Wees nie bevrees en wees nie verskrik nie!
"Kyk, die HERE jou God het die land aan jou oorgegee; trek op, neem dit in besit soos die HERE, die God van jou vaders, jou gesê het; wees nie bevrees en wees nie verskrik nie." - Deuteronomium 1:21 (53-vertaling).
Die woorde hierbo moes baie bemoedigend vir die volk van God gewees het! Maar in hierdie geval het dit meer gedien as 'n beskuldiging vir die volk Israel daar in die woestyn. God het die volk opdrag gegee om die land van die Amoriete in te neem. En alhoewel Moses twee maal aan die volk gesê het om die HERE te vertrou, wou hulle nie na sy woorde luister nie: "Toe het ek aan julle gesê: Word nie verskrik en wees nie bevrees vir hulle nie. Die HERE julle God wat voor jul uit trek, Hy sal vir julle stry net soos Hy voor julle oë met julle in Egipte gedoen het" (Deut 1:29-30). Hierdie woorde het egter geen ingang by die volk gevind nie, en daarom verander die trooswoord in 'n beskuldiging: "Maar ondanks hierdie woord het julle nie geglo in die HERE julle God nie" (v32). Hulle vrees was groter as hul geloof! Maar is dit nie menslik nie? Toe Petrus op die water geloop en die sterk wind gesien het, het hy ook bang geword (Matt 14:30).
Is dit nie ook so met ons gesteld nie? Vrees ons nie ook soms as ons na die wêreldgebeure kyk nie? Dan vra ons: wat gaan van ons en ons kinders word? Maar sien ons nie die hand van God in alles wat ons tot nog toe beleef het nie? Kan ons nie ook terugkyk op ons lewens en die woorde van Moses op onsself van toepassing maak nie: "waar jy gesien het hoe die HERE jou God jou gedra het soos 'n man sy seun dra " (v 31). Sal dit ons leer om op Hom te vertrou?
Laat ons elke dag lewe uit die sorgsame genade wat ons uit die hand van die Here ontvang, en laat ons ons reis deur die woesterny van hierdie wêreld voortsit onder nie vaandel: "Jehova nissi", dit is: "die Here is my banier!" (Eks 17:15). Dan kan ons saam met Dawid sing: "Loof die HERE, o my siel, en vergeet geeneen van sy weldade nie!" (Ps 103:2).