My hart klop tjoklits. Ek word elke dag vergewe vir swakheid, vermorsing. Ek moet net aanhou probeer.
Ek slurp aan my koffie en blaai deur die Facebook. ‘n Skryfblad wat ek besoek vir bemoediging en inspirasie sê: Vat die boek naaste aan jou, gaan na bladsy 55. Die tweede sin is jou skryfmotivering vir vandag.
Die gedeelte gaan oor Moses wat teëgestribbel het oor die taak wat God hom opgelê het. In sy hand was ‘n herderstok. God laat Moses die stok op die grond gooi, dit word ‘n slang. Dit word ‘n kragtige wapen wat die Farao oortuig om die Istrealiete te laat gaan. Die einste stok kloof die Rooisee oop. Die Here rus Moses toe en geen protes keer dat hy sy taak opneem nie. Groot staan Moses met sy herderstok in ons Bybelgeskiedenis as voorbeeld. Hy besoek selfs vir Jesus saam met Elia.
My pa stuur vir my en Swartjie, my kleinsus,om nog ‘n drankie vir hom te skink. Omdat jy nie die vodka in die water kan sien nie, trek ons hom ‘n streep. Ons skink net water en ewe vroom gaan sit ons in die sitkamer. Ek sit op die mat, langs die poef, by sy roquefortkaas voete.
Ek sien ook die straal piepie teen sy been afloop…en ek weet niks gaan ooit weer dieselfde wees nie.
My sussie en ek sit in my kamer en plate luister. Ek is pas tuis na my finale jaar op universiteit. Ek het plate wat sy nog nie gehoor het nie. Sy is met skooleksamen besig en neem ‘n breuk.
“Kom kyk wat het jou ma aangevang,” gil my stiefpa in die gang af. Ons vlieg op en hardloop deur na die anderkant van die huis, waar my ma en die nuwe man se kamer is.
’n Mens se wêreld verander drasties met die verlies aan ’n ouer, en erger nog aan albei ouers binne kort bestek. Erger nog as jy jonk is. Jou verlede, jou geskiedenis, jou gevoel van verbintenis – alles is verlore. Die buffer tussen jou en die dood is verwyder.
My ouers se dood het vir baie lank ’n plek aan my binnekant uitgehol – ’n bodemlose gat wat nooit gevul kon word nie. Dit is hoe verlies aan ouers en ‘n ouerhuis voel.