Die fassinerende verhale agter 8 beroemde foto's - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Die fassinerende verhale agter 8 beroemde foto's
1. "Migrantmoeder", 1936, Kalifornië
In 1936 het die fotograaf Dorothea Lange hierdie beeld van 'n behoeftige vrou, die 32-jarige Florence Owens, saam met 'n baba en nog twee van haar sewe kinders in 'n ertjie-plukkerskamp in Nipomo, Kalifornië, geskiet. Lange het die foto, wat 'Migrant Mother' genoem word, geneem vir 'n projek wat in opdrag van die New Deal se Federale Hervestigingsadministrasie (later deel van die Farm Security Administration) in die gesig gestaar is om die lot van migrerende landbouwerkers te dokumenteer. Haar beeld van Owens is spoedig in koerante gepubliseer, wat die regering aangespoor het om voedselhulp aan die Nipomo -kamp te lewer, waar etlike duisende mense honger was en in haglike omstandighede geleef het; op daardie stadium het Owens en haar gesin egter aanbeweeg.
Lange se foto het 'n bepalende beeld geword van die Groot Depressie, maar die identiteit van die migrerende moeder bly dekades lank 'n raaisel vir die publiek omdat Lange nie haar naam gevra het nie. In die laat sewentigerjare het 'n verslaggewer Owens (wie se van toe Thompson was, opgespoor) by haar huis in Modesto, Kalifornië, opgespoor. Thompson was kritiek op Lange, wat in 1965 oorlede is, en verklaar dat sy deur die foto uitgebuit word en wens dat dit nie geneem is nie, en spyt haar ook dat sy geen geld daaruit verdien het nie. Thompson is in 1983 op 80 -jarige ouderdom oorlede. In 1998 word 'n afdruk van die prent, onderteken deur Lange, vir $ 244 500 op 'n veiling verkoop.
2. "Die vlag ophef op Iwo Jima," 1945, Mount Suribachi
Op 23 Februarie 1945 het die fotograaf van Associated Press, Joe Rosenthal, hierdie foto van vyf mariniers en een vlootkorpsman geskiet wat 'n Amerikaanse vlag op die berg Suribachi, die hoogste punt op die Japannese eiland Iwo Jima, gehys het. Die geveg, een van die bloedigste in die geskiedenis van die Marine Corps, het op 19 Februarie 1945 begin toe die Amerikaners die sterk versterkte eiland binnegeval het; vier dae later het hulle dit gegryp en 'n vlagjie bo -op Suribachi geplant. Later op dieselfde dag is die vlag egter beveel om vervang te word deur 'n veel groter vlag wat deur troepe oor die hele eiland en op skepe voor die see gesien kan word. Rosenthal se foto toon hierdie tweede verhoging van die Stars and Stripes. Die gevegsfotograaf is daarna beskuldig dat hy die dramatiese prentjie opgestel het, maar hy het die aanklag ontken en ooggetuies het hom gerugsteun. Die wydverspreide foto het 'n kragtige patriotiese simbool geword en 'n Pulitzer -prys gewen en dien as model vir die Marine Corps War Memorial naby Arlington National Cemetery.
Drie van die mariniers op die foto is dood in aksie op Iwo Jima (die geveg het eers amptelik tot 26 Maart 1945 geëindig), terwyl die drie oorlewende vlaghysers na die VSA teruggestuur is, waar hulle behandel is as helde en het byeenkomste regoor die land verskyn om die verkoop van oorlogsobligasies te bevorder.
3. VJ-dagviering, 1945, New York
Die beroemde fotograaf Alfred Eisenstaedt het hierdie beeld geneem van 'n matroos wat op 14 Augustus 1945 'n feestelike soen op 'n wit geklede vrou in die middel van die Times Square in New York City geplant het toe aangekondig is dat Japan hom aan die Geallieerdes oorgegee het, wat die Tweede Wêreldoorlog effektief beëindig het II en sy foto is op 27 Augustus in die tydskrif "Life" gepubliseer. Die marine -lensman Victor Jorgensen het ook toevallig 'n foto van die geïmproviseerde soen gekry, vanuit 'n ander (en minder bekende) hoek. Nie een van die fotograwe het die geleentheid gekry om die smokkelende paar hul name te vra nie (soos Eisenstaedt later van die dag gesê het: "Daar was duisende mense wat rondtrek ... almal soen mekaar"), en in die daaropvolgende jare het 'n aantal mans en verskeie vroue het na vore gekom om te beweer dat dit hulle was op die foto's, wat simbolies geword het van die opwinding wat aan die einde van die oorlog gevoel word. 'N Boek uit 2012, "The Kissing Sailor", het die egpaar geïdentifiseer as matroos George Mendonsa en Greta Zimmer, 'n tandheelkundige assistent wat Mendonsa nie geken het tydens sy spontane smook nie. Ander mense het egter geloofwaardige bewerings gemaak dat hulle die egpaar was, en tot dusver is die identiteit van die egpaar nog nooit definitief bewys nie.
Op 14 Maart 1951 het die lensman Arthur Sasse hierdie beeld geneem van Einstein wat 'n 72ste verjaardagviering verlaat ter ere van hom in Princeton, New Jersey. Teen die tyd dat die foto geneem is, het Sasse probeer om die Nobelpryswenner te laat glimlag, maar hy steek sy tong uit terwyl hy op die agterste sitplek van 'n motor sit. Soos dit blyk, hou Einstein so baie van die skoot dat hy 'n paar afdrukke vir homself laat maak het.
Die in Duitsland gebore Einstein, wat in 1940 'n Amerikaanse burger geword het, sterf vier jaar nadat Sasse sy beroemde foto geneem het. In 2009 word 'n oorspronklike druk onderteken deur die bekende wetenskaplike op 'n veiling verkoop vir meer as $ 74,000. In 1953, te midde van die anti-kommunistiese kruistog van senator Joseph McCarthy, het Einstein die afskrif aan die uitgesproke joernalis Howard K. Smith gegee, met die opskrif (vertaal uit Duits): "Hierdie gebaar wat u sal geniet, want dit is gemik op die hele mensdom. 'N Burger kan dit bekostig om te doen wat geen diplomaat sou waag nie. U lojale en dankbare luisteraar, A. Einstein. " Einstein het hom uitgespreek teen McCarthyism, en historici het gesê die gebaar op die foto en die opskrif daarvan verteenwoordig sy gees van nie-ooreenstemming.
5. Che Guevara, 1960, Kuba
Op 5 Maart 1960 neem die Kubaanse modefotograaf die fotojoernalis Alberto Korda die beeld van die 31-jarige Marxistiese rewolusionêr by 'n gedenkdiens in Havana vir slagoffers van 'n ammunisie-skip, La Coubre, wat in die stad se hawe ontplof het. dag. Fidel Castro blameer die VSA vinnig vir die ontploffing, wat minstens 75 mense dood en honderde ander beseer het, hoewel die presiese oorsaak nooit bepaal is nie. Na die La Coubre -gedenkdiens het die koerant waarvoor Korda gewerk het, "Revolucion", foto's van Castro en ander hooggeplaastes gemaak en die foto van Guevara verwerp. Die prentjie het in die daaropvolgende jare in verskillende publikasies in Kuba en Europa verskyn, maar het min kennis geneem. In 1967 het Giangiacomo Feltrinelli, 'n linkse Italiaanse uitgewer wat in Guevara geïnteresseerd was, van die foto geleer tydens 'n besoek aan Kuba en 'n gratis eksemplaar van Korda gekry. Nadat die in Argentinië gebore Guevara later dieselfde jaar deur soldate in Bolivia gevang en vermoor is, het Feltrinelli plakkate versprei met behulp van Korda se foto, genaamd "Guerrillero Heroico" (Heroic Guerilla), en die beeld het spoedig oor die hele wêreld versprei en 'n simbool van rewolusie geword en jeugdige opstand. Dit het sedertdien een van die mees weergegee beelde in die geskiedenis geword, wat op alles verskyn, van muurskilderye tot bierbottels.
Twee uur nadat president John F. Kennedy op 22 November 1963 vermoor is, is vise -president Lyndon Johnson ingesweer as die land se 36ste president aan boord van Air Force One by Dallas Love Field. Cecil Stoughton, 'n voormalige fotograaf van die weermag wat sedert 1961 as amptelike fotograaf van die Withuis gedien het (die eerste persoon wat die pos beklee het), het die historiese foto geneem van regter Sarah Hughes wat die eed afgelê het aan 'n plegtige Johnson, geflankeer deur sy vrou , 'n groep personeellede en 'n verstomde kyk Jaqueline Kennedy, steeds geklee in die pienk Chanel-pak wat sy aangehad het toe haar man geskiet is.
Ten tyde van die sluipmoord op Kennedy, het Stoughton as deel van sy motor op verskeie motors agter die president gery. Daarna is Stoughton na die Parkland-hospitaal, waar Kennedy dood is, waarna hy na Love Field gejaag het om Johnson in te sweer. Stoughton was die enigste fotograaf op die vliegtuig toe Johnson ingehuldig is en aanvanklik, toe sy kamera nie werk nie, blyk dit dat daar geen fotografiese rekord sou wees nie. Hy het die probleem egter vinnig opgelos en kon die gebeurtenis dokumenteer. In 'n chaotiese tyd vir Amerika het die foto van Stoughton getoon dat die land steeds kontinuïteit in die regering het.
7. Richard Nixon & Elvis Presley, 1970, Withuis
Op 21 Desember 1970 ontmoet die King of Rock 'n 'Roll in die geheim die 37ste president van die land in die Oval Office, 'n gebeurtenis wat deur die Withuis -fotograaf Ollie Atkins gedokumenteer is. Die vergadering het plaasgevind nadat Presley vroeër die oggend onaangekondig by die hekke van die Withuis opgedaag het en 'n handgeskrewe inleidingsbrief vir die president afgelê het waarin hy verklaar dat hy die land van diens wil wees en voorstel dat hy 'n 'federale agent' word. at-Large "om Amerika se oorlog teen dwelms te help beveg. Nadat die brief in die hande van 'n Nixon -assistent gevind is, is Presley die middag ingelui om die president te ontmoet.
Tydens die byeenkoms herhaal die entertainer sy wens om die president behulpsaam te wees, deel sy oortuiging dat die Beatles anti-Amerikanisme bevorder en sê dat hy kommunistiese breinspoeling en die dwelmkultuur bestudeer het. Presley, wat wapens en polisiekentekens versamel het, het Nixon gevra of hy 'n federale narkotika -kenteken vir hom kon kry, 'n versoek wat later die dag toegestaan ​​is. Op versoek van Presley is sy gesprek met die opperbevelhebber onder die knie gehou en die media het eers die volgende jaar daarvan geleer. In 1977 sterf die musieklegende, wat nooit saam met die Withuis werk nie, aan hartversaking, wat vermoedelik verband hou met sy misbruik van voorskrifmedisyne.
8. "The Situation Room", 2011, Withuis
Op die middag van 1 Mei 2011, toon hierdie beeld dat president Barack Obama en sy nasionale veiligheidspan opdaterings ontvang oor die hoogs geheime Navy SEAL-aanval op die Pakistaanse samestelling van een van die mees gesoekte mans in die Amerikaanse geskiedenis, al-Qaeda leier Osama bin Laden. Die aand om 11:35 ET verskyn die president op regstreekse TV om aan te kondig dat die brein agter die 9/11 terreuraanvalle deur die SEAL's vermoor is.
Wit huisfotograaf Pete Souza het die foto geneem nadat Obama en sy senior assistente in 'n klein konferensiekamer in die West Wing's Situation Room -kompleks saamgedrom het, waar brigadier -generaal Marshall "Brad" Webb die sending dopgehou het. Toe Obama die kamer binnegaan, bied Webb die president sy stoel aan. Soos Obama egter aan NBC News gesê het: 'Ek het gesê:' Jy hoef nie daaroor bekommerd te wees nie. U fokus net op wat u doen. Ek is seker ons kan 'n stoel vind en ek sal langs hom sit. 'En so beland ek [op 'n] klapstoel. " Obama verwys later na die aanval met 'n hoë inset, waartydens 'n SEAL-helikopter by bin Laden se skuilplek neergestort het as die langste 40 minute van sy lewe, terwyl minister van buitelandse sake, Hillary Clinton, gesê het dat sy so intens gekonsentreer het terwyl sy die aanval ondersoek het. dat sy nie geweet het dat die Withuis -fotograaf foto's neem nie.
Top 10 fassinerende sterfbedbelydenisse
As die dood onvermydelik is, besluit sommige mense dat dit 'n goeie tyd is om te bely oor dinge wat hulle gedurende hul leeftyd belas het. Miskien is dit om die wêreld met 'n skoon gewete te verlaat of om die lewendes wat hulle agterlaat, te bevoordeel. Hierdie lys bevat 10 belydenisse op die sterfbed en die verhale daaragter van mense wat om watter rede ook al besluit het om hul donkerste geheime te onthul.
Bely aan: met behulp van 'n Baskiese wiegeliedmelodie vir haar lied Jerusalem of Gold
Naomi Shemer is een van Israel se liedjieskrywers se gewildste liedjieskrywers. Die lied Jerusalem of Gold is die eerste keer in 1967 opgevoer tydens 'n Israeliese sangfees kort voor die Arabies-Israeliese oorlog en beskryf die Joodse volk en die verlange van 2000 jaar om na Jerusalem terug te keer. Dit dien steeds as 'n nie -amptelike Israeliese volkslied en word gereeld tydens nasionale seremonies gespeel. Shemer het jare lank die bewerings ontken dat sy 'n slaapliedjie geplagieer het en dit in Jerusalem van goud verander het. Toe, in 2004, na jare van kwaai ontkenning, bely sy 'n paar dae voor sy dood aan kanker aan 'n ander komponis Gil Aldema, en ek beskou die hele aangeleentheid as 'n betreurenswaardige werkongeluk en so jammer dat dit die rede kan wees dat ek siek word, En rdquo het sy ook geskryf dat sy 'n bekende Baskiese wiegelied hoor wat in die een oor loop en by die ander uit en die lied moet onbewustelik by haar ingesluip het. Aldema het gesê dat Shemer ingestem het dat haar geheim ná haar dood onthul word.
Interessante feit: In 2005 het die wiegelied Pello Joxepe wêreldwyd bekend geword toe dit gepubliseer is dat Jerusalem of Gold gebaseer is op die melodie daarvan. Die Spaanse sanger Paco Ib & aacute & ntildeez wat die lied in 1962 in Israel uitgevoer het waar Shemer dit die eerste keer gehoor het, is gevra hoe hy gevoel het toe hy hoor hoe Naomi Shemer die grootste deel van die melodie op die wiegelied baseer. Hy het geantwoord dat hy geëer het dat sy gekies het om sy melodie vir Jerusalem of Gold te gebruik. U kan die liedjie hier, uitgevoer deur Ofra Haza, tydens 'n Israel -konsert in 1998 luister.
Bely aan: die legendariese horlosieversameling
In 1983 het 106 uurwerke ter waarde van miljoene dollars uit die Jerusalemse museum in die duurste diefstal in die geskiedenis van Israel en die rsquos verdwyn. 'N Sakhorlosie vir Marie Antoinette is ter waarde van meer as £ 19 miljoen ($ 30 miljoen) ingesluit. Die saak was byna 25 jaar lank onopgelos tot 2006 toe 'n horlosiemaker in Tel Aviv aan die polisie gesê het dat hy ongeveer $ 40 000 aan 'n anonieme persoon betaal het om 40 items te koop, waaronder Marie Antoinette & rsquos sakhorlosie (foto hierbo). Forensiese deskundiges het die horlosies ondersoek en speurders het die prokureur wat die verkoop onderhandel het, ondervra. Die spoor het gelei tot 'n Israeliese vrou in Los Angeles met die naam Nili Shamrat, wat deur die polisie geïdentifiseer is as die weduwee van Naaman Diller, 'n berugte misdadiger in die 1960's en 1970's. Toe die Israeliese polisie en Amerikaanse amptenare by haar huis aankom om haar te ondervra, het hulle meer gesteelde horlosies gevind. Shamrat het toe aan die polisie gesê dat haar man met wie sy onlangs getroud is, net voor sy dood aan haar erken het dat hy die aanval gedoen het. Daarna het hy sy vrou aangeraai om sy versameling na sy dood te probeer verkoop.
Interessante feit: Die Marie Antoinette -horlosie was eintlik selfopwindend en is in 1783 deur een van haar bewonderaars bestel en sou deur die beroemde Switserse horlosiemakers Abraham Louis Breguet gemaak word. Die bevel het bepaal dat goud, waar moontlik, in plaas van ander metale gebruik moet word en dat dit die skouspelagtigste horlosie moontlik maak. Die horlosie is uiteindelik in 1827 klaar, 34 jaar nadat Marie-Antoinette guillotineer is en vier jaar na die dood van Breguet en rsquos.
Bely aan: vervals die beroemde Loch Ness Monster -foto
In 1934 bied 'n dokter met die naam Robert Kenneth Wilson 'n foto aan die Daily Mail -koerant aan. Wilson het aan die koerant gesê hy het opgemerk dat iets in Loch Ness beweeg, en sy motor gestop om die foto te neem. Wilson het geweier dat sy naam daarmee verband hou, sodat die foto eenvoudig bekend geword het as & ldquoThe Surgeon & rsquos Photo. & Rdquo Hierdie foto is dekades lank beskou as die beste bewys van die bestaan ​​van die Loch Ness -monster. In 1994, op die ouderdom van 93 en naby die dood, het Christian Spurling erken dat die foto van die chirurg en 60 jaar gelede 'n bedrog was en dat die meesterbrein daarvan sy stiefpa Marmaduke Wetherell was.
In die vroeë dertigerjare het waarnemings van die Loch Ness -monster algemeen geword, sodat die stiefpa van Spurling & rsquos, 'n grootwildjagter, deur die koerant Daily Mail gehuur is om ondersoek in te stel. Wetherell het groot spore gevind wat na die meer lei, wat hy met trots aan die pers gewys het. Toe die Natural History Museum dit ondersoek, het hulle vinnig ontdek dat die voetspore 'n bedrog was. Wetherell is verneder toe die koerant dit berig en omdat hy deur die grap mislei is. Om wraak het hy sy stiefseun, Chris Spurling, wat 'n professionele modelmaker was, gevra om iets te maak wat die publiek sou flous. Spurling begin met 'n speelgoed -duikboot en voeg dan 'n lang nek en klein kop by. Die finale produk was ongeveer 45 cm lank en ongeveer 30 cm hoog. Wetherell gaan toe af na die meer en neem 'n paar foto's van die & ldquomonster & rdquo. Om eerlikheid aan die hoax toe te voeg, oortuig hy dr Wilson wat hy deur 'n gemeenskaplike vriend geken het om die foto te ontwikkel en dit aan die Daily Mail te verkoop.
Interessante feit: Hierdie belydenis op die sterfbed word dikwels verkeerdelik toegeskryf aan die bekende roem van Roger Patterson. (The Paterson Film) Paterson is in 1972 aan kanker oorlede en het in hierdie geval op sy sterfbed gesweer dat die beeldmateriaal eg is en dat hy 'n groot tweevoetige dier ontmoet en verfilm het wat die wetenskap onbekend is.
Bely aan: die moord op haar man John Kelly
In 1991, na jare van gesinsgeweld, het Geraldine Kelly haar man doodgeskiet en sy lyk in 'n vrieskas by hul huis in Ventura, Kalifornië, gebêre. Sy het aan haar jong kinders gesê dat hul pa in 'n motorongeluk dood is. Toe sy sewe jaar later besluit om terug te keer huis toe na Somerville Massachusetts, laat sy die verhuisingsonderneming die vrieskas met die liggaam binne -in skuif en dit dwarsdeur die land na 'n plaaslike berging in Somerville ry. In 2004, 13 jaar na die moord, was Kelly ernstig siek aan borskanker en het aan haar dogter erken dat sy haar pa vermoor het deur te beweer dat hy haar jare lank mishandel het en toe vir haar gesê het waar hy sy lyk moes vind. Die owerhede het ondersoek ingestel en menslike oorskot gevind in 'n geslote vrieskas in die stoorkamer. Die lyk is gemummifiseer, maar word geïdentifiseer as John Kelly, gebaseer op kenmerkende tatoeëermerke waarvan hy bekend was, waaronder 'n panter, 'n Kewpie -pop en 'n skedel. Die oorsaak van die dood was 'n geweerskoot agterop die kop.
Interessante feit: Die distriksprokureur van Somerville het gesê dat dit nie duidelik is of Kelly haarself wil los nie, of dat sy wil hê dat haar kinders moet weet, en as hulle die lyk vind, sal hulle nie die skuld daarvoor kry nie.
Bely aan: die moord op Torunn Finstad en Sigrid Heggheim
In 1978 was Fritz Moen (op die sentrum hierbo) 36 toe hy gearresteer is vir die verkragting en moord op die 20-jarige Torunn Finstad in Trondheim, Noorweë. Daar was geen fisiese of forensiese bewyse wat Moen met die misdaad verbind het nie en geen getuies het hom by Finstad gesien nie. Moen was doof met 'n ernstige spraakgebrek en 'n tolk was nodig om effektief te kommunikeer. Moen is skuldig bevind aan die moord en tot 20 jaar gevangenisstraf gevonnis. 'N Paar jaar later beweer die polisie dat Moen die moord op die 20-jarige Sigrid Heggheim in 1976 erken het. Tydens die sewe ondervragings het sy bekentenis gekom gedurende die een tyd waarin hy nie die voordeel van 'n tolk gehad het nie. Hy is ook skuldig bevind aan hierdie moord en tot nog 5 jaar gevangenisstraf gevonnis. In 1996, nadat hy 18 jaar in die tronk was, is hy vrygelaat en onder voorkomende toesig geplaas.
Gedurende die volgende paar jaar het Moen & rsquos -prokureurs desperaat probeer om sy naam skoon te maak. In 2004 is hy vrygespreek vir die moord op Sigrid Heggheim en bevind dat redelike twyfel hom in die eerste plek moes vrygespreek het. In Desember 2005 het 'n veroordeelde misdadiger, Tor Hepso, toe hy in 'n hospitaal gebieg het, 'n dag voordat hy aan drie verpleegsters en later aan die polisie gesterf het dat hy twee vroue vermoor het en die name Heggheim en Finstad genoem het. Nadat Hepso & rsquos se doodsbelydenis deeglik ondersoek is, is Moen uiteindelik vrygespreek van die moord. Ongelukkig is Fritz Moen vroeër daardie jaar in Maart aan natuurlike oorsake oorlede en was hy nog nie lewendig toe hy heeltemal onskuldig verklaar is vir albei misdade nie.
Interessante feit: Hierdie saak is in die openbaar gekritiseer as een van die skandelikste misbruik van geregtigheid in Noorweë. Daar is selfs sprake van die oprig van 'n borsbeeld of standbeeld van Moen voor die Noorse ministerie van justisie as 'n simbool van die verantwoordelikhede van die strafregstelsel.
Bely aan: die moord op Willie Edwards
Ek dink die meeste sal saamstem dat hierdie belydenis te min te laat was en nog 'n voorbeeld van regsverydeling. In 1957 is die lyk van 'n 25 -jarige swart man Willie Edwards aan die oewer van die Alabamarivier uitgespoel. Alhoewel daar baie agterdog rondom sy dood was, het amptenare gesê dat ontbinding dit onmoontlik maak om die oorsaak van die dood te bepaal. In 1976 heropen 'n aggressiewe prokureur die Edwards-saak en vier Klansmen is in hegtenis geneem, waaronder Henry Alexander. Een van die mans het 'n beëdigde verklaring afgelê (in ruil vir immuniteit). In die verklaring beskryf die man hoe hy en drie ander mans vir Willie Edwards geslaan en gedwing het om van die Tyler-Goodwin-brug af te spring omdat hy iets aanstootlik aan 'n wit vrou gesê het. Selfs met een van die getuies van die mans en die rsquos, het regter Frank Embry in Alabama die aanklagte van die hand gewys omdat daar nooit 'n oorsaak van dood vasgestel is nie. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat 'n persoon dwing om van 'n brug te spring nie natuurlik en waarskynlik tot die dood van so 'n persoon lei nie. & Rdquo In 1992 was Henry Alexander nou 63 naby die dood as gevolg van longkanker en het hy besluit om aan sy vrou te bely. Hy het vir haar gesê dat dinge hom pla en gesê het dat Willie Edwards nie sou gesterf het as hy hom nie valslik geïdentifiseer het as die een wat die wit vrou aanstoot gegee het nie. Hy het toe gesê dat hy en die ander Klansmen vir meneer Edwards 'n keuse gegee het om te hardloop of te spring, en hy het nie gedink dat hy sou spring nie. Hy het gesê. & ldquo As hy 'n drafstap geloop het, sou hulle hom nooit geskiet het nie. & rdquo
Interessante feit: Na haar man en rsquos se belydenis het mevrou Alexander 'n verskoningsbrief geskryf aan die weduwee van Edwards en rsquos. In die brief skryf sy en ek hoop ek kan jou eendag ontmoet om jou van aangesig tot aangesig te vertel hoe jammer ek is. Mag God u en u gesin seën en ek bid dat hierdie brief u op een of ander manier sal help. & Rdquo
Bely aan: Hy vermoor sy buurman Jimmy Carroll
In 1977 is James Brewer in Tennessee gearresteer op die vermoede dat hy sy buurman vermoor het weens jaloerse woede. Brewer het borgtog gespring en na Oklahoma gevlug waar hy en sy vrou 'n nuwe lewe begin onder die name Michael en Dorothy Anderson. Hulle het aktiewe lidmate geword van die plaaslike kerk waar sy vrou 'n Bybelstudiegroep gestig het. Hulle het ook 'n getroude dogter en is grootouers. In 2009 het Brewer 'n ernstige beroerte gehad en voordat hy gesterf het, was hy verplig om die misdaad wat meer as drie dekades lank op sy gewete was, te erken. Sy vrou het toe die polisiekantoor na die hospitaal gebel en gesê dat haar man 'n moord wil erken. Brewer het sy misdaad erken met die hulp van sy vrou wat moes vertaal weens die gevolge van die beroerte. Die enigste probleem met hierdie belydenis op die sterfbed is dat hy gelukkig nie ongelukkig vir meneer Brewer gesterf het nie. Toe Brewer uit die hospitaal ontslaan is, het hy oorgegee aan die Tennessee -owerheid en verskyn hy in die hof saam met dieselfde prokureur wat hy byna 32 jaar tevore gehad het toe hy borgtog gespring het. Die foto hierbo toon meneer en mevrou Brewer na hul arrestasie.
Interessante feit: Die pastoor van die kerk waar mev. Brewer 'n Bybelstudiegroep gestig het, het gesê: 'Ek weet nie wat hulle vorige lewe was nie, maar ek weet dat hulle albei aan die Here toegewy was. Hulle was 30 jaar in hul eie gevangenis. Ek dink hulle het hul tyd gedoen. & Rdquo
Bely aan: die moord op William Desmond Taylor
William Desmond Taylor was 'n akteur en 'n top Amerikaanse filmregisseur van stille films in die vroeë dae van Hollywood. Toe Taylor in 1922 doodgeskiet word, word dit een van Hollywood se bekendste skandale en raaisels. In 1964, 42 jaar na die moord, het 'n teruggetrokke ou vrou wat op die Hollywood -heuwel gebly het, 'n hartaanval gekry en haar buurvrou ontbied. Met haar onlangse bekering tot Katolisisme het sy 'n priester gevra om te bely, maar toe daar geen priester beskikbaar was nie, het sy haar belydenis aan haar buurman afgelê. Terwyl sy op haar kombuisvloer sterf, het sy gesê dat sy 'n stille filmaktrise was met die naam Margaret Gibson en dat sy 'n man met die naam William Desmond Taylor doodgeskiet het. Daar word beweer dat sy romanties by Taylor betrokke was, maar 'n motief waarom sy hom vermoor het, is nooit genoem nie. Die moord op Taylor & rsquos bly amptelik onopgelos, maar die een ding wat opval, is dat Gibson absoluut niks kon behaal met haar bekentenis nie. 'N Ander onthullende feit wat genoem moet word, is die buurvrou wat getuie van Gibson en rsquos was, het gesê dat sy ma (wat 'n vriend van Gibson en rsquos was) later gesê het dat hulle histeries geraak het toe sy 'n TV -stuk oor die Taylor -moord gekyk het en dat sy hom vermoor het.
Interessante feit: In die 1950 -rolprent Sunset Boulevard verwys die naam Norma Desmond na beide Taylor & rsquos se middelnaam en een van sy aktrise -vriende Mabel Normand.
U kan 'n stille film met die naam & ldquoThe Kiss & rdquo met William Desmond Taylor en Margaret Gibson in die hoofrol hier sien.
Bely aan: die moorde op Constance Smootz Hevener en Carolyn Hevener Perry
In 1967 is die 20-jarige Carolyn Hevener Perry en die 19-jarige Constance Smootz Hevener doodgeskiet terwyl hulle by 'n roomyswinkel in Staunton Virginia gewerk het. Elkeen is met sluitingstyd een keer in die kop geskiet en sowat $ 138 uit die winkel gesteel. Deur die jare het die polisie die saak gewerk, maar sonder sukses. In November 2008 is die polisie na Diane Crawford gelei deur nuwe inligting wat deur 'n getuie onthul is. Toe die polisie Crawford gaan ondervra, was sy in die eindstadium van hartversaking en het sy aan chroniese niersiekte gely en besluit om die moorde wat sy meer as 40 jaar gelede gepleeg het, in detail te erken. Die aand van die skietery het Crawford, wat destyds 19 was, gesê dat sy na die winkel gegaan het waar sy deeltyds gewerk het om vir die vroue te sê dat sy nie die volgende dag kan werk nie, en beland in 'n skofstryd met hulle. Crawford haal toe 'n .25 kaliber pistool uit en skiet die twee vroue omdat hulle met haar spot gemaak het omdat sy lesbies was. Perry was die eerste wat op 'n nabygeleë afstand geskiet is en toe Hevener haar te hulp snel, het Crawford haar ook van net 'n paar sentimeter weg geskiet. Sy het toe geld uit die winkel geneem toe sy gevlug het, wat die polisie laat dink het dat dit 'n rooftog was. Crawford is in Januarie 2009 dood, 2 maande nadat hy die moorde erken het. Die foto hierbo toon Crawford in haar boekfoto van die hoërskool uit 1966 en in haar polisiebeker.
Interessante feit: Diane Crawford het na die moorde vir 20 jaar weggetrek, getroud en twee dogters gehad. Sy keer toe terug na Staunton sonder haar man en trek by 'n vrou in en woon saam met haar nuwe lewensmaat tot haar dood.
Bely aan: steel 'n Stradivarius -viool van Bronis? aw Huberman
Ek plaas dit op die eerste plek, nie vanweë die erns van die misdaad nie, maar vanweë die algemene verhaal rondom hierdie belydenis op die sterfbed. In 1936 tree die Poolse virtuoos Hall Huberman op in Carnegie Hall en besluit om die Stradivarius wat hy in die eerste helfte van sy uitvoering gespeel het, oor te skakel na sy nuut aangeskafte Guarnerius -viool. Na die pouse is die Stradivarius uit die kleedkamer gesteel deur die 20 -jarige Julian Altman, 'n nagklubmusikant in New York. Altman word 'n violis by die National Symphony Orchestra in Washington, DC, en tree vir jare saam met die gesteelde Stradivarius op vir presidente en politici. In 1985, 49 jaar na die diefstal, het Julian Altman, wat in die tronk was vir kindermishandeling en ernstig siek, aan sy vrou erken dat hy die viool gesteel het. Daarna het hy sy vrou opdrag gegee om die Stradivarius by die huis van die egpaar te vind. Saam met die Stradivarius het sy koerantuitknipsels gevind wat die diefstal vertel. Dit was eers in 1987 (2 jaar later) dat sy vrou die Stradivarius na Lloyds van Londen terugbesorg het in ruil vir 'n $ 263,000 -soekersfooi.
Interessante feit: Hierdie viool word nou die Gibson-eks-Huberman Stradivarius genoem wat vernoem is na sy twee vorige eienaars, George Alfred Gibson en Hall Huberman (ek vermoed geen liefde vir Altman nie). Dit is nou die eienaar van die violis Joshua Bell, wat op die foto hierbo gespeel word en die beroemde viool speel waarvoor hy byna 4 miljoen dollar betaal het.
1. The Brown Lady van Raynham Hall
In die herfs van 1936 reis Hubert C. Provand en Indre Shira na Raynham Hall, die weelderige landhuis in Norfolk, Engeland wat in die 17de eeu gebou is en bekend is as die setel van die Townshend -familie, om dit te fotografeer vir Plattelandse lewe tydskrif. Die sessie het sonder voorval begin - maar terwyl hulle die sentrale trap van die huis afskiet, gebeur daar iets nuuskierigs: Tussen die opstellings het Shira beweer dat sy ''n eteriese, bedekte vorm wat stadig by die trappe afkom' opgemerk het. Shira en Provand maak haastig nog 'n skoot - en toe hulle dit ontwikkel, het hulle 'n spook op hul hande gekry.
Die 'gees' op die foto word die Brown Lady of Raynham Hall genoem. Sy is vermoedelik die spook van Lady Dorothy Walpole, wat omstreeks 1713 met Charles, 2de Burggraaf Townshend getroud is en onder raaiselagtige omstandighede gesterf het - moontlik as gevolg van pokke, maar moontlik nie - in 1726. Sy is sedertdien in spektrale vorm op en af ​​rondom Raynham Hall opgemerk omstreeks 1835, maar het werklik bekendheid verwerf ná die publikasie van die foto van Shira en Provand in Plattelandse lewe en Lewe tydskrifte in onderskeidelik 1936 en 1937.
Is dit moontlik dat die foto 'n hoax is, of selfs net 'n toeval? Ja. Is dit moontlik dat ons die Brown Lady verkeerdelik geïdentifiseer het? Natuurlik. Is dit moontlik dat die Brown Lady glad nie bestaan ​​nie? Jip. Maar die foto het steeds een van die bekendste geesfoto's van alle tye geword-en eerlikwaar, dit is nog steeds spookagtig.
Bekende moorde: The Boy In The Box
Wikimedia Commons Die seuntjie in die boks, uitgebeeld op 'n flyer wat na inwoners van omliggende dorpe gestuur is.
Na 60 jaar is ons nog nie nader aan die oplossing van die raaisel van die Boy in the Box nie.
Dit begin op 'n koue Februarie -dag in 1957, langs 'n snelweg langs Philadelphia. 'N Jong muishondjagter, wat sy lokvalle nagaan, het op 'n kartondoos gestapel wat in die bos lê. Binne was die lyk van 'n jong seun, kaal en vermink gestroop.
Die muishondjagter het 'n siel nie vertel nie. Hy was doodsbang dat die polisie, as hy dit sou aanmeld, op hom sou afkom weens sy onwettige lokvalle. En so, vir dae, totdat 'n dapperder siel hom vind, lê die seuntjie se liggaam koud en vrot, alleen in die bos.
Wikimedia Commons Die misdaadtoneel waar die seun in die boks gevind is.
Die seuntjie was iewers drie en sewe jaar oud, en hy het vreeslik verwaarloos. Hy was klein, ondervoed en onversorg. Sy hare was afgesny ten tye van sy dood, klonte daarvan het steeds aan sy liggaam vasgeklou. Die liggaam self was bedek met klein littekens, veral op sy enkel, lies en ken.
Slegs 'n klein daadjie van sorg is gegee aan die seuntjie wat kaal in die boks gelos is. Wie hom doodgemaak het, het styf in 'n kombers toegedraai voordat hy hom laat verrot het. Dit was die enigste sweempie liefde wat hy getoon het.
Wikimedia Commons 'n Gesigsrekonstruksie van die seun in die boks.
Die polisie het die seun met die vingerafdruk gedruk in die hoop om 'n vuurhoutjie te vind, maar niks het gekom nie. Honderde duisende pamflette is na die omliggende gebied gestuur om inligting oor die ongeïdentifiseerde seun te smeek, maar niemand het na vore gekom nie. Sy ouers het hom nooit as hul eie opgeëis nie.
Die ondersoekers het alles probeer wat hulle kon. They analyzed the evidence from the crime scene, from the cardboard box to the blanket he was wrapped in. Every clue they followed, though, just led to a new dead end.
Did you know?: This place was once known by the Hindus as thimiri thidal of thimeethi thidal , meaning "place where people tread on fire". And it's exactly what it sounds like. In the 1800s, the Hindus conducted their fire-walking ceremonies on this very street! These activities continued till the 1870s, when the rituals were shifted to Sri Mariamman Temple in South Bridge Road, a temple that still hosts firewalking rituals!
The story: The naming of this street was a baie creative process it is a short street. It's only 350m long!
While in Arles, Van Gogh developed his signature style, characterized by a vivid color palette and expressive brushwork. This approach is increasingly evident in all of his work completed in 1888, including his Bedroom at Arles series, Café Terrace at Night, en Starry Night Over the Rhône.
Maar The Wild Truth is an important book on two fronts: It sets the record straight about a story that has touched thousands of readers, and it opens up a conversation about hideous domestic violence hidden behind a mask of prosperity and propriety.
Ligging: Mungo National Park is best visited via the quaint riverside city of Mildura about 110 kilometers (70 miles) to the south. You can attempt the largely unsealed road on your own with a sturdy vehicle or hire a guide like Graham Clarke from Harry Nanya Tours if you want to set foot on the lunette.