“En Hy sê vir hulle: Waarom is julle bang, kleingelowiges? Toe staan Hy op en bestraf die winde en die see, en daar het ‘n groot stilte gekom.” (:26).
Ek staan in verwondering oor die wêreld se totale histerie rondom die COVID19 virus. Die oorweldigende vrees wat mense beetpak wanneer hulle met die gedagte van die dood gekonfronteer word. En tot watter opofferings mense bereid sou wees om die realiteit van die dood te probeer ontwyk.
Daar is allerhande teorieë rondom hierdie virus. Hoe dit ook al sy, ons kan verwag dat dit, of dalk eerder die swak hantering hiervan, ‘n aansienlike impak op die samelewing gaan hê. Tewens, dit het alreeds ‘n dramatiese impak op die samelewing. Kinders word verhoed om skool te gaan. Besighede word verhoed om handel te dryf. Mense word belet om eredienste by die kerk by te woon. En u weet van die talle ander beletsels. En al hierdie ontwrigting veroorsaak uit die aard van die saak onsekerheid by mense.
Ons moet as gelowige kinders van God nie toelaat dat die satan ons met sy kragtige wapen van vrees neerslaan nie. Daar is talle gedeeltes in die Woord van die Here waar sy kinders beveel word om nie te vrees nie. Dit word nie net as ‘n mooi woord van vertroosting en bemoediging aan ons gegee nie, maar as ‘n bevel!
“Het Ek jou nie beveel nie: Wees sterk en vol moed, wees nie bevrees of verskik nie; want die HERE jou God is met jou, oral waar jy heengaan.” (Jos. 1:9).
Ons doen die Here oneer aan wanneer ons toelaat dat vrees ons oorweldig. Wanneer vrees ons oorweldig, lewer dit getuienis dat ons in God se almag en krag twyfel. Tewens, dit stel dat ons ook die waarheid en egtheid van sy Woorde in twyfel trek, want ons wonder of Hy regtig sy woord, sy beloftes sal gestand doen. En is dit reg dat sy kinders Hom só beledig?
U sal seker nou vir my wil sê: “Maar dit is menslik om te vrees.” Dit is inderdaad menslik om te vrees. Dit is ook menslik, vleeslik om sonde te doen. Dit beteken nie omdat iets “menslik” is dat dit vir God reg is of vir God welgevallig is nie. En is ‘n gelowige nie juis veronderstel om daartoe ingestel te wees om die swakheid van die vlees deur die krag van God se Gees te oorwin nie?
“Want God het ons nie ‘n gees van vreesagtigheid gegee nie, maar van krag en liefde en selfbeheersing.” (2 Tim. 1:7).
Dit is goed en wel om te weet dat dit in God se oë verkeerd is om te vrees. Maar nou is die vraag : “Hoe raak ek van hierdie vrees in my hart ontslae?” Wel, ek sou voorstel dat ons vuur met vuur beveg. Glo dit of nie, maar daar is tog plek vir vrees in u lewe! Hierdie vrees waarvan ek praat, is egter ‘n vrees vir God.
“…Vergader die volk vir My, en Ek sal hulle my woorde laat hoor, dat hulle kan leer om My te vrees al die dae wat hulle op die aarde lewe, en dit aan hulle kinders kan leer.” (Deut. 4:10).
Dit is juis hierdie opregte, diepe vrees vir God in ‘n mens se hart wat die sondige, vernietigende, verterende vrees in die vlees sal verdryf en oorweldig. Dit is juis omdat hierdie vrees vir God in die “moderne mens” se hart afwesig is dat hulle so maklik deur die wapen van vrees in die satan se hand neergeslaan word.
Ons het in hierdie tyd die geleentheid om deur ons lewens wat in God geanker is, aan die wêreld getuienis te lewer dat die vrees in ons harte anders is as die vrees in ongelowiges se harte. Die vrees in ‘n ongelowige se hart is vol ontsetting, angs en ‘n verterende bekommernis. Daarenteen bring die opregte vrees vir God in ‘n gelowige se hart vir hom vrede en die rustigheid dat hy in die krag van sy God staande sal bly. Alhoewel die gelowige weet dat hyself magteloos in sy toestand is, is hy versekerd dat God altyd in beheer is. Hy glo en vertrou dat God altyd sy beloftes kán en sál gestand doen. En daarom bring God se woorde uit Jesaja 41:10 vir ‘n gelowige ‘n vrede wat alle verstand te bowe gaan.
Ek wil nie vanoggend vir een oomblik sê dat ons met ‘n soetsappige godsdienstigheid die realiteit van probleme en uitdagings in ons tyd moet ontken nie. En dit gaan ook nie help om te probeer om te maak asof ons dit nie raak sien nie. Dit is gewoon oneerlike Godsdiens. Moses het nie gemaak asof hy nie die Egiptiese leërmag op hulle sien afstorm het nie. Dawid het nie gemaak asof Goliat nie bestaan nie. Daniël het nie gemaak asof daar geen leeu in die leeukuil saam met hom was nie. Al hierdie helde het hulle tyd se uitdagings in die oë gestaar. Maar nie een van hulle het voor hierdie uitdagings en bedreigings die knie vir ‘n sekonde gebuig nie. Nee, omdat hulle gereeld hulle knieë voor God gebuig het kon hulle rotsvas staan, versekerd dat die woorde van God nie leë beloftes is nie. Hierdie mense het, omdat hulle God waarlik gevrees het, geen onheil gevrees nie. Hierdie mense het nie op hulle eie krag gesteun nie, maar gerus in hul vertroue op God se krag.
“…Ek slaan my oë op na die berge: waar sal my hulp vandaan kom? My hulp is van die HERE wat hemel en aarde gemaak het.” (Ps. 121:1&2).