Catatonia - simptome en behandeling, wat is die toestand van katatonie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Catatonia - Dit is 'n patologie wat meer as twintig simptome kombineer, met sommige van hulle wat onsuksesvolle manifestasies uitdruk. Die kern kliniese manifestasie van die kwaal is die motoriese afwykings. Katatoniese siekte bestaan ​​uit katatoniese opwinding en stupor. Vroeër in die vroeë twintigste eeu is katatonia slegs as 'n subtipe skisofrenie beskou. Vandag blyk meer en meer navorsing dat die betrokke patologie 'n aparte sindroom is wat dikwels geassosieer word met affektiewe en ander geestesversteurings, fisiese en neurologiese kwale en vergiftiging.
Simptome van katatonie
Soos hierbo beskryf, sluit katatoniese siekte katatoniese stupor (onmobiliteit) en roering in.
Katatoniese opwinding word op sy beurt in twee vorme verdeel: pateties en impulsief.
Die patetiese vorm van katatoniese opwinding word gekenmerk deur geleidelike ontwikkeling, beperkte motoriese en matige spraakopwekking. Die pasiënt se toespraak bevat baie patos, soms kan echolalia waargeneem word (outomaties onbeheerde reproduksie van die woorde van ander). Die gemoedstemming van die pasiënt is verhoog, terwyl dit die karakter van verheffing het, en nie hipertimie nie. Daarbenewens kan daar van tyd tot tyd af en toe gelag voorkom. Met die eskalasie van simptome word eienskappe van hebfrenie waargeneem ('n vorm van skisofrenie, wat deur kinderlikheid, dwaasheid, eksentrisiteit en belaglike antieke manifesteer word). Hierdie gedrag word genoem gebefrenokatonicheskoe opwinding. Impulsiewe aksies is ook moontlik. In hierdie geval ontstaan ​​nie 'n wanorde van die veld van bewussyn nie.
Die impulsiewe vorm van katatoniese opwinding is akuut en word gekenmerk deur vinnige, dikwels gewelddadige, vernietigende aksies. Dikwels is sulke optrede van pasiënte sosiaal gevaarlik. Terselfdertyd bestaan ​​die toespraak van pasiënte uit afsonderlike frases of frases. Individue wat in hierdie stadium van katatonia is, word gekenmerk deur ekopraksie (onwillekeurige nabootsing of herhaling van gebare), echolalia, volharding (stabiele voortplanting van enige emosies, frases, aktiwiteite). By die maksimum erns van die oorweegde vorm van katatoniese opwinding van beweging word hulle gekenmerk deur chaos, intensiteit, veegtigheid en onreëlmatigheid. Pasiënte in hierdie stadium is stil en vatbaar vir self-skade.
Katatoniese stupor is 'n motor remming. Catatonia stupor word gekenmerk deur spier hipertensie en stilte. In so 'n beperkte toestand kan pasiënte vir 'n paar weke bly, dikwels selfs maande. In hierdie toestand is daar 'n skending van alle aktiwiteite, insluitende die instinktiewe.
Wat is die toestand van katatonia? Catatonia stupor bestaan ​​uit drie variasies: styfheid met was buigsaamheid, onbeweeglikheid met torpor en negativistiese stupor. Kataleptiese stupness of styfheid met wax buigsaamheid word gekenmerk deur gevoelloosheid van die pasiënt vir 'n lang tyd in 'n sekere posisie, wat hy homself homself geneem of gegee het. Die posisie van die liggaam kan redelik ongemaklik vir die pasiënt wees. In individue wat in 'n soortgelyke staat is, is daar geen reaksie op harde spraak nie, maar so 'n reaksie word waargeneem in reaksie op 'n fluistering. Sulke pasiënte kan spontaan in die nag stil word, en maak hulle beskikbaar vir die kontak. Met hierdie tipe onstuimigheid, kan hallusinasies en wanorde voorkom. Ook soms is daar tekens van versteurings van bewussyn - die sogenaamde oneiriese katatonie.
'N Negatiewe stupor word gemanifesteer met 'n motorstoornis deur die bestendige weerstand van die pasiënt om enige pogings om die posisie van sy liggaam op een of ander manier te verander.
'N Stupor (onbuigsaamheid) met stupor is die mees uitgesproke motoriese passiwiteit en spier hipertensie. Sulke pasiënte neem die "fetale posisie", wat lank kan wees. Daar kan ook 'n airbag-simptoom wees (verhoogde hoofposisie).
Negativistiese stupor en onbetaamlikheid met gevoelloosheid word voorgestel deur helder katatonia, waarin pasiënte hul tyds-, ruimtelike en persoonlike oriëntasie behou, daar is geen produktiewe simptomatologie nie. Na die staking van so 'n toestand by pasiënte, is die herinnering van gebeure wat voorkom, bewaar.
Catatonia word waargeneem in skisofrenie, siektes van aansteeklike etiologie, organiese en ander psigose. Volgens navorsingsdata kom die betrokke patologie in 12-17% voor van individue wat aan outisme ly.
Dus, katatoniese sindroom het:
- stereotipes (dws herhalings van dieselfde soort) van postuur en bewegings;
- verbiger, wat 'n eentonige herhaling van sinne of woorde is;
- echosymptome, wat bestaan ​​uit die voortplanting van 'n ander individu of sy stellings of woorde;
- Negativisme (met aktiewe negatiwiteit, die pasiënt, in plaas van die voorgestelde aksies, voer ander, met passiewe - nie aan die versoeke wat aan hom gerig is nie, met die paradoksale - doen aksies wat teenoor diegene wat uitgevoer moet word);
- Katalepsie, bestaande uit motoriese disfunksie.
In sommige gevalle is die kliniese beeld van die katatoniese sindroom uitgeput deur bogenoemde simptome ("leë" katatonia), maar hallusinasie-, affektiewe en wanordeversteurings kan dikwels aangeteken word.
Hierdie patologie is 'n soort katatoniese sindroom. Dit word gekenmerk deur die behoud van die temporale, persoonlike, ruimtelike oriëntasie van die pasiënt en die herinnering van die gebeurtenisse wat plaasvind.
Die presiese oorsaak van die oorweeg vorm van katatonie is onbekend, maar daar is baie hipoteses, die fundamentele wat die oorsprong daarvan verklaar deur 'n wanbalans in die neurotransmitters wat opwekking oordrag of inhibisie prosesse langs die senuweefibre veroorsaak.
Sommige wetenskaplikes is daarvan oortuig dat die aard van die beskryf vorm van katatoniese sindroom tekortkomend is aan gamma-aminobutuursuur, ander glo dat die voorkoms daarvan afhang van die verhoogde aktiwiteit van die serotonien- en cholinergiese stelsels. Ander sien die verband van helder katatonia met oorgang dopamien blokkade.
Terselfdertyd stem alle wetenskaplikes saam oor een ding: vir die ontwikkeling van lucide katatonia (dit is sonder verlies van bewussyn), is dit nodig om die diep dele van die brein te stop, tesame met die gelyktydige ontwikkeling van beskermende inhibisie in 'n motoranaliseerder.
Lucid catatonia ontwikkel in skisofrenie, terwyl die ander vorme vanweë siektes van die brein voorkom, aansteeklike of organiese psigoses.
Die oorweeg vorm van die siekte word gekenmerk deur die afwesigheid van produktiewe simptome. Met ander woorde, in die geval van helder katatonie, waan- en obsessiewe idees, hallusinasies, aanvalle wat herinner aan epileptiese, verduisterings van die veld van bewussyn, word nie waargeneem nie.
Lucid catatonia word gekenmerk deur die volgende manifestasie eienskappe. Pasiënte mag ervaar:
- impulsiewe opwinding;
- Negativistiese stupor (die pasiënt blyk om versoeke of woorde aan hom te ignoreer);
- onstabiliteit met stupor
Terselfdertyd is pasiënte ten volle bewus van wat met hulle gebeur. Hulle het 'n herinnering aan die gebeure wat plaasgevind het. Daarbenewens is daar geen verlies aan temporele, ruimtelike en persoonlike oriëntasie nie.
In 'n toestand van stilte by die mens is daar 'n skerp spierspanning. Hy kan vir 'n lang tyd die aangenome liggaamsposisie handhaaf.
Hierdie vorm van die patologie onder bespreking kan tereg verwys na periodieke (herhalende) skisofrenie.
Toenemende verswakking in die teenwoordigheid van paroksysmale of voortdurende voortgesette skisofrenie sal meer behoorlik beskou word as 'n verergering, aangesien daar 'n toename in die beskikbare verminderde psigopatologiese simptome is.
Volgens baie wetenskaplikes, dui eensydige katatonia op die uiteindelike erns van die toestand, die "apogee" van enige skisaffektiewe aanval. Dit word gekenmerk deur 'n skielike begin. Hierdie vorm van katatonie kom dikwels voor na somatogene reaksies of psigogenie. Terselfdertyd kan binne 'n paar uur sy klimaks bereik. In die eerste beurt word die siekte geopenbaar deur 'n toename in psigomotoriese opwinding, 'n uitgesproke verwarring. Motiliteit, gesigsuitdrukkings en gedragsreaksies van pasiënte is steeds veranderlik. So, byvoorbeeld, kan die uitdrukking van verwoestende horror op die gesig skielik vervang word deur onredelike lag, onoordeelkundige, doelgerigte opwinding met stereotipes, katatoniese impulsiwiteit, grimmigheid, dwaasheid word dadelik 'n dwaling.
Vir hierdie vorm van katatoniese sindroom, sinisme, onbuigsaamheid, onreinheid, nastiness, genadeloosheid, pretensieusheid, "onmenslike" dwaasheid, dikwels afstootlik, is minder kenmerkend. In die opwinding oorheers maniese eienskappe gewoonlik, gepaardgaande met onbelemmerde merriment, plastisiteit en natuurlikheid van motoriese disfunksies.
By die oorweeg vorm van katatonie is spraakbreuk kenmerkend van spraakopwekking. Dikwels kan mense nie die essensie van die patetiese stellings van pasiënte verstaan ​​nie.
Dit is vir hierdie vorm van katatoniese sindroom dat dissosiasie kenmerkend is tussen die patiënt se gedragspatroon en die essensie van sy ervarings. Die aanval gaan voort met 'n wanorde van die oneiriese tipe bewussyn. Die pasiënt is losgemaak van die omliggende wêreld. Hy leef in sy eie uiters helder, sensueel ryk, fantastiese ervarings. Die inhoud van sy gedagtes sluit gewoonlik tonele van ruimtevlug, aardbewings, nagmerries, vreeslike marteling in. Die werklike situasie rondom die pasiënt word vervang deur 'n fiktiewe een: hy begin glo dat hy in die kajuit van 'n ruimtetuig in die gevangenis op die slagveld is. Scenes wat in die ontsteekte bewussyn speel, het gewoonlik 'n plot-volledige karakter. Al die fantastiese gebeure is onderling verbind. Die pasiënt voel homself 'n direkte deelnemer aan al die gebeure wat in sy gedagtes gespeel word. Hy is in die middel van alle situasies.
Dus, eeniriese katatonia is 'n droombewustheid van bewussyn, wat saam met droomlike fantastiese ervarings, ernstige verwarring, 'n vinnige vervanging van negatiewe emosionele ervarings (soos vrees, angs, depressie, manie), 'n oombliklike oorgang van onreëlmatige opwinding in 'n katatoniese stupore toestand. Die nabootsing van die pasiënt weerspieël ten volle al die patologiese ervarings wat hy voel, waardeur sy dikwels ekspressief en baie ekspressief is.
Onerotiese katatonie is 'n soort katatoniese sindroom wat voorkom binne die onerotiese versteuring van bewussyn.
Hierdie toestand van katatonie is 'n akute psigotiese versteuring wat voorkom met verskillende vorme van gestremde bewussyn. Dit is tradisioneel beskou as 'n simptoom van skisofrenie, aangesien dit 'n gemengde groep siektes is wat verskillend van aard is en wat deur akute geestesversteurings geopenbaar word. Uiters akute erns, 'n kombinasie van psigopatologiese afwykings en somatiese afwykings, wat mekaar wedersyds vermeerder, lei dikwels tot die dood. Die korrekte strategie vir die behandeling van katatonia en sy tydige begin (letterlik in die eerste ure van die ontwikkeling van die siekte (minder dikwels dae)) hou die pasiënt lewendig.
Febriele katatonia ontstaan ​​akuut teen die agtergrond van 'n aanval van skisofrenie en word dadelik 'n onstuimige kursus. Dikwels kan dit gediagnoseer word as die eeniriese vorm van die katatoniese sindroom, in ander situasies - 'n stupor ontstaan ​​of katatoniese-Hebreeuse opwinding ontwikkel, wat vinnig 'n formele karakter verkry.
Die toestand van katatonie word gekenmerk deur die teenwoordigheid van die belangrikste teken - hipertermie. By sommige pasiënte is die liggaamstemperatuur aanvanklik subfebriel, en dan verhoog dit geleidelik tot febriele indekse, waarna dit tot hipertireiroïedkoors kan verander. By ander pasiënte word die temperatuurkromme gekenmerk deur ongelykheid: hiperpikeksies en die afneem van die koors temperatuur word op verskillende tye waargeneem en in die interval tussen hulle is daar 'n subfebriele toestand.
Erge takikardie is teenwoordig in die koors. Vir die febriele katatonia word gekenmerk deur die vroeë voorkoms van temperatuur-pulsdissosiasie en tagikardie. Trek ook aandag aan die voorkoms van die pasiënt, wat voorgestel word deur skerp gesigskenmerke, grys-bruin velkleur, gesinkte blink oë, dikwels met ingespuitte sclera, sweet sweet druppels op die voorkop, dwaalende (minder vaste) voorkoms, droë tong met witterige of bruin bloei , droë lippe gebreek met krake in die hoeke van die mond. Minder algemeen kan oorvloedige sweet, trofiese afwykings soos druksere, bloeding op die slymvliese en die dermis voorkom. Pasiënte se toestand verswak vinnig, bloeddruk daal, puls toeneem, en asemhaling word vinniger. Dodelike uitkoms is gewoonlik moontlik op die 7-10ste dag van die verloop van die siekte as gevolg van akute vaskulêre insufficiëntie wat plaasgevind het op die agtergrond van serebrale edeem.
Die oorsake van katatonie van hierdie vorm is in oorerwing, dit wil sê, febriele katatonia veroorsaak die teenwoordigheid van sekere gene. Daarbenewens kan 'n aantal faktore wat die ontwikkeling van hierdie patologie veroorsaak, geïdentifiseer word, naamlik: die misbruik van die narkotiese stof cannabis, psigososiale stres en lae sosio-ekonomiese status.
Noodsorg vir hierdie vorm van katatoniese sindroom is die onontbeerlike hospitalisasie in 'n psigiatriese hospitaal en elektrokonvulsiewe terapie. In ernstige gevalle word hospitalisasie van die intensiewe sorgeenheid aangedui.
Voor die aanstelling van katatonienbehandeling is dit nodig om 'n deeglike diagnose en omvattende ondersoek te doen ten einde somatiese en neurologiese oorsake wat toepaslike behandeling vereis, uit te sluit. Aanbeveel ook om laboratoriumstudies, soos bloed en urine, vir die inhoud van dwelms, elektro-enfalografie en rekenaartomografie te doen.
Die resultate van die meerderheid diagnostiek toon dat slegs een uit tien pasiënte 'n katatoniese stupor het teen die agtergrond van skisofrenie. In die oorblywende pasiënte ontwikkel 'n stupor op die basis van affektiewe afwykings, meestal as gevolg van verskillende mania.
Oorsake van katatonia kan ook agter 'n diep depressie wegsteek. Daarbenewens kan katatoniese sindroom 'n gevolg wees van postpartum-geestelike patologieë en traumatiese breinbesering. Ook word die siekte dikwels gepaard met tydelike epilepsie, ernstige vorms van demensie, somatiese patologieë of aansteeklike siektes.
Diagnose van katatoniese sindroom impliseer dat die pasiënt vir veertien dae een van die volgende tekens van katatonie duidelik getoon het: 'n stupor stadium, katatoniese agitasie, vervaag in verskillende posture, rigiditeit, negativisme, was buigsaamheid en outomatiese ondergeskiktheid (spanautomatisme).
Die onderliggende strategie in die behandeling van katatoniese sindroom, ongeag die etiologie en simptomatologie daarvan, is die toediening van bensodiasepienemiddels (veral Lorazepam) en die gebruik van elektrokonvulsiewe terapie.
In die behandeling van katatoniese sindroom word die toediening van neuroleptika nie beoefen nie, selfs al is die patologie as gevolg van 'n psigotiese afwyking, aangesien hierdie middels die risiko verhoog om 'n maligne neuroleptiese sindroom te ontwikkel en die waarskynlikheid van dood te verhoog. Hulle kan egter steeds effektief wees in terapeuties onsensitiewe katatonia.
Effektief met katatoniese sindroom word ook beskou as stemmingsstabilisators (Litium), NMDA-reseptorantagoniste (Amantadin).
Benewens dwelms van die bensodiasepienreeks en elektrokonvulsiewe terapie in die teenwoordigheid van sulke patologie as die neuroleptiese kwaadaardige sindroom, word die voorskrif van dopamienreseptoragoniste (bv. Bromkriptina) en spierverslappers (byvoorbeeld Dantrolene-natrium) aanbeveel.
Sommige wetenskaplikes is daarvan oortuig dat Carbamazepine ('n anti-epileptiese middel wat deel uitmaak van die karboxamidederivaatgroep) effektief is in die strategie van beide dringende primêre behandeling en in die stadium van ondersteunende behandeling van katatoniese sindroom. Проведенное исследование, в котором девять пациентов подверглись лечению карбамазепином, показало, что четыре больных полностью поддались лечению, один - частично, у оставшихся четырех пациентов не было выявлено никаких продуктивных изменений.
Комбинация из антипсихотического средства и препаратов Лития может быть альтернативой в лечении терапевтически нечувствительного кататонического ступора.
Behandeling van een pasiënt met bensodiasepienweerstand en elektrokonvulsiewe terapie het die effektiwiteit van Zolpidem ('n hipnotiese geneesmiddel wat in die imidazopiridiengroep is) getoon.
So, voorwaardelike terapeutiese taktiek kan in twee groepe verdeel word: farmakologiese middels waarvan die effektiwiteit bewys word, en addisionele terapeutiese maatreëls. Die eerste is die volgende medisinale middels: