Handloom Weavers (klaskameraktiwiteit) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Handloom Weavers (klaskameraktiwiteit)
In 1775 het Samuel Crompton 'n nuwe masjien uitgevind, 'n draaiende muil. Dit is genoem omdat dit 'n baster was wat eienskappe van twee vroeëre uitvindings, die Spinning Jenny en die Water Frame, kombineer. Die muil het 'n sterk, fyn en sagte gare vervaardig wat in allerhande tekstiele gebruik kon word, maar was veral geskik vir die vervaardiging van muskiete. Crompton was te arm om vir 'n patent aansoek te doen, en daarom verkoop hy die regte aan 'n Bolton -vervaardiger.
Handweefselwewers is nou verseker van 'n konstante voorraad garing, volle werk en hoë lone. Hierdie tydperk van voorspoed het nie lank geduur nie. In 1785 het Edmund Cartwright, die jonger broer van majoor John Cartwright, 'n weefmasjien uitgevind wat deur perde of 'n waterwiel bestuur kan word. Cartwright het kragweefsels begin gebruik in 'n meule wat hy in Manchester besit het. 'N Ongeskoolde seuntjie kon drie en 'n half stukke materiaal op 'n weefstoel weef in die tyd dat 'n vaardige wewer volgens tradisionele metodes net een geweef het.
Die bekendstelling van die kragweefsel het die vraag na lap wat deur handweefwewers vervaardig word, verminder. Diegene wat steeds meesters gevind het wat bereid was om hulle in diens te neem, moes baie laer lone as in die verlede aanvaar. In 1807 onderteken meer as 130 000 'n petisie ten gunste van 'n minimum loon. Die gemiddelde loon van 'n wewer het van 21 sjielings in 1802 tot 14 sjielings in 1809 gedaal.
'N Wewer kan nie meer in die gesin se behoeftes voorsien nie. Ons word vermy deur die res van die samelewing en word as skelmstreke bestempel omdat ons nie in staat is om ons pad te betaal nie. As ons by die winkelier, kleremaker, skoenmaker of enige ander handelaar aansoek doen vir 'n bietjie krediet, word ons meegedeel dat ons dit nie werd is nie, en om ons te vertrou, sou gevaarlik wees.
Weefwerk per stuk
Dit is werklik betreurenswaardig om soveel duisende mans aan te sien wat vroeër 20 tot 30 sjielings per week verdien het, wat nou genoodsaak was om op 5, 4 of selfs minder te lewe. Dit is meer bedroefd om hierdie mans in hul toestand te aanskou, aangesien hulle steeds die openhartige en gewaagde karakter behou wat gevorm is in die dae van hul onafhanklikheid.
Een van die mans trek veral my aandag; hy was die lewende geraamte van 'n reus. Hy het my vertel dat hy 'n wewer was en in voorspoedige tye verdien het van dertig of veertig sjielings per week; hy het 'n vrou en vier kinders gehad en het hulle lank in eerlikheid en gemak onderhou; werk begin slap word. Hy trek die fonds wat hy in die spaarbank geplaas het; hy was gou uitgeput, en die werk was stadiger as ooit. Hy het sy meubels begin verkoop. Voor verlede Kersfees het alles verdwyn, insluitend die Sondagklere van hom, sy vrou en kinders. Sedertdien was hy sewentien weke sonder enige werk. Toe ek hom 'n sjieling aanbied, weier hy om dit te ontvang totdat ek hom my naam en adres gegee het, sodat hy dit kan terugbetaal.
Die oorgrote meerderheid katoenwewers met handweefsels werk in kelders ... Die rede waarom kelders gekies word, is dat katoen natgemaak moet word. Die lug moet dus koel en klam wees, in plaas van warm en droog ... uit die fabriek, maar, as daar, woon en asem in 'n groot woonstel, waarin die lug voortdurend verander word.
In die gewone tye sou honderde weeflywe besig wees by die werk in Bramley. Die klik van die pendel en die gereelde en bestendige slag van die wewer se balk kan van die een kant van Bramley na die ander gehoor word. Maar nou kon jy deur die hele lengte van die dorp loop en nie meer as twee of drie weefgetuie hoor gaan nie ... Die stil strate en huise vertel hul eie verhaal, en die neerslagtige en neerslagtige voorkoms van die manne, terwyl hulle daar staan. groepe op elke straathoek, bevestig dit.
Vraag 1: Waarom was die strate van Bramley stil in die 1820's?
Vraag 2: Bestudeer bronne 2, 3, 5 en 8. Gee hierdie bronne inligting oor plaaslike of nasionale veranderinge?
Vraag 3: Kies inligting uit die bronne in hierdie eenheid wat dui op die inkomste van die handweefwewer in die eerste helfte van die 19de eeu.
Vraag 4: Nie almal het dieselfde siening van die fabrieksstelsel nie. Beskryf die verskillende sienings wat in bronne 6 en 7 uitgedruk word.
The Miners ' Association & amp Die Handloom Weavers
Van Internasionale sosialisme (1ste reeks), nr. 40, Oktober/November 1969, p.42.
Raymond Challinor en Brian Ripley
Lawrence en Wishart, 42s
Die Handloom Weavers
Daardie hegte groep polities gemotiveerde mans wat die industriële twis van vandag veroorsaak, bestaan ​​al 'n lang tyd. Die politici, steenkooleienaars en hoër klasse van 1842 het werklik geglo dat die Miners ' Association gestig is omdat die roering van Chartisme na die oppervlakte van die samelewing gelei het, wat gewoonlik in die onduidelikheid onder die knie kom. Hierdie vuilgoed, wat in 1842 in sy politieke doelwitte verslaan is, het homself op die liggelowige mynwerkers afgedwing, wat beide op hul koste en lewensbedrog soek vir sy kwaadaardige idees.
Hierdie venynige verdraaiing is maklik gemaak deur die hoër klasse wat die bewyse voor die oë gehad het van die werklike verbande tussen hierdie eerste groot nasionale vakbond en Chartisme. Die belangrikste belangrikheid van die boek Challinor en Ripley is dat dit die aanvaarde idee uitdaag dat die algemene staking van 1842 'n kloof van antagonisme tussen politieke en industriële aktiviste veroorsaak het. Geskiedkundiges het hulself tot onlangs toe toegespits op die nuwe modelunies wat deur die geskoolde werkers geskep is, en die neiging om die ongeskoolde losers te ignoreer totdat hulle weer as 'n georganiseerde mag in die 1880's verskyn het. Die kort loopbaan van die Miners ' Association stel die skrywers egter in staat om oortuigend te argumenteer dat Chartism en vakbond na 1842 nie mededingend was nie, maar in werklikheid komplementêre kragte.
In die geval van die Miners ' Association is die verband van die begin af duidelik. Die voltydse dosente (organiseerders) het altyd 'n groot deel ingesluit wie se ervaring hulle gehad het uit hul organisering en praataktiwiteite in Chartist-takke. En natuurlik was daar W.P. Roberts, wat hom as advokaat vir die mynwerkers heeltemal met die werkersklas vereenselwig het en elke saak, hoe hopeloos ook al, bestry het, maar die klasvooroordeel van die wet blootgelê het deur sy vaardigheid om dit van geval tot geval te verslaan. Die Miners ' Association is die vakbond wat die naaste aan Chartisme gekoppel is, deur 'n tweerigtingproses waarin die verslane Chartiste van 1842 gunstiger en meer hulpvaardig geword het vir vakbondwese, en die mynwerkers wat uit hul selfstandige onkunde en brutaliteit uitgekom het die verband tussen politiek en hoër lone is vanselfsprekend. Die duidelikheid van die spesifieke Chartist-vakbondverbinding in die Miners ' Association bewys egter nie die algemene saak van die outeurs heeltemal nie, en daar is 'n werklike behoefte aan meer studies so goed soos hierdie. Duncan Bythell se handweefweefers was egte losers. In 1770 was daar slegs 'n paar in die babakatoenbedryf, in die 1820's waarskynlik 'n kwartmiljoen, maar teen 1850 het die handel amper verdwyn. Industrialisme het hulle geskep, en die vordering daarvan het hulle eenkant gesit.
Bythell se boek maak ander mites skoon en weg dat hulle nie vaardig was nie, hulle was ook nie Iers nie, en hul ontberings was nie weens meganisasie alleen nie. Dit kon ook nie die ruggraat van Chartisme gewees het nie, soos baie (insluitend Engels) geglo het. Hul geografiese opsluiting en hul vinnige afname in getalle in die 1830's het verseker dat hul rol in 'n groot nasionale beweging redelik beperk was. Soos baie ander groepe, was hul politieke aktiwiteit geneig om die handelssiklus te volg, maar op 'n dalende skaal, sodat hulle by die Chartist -oplewing in 1848 beswaarlik verteenwoordig kon word.
Alhoewel hierdie boek nuttig is vir die feite wat dit lewer, verminder die skrywer se optimistiese sienings van die industriële revolusie die waarde daarvan. Omdat die meeste mense in armoede gely het, omdat ander werksgeleenthede (in die gehate fabrieke) vir baie beskikbaar was, verminder Bythel die lyding wat tydgenote, insluitend die handweefselwewer self, kan getuig. En om aan te voer dat openbare mans hul bes gedoen het met die administratiewe masjinerie en met die heersende raamwerk van idees, is om die geskiedenis te verlaat vir apologetiek.
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur aanlyn toegang tot ons e -boeke te hê of dit op u rekenaar te stoor, het u handige antwoorde met The Handloom Weavers. Om aan die gang te kom met die vind van The Handloom Weavers, vind u tereg ons webwerf met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie The Handloom Weavers wat ek nou kan kry!
Handloom Weavers (Klaskameraktiwiteit) - Geskiedenis
Die 1820's word dikwels afgeskryf as 'n dekade van min radikale aktiwiteite, maar dit was gedurende hierdie jare dat Brittanje 'n vervaardigingsgenootskap geword het. Of fabrieke en ondernemings klein of groter was, of produktiwiteitsverhogings bereik is deur die arbeidsmag te verhoog of masjientegnologie te gebruik, of groei deur geskoolde of ongeskoolde arbeid of in stedelike of landelike omgewings, die Britse samelewing vervaardig toenemend en onherroeplik in sy beklemtoning. Die relatiewe stabiliteit en langdurige sekerhede van die pre-industriële Brittanje is vervang deur die lewenskragtigheid, onsekerhede en klasspanning van 'n vryemarkekonomie en die modernisering van die samelewing.
Die ekonomie het in die vroeë 1820's herleef en daar was 'n afname in radikale politieke aktiwiteite, iets wat die verband tussen swak ekonomiese toestande en gesamentlike radikale optrede versterk. Maar populêre radikalisme het altyd meer beteken as om op te neem in die politieke stelsel en het 'n verskeidenheid oorsake van oortuigings aangeneem. Sommige radikale het gefokus op die bou van koöperatiewe instellings soos vakbonde, vriendelike verenigings, wedersydse hulpverenigings en werktuigkundige institute. Ander het gesoek na groter godsdienstige gelykheid vir nie -konformiste en om 'n stelsel van sekulêre onderwys in te stel. Baie nie -konformiste was ook radikaal in hul politiek omdat hulle beswaar daarteen het dat 'n lid van die gevestigde Kerk van Engeland aan individue belangrike regsvoorregte gegee word wat nie -konformiste ontken word. Godsdienskwessies kan dieper passies as politiek veroorsaak en die godsdienstige vraag, soos tydgenote dit genoem het, was die grootste deel van die eeu 'n belangrike politieke kwessie.
Sommige werkers wend hulle tot godsdiens, veral in die noorde en suidweste. Daar was byvoorbeeld 'n primitiewe metodistiese herlewing onder hoofmynwerkers in Weardale en meer algemeen in die noordooste in 1822 en 1823.  Herlewing in die 1820's het grootliks plaasgevind in gebiede met 'n beduidende landelike bevolking. Primitiewe metodisme was grotendeels landelik van aard, en met die uitsondering van die noordooste en die erdebakkery, was die belangrikste sterkte daarvan in die grootliks landbou-graafskappe van Engeland. Eers na 1850 het die aantrekkingskrag van die stadswerker duidelik geword. Primitiewe metodisme was die medium waardeur landbouarbeiders vir sosiale en ekonomiese erkenning kon veg, en sy kapelle het landelike werkers 'n simbool van onafhanklikheid en weerhouding van die gevestigde sosiale orde gebied.
Terwyl die primitiewe metodisme 'n radikale teologie verteenwoordig, was die Wesleyaanse metodisme toenemend sterk in die ondersteuning van die bestaande sosiale orde, en onder die invloed van Jabez Bunting is 'n groot aantal mense geskors vir radikale aktiwiteite. Die groei in die noordelike vervaardigingsdistrikte het tot stilstand gekom en selfs in 1819 en 1820 tydelik afgeneem en in Rochdale was daar 'n afname van vyftien persent tussen 1818 en 1820.  Alhoewel Bunting en sy ondersteuners die waarde van herlewing erken het en dit aangemoedig het solank dit nie die gewone kringlooplewe ontwrig nie en ideaallik bestuur kon word, het hulle sommige van die metodes daarvan afgekeur, veral gekraak en hulle losgemaak van die emosionalisme van primitiewe metodisme. [ 3] Dit, en John Wesley se beleid voor sy dood in 1791, wat deur sy opvolgers voortgesit is om te konsentreer op die evangelisering van stedelike gebiede waar die Kerk van Engeland in sy funksies misluk, het beteken dat die bande tussen metodisme en stedelike radikalisme besig was om te verslap, hoewel die omvang van wat dit gebeur het, het gewissel van plek tot plek. Hierdie siening van metodisme, soortgelyk aan EP Thompson se uitnemende kritiek op die beweging as 'n instrument van sosiale beheer, verwaarloos die interne gevegte van die 1790's en vroeë jare van die negentiende eeu in industriële dorpe oor deelname aan kerklike bestuur, beheer oor Sondagskole en die omvang van konfessionele beheer oor die politieke aktiwiteite van sy lede. In die 1820's het die aard daarvan as 'n volksbeweging beteken dat dit steeds die gevestigde orde van Kerk en Staat kon ondermyn, selfs al sou die rol daarvan as 'n alternatiewe nasionale geloof teen 1850 verdamp het. 
Die 1820's was ook 'n kritieke dekade vir werkers in die tekstielbedryf, aangesien dit 'n toename in die afsterwe van handweefstowwe veroorsaak het. Die bekendstelling van kragdraai wat grootliks in die fabrieke uit die 1780's begin draai het, het gelei tot 'n stygende produksie van gare wat op weefsels geweef moes word deur wewers wie se getalle in Brittanje in 1820 'n hoogtepunt van ongeveer 240 000 werkers bereik het. pryse, 'n relatief goeie lewenstandaard en het baat gevind by die toenemende vraag na die produkte van hul weefstowwe. Hulle was ook sterk om hul lewensbestaan ​​te verdedig, met byvoorbeeld 130 000 wat 'n petisie in 1807 onderteken het waarin 'n minimum loon gevra is, en die volgende jaar het ongeveer 15,000 'n betoging in Manchester bygewoon. Die ontwikkeling van 'n betroubare kragstoel deur Richard Roberts, 'n ingenieur in Manchester, in 1822-hy vervolmaak ook 'n volledig gemeganiseerde selfwerkende muil vir spin tussen 1825 en 1830-het gelei tot die vinnige aanvaarding van aangedrewe weefwerk. Edward Baines beraam dat daar in 1813 1400 kragopwekmasjiene in Britse fabrieke was, 14 150 in 1820, maar meer as 115 000 teen 1835. Hierdie verskuiwing plaas die weefwerk van handweefsels onder toenemende druk, die winsgewendheid daarvan stort en die aantal handweefstowwe in Lancashire daal van tussen 150 000 tot 190 000. in 1821 tot ongeveer 30 000 teen 1861.
Die afname in handweefweef was oneweredig, en sommige eienaars gebruik masjinerie en handverwerking, terwyl sommige wewers fyner katoen gebruik het, wat vroeë weefstowwe nie kon weef nie, of het oorgegaan tot sy wat grootliks ongemeganiseerd gebly het. Desondanks was die weef van handdoeke in 'n terminale agteruitgang, en aangesien baie kinders van handweefstowwe nie hul vaders in die handel volg nie, word dit toenemend gekenmerk deur 'n verouderde arbeidsmag.  Teen die laat 1820's het geleidelike verlagings in die loonkoerse baie gesinne met 'n weefsel met ernstige ekonomiese probleme agtergelaat. Handweefweefers wat na stedelike gebiede verhuis, kan dit versag deur vroue of kinders in die fabrieksarbeidsmark te plaas, terwyl wewers wat in die platteland gebly het, voordeel kan trek uit aanvullende verdienste wat boerdery en mynbou bied. Nietemin, teen 1830, bevind beide stelle wewers hulle in endemiese strukturele armoede wat nie genoeg inkomste kon genereer om basiese koste te dek nie en sterk afhanklik was van swak hulp.
Die idee van 'n minimumloon wat deur die regering toegepas word om handweefers 'n mate van veiligheid te gee, word steeds voorgestel, en nie net deur die wewers nie. Sommige van die meer gerespekteerde 'uitskakel'-ondernemings, wat te kampe gehad het met masjienweefbedrywe wat hulle onderkry deur hul ongeskoolde werkers lae lone te betaal, het die voordele van so 'n skema beleef. In September 1819, 'n maand na die Peterloo -bloedbad, ondersteun 35 produsente van Calico die oproep om 'n minimum wewerloon en#8217 -loon en so laat as 1822 vergader verskeie vervaardigers in Rossendale om beperkings op die gebruik van kragweefsels te eis. Die Committee of Manchester Weavers het by die geskree aangesluit en beweer:
Die euwels van die vermenigvuldiging van krag, deur eers 'n halfmiljoen te verwoes wat afhanklik is van handweef (hy het vermoedelik na gesinne eerder as individue verwys), en veral die ongelukkige jongmense wat hulle nou in diens neem, is van die aard dat geen mens kan dink dat daar 'n teenwicht is nie deur die goeie wat van hulle verwag word.
Na die herroeping van die wetgewing wat wewers in 1809 sou beskerm het, was die regering nie bereid om hindernisse in te stel vir die vrye mark wat die neiging tot meganisasie versnel nie, en eers in 1834-1835 ondersoek 'n Gekose Komitee die probleme waarmee wewers te kampe het. James Hutchinson, een van die kalikoprodusente wat in 1819 betoog het, het net soos baie van sy mede-sakemanne uiteindelik sy eie kragdraadmeule in Woodhill, Elton, geopen.
Handloom -wewers het hul lot bekend gemaak wanneer die geleentheid hom voordoen. Aktrise Fanny Kemble, een van die gaste by die opening op die Liverpool-Manchester Railway in 1830, beskryf die aankoms van die eerste trein na Manchester, propvol hooggeplaastes, waaronder Wellington:
Hoog bo die grimmige en vieslike skare skarrelende gesigte is 'n weefstoel opgerig, waar 'n versplinterde, uitgehongerde wewer sit, blykbaar daar as 'n verteenwoordigende man, om te protesteer teen die triomf van masjinerie en die wins en glorie wat die die ryk manne van Liverpool en Manchester sal waarskynlik daaruit put. 
Vir radikale soos Peter Murray McDouall wat in syne skryf Chartist en Republikeinse Tydskrif in 1841 was die geleidelike verdwyning van handweefwewers die vernietiging van onafhanklikheid, gesinsekonomie en beheer oor die tempo en aard van die werk en die skepping van loonslawerny deur 'fabrieksslawe' in die ontwikkelende fabrieksisteem van industriële kapitalisme.
Ander radikale het suksesvol 'n veldtog teen die kombinasiewette gevoer, wat tot hul herroeping in 1824 gelei het. 'N Afname in die ekonomie het gelei tot 'n vinnige toename in die vakbondaktiwiteit met uitgebreide stakings, waaronder geweld in die winter van 1824-1825. Werkgewers het gepleit vir die herinvoering van die kombinasiewette en in 1825 word nuwe wetgewing aangeneem wat vakbonde in staat stel om oor lone en voorwaardes te onderhandel, maar sonder die wettige reg om te staak. Dit het effektief vakbonde tot vreedsame kollektiewe bedinging met werkgewers beperk, en as hulle hierdie beperkte definisie van regsaktiwiteit vir vakbonde oorskry, kan hulle vervolg word weens kriminele sameswering. Gekonfronteer met tegnologiese verandering en die aansienlike magte wat na 1825 aan werkgewers oorgelaat is, was werkers toenemend oortuig dat klein vakbonde nooit kon slaag nie. Wat nodig was, het sommige aangevoer, was nasionale of algemene vakbonde wat al die werkers in 'n bepaalde handel uit verskillende dele van die land verteenwoordig. In 1829 het John Doherty, leier van die Lancashire -katoenen draaiers 'n Grand General Union of Spinners gestig. Vir 'n groter onderhandelingsbevoegdheid, was die volgende stap om alle vakbonde in alle bedrywe tot 'n enkele vakbond te probeer verenig. Hy vorm die National Association for the Protection of Labour aan die einde van 1829 in Manchester en versprei dit die volgende jaar na die naburige katoenstede en daarna na ander vervaardigingsgebiede, veral die East Midlands. 
Die 1820's het ook 'n verfyning van die analise van die werkersklas gemaak oor die uitbuiting van die ekonomie.  Die oplossing van William Cobbett was om ontslae te raak van die stelsel van korrupsie, die staatskuld en papiergeld, en hy impliseer dat die lewe na die patrone van die vorige klein analise, bloot populistiese nostalgie, sou terugkeer. Daarteenoor het Thomas Spence, William Ogilvie, Thomas Hodgskin, William Thompson, Robert Owen, John Gray en later John Francis Bray, Ernest Jones, James 'Bronterre' O'Brien en George Harney aangevoer dat die menseregte gegrond moet wees in die besit van ekonomiese mag. Hulle anti-kapitalistiese en sosialistiese politieke ekonomieë staan ​​in skrille kontras met die klassieke politieke ekonomieë van James en John Stuart Mill, David Ricardo, Robert Torrens, John Ramsey McCulloch en Nassau Senior. 
Robert Owen het sy samewerkende sienings uiteengesit in 'N Nuwe siening van die samelewing in 1813. Hoewel Owen in die vroeë 1830's invloedryk was in die werkersbeweging, het hy gesoek na hervorming van bo, 'n weerspieëling van sy elitistiese en paternalistiese houdings. Sy hervormingsprogram was nie konfronterend nie: hy het sy hervormings gesien as 'n manier om klaskonflik, gewelddadige protes en revolusie te vermy. Sy belangrikste bydrae was om kapitalisme nie as 'n versameling diskrete gebeurtenisse te sien nie, maar as 'n stelsel. Gedurende die 1820's het 'n groeiende groep arbeidsradikale Owen se kritiek op kapitalisme en sy siening oor samewerking aangeneem. Thompson, Hodgskin en Gray het nie net die teoretiese basis vir 'n uiters anti-kapitalistiese politieke ekonomie verwoord nie, maar ook die omvang, metodes, inhoud en doelwitte daarvan in ag geneem. Almal was tot 'n mate Ricardiaanse sosialiste wat die arbeidsteorie van waarde aangeneem het terwyl hulle die elemente van Ricardo se model verwerp het wat ook kapitaal geëis het, produktief was. Hodgskin het byvoorbeeld aangevoer dat kapitaliste parasiete is wat die vrugte van die produktiwiteit van arbeid na onproduktiewe verbruik lei.
Thompson verwerp die idee, veral deur Thomas Malthus, dat enige verhoging van die lone van arbeiders slegs tot hul verdere vernedering kan lei.  Hodgskin, hoewel hy Thompson se samewerkende standpunte verwerp het, stel voor:
... die werklike sake van mense, wat hul welvaart bevorder, word altyd beter deur hulself gedoen as deur 'n paar afsonderlike en afsonderlike individue, wat as 'n regering optree in die naam van die geheel.
In 1825, in sy Arbeid verdedig teen die eise van kapitaal, het hy aangevoer dat vrye-handel-ekonome 'kapitaal' belê het met produktiewe magte wat dit nie besit nie en dat kapitaliste slegs ryk kan word waar 'n onderdrukte groep werkers in armoede gehou word. Na die herroeping van die Kombineringswette in 1824 en die onderdrukkende wetgewing die daaropvolgende jaar, het Hodgskin geglo dat wette teen vakbonde en kollektiewe bedinging 'n onregverdige voordeel vir werkers ten gunste van kapitaliste geskep het en dat die groot winste wat kapitaliste maak was nie die gevolg van natuurlike ekonomiese kragte nie, maar is gegenereer deur die dwingende mag van die regering. Slegs met die vryheid van die vrye mark kan arbeiders van elke aard regverdige vergoeding vir hul werk ontvang. Ekonomiese ingryping deur regerings kan niks doen om rykdom te vergroot of die vordering daarvan te versnel nie en dat die wette van die ekonomie slegs die mag sal hê om die samelewing te verander as dit onbeperk is deur arbitrêre regstelsels. 
John Gray het aangevoer dat die produsente slegs ongeveer 'n vyfde van die waarde van hul produkte ontvang, terwyl hul arbeid al die waarde skep.  Hy het egter nie geglo dat hierdie probleem opgelos kan word deur die onbeperkte werking van die vrye mark nie, met die argument dat mededinging op die vrye mark die ekonomie se produktiwiteit belemmer omdat die inkomste laag bly, wat die vraag en dus produksie beperk. Die mark is beskou as 'n bron van uitbuiting en ekonomiese depressie, en die mededingingsdruk wat die mark ontketen het, het sosiaal vernietigende en moreel korrosiewe gedrag tot gevolg gehad. Om die grense wat mededinging op sosiale produksie en die ontberings wat dit stel, te oorkom, het Gray 'n kommunitêre oplossing voorgestel. Wat nodig was, het Gray volgehou, was die sentrale leiding en beheer oor die industriële ekonomie deur 'n Nasionale Kamer van Koophandel, wat die produksiemiddele sou besit, as 'n manier om sekere sosialistiese doelwitte te bereik. Hy het ook 'n beroep op die stigting van 'n Nasionale Bank gemaak wat sal verseker dat geld toeneem namate die produk toeneem en afneem namate produkte verbruik of benodig word, asook 'n stelsel van koöperatiewe verenigings om vraag en aanbod te organiseer. Op hierdie manier het Gray geglo dat ekonomiese aktiwiteit bestuur kan word om verspreiding en kommutatiewe geregtigheid, prysstabiliteit, doeltreffende toewysing van hulpbronne en 'n einde aan ekonomiese depressie as gevolg van die aanbod wat die doeltreffende aanbod oortref, te beëindig.
Die grootste probleem met populistiese antikapitalistiese denke in die 1820's was dat dit nie 'n omvattende begrip gehad het van die aard van die oorsake van die uitbuiting en vervreemding van kapitalisme nie. Grootliks vanweë hul versuim om hierdie kwessie aan te spreek, wou Thompson samewerkingsoplossings vestig, ongeag wat in die breër kapitalistiese samelewing aan die gang was. Sy oplossing was nie om die bestaande kapitalistiese stelsel te vervang nie, maar om dit te omseil deur aparte koöperatiewe gemeenskappe te skep. Die gemeenskappe wat deur Robert Owen gestig is, kon nie die teorie van koöperatiewe lewe vertaal in gemeenskappe wat grootliks gewerk het vanweë sy paternalistiese en ondemokratiese benadering om hulle te bestuur en hul behoefte om binne 'n kapitalistiese omgewing te funksioneer. Gray het egter verder gegaan met die voorstel van sosialistiese oplossings om markkapitalisme te vervang. Alhoewel antikapitalistiese ekonome in die 1820's 'n effektiewe kritiek op kapitalisme ontwikkel het en dit tot in die 1830's voortduur, was dit wat hulle nie gedoen het nie, om hul kritiek te koppel aan die kwessie van parlementêre hervorming. Dit was die publikasie van die Arm man se voog, geredigeer deur Bronterre O'Brien, wat deurslaggewend geblyk het. Alhoewel hy sterk beïnvloed is deur die gewilde ekonome en deur Owen, verwerp hy Owen se teenkanting teen politieke optrede. Hy het die tradisionele retoriek van radikalisme omskep deur parlementêre hervorming op sigself as betekenisloos te beskou. Sonder sosiale en ekonomiese transformasie, het hy aangevoer, kan parlementêre hervorming nie die kwade van die werkersklasse aanspreek nie.
 Patterson, W. M., Noordelike primitiewe metodisme, (E. Dalton), 1909, pp. 154-170.
 Engemann, T. S., 'Godsdiens en politieke hervorming: Wesleyaanse metodisme in die negentiende-eeuse Brittanje', Journal of Church & amp State, Vol. 24, (1982), pp. 321-336, bied 'n goeie opsomming. Hempton, David, Die godsdiens van die mense: Metodisme en populêre godsdiens, c1750-1900, (Routledge), 1996, pp. 162-178, is uitstekend oor die geskiedskrywing.
 Hempton, D., Metodisme en politiek in die Britse samelewing 1750-1850, (Hutchinson), 1984, Edwards, M., Na Wesley: 'n studie van die sosiale en politieke invloed van metodisme in die middelperiode, 1791-1849, (Epworth Press), 1948, Taylor, E. R., Metodisme en politiek 1791-1851, (Cambridge University Press), 1935, en Wearmouth, R. F., Metodisme en die werkersbewegings van Engeland 1800-1850, (Epworth Press), 1937.
 Ibid, Hempton, David, Die godsdiens van die mense: Metodisme en populêre godsdiens, c1750-1900, pp. 170-171.
 Bythell, Duncan, The Handloom Weavers: 'n Studie in die Engelse katoenbedryf tydens die industriële revolusie, (Cambridge University Press), 1969, Nardinelli, Clark, 'Technology and Unemployment: The Case of the Handloom Weavers', Southern Economic Journal, Vol. 53, (1), (1986), pp. 87-94, en Timmins, Geoffrey, The Last Shift: The Decline of Handloom Weaving in Negententh Century Lancashire, (Manchester University Press), 1993.
 Kemble, Frances Ann, Rekords van 'n meisie, (R. Bentley & amp Son), 1878, p. 304.
 Die ontwikkeling van vakbond word in meer detail ondersoek.
 Thompson, Noel W., The People's Science: Die gewilde politieke ekonomie van uitbuiting en krisis 1816-34, (Cambridge University Press), 1984, en The Real Rights of Man: Political Economies for the Working Class, 1775-1850, (Pluto Press), 1998.
 McNally, David, Teen die mark: politieke ekonomie, marksosialisme en die marxistiese kritiek, (Verso), 1993, pp. 104-138.
 Thompson, William, 'N Ondersoek na die beginsels van die verspreiding van welvaart wat die meeste bevorderlik is vir menslike geluk, is toegepas op die nuut voorgestelde stelsel van vrywillige gelykheid van welvaart, (Longman, Hurst Rees, Orme, Brown & amp Green), 1824, en Arbeid beloon. Die eise van arbeid en kapitaal versoen: of hoe u die hele produkte van sy inspannings kan verseker, (Hunt en Clarke), 1827.
 Hodgskin, Thomas, Reise in die noorde van Duitsland: 'n beskrywing van die huidige toestand van die sosiale en politieke instellings, die landbou, vervaardiging, handel, onderwys, kuns en maniere in daardie land, veral in die koninkryk Hannover, 2 vol. (Konstabel), 1820, Vol. 1 bl. 292.
 Slack, David, Aard en kuns: die lewe en gedagte van Thomas Hodgskin (1787-1869), (Boydell), 1998, pp. 89-136, kyk na sy denke in die 1820's.
 Gray, John, Lesing oor menslike geluk: die eerste in 'n reeks lesings oor die onderwerp waarin 'n algemene oorsig van die oorsake van die bestaande euwels van die samelewing en 'n ontwikkeling van maniere waarop hulle permanent en effektief verwyder kan word, bespreek word, (Sherwood, Jones & amp Company), 1825, en Die sosiale stelsel: 'n verhandeling oor die beginsel van ruil, (Longman, Rees, Orme, Brown & amp Green), 1831. Sien ook, DLB, Vol. 6, pp. 121-125, en Kimball, J., Die ekonomiese leerstellings van John Gray, 1799-1883, (Katolieke Universiteit van Amerika Pers), 1946.
Geskiedenis van wewers in Indië
Boere in die Indusvallei was die eerstes wat katoen gespin en geweef het. In 1929 het argeoloë fragmente van katoenstowwe in Mohenjo-Daro, in wat tans Pakistan is, teruggevind tussen 3250 en 2750 v.C. Geskiedenis van wewers in Indië. Literêre verwysings dui verder op die antieke aard van die subkontinent katoenbedryf. Empire of Cotton wys verder hoe die katoenbedryf, wat Indië in die vroeë 18de eeu oorheers het, deur die Britte oorgeneem is, hoe dit die slawehandel met die Amerikaners en die industriële rewolusie aangespoor het - 'n eeu in die onafhanklikheid beweging en die draaiende wiel van Gandhi, en hoe dit aan die einde van die 20ste eeu weer in groot mate na Asië teruggekeer het. Dit is hoogs waarskynlik dat die ontwikkeling van tekstielhandwerk ook 'n belangrike komponent van die opkoms van die Indus -beskawing was.
Deur die wolstringe met ander drade te kombineer, weef die wewer geduldig matte om 'n dekoratiewe stuk vir die huishoudings na vore te bring.
Die handloom industry is one of the most important industries for Indian economy which resonates the rich and diverse culture, it also showcases country's impeccable skill, ingenuity and expertise to the world. This industry has the highest employment rate after agriculture and accounts for 4 percent of the GDP, 14 percent of industrial production and 17 percent of the country's total export earnings.
The traditional Bichitrapuri saree with one of the oldest known designs has therefore recurring motifs of the deer, lion, elephant, geese, ducks in its end panel (Figures 4, 5). While on the surface, deracinated from its context, these motifs might look merely decorative, to depict a horse or camel in these sarees would thus become completely illogical and counterproductive. The Indumati saree depicts all the duties of the Odia housewife and Panchkanya saree shows womenfolk in a specific attractive pose with one leg up, their heads falling back as they play the conch with their mouths. Some of the other key recurrent traditional motifs include the lotus as a symbol of the universe emerging from the sun as well as Goddess Lakshmi's seat, the conch representing the mystic symbol 'om', the tortoise as incarnation of Lord Vishnu, the fish as a sign of evolution as well as one of the eight symbols of good luck, the coiled serpent symbolising the unending cycle of time, peacock for prosperity, and the dharma chakra. The Charuchitrapata saree depicts imageries from the other traditional Odishan art—the scroll paintings or patachitra based on Hindu mythology, especially the life of Lord Krishna. Similarly, designs emphasising a particular dominant motif are codified such as the Mandara Phuliya Kapata (hibiscus flower cloth), Ekphuliya (one-flower design), Dusphuliya (ten-flower design), Boulomaliya (flower garland), Nagabandi (two snakes entangled and facing each other) Aasman Tara (stars in the sky), Sakatapara (depicting carts), etc. In olden times, sarees were also named according to the codified designs each incorporated—Pushbati, Ratnabati, Mriganayani, Gajagamini, Padmavati, Champakmali, Malinitoya, Indumati, Bhanumati, Bharatikusuma, Kalaratna, Ratnabati, Panchkanya, Kalingasundari, Utkalaratna, Topoi, etc. The famous Pasapalli saree with its distinct chequered design is inspired by a traditional board game, pasa. In most of these sarees, it is the anchal of pallu, i.e. the end panel that is the most important part of the design and visually striking. Adorned in these assemblages of auspicious motifs on the sarees, the virtuous woman is believed to constantly carry upon her body and be reminded of the traditional values of Odishan culture.