Hoe om Sunny Chernobyl te besoek - Reisverhale - 2019
'N Paar maande gelede het ek die boek gelees Besoek Sunny Chernobyl deur Andrew Blackwell, oor die wêreld se grootste vullisversteekte en besoedelde plekke. Dis soos die anti-reisgids. Dit gaan oor al die plekke waarheen 'n reisiger nie gaan nie, die lelike plekke wat ons oor die hoof sien. Dit was interessant om te leer oor hierdie plekke wat bestaan, maar kry nooit dekking nie. Slim, snaaks en goed geskryf, dit is een van my gunstelingboeke wat ek die hele jaar gelees het. Sedert Andrew in NYC woon, het ek die geluk gehad om onlangs met hom te gesels.
Nomadiese Matt: Vertel almal van jouself. Hoe het jy geskryf?
Andrew Blackwell: Ek het net geskryf deur 'n leser te wees. Ek was altyd geïnteresseerd in lees en skryf in hoërskool en kollege, maar ek het geen werklike professionele ondervinding as drukverslaggewer gehad voordat ek die boek geskryf het nie. My werklike agtergrond was as 'n dokumentêre redakteur. Maar jy leer baie oor storievertelling en struktuur deur filmverfilming.
Nomadiese Matt: Hoe het jy die boek idee bereik?
Ek was sowat ses maande lank in Indië met my vriendin en reis. Sy was besig om vir 'n NRO te werk, en ek het saam met haar na hierdie omgewings terreine gegaan en moes 'n paar besoedelde, nie-gereelde-toeristepakketplekke sien. En ek het hulle regtig geniet. Ek het gedink, "Jy weet, as niemand die gids vir besoedelde plekke skryf nie, sal niemand weet dat hierdie plekke interessant is om te besoek nie."
So ek het hierdie idee gehad, en dit is altyd net 'n soort wat in my kop rondhardloop. Ek het die boekvoorstel uiteindelik werklik inkrementeel ontwikkel en die eerste hoofstuk op my eie regtig stadig oor die jare geskryf. En toe ek dit gehad het, het ek begin om dit vir agente te wys.
En die manier waarop dit vir niefiksieboeke werk, veral as jy nie gevestig is nie, moet jy eers die eerste hoofstuk skryf. Jy moet 'n voorstel skryf, wat uitmaak wat die hele ding is. Maar dit was 'n boekkontrak wat my gedwing het om regtig in die wêreld uit te gaan en dit te doen!
Nomadiese Matt: Wanneer het jy eintlik die idee gekry, en wanneer het jy na Tsjernobil gegaan, en wanneer het jy die boek eintlik geskryf?
Ek het die idee gehad vir hierdie boek in die lente van 2003. Ek het in Tsjernobyl in die lente van 2006 gegaan. Ek het die boekooreenkoms gegrond op die hoofstuk wat ek in 2009 oor Tsjernobil geskryf het. En toe was dit twee jaar van reis en skryf voordat dit aan die uitgewer gestuur word. Dit was 'n ware odyssee.
Nomadiese Matt: Ja, dit is 'n lang tyd. Hoe het jy die plekke in die boek gekies?
Wel, ek wou 'n goeie verspreiding kry van verskillende soorte omgewingskwessies en verskillende dele van die wêreld, sowel as verskillende reisaktiwiteite. Ek het oor die boek gedink, nie net soos 'n omgewingsverslaggewer nie, maar ook as reisskrywer. Ek wou nie op elke reis in 'n bos stap nie.
Dit was dus die drie kriteria: die keuse van omgewingsvraagstukke, die geografiese ligging en die reishoek. Byvoorbeeld, jy hoor altyd oor die vullisvlek, maar amper niemand wat daaroor skryf het eintlik daar gewees nie, want dit is 'n ongelooflike pyn in die gat om daar te kom. So het ek gedink, "Ek moet daarheen gaan." En dit sou die "cruise" hoofstuk wees.
Nomadiese Matt: Wat was jou gunsteling ervaring of bestemming?
Ek sal altyd 'n sagte plek vir Tsjernobil self hê. Dis net 'n baie interessante, fassinerende, pragtige plek. Plus, jy is êrens, jy ken die toue nie regtig nie, jy ken niemand nie, jy voel so lekker, dalk 'n bietjie verlore of geïsoleer, en dan gebeur daar iets waar jy skielik voel jy kry dit, jy begin om jou laers te kry.
Ek het daardie ervaring in Tsjernobil gehad, waar ek gevoel het dat ek op hierdie redelik beperkte, amptelike toer was, en toe het ek die nag verlaat en net dronk geword met my toergids. En ons het 'n ontploffing gehad. Ek onthou nog steeds in hierdie klein krokodoklokaal, wat die enigste kroeg op 'n Vrydagaand vir Sone-werkers was, wat skote van kognac uit klein, klein plastiekbolletjies geslaan het wat jy by 'n tandarts sou sien.
Nomadiese Matt: So het jy die eerste bestemming, Tsjernobil, op jou eie besoek?
Ja, ek het op my vakansie tyd letterlik na Tsjernobil gegaan. Ek het net gegaan en my beste nabootsing gedoen van wat 'n verslaggewer veronderstel is om te doen. Jy weet, praat met mense, maak aantekeninge en vind dinge uit. En dit het relatief goed gegaan. Daarna het ek gewerk aan die voorstel en die voorbeeld hoofstuk vir waarskynlik nog twee jaar.
Nomadiese Matt: Wat was jou minste gunsteling?
Dit is moeilik. Ek het dele van China moeilik gevind. Ek sou dit nooit sonder 'n vertaler kon doen nie, as gevolg van die taalversperring. Niemand het Engels gepraat nie; Geen tekens was in Engels nie. Ook was die reis na die vullisplek op sommige maniere die moeilikste. Dit was albei 'n buitengewone, pragtige ervaring, maar jy is op 'n boot in die middel van die oseaan met niks rond nie, voel virna 'n maand effens siek. Om op die oseaan te wees, is skrikwekkend. As jy oor die spoor val en niemand sien jou nie - jy is net weg. Jy dryf in die Stille Oseaan, duisend kilometer van die land af. Dit is 'n bietjie scary en fisies uitputtend.
Nomadiese Mat: Hoekom is daar nie meer 'n poging om die negatiewe kant te sien of oor die omgewingsgevolge van reis en ontwikkeling te praat nie?
Daar is 'n vraag van waarom besoedelde plekke nie op ons normale reisroete is nie, en ek dink op sommige maniere dit is voor die hand liggend. Omdat mense dink hulle is waarskynlik growwe en wil nie daarheen gaan nie. Ek sou sê hulle is eintlik nie so grof nie. Ek sou ook sê dat ek dink dat baie mense waarvoor hulle reis, dikwels 'n soort fantasie oor wat die lewe kan wees, of wat 'n ander land is, of wat selfs reis is, uitleef.
Ek dink as jy op reis was omdat jy wil uitvind hoe die wêreld werk, dan sal dit baie ander plekke oopmaak wat nie voor die hand liggend reisbestemmings is nie en dit sal probleemomgewings insluit. Ons is almal geïnteresseerd in die omgewing, reg? Vir my beteken dit dat ek belangstel om te sien watter besoedeling lyk na naby. En ek dink dit is nie so visceraal walglik of vreeslik soos mense verwag nie.
Nomadiese Matt: Ek sal beslis saamstem dat mense tot 'n mate die romantiek van 'n bestemming wil hê. Wat is die een ding wat jy wil hê mense moet uit jou boek kry?
Dit gaan super pretensieus klink, maar vir my gaan dit regtig oor die aanvaarding van 'n wêreld wat minder perfek is. Baie omgewingsbewustheid word gemotiveer deur 'n baie idealistiese weergawe van wat ons wens die wêreld sou wees, dat dit alles groen en skoon en vol pragtige eksotiese diere sou wees. Maar ek dink dit is baie belangrik vir die toekomstige gesondheid van die omgewing, sodat ons realisties kan wees oor die feit dat ons nie daardie perfekte, geïdealiseerde tuin-van-Eden-omgewing sal bereik nie.
Byvoorbeeld, as jy na Parys gaan en jy soek die romantiek en dit is nie wat jy verwag het nie, dan het jy twee keuses. Of jy kan dink dis 'n ramp en dit is 'n mislukking en gaan heeltemal teleurgesteld tuis - of jy kan regtig betrokke raak by hoe dit werklik is. En dit gaan meer volhoubaar en 'n ryker ondervinding wees, alhoewel dit nie jou vooropstellings nakom nie.
Nomadiese Matt: Het jy enigiets geleer oor hoe mense die omgewing sien op jou reise na hierdie plekke?
Ja, beslis. Ek dink ons ​​verwelk die brutaliteit van plekke om ons te help omgee vir omgewingskwessies. Op een vlak is dit goed, maar ek dink ons, as verbruikers van media en mense oor die omgewing, het die hype, die beeld, die skrikwekkende verhaal nodig om ons te help verbind met hoekom dit belangrik is. So verbind met hoekom dit belangrik is, is dit goed, maar terselfdertyd bou dit baie mitologie op.
Dit is kontroversieel om te sê, maar die gevare van Tsjernobil en die gevolge van Tsjernobil is oorbeweeg; die beelde van die vullisvlek is oorblaas. Baie daarvan het te make met beelde. Soos ons regtig dink 'n plek gaan lyk en voel en ruik so walglik, maar as jy daar gaan, is jy soos, eh, dis net 'n ander plek. En die omgewingsvraagstuk is baie werklik, maar jy besef net dat ons dit deur middel van 'n soort van beeldverband verbind het.
Nomadiese Matt: Watter raad sal jy moet reisigers aangaande reis en die omgewing?
Ek dink ekotoerisme beteken tradisioneel 'n plek wat ons help om 'n onaangeraakde omgewing te visualiseer. Maar ons moet die idee van ekotoerisme uitbrei om allerhande omgewings in te sluit, selfs al is dit 'n plek wat ernstige probleme of herstel ondervind. Plekke soos Tsjernobyl, byvoorbeeld.
En reisigers moet nie huiwer om uit te reik na nie-regeringsorganisasies en mense wat op daardie plek is, en werk aan daardie onderwerpe. As u belangstelling opreg is, gaan u baie vriende maak en u onvergeetlike ervarings het. Ek bedoel, ek is 'n verslaggewer, maar baie van die tyd is dit nie omdat ek 'n verslaggewer is wat ek verwelkom word deur 'n aktivis of organisasie nie. Dit is regtig net omdat ek opgeroep het en gesê het, "Ek gaan in jou omgewing wees en ek stel belang in wat jy doen. Kan ons uithang? "As jy respek en regverdig belangstel, maak dit baie deure oop in baie interessante plekke.
Andrew se boek was een van my reisboeke van die jaar. Om hom te ontmoet en te onderhou, was 'n wonderlike ervaring. Ek kan die boek nie genoeg aanbeveel nie!
P.s. - As jy meer boekvoorstelle wil hê, kom by die gratis gemeenskapboekklub aan en kry boekvoorstelle een keer per maand! Klik hier om in te teken!
Kyk die video: Global Warming - Chemtrails - Geoengineering - FrankenSkies - Documentary (November 2019).
Copyright 2019 \ none \ Hoe om Sunny Chernobyl te besoek