'n Lepeltjie suiker | Mossel Bay Advertiser
'n Lepeltjie suiker
Cornelle Carstens | 04 June 2020
Toe my pa destyds hoor hy het hoë cholesterol, het my ma haar kans waargeneem. Sy het seker gemaak dat ons hele huishouding ongesond eet afsweer. Ons huishouding het so te se oornag suikervry geword. Hoewel te klein om weerstand te bied, maar as ek nou sober hieroor nadink, het sy ons die grootste guns ooit bewys. Veral in ag genome dat diabetes en Covid-19 saam 'n potensieel dodelike kombinasie vorm.
Al was soetgoed so skaars soos hoendertande in my grootwordhuis, het my ma onwrikbaar geglo dat 'n bietjie suikerwater die antwoord op talle ongesteldhede is – veral wat die gemoedstoestand betref.
Nou die dag skakel 'n onbekende vrou my. "Mevrou Carstens?"
Niemand noem my so nie, tensy ek in die moeilikheid is. "Is dit mevrou Carstens wat praat….ek skakel van Vodacom…"
Swanger stilte. As die vrou my kosbare tyd wil mors met 'n bespotlike spesiale aanbieding waarvoor ek in elk geval nie tans die fondse het nie, gaan ek 'n sterk bewoorde brief van protes aan haar werkgewer rig.
"Mevrou Carstens," begin sy weer versigtin, "ek wil net seker maak dat jy weet ek skakel nie om iets aan jou te verkoop nie." Ek is verlig en kwaad tegelyk, want ek was hoeka bakleierig van bekommernis dié dag.
Uiteindelik sê ek saaklik "ja…?" en wag dat sy verder praat.
"Ek skakel net om te hoor om mevrou okay is? Ons het almal 'n lys van Vodacom-kliënte in ons streek gekry met die opdrag dat ons moet verneem hoe dit met hulle gaan."
Die vrou slaan my vir 'n ses. So droog as wat ek my mond flussies geskrik het toe sy bel, so wel die nattigheid nou in my oë op. Ek vind haar stelling so aanraaklik dat ek Vodacom sommer vergewe vir alles wat ek hulle al die jare ten laste lê. Die dropped calls, die data wat net "wegraak", die kere wat ek laat betaal het en hulle my ongenaakbaar afgesny het. Vir die eerste keer sedert 1998 ervaar ek sowaar 'n soort dividend op my liefde-haat-verhouding met my sellulêre diensverskaffer.
Sonder dat ek wou, stort ek my hart uit teenoor die vrou wat met die lys voor haar sit, waarop ek net 'n naam en 'n selfoonnommer is. Ek, wat normaalweg die vrawerk doen om die ander ou aan die praat te kry, is soos 'n stoomtrein met oop ketels. Ek vertel haar alles wat sy dalk nie sou wou weet nie, maar dit traak my min. Sy wou mos weet, wel nou weet sy hoe my sake staan.
Toe ek 'n slag asem skep stel sy my gerus dat sy hou van gesels. Sy vertel my dat sy 45 minute lank op die foon was met 'n oom in Oudtshoorn wat die ganse grendeltydperk op sy eis moes aandurf en deursien. Later klets ons oor koetjies en kalfies en groet uiteindelik soos ou vrinne.
My ma het altyd, as ons groot geskrik het vir vreesaanjaende gogga of 'n toon net duskant amputasie beseer het, vir ons suikerwater ingejaag. Hoe erg jou lyding ookal was, as jy sien sy kom met die suikerwater aan, só vinnig geroer dat 'n klein tornado-agtige tregtervorm nog in die glas rondwarrel, dan voel jy sommer hoe die vrees en pyn jou lyf verlaat.
In praktyk, is dit die liedjie uit die fliek Mary Poppins. Dié vindingryke kinderoppasser sing: A spoonful of sugar helps the medicine go down in the most delightful way.
Dis soos die vrou van Vodacom se oproep. Haar lepeltjie suiker het gehelp om die bitter Covid-19-pil af te sluk.