Op die dag het die kerk gedink aan die paar dae, na Jesus se hemelvaart, toe die dissipels die onsekerheid en die vrees van Jesus se afwesigheid ervaar het. Hy het wel opgestaan en leef dus, het hulle geweet. Maar nou het hy opgevaar, is nie meer by hulle nie. Hy het die Gees belowe, maar die het nog nie gekom nie. En nou dat hulle, so alleen, Hom die nodigste gehad het, was Hy nie meer by hulle nie.
Op hierdie Sondag, broers en susters, het die kerk vir eeue dwarsoor die wêreld Psalm 42 en 43 gelees. En dit is heel begryplik, want hierdie twee psalms wat sommiges meen 'n eenheid vorm), is 'n aangrypende psalm van ver­lange. Wanneer dit vir die skrywer voel of God afwesig is, wanneer spotters boonop vra ‘Waar is jou God nou?’, wanneer die skrywer die vroeëre dae onthou toe hy ervaar het God naby aan hom was, roep hy 'n noodlied van verlange in hierdie twee psalms uit. En interessant: nie alleen sug hy na die verlange om by God te wees nie, maar ook om by die ander mense van God te wees. Soos 'n wildsbok in die woestyn smag na water, sê hy, so smag ek na God, en na die saamwees met die skare wat met 'n gesing optrek na die tempel, God se huis.
Is dit by ons ook so, broers en susters? Lewe dit wat die skrywer in verse 2 en 3 sê, ook in ons harte? Ek dink nie altyd nie. Miskien ook nie eers soms nie. Want ons lewe, broers en susters, nie in 'n verlang-wêreld nie, ons leef in 'n begeer-wêreld. In die plek van verlange na God en na mekaar het die begeerte na dinge en na onsself gekom. In plaas van te verlang na God en ons naaste, begeer ons goed, eer, sukses, en veral ons eie belang.
'n Lewenshouding, broers en susters, wat baie maklik heel spesifiek aanduibaar is. Die wêreld van die psalm, wat ons as 'n verlang-en-opsoek-wêreld kan beskryf, word 'n wegvlug-of-onttrek-wêreld. Ons word weggaan-mense, mekaar-agterlaat-en-alleenlaat-mense. Onbetrokke mense. Afsydige mense. Geleerdes praat al hoe meer van die groeiende individualisme in ons tyd. Hoe mense toenemend hulle lewens los van ander begin leef.
Die slegte van alles hier is, broers en susters, dat in hierdie proses mense hulle naaste as 'n bedreiging eerder as 'n verryking begin ervaar. Naastes word mededingers. Ons vind hulle lastig, want hulle maak te veel aansprake op ons: ons tyd, ons energie, ons kragte, ons besittings. Hulle is in ons pad. Ons lewe is eenvoudig te gejaagd agter baie dinge aan dat ons nie meer beskikbaar is nie. En, in plaas daarvan om na hulle te verlang, wens ons hulle was nie in ons pad nie. En word ons meesters in die aanleer van alle strategieë om hulle te kan ontwyk sonder 'n skuldige gewete.