In my geestesoog is die niksheid ’n digte, grys mis. Ek het nie meer perspektief nie; ek kan nie sien wat om my aangaan nie.
“Hoe gaan dit met jou?” vra een wat nie regtig wil weet nie. Kan haar seker nie blameer nie, sy het haar eie duiwels waarmee sy worstel. Ek kan sien sy verwag nie eintlik ’n antwoord nie, maar ek is tog so bly iemand vra na my.
Die niksheid verwurg my, maar dis nie ordentlik om te sê hoe ’n mens regtig voel nie. En niemand hou van ’n Jannie Jammergat nie.
My dae bestaan uit take en werk. Ek hardloop soos ’n mal ding om die horlosie, ek sien niks meer om my raak nie.
Ek is ’n marionet in die verveligste verhoogdrama ooit. Die niksheid het ’n verbod op my vryheid van spraak, my denke en my verbeelding gesit. Ek smag na inspirasie . . . Ek het my mojo verloor.
Die wêreld het my geleer om te konformeer en mooi op die lyn te loop. My prinseskroon van kindertyd is afgeruk en deur die ongenaakbare realiteit van die grootmenswêreld vertrap.
Ek sien nie meer gesigte in waterdruppels of diere in die wolke nie. Daar is nie meer magic in ’n melkskommel nie. Waarheen het die nuuskierige dogtertjie met al haar idees, talente en drome gegaan?