Onkunde of dapperheid? 'N "Morele vakansiedag" in Indonesië - Diverse
Onkunde of dapperheid? 'N Morele vakansiedag in Indonesië
'N Amerikaner kom oor haar kop op soek na uitdaging en avontuur, en leer iets heeltemal anders as wat sy wil leer.
'Is dit 'n man van oorlog?' Het ek my kêrel gevra. In 'n oogwink het die brandende brandwond van die angel in 'n pyn opgedoen en sy weg na my lies geskiet van die blase wat dit op my enkel gelaat het.
Hy het die beelde van jellievisse in die gesondheidsgids wat ons gebring het op ons rugsakreis deur Ujung Kulon, 'n afgeleë en ongerepte reënwoud op die westelike punt van Java, geskandeer. Ek het geweet dat 'n Portugese Man of War geen 'Box Jellyfish' is nie, maar ek onthou dat dit slagoffers in skok en hartstilstand kan veroorsaak. Die pyn was ondraaglik.
'Is dit?' Het ek weer gesê. Dit het moeilik geword om asem te haal.
'Nee,' kyk hy op en skuif sy oë na ons stille gids wat agter my aandete voorberei. Daar was 'n soort van hartseer in sy gesig. Ek het instinktief geweet dat hy lieg; maar ek het ook geweet dat ek moet probeer om hom te glo, al was dit net om my te kalmeer.
Ek staar stip na die oseaan en kyk hoe die golwe teen die rotse neerstort wat rondom die inham was waar ons kamp opgeslaan het. Ujung Kulon het 'n gevaarlike skoonheid daaroor, die krans is steil, die oop ruimtes tussen digte woud plat en onheilspellend leweloos soos die maan. Sedert ek die eerste keer die woestyn binnegekom het, was ek op die punt.
Maar nou, terwyl ek op die sand lê in die ergste pyn wat ek nog ooit gevoel het, was ek bang. Gidse het nie radio's in Indonesië vervoer nie. En selfs as hulle dit doen, waar kan 'n mens ons kry? Die piepklein, stowwerige dorpie Tamanjaya by die ingangspunt van die woud het nie eens 'n vrugtestand nie, laat staan ​​nog 'n hospitaal.
Vanweë die ligging van hierdie nasionale park was daar min besoekers. Vanaf Jakarta het ons agt uur deurgebring op twee verskillende swaaiende busritte, twee uur op 'n motorfiets af in 'n dieppaadjie en drie uur op 'n boot na die eiland van Panaitan waar ons uiteindelik met ons staptog begin het.
Toe ek na Indonesië gekom het, was ek op soek na daardie opwinding van rou ervaring wat net reis jou kan gee. Maar hier was 'n gewaarwording waarvoor ek nog nie heeltemal onderhandel het nie: ek voel asof ek op die rand van die wêreld was.
'N Morele vakansie
Ons het soms nodig, 'het die filosoof George Santayana geskryf,' om te ontsnap na oop eensaamhede, na doelloosheid, na die morele vakansiedag van 'n suiwer gevaar, om die rand van die lewe te verskerp, swaarkry te proe en gedwing te word om werk wanhopig vir 'n oomblik, maak nie saak wat nie. ' Die idee van reis as werk kan verbasend wees, maar die 'morele vakansie' is presies waarna die meeste onverskrokke reisigers soek.
Ek het my reis deur Indonesië begin met 'n rugsakreisige nuuskierigheid om die reënwoud te verken, maar nog gretiger om die bronne in my binneste te ontdek. Ek wou myself toets - om te onthul hoe ek onder die humiditeit sou bly, hoe my Bahasa met ons gids sou pas, en hoe goed ek net 15 myl dae kon hou op ramme en eiers. Ek wou die dele van myself wat in die tedium van die daaglikse lewe vervelig geword het, verskerp. Ek wou werk.
Ek het hierdie pogings aangepak om my bewus te maak van die moontlike gevare - die kans om 'n slapende panter te lok, om paaie met 'n krokodil te kruis terwyl ek deur 'n stroompie waai. Maar dit is slegs wanneer ons met hierdie werklikhede te kampe het, dat ons besef hoe dowwer daardie bewustheid is. Eers dan weet ons hoe dit is om ons eie kleinheid in 'n ondeurgrondelike heelal te ervaar, om ons mislukkings en berou te ondersoek, om skielik 'n blik op ons lewe en ons dood te kry.
Die luukse van roekeloosheid
Ek het die aand in paniek en pyn in die reënwoud deurgebring en geluister na die golwe buite ons tent. Maar ek het teen dagbreek geweet, namate die seer stiller geword het, dat ek in orde sou gaan.
Die samestelling van die samelewing - of dit nou die uitleg van die New York City-rooster is of die perfekte rye rysstokke waar die wilde reënwoud eens gestaan ​​het - bied ons voorspelbare gemak, isolasie van die genadelose en onoordeelkundige bewegings van die natuur. Ek het teruggekeer na die sluipende Jakarta met 'n gevoel van verligting, vertroos deur die verkeer, die ruilhandel in die strate met vullis, die oproep tot gebed wat deur die loop van die dag betroubaar geklink het.
Tog was dit regtig my reise deur Indonesië se stede en dorpe in die maande daarna wat my gekenmerk het deur 'n onwrikbare gevoel van die broosheid van die lewe. Weke later, in 'n klein dorpie aan die oseaan in die noorde van Sulawesi, betaal ek 'n visserman om my uit te snorkel. Die water was ongelooflik helder, en hy wys van sy boot af die visse en seegels wat giftig was. Ek gee hom op 'n stadium my masker, en hy lag en skud sy kop.
"Hoekom nie?" Ek het gevra.
'Ons is nie dapper soos Amerikaners nie,' sê hy en hou 'n oomblik stil. 'Of gek.'
Ek het besef dat dit 'n luukse was. 'N Luukse om bewonderenswaardig en kranksinnig te wees.
Die 'avontuur' van daaglikse bestaan
Dit is een ding om swaarkry op jouself te dwing; dit is 'n ander om te getuig van die daaglikse, onmoontlike stryd daarteen. Die volgende drie maande het ek aanhou beweeg: met 'n stampvol trein in Java, met 'n snelboot deur karige water, in vaal vliegtuie waar vroue nie net aan die begin van die vlug of aan die einde gebid het nie, maar deurgaans.
As gevolg van die terugskakeling van busritte, vlieg die gesigte van gewraakte huise verby - hulle is noukeurig op berghange gebou, waar die afgekapte land kwesbaar was vir moddergly. Die trein vertrek na Jakarta en het plek gemaak vir eindelose stukke dorpies, hope vullis wat die bewyse van oorstromings uit die verlede belemmer het.
Oor die hele Java vlug vlugtelinge van modderstortings, oorstromings en aardbewings — die konstante lewe in Indonesië — aan tydelike skuilings en wag op regeringshulp. Dit is onmoontlik om te verontagsaam, deur mensgemaakte sowel as natuurgedrewe probleme.
Inheemse inwoners wat ek in Indonesië ontmoet het, weerklink die vissery se bekentenis van tydigheid: 'Ons het nie 'n avontuur soos u nie', sou hulle sê. En tog, in hul daaglikse lewens, was hulle 'n onbevange volk. Kinders wat in die strate van Jakarta smeek, word terloops deur chaotiese verkeer, waens en motorfietse verweef deur enige werklike reëls van die pad. Voetgangers het onverskillig oor die paadjies van spoedwaens gestap, in ooreenstemming met 'n soort onuitgesproke choreografie.
Verward hang ek terug aan straathoeke en wag 'n oomblik om oor te gaan. Die meeste Indonesiërs het 'n balans en genade waarvan ek net kon droom. Ek het my verbeel dat die inwoners van al hul besprekings baie beter in die reënwoud sou vaar as wat ek gehad het. Maar waarom moet u uself toets as die daaglikse beproewing voldoende is?
Die Balinese en Torajans is bekend vir hul uitgebreide begrafnisse, wat elke jaar besoekers van oor die hele wêreld lok. Maar rondom die argipel is baie rustiger rouplegtighede in die Moslem- en Christelike tradisie 'n alledaagse roetine. En aangesien baie mense vir baie mense min toegang tot gesondheidsorg het, is die oorsaak van dood dikwels onbekend.
In 'n plattelandse dorpie in Halmahera wat ek besoek het, is 'n kind dood aan 'n koors waarmee hy al 'n paar dae sukkel. Sulke nuus reis vinniger onder die inwoners, en dit kom by die tuin van 'n huis waar ek dieselfde aand 'n ete met 'n plaaslike gesin deel. Die tienermeisie wat in die huis se deur staan, kyk met pleitende oë uit en vra:
"Maar hoekom? Waarom is hy dood? "
Sy kyk nie na die boodskapper nie, maar na my. Ek kon die vraag nie meer beantwoord as die ander mense daar nie. Dit was koors; wie of wat daardie koors gebring het, het ek nie geweet nie. Stilte vul die modderige verbinding waar ons verstrooi in plastiekstoele sit. Die wêreld het in die skemer se mislukkende lig vaag gelyk.
'God het hom geneem,' het 'n man langs my gesê. Die res van die groep knik.
Medisyne het miskien ander verduidelikings, wetenskaplike antwoorde kan ons gemaklik verstaan, maar op die ou end is die vraag blywend, pynlik dieselfde: Waarom is hy dood? Omdat sy nie vra wat die koors veroorsaak het nie, maar wat ons almal in die aangesig van die dood vra: waarom gebeur dit met so 'n blatante onverskilligheid, sulke onreg, sulke frekwensie? Hoe kan die lewe so fyn wees?
Ek het rondgekyk na die gesin om my. Die matriarg het dieselfde uitdrukking gehad as wat ek op baie gesigte gesien het tydens my reis in Indonesië - op vroue wat op pad was na gesinsbegrafnisse, mans wat die moskee verlaat, in die gesig van my kêrel daardie aand in die reënwoud. Dit was 'n onwaarskynlike mengsel van verset en verdriet, 'n blik van gebed in hulle oë.