Inderdaad is dit iets wat ‘n mens laat uitsien na Die Era van W.S. Merwin; inmiddels ‘n digter wie se werk al twee keer met ‘n Pulitzer-prys bekroon is. En as die liggaam na die dood sou opvaar na ŉ ander (ŉ beter?) plek, dan moes hy deur al hierdie lae reis, en het so eienskappe van al hierdie metale ontvang. Hulle maak nie gereed om deur middel van die wegraping met Christus verenig te word en ook die groot verdrukking te ontvlug nie, maar hulle werk aan ‘n nuwe wêreldorde waardeur hulle ‘n mensgemaakte vrede op aarde probeer vestig. ‘n Groot ontnugtering wag egter op hulle: “Want wanneer hulle sê: Vrede en veiligheid – dan oorval ‘n skielike verderf hulle” (1 Thess. « Onthou julle nog, » sê B terwyl ons opskuif om plek te maak vir hom op die bankie – ons neem nou sedert ons skouers smaller geword het veel minder ruimte in beslag – « van hoe hulle ons hande afgekap het toe hulle ons wou laat praat ? » Natuurlik onthou ons die gesigte van ons teisteraars, dié wat ons hande gesteel het en toe as buit laat oorplant het.