Die stakings van Mei-Junie 1936 - Nuut
Die stakings van Mei-Junie 1936
Stakers speel kaart in die binnehof van 'n besette fabriek in die streek Parys.
Léon Jouhaux praat met die stakers by Galeries Lafayette - Mei 1936.
Titel: Stakers speel kaart in die binnehof van 'n besette fabriek in die streek Parys.
Datum getoon: Junie 1936
Stakers wat kaart speel in die binnehof van 'n besette fabriek in die streek Parys.
Titel: Léon Jouhaux praat met die stakers by Galeries Lafayette - Mei 1936.
Datum getoon: Mei 1936
Die oorwinning van die Volksfront
Die Koalisie van die Populêre Front, wat op 14 Julie 1935 gestig is, het die Kommunistiese Party en die Radikale Party saam met die Sosialiste verenig en sodoende die 'alliansie van die middelklasse met die werkersklas' waarvoor Maurice Thorez gevra het, vir die eerste keer bereik. Vir die eerste keer in die geskiedenis van die Derde Republiek het die sosialistiese groep 'n meerderheid setels in die Kamer (147 verkose), die S.F.I.O.
gelei deur Léon Blum wat eerste kom, gevolg deur die radikale (106 verkose) en die Kommuniste (72 verkies). Hierdie beweging is op 11 Mei 1936 in die Bréguet-fabrieke in Le Havre geloods na die ontslag van werkers wat op 1 Mei geweier het om te werk, en hierdie beweging het vinnig deur die land versprei.
Op 'n ongekende skaal is hierdie spontane sosiale ontploffing die gevolg van die kombinasie van verskeie faktore: benewens die entoesiasme wat gewek word deur die verkiesingsoorwinning van die sosialiste, is daar in werklikheid gewilde wantroue in die politieke klas, gebore uit die frustrasies wat gevolg het op die oorwinnings van links in 1924 en 1932, en die revolusionêre aspirasies wat 'n deel van die werkersklas geanimeer het. Deur twee miljoen werkers te mobiliseer, kry hierdie stakings 'n nuwe karakter, soos uit verskillende foto's van die tyd duidelik blyk: enersyds lei dit tot die besetting van werkplekke deur werkers, wat bedoel is om die masjiene te immobiliseer. en voorkom dat werkgewers vervangingspersoneel in diens neem; Aan die ander kant neem die werkers vrywillig 'n voorbeeldige pasifistiese gedrag aan en vermy hulle enige gewelddadige voorval of vernietiging van materiaal. Anders as die sosiale konflikte in die 1920's, is hierdie 'vreugdestakings' nie gevolg deur wrede onderdrukking nie. Dit is juis 'n atmosfeer van kameraadskap wat spruit uit hierdie beeld van stakers wat kaart speel op die trekklavier, in die binnehof van 'n besette fabriek in die Parys-streek in Junie. Die werkers, met 'n glimlag op hul lippe, vorm 'n sirkel rondom die kaartspelers en die trekklavier, en spreek op hierdie foto hul vreugde uit oor die oorwinning van die sosialiste in die Mei-verkiesing. Hierdie stakings het verder gegaan as die metallurgiesektor en het ander takke van die industrie en selfs die handel bereik: werknemers van Paryse afdelingswinkels het vir die eerste keer die beweging gevolg, veral in Galeries Lafayette, wat 'n foto geneem het. in Mei 1936 skoue wat deur werknemers beset is, het by hierdie geleentheid om die hooftrap saamgetrek om na die toespraak van Léon Jouhaux, sekretaris-generaal van die CGT, te luister (1909-1947). Bo-op die spreker se galery hang 'n banier: "Laat ons verenig staan, ons sal oorwin". 'N Wesenlike figuur van 1936, Léon Jouhaux, wat die revolusionêre vakbondwese tradisie verwerp, het hierdie spontane sosiale ontploffing probeer kanaliseer en met die regering 'n oplossing vir die krisis onderhandel.
Op pad na beter dae?
Onderhandelinge tussen die vakbonde en die regering het gelei tot die Matignon-ooreenkomste op 7 Junie 1936. Dit het voorsiening gemaak vir 'n verhoging van die lone van ongeveer 7 tot 15%, respek vir vakbondregte geskep en werknemersverteenwoordigers geskep. in ondernemings en die beginsel neergelê van die veralgemening van kollektiewe ooreenkomste, ingestel deur die wet van 25 Maart 1919. Geag die voortsetting van die stakingsbeweging, ten spyte van die oproepe van Léon Jouhaux om weer te begin werk, is hierdie ooreenkomste spoedig voltooi. gevolg deur 'n wetgewende arsenaal wat ten doel het om die werksomstandighede van die werkers te verbeter: wet van 40 weekure en wet op betaalde vakansiedae van 15 dae. Hierdie sosiale maatreëls, wat bedoel was om die ekonomiese krisis en werkloosheid reg te stel, het groot hoop gewek vir beter dae binne die werkersklas, des te meer omdat dit in lyn was met die humanistiese ideaal van die Volksfront. geïmplementeer op die gebied van kultuur, ontspanning en sport. Die ekonomiese probleme, die teenoffensief onder leiding van die werkgewers en die interne onenigheid in die regering het egter verhinder dat Léon Blum sy hervormingsbeleid, wat hy in Februarie 1937 amptelik moes opskort, voortsit voordat hy homself op 20 Junie bedank. .
Serge BERSTEINFrankryk in die dertigerjareParys: A. Colin, 1988 (2de uitg.)
Fernand BRAUDEL en Ernest LABROUSSEEkonomiese en sosiale geskiedenis van Frankrykt.4, vol. 2. Parys: P.U.F., 1980
Jean-Paul BRUNETGeskiedenis van die VolksfrontParys: P.U.F. (QsJ? 1209), 1998 (2de uitg.)
Georges LEFRANCJunie 1936. Die sosiale ontploffingParys: Gallimard, 1966 -Die sosialistiese beweging onder die Derde RepubliekParys: Payot, 1963