CM Geldenhuys - 2008-02-15
Die titel van Martinus de Beer se roman, Hemelhel, dui op die kontras tussen goed en kwaad. Net so is Marais se twee resensie-titels kontrasterend met mekaar. Deurgaans kan die leser nie sy eie opinie oor die roman vorm nie omdat dit blyk dat Marais nie baie objektief skryf nie, veral nie oor die jin-jang en homoseksuele kwessies nie.
Dit is duidelik dat hy sy eie opinie oor hierdie kwessies op die leser afdwing. Vandag se romans spreek kwessies oor hedendaagse gebeure in ons samelewing aan. My opinie is dus dat hierdie temas in die literatuur gepas is omrede die jongmense van vandag hierby aanklank kan vind.
Die manier hoe De Beer met die kleur blou speel is baie kreatief en sluit wel aan by die depressie-gedagte, maar so ook kan die kleur blou geassosieer word met homoseksualiteit, wat dan terugverwys na die hoofkarakter en inskakel by twee van die roman se temas, naamlik homoseksualiteit en depressie.
Marais se taalgebruik blyk kontrasterend te wees, met jargon soos “anekdoties” en “denouement”, maar dan ook woorde soos “ou” en “gay”. Hierdie tipe taalgebruik kan die gewone leser verwar. Dit wil voorkom dat resensie een uiters negatief is terwyl resensie twee weer die uiters positiewe aspekte aanspreek.
Die inhoud van beide die resensies skakel direk met hul titels, wat in hierdie opset geslaagd is. Marais het 'n oorspronklike en gewaagde idee gehad om die resensies te skei van mekaar – of hierdie poging suksesvol is, is oop vir debat. Indien die twee resensies as een vloeiende resensie geskryf sou wees, sou die leser 'n beter poging gehad het om sy opinie oor die roman te vorm.