Die Eerste Gety: p53. en die oë grom; sonder dat die vingers Die bundel is opgedra aan Ma & Pa, Karst, Alet, Piet, Gerda & Klasie. Die tweede gedig se titel is dan ook “vir klaasman”, wat jy aanspreek as “geliefde broer”. Vrouens los hul mans vir gespierde katelknape en ou getroude mans los mamma agter vir ‘n heelwat fermer en groener blaartjie. ‘n Blaartjie wat by die gimnasium rondgefladder het met haar kortste en styfste Nike uitrusting aan. Dit gaan oor ‘n jong digter wat glo dat hy soveel as moontlik in die lewe moet ervaar voordat hy “diepsinnige” en “wyse” gedigte sal kan skryf, soos sy rolmodel D.J. Opperman (strofe 1). Daar is ’n soort verhulde opbou in die komposisie van die bundel: dit begin met´n selfbekendstelling en ars poetica, ’n soort genesis of skeppingsmoment en loop dan op na gedigte wat te make het met geloofsontgogeling en godsbegrip (die Psalms), gevolg deur gedigte wat te make het met die begin en einde van die lewe, ons vergangklikheid en die dood wat eintlik al van meet af aan ingebak is in die lewe, die oënskynlike tevergeefsheid van alles (Prediker), en ontsluit of sluit af met liefdesgedigte, die crescendo, m.a.w. die evangelie ín hierdie tragiese ambivalensie van skoonheid en sterflikheid, ons enigste troos en hoop, maar dan nie in ’n hiernamaals nie, maar in die sublieme sintuiglikheid van plaasbotter en stroop.