1 Ts 4:13-18 beskryf eenvoudig wat sal plaasvind by die enigste wederkoms van Christus. Die Thessalonicense het verwag dat die Here sommer in hulle tyd weer sou kom en was besorg oor hulle dierbares wat reeds gesterf het: sou hulle nie dalk oor die hoof gesien word as die Here kom om ons weg te neem nie? Die apostel se antwoord kom hierop neer: “Moenie bekommerd wees oor julle dierbares in die Here wat alreeds gesterf het nie. In geen opsig sal hulle enige skade ly wanneer Jesus weer kom nie. Inteendeel, dié wat nog op aarde lewe, sal ‘n oomblik moet wag totdat die Here die gelowige ontslapenes opgewek en hulle siele herenig is met hulle liggame. Gedurende daardie oomblik van wag, sal die oorblywendes in ‘n oogwink verander word. Dan, soos EEN groot skare, sal hulle wat tevore die twee groepe uitgemaak het, GESAMENTLIK uitgaan om die Here te ontmoet sodat ons almal saam altyd by die Here kan wees”. Chiliaste lig die “wegvoer”-gedagte, wat einlik maar net wil sê dat ons almal by die (enigste) wederkoms met die Here herenig sal word, uit as ‘n dramatiese gebeure (lank) vóór die (finale) wederkoms. Dit is nie die gedagte wat in die teks beklemtoon word nie.
Ons lees: En so sal ons altyd by die Here wees. Let op daardie woord altyd, nie “sewe jaar” (soos sommige Chiliaste blykbaar wil) nie. “Ons almal vir altyd by die Here” – dáároor gaan die troos. Bemoedig mekaar dan met hierdie woorde.
Paulus dink hier egter net aan gelowiges en aan niemand anders nie. Hy onderskei tussen DIE DODE in Christus en DIE WAT NOG LEWE in Christus. Aan die een kant sal daar dié gelowiges wees wat met Christus se koms alreeds gesterf het. Aan die ander kant sal daar die oorblywendes wees, die kinders van God wat nog op die aarde sal lewe. Hy troos laasgenoemde nou oor eersgenoemde. Dáároor gaan dit in die teks, en nie oor ‘n dramatiese “wegraping” soos deur Chiliaste voorgestel nie.