Vir ongeveer ’n jaar het hulle in die Bonaero Park omgewing gewoon. Dirk het skoene deurgeloop op soek na werk en eindelik het dit vrug afgewerp. Op ’n dag het hy ’n advertensie gesien van Alderson and Flittin wat op soek was na ’n bestuurder vir hulle tak in Louis Trichardt. Nou was die pad Noord en Louis Trichardt het hulle tuiste geword tot ongeveer 2011. Sowat vier maande na hulle daar gevestig is, is die maatskappy insolvent verklaar. Dirk het ’n groot stap in die geloof geneem en die besigheid gekoop. Hy het die hulp gehad van ’n vriend wat hom vertrou het.So het Intercity Delta Motorhandelaars in Louis Trichardt tot stand gekom.
Daar was egter ’n verder geloofstap wat hierdie godvresende paar geneem het. Hulle het vir ’n tyd lank by oom Frans van Niekerk gewoon. Oom Frans was die pa van Schalk van Niekerk, wat op daardie stadium uit die bediening was. Dirk en Réna het na ’n plot gaan kyk sowat 10 kilometer buite die dorp, hoog teen die Soutpansberg, naby Hanglip. Hier het die pragtige Twin Gables, hulle tuiste geword vir meer as dertig jaar. Dirk het hierdie plot gekoop met geen geld nie, slegs sy integriteit wat die ou dame oortuig het van sy eerlikheid. Hy het onderneem om haar maandeliks af te betaal. Sy het dit aanvaar en hy het sy woord gestand gedoen. Dirk het elke dag droë hout teen die berg opgetel, gesaag en in plastiek sakke verpak en aan ’n handelaar verkoop as braaihout. Dit was deel van sy plan om die plot vinnig af te betaal.
Aan die begin van 1987 het die groepie gelowiges besluit om elkeen maar sy eie geestelike tuiste te gaan soek. Dirk, Réna en vyf ander lidmate het egter besluit om weereens ’n stap in die geloof te neem. Tydens die Algemene Jaarvergadering van die ABK te Kempton Park in 1987, het Dirk ’n hoflikheidsbesoek aan die vergadering gebring. Die voorsitter het hom ’n spreekbeurt gegee. Hy het ’n beroep op die vergadering gedoen om oor te kom na Louis Trichardt en te kom help─’n soort Masedoniese noodkreet. Die skrywer van hierdie artikel was in die hart getref en het in Julie 1987 daarheen verhuis. Daar was unieke tye van bekerings, toewyding, antwoorde op gebed en groei. Jongmanne en ouer manne het hulle roeping tot die bediening ontvang en vandag verkondig hulle die evangelie. Tydens ons bediening saam het 217 mense by die gemeente aangesluit.
Dirk se leiding in die gemeente was dié van ’n nederige, sagmoedige mens en hy het hom as ouderling onderskei as ’n ware Barnabas, ’n man wat baie lief was vir die Woord van God. Hy het by baie geleenthede gepreek, Bybelstudies gelei en was ’n getroue lid van die Gideons, wat gereeld Bybels gaan plaas het in skole, gevangenisse en hospitale.
Een van die merkwaardigste Kerkraadsvergaderings, het in die mikke van ’n Lukwartboom plaasgevind. Teen die berg, sowat vyftig meter van Twin Gables het Oom Dirk, soos ek hom geken het, in die boom geklim en my geroep: ‘Kom Doom, kom ons sit hier en eet Lukwarte en dan lê ons familie uit en praat oor die bediening.’ Dit was inderdaad ’n besondere geleentheid wat ek altyd sal onthou.
Dirk was ’n ywerige leser van teologiese boeke en het graag die waarde daarvan gedeel. Hy was ’n wyd belese man, ’n visserman van formaat en hy het aan die Grootwild Jagtersorde van Oos-Afrika behoort. Hy kon nie eers onthou hoeveel buffels en olifante hy gejag het nie, maar eienaardig genoeg het hy vertel dat hy, nadat hy ’n groot maanhaarleeu geskiet het, baie spyt was en dit nooit weer gedoen het nie. Hy kon baie stories vertel: van Gaboen adders wat hy in hulle tent van kant gemaak het, tot groot Marlyne wat hy aan boord gebring het en ’n gekweste Buffel wat hy bo-op sy vriend doodgeskiet. Die bewyse was daar en die trots was groot.
Dirk was ’n groot man, nie van postuur nie, maar van karakter. Onkreukbaar in sy toewyding aan die Here Jesus. Standvastig, Geesvervuld en ’n wonderlike voorbeeld van wat God van ’n man verwag het in die opvoeding van sy kinders en sy hantering van die huwelik. Hy en Réna het aan ons almal gewys wat dit beteken om die pad saam te loop tot die end. Sy laaste jare was nie maklik nie. Hy is gediagnoseer met Parkinson se siekte, maar selfs hier het sy geloof in God so sterk deurgeskemer dat dit mens opgelig het wanneer jy hom besoek het.
Réna was die toonbeeld van die vrou waarvan ons in Titus 2 lees. Sy het hom tot die einde toe bygestaan. Na 58 jaar van getroude lewe het Dirk op 9 Julie 2017 na sy ewige rus verhuis. Hy dien nou as ’n trofee van God se genade op die vertoonkas van die geskiedenis van Baptiste gelowiges in Suid-Afrika.
Dit gaan goed met die Baptiste op Frankfort. In die afgelope drie jaar en ses maande het hier baie gebeur en ’n kwynende gemeentetjie het nuwe lewe gekry. Ons erediensbywoning op Frankfort is die meeste Sondae diep in die dertig en daar is voortdurend nuwe besoekers. In die afgelope paar maande het daar twee Baptiste gesinne op Frankfort kom aftree wat beoog om ook by ons in te skakel. Lidmate wat jare gelede na Petrus Steyn verhuis het, het die gemeente weer in hierdie jaar kom opsoek. Om hulle te akkommodeer, het ons begin om elke tweede en vierde Sondag van die maand ’n erediens op Heilbron te hou. Dit is ’n geleentheid vir uitbreiding en daar is gereelde besoekers. Die lidmate van Villiers en Grootvlei kom baie getrou al om die tweede week kerk toe.
Die gemeente is verder baie betrokke en word goed verteenwoordig in die gemeenskap. Ek kry gereeld ’n beurt om die Bybelperiode by ons skool te behartig en om ook by die bejaarde tehuis eredienste waar te neem. Verder dien ek op die bestuur van die plaaslike tak van die VVA (Vrystaat Versorging in Aksie). Die Here gebruik al hierdie aksies daadwerklik om die invloed van die Baptiste te laat uitkring en baie van ons gereelde besoekers is mense wat ek op hierdie plekke leer ken het.
Ek is die Here ewig dankbaar vir dit wat Hy, ten spyte van my, op Frankfort vermag en dat Hy Homself van dag tot dag oor-en-oor as getrou bewys. Ons kan met harte vol dankbaarheid getuig: Ebenhaéser─tot hiertoe het die Here ons gehelp.
Het jy al ooit gedink dat die Here meer tevrede is met jou omdat jy vir die afgelope twee weke gesond geëet het? As jy ’n bietjie te veel stysel eet, of ’n kilogram optel, is jy nie eers lus om jou Bybel te lees nie en voel jy terneergedruk. In ons diëte het ons sekere wette en rituele. Ons hoop dat hierdie dinge ons beter sal laat voel. Jy voel skuldig as jy nie by die reëls gehou het nie, en voel goed as jy daarin geslaag het om dit na te kom. Jy voel in beheer. Jy vind nie jou vreugde in die Here nie, maar in die onderhouding van die reëls wat jy vir jouself gestel het. Jou liggaam, dieet en die kosse wat jy eet (of nie eet nie) het vir jou ’n afgod geword. Dit is byna asof jy dink dat jou dieet jou meer aanneemlik maak vir die Here. Volgens 1Kor. 8:8 glo jy egter ’n leuen: “Maar die voedsel bring ons nie nader by God nie”.
Hoe moet ons dan die kwessie van diëte Bybels benader? Dit is nie sonde om ’n dieet te volg nie, maar in die meeste gevalle werk dit nie, want sodra daar ’n wet is, wil jy dit oortree. Sodra jy besluit: ‘Ek moet minder eet,’ is dit skielik ál wat jy wil doen. Jy eet skelm. Jy eet selfs dinge wat jy nie gewoonlik sou eet nie. Jy sal enigiets eet. Selfs as jy een van die rare soort mense is vir wie diëte werk, verskuif jy net jou obsessie: jy het nie meer ’n obsessie met kos nie, maar met jou gespierde liggaam.
Wat jy nodig het, is iets sterker as reëls. Om tekste soos 1Kor. 10:31 te gehoorsaam─“Of julle dan eet of drink of enigiets doen, doen alles tot verheerliking van God”─moet jy op Jesus vertrou om jou van die mag van sonde te red en vir die Heilige Gees vra om jou te help om die Bybel te gehoorsaam. Maak ook seker dat jy met die regte motiewe ‘reg’ eet: nie om raakgesien te word of beter oor jouself te voel nie, maar om die Here te verheerlik. Bid oor die probleem en sê vir die Here dat jy Hom in elke area van jou lewe vir verheerlik. Moenie skuldig voel, opgee, jouself kasty of dink die Here is kwaad vir jou omdat jy ’n sjokolade geëet het nie. Die Bybel leer nêrens dat dit sonde is om soetgoed te eet nie. Moet dit egter nie oordoen nie. Vra die Here se hulp om sy gawes in matigheid te geniet: “voedsel wat God geskape het om met danksegging gebruik te word deur die gelowiges en die wat die waarheid ken. Want alles wat deur God geskape is, is goed, en niks is verwerplik as dit met danksegging ontvang word nie; want dit word geheilig deur die woord van God en die gebed.” (1Tim. 4:3-5).
Vir ’n tiener is verwerping ’n groot probleem. Daar is bykans geen tiener wat vandag nié ’n selfoon het nie. Die ouers se verskoning is: sodat hulle my kan kontak as hulle dalk in die nood is. Vroeër het kinders hulle ouers gekontak deur by die kantoor te vra dat hulle ouers geskakel moet word… en niemand is daaraan dood nie!
Is ek en jy bereid om op te staan vir wat reg is in die oë van die Here? Of is ons dalk te bang vir wat ‘die mense sal sê’? Moenie mense vrees nie, vrees God wat die mag het om jou in die helse vuur te gooi.
Dalk sal iemand sê dat oom Andries ‘n bietjie suinig was met die kerk se geld, maar niemand kan hom daarvan beskuldig dat hy dit gemors het nie. Ek het meer as eenkeer by ‘n ouderlingvergadering vir hom gesê: ‘Oom, kan ons nie R1000 gee vir gemeente so-en-so wat swaarkry nie?’ Hy het sy tong in die hoek van sy mond gesit, sy oë skrefies getrek, ‘n bietjie gedink en gesê: ‘Goed, maar ons kan nie meer as R200 gee nie.’ Ek het gereageer: ‘Kan ons dit nie R500 maak nie, oom?’ Hy het weer vir ‘n rukkie stilgebly en gesê: ‘Goed, maar nie meer as R500 nie; ons kan dit nie bekostig nie.’
Toe ek oom Andries eenkeer by sy huis besoek het, het hy gesê: ‘As ek doodgaan, wil ek in bank nr. 3 sterf (die plek waar hy elke Sondag gesit het), of in die tuin. Maar as ek in die tuin sterf, moet my gesig ondertoe kyk, want ek wil nie hê die son moet in my oë skyn nie. Ek wil ook nie op die vloer sterf nie, want ek wil nie koud kry as ek dood is nie.’
Ek dink nie ek onthou ‘n enkele besoek of ouderlingvergadering waarin hy nie iets humoristies te gesê gehad het nie. Dit is seker hoekom hy oor die algemeen so gesond was. “’n Vrolike hart bevorder die genesing” (Spr. 17:22).
Oom Andries was lief vir die Here. Hy het getrou gebid en sy Bybel meer gelees as die meeste predikante. Ek onthou dat hy in een jaar die Nuwe Testament vyf keer deurgelees het en die Ou Testament vier keer. In die jare wat ek hom geken het, was dit sy normale patroon om die Bybel drie of vier keer per jaar deur te lees.
Waar het hy die tyd gekry? Omdat hy vroeër in sy lewe skofte gewerk het, het ek hom eenkeer hoor sê: ‘Slaap is vir die voëls.’ Hy het teen 20:30 of 21:00 in die aande gaan slaap. Hy het middernag wakker geword en vir ‘n uur gelees. Nadat hy in die oggend wakker geword het, het hy weer vir 30 minute of ‘n uur gelees. Hy het weer in die middag ‘boeke gevat’ en vir ‘n uur sy Bybel gelees.
Moenie ‘n fout maak om te dink hy het sommer net gelees om klaar te kry nie. Hy het opgelet as hy lees. Hy het dinge gesien en verduidelik wat my verstom het.
Oom Andries se toewyding aan die Woord kon ook gesien word in sy toewyding aan die kerk. Hy was gretig om die Woord te leer en het nie ‘n erediens gemis nie. In die laaste paar maande van sy lewe kon hy nie meer die aanddienste bywoon nie, maar hy was tot en met ‘n week voor sy dood elke Sondag in die kerk.
Hy wou nie net die Woord vir homself leer nie, maar het dit met ander gedeel. Hy het gereeld vertel van geleenthede wat hy gehad het om die evangelie met iemand te deel. Hierin was hy vir my ‘n voorbeeld. Ek wens eerlikwaar dat ek op my oudag sy eerbied en ywer vir die Woord sal hê.
Op 16 Julie 2018 om 20:15 het oom Andries se jongste dogter my gebel. ‘Kan jy asseblief dadelik na my pa-hulle se huis toe gaan. Daar is groot fout. Ons is oppad van Alberton af.’ Toe ek daar aankom, het oom Andries op die enkelbank in sy sitkamer gesit. Sy oë was toe en sy asemhaling kort. ‘Hello oom Andries; dis Ivor,’ het ek gesê. Ek het sy hand probeer vat, maar hy het verby my hand in die lug in gegryp. Dit is asof hy iets bo sy kop probeer vat het. Ek het Jes. 43:1-2 vir hom gelees en gebid. Omtrent 5 minute later het hy sy laaste asem uitgeblaas. Tien of twintig minute later het die ambulans daar aangekom. Hulle het hom op die mat neergelê en vir ‘n uur probeer om sy hart aan die gang te kry. Hy was egter al lankal in die hemel. Ek het by sy vrou gebly totdat AVBOB gekom het om sy lyk weg te neem. Ek het teen 23:15 by die huis gekom.
‘n Dag of twee later het een van ons lidmate vir my gesê: ‘Ek het teen 20:00 skielik ‘n las op my hart gehad om vir oom Andries te bid.’ Toe ek my oë toemaak en bid, toe sien ek ‘n wit lig wat opgaan. Ek het geskrik en vir myself gesê: “Nee man!” Maar toe ek my oë weer toemaak, sien ek dit weer. Ek het later die nuus gekry dat oom Andries dood is.’ Sulke dinge is ‘n bietjie vreemd vir Baptiste.
Ek is ‘n sondaar gered uit genade; ‘n onbekwame geroep tot die bediening; ’n onwaardige wat wat vir meer as 50 jaar die onbeskryflike voorreg gehad het om die onnaspeurlike rykdom van Sy Genade en Liefde te verkondig.
Of ek suksesvol was, weet ek nie. Ek het getrag om getrou te wees aan my Opdraggewer. Ek mag dalk verwaand klink, maar ek haal Paulus aan: ‘Ek het die goeie stryd gestry, die wedloop voleindig, die geloof behou.’
Die persone wat die serpe ontvang het, was baie dankbaar maar die terugvoer en ander tipe dankbaarheid van elke vrou wat die diens gelewer het, was eintlik die sukses uitreik geleentheid. Ons voete van bereidheid het iemand se hart getref, die glimlagte terwyl ons uitdeel, het vir iemand hoop gegee dat die wêreld nog omgee.