Amerikaners inderdaad 'n fladderskop gebruik het. Voorkruipvariante het verskillende verhoudings van skêrskoppe gebruik om beroertes te arm, of afgewissel met 'n fladderige (op-en-af) skop. Die spoed van die nuwe slag is deur F.V.C. Lane in 1901, swem 100 yards (91 m) in 1: 00.0, 'n verbetering van ongeveer tien sekondes in vergelyking met die borsslagrekord. As gevolg van sy spoed, het die Trudgen baie vinnig gewild geword oor die hele wêreld, ondanks al die plunderige mannetjies. 
Kaptein Matthew Webb was die eerste man wat die Engelse Kanaal (tussen Engeland en Frankryk) geswem het, in 1875. Hy het 'n borsslag gebruik en 34,21 km (21,26 km) in 21 uur en 45 minute geswem. Sy prestasie is die volgende 36 jaar nie herhaal of oortref nie, totdat Bill Burgess in 1911 die kruising gemaak het. Ander Europese lande stig ook swemfederasies Duitsland in 1882, Frankryk in 1890 en Hongarye in 1896. Die eerste Europese amateur -swemkompetisies was in 1889 in Wene. Die wêreld se eerste swemkampioenskap vir vroue is in 1892 in Skotland gehou. 
Nancy Edberg het vroue se swem in Stockholm gewild gemaak vanaf 1847. Sy het swemlesse vir beide geslagte toeganklik gemaak en later swemlesse vir vroue in Denemarke en Noorweë aangebied.  Haar openbare swemuitstallings van 1856 met haar studente was waarskynlik een van die eerste openbare uitstallings van vroue wat in Europa swem 
In 1897 het kapt Henry Sheffield 'n reddingsblik of reddingsilinder ontwerp, wat nou bekend staan ​​as die reddingsmiddel. Die puntige punte het dit vinniger deur die water laat gly, hoewel dit beserings kan veroorsaak.
Die Olimpiese Spele is in 1896 in Athene gehou, 'n kompetisie slegs vir mans. Ses byeenkomste is vir die swemkompetisie beplan, maar slegs vier byeenkomste is eintlik betwis: 100 m, 500 m en 1200 m vryslag en 100 m vir matrose. Die eerste goue medalje is gewen deur Alfréd Hajós van Hongarye in die 100 m vryslag. Hajós was ook seëvier in die 1200 m -byeenkoms en kon nie deelneem aan die 500 m, wat deur die Oostenrykse Paul Neumann gewen is nie.
Die tweede Olimpiese Spele in Parys in 1900 het 200 m, 1000 m en 4000 m vryslag, 200 m rugslag en 'n 200 m spanwedren aangebied (sien ook Swem tydens die Somer Olimpiese Spele 1900). Daar was nog twee ongewone swembyeenkomste (hoewel dit destyds algemeen was): 'n hindernis -swembaan in die Seine (swem met die stroom) en 'n onderwater -swemwedren. Die 4000 m vryslag is gewen deur John Arthur Jarvis in minder as een uur, die langste Olimpiese swemwedloop totdat die 10k marathonswem in 2008 bekendgestel is. Die rugslag is ook bekendgestel aan die Olimpiese Spele in Parys, net soos waterpolo. Die Osborne Swemklub uit Manchester het klubspanne uit België, Frankryk en Duitsland redelik maklik geklop.
Die Trudgen-beroerte is verbeter deur die in Australië gebore Richmond Cavill. Cavill, wie se pa, Frederick Cavill, versuim het om die Engelse Kanaal te swem, word toegeskryf aan die beroerte nadat hy 'n jong seun van die Salomonseilande waargeneem het. Cavill en sy broers het die Australiese kruip na Engeland, Nieu -Seeland en Amerika versprei. Richmond het hierdie slag in 1902 tydens 'n Internasionale Kampioenskap in Engeland gebruik om 'n nuwe wêreldrekord op te stel deur alle Trudgen -swemmers oor die 100 meter (91 m) in 0: 58,4  te swem
Die Olimpiese Spele in 1904 in St. Louis het wedrenne van meer as 46 meter, 100 meter, 200 meter, 440 meter, 800 meter en 1,6 km vryslag, 100 meter (91 meter) ingesluit m) rugslag en 400 m (400 m) borsslag, en die vryslagaflos van 4x50 meter (sien ook Swem tydens die Olimpiese Somerspele 1904). Hierdie wedstryde het onderskei tussen borsslag en vryslag, sodat daar nou twee gedefinieerde style (borsslag en rugslag) en vryslag was, waar die meeste mense Trudgen geswem het. Hierdie wedstryde bevat ook 'n kompetisie om afstand te duik, waar die afstand sonder swem, nadat hulle in 'n swembad gespring het, gemeet is.
In 1908 word die wêreldswemvereniging Fédération Internationale de Natation Amateur (FINA) gestig.
Vroue is die eerste keer toegelaat om te swem tydens die Olimpiese Somerspele 1912 in Stockholm, wat aan vryslagrenne deelneem. In die wedstryde van 1912 het Harry Hebner van die Verenigde State die 100 m rugslag gewen. By hierdie wedstryde het Duke Kahanamoku van Hawaii die 100 m vryslag gewen, nadat hy die ses skoppe per siklus vooruitgang by ouer inboorlinge van sy eiland geleer het. Hierdie styl word nou beskou as die klassieke voorste kruipstyl. Die mans se kompetisies was 100 m, 400 m en 1500 m vryslag, 100 m rugslag, 200 m en 400 m borsslag, en vier by 200 m vryslag aflos. Die vrouekompetisies was 100 m vryslag en vier by 100 m vryslag aflos.
Die Deutsche Lebens-Rettungs-Gesellschaft (DLRG) (Duitse lewensreddende organisasie) is op 19 Oktober 1913 in Leipzig gestig nadat 17 mense verdrink het terwyl hulle aan boord van die vaartuig wou klim Kronprinz Wilhelm. In dieselfde jaar is die eerste elastiese swembroek gemaak deur die trui -onderneming Jantzen.
In 1922 word Johnny Weissmuller die eerste persoon wat die 100 m in minder as 'n minuut geswem het, met 'n ses skoppe per siklus in Australië. Johnny Weissmuller het die goue era van swem begin, vyf Olimpiese medaljes en 36 nasionale kampioenskappe verower en nooit 'n wedloop in sy loopbaan van tien jaar verloor nie, totdat hy uit swem teruggetrek het en sy tweede loopbaan begin het as Tarzan in film. Sy rekord van 51 sekondes in die 100 meter (91 m) vryslag het meer as 17 jaar gestaan. In dieselfde jaar was Sybil Bauer die eerste vrou wat 'n wêreldrekord vir mans oor die 440 m rugslag in 6: 24.8 geslaan het.
By die Olimpiese Somerspele 1924 in Parys is baanverdelers van kurk vir die eerste keer gebruik, en lyne aan die onderkant van die swembad het gehelp met oriëntasie.
Die wetenskaplike studie van swem het in 1928 begin met David Armbruster, 'n afrigter aan die Universiteit van Iowa, wat swemmers onder water verfilm het. [ aanhaling nodig ] Die Japannese het ook onderwaterfotografie gebruik om die beroertemeganika te ondersoek, en het daarna die Somer -Olimpiese Spele in 1932 oorheers. Armbruster het ook ondersoek ingestel na 'n probleem van borsslag waar die swemmer aansienlik vertraag is terwyl hy die arms onder water vorentoe gebring het. In 1934 het Armbruster 'n metode verfyn om die arms in 'n borsslag oor water vorentoe te bring. Alhoewel hierdie 'vlinder' tegniek moeilik was, het dit 'n groot verbetering in spoed meegebring. 'N Jaar later, in 1935, het Jack Sieg, 'n swemmer van die Universiteit van Iowa, 'n tegniek ontwikkel om op sy sy te swem en sy bene gelyk te klop, soortgelyk aan 'n visstert, en daarna die tegniek aangepas om dit met die gesig na onder te swem. Armbruster en Sieg kombineer hierdie tegnieke in 'n variant van die borsslag wat vlinder genoem word, en die twee skoppe per siklus word dolfynvisstertskop genoem. Met behulp van hierdie tegniek het Sieg 100 yards (91 m) geswem in 1: 00.2. Alhoewel hierdie tegniek baie vinniger was as gewone borsslag, het die dolfynvisstertskop die reëls oortree en is dit nie toegelaat nie. Daarom is die vlinderarms met 'n borsslagskop deur 'n paar swemmers tydens die Olimpiese Somerspele 1936 in Berlyn gebruik vir die borsslagkompetisies. In 1938 gebruik byna elke borsslag swemmer hierdie vlinderstyl, maar hierdie beroerte is tot 1952 as 'n variant van die borsslag beskou, toe dit as 'n aparte styl met 'n stel reëls aanvaar is.
Omtrent daardie tyd het 'n ander wysiging van die rugslag gewild geword. Voorheen is die arms reguit gehou tydens die onderwaterstootfase, byvoorbeeld deur die toprugslag swemmer van 1935 tot 1945, Adolph Kiefer. Australiese swemmers het egter 'n tegniek ontwikkel waar die arms onder die water gebuig word, wat die horisontale druk en die gevolglike snelheid verhoog en die vermorste krag opwaarts en sywaarts verminder. Hierdie styl word nou wêreldwyd algemeen gebruik.
In 1935 is tydens die amptelike kompetisie vir die eerste keer toplose swembroeke vir mans gedra. In 1943 het die VSA beveel dat stof in swembroeke met 10% verminder moet word weens 'n tekort in die oorlog, wat die eerste tweedelige swembroek tot gevolg het. Kort daarna is die bikini in Parys uitgevind deur Louis Reard (amptelik) of Jacques Heim (vroeër, maar effens groter).
'N Ander wysiging is ontwikkel vir borsslag. In borsslag verhoog die wrywing die breek van die wateroppervlak, wat die spoed van die swemmer verminder. Daarom verhoog swem onder water die spoed. Dit het gelei tot 'n omstredenheid tydens die Olimpiese Somerspele 1956 in Melbourne, en ses swemmers is gediskwalifiseer terwyl hulle herhaaldelik lang afstande onder water geswem het tussen die oppervlak om asem te haal. Die reël is verander sodat borsslag op die oppervlak geswem moet word, begin met die eerste oppervlak na die begin en na elke draai. Een Japannese swemmer, Masaru Furukawa, het egter die reël omseil deur glad nie na die wegspring te kom nie, maar soveel as moontlik van die baan onder water te swem voordat hy die oppervlak breek. Hy het die eerste drie rondes van 50 meter onder water geswem, behalwe 5 meter, en ook die helfte van die laaste rondte onder water geswem en die goue medalje gewen. Die aanvaarding van hierdie tegniek het daartoe gelei dat baie swemmers aan suurstofhonger ly of selfs dat sommige swemmers tydens die wedloop flou geraak het weens 'n gebrek aan lug, en 'n nuwe borsslagreël is deur FINA ingestel, wat ook die afstand wat onder water geswem kan word, beperk. begin en elke draai, en vereis dat die kop elke siklus die oppervlak breek. Tydens die Spele van 1956 in Melbourne het die draai ook gekom, 'n soort tuimeldraai om vinniger rigtings aan die einde van die baan te verander.
In 1972 was 'n ander bekende swemmer, Mark Spitz, op die hoogtepunt van sy loopbaan. Tydens die Somerspele 1972 in München, Duitsland, het hy sewe goue medaljes verower. Kort daarna in 1973 is die eerste swemwêreldkampioenskap in Belgrado, Joego -Slawië, gehou deur die FINA.
Deur die wateroppervlak te breek, verminder die spoed van swem. Die swemmers Daichi Suzuki (Japan) en David Berkoff (Amerika) het dit gebruik vir die 100 meter rugslag by die Olimpiese Somerspele 1988 in Seoul. Berkoff het 33 meter van die eerste baan heeltemal onder water geswem met slegs 'n dolfynskop, ver voor sy kompetisie. 'N Sportkommentator noem dit 'n Berkoff Blastoff. Suzuki, wat 10 jaar lank die onderwater tegniek beoefen het, het net 'n bietjie vroeër opgeduik en die wedloop in 55.05 gewen. Dit was destyds nie beperk deur die reëls van die FINA -rugslag nie. Die rugslagreëls is in dieselfde jaar vinnig verander deur die FINA om die gesondheid en veiligheid van die swemmers te verseker, wat die onderwaterfase na die wegspring tot tien meter beperk, wat in 1991 tot 15 meter uitgebrei is. In Seoul het Kristin Otto van Oos Duitsland het ses goue medaljes verower, die meeste wat ooit deur 'n vrou gewen is.
'N Ander vernuwing is die gebruik van draaie vir rugslag. Volgens die reëls moes 'n rugslag swemmer aan die muur raak terwyl hy minder as 90 grade uit die horisontaal lê. Sommige swemmers het ontdek dat hulle vinniger kan draai as hulle byna 90 grade sywaarts rol, aan die muur raak en 'n voorwaartse draai draai en van die muur op hul rug afstoot. Die FINA het die reëls verander sodat die swemmers heeltemal kan omdraai voordat hulle aan die muur raak om hierdie draai te vereenvoudig en om die spoed van die wedrenne te verbeter.
Net so word die dolfynskop-onderwater-swemtegniek nou ook vir vlinder gebruik. Gevolglik het FINA in 1998 'n reël ingestel wat swemmers beperk tot 15 meter onder water per rondte voordat hulle moet opkom. Na onderwater swem vir vryslag en rugslag, word die onderwater swemtegniek nou ook gebruik vir vlinder, byvoorbeeld deur Denis Pankratov (Rusland) of Angela Kennedy (Australië), wat groot afstande onder water swem met 'n dolfynskop. FINA oorweeg weer 'n reëlverandering om veiligheidsredes. Dit is vinniger om die eerste paar meter van die muur af skoenlapper onder water te skop as om op die oppervlak te swem. In 2005 het FINA verklaar dat u 1 dolfynskop onder water mag neem tydens die uittrek van 'n borsslag.
Gesofistikeerde liggaamsvelle is vanaf die begin van 2010 verbied uit FINA -kompetisies nadat baie nasionale swemfederasies die aksie geëis het, en vooraanstaande atlete soos Michael Phelps en Rebecca Adlington het die pakke gekritiseer. 
Dit is 'n verhaal wat sewentien jaar gelede verander het ...
Met sy aanvaarding in November 2002 het die Wet op Binnelandse Veiligheid aan die gang gesit wat die grootste reorganisering van die regering sou wees sedert die oprigting van die departement van verdediging. Een van die komponentagentskappe in die nuwe Departement van Binnelandse Veiligheid, wat sy deure in Maart 2003 geopen het, was die Buro vir Immigrasie en Doeane -handhawing, nou bekend as Amerikaanse immigrasie en doeane -handhawing of ICE.
ICE het 'n unieke kombinasie van burgerlike en kriminele owerhede gekry om die nasionale veiligheid beter te beskerm en die openbare veiligheid te versterk in reaksie op die dodelike aanvalle op 9/11. Deur gebruik te maak van hierdie owerhede, het ICE 'n kragtige en gesofistikeerde federale wetstoepassingsagentskap geword.
Gedurende 2020 kyk ICE terug na sy prestasies en geskiedenis deur 'n reeks verhale, beelde en mylpale, met die fokus op belangrike gebeurtenisse en prestasies, een jaar op 'n slag, te begin met 2003.
11 September 2001: 19 terroriste kap kommersiële vliegtuie en voer 'n massiewe aanval op die Verenigde State
Terroriste maak gebruik van swakhede in ons lugvaartstelsel om bykans 3 000 onskuldige mans, vroue en kinders, insluitend burgers van meer as 90 lande, dood te maak. Dit is die dodelikste terreuraanval op Amerikaanse grond.
November 2002: Wet op Binnelandse Veiligheid
Die Wet op Binnelandse Veiligheid van 2002 word ingestel in die nadraai van die aanvalle op 11 September en die daaropvolgende versendings van miltspore. Die wet word mede-geborg deur 118 lede van die kongres en onderteken deur president George W. Bush, November 2002. Die Wet op Binnelandse Veiligheid skep die Amerikaanse departement van binnelandse veiligheid en die nuwe pos op kabinetsvlak as sekretaris van binnelandse veiligheid.
Om 'n literêre strategie op sy kop te draai
Die bestaan ​​van verhale soos die Sargon Birth Legend help ons om die Bybelse verhaal te verstaan. Hulle toon dat die tema vir verlate kinders 'n gewilde literêre strategie vir die ou mense was. Hulle het dit gebruik om 'n figuur voor te stel wat uit alledaagse oorsprong opstaan ​​nadat hy guns by die noodlot of die goddelike gekry het. Die algemene elemente in hierdie lappe-tot-rykdom-verhale het antieke gehore gehelp om met die sentrale figuur te identifiseer en respek vir sy prestasies te ontwikkel.
Die verhaal van Moses handel egter oor meer as parallelle. Alhoewel dit lyk asof Moses kortliks guns en beskerming vind in die huis van Farao, 'n kwasi-goddelike figuur vir die Egiptenare, neem sy lewe 'n verrassende wending. Hy verlaat uiteindelik die koninkryk van Egipte uit vrees dat Farao hom sal doodmaak. Van daar af word die verhaal weer weergegee: In 'n woestyn van Midian verskyn Yahweh aan Moses, nou 'n obskure herder "stadig van spraak en van tong" (4:10). Hy sê vir Moses om as sy woordvoerder voor Farao op te tree en sy volk uit Egipte te lei.
Moses val op teen die verhale van die antieke kulture, omdat hy nie soos hul gekose figure gepromoveer word nie, maar gered en gedegradeer word tot armoede, sodat hy ander tot redding kan lei. Hy is die nuwe argetipe van die gekose held - een wat slegs tot voordeel van ander bevorder word. Teenoor die verhale van wêreldse koninkryke verwoord Moses se verhaal God se merkwaardige werk vir Sy koninkryk. Sy waardes verskil van ons s'n, en soos ons dit dikwels agterna beskou, kan ons daarvoor dankbaar wees.
Dr Michael S. Heiser is 'n inwoner van Faithlife, die vervaardigers van Logos Bible Software. Hy is die skrywer van The Unseen Realm: Herstel van die bonatuurlike wêreldbeskouing van die Bybel en het baie Mobile Ed -kursusse aangebied, insluitend Probleme in Bybelse interpretasie: Moeilike gedeeltes I.
WELKOM BY DIE VERHAAL VAN WISKUNDE
Wiskunde kan gedefinieer word as "die studie van verwantskappe tussen hoeveelhede, groottes en eienskappe, en ook van die logiese bewerkings waarmee onbekende hoeveelhede, groottes en eienskappe afgelei kan word" (volgens Microsoft Encarta Encyclopedia) of "die studie van hoeveelheid, struktuur, ruimte en verandering " (Wikipedia).
Histories is dit beskou as die wetenskap van kwantiteit, hetsy van grootte (soos in meetkunde) of van getalle (soos in rekenkunde) of van die veralgemening van hierdie twee velde (soos in algebra). Sommige het dit in terme so eenvoudig gesien as 'n soeke na patrone.
Gedurende die 19de eeu het wiskunde egter uitgebrei tot wiskundige of simboliese logika, en word dit toenemend beskou as die wetenskap van verhoudings of om die nodige gevolgtrekkings te maak (hoewel sommige dit selfs as te beperkend beskou).
Die vak wiskunde dek nou – benewens die min of meer standaard velde van getalleteorie, algebra, meetkunde, analise (berekening), wiskundige logika en stelteorie, en meer toegepaste wiskunde soos waarskynlikheidsteorie en statistiek – 'n verwarrende verskeidenheid gespesialiseerde terreine en studierigtings, insluitend groepsteorie, orde teorie, knoopteorie, gerfsteorie, topologie, differensiële meetkunde, fraktale meetkunde, grafiese teorie, funksionele analise, komplekse analise, singulariteitsteorie, katastrofe teorie, chaosteorie, meetteorie, modelteorie, kategorieteorie, beheerteorie, spelteorie, kompleksiteitsteorie en vele meer.
Die geskiedenis van wiskunde is amper so oud soos die mensdom self. Sedert die oudheid was wiskunde fundamenteel vir die vooruitgang in wetenskap, ingenieurswese en filosofie. Dit het ontwikkel van eenvoudige tel, meting en berekening, en die sistematiese studie van die vorms en bewegings van fisiese voorwerpe, deur die toepassing van abstraksie, verbeelding en logika, tot die breë, komplekse en dikwels abstrakte dissipline wat ons vandag ken.
Van die gekneukelde bene van die vroeë mens tot die wiskundige vooruitgang wat die gevestigde landbou in Mesopotamië en Egipte teweeggebring het en die revolusionêre ontwikkelinge van antieke Griekeland en sy Hellenistiese ryk, die verhaal van wiskunde is 'n lang en indrukwekkende verhaal.
Die Ooste het die stokkie voortgesit, veral China, Indië en die Middeleeuse Islamitiese ryk, voordat die fokus van wiskundige innovasie in die laat Middeleeue en Renaissance teruggekeer het na Europa. 'N Hele nuwe reeks revolusionêre ontwikkelings het in die 17de en 18de eeu Europa plaasgevind, wat die weg gebaan het vir die toenemende kompleksiteit en abstraksie van wiskunde uit die 19de eeu, en uiteindelik die vermetel en soms verwoestende ontdekkings van die 20ste eeu.
Volg die verhaal soos dit ontvou in hierdie reeks gekoppelde afdelings, soos die hoofstukke van 'n boek. Lees die menslike verhale agter die innovasies, en hoe hulle die mans en vroue wat hul lewens gewy het aan … gemaak en soms vernietig het DIE VERHAAL VAN WISKUNDE.
Dit is nie bedoel as 'n omvattende en definitiewe gids vir alle wiskunde nie, maar as 'n maklik om te gebruik opsomming van die belangrikste wiskundiges en die ontwikkelinge van wiskundige denke deur die eeue. Dit is nie bedoel vir wiskundiges nie, maar vir die belangstellendes soos ek.
My bedoeling is om 'n paar van die belangrikste denkers en 'n paar van die belangrikste vooruitgang in wiskunde bekend te stel, sonder om te tegnies te raak of in te veel besonderhede vas te val, hetsy biografies of berekenend. Die verduidelikings van wiskundige begrippe en stellings sal oor die algemeen vereenvoudig word, met die klem op duidelikheid en perspektief as op volledige besonderhede.
Dit is buite die omvang van hierdie studie om elke wiskundige wat beduidende bydraes tot die vak gelewer het, te bespreek, net soos dit onmoontlik is om alle aspekte van 'n dissipline so groot in omvang te beskryf as wiskunde. Die keuse van wat ek moet insluit en uitsluit, is my eie persoonlike, so vergewe my as u gunsteling wiskundige nie in detail is of nie behandel word nie.
Die hoofverhaal van wiskunde word aangevul deur 'n lys belangrike wiskundiges en hul prestasies, en 'n alfabetiese woordelys van wiskundige terme. U kan ook gebruik maak van die soekfunksie bo -aan elke bladsy om na individuele wiskundiges, stellings, ontwikkelings, periodes in die geskiedenis, ens te soek. 'N Paar van die vele bronne wat beskikbaar is vir verdere studie (van beide ingesluit en uitgesluit elemente) word gelys in die bronne -afdeling.
Wat ons weet oor die vroegste geskiedenis van sjokolade
Op 'n sonnige oggend in die sendingdistrik van San Francisco, loop 'n halfdosyn mans en vroue om 'n klein sjokoladefabriek, draai bars toe, kyk na temperatuurinstellings, sorteer boontjies. Kakaobone wat gefermenteer, gedroog, gebraai, uitgedop en gemaal is, tuimel met suiker in 'n ry blink metaalmengers. Na drie dae van sagte vermenging, word die botterige, gladde resultate na 'n tempermasjien oorgedra om die natuurlike vetmolekules van kakao tot stabiele kristalstrukture te vorm.
Dit is die tuiste van Dandelion Chocolate, 'n klein sjokolademaker wat in 2010 gestig is deur twee voormalige tegnologie-entrepreneurs. Die gereedskap en geure het verander, maar die werk om gegiste kakaobone te rooster en te maal en dit met 'n paar eenvoudige bestanddele te meng om 'n goddelike kos te skep, is 'n praktyk wat terugkeer na die vroeë Meso -Amerikaanse beskawings.
Die Olmecs in die suide van Mexiko was waarskynlik die eerstes wat kakaobone gegis, gebraai en gemaal het vir drankies en gruis, moontlik so vroeg as 1500 v.C., het Hayes Lavis, kurator vir kultuurkunste van die Smithsonian's National Museum of the American Indian, gesê. "There is no written history for the Olmecs," he said, but pots and vessels uncovered from this ancient civilization show traces of the cacao chemical theobromine.
Copley MS, Berstan R, Dudd SN, Docherty G, Mukherjee AJ, Straker V, Payne S, and Evershed RP. 2003. Direct chemical evidence for widespread dairying in prehistoric Britain. Verrigtinge van die National Academy of Sciences 100(4):1524-1529.
Craig OE, Chapman J, Heron C, Willis LH, Bartosiewicz L, Taylor G, Whittle A, and Collins M. 2005. Did the first farmers of central and eastern Europe produce dairy foods? Oudheid 79(306):882-894.
Cramp LJE, Evershed RP, and Eckardt H. 2011. What was a mortarium used for? Organic residues and cultural change in Iron Age and Roman Britain. Oudheid 85(330):1339-1352.
At the time, he was working at a Colorado-based tech company called Loronix. The video was shot at Loronix, and the computer he smashed belonged to the company, but he wasn't a frustrated cubicle drone. Loronix was actually a fun place to work, the kind of tech startup where coworkers stay late to play Aardbewing online over the company's coveted T1 line. They weren't usually going full barbarian-horde on their office equipment.
Today, the spread of badday.mpg seems almost impossible. There was no YouTube, no nearly infinite email storage space, no video sites like eBaum's World, and there wasn't really an infrastructure in place to easily handle the mass distribution of video content. Hosting a video cost money downloading it took time. And after downloading it, you'd have to open it in one of only a few media players, like Real Player Plus or Windows Media Player. It's impressive that enige content at the time could go viral.