Versindaba » Blog Archive » Wicus Luwes. Herders van die hibriede tydperk
Tuesday, August 1st, 2017 | Binneblik, Wicus Luwes.
2 Kommentare op “Wicus Luwes. Herders van die hibriede tydperk”
Omtrent ‘n honderd jaar gelede het Eugene O’Neill ‘n drama geskryf met die naam “Strange Interlude”.
Dit omvat die hele lewe van ‘n vrou, van haar jongdae tot haar oudag.
Heel aan die einde merk sy op – ons lewe met ons herinneringe van wat was, en ons drome vir wat kom.
Maar tussenin is altyd ‘n “strange interlude” – die hede – wat nie verby wil gaan nie.
Baie interessant, Wicus. Ek lees nou al ‘n hele rukkie aan Dambudzo Marechera se gedig “Hooked a-gallop” waarin vertaling (en die moontlikheid van ‘n sekere hibridisering?!) ter sprake kom en wat eindig:
“Were Eliot African and mermaids dusky grasses
Gert, ek lees Ulmer se “Applied grammatology: Post(e) pedagogy”. Hy betoog vir ‘n meer innoverende benadering tot die pedagogiese en verduidelik sy siening dan o.a. via ‘n paar avant garde kunstenaars, soos byvoorbeeld Antonin Artaud waardeur ek weer kennis geneem het van Moleski (1981-82) se artikel “Eugene O’Neill and the Cruelty of Theater”. Die volgende aanhaling van Artaud uit sy werk “Concerning a Journey to the Land of the Tarahumaras” was vir my mooi:
“The Peyote dance is inside a grater, in its time-tempered wood, endowed with the occult salts of the earth. It is in the taut and involuted fibres of this wand that the healing virtues of the rite dwell, and it is so complex, so withdrawn, it must be hunted and tracked down like some beast in the forest.”