Teoretici beweer egter ook dat die oorsteek van die drumpel gepaard gaan met verwonding en pyn wat op hulle beurt weer lei tot dieper besinning (soos jy aantoon!) en identiteitskonstruksie. Die voorkoms van die soortgelyke procédé in Cloete se oeuvre vra om noukeuriger analise as wat binne die bestek van ‘n oorsigtelike artikel gedoen kan word. ‘n Gedig wat in dié verband as illustrasie kan dien, is “Wie, Moses?”, veelseggend in die bundel Uit die hoek van my oog (1998:87). Vryheid en anonimiteit laat ‘n mens dikwels voel asof jy gewigloos is en vryval[.]” En dit is nie net ’n teoretiese stuk lering nie. Dit is van deurslaggewende praktiese belang vir die gelowiges wat uit die heidendom kom. Hulle is juis verbondsgemeenskap ontsê deur sommige gelowiges uit die Joodse geledere en nie as ware kinders van Abraham gereken nie. Daarom dat Paulus soveel tyd spandeer aan sy lering oor wie deel het aan die belofte van Abraham (die woord Abraham word 9 keer gebruik in die brief), wie geloof het soos Abraham en wie sy kinders is. En telkens spel hy dit uit dat die gelowiges uit die heidendom volledig deel van die verbondsgemeenskap geword het. Hulle is kinders van Abraham (Gal.