Lesersbrief: Die hartsgedagtes van ŉ pensioenarisManetta van Niekerk van Welgelegen skryf: Foto ter illustrasie (Argieffoto: pixabay) Ek loop vandag en dink aan die woordjie “pensioenaris” wat ek gister op ŉ vorm moes invul. En skielik staan dit voor my: 71 jaar! Die verlede is verby, ek het geen roemryke lewe gehad nie en is ook nie altyd seker oor my “legacy” wat ek nalaat nie. Ek dink hoe die afgelope 11 jaar gevlieg het en ek wil vra: “Waarheen is julle?” Stop net ŉ bietjie, dat ek net kan dink en nabetragting hou oor wat alles in my lewe gebeur het. Maar die lewenswiel gaan nie stilhou nie. Ek sal so in die ry myself moet stop en dink. Dis amper asof ek wil sê: “Nee maar ek wou nog dit en dat gedoen het toe ek 60 geword het!”. Glad nie toe bejaard gevoel nie en kon nie aan myself dink as ŉ bejaarde nie! Nee o aarde! Maar nou, 11 jaar later, lyk die bordjies ŉ bietjie verhang en ek besef ek kan nie die tyd terugdraai nie en ek wil ook nie al sukkel ek nou om al die veranderinge in die wêreld gade te slaan. Om nie eers te praat van te probeer byhou nie! Dis dan wat die nostalgie en ŉ amperse weemoed my beetpak as ek dink aan die plaas waar ek ŉ paar jaar van my lewe deurgebring het as klein dogtertjie. Selfonderhoudend met vleis, melk, vrugte van die bome af, druiwe soos wat ek nie in die Kaap nog ooit kon kry nie, groente uit my ma se groentetuin. Ek sien nog die rye en rye ertjies wat aan hulle peule hang… Wat weet my arme kleinkinders van ertjies aan peule – niks nie, hulle weet net van gevriesde ertjies in ŉ sakkie wat in ŉ winkel gekoop word en met ŉ afleweringsbromponie by die huis afgelewer word. En as dit voel of daar ŉ swarigheid op my bors kom lê van alles wat verlore gegaan het in ons bestaan en menswees, dan kyk ek weer op na die Kruis op Tybergheuwel. En dan begin ek sê: “Thank You for the Cross” en “Thank You for the Blood of Jesus”. Dan kom lê daar ŉ gerusstelling in my hart en my oë kyk vorentoe en op na Jesus Christus met ŉ ewige dankbaarheid dat Hy nooit, maar nooit, verander nie. My lewe is geborge in Hom, ek kan skuil by die Rots van die eeue, want Sy graf is leeg.