Die begrip is baie duidelik – daar is dieper waarhede verskuil in die Torah wat vir die oningeligtes verborge is. Om die waarheid te sê daar word vier vlakke van interpretasie van die Torah onderskei:
Die beeld word gebruik van ’n reisiger wat in ’n pikdonker stormnag teen ’n gevaarlike bergpas afry en hy kan niks sien nie. Dan skielik slaan daar ’n enorme blits wat die hele omgewing duidelik verlig sodat hy alles kan sien rondom hom, tot in die verte. So, word beweer , is die Kabbalah. Dit bring die helder openbaring, en as mens met die kennis daarvan na die Torah kyk, dan sien jy wat dit eintlik ten diepste wil sê. Dit is volgens sommige Joodse geleerdes so dat die ware betekenis van die Joodse geloof eers reg verstaan kan word by bestudering van hierdie ander geskrifte.
Dit behoort vir die leser duidelik te wees dat Joodse denke hier wegbeweeg van monoteisme wat een van die kardinale openbarings van die Ou Testament is. In die Sefirot word daar veelvoudige nature aan god toegedig. Latere werke in die Kaballah, die Zohar, beklemtoon ’n dualisme in die godheid meer, en alle bose dinge word toegeskrywe aan ’n bose mag, bekend as Sitra Achra, wat van god uitgaan. Dit is ‘n ‘negatiewe spieelbeeld’ van god se heilige deel en die twee is met mekaar in ’n oorlog gewikkel. Hierdie bose is verweef in die Sefirot, maar die Sitra Achra het klaarblyklik geen mag oor Ein Sof nie.
Die Zohar is die belangrikste reeks geskrifte in die Kabbalah en daar is oneindige diskoerse oor wanneer dit geskrywe is. Dit lyk moontlik dat ’n Joodse skrywer, Moses de Leon dit in die 13de eeu in Spanje geskrywe het, maar dat hy die doelbewus aan ’n tweede eeuse rabbi, Shimon bar Yochai toegedig het, wat dit deur openbaring van die profeet Elia sou ontvang het. Die teks het binne 50 jaar wyd binne die Jodendom versprei en dit het populer geword aangesien dit sake hanteer soos die verheerliking van die mens, die leerstuk van onsterflikheid en etiese beginsels. Die mens word beskrywe as die heerser oor die skepping en dat die onsterflikheid van die skepping slegs afhang van die mens se moraliteit. Die mens se volmaakte moraliteit beinvloed die ideale wereld van die Sefirot en die boom van die lewe is van die mens afhanklik.
Een van die grondliggende idees in die Zohar is dat die univers ’n stel van afbeeldings is en dat die menslike gemoed (mind) in elkeen van die vlakke die goddelike teken kan ontdek en so kan opklim na die oorsprong van alle oorspronge. Hierdie vordering kan egter net geleidelik gemaak word, en ook nadat die gemoed deur verskeie stadia van kennis gegaan het naamlik 1) Die kennis van eksterne dinge (die visie deur ’n spieel wat indirekte lig weerkaats) 2) Die kennis van die essensie van dinge (die visie deur ’n spieel wat direkte lig weerkaats) 3) Die kennis wat kom deur intuitiewe voorstelling en 4) Die kennis wat deur liefde kom. Hierna kom die ekstatiese toestand wat ter sprake is ten tye van heilige visies. Om in hierdie toestand te kom moet die gemoed roerloos wees, met die kop tussen die kniee, terwyl die siel verlore raak in oordenking en die mompeling van gebede en liedere. Daar is blykbaar sewe ekstatiese toestande, elk ge-assosieer met ’n kleur, en elkeen verteenwoordig die intree in ’n hemelse saal totdat die sewende vlak, ’n kleurlose een bereik is, wanneer die siel se toestand een van bewusteloosheid word.
In die skrifuitleg wat die Zohar tov die Bybel toepas word ’n interessante metafoor gebruik. Die Torah word as ’n soort van minnaar beskrywe en die leser word in ’n speelse dialoog met die teks ingeroep. Daar word ge-argumenteer dat die geheim (van die teks) word ontdek onder die klere van die teks, en nie deur die klere daarvan weg te doen nie. Die Zohar is deur die eeue deur baie rabbi’s gesensureer omdat dit baie bygelowigheid bevorder het en ’n horde mistieke dromers tot gevolg gehad het, wat die wereld ge-infekteer het met alle soorte van invloede. So byvoorbeeld is die Joodse sabbat begin beskou as die verpersoonliking van God in die tydelike lewe en elke seremonie op die dag is beskou asof dit die bo-natuurlike wereld beinvloed.
Die Zohar het ’n besliste invloed uitge-oefen op christelike mistici wat daarin seker ‘bewyse’, gevind het vir sommige christelike leerstukke soos die Drie-eenheid, die leerstuk oor die val van die mens ens. Die opregte christen behoort te besef dat die Zohar baie slegte nuus is, want dit is ’n ontsaglike groot afwyking van die goeie nuus van Christus, die algenoegsame Messias.