Kan 'n radikale behandeling vir pedofilie buite Duitsland werk? | Magtige natuurlike
Lees tyd: 24 minute
Die Duitse seksoloog Klaus Beier werk in sy kantoor by die Institute of Sexology and Sexual Medicine in Charité, 'n universiteitshospitaal in Berlyn. In 2005 stig Beier Prevention Project Dunkelfeld, wat ten doel het om pedofilie te behandel met terapie en medikasie. Die eksperiment hang af van 'n riskante voorstel: om nie diegene wat aanstoot gegee het, te rapporteer nie.
Klaus Beier is die argetipiese Duitse seksoloog. Verse, kaal en tydens 'n Zoom-oproep verlede herfs, met 'n blou baadjie en 'n helderraambril, straal hy ergernis uit oor vrae oor sy werk met pedofiele - wat volgens hom nou algemeen in sy land aanvaar word en word ondersteun deur politici en groot filantropieë. Beier staan ​​aan die hoof van 'n instituut by een van die grootste universiteitshospitale in Europa en het in verskeie nasionale geselsprogramme verskyn. In 2017 is hy selfs bekroon met die Orde van Verdienste, Duitsland se ekwivalent van die Presidensiële Medalje van Vryheid.
Byna oral buite Duitsland sou dit wat Beier al meer as 15 jaar doen, nie net omstrede wees nie, maar ook onwettig. Hy het die voorkomingsprojek Dunkelfeld gestig en gelei, waarskynlik die mees radikale sosiale eksperiment ter wêreld in die behandeling van pedofilie. Die eksperiment hang af van 'n riskante voorstel: om nie diegene wat aanstoot gegee het, te rapporteer nie. In plaas daarvan bevorder Beier en sy span voorkoming, eerder as straf, deur mense aan te moedig wat seksueel aangetrokke tot kinders en adolessente is om na vore te kom om terapie en medikasie te ontvang in plaas daarvan om op hul drange op te tree of deur gesondheidswerkers nie behandel te word nie. Dunkelfeld waarborg alle pasiënte anonimiteit en gratis buitepasiëntbehandeling. Na voltooiing van die eenjaarprogram kry pasiënte opvolgbehandeling en hoef nooit met die regstelsel te kommunikeer nie. Sedert 2005, sê Beier, het duisende hul hand uitgestuur om die aanbod aan te neem.
Hierdie mans - hulle is byna almal mans - erken dat hulle fantaseer om kriminele dade te pleeg wat die meeste mense afstoot en afskrik. Baie dokters vind dit moeilik om empatie met sulke pasiënte te hê, maar nie met Beier nie. 'Ek sal nooit iemand oordeel oor hul fantasieë nie,' sê hy.
Maar sommige van die mans wat Dunkelfeld behandel, erken meer as net fantasieë. Hulle vertrou dat hulle reeds hul impulse opgetree het - dit wil sê om kinders te verkrag of na kinderpornografie te kyk. Hier trek Dunkelfeld 'n streep: as 'n pasiënt sê dat hy van plan is om 'n kind te mishandel terwyl hy in behandeling is, sal die sentrum saam met hulle werk aan voorkomende maatreëls en slegs die laaste uitweg met die owerhede kontak. As 'n pasiënt erken dat 'n voorval in die verlede gebeur het, sal die sentrum dit nie rapporteer nie. Dit is moontlik omdat Duitsland, anders as in die meeste lande, nie 'n wet het wat beroepslui verplig om kindermishandeling aan te meld wat in die verlede plaasgevind het of wat in die toekoms kan voorkom nie.
Duitsland se openbare gesondheidsversekeringstelsel ondersteun Dunkelfeld sedert 2018. Die ministerie van gesondheid voorsien die program met ongeveer $ 6 miljoen per jaar en Beier sê die belangstelling in die model van die program neem wêreldwyd toe. 'Ek is vol vertroue dat ons ons idees in ander lande sal kan vestig,' sê hy.
Dit sal nie maklik wees nie, ten minste in die Verenigde State, wat veral streng wette oor verslagdoening het wat daarop gemik is om te verseker dat owerhede seksuele misbruik van kinders leer en vervolg. Hierdie wette is bedoel om iemand te weerhou om misdade teen kinders te ignoreer of te verdoesel. Sulke verpligte verslagdoeningswette kom in byna elke staat en Amerikaanse gebied voor, en lê boetes op van boetes tot gevangenisstraf vir diegene wat versuim om aan te meld.
Ten spyte van hierdie jarelange pogings, word jaarliks ​​in die VSA byna 61,000 kinders seksueel misbruik, volgens die Departement van Gesondheid en Menslike Dienste. Aangesien sulke misbruik dikwels nie gerapporteer word nie, kan die werklike telling selfs hoër wees, wat dui op 'n duidelike behoefte aan beter benaderings tot die probleem. Sommige Amerikaanse kundiges is gretig om maniere te ondersoek om die voorkomende benadering toe te pas sonder om verpligte verslagdoeningswette aan te pak. In Maart het die Moore-sentrum vir die voorkoming van seksuele mishandeling van kinders aan die Johns Hopkins Bloomberg-skool vir openbare gesondheid - 'n navorsingsentrum vir die voorkoming van seksuele misbruik van kinders en 'n advokatsentrum vir wetgewing en befondsing vir voorkomende benaderings - 'n toekenning van $ 10.3 miljoen vir 'n nuwe inisiatief om pogings te ontwikkel en te versprei om te keer dat oortreders kinders mishandel. Die som, toegeken deur Oak Foundation - 'n Switserland-gebaseerde stigting gefokus op 'kwessies van wêreldwye, sosiale en omgewingsaspekte' aan te spreek, word beskou as die hoogste wat nog in die VSA belê is in voorkomende pogings.
Nie almal is oortuig daarvan dat Dunkelfeld egter die antwoorde bevat nie. Kritici meen dat Beier se bewerings van sukses gebaseer is op bewyse wat swak of oorbeklemtoon is - of selfs, volgens sommige, nie bestaan ​​nie. Die kwessies rondom die normalisering van pedofiele en die aanmeld van oortreders is meer dringend. En selfs al werk die program, is die verwydering van die een belangrike leuning wat Dunkelfeld die meeste verskil - verpligte verslagdoening - kan op die meeste plekke buite Duitsland onmoontlik wees. (Beier sê professionele persone uit meer as 15 lande het Dunkelfeld gekontak vir advies en opleiding, maar programme moet binne die perke van hul onderskeie verpligte verslagdoeningswette funksioneer. Moenie Indië aanstoot gee nieword byvoorbeeld ingelig oor die regsgevolge van die openbaarmaking van oortredings uit die verlede.)
Nogtans beweer ander dat die konsep van Dunkelfeld, gegewe die groot aantal kinders wat die gevaar loop om misbruik te word, nie handvol kan wees nie. "Die konsep is baie sinvol," sê Fred Berlin, direkteur van die National Institute for the Study, Prevention, and Treatment of Sexual Trauma in Baltimore.
'Dit is 'n geleentheid,' voeg hy by, 'vir mense wat hulp wil kry.'
Beier is in 1961 in die hoofstad van Duitsland gebore tydens die Koue Oorlog. 'Ek is 'n Berliner,' sê hy en glimlag op sy beroep op president John F. Kennedy se beroemde gebruik van die frase in 'n 1963-toespraak. Sy vormingsjare is in "Wirtschaft Wunder, "Die tydperk van" ekonomiese wonderwerk "in Wes-Duitsland na die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie era word onderskryf deur Amerikaanse troepe en die kernparaplu, en het Duitsland gehelp om weer op te bou tot 'n land met funksionering openbare instellings, vergelykend hoë vlakke van sosiale vertroue, en 'n robuuste gesondheidsorgstelsel - 'n agtergrond wat sy werk inlig.
Op die nagraadse skool in die tagtigerjare het Beier se studies gegroei na abnormale gedrag en geestelike probleme, bekend as psigopatologie. Veral seksologie het hom gefassineer, omdat hy dit goed moet doen, moet biologie, sielkunde en die kultuurwetenskap opgeneem word.
Na sy studie het Beier dekades in verskillende universiteitshospitale in Duitsland deurgebring en gewerk met mans wat aangetrokke was tot kinders. Sy kliniese werk het hom oortuig dat pedofilie 'n lewenslange seksuele oriëntasie is wat gewoonlik in adolessensie begin. "Die meeste mense sal baie graag wil verander," sê Beier. Hy het saam met mans gewerk wat toegelaat het dat hulle gruwelike kindermishandeling gepleeg het - maar wat nooit deur die polisie gevang is nie. Vanweë die unieke Duitse wetgewing oor die vertroulikheid van pasiënte en dokters, sê Beier, was hy verplig om hul geheime te bewaar.
Beier se onderhoude met hierdie mans het Project Dunkelfeld geïnspireer - 'n Duitse term wat 'donker veld' beteken, wat verwys na die mans wat misdade gepleeg het, maar wat nie deur wetstoepassers opgespoor is nie. Laat in 2003 het hy 'n voorstel vir 'n loodsprojek by die Volkswagen Foundation ingedien, 'n onafhanklike organisasie wat oorspronklik by die motoronderneming verbonde was, maar nou een van die grootste filantropieë in Europa. Beier het selfs in Duitsland geweet dat die idee dat 'n prominente gevestigde instelling 'n program vir pedofiele sou finansier, 'n lang skoot was.
Maar die stigting het volgens hom die projek meer as $ 700,000 2,000 vir drie jaar toegestaan. 'Ek was baie verbaas,' sê Beier. Nog verbasender, sê hy, was dat een van Europa se grootste advertensiemaatskappye, Scholz & Friends, kort daarna gratis advertensies vir Dunkelfeld geskep het. Tot agt weke lank het plakkate vir die projek in Duitsland in bushaltes, koerante en op televisie verskyn - altesaam XNUMX XNUMX plekke. 'Jy is nie skuldig nie weens jou seksuele begeerte, maar jy is verantwoordelik vir jou seksuele gedrag', het een gelees. 'Daar is hulp! Moenie 'n oortreder word nie! '
Die veldtog het uitgebreide media-aandag opgelewer. Meer as 200 verhale verskyn alleen in plaaslike en internasionale gedrukte media. Beier is uitgenooi na gewilde geselsprogramme regoor die land, soms in omstrede segmente wat hom gekoppel het aan die slagoffers van seksuele misbruik. 'Dit was nie lekker nie,' sê hy droog. 'Aan die begin was dit nie maklik nie.' Toe Dunkelfeld se kantore amptelik in Junie 2005 by die Instituut vir Seksologie en Seksuele Geneeskunde in Charité, 'n universiteitshospitaal in Berlyn, geopen het, het betogers buite gekamp en tekens gehad oor hoe pedofiele nie genormaliseer moet word nie - hulle moet tereggestel word.
Maar al die aandag het baie pasiënte gebring. In die eerste drie jaar het 808 mense Dunkelfeld se kantore gekontak om hulp te vra. Hulle het van Berlyn, van elders in Duitsland, en van Oostenryk, Switserland en Engeland gebel om te sien of hulle kwalifiseer vir behandeling, wat praatterapie en dwelms soos antidepressante en testosteroonblokkers kan insluit. Volgens die projek het Dunkelfeld tot dusver gehoor van potensiële pasiënte uit 40 lande; Vanaf Junie 2019 het meer as 11,000 1,099 individue Dunkelfeld gekontak vir hulp en XNUMX XNUMX is behandel.
Die kollig het Beier ook in staat gestel om sy benadering te verduidelik, wat volgens hom soms soms verkeerd verstaan ​​is. In televisieprogramme en in mediaberigte het Beier gewapen met 'n mediese graad, 'n doktorsgraad in filosofie, kliniese afsydigheid en politieke vaardigheid. Hy het sy teorieë aan 'n nasionale gehoor verduidelik wat bereid was om dit te hoor. "Ons filosofie is dat dit deel is van menslike seksualiteit," sê hy. 'En ons het altyd gesê dat hulle nooit hul fantasieë moet uitvoer nie.'
Beier het wat hy noem 'n 'duidelike standpunt' rakende seksuele aantrekkingskrag teenoor kinders: hy skei begeertes van dade. Beier wil hê dat mans hul seksualiteit moet aanvaar sodat hulle dit kan beheer. Maar as en wanneer fantasieë oor seuns en meisies in die werklikheid verloop, word dit kinderverkragting, een van die gruwelikste misdade denkbaar. "Dit is die kernidee van voorkoming," sê hy. 'Ons veroordeel gedrag.'
Beier se PR-vaardighede het gelei tot meer ondersteuning, asook meer toegang vir potensiële pasiënte. In 'n e-pos aan Undark skryf Beate Wild, 'n mediaverhoudingsbeampte van die Federale Ministerie van Gesinsake, dat die staat Berlyn in 2017 tussentydse finansiering vir Dunkelfeld voorsien het. Die volgende jaar is die koste grotendeels deur gesondheidsversekering gedek. Vandag, met terapielokale in Duitsland, sê Beier dat hy navrae ontvang van mans regoor die wêreld - ook Amerikaners. Die Duitse regering finansier egter nie behandeling vir nie-Duitsers nie. As gevolg hiervan het sommige mans hul eie behandeling gefinansier - ongeveer $ 9,000 per jaar, nie reis- en ander uitgawes ingesluit nie - uit hul sak. Sommige mans wat dit nie kan bekostig om na Duitsland te verhuis nie, ontvang virtuele terapie deur middel van 'n veilige program wat end-tot-end-kodering bied. Omdat dit deur openbare versekering gedek word, meen Beier dat die projek nou langtermynvolhoubaarheid het.
As hy aspekte daarvan na selfs meer lande versprei, sal hy meer pasiënte bereik.
Beier het talle portuurbeoordeelde artikels gepubliseer wat die doeltreffendheid van Dunkelfeld ondersteun. 'N 2009-vraestelhet byvoorbeeld getoon dat meer as 200 mans vrywillig deur die projek beoordeel word, wat bewys het dat potensiële oortreders van seksuele misbruik deur kinders 'bereik kan word vir primêre voorkoming via 'n mediakampanje.' In 'n studie gepubliseer aanlyn in 2014 het Beier resultate aangebied wat toon dat die pasiënte, nadat hulle behandeling ontvang het, verbeteringe op sielkundige terreine soos empatie en emosionele hantering aangemeld het, "wat dui op 'n toename in seksuele selfregulering."
Maar die kritici van Beier vind die wetenskap ontbreek. Sommige navorsers in Duitsland sê byvoorbeeld dat die gegewens wat Beier gepubliseer het, net nie sy dapper bewerings steun nie. "Na tien jaar, dink ek, sou dit aangenaam gewees het om gegewens aan te bied wat regtig oortuigend is," sê Rainer Banse, 'n sielkundige aan die Universiteit van Bonn. Terwyl hy sê dat hy die werk bewonderenswaardig vind, voeg Banse by dat Beier se vermoë om die doeltreffendheid van Dunkelfeld te beoordeel '' 'n bietjie onderontwikkeld 'is.
In 'n artikel van 2019 het Banse en Andreas Mokros, 'n sielkundige aan die Universiteit van Hagen, na die data van Beier se studie uit 2014 gekyk en aangevoer dat hy die syfers verkeerd geïnterpreteer het. "Die data toon nie dat behandeling binne die 'Dunkelfeld' -program lei tot die vermindering van die geneigdheid om seksuele misdrywe teen kinders te pleeg nie," het hulle geskryf. Die navorsers beweer dat die positiewe uitkomste vir die behandeling van pedofiele statisties onbeduidend was.
Op die vraag oor Banse se studie gee Beier die argument toe. Die gevolge was onbeduidend in die studie omdat die steekproefgrootte klein was - net 53 mans. Maar Beier sê 'n meer omvattende beoordeling is op pad deur middel van 'n eksterne ontleding deur sielkundiges aan die Universiteit van Chemnitz, wat teen 2022 gereed moet wees.
Beier sê dat die uitvoering van studies wat aan die streng kriteria van Banse voldoen nie eties is nie omdat dit vergelyk moet word tussen pasiënte wat behandeling ontvang het en diegene wat dit nie gedoen het nie - wat beteken dat die ondersteuning van sommige mans verswyg word, wetende dat dit meer waarskynlik is. om kinders te mishandel. 'Ons belemmer nie wat ons kan doen nie,' sê hy.
Ander navorsers verskans die bevindinge van Beier. "Daar is voorlopige bewyse dat Dunkelfeld die aanstootrisiko kan verminder," het Craig Harper, 'n sielkundige aan die Nottingham Trent Universiteit, in 'n e-pos aan Undark geskryf, "maar die jurie is nog nie in terme van definitiewe gevolgtrekkings nie." En Alexander Schmidt, 'n sielkundige wat mans bestudeer wat aangetrokke is tot kinders en tieners aan die Johannes Gutenberg-universiteit in Mainz, stem saam dat die werk onoortuigend is. In April 2019 het die Switserse regering Schmidt 'n toelaag gegee om 'n oorsig van die doeltreffendheid van Dunkelfeld te skryf en aanbevelings te doen oor die moontlike bekendstelling van soortgelyke programme in Switserland. "In 'n neutedop het ons vir hulle gesê dat ons wetenskaplik nie weet of hierdie programme effektief is nie," sê hy.
Ten spyte van die verskansing, het Harper sommige van die dieper kritiek op Beier se werk teruggedruk. In Januarie 2020 het Harper en twee kollegas van onderskeidelik die Nottingham Trent Universiteit en die Bishop Grosseteste Universiteit gepubliseer n koerant in argiewe van seksuele gedrag argument dat Banse s'n studie was te eng. Die stigma wat pedofiele internaliseer, skryf hulle, is diep skadelik - 'n feit wat Banse se artikel misgekyk het. Hierdie stigma "kan lei tot sosiale isolasie wat indirek hul risiko om seksueel aanstoot te gee, kan verhoog," het Harper in 'n e-pos geskryf. 'N Program soos Dunkelfeld, beman deur professionele persone wat opgelei is om met hierdie pasiënte te werk, voeg hy by, "is beslis 'n verbetering in die status quo om te wag om mense in die geregtelike omstandighede te behandel nadat 'n oortreding plaasgevind het."
Selfs skeptici van Dunkelfeld loof sommige aspekte van die program. As dit by pedofiele kom, "ly baie van hulle baie," sê Banse. Hierdie mense word wyd verag, selfs deur psigoterapeute, en Dunkelfeld bied hulle hulp aan. "Ek dink vanuit 'n sielkundige oogpunt is dit absoluut lofwaardig en die moeite werd om te doen," voeg Banse by. Harper stem saam en wys op die effek tot voordeel: "Enige diens wat help om mense te help om effektiewe hanterings- en selfreguleringstrategieë te ontwikkel, sal waarskynlik 'n positiewe netto uitwerking op die openbare veiligheid hê."
En Schmidt sê dat programme soos Dunkelfeld voordelig kan wees as 'n geestesgesondheidsintervensie. 'Miskien sal hierdie soort behandelings op 'n kliniese vlak werk,' voeg hy by, 'basies, stres verminder, welstand verhoog, soos tradisionele psigoterapie. En dit sal waarskynlik die moeite werd wees om alleen te implementeer. "
Afgesien van die effektiwiteit, is Dunkelfeld in staat om in Duitsland te funksioneer vanweë die land se gebrek aan verpligte verslagdoeningswette. Maar lede van die Duitse wetstoepassing het gemengde gevoelens oor hierdie wette. Sommige was van meet af aan ondersteunend. "Hulle is nie daarteen nie, want hulle leer daaruit," het Christian Pfeiffer, voormalige direkteur van die Criminological Research Institute of Lower Saxony, aan Undark gesê. Die polisie "wil meer oor die werklike misdaadstatistieke, "het hy bygevoeg, wat hulle 'n duideliker beeld gee van hoe wydverspreid seksuele misbruik van kinders eintlik is. Dunkelfeld help om die getalle te verskaf deur bekentenisse te vra van mans wat kinders verkrag het of kinderpornografie gebruik het, maar deur die polisie ongemerk bly.
Ander is minder seker. Hulle "verstaan ​​nie regtig hoe dit moontlik is dat daar mans is wat oortredings pleeg wat nie voor die gereg gebring word nie," het Gunda Wössner, 'n kriminoloog aan die Max Planck Instituut vir die Studie van Misdaad, Veiligheid en Regte, geskryf aan Ontmerk per e-pos. (Die Federal Criminal Police Office of Germany wou nie kommentaar lewer op hierdie verhaal nie en die International Criminal Police Organization het nie op versoeke om kommentaar gereageer nie.)
Wössner beskryf haarself as 'baie ambivalent' oor Duitsland se wette oor verpligte verslagdoening. Sy sê dat dit in die algemeen 'n teken van vooruitgang is om mans in staat te stel om behandeling te kry voordat hulle 'n misdaad pleeg. ' Deur middel van haar werk het sy onderhoude gevoer met mans wat gepoog het om terapie te ontvang vir hul aantreklikhede vir kinders, maar weggewys is deur onbehulpsame klinici wat hulle nie wou behandel nie - twee van die mans het volgens Wössner later misdade teen kinders gepleeg. Maar sy waarsku dat Dunkelfeld se groepterapiesessies daartoe kan lei dat pedofiele hul gedrag kan rasionaliseer.
Beier druk hierop terug. Terwyl sommige pedofiele probeer om hul gedrag te normaliseer en ander nie gevang wil word nie, is die mans wat oop is vir behandeling in Dunkelfeld "gemotiveerd om enige gedrag te staak", sê Beier. Ander navorsers is dit eens dat daar onderskeid is tussen mense wat kinders mishandel het en diegene wat seksueel belangstel in kinders, maar nie aanstoot gee nie. "Mense wat nie aanstoot gegee het nie, neem soms groot aanstoot oor die voorstel dat hulle dit sal doen," sê Elizabeth Letourneau, direkteur van die Moore-sentrum in Johns Hopkins, 'n program wat voorkomende benaderings in die VS probeer, indien niks anders nie, voeg sy by , Dunkelfeld "wys dat tienduisende mense hulp wil hê."
Beier het dekades lank saam met mans gewerk wat aangetrokke was tot kinders onder die unieke Duitse pasiënte-dokter-vertroulikheidswette, wat Project Dunkelfeld geïnspireer het. Maar die projek kan slegs in sy huidige vorm funksioneer vanweë die land se gebrek aan verpligte verslagdoeningswette.
Hierdie perspektief is herhaal deur 'n pasiënt wat personeel van Dunkelfeld aan Undark as deelnemer aan die program voorgestel het. (Die tydskrif het met geïnkripteerde SMS-boodskappe met die pasiënt, slegs geïdentifiseer as F, gekommunikeer, maar sy identiteit en die waarheid van sy verklarings kon nie onafhanklik bevestig word nie, gegewe die anonimiteit van die Dunkelfeld-stelsel.) F beskryf homself as ongeveer 25 jaar oud en woon naby Berlyn en sê dat hy die Dunkelfeld-projek genader het nadat hy dit gesien het in 'n dokumentêre nuusprogram. Toe F 17 was, sê hy dat hy oor jong meisies begin fantaseer het. "Eerstens het dit onskadelik gelyk, want dit was vir my van die begin af duidelik dat dit slegs fantasie was," het hy aan Undark gesê. Nadat hy die vitriol aanlyn gelees het wat op pedofiele gerig is, het hy egter onrustig geraak oor sy gedagtes. 'Ek wou niks verkeerd doen nie, en het hulp gaan soek,' sê hy. Hy het Dunkelfeld gekontak en 'n bietjie meer as twee jaar gelede met hulle begin werk.
F neem deel aan groepterapie met ander pedofiele rondom sy ouderdom, mans wat nog nooit aan 'n kind geraak het nie en dit so wil hou. Hy sê dat hy die terapie uiters nuttig gevind het. Hy het 'n 'beskermingsplan opgestel wat bestaan ​​uit alle faktore wat my help om altyd wettige en moreel aanvaarbare dinge te doen', sê hy. Hy weet byvoorbeeld dat sy moeder as kind mishandel is, en hy herinner homself altyd daaraan dat hy 'n beter persoon wil wees as die man wat haar aangerand het. Net so onthou hy van alkohol en dagga. "Dit werk vir my, en in werklikheid is dit meer as wat ek streng nodig sou hê," sê hy. 'Ek wil net ekstra veilig wees.'
Vir F was die afwesigheid van verpligte verslagdoeningswette irrelevant - hy het niemand ooit skade berokken nie. Hy sê egter dat Dunkelfeld-terapeute vir sy groep gesê het dat indien een van hulle sê dat hulle van plan is om 'n kind of tiener te mishandel, sal hulle by die owerhede aangemeld word.
F hou vol dat sommige pedofiele soos hy hul drange kan beheer en dat hulle nie hoef te skaam vir hul natuurlike neigings nie. "Jou seksuele begeertes bepaal nie wie jy eties is nie," sê hy.
'Moenie iemand oordeel oor wat hulle voel nie,' voeg hy by, maar 'oordeel hulle eerder oor wat hulle doen.'
In die VSA maak streng verpligte verslagdoeningswette dit onder meer bemoeilik om 'n voorkomende benadering te formuleer, wat nog te sê op die skaal van Dunkelfeld. "Wat in Duitsland gaan met die wette en die toegang tot behandeling wat mense het, verskil net van wat in die Verenigde State aangaan," sê Amanda Ruzicka, direkteur van navorsingsoperasies by die Moore-sentrum.
Kundiges wys op die voordele van die wette, soos om die publiek meer bewus te maak van die probleem om mee te begin. "Ek dink dat verpligte verslaggewingswette in die Amerikaanse konteks baie voordele inhou," sê Ryan Shields, 'n kriminoloog aan die Universiteit van Massachusetts Lowell. Hulle was veral 'deel van 'n reeks antwoorde wat kennis oor seksuele misbruik van kinders en die maniere waarop ons oor seksuele mishandeling van kinders praat, reageer en reageer op seksuele mishandeling van kinders.' As deel van hierdie verhoogde bewustheid, ondersteun die publiek oor die algemeen verpligte verslaggewingwette - en straf, wat Ruzicka 'n 'Hulle is-'n-monster-sluit-hulle-op-mentaliteit' noem.
Ten minste is daar ten minste onder sommige Amerikaanse kundiges skeptisisme oor verpligte verslagdoening en 'n breër wegstoot van pure straf. "Verpligte verslaggewing het onbedoelde gevolge," sê Berlyn van die National Institute for the Study, Prevention, and Treatment of Sexual Trauma. "'N Wet wat ontwerp is om mense te help, dryf mense eintlik ondergronds." Shields beaam dit en wys daarop dat sommige mense wat nog nooit 'n kind seergemaak het of na seksuele beelde van kinders gekyk het nie, glo dat hulle by owerhede aangemeld sal word as hulle byvoorbeeld bely dat hulle drome oor minderjariges het.
Vir navorsers in die VSA en elders kan Dunkelfeld inspirasie en idees bied oor hoe 'n voorkoming-eerste benadering kan lyk, indien nie 'n direk toepaslike model nie. "Ons weet wat hulle missie is, en dit is baie soos ons s'n," sê Ruzicka. 'Ons wil albei seksuele misbruik van kinders voorkom.'
Rondom 2011 het Letourneau Beier hoor praat en 'die gloeilamp afgegaan', sê sy, om 'n Amerikaanse program te skep wat op jongmense gerig is, wat steeds hul seksualiteit verstaan ​​en meer simpatiek met kritici is as ouer volwassenes wat aangetrokke is tot kinders. . Teoreties, sonder ingryping, kan hierdie jeugdiges volwassenes word wat op hul drange optree; deur hulle te bereik terwyl hulle nog jonk is, kan Letourneau en haar span misbruik voorkom. In die daaropvolgende jare het Beier verskeie kere met Letourneau vergader om te sien hoe so 'n program kan werk.
Letourneau sê dat Beier geen invloed gehad het op die stigting van die Moore-sentrum in 2012 nie, maar hy het gehelp om in te lig help Gesoek, wat die sentrum in Mei 2020 van stapel gestuur het. Dit is gemik op adolessente en jong volwassenes wat geneig is tot pedofilie. Benewens 'n webwerf wat 'n opvoedkundige kursus en ander bronne aanbied, bestaan ​​Help Wanted uit 'n deurlopende studie van volwassenes wat jongmense gehelp het wat met hierdie besienswaardighede sukkel. Tot op hede het meer as 180,000 XNUMX gebruikers die Help Wanted-tuisblad besoek.
'Ons het begin praat met net mense in die algemeen wat hierdie aantrekkingskrag het, en baie van hulle het ons begin vertel dat dit 'n stadige besef was wat hulle gehad het, net soos ons almal begin besef waarna ons seksueel aangetrokke is in ons adolessensie. en jong volwassenheid, "sê Ruzicka. Hulle het die webwerf geskep vir 'almal wat daar is en op soek is na inligting oor die trekpleister vir kinders van voor puberteit.'
Die Moore-sentrum verstaan ​​egter die lekkerte van die kwessie. "Ons benadering met 'Help Wanted' was: ons het geen direkte kontak tussen behandelingspersoneel of navorsers en kliënte nie," sê Shields, wat voorheen by die Moore-sentrum gewerk het. Die werk word anoniem en vertroulik gedoen sodat almal toegang daartoe kan kry. 'Daar is geen direkte interaksie waar aanmeldbare dinge oorgedra kan word nie. Ons het 'n strategie geneem om te werk met die beperkings wat ons het. " Verlede jaar het die Amerikaanse sentrums vir siektebeheer en -voorkoming 'n toekenning van $ 1.6 miljoen toegeken aan Help Wanted. Die navorsers sal die fondse gebruik om die effektiwiteit van Help Wanted te evalueer, wat dan gebruik word om die program te hersien. Die toekenning sal ook navorsers help om risikofaktore te ondersoek - soos dwelmmisbruik - wat 'n individu kan beïnvloed om op hul aantrekkingskrag te reageer en 'n kind te molesteer.
Die Institute of Sexology and Sexual Medicine by Charité hou ook toesig oor 'n webwerf en selfhelpprogram genaamd "Moeilike begeerte, "Gebaseer op ervaring van Project Dunkelfeld, wat gebruikers kan koppel aan hulpbronne in hul onderskeie lande.
In vergelyking met Dunkelfeld se grootte en omvang, is die finansiering vir Help Wanted nie veel nie. Maar Letourneau en ander voer aan dat dit 'n belangrike begin is, veral in 'n land soos die VSA, wat so swaar leun na ernstige straf op seksmisdade. Met behulp van openbaar beskikbare gegewens uit staats- en federale rekords, het sy gevind dat die land jaarliks ​​$ 5.25 miljard bestee aan die opsluiting van mense wat skuldig bevind is aan seksuele misdrywe waarby kinders betrokke is, 'n syfer wat nie koste voor die opsluiting of vrylating insluit nie. 'Sê nou ons gebruik sommige van hierdie hulpbronne in die voorkoming?' vra sy. 'Dus moet 'n kind nie mishandel word voordat ons ingryp nie.'
Jordan Michael Smith het geskryf vir die New York Times, Washington Post, The Atlantic en vele ander publikasies.
Hierdie verhaal word ondersteun deur die Solutions Journalism Network, 'n organisasie sonder winsbejag wat toegewyd is aan streng en dwingende verslaggewing oor reaksies op sosiale probleme.