Teruggekry | Toortsie, Kameel en Bokbaaivygie se blog
← Jay se plaastroue (1)
Jay se plaastroue (slot) →
Posted on April 14, 2015	by Toortsie
Writing 101, dag 13, gaan oor iets wat jy teruggekry het. Die doel is eintlik dat dit moet aanpas by dag 4, waar jy iets verloor het. Die idee is dat jy ‘n reeks sal skryf, wat ek toe eintlik reeds gedoen het, met Verlies 2 en Verlies 3.
Ek het lank gewonder of ek dit moet skryf wat ek wil skryf, so… Die rede hoekom ek hierdie skryf, is nie dat julle my moet jammer kry nie, dis dinge wat al lank gelede gebeur het en wat al verwerk is. Ek skryf dit met die gedagte dat dit dalk iemand anders wat in ‘n soortgelyke situasie is, kan help. Al is dit net om te sê: Sterkte. Ons weet hoe jy voel. Dis normaal dat jy so voel.
My broer was, nadat hy gif ingekry het, baie lank in ‘n koma. Eintlik was die verwagting dat hy sal leef, baie min. Sou hy leef, sou hy totaal verlam wees, want die gif wat hy ingekry het, het ‘n verlammende effek gehad. Daardie gesig wat ek gesien het in die hospitaal, die effek wat dit op my gehad het, is nie maklik om te beskryf nie. Hy was onherkenbaar opgeswel. Sy ooglede bokant sy oë was so groot soos golfballe. Sy lyf het so elke paar sekondes geruk. Ons kon nie aan hom raak nie, omdat die gevaar daar was dat onsself vergiftig sou word. Volgens wat aan my vertel het, het hy eintlik gesterf. Al sy organe het gaan staan en die dokters het ‘n nag deurgeworstel om hom aan die lewe te hou…
Toe, een dag, maak hy sy oë oop. Hy was só bly om ons te sien, en ja, hy was totaal verlam. Hy kon ook nie praat nie, en wou so graag praat! Hy het aanmekaar gepraat, en ons kon hom net nie verstaan nie. Daar is nie woorde wat daardie vreugde kan beskryf nie.
Ná ‘n baie lang tyd is hy uit intensiewe sorg geskuif na ‘n gewone saal, en een dag kry ek die nuus dat hy kan praat.
Dié dag bel ek hom toe, en toe hy antwoord, vra ek: “Is dit my oudste, oulikste, sterkste, dierbaarste,… broer?” “Ja, Wragtag”, antwoord hy. Mense, wat toe in my hart aangegaan het, kan ek nie vir julle beskryf nie. Hy vertel my daardie dag oor die telefoon hoe hy en Rooi Hennie die vorige dag die winkels platgeloop het… en ek het saamgespeel en gesê as hulle vandag weer gaan moet hulle sommer kersgeskenke ook koop. 🙂
Hy het huis toe gekom, weer leer loop, fiets ry. Hy is ‘n paar jaar later oorlede, maar vir tóé het ek hom teruggekry! ‘n Terugkry wat ons hele lewe verander het.
This entry was posted in Die lewe. Bookmark the permalink.
9 Responses to Teruggekry
April 14, 2015 om 6:58 vm
Wow, dis nou n gevoelvolle beskrywing. Sonder om te oordryf het jy beslis n pragtige beskrywing gegee van afwagting, hoop en oorwinning. Dit is sulke belewenisse wat n mens se lewens so ryk maak.
April 14, 2015 om 8:33 vm
Moes ‘n baie traumatiese tyd vir julle gewees het. Laat my dink aan Martha en Maria wat vir Lazarus teruggekry het uit die dood.
April 14, 2015 om 8:35 vm
Dit was regtig omtrent so iets: Teruggekry uit die dood.
April 14, 2015 om 11:06 vm
Dit het my weer dadelik laat dink aan Hezekiah wie vir 15 jaar nog geleef het nadat die son 10 se skaduwee 10 trappe teruggegaan het.
Ek kan my net indink hoe sy “comeback” ‘n indruk op julle lewens moes gemaak het.
April 14, 2015 om 12:13 nm
So ‘n terugkeer gaan met BAIE dinge gepaard…
April 14, 2015 om 2:27 nm
Soveel deursettingsvermoee. Hoe wonderlik,
April 14, 2015 om 2:34 nm
Hy WOU weer loop. Baie genade ook betrokke. 🙂
April 14, 2015 om 4:27 nm
Sjoe – ongelooflike verhaal. En ja, ek glo dit gaan gepaard saam baie dinge …
354,650 ste persoon wat hier inloer! Baie dankie en welkom! Hoop jy loer weer in.