Encyclopedia of World Armaments, T 4 (J. Huon) - Nuut - 2022
Voortgaan met die hersiening van die imposante Ensiklopedie van Wêreldbewapening, die vuurwapenkenner Jean Huon het onlangs volume IV in Grancher-uitgawes gepubliseer. 'N Baie interessante bundel aangesien dit handel oor twee lande wat in die verlede 'n bloeiende geweerbedryf gehad het, Frankryk en die Verenigde Koninkryk.
'N Luukse besonderhede
Die ironie van die situasie is juis dat ons vandag oor die verlede moet praat as dit kom by die Franse en Britse vuurwapenproduksie. Inderdaad, geen land het vandag meer produksievermoë vir handwapens nie. Wetgewende beperkings, begrotingsbeperkings, industriële konsentrasie en globalisering het gesamentlik tot die sluiting van die betrokke fabrieke gelei, sodat beide Frankryk en die Verenigde Koninkryk nou afhanklik is van die buiteland - België, die Verenigde State - vir die lewering van hul goedere. klein arms.
Natuurlik word Frankryk breedvoerig bespreek, en die hoofstuk wat daaraan gewy word, is verreweg die mees leersame wat tot dusver ondervind is. Ons leer baie dinge op hierdie manier. Die ontwerp van Franse rewolwers was volop in die XIXde eeu, was die verskillende Lefaucheux-modelle daar om dit te bewys. Op hierdie gebied gaan die prys vir oorspronklikheid aan die LeMat, wat net voor die burgeroorlog deur 'n Fransman van New Orleans ontwerp is en tydens die konflik in Frankryk vervaardig is namens die Suidlanders. Hierdie wapen, massief in voorkoms (maar tog ligter as die Lefaucheux-model 1858), het die unieke kenmerk dat dit met twee vate versier is: een standaard gekoppel aan 'n negeskootvat, die ander gelaai met 'n buckshot ...
Onder die vele rewolwers wat tot aan die einde van die 19de eeu verskyn hetde eeu, sal dié van die Manufacture Française d'Armes et Cycles de Saint-Étienne - met ander woorde Manufrance - en hul opruiende name hersien: "Le Colonial", "Le Terrible", "Le Redoutable", "L'Explorateur" , "The African" ... Daar ontstaan ​​toe 'n onderbreking van 'n driekwart eeu voor die skepping van die Manhurin MR 73, steeds die belangrikste wapen van die nasionale polisiemag, saam met die outomatiese pistool G 1. Seinpistole en wapens opleiding ontkom nie aan die uitputting van die operateur nie.
Die ander wapens is 'n geleentheid om terug te duik in die produksie van wapenfabrieke wat deur die Franse leër bestuur word: Saint-Étienne, Tulle, Châtellerault en die akronieme wat daarmee verband hou - MAS, MAT, MAC. Hierdie fabrieke sal die armes, die standaardisering en modernisering van die Tweede Wêreldoorlog op armlengte dra. In die konflik het die Vrye Franse magte 'n wye verskeidenheid bont wapens uit verskillende oorde, hoofsaaklik Brits en Amerikaans, gebruik. Dit sal vervang word deur 'n groot aantal wapens wat ontwerp is rondom 'n ammunisie van 7,5 mm wat die ruggraat van die Franse toerusting van die Koue Oorlog sal vorm: die masjiengeweer MAT 49, die semi-outomatiese geweer MAS 49/56. , AA 52 ligte masjiengeweer. Soveel modelle is gedoem om bietjie vir bietjie te verdwyn as gevolg van die NAVO-standaardisering, en die Atlantiese Alliansie gebruik op sy beurt 'n patroon van 7,62 mm.
Ons vind ook al die bekende geskiedenis van weermaggewere: Chassepot (1866), Gras (1874), die ikoniese Lebel (1886) en die MAS 36, die laat en min bekende plaasvervanger daarvan. Die geleentheid om weer te onthou dat die eerste herhalende geweer wat in Frankryk gebruik is, 'n Oostenryks-Hongaarse wapen was (die Kropatschek-model 1878 van die Franse vloot), om die lang lys van buitelandse wapens wat tydens die oorlog van 1870 ingevoer is, te raadpleeg. 71 (dikwels oorskotte van die Amerikaanse burgeroorlog), of om onwaarskynlike wapens oor te steek soos die model 1854-speergeweer, 'n ruitergeweer wat in 'n lans omskep kan word deur 'n bajonet van een meter by te voeg !
Tallose eksperimentele modelle word aangehaal, veral ten opsigte van aanvalsgewere, toetsvoorwerpe en veelvuldige prototipes uit die vyftigerjare, maar wat eers in 1977 tot stand gekom het met die inwerkingtreding van die FAMAS F1. 'N Wapen wat nou aan die einde van sy lewe was, en waarvoor die leër in 2010 na 'n plaasvervanger begin soek het. Simptomaties kon slegs buitelandse aanvalsgewere getoets word, en die twee prototipes wat deur nyweraars voorgestel is. Frans is in werklikheid ook afkomstig van buitelandse wapens.
Nog 'n gedeelte in die Franse militêre geskiedenis wat deur Jean Huon uitgelig is: skoolbataljonne. Hierdie opleidingskursusse, wat in die 1880's deur die munisipaliteite opgestel is, het ten doel gehad om jongmense soveel moontlik op te lei in militêre oefening en skietery voor hul militêre diens - wat toe nog nie universeel was nie. as om hul patriotisme te ontwikkel. Met die oog hierop het die skoolbataljonne 'n hele reeks oefengewere voorsien, van die rudimentêre houtmodel tot die uitgebreide wapen wat leeggeskiet kan word en toegerus is met 'n bajonet.
Ons sal die (wye) reeks outomatiese wapens en ander masjiengewere deurgee, 'n lang tradisie sedert Reffye se 'bullet cannon' in 1866. In plaas daarvan sal ons kennis neem van 'n baie Franse produk wat eens aan kontroversie onderhewig was. , die beroemde "flash-balls" waarvan die uitvindsel deur Pierre Richert dateer uit 1986. Hierdie wapens met verminderde dodelikheid, wat ontwerp is om rubberkoeëls van groot kaliber af te vuur, het sedertdien baie ontwikkel, aangesien die laaste generasie ook in staat is, as nodig, om enige 40 mm-NAVO-granaat af te vuur.
'N Reus wat agteruitgaan
Die land wat eens die wêreld se voorste industriële moondheid was, bevind hom nou in 'n soortgelyke situasie as wat dikwels sy mededinger was, indien nie sy vyand nie. Groot-Brittanje het egter ook 'n groot tradisie van wapensmid geniet, hetsy deur koninklike vervaardigers of deur private industrie. Albei het egter nie die mutasies van die laat 20ste eeu oorleef nie.de eeu.
In hierdie hoofstuk vind ons die emblematiese rewolwers van Adams en Webley, maar ook 'n wye verskeidenheid modelle uit alle agtergronde. Dit is op groot skaal deur offisiere gebruik, aangesien die Britse leër hulle toegelaat het om enige pistool van hul keuse te gebruik, solank dit die voorgeskrewe ammunisie afvuur. Verrassend genoeg is die gedeelte wat vir semi-outomatiese pistole gereserveer is, byna leeg: die konsep het die Engelse industrie amper nooit geïnteresseerd nie, behalwe 'n paar wapens wat Parabellum-ammunisie afvuur en dus baie sterk lyk op die beroemde Duitse Lüger.
Daar is baie meer masjiengewere: Lancaster en Lanchester, maar veral die ikoniese Sten. Hierdie uiters rustieke wapen was 'n simbool van weerstand teen die Nazisme in die besette Europa, en het veral die behoefte gehad om massaproduksie en teen 'n lae prys aan 'n masjiengeweer te lewer wat maklik bruikbaar was, hetsy deur 'n soldaat of deur die eerste partydige. Die bekendste weergawe, die Mark II, is dus in 2,6 miljoen eksemplare vervaardig, maar ook ander modelle is vervaardig, veral die Mark II S met geïntegreerde klankonderdrukker - wat slegs 'n masjiengeweer gehad het. naam, aangesien sy liggewig karkas die gebruiker gedwing het om ... stuk-stuk te skiet.
Ander bekende wapens wag op die leser: Snider-enkelskietgewere, dan Martini-Henry, Lee-Metford-herhalende gewere, dan die Lee-Enfield-dinastie, geproduseer soos die naam dit aan die Enfield-arsenaal aandui, naby Londen. Soos die Franse, het die Britte gesukkel om 'n aanvalsgeweer te ontwikkel wat uiteindelik die naam waardig was en uiteindelik gekies vir 'n afgeleide van die Belgiese FAL, die L1 A1. Die NAVO se oorskakeling van 7,62 mm na 5,56 mm ammunisie sal daartoe lei dat dit vervang word deur die L85 A1, wat ook in Enfield vervaardig word, maar die produksie is in 2001 gestaak.
Die Britse tradisie in outomatiese wapens is selfs ryker as die Franse een, met twee tekenende modelle van die Groot Oorlog: die Lewis-masjiengeweer (en sy camembert-tydskrif) en die Vickers-masjiengeweer. Dit is nie verbasend nie, in ag genome dat die Verenigde Koninkryk die bakermat van die moderne masjiengeweer is: die van Hiram Maxim, wat in 1892 verskyn het en dan regoor die wêreld gekopieer is, veral in Rusland.
Slegs een ander land wat in hierdie volume IV aangebied word, het 'n beduidende produksie van wapens: Finland. Maar hierdie situasie is veral te danke aan die omslagtige buurland van Finland (Rusland / USSR) en die werk van die talentvolle ingenieur Aimo Lahti in die twintiger- en dertigerjare. min: afgesien van 'n paar eksperimentele modelle, bestaan ​​die vervaardiging van handwapens nie, en het dit altyd op invoer staatgemaak om sy leër toe te rus.
Deel V, wat in Oktober 2013 gepubliseer sal word, sal ongetwyfeld baie groter wees, met produksie uit lande met 'n gevestigde geweervervaardigingsbedryf (Japan en veral Italië), of inteendeel (Indië, Israel).
Jean HUON, Encyclopedia of World Armaments, Volume IV, Paris, Grancher, 2013. 360 bladsye, 55 euro. ISBN: 978-2-7339-1253-9.