7	Na die Reformasie van Pous Gregorius VII (1073-1085) is die huwelik in die Middeleeue voor die Reformasie op ’n drievoudige wyse beskou: 1) as a geskape natuurlike assosiasie, onderworpe aan die wetmatighede van die natuur; 2) ’n kontrak van konsensus onderworpe aan die algemene wette van ’n kontrak; 3) ’n sakrament van die geloof, onderworpe aan die wette van die kerk. Die huwelik as natuurlik geskape assosiasie is gesien as ’n plig vir gesondes en ’n genesing vir die siekes. Die meeste middeleeuse skrywers, volg Paulus se raad in 1 Kor.7 dat selibate kontemplasie bo die natuurlike dryf na seksuele eenwording gestel moet word. Na die sondeval bly die huwelik ’n plig, maar net vir hulle wat die versoeking van seksuele sonde beleef. Vir die wat nie so versoek word nie, is die huwelik ’n minderwaardige opsie. Dit was meer deugsaam om die geestelike lewe van selibaat en kontemplasie te bewandel, as die temporele lewe van huwelik en gesin (Witte & Kingdon 2005: Kindle location:654).
11	Die kruisiging en opstanding van Jesus Christus, as die tweede gestalte van God se Woord, dui volgens Welker vir ons die grense van ons natuurlike kennis aan, en breek terselfdertyd vir ons ’n perspektief oop op God en die eindige aantal pluralistiese relasies wat vir ons in Christus gegee is en wat alleen deur die geloof toeganklik is (Welker 1997:165). Vir Welker beteken geloof in Christus kennis van God en die “in-sien” van die regte verhouding tussen die verskillende differensiële sfere van die werklikheid. Geloof in Christus beteken vir Welker die bevestiging, maar dan ook die relativering van God se wet. Die kruisiging van Jesus is vir hom die bewys dat die religieuse-, politieke, en regsisteme van ’n samelewing kan korrupteer en dat ook die morele diskoers en publieke opinie van ’n hele kultuur deur die mag van die sonde misbruik kan word. Jesus word immers in die naam van twee regsisteme, naamlik die Romeinse en Joodse reg, gekruisig. Hy sterf ook in die naam van die politieke mag en publieke opinie van die dag. Die opstanding dui ten diepste op die oorwinning van die mag van die sonde en die moontlikheid van nuwe gemeenskap tussen die differensiële sfere van die skepping (Welker 1994:39-49).