Griekse atlete - Geskiedenis Podcasts - 2021
Griekse atlete - Geskiedenis
Antieke Grieke was mal oor sport en die meeste stede in Antieke Griekeland het openbare gimnasiums waar mense vergader het om te oefen en te ontspan. Die Grieke het geglo dat 'n gesonde liggaam baie belangrik is. Die meeste mans en seuns het elke dag sport beoefen omdat hulle dit geniet het en fiks wou bly. Sport was ook 'n goeie voorbereiding vir oorlog. Die Griekse leërs moes fiks genoeg wees om lang afstande te marsjeer, al hul swaar toerusting te dra en dan met die vyand te veg.
Die Grieke het vier nasionale sportfeeste gehad, waar atlete uit verskillende stadstate teen mekaar meegeding het. Die belangrikste sportwedstryde was die Olimpiese Spele. Dit word elke vier jaar by Olympia gespeel ter ere van Zeus. Op die eerste dag van die Olimpiese Spele is graan, wyn en lammers aan Zeus gebring.
Griekeland is die tuisland van die Olimpiese Spele. Olympia, 'n Griekse stad, was bekend as 'n baie belangrike sentrum van atletiek. Die Olimpiese Spele wat elke vier jaar daar gehou word, was so belangrik in die Griekse lewe dat dit as basis vir die Griekse kalender gebruik is.
Wanneer was die eerste Olimpiese Spele ooit?
Die eerste aangetekende antieke Olimpiese Spele was in 776 v.C..
Waar is die Olimpiese Spele in Griekeland gehou?
Die Spele is gehou in 'n dorp met die naam Olympia.
Waarom het hulle Olimpiese Spele gehad?
Die Olimpiese Spele was deel van 'n godsdienstige gebeurtenis. Hulle is gehou ter ere van Zeus, die vader van die gode, en was 'n groot viering.
Was die antieke Griekse Olimpiese atlete werklik amateurs?
OLIMPIESE URBAN LEGEND: Atlete tydens die Antieke Griekse Olimpiese Spele was amateurs.
Tot in die sewentigerjare was die mededinging in die Olimpiese Spele voorbehou vir amateuratlete, wat in hierdie sin streng gedefinieer word as "atlete wat nie betaal word om hul sport uit te voer nie." Stadig maar seker verslap verskillende Olimpiese sportsoorte hul reëls sodat professionele persone aan die Olimpiese Spele kan deelneem en vandag is daar min Olimpiese byeenkomste wat net vir amateurs kan meeding (boks is 'n noemenswaardige uitsondering). Die reëls vir die behoud van die Olimpiese Spele as 'n "net amateurs" -gebeurtenis was redelik streng gedurende die vroeë dae van die moderne Olimpiese Spele.
Nie net sou u nooit geldpryse vir u atletiekprestasies ontvang het nie, maar u sou (ten minste in teorie) belet word as sportonderwyser of as u ooit teen professionele atlete opgetree het, selfs al is u nie self betaal vir die geleentheid nie. Die bekendste voorbeeld van hierdie reël wat toegepas word, is die Olimpiese legende Jim Thorpe, wat sy medaljes uit die Olimpiese Spele van 1912 in 1913 laat terugtrek het omdat daar ontdek is dat hy gedurende die somer 'n halfprofessionele bofbal gespeel het (op die universiteit). oefen vir universiteitsatlete, hoewel dit in teenstelling met Thorpe die meeste sou wees om skuilname te gebruik). Toe hierdie reëls vir die Olimpiese Spele ontwerp is, was dit die tradisie van die Antieke Griekse Olimpiese Spele wat aangehaal is.
Avery Brundage, jarelange president van die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK), het eenkeer geskryf: 'Die amateurkode wat uit die oudheid na ons toe gekom het, het bygedra tot en versterk deur die edelste aspirasies van grootmanne van elke generasie, omvat die hoogste morele wette. Geen filosofie, geen godsdiens, verkondig hoër gevoelens nie. " Was Brundage korrek? Kom die amateurkode uit die Antieke Griekse Spele? Of was die oorsprong daarvan effens minder edel van aard?
Eerstens het die term "amateur" nie bestaan ​​in die dae van die Grieke nie. Die woord kom van 'n Franse afleiding van 'n Latynse woord (amateur, wat "minnaar" beteken). Dit word gedefinieer as 'liefhebber van' en in die praktyk beteken dit iemand wat iets doen omdat hulle daarvan hou, nie as gevolg van geld nie. Iemand wat iets doen as gevolg van geld, is 'n 'professionele persoon'.
Daarom is die term 'n bietjie moeilik om op sport toe te pas, want byna elke opvallende atleet daar buite meeding, inderdaad, vanweë die liefde vir die sport. As Kobe Bryant nie $ 25,000,000 per jaar betaal word om basketbal te speel nie, sou hy steeds basketbal speel. As daar nie iets soos 'n professionele basketballiga was nie, sou ouens soos Bryant en ander NBA -sterre eenvoudig basketbal speel as amateurs. Ons het dit al in die Verenigde State sien gebeur voordat professionele ligas begin het - mense het net in amateurligas gespeel.
Dus, as u die definisie van "liefhebber van" amateur streng volg, ja, die antieke Griekse atlete was inderdaad amateurs. Dit is egter nie die definisie waaroor mense soos Avery Brundage gegaan het toe hulle streng reëls oor geldelike belonings vir atlete opgestel het nie. Hulle het verwys na die idee dat betaal vir u sport beteken dat u nie 'n amateur is nie.
En hier is daar geen ondersteuning in die Olimpiese geskiedenis nie. Olimpiese atlete tydens die Antieke Olimpiese Spele is goed vergoed vir hul pogings. Oorwinnings tydens die Olimpiese Spele was die rede vir wat ons vandag "spogreg" tussen die verskillende Griekse stadstate sou noem, en hierdie hewige mededinging het spoedig tot toenemende vergoedingsvlakke vir die deelnemers gelei.
In 600 v.C. het 'n wenatleet uit Athene 500 drakma gekry, 'n enorme bedrag - genoeg dat hy teoreties die res van sy lewe daarvan kon lewe. Teen 200 vC het Griekse atlete professionele atletiekgilde gevorm wat soortgelyk is aan die huidige spelersverenigings vir die verskillende professionele sportsoorte. Die professionaliteit van die Olimpiese Spele was so wydverspreid dat dit selfs toe kritiek gelewer het deur waarnemers wat opgemerk het dat die finansiële belonings van die Spele jong Griekse mans laat vaar het van hul ander studies om op atletiek te konsentreer, wat daartoe lei dat hierdie mans erger word soldate en geleerdes.
Dus nee, die idee om die deugde van atlete wat nie vir hul prestasies vergoed word nie, te verheerlik, was nie 'n antieke Griekse idee nie. Trouens, die idee is baie meer onlangs ontwikkel, in Victoriaanse Engeland, deur mans soos dr William Penny Brookes, stigter van die Much Wenlock Olympian Games in 1850. Brookes se poging om die Olimpiese Spele op te wek, het soortgelyke pogings geïnspireer, soos John Hulley en Charles Melly se Olimpiese Spele in Liverpool in 1862 (georganiseer met insette van Brookes).
Hierdie speletjies het 'n beweging veroorsaak wat uiteindelik gelei het tot Pierre de Coubertin se suksesvolle poging om die Moderne Olimpiese Spele in 1896 in Athene te begin. Die idees van Brookes rakende amateurisme (wat beteken dat 'atlete nie betaal moet word vir hul pogings nie') was die standaard vir al die ander wedstryde van die era en het uiteindelik die standaard geword wat deur die Olimpiese Spele aanvaar is. Dit lyk egter asof hierdie standaard minder geïnteresseerd was om die edelheid van 'speel vir die liefde van die spel' te vier, net soos die adel van, wel, die adel.
Wie in die wêreld sou dit kon bekostig om sulke onbetaalde atletiese pogings na te streef? Wel, die rykes natuurlik. Dit het daartoe gelei dat sulke moeisame reëls soos deelnemers van amateurkompetisies belet is of ooit was werksaam as ''n werktuigkundige, ambagsman of arbeider'. As voorbeeld het ek in 'n ou Sports Legend geskryf oor die probleme waarmee die groot Britse roeier Bobby Pearce te kampe gehad het om aan British Diamond Challenge Sculls se amateur -roeikompetisie deel te neem omdat hy as timmerman gewerk het.
Uiteindelik is hierdie standaarde verslap en het ons vandag die punt bereik waar ons kan sien hoe die beste atlete ter wêreld in die meeste Olimpiese byeenkomste teen mekaar meeding, ongeag hul agtergrond. As u kyk hoe hierdie atlete meeding, of hulle nou miljoene verdien of hulle in die loop van die jaar werk kry (soos die Olimpiese snowboard -spanmaats Shaun White en Tyler Jewell, onderskeidelik), kan u verseker wees dat hulle almal meeding om sportliefde, en die edele aspirasies waaroor Brundage in die verlede gepraat het is vandag ontmoet word.
Dankie aan John A. Davis Die effek van die Olimpiese Spele en Kristine Toohey en Anthony J. Veal's Die Olimpiese Spele vir hul werk oor hierdie onderwerp.
Die idee van die gentleman amateur het in die vroeë deel van die 20ste eeu sterk geword, deels geïnspireer deur die werk van die Britse historikus E. Norman Gardiner (1864-1930). Gardiner het die geskiedenis van die Griekse sport gerekonstrueer as 'n proses van opgang en val, begin met die "spontane, aristokratiese sport" van Homeriese helde en eindig in die "goue era" van Griekse sport in 500-440 v.C.
Griekse sport het toe in 'n lang dekadensieperiode beland, wat Gardiner toegeskryf het aan die bekendstelling van professionaliteit. Dit het 'n ongesonde toename in die eerbewyse meegebring en finansiële belonings wat atlete kan wen. Die gevolg was dat professionele atlete uit die laer klasse en minder 'beskaafde' dele van die Griekse wêreld geleidelik 'n fisiese voordeel behaal het. Aristokrate moes ophou om aan sportkompetisies deel te neem, of moes eerder net by perdrygeleenthede hou, waarby aansienlike finansiële investering nodig was. Maar dit was nie die ruiter of wa wat as die oorwinnaar verklaar is nie, maar eerder die eienaar van die wa en perde. (Die antieke Olimpiese Spele het 'skouspelagtige' openingseremonies gehad.)
Gardiner het volgehou dat daar twee nadruklik verskillende stadiums in die geskiedenis van die Griekse sport was: 'n suiwer aanvanklike tydperk waarin edeles aan die een kant gebots het en 'n dekadente, korrupte tydperk waarin lede van die laer klasse om geld meegeding het. en voorregte, aan die ander kant. Onlangse navorsing, wat grootliks gebaseer is op studies deur die Nederlandse historikus Henri W. Pleket, het hierdie siening bevraagteken. Navorsers het gevind dat antieke Griekse sport groot bedrae geld behels en in werklikheid vanaf 'n verrassend vroeë stadium onbeskaamd gebind was aan sosiale en politieke invloede.
Voordat die ou Olimpiese Spele sou begin, het die atlete eers in die Bouleuterion in Olympia vergader om voor die standbeeld van Zeus die spel volgens die reëls te belowe. Hulle vaders en opleiers het ook 'n eed afgelê en verantwoordelikheid aanvaar vir die optrede van hul seuns en leerlinge. Ernstige straf het te staan ​​gekom vir almal wat hulle oortree het, insluitend boetes en lyfstraf. Atlete kan geslaan word vir vals begin of om ander mededingers teister. Die boetes is gebruik om standbeelde van Zeus, genaamd Zanes, by Olympia op te sit. Daar was ten minste 12 sulke standbeelde, met inskripsies wat die oortreding aanteken, en 'n waarskuwing dat hoë sportiviteit tydens die wedstryde verwag word.
Kant A: afrigter wat stoeiers kyk
Foto deur Maria Daniels, met vergunning van The University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology
Die antieke Olimpiese Spele was nogal anders as die moderne Spele. Daar was minder byeenkomste, en slegs vrye manne wat Grieks gepraat het, kon meeding in plaas van atlete uit enige land. Die wedstryde is ook altyd by Olympia gehou in plaas daarvan om elke keer na verskillende plekke te beweeg.
Foto deur Maria Daniels, met vergunning van die Tampa Museum of Art
Maar net soos ons Olimpiese Spele, was wenatlete helde wat hul tuisdorpe op die kaart geplaas het. Een jong Atheense edelman het sy politieke reputasie verdedig deur te noem hoe hy sewe strydwaens in die Olimpiese wa-wedloop betree het. Hierdie groot aantal inskrywings het die aristokraat en Athene baie ryk en magtig laat lyk.
Sien Verdere bronne vir meer inligting oor hierdie onderwerpe.
Klik op enige van die byeenkomsname om 'n beskrywing van 'n spesifieke sportsoort te sien:
Hierdie uitstalling is 'n deelversameling materiaal uit die Perseus Project -databasis en het kopiereg. Stuur asseblief u kommentaar vir ons.
Diskusgooi, sport in atletiek (baan en veld) waarin 'n skyfvormige voorwerp, bekend as 'n diskus, vir afstand gegooi word. In moderne kompetisie moet die diskus uit 'n sirkel van 2,5 meter (8,2 voet) in deursnee gegooi word en binne 'n 40 ° -sektor val wat vanaf die middel van die sirkel op die grond gemerk is.
Die sport was bekend in die dae van die Griekse digter Homerus, wat dit in beide die Ilias en die Odyssee, en dit was een van die vyf byeenkomste wat in die vyfkamp in die ou Olimpiese Spele ingesluit is. Die gooi van die diskus is bekendgestel as 'n gebeurtenis in moderne atletiek toe die Olimpiese Spele in 1896 in Athene herleef het.
Vroeë moderne atlete gooi die diskus van 'n skuins voetstuk, met behulp van 'n oordrewe styl wat afkomstig is van antieke voorstellings van die sport. Deur 'n sirkel van 2,13 meter (7 voet) op die grond te gooi, het dit vervang, en die sirkel is in 1912 vergroot tot sy huidige grootte.
Die moderne gooi -styl is 'n grasieuse wervelende beweging, terwyl die atleet ongeveer een en 'n half vinnige draaie maak terwyl hy oor die sirkel versnel. Die diskus word dus uitgeslinger en glad nie weggegooi nie. Die moeilikheid is om die diskus te beheer, wat onder en teen die hand en pols gehou word, hoofsaaklik deur middel van sentrifugale krag.
Die moderne diskus wat in manswedstryde gebruik word, is sirkelvormig, ongeveer 219 mm (8,6 duim) in deursnee en 44 mm (1,75 duim) dik in die middel. Dit is gemaak van hout of soortgelyke materiaal, met 'n gladde metaalrand en klein, sirkelvormige koperplate wat in die sye vasgemaak word. Die gewig moet nie minder as 2 kg (4,4 pond) wees nie.
'N Diskusgeleentheid is ingesluit toe vroue se baan en veld by die Olimpiese program in 1928 gevoeg is.' N Effens kleiner diskus wat 1 kg en 180 mm weeg, word by vroue se byeenkomste gebruik.
Bekende diskusgooiers sluit in die Amerikaner Al Oerter, wat die eerste keer die 200 voet Amerikaanse Amerikaner Mac Wilkins gebreek het, wat eers die amptelike Duitser Jürgen Schult van 70 meter (230 voet) breek, wat in 1986 die wêreldrekord vir diskusgooi in 1986 gebreek het. met 'n 74.08 meter (243.04 voet) gooi die Duitser Lisel Westermann, die eerste vrou wat die 200 voet-punt breek en die Russiese Faina Melnik, wat die 70 meter-merk in vrouekompetisie verbreek het.
Die neem van dwelms in antieke tye
Prestasieverbeterende middels word jaarliks ​​meer problematies. Atlete word groter, sterker en vinniger. Toeskouers raak nuuskierig, agterdogtig en bekommerd. Prestasieverbeterende middels het byna elke groot sport op een of ander vlak aangeraak. Is dit nie 'n moderne probleem nie?
Navorsing oor die antieke Griekse Olimpiese Spele het bewyse aan die lig gebring dat Griekse atlete sou probeer om hul atletiekprestasies te verhoog deur prestasieverbeterende medisyne.
So, watter medisyne was die keuse vir antieke Griekse atlete?
Onder baie verskillende opsies, was 'n gewilde middel die neem van rou dieretikels. U het dit reg gelees. Rou dier testikels. Die natuurlike reaksie op so 'n openbaring is om te vra waarom? Waarom sou iemand rou dierlike testes eet?
Ons moet onthou dat wat Griekse atlete tot sulke uiterstes gedryf het, waarskynlik dieselfde is wat veroorsaak dat hedendaagse atlete prestasieverbeterende middels neem. Martin Polley, 'n Olimpiese historikus aan die Universiteit van Southampton, het uitgebreide navorsing gedoen oor die geskiedenis van doping by die Olimpiese Spele en glo dat dit die geleentheid was om fortuin, roem en sukses te bewerkstellig wat atlete daartoe gelei het om rou testikels te eet. Polley het ook gepostuleer dat die eet van rou testikels moontlik ook as 'n teken van manlikheid beskou is, maar ek sukkel nog steeds om dit uit te vind.
Die mans wat aan die Antieke Olimpiese Spele deelgeneem het, was in werklikheid alles behalwe naam. Ongeag om mee te ding om trots, kan die Olimpiese Kampioene groot geldpryse, die liefde vir hul stad en aansien verwag. Moenie vergeet van die beroemde olyfkranse nie. Die versoeking om 'n ekstra voordeel bo die opposisie te behaal, was 'n kragtige dryfveer vir baie mededingers.
Rou testikels was 'n middel tot 'n doel, maar dit was nie die enigste manier waarop atlete probeer wen het nie. Daar is ook bewyse dat atlete hulself dae lank aan vleis verslind voor 'n kompetisie om hul prestasies te verbeter. Dit was in direkte kontras met die normale dieetgewoontes van die Griekse bevolking wat oor die algemeen redelik konserwatief was in hul vleisverbruik.
As die enigste manier waarop u vleis kon eet, die dieet nie die moeite werd was nie, was dit bekend dat atlete hulle na kruiemiddels, wyndrankies, hallusinogene, diereharte en natuurlik dieretikels wend. Of so 'n aanvulling doeltreffend was al dan nie, is 'n twyfel dat die atlete beslis in hulle geglo het.
Daarbenewens was sulke praktyke op die voorpunt van medisyne. Sulke aanvullingspraktyke pas baie goed by nuwe teorieë oor gesondheid en siektes wat deur die Hippokratiese Skool uiteengesit is oor die belangrikheid van dieet en gesondheid. Die Hippokratiese Skool vir Geneeskunde was baie invloedryk in die antieke Griekse tyd en het sterk aangedring op die idee van 'n wetenskaplike medisyne. Beoefenaars van die Hippokratiese Skool het teen die korrel van die algemene Griekse kultuur verwerp genesingsteorieë op grond van magie of bonatuurlike oorsake. Hulle het eerder geglo dat dit deur middel van waarneming en logiese redenering die natuurlike wêreld en dus die medisyne sou word.
Die Hippokratiese Skool besef baie vinnig die belangrikheid van dieet en gesondheid. Die genesingsvermoë van die liggaam kan slegs verbeter word as die pasiënt goed eet. Vir atlete het dit beteken dat goeie eet hul atletiese prestasie kon en sou verbeter. Die eet van rou dieretikels sal lei tot groter sukses in die kompetisie. Aangesien al hoe meer suksesvolle atlete so 'n oefening beoefen, het dit vir baie gelyk asof dieretikels die hoofoorsaak was. Vreemd genoeg het baie min mense stilgestaan ​​om te wonder of dit moontlik die atleet was wat die dierlike testes verteer, wat die sukses van die kompetisie verklaar, eerder as dat die dierlike testikels 'n wondermiddel was.
Maar Griekeland was nie die enigste mense nie
In antieke Rome het Gladiators en Charioteers ook bygedra tot ekstra aanvulling in die hoop op oorwinning. Dit is bekend dat strydwaens gereeld hul perde hidromel voer, 'n alkoholiese drank met heuning, om die perde vinniger te laat hardloop. Of dit nou 'n goeie idee is om jou perd dronk te maak, het die Romeine of hul bedwelmde metgeselle nie gepla nie. Perde was ook nie die enigste wat prestasieverbeterende stowwe geneem het nie. Net soos hul Griekse voorgangers, het Gladiators ook hallusinogene ingeneem om die trauma van die arena te hanteer. Terwyl antieke Griekse atlete meegeding het om glorie, het Romeinse gladiators om hul lewens geveg. Stimulante soos strignien is gereeld deur gladiators geneem om moegheid of besering te voorkom.
Moet sulke navorsing ons skok?
Die neem van dwelms in die antieke tyd is bekend en goed gedokumenteer. Byvoorbeeld, in 1992, Naturwissenschaften, het 'n Duitse Science Journal 'n reeks verslae gepubliseer deur Academics wat beweer dat hulle spore van kokaïen en tabak gevind het in haarmonsters van Egiptiese mummies. Later navorsing het ook hasj en opium in antieke grafte gevind. Dwelms is nie 'n nuwe probleem vir die samelewing nie.
As ons terugkeer na die sport, blyk dit dat ongeag die tydsperiode wat die druk van die kompetisie atlete aanmoedig om elke moontlike lengte te doen om die ekstra voordeel te behaal. Al wat regtig verander het, is die middele wat atlete gebruik om voordeel te trek. Terwyl die professionele atleet in die antieke Griekeland of Rome hulle met hallusinogene en dierlike testikels moes tevrede stel, kan die moderne atleet sy keuse kies uit 'n magdom spuite, tablette en ys.
Griekeland het 'n lang en belangrike geskiedenis in die sportwêreld, die oorspronklike tuiste van die antieke Olimpiese Spele.
Hierdie land in Suid -Europa hou van voetbal en hul nasionale span het in die internasionale fase geleidelik tot prominensie gestyg, vanaf hul ontsteltenis in die UEFA Euro 2004 toe hulle Portugal klop toe Angelos Charisteas die enigste doel van die wedstryd behaal het. Dit word beskou as een van die grootste ontsteltenis in die internasionale sokkergeskiedenis.
Griekeland word ook beskou as een van die wêreld se kragpunte vir basketbal. Hulle is een van die stigterslede van FIBA ​​en word beskou as die vierde beste span ter wêreld. Die Griekse nasionale basketbalspan het sedert 2006 deurgaans die silwer medalje in die FIBA ​​Wêreldkampioenskap verower en is ook die bronswenner van die EuroBasket sedert 2009. Hulle was twee keer die Europese kampioen (1987 en 2005) en het nog twee medaljes in 1989 verower (silwer ) en 1949 (brons).
Olimpiese vlamverligting in Olympia, Griekeland
Griekeland is een van slegs vier lande wat aan al die Olimpiese Somerspele deelgeneem het sedert dit in 1896 begin het. Hulle het selfs atlete na Moskou gestuur ondanks die Griekse regering se steun aan die Amerikaanse boikot van die Spele van 1980.
Hieronder is besonderhede van sport, sportbyeenkomste en sportmense wat met Griekeland verband hou.
Gewilde sportsoorte van Griekeland
Griekse sport suksesse
Atlete uit Griekeland
Pyrros Dimas - 3 keer Olimpiese kampioen in gewigstoot.
Spiros Louis - eerste moderne wenner van die Olimpiese Marathon 1896.
Pietro Mennea - goud tydens die Olimpiese Somerspele 1980.
Nikos Galis (basketbal) - topskieter van alle tye in Griekeland, maar meer as enigiets anders het hy 'n basketbal -waansin in die land gebring wat Griekeland tot een van die sterkste basketballande ter wêreld verander het.
Griekeland Sport trivia
Griekeland is een van slegs twee lande wat aan elke Olimpiese Spele van die moderne era deelgeneem het.
By die Somerspele 1896 eindig Griekeland 2de op die medalje -tafel met 10 goue medaljes, een minder as die VSA.
Daar was verskeie suksesvolle tennisspelers met Griekse afkoms, soos Pete Sampras en Mark Philippoussis.
Griekeland se Rugby League -span het gekwalifiseer vir hul eerste Rugby League Wêreldbeker, die Engeland RLWC 2021.
Griekeland by groot geleenthede
Vorige sportbyeenkomste wat in Griekeland aangebied is
776 vC - 393 nC - die antieke Olimpiese Spele wat in Olympia gehou is.
1896 Olimpiese Spele Athene
1906 Olimpiese Spele Athene
2004 Olimpiese Spele Athene
Komende sportbyeenkomste in Griekeland
Jaarlikse sportbyeenkomste wat in Griekeland gehou word
Sportgeriewe in Griekeland
Ontbreek daar iets? As u weet van iets wat hier vermeld moet word, laat weet my asseblief.
Wat was die pryse tydens die antieke Olimpiese Spele?
Toe 'n atleet tydens die antieke Griekse Olimpiese Spele as kampioen van sy sport gekroon is, was sy prys 'n krans van olyfblare wat uit die bome in Zeus se heilige bos in Olympia gesny is, asook 'n standbeeld van homself in Olympia laat oprig. Die pryse was redelik minimaal, aangesien die eer verbonde aan wen baie belangriker was.
Die antieke Griekse Olimpiese Spele het die eerste keer in 776 v.C. en word elke vier jaar gehou totdat ver in die vierde eeu nC Atlete van regoor Griekeland na die heilige plek van die berg Olympia sou reis in die hoop dat hulle uiteindelik as kampioen van hul onderskeie sportsoorte gekroon sou word.
As 'n atleet sy byeenkoms wen, kry hy 'n palmtak en rooi linte om sy kop, arms en bene. Daardie aand sou 'n feesmaal in sy naam gehou word, en die volgende oggend sou die wennende atleet geskenke en dank aan die gode gee om hom te help wen.
Uiteindelik sou daar op die hoogtepunt van die Olimpiese Spele 'n groot seremonie wees om al die wenners te bekroon, en dan sou die beoordelaars elke wenner kroon met 'n krans van 'n heilige olyftak.
Atletiese opleiding was 'n basiese deel van elke Griekse seuntjie se opvoeding, en elke seuntjie wat uitmuntend in sport presteer het, het moontlik sy doelwitte om aan die Olimpiese Spele deel te neem. Die Olimpiese kompetisie het voorlopige wedstryde of uitdunne ingesluit om die beste atlete vir die laaste kompetisie te kies.
Antieke skrywers vertel die verhale van atlete wat by ander werk gewerk het en nie al hul tyd aan opleiding bestee het nie. Een van die koeriers van Alexander die Grote, Philonides, wat van Chersonesus op Kreta afkomstig was, het byvoorbeeld een keer die vyfkamp gewen, wat diskus-, spies-, verspring- en stoeikompetisies insluit, asook hardloop. Net soos in die moderne Olimpiese Spele het 'n ou atleet egter geestelike toewyding, topkondisionering en uitstekende atletiese vermoëns nodig gehad om die snit te behaal.
. Toe Hysmon [van Elis] nog 'n seuntjie was, is hy deur 'n vloed in sy spiere aangeval, en dit was sodat hy deur harde oefening 'n gesonde man sonder siekte kon wees, dat hy die vyfkamp beoefen het. Sy opleiding was dus ook om hom beroemde oorwinnings in die wedstryde te laat behaal. Pausanias, beskrywing van Griekeland, 6.3.9
Toledo 1963.28, Solder tweetalige oogbeker
Kant A: atletiese oorwinnaar
Foto deur Maria Daniels, met vergunning van die Toledo Museum of Art
Glaucus, die seun van Demylus, was 'n boer.
"Die ploeg het eendag uit die ploeg geval en hy het dit op sy plek geplaas, met sy hand as 'n hamer, Demylus was toevallig 'n toeskouer van sy seun se optrede, en het hom daarna na Olympia gebring om te boks. Daar het Glaucus, onervare in boks, is gewond. en daar word vermoed dat hy beswyk van die aantal wonde. Dan sê hulle dat sy pa hom roep: 'Seun, die ploeg raak.' So het hy sy teenstander 'n gewelddadiger slag toegedien wat hom die oorwinning gebring het. "Pausanias, Description of Greece, 6.10.1
Selfvertroue was ook 'n aanwins. 'N Libiese atleet, Eubotas, was so seker van sy oorwinning in 'n hardloopbyeenkoms dat hy sy oorwinningsbeeld laat maak het voordat die Spele gehou is. Toe hy wen, kon hy op dieselfde dag sy standbeeld opdra.
Baie atlete het professionele afrigters aangestel om hulle af te rig, en hulle het by opleiding en dieetroetines gehou, net soos atlete vandag. Die Grieke het die regte opleidingsmetodes bespreek. Aristoteles het geskryf dat oormatige opleiding vermy moet word, en beweer dat as seuns te jonk oefen, dit hul krag in die wiele ry. Hy het geglo dat drie jaar na puberteit aan ander studies bestee moet word voordat 'n jong man hom tot atletiese inspanning wend, omdat fisiese en intellektuele ontwikkeling nie terselfdertyd kan plaasvind nie.
Toledo 1961.26, solder rooi figuur kylix
Kant B: spiesgooiers
Oorwinnaars atlete was professionele mense in die sin dat hulle ooit daarna van die glorie van hul prestasie geleef het. Hul tuisdorpe beloon hulle moontlik met gratis etes vir die res van hul lewens, kontant, belastingvermindering, ere -afsprake of leiersposisies in die gemeenskap. Die oorwinnaars is gedenk in standbeelde en ook in oorwinnings -odes, in opdrag van bekende digters.
Antieke Griekse vroue in sport
Een van die hooftemas van sport in antieke Griekeland is die skeiding van die geslagte. Die geslagte was verdeeld en die samelewing beklemtoon verskillende eienskappe by mans en vroue. 'N Groot staatsman van Griekeland het oor die vroulike geslag geskryf: "Roem sal groot wees. Vir die vrou wie se reputasie vir uitnemendheid of skuld die minste onder mans bekend is." (1) In plaas daarvan om vroue aan te moedig om deel te neem en atletiekbyeenkomste by te woon, was vroue uiters ontmoedig om aan sport deel te neem en uiterste wette was van krag om vroue te verhinder om die Olimpiese Spele by te woon. (1).
Volwasse vroue (getroudes) is verbied om die Olimpiese Spele by te woon deur die wette van Ellis (die stad wat die spele aangebied het). As 'n vroulike deelnemer in die Olimpiese stadion betrap word, het die stad Ellis gesê dat hulle van die berg Typaion af in die rivier gegooi moes word. (1) Hierdie wet is, hoewel dit streng en moontlik dodelik was, nooit opgeteken dat dit toegepas word nie, en eintlik is daar 'n verhaal van 'n vrou wat die wet en sosiale norm van die Olimpiese spel oortree het.
Kallipateira, uit 'n adellike gesin, het haar as 'n afrigter vermom om te sien hoe haar seun baklei en die Olimpiese prys vir boks wen. Tydens die prysuitdeling het Kallipateria gehaas om haar seun te groet en hom geluk te wens. Vanweë haar status het sy ongestraf gebly, maar vanweë haar optrede by elke Olimpiese Spele moes afrigters naak (om hul geslag te bewys) ingaan. (2).
Maar nie elke vrou is van die Olimpiese Spele belet nie, aangesien meisies en prostitute toegelaat is (om hierdie vroue te vergemaklik om 'n man as 'n man of 'n minnaar te vind). Daar was ook 'n groot uitsondering op die priesteres van Demeter. Alhoewel die priesteres moontlik getroud was, kon sy die geleentheid bywoon op 'n ereplek (dit blyk te wees vanweë haar posisie as priesteres en as gevolg van die ligging van haar tempel in die middel van die stadion) ). (1)
Geen vroue mag aan die sportbyeenkomste van die Olimpiese Spele deelneem nie. Om te verseker dat 'n mannetjie deelneem, sou atlete naak wees as hulle aan die wedstryde deelneem. Daar was 'n baie groot uitsondering op hierdie reël, waarmee een vrou nie net aan die wedstryde kon deelneem nie, maar twee keer kon wen!
Kyniska kom uit 'n welgestelde gesin in Sparta (haar pa was koning Archidamus II). Spartaanse vroue kon grond en besittings erf, en toe koning Archidamus sterf, erf sy 'n deel van sy rykdom en sy perde. (3) Sy het hierdie perde geteel na die beste wat sy kon en het dit in die tethrippon, die gesogte ras van perde, ingeskryf. Onder 'n leemte in die reëls was die eienaar en meester van die perde wat die tethrippon gewen het, die wenners van die byeenkoms (nie die jaers of die perde nie, want die renjaers was gewoonlik slawe en die perde was perde). Aangesien perdewedrenne duur was (en omdat die meeste vroue nie die middele gehad het om hulle te teel en te versorg nie), is die kwessie van geslag nie ter sprake by die wenner van die perdewedrenne nie. Kyniska, in 396 vC, het haar perde in die tethrippon ingeskryf en tot almal se verbasing (toe sy die eienaar van die perde uitgevind het), het sy gewen. (3) Kyniska was die eerste vroue wat deelgeneem het en 'n Olimpiese Sport gewen het, en sy het weer probeer by die volgende Olimpiese Spele (vier jaar laasgenoemde) en weer gewen. Terwyl sy geweier is om die stadion in te gaan vir die seremonie en om haar prys (die kroon van olyfblare) in te win, het sy steeds die Olimpiese Spele gewen (iets waaraan vroue vermoed het dat hulle nie sou kon meeding nie). Sy is toegelaat om haar statuut in die heiligdom van Zeus te plaas (iets wat wenners van die tethrippon die eer gekry het) en het die opskrif opdrag gegee om te lees: 'Ek verklaar myself die enigste vrou in die hele Hellas wat hierdie kroon gewen het.' Kyniska se oorwinning van die 'mans' Olimpiese Spele stel 'n model vir verdere vroue om onder dieselfde skuiwergat die Olimpiese Spele te betree en die byeenkoms as sy te wen. (3) .Sparta, Kyniska se stadstaat, was ook een van die min plekke wat vroue aangemoedig het om oor die algemeen aan sport deel te neem (en nie net perdebedrywighede nie). Sparta het ook 'n onderwysstelsel vir vroue gehad (iets anders as in ander dele van Griekeland) weens die aanname dat gesonde, intelligente vroue kragtige mans sou produseer. (1). Sparta women would engage in sporting activities all throughout the city state and many areas of Sparta would hold mini contests of wrestling and running for women (which boys would be allowed to attend in order to promote marriage and procreation). (1).