Bulи - sampioene - Eienskappe van buli-sampioene - Ook - 2021
Die bekendste sampioen
Van die eetbare sampioene wat in die natuur voorkom, en ook op die markstalletjies, is daar sommige wat meer waardeer word as ander. Die redes kan uiteenlopend wees, en nie net aan hul smaak gekoppel word nie: die sampioene het in werklikheid baie verskillende smake, en baie verskillende eienskappe, wat prakties onmoontlik is om dit te vergelyk. As die porcini-sampioen byvoorbeeld meestal aangehaal word deur fynproewers van sampioene, en om redes soos: die maklike verwerking van sy vleis, die wye verspreiding wat dit in die natuur het, die relatiewe gemak waarmee dit gevind kan word, die aangename daarvan estetiese voorkoms. In Piemonte word sommige variëteite van porcino's, wat tot die genus Boletus behoort, genoem bulì, 'n term wat eenvoudig sampioen beteken, asof om te sê dat porcino in alle opsigte as die sampioen by uitstek beskou word.
Spesifiek word boletus gedefinieer as boletus wat tot vier baie spesifieke variëteite behoort, naamlik: Boletus reticulatus, Boletus aereus, Boletus edulis en Boletus pinicola. Hierdie sampioene het gewoonlik die kenmerke wat die porcini onderskei, en dat dit hul naam werd is. Hulle is in werklikheid veelsydig, met 'n afgeronde dop, en die stingel is baie vol, min of meer onreëlmatig, afhangende van die probleme waarmee dit van die grond af opkom. Die kleur wissel van die ligste tot die donkerste bruinerig. Die Boletus reticulatus word spesifiek onderskei deur die feit dat ons let op die teken van 'n soort rooster (vandaar die naam) op sy stam; die Boletus aereus word bulи neir genoem vanweë 'n donkerder kleur; die Boletus edulis word bulи dia fred genoem, omdat dit in die koudste maande groei, en uiteindelik is die Boletus pinicola baie aromaties.
Die eienskappe van bulis
Bulle kom meestal regdeur die herfsperiode voor: sommige begin al aan die einde van die somer groei, ander 'n bietjie later, maar hul groei duur tot laat herfs. Benewens die funksies wat reeds beskryf is, kan hulle erken word as gevolg van hul ferm, kompakte wit vleis binne. Die reuk wat hulle afgee is sterk en aromaties. Om hulle van ander soortgelyke, maar giftige spesies te onderskei, kan u uself help met die kleur van die vleis: byvoorbeeld, die Boletus-satanas, ook genoem maleficent boletus omdat dit baie giftig is, staan ​​as oop, omdat die vleis blou word. 'N Ander sampioen wat deur 'n buli misgis kan word, is die tylopilus felleus, wat oor die algemeen kleiner afmetings het. As u dus na boelies gaan soek, moet u baie versigtig wees en altyd die monsters wat onder toesig van 'n kundige gevind is, voorlê. Alternatiewelik word porcini-sampioene maklik op die mark gevind, veral droë spesies.
Bulи: Hoe om buli te eet
Sodra u 'n lekker versameling buli-sampioene beskikbaar het, is die skoonmaak daarvan baie eenvoudig. Eintlik word hierdie sampioene nie so vies soos ander nie; verwyder net die basis van die stam en die opgehoopte aarde, en verwyder dan die dop van die stam. Die onsuiwerhede word onder die hoed verwyder en die oppervlakkige kutikula: waarna die buli gereed is om gaar te word. In Italië word dit waardeer, meer as in die buiteland, omdat die porcino die enigste goeie sampioen op sy eie is: die ander word gewoonlik as 'n begeleiding vir ander bestanddele gebruik. Aan die ander kant maak die sterk aroma van die bulì dit geskik om gegratineer, gebraai of in 'n pan gebraai te word. Die vleis is ook uitstekend rou, in repe gesny en in slaaie geklee. Sodra dit droog is, kan die bulì tot poeier verminder word en gebruik word om elke gereg te geur.