Lusmakertjie: Kans van ‘n leeftyd – romanza.co.za
Roland knik in haar rigting en loop agter Francis aan na Joe toe. Milla het nie eens gehoor dat Francis hom toestemming gegee het nie. Sy oorweeg dit om agterna te stap, maar dit sal lyk asof sy nuuskierig is. Sy ontspan teen die kussings. Ondervinding het haar geleer dat min dinge verborge bly. Die een of ander tyd sal sy wel meer omtrent Roland Strauss uitvind.
Francis loop weer die vertrek binne.
Francis se oë rek skielik en ’n lamheid trek deur Milla. Dis nie nodig om om te kyk nie. Haar radarstelsel waarsku haar dat Roland Strauss agter haar staan en waarskynlik al haar bitsige aanmerkings gehoor het. Wat doen sy nou? Draai sy om en maak verskoning of staan sy doodstil en gee voor sy is ’n standbeeld – deel van die dekor? Daar is natuurlik ’n alternatief, maar sy dink nie sy gaan so gelukkig wees nie: Die aarde kan oopskeur en haar verswelg en sy sal geen verantwoording hoef doen nie. Daar is net een genade, daardie hoogmoed waarvan haar oupa haar beskuldig het. Sy kyk oor haar skouer.
“A, meneer Strauss, het jy jou kuiertjie by my oupa geniet?” vra sy koel.
Roland deel nie Joe se sentiment nie. Dit weet sy met elke vroulike stukkie instink. Die wete laat haar nekhare rys. “En mag ek vra wat my die onderwerp van bespreking gemaak het?”
“Nee, jy mag nie.” Roland kyk by haar verby na Francis. “Totsiens, Francis en dit was aangenaam om jou te ontmoet.” Vir Milla het hy net ’n kopknik.