Die beskrywing van die teaterstuk insinueer elemente van die storielyn, maar los tog dele oor aan die verbeelding. 'n Geheim is wel pertinent. Hoe het jy tewete gekom van dit wat vir jare lank verborge was? Was dit 'n skok, of eerder iets wat verskeie vraagstukke saamgebind het?
Ek is nog altyd nuuskierig oor my geskiedenis en my familielyne. Ek was ook nog altyd mal oor geheime: om hulle te hou, om geheime te ontdek, en veral om ander mense te kry om hulle te verklap. Ek het in my tweede jaar op universiteit vir 'n kunsgeskiedenis taak met my ouma 'n onderhoud gevoer. Sy kon baie oor haar eie geskiedenis en haar ellelange familielyn vertel, tot en met die naam van die boot waarmee haar voorvaders hier aangekom het. Oor my oupa was dit altyd 'n doodloopstraat. Eers was die verskoning dat hy nie self veel geweet het oor sy agtergrond nie, aangesien hy 'n weeskind was, maar naderhand het ek besef sy was besig om iets weg te steek.
Dit was 'n skok, maar ook 'n groot verligting. Dit het my familie as 'n geheel, ons manier van dinge doen, en ons manier van die lewe verstaan baie verander. Dit het my laat wonder hoe goed ek my mense ken. Ek was bekommerd oor hoe hulle sou reageer as hulle ook sou uitvind... of dit ons uitmekaar sou dryf.
Dit is verstaanbaar dat jy, as teaterpraktisyn, hierdie storie op planke sou wou vertel. Tracks handel wel oor 'n intieme deel van jou erfenis – was dit aanvanklik moeilik om hieroor oop te maak? Wat het die proses behels om by 'n volle sirkel uit te kom? Ek dink spesifiek aan 'n genuanseerde en empatiese aanbieiding van die opgrawe van 'n verlede wat swaar lê.
Ek dink die idee dat dit eendag 'n teaterstuk sou word het iewers agter in my kop weggekruip, maar nie as 'n solostuk nie. Inteendeel, ek wou meer distance kry van die verhaal af. Ek het gedink dit sou 'n wegspringplek wees vir 'n devised stuk met 'n groter en meer veelsydige cast. Miskien sou ek regisseur of dramaturg wees. Dit het 'n solostuk geword toe Gita Pather, director van die Wits Threatre, in my en die storie begin belangstel het. Sy het dit die opdragstuk gemaak van die Wits So Solo-fees in 2017.
Dit is baie scary om die storie te vertel. Mens wil deurgaans getrou bly aan die waarheid en tog 'n fantastiese stuk op planke bring. Jy wil mense se integriteit en menswees bewaar en tog 'n belangrike en genuanseerde storie vertel. Dit is elke keer wat ek die stuk opvoer ontsaglik moeilik. Daar was al aande waar ek my gesin en ander familielede, wat in die gehoor gesit het, direk moes aankyk en aanspreek. Daar is nie wegkruipplek in 'n eenvrou-vertoning nie, tog is dit die mees-belonende stuk wat ek al ooit geskep het.
Die teks is saam met Nicola Pilkington geskryf, met wie jy nouliks saamgewerk het aan die skepping van die produksie. Sy is dan ook die regisseur. Hoe het hierdie band tot staan gekom, veral in lig van haar sterk bydraes tot jou storie?
Nikki! Sy is 'n force to be reckoned with. Ek het van Nicola geweet in terme van die Jo'burg scene, maar nie juis persoonlik geken nie. Ek het wel geweet sy is verskriklik geïnteresseerd in dié tipe stories en dat sy ook dokumentêre films maak. Sy het 'n sterk dramaturg-oog en kon die storie so sny om dit minder persoonlik te maak, sonder om dit seer te maak. Ons het die proses saam aangedurf, en met haar fyn verwerking van die storie het ons nou hierdie komplekse en beautiful stuk werk.