Homes for sale in 90029 zip code (Page 1) - Home Jane Realty
Home / 90029 zip code Homes For Sale
90029 zip code Homes For Sale
4334 Willow Brook Avenue #8 Los Angeles, CA
1130 SANBORN Avenue Los Angeles, CA
1143 N New Hampshire Avenue Los Angeles, CA
1143 North NEW HAMPSHIRE Avenue Los Angeles, CA
922 N Serrano Avenue Hollywood, CA
lot 2,243 sqft
803 N Kingsley Drive Los Angeles, CA
803 North KINGSLEY Drive Los Angeles, CA
4062 MARATHON Street Los Angeles, CA
lot 5,961 sqft
1050 HYPERION Avenue Los Angeles, CA rwe energie Archives - Forbes.ro
Eticheta: rwe energie
Sonia Năstase - Frumusețea lucrurilor simple+374 vizualizări Verdbrand as 'n hulpmiddel in die beheer van bosindringing.
Download: Agricola_2_1985_6.pdf (546 kb)
Results per page: All 10 20 50 100 200 moreinfo 8579 August « 2011 « Wim Fourie Blog
Floralaan 62, 1964
Eendag lank, lank gelede (skuins na die middel van die vorige eeu) het daar ‘n meubelwa voor ‘n stewiggeboude drieslaapkamerhuis aan die voet van Goudkop gestop. Uit die meubelwa is daar ‘n donkergrysbank en twee bypassende grys stoele gelaai.
Dit is die huis ingedra en eenkant in ‘n ry gepak. Die nuuskierige skare het aangegroei – ‘n Donkerkop pa en bruinkopma, ‘n opgeskote dogter van dertien, ‘n seun van tien, ‘n dogtertjie van ses en ‘n baba van ‘n maand of drie. Die nuwe stel was sommer groot opwinding want die pa en ma is juis die vorige week weg Goudstad toe om dit uit te soek
Die ma se oë het egter nie lank op die grys stel gerus nie, maar weer afwagtend na die deur gedraai. Toe kom die verrassing – ‘n toegerolde mat is die vertrek ingedra. Op die gesonke blokkiesvloer van die sitkamer is dit oopgerol. Voor die oë van die toeskouers het die blokpatroon ontvou. Goud, maroen, swart en room – elke blok ‘n eie prentjie.
Die ma het haar hande saamgevou so asof sy bid en die mat met haar oë geliefkoos.
Die pa het rustig toegekyk en die kinders het hul misnoë laat hoor. Dis sommer ‘n lelike ou mat, dis nie so mooi soos die vorige een wat ons gehad het nie. Watter ou lelike blokke is dit en watter snaakse patrone. Ons ou mat se groen rand met blare en blomme was sommer baie mooier. Die een is te deurmekaar, ons like dit nie.
Die ma het die kinders nader getrek en gesê: Julle sal nog leer om baie daarvan te hou-
“Toe ek dit sien hang in die winkel het ek dadelik geweet dit is ons mat die”, het sy gesê. Sy het die hoek van die mat byna met piëteit omgevou en die etiket aan die kinders gewys. – ‘n Walton Super Kashan!
Pa het gestaan en glimlag – “Ons kon die mat eintlik nie bekostig nie” het hy gesê en na die bruinkopvrou gekyk “maar julle ma het dadelik daarop verlief geraak toe sy dit sien. Ons moes maar oë toeknyp en dit koop.”
‘n Rukkie later is die nuwe sitkamerstel ewe mooi op die nuwe mat gerangskik. Onder die skerp pootjies van die nuwe stel is maroengeverfde ysterbakkies geplaas wat soos deurgesnyde tennisballe gelyk het. Die moes kwansuis keer dat die nuwe mat nie beskadig word nie. Toe is die nuwe gordyne met so goudgroen skynsel ook opgehang en die kinders het versigtig op die nuwe blokmat gaan sit. Hulle moes darem eers voel hoe ‘n Super watsenaam ookal voel. Die baba het nogal geintereseerd na die patrone op die mat gestaar en probeer gryp na die prentjie van ‘n pou met pronkende stertvere.
Die tienjarige het sy speelkarretjies gaan haal en gou met sy karretjies versigtig nuwe paadjies op die mat ontdek.
Daardie aand het die bruinkopma se ouer broer sy kamera gebring en die gesin op die nuwe driesitplek grys bank laat sit, met twee van die kinders voor op die mat.Die kamera het wit geflits toe die foto geneem word en in daardie witflits die gesin gestol tot tydloosheid.
Hulle verhaal en die van die blokkiesmat sou nou altyd verweef wees.
Agulhasstraat, 7 Maart 2002
Bykans vier dekades nadat die mat die eerste keer sy verskyning gemaak het, daag die mense van Four Seasons Cleaners op om die mat te sjampoe en te was. Die mat was lank opgerol en gestoor, nou word dit weer oopgerol en benut. Die skoonmaakproses is ‘n hele ritueel. Die bruin banke, stoele en tafel word van die mat weggeskuif en sy volle patroon word blootgelê. Skoonmaker Piet spuit eers ‘n sagte warm sproeilagie oor die mat om dit klam te maak. Toe word dit sistematies gesjampoe en gesuig. Ek wonder of daar na al die jare en na agt verhuisings nog enige oorblyfsels van Floralaan 62 aan die mat kleef. Miskien net die herinneringe wat onlosmaaklik deel is van die matpatroon. Die metodiese sproei, sjampoe en suig neem ongeveer ‘n halfuur. Toe herrys iets van die vroeëre glorie uit die middeljarige mat.
Ek staan en beskou die mat soos hy onthul voor my lê. Ma was tog reg, ek het geleer om van die mat te hou, selfs lief te word daarvoor. Ek gaan haal my kamera en korrel deur die lens: Ek sien die eweredige randpatroon en die middelblok wat amper soos ‘n lyf lyk.
Ek het onlangs die blokke die eerste keer in al die jare getel – een-en-veertig blokke, nagenoeg so oud as die mat seker is en minder blokke as wat my lewensjare nou is. Die blokpatrone en ons familiestories is onlosmaaklik aan mekaar verweef. Ek neem die foto. ‘n Leeftyd van geheuekiekies is aan die mat gekoppel.
Ibisana 9, Februarie 2009
Met die inrig van my studeerkamer in ons Dupleks-meenthuis, kry die Towertapyt sy ereplek. Hy toon tekens van verwering na jare se gebruik.Tog het sy stories behoue gebly: Die onderskeie blokke met hul simboliese patrone is nog steeds herkenbaar. Volgens die boek wat Oosterse matpatrone verklaar, beeld die blokke die lewe en lewenssiklus uit. Die etiket met die naam van die mat het met die jare se gebruik losgekom en verdwyn. Dus is die naam van die mat maar net ‘n vae onthou uit my kindertyd. ‘n Verskeidenheid van meubels wat saam met die mat ‘n kuierplek gevorm het, het metertyd verdwyn, maar die mat leef voort. Die agterkleinkinders van die man en die vrou wat die mat vyf-en-veertig jaar gelede gekoop het, speel nou op die mat.
In die mat is deel van ons familie- en lewensgeskiedenis verweef. Dit herinner ons aan kleintyd se onbesorgdheid en knielgesprekke met God tydens Huisgodsdiens. Dit vertel van daardie eerste kuiers van die sussies se kêrels en die veelbewoë dag toe ek en my hoërskoolliefde op maat van Jenifer Juniper op die mat gedans het en Ma gedog het haar kind is nou op die Breë Weg!
Die Towertapyt is ons eie onthoumat, ons Storiemat.
As ek Brandi Carlyle se trefferliedjie The Story hoor, dan is dit dit nie net die verhaal van ‘n lewe nie en lewens nie, maar van die interverweefdheid van Towertapyt se verhaal en ons s’n:
It’s true…I was made for you…
Trappe was nog altyd vir my ‘n wonderlike ding! Kleintyd was dit my groot wens dat ons tog eendag in huis met baie trappies sal bly- verkieslik ‘n dubbelverdiepinghuis of ten minste dan net ‘n semi-dubbelverdieping. Oupa en Ouma van Niekerk se huis in Ontdekkers met sy dertien rooi trappe wat lei tot op die groot stoep en voordeur het ‘n diep indruk op my kindergemoed gemaak.
Tydens my laerskooljare was ‘n kuier by klasmaat Johan de Korte altyd ‘n heerlike ondervinding. Hulle het in Herzenbergstraat 24 gebly en die huis het baie trappies gehad. Die gepaste naam van die huis: “Op-en-Af” was soos musiek in my ore. Ek wou graag eendag in ‘n huis bly waarin ek op en af met trappies kon klim. Ons huis op daardie stadium het drie of vier trappies gehad tot op die voorstoepie en dan as jy in die voorportaal inkom en links draai was daar twee houttrappies na die “sunken lounge” Vanuit die vertrek moes jy weer met twee trappies klim om in die eetkamer te kom. Die twee trappies was ons gunsteling speelplek op Sondagmiddae as ons onsself moes besig hou terwyl die grootmense slaap. Op die trappies het ons resies gehou met gekleurde albasters en dit soms as verhoog gebruik om te mimiek op die musiek wat oor die radio speel. Daar het my twee susters een aand vir ons konsert gehou in twee wye pienk tafsyrokke met bolero’s oor. Met die twee trappies het tannie van Schalkwyk geklim om agter die lae “room divider” stelling in te neem wat sy as preekstoel gebruik het tydens die weeklikse kinderkranslesse. Sy het die gewoonte gehad om met haar gewig terug te leun op haar hoëhakskoene sodat die skerp hakke later sulke duikies op ons hout blokkiesvloer gelos het. Dit het veroorsaak dat ons later nie meer die kinderkrans in ons huis gehou het nie. maar dis ‘n ander storie.
Tydens ‘n retraite in 2003 by Good Shepherd sentrum by Hartebeestpoortdam het ek vir die eerste keer indringend kennisgemaak met die trappieslied van Ps 126.
Die nuwe vertaling se opskrif lui: “Verander tog ons lot” en die Ou Vertaling s’n: ” ‘n Oes van vreugde uit die tranesaad”. ‘n baie beskrywende titel want in die psalm is daar ‘n beweging van onder na bo. Van trane en verdriet tot vreugde en ‘n blye oes. Daarom sou die psalm tereg kon heet : ‘n (trane) Trappieslied.
Ons het’n uitdrukking wat sê: Van lekkerlag kom lekkerhuil. Ouers sê dit soms vir hulle kinders: Onthou! Van lekkerlag kom Lekkerhuil
Maar ons Psalm draai dit so bietjie om: Van lekkerhuil kom lekkerlag.
Vir ons klink dit maar bietjie vreemd. Huil klink so…….. hartseer en lag klink so……….lighartig. Dit voel of die twee nie saamhoort nie. Tog weet ons uit eie ervaring hoe die traan soms tog die lag kan word. Hoe daar soms selfs op ‘n begrafnis ‘n snaakse ding kan gebeur wat ‘n glimlag ontlok. Juis asof die lag die weerligafleier is wat die trane bietjie temper.
Die psalm begin as’t ware in trane en eindig in ‘n lag van vreugde en diepe blydskap.
Dus inderdaad: ‘n oes van vreugde uit die tranesaad.Die blydskapsblomme kom nie sommer maklik op nie. Die saad word gesaai en trane is die ontkiemingvog. Tog kom daar blydskap na vore.
Die Bybel vertel dat trane nie sommer maar net soutdruppels is nie. Dat ons trane dikwels die noodsaaklike vloestof is wat die nuwe begin aandui, soos ‘n geboorte. Daarom hoef ons nie so skaam te wees as daar soms trane vloei nie. Dis as’t ware die deurweekte watte wat die nuwe saad laat ontkiem soos in ons kleintyd eksperimente.
En vir God is ons trane kosbaar. Daar staan immers in Ps 56: vers 9
9 U het my omswerwinge getel; hou my trane in u kruik; is hulle nie in u boek nie? (Ou Vertaling)
Dis ‘n pragtige beeld: Trane wat ‘n kruik vul met gebrokenheid In die New English Bible lees ons: Enter my lament in thy book , store every tear in thy flask.
Moontlk is dit ‘n verwysing na die professionele roubeklaers wat by rougeleenthede gehuur is om te treur en dan betaal is volgens die trane wat hulle kon opvang.
Die wonder van die psalm is dat dit nie vashaak by die hartseer en trane nie, maar ‘n gebed is dat God ons lot sal verander en nuut maak.
In 2005 hou ons Projek 15 groep van die gemeente ‘n eie retraite op Menuha, die mooi kampterrein naby Brandfort. Weer praat die psalm met ons en word die mooie kerkie op die koppie met sy trappies wat daarheen lei (soos op foto) vir ons ‘n beeld van die pad na verandering wat nie maar ‘n gelykpad, moeitelose pad is nie.
Tog word die psalm ook weer vir ons ‘n belofte dat God die verandering en ommekeer op sy tyd bring – in ons eie lewens en die van die gemeente en gemeenskap.
Voorverlede week ervaar ek net weer die swaarte van die boer met die saaisak. Soveel dinge gebeur wat dreig om my moedeloos te maak – fisies en psigies is ek op ‘n laagtepunt. Tog – die Vrydagoggend is ons dagstukkie gekoppel aan die boodskap van Ps 126. In die stukkie noem Johan Cilliers die geneigdheid wat ons het om ‘n ritseling van blare aan die boom te hoor en te dink dit is ‘n stormwind. Dan juis moet ons die fluisterstem van God hoor wat ons verseker:dit is ‘n skoonmaakwind. Hy waai net die die droë blare van ons lewensboom skoon – dis nie ‘n tornado nie, maar ‘n wind van verandering.
Vandag sit ek op die boonste vloer van ons meenthuis, hier waar my studeerkamer gesellig ingerig is en ek kan weer oor hierdie trappieslied skryf. Ek moet twintig trappies klim om by my rekenaar uit te kom en vanwaar ek sit het ek ‘n effense uitsig, hoewel die aangrensende meenthuis die uitsig redelik versper. Tog het my droom van ‘n trappiesblyplek waar geword! Vandag is ook my ousus se mylpaalverjaarsdag. Sy is die eerste een in ons gesin wat by die sestig-trappie uitkom. Ons ouers was beide in hul vyftigs toe hulle oorlede is. Dit is ‘n lang reis van 1980 toe my Ma oorlede is en 1984 toe my Pa oorlede is tot hier waar ons die mylpaal saam met my sus kan vier. Die tranesak het tog vreugdesaad opgelewer.
Hoe bemoedigend is dit nie om te weet – buite is die seisoen stadig maar seker besig om te verander – lente is oppad. Ook in ons is daar verandering besig. Al gebeur dit trappiesgewys en stadig.
Die vreugde-oes kom!
You are currently browsing the Wim Fourie Blog blog archives for August, 2011.