Hier kom die bus… – Bali Drome
Hier kom die bus…
Hierdie bly vir my ñ ‘lekker’ prentjie om langs Bali se strate te sien. Kleurvol, die liggaamshoudings in die ‘wag’ posisie, heerlik in hul tradisionele drag, en elkeen dink sy dink.
Rustig en gemaklik met die lewe, wag hulle vir ñ bussie.
So ñ hele klompie jare terug, 1995 se tyd, het ons die Sondag middag kuiermense oor. ñ Ou skoolvriendin kom stel die nuwe man in haar lewe aan ons voor.
Pragtige mens, vors gebou, met ñ mooie persoonlikheid. Ek en manlief hou dadelik van David, sommer baie. ñ Soliede mens, net wat vriendin nodig het.
Op ñ stadium gaan haal ek koek en tee. Kom teruggestap na die stoep-stelletjie met ñ netjiese skinkbord vol lekkernye.
Nou intussen het manlief bietjie dieper oor ‘dinge’ begin uitvra. Tussen die twee van ons is manlief die diepere. Hy vra sy vrae en skram nie weg van dieptes nie. En vriendin is vir ons belangrik, so daar móét ernstige prate gespreek word. Gewoonlik gee ek hom ñ skop onder die tafel dat hy moet stop. Maar dikvelligheid lóóp in die manskant van die familie.
Ek weet van niks. Ek weet nie dat hulle oor David se pos by die weermag praat nie. Sy hoë pos. En hoe hy dit in die nuwe bedeling ervaar.
Hy probeer diep verduidelik. Vir hom is dit soos om…
Die sinne wat ek wel hoor is die volgende, David nou aan die woord: ‘…elke dag lank langs die pad te staan en wag vir die bus. Dis alleen, ek moet vir my plek in die ry baklei. Dan stop die bus, en ek klim in. En dan ry die bus, iewers heen. Maar daar is geen kaart nie, so ek sit net en kyk, en wag. Kyk by die venster uit. Heeldag. En in die laatmiddag, dan stop die bus weer, en ek klim af. Môre is dit weer dieselfde. Niks verander nie. Ek klim op, en ek klim af’.
My volledige moedersinstink skop net daar in. Niemand sê ñ enkele woord nie, daar is so ñ eerbiedvolle stilte wat hang. Ek sak op die stoel oorkant hom neer. Met diepe trane in my bruin oë gryp ek hierdie kosbare man se hand vas en prewel…’David! Nee. Jy kan nie. Jy mag nie. Hoekom ry jy elke dag op busse rond na plekke wat jy nie ken nie. Dit is nie reg nie. Ek en Bert sal jou help. Ons sal jou bystaan. Dis regtig nie gesond van jou om net dit te doen nie… jy kan regtig nie heeldag net wil busry nie…’
Teen hierdie tyd is Bert al op sy voete, want om my ñ skop onder die tafel te gee, het geensins gehelp nie. My hele wese was ingezoom op hierdie arme stukkende man hier voor my. Ons gaan moet counsel, sommer hier, nou! Dalk die pastoor uitkry, shit, maar dis Sondag. Hy werk. Ek het iewers ñ dagstukkie boek, maar waar. Moet gaan soek, moet vir hom gee.
‘Una. My Vrou’ is al wat manlief kon uitkry. ‘Jy moet reg luister, jy hoor alweer nie.’ En verpes ek dit nou as hy daai woorde op daai manier sê.
Maar nouja. Dalk het ek op die verkeerde tyd, verkeerde plek, verkeerd gesnap.
Na ñ redelike stugge verduideliking dat David na sy werk in die nuwe weermag verwys, dat dit is soos om doelloos op busse rond te ry, was ek vir ñ oomblik tjoepstil. En toe begin ek lag.
En ek lag nog steeds as ek onthou van my diep oomblik.
Author travel460Posted on Oktober 28, 2016 November 1, 2017
8 thoughts on “Hier kom die bus…”
Oktober 28, 2016 om 1:55 nm
Lekker lag ek nou – ‘n ware “lost in translation” oomblik met die dat die storie jou so meegevoer het.
Oktober 28, 2016 om 3:27 nm
Ek hoor jou Elanè. Goeie opsimming van my…lost in translation.
Oktober 28, 2016 om 3:01 nm
Dit gebeur as mens halfpad op ‘n storie inkom!😜Dis wat politici mos gereeld sê oor hul floppies:”out of context”!Oulik geskryf en ek hou baie van die kleurvolle foto.
Oktober 29, 2016 om 9:01 vm
So sit ek nou en giggel. voor my oe sien ek die prentjie en hoor in my ore jou geskokte stem. So hoor ek ook Bert se stem….
Oktober 29, 2016 om 9:04 vm
Jong ja, daardie episode bly maar een wat soms opgebring word as daar met my gespot word. Vandag is David steeds ñ baie belangrike vriend in ons lewes. Net bly jy sien ook die snaaks in!
Oktober 30, 2016 om 6:36 vm
Maar eintlik was jy reg. Dit is ongesond om so bus te ry, jy mors met jou lewe. Liggaam en gees ly daaronder. Mens moet nuwe roetes aanpak, nuwe dinge doen en op `n nuwe manier na ding kyk. Julle vriend het hulp nodig.
Oktober 30, 2016 om 7:05 vm
Jy is reg, dit is ongesond. Hy is vandag glad nie meer in dieselfde pos nie, nou baie baie gelukkig en vervuld in sy beroep.
November 13, 2016 om 6:28 nm
Vorige Previous post: Alweer ñ Donderdag.
Volgende Next post: Wat is jou naam?