November | 2015 | Rachelle Du Bois
Venyn word ŉ boom, maar sy blare gee nie skadu nie, sy dorings skiet soos pyle in alle rigtings en hoe groter die wonde, hoe sterker groei die boom. Maar die wortels sprei ook diep onder die oppervlak in die eie gees en dien daar dieselfde wonde toe. So teer venyn op homself en vernietig stuk vir stuk die lewe tot dit van bitterheid en na-ywer sterf.
Afguns se grypende arms skuif stadig uit en oor die krake, ongesiens kruip dit deur elke kraak en rank alles en almal wat voorkom toe. Die arms krul versmorend om elke voorwerp en elke lewe tot dit stadig doodwurg in die greep wat ook om homself gedraai is.
Veroordeling skiet vinnig en sterk uit die droë barse en word ŉ boom met wortels diep en uitgesprei. Dit dra penne en dit sit die voorste plekke waar die liefde hoort; waar die vrede en begrip is spring dit op en vermoor goedheid, vergifnis, geduld. Die penne dring ook diep in die eie hart en die gif daarvan sak af tot in die wortels tot die eie gees stadig verskrompel en kragteloos teen die dors vergaan.
Mag die seën van die lewegewende reën ook op die uitgedorde gees val en ‘n woud van lig en liefde, vergifnis, aanvaarding en wysheid opspring uit die krake.
This entry was posted on November 17, 2015, in Uncategorized, Wysheid and tagged droogte, gees, geloof, hoop, inspirasie, wysheid.	Leave a comment