As ons paaie egter met God sŉ kruis begin die lewe andersom werk. Wat Hy van ons vra, is om die minste te wees, ander goed te laat voel in plaas daarvan om altyd self in die middel te wil staan, ander raak te sien in plaas van om self raakgesien te wil word. Hy draai ons oë van onsself af weg na die arme en die minder belangrike toe. Hy laat ons die sieke en die een wat swaarkry raaksien. Ja, die mense wat in hierdie lewe altyd agter in die ry land moet op ons prioriteitslys voorop staan.
Daar is tog ook ŉ stukkie ironie in: As ons die hele tyd voor in die ry wil indruk, gaan dit ŉ gesukkel afgee, want daar is eenvoudig nie genoeg plek vir almal om heel voor te staan nie. Gaan val agter in – dáár is altyd plek in die ry. Daar is jy altyd welkom.