Dit is vroeg die volgende môre. Josef beraam ‘n laaste uitdaging vir sy broers om agter te kom of daar regtig by hulle ‘n verandering plaasgevind het. Hy sit weereens elkeen se geld terug in hulle oorvol sakke. Maar, dié keer gaan hy verder en laat sy silwerbeker – die beker wat met voorspellings geassossieer is – bo in die sak van die jongste seun, Benjamin, sit.
Ligdag is die broers toe daar weg. Maar gou is Josef se hoofamptenaar agter hulle aan om hulle te konfronteer volgens Josef se planne. Die broers se verontwaardiging oor die valse beskuldiging dat hulle die silwerbeker gesteel het, verander baie gou in afgryse toe die silwerbeker in Benjamin se sak gekry word.
Hulle weet – en die lesers weet, sowel as Josef in die stilligheid – dat hulle onskuldig is, maar hulle kan hulle onskuld nie bewys nie. Hulle kan net op Josef se barmhartigheid staatmaak, soos hulle pa gebid het. Dit is iets wat ons weet reeds in die vorige hoofstuk gedemonstreer is, toe Josef se hart ontroer is oor sy broer Benjamin, maar waarvan die broers nog niks geweet het nie.
Dit lei tot een van die roerendste toesprake in Genesis, trouens in die hele OT. Op ‘n besondere eerlike en innemende manier verwoord Juda die broers se keuse. Hulle kies vir die bande van die bloedfamilie selfs al was hulle ervaring daarvan nie altyd so goed nie. Juda noem sy pa veertien keer in dié toespraak. Daarmee bevestig hy hulle lojaliteit aan hom, al weet elke leser dat dié pa juis vir Josef en sy broer Benjamin bó sy ander seuns voorgetrek het en dit hulle seergemaak het.