Lesersbrief: My kind se siel is nogal duurMariska Rabie. Foto: Verskaf. Mariska Rabie van Vancouver, Kanada skryf in reaksie op Ernst van Zyl se meningstuk “#JongStemme: Die emgrasievraagstuk en die prys van ŉ siel”: Ek wonder hoeveel geniet mens regtig die sterre in die Karoo met ‘n pistool teen jou kop? Hoe mooi is ‘n Afrika-sonsondergang werklik wanneer jou (wit, Afrikaanse) kinders geen toekoms het nie? Is die skaapvleis regtig so lekker as die boer wat daai skaap laat slag het, gemartel en vermoor is? Of is dit net mense wat direk deur geweld geraak word wat mag emigreer? Ek bewonder die optimiste wat glo dat dinge gaan beter word. Dit is ook nie ‘n geloofsaak nie: die Vader, Seun en Heilige Gees is in Kanada ook. Hy is orals. Emigrasie is so oud soos die aarde self. Die Israeliete was emigrante. Dit het hulle ongeveer 40 jaar geneem daar deur die woestyn, maar hulle het uit Egipte getrek. Jan van Riebeeck was ‘n emigrant. Dus is al ons voorouers emigrante. Mense emigreer nie omdat hulle ruggraatloos is, swak is, of probleme nie meer kan hanteer nie. Inteendeel. Mens kan mos maar kies waar jy wil woon of nie. Elke mens moet besluit waarmee is hy bereid om mee saam te leef, en waarmee nie. Elke gesin wat emigreer (of gly, soos die kwaai ouens dit noem) het sy of haar eie redes. Vir nie een emigrant was dit maklik nie. Alle emigrante mis dit om te braai. Ons mis ons kultuur. Ons mis ons mense. Ons sou ons mense gemis het, al het ons net in ‘n ander provinsie as hulle gewoon. Terloops, daar is skaapvleis in ander lande ook, en die kos is net so lekker. Waarvoor ons wel ons “siele verkoop” het, is vreedsaamheid, wet en orde, en ‘n toekoms vir ons kinders. Ons belastinggeld word nie gesteel nie. En niemand haat my net omdat ek ‘n wit vel het nie. Die redes is legio. Maar indien enige iemand dink ons het die maklike uitweg gekies: ons wag elke dag vir die “maklik” om te begin.