Die hele boksemdaais het in Februarie in ’n Fiësta-toekenning ontvang en is voorheen vir ’n KKNK Kanna benoem.
“Mettertyd het die konsert ’n baie lekker kuier geword. Ek het met die saamstel besef daar is baie van my liedjies wat nie aan gehore bekend is nie en al die liedjies vertel ’n storie. Die bekende liedjies is ingesluit, maar ek hou daarvan om te vertel hoe die liedjies gebeur het.”
Die hele boksemdaais is die gevolg van die KKNK wat ’n konsert met haar bestes wou hê. In daardie stadium was sy 36 jaar in die bedryf.
“Dit was nogal ’n uitdaging, maar Coenraad is uitstekend daarmee. Die liedjies is lekker. Dit is só ’n kaleidoskoop van liedjies en dis so uiteenlopend.”
“Ek was so honger om weer toneel te speel. Ek het daardie tyd gevind daar is nie eintlik veel werk vir my nie. In ’n musiekteaterproduksie kan ek die storie vertel en die liedjies sing. Maar wat ek tussenin sê, moet sinvol wees. Dit moet betekenis vir die gehoor inhou.”
“Dié rol was vir my soos ’n Kersgeskenk. Sy het die liedjies gesing wat my ouma ook geken het. En Hilde in Arende was hierdie vrou wat in die woestyn op kamele ry.”
Juis met Arende het sy die akteur Ian Roberts goed leer ken en hy het vir haar gesê sy moet eintlik skryf.
“Hy sou ook na my geskryf aan State of the Heart kyk en sê of ek op koers is. Ek dink hierdie stuk is tydloos. En dit is tog die hele punt van ’n mens se skryfwerk.
Skep neem vir my lank. Alles moet soos ’n legkaart pas. As jy dit met sorg en aandag skryf, behoort dit te hou.
“Jy kan ook nie vir ’n gehoor swak werk aanbied nie. Jou werk moet iets beteken vir die gehoor. Deon Maas het my vertel sy seun het my werk en nou luister hy heeltyd daarna. En sy pelle. So iets maak my hart gelukkig.”