Evolusie, basiese konsepte - Diere - 2022
Julle het sekerlik al van die land gehoor evolusie. En sekerlik, as jy die woord 'evolusie' hoor, kom dinge soos 'ape', 'fossiele', 'Darwin', of selfs ''n teenoorgestelde duim' op. Maar weet ons wat presies die evolusie?
Evolusie is 'n universele proses wat bestaan ​​uit die geleidelike verandering van lewende wesens en ander voorwerpe in die natuurlike wêreld. Evolusie is inderdaad iets algemeen wat diere en plante beïnvloed, maar ook rotse, planete, sterre en alles wat in die natuur bestaan. Daar kan dus gepraat word van 'n biologiese evolusie, 'n geologiese evolusie en selfs 'n astronomiese evolusie.
Al hierdie prosesse benodig gewoonlik tyd, baie tyd, en daarom kan ons dit nie normaalweg raaksien nie. Alhoewel daar 'n paar gevalle van evolusie in 'real-time' is, sal ek hieronder bespreek. Daar word selfs 'n Biologie-dissipline genoem Eksperimentele evolusie.
Daar is baie voorbeelde van geologiese evolusiedink byvoorbeeld aan die klippe aan die onderkant van die riviere (die rotsblokke), wat oorspronklik niks anders is as rotsstukkies wat van die berg afkom nie, en wat mekaar sleep en sodoende gaan verkry sy kenmerkende afgeronde vorm. 'N Ander voorbeeld is die berge en berge. Dit word gevorm deur vervorming van die aardoppervlak as gevolg van die botsing van tektoniese plate. Aan die begin groei en groei hulle totdat hulle hul maksimum hoogte bereik, en van daar af word die erosie en dieselfde beweging van die plate laat rondloop op hul bopunt en afneem in hoogte.
die biologiese evolusie (of organiese evolusie soos sommige dit noem) is waaraan u gewoonlik dink as u oor evolusie praat. Dit is die proses waardeur die lewe op aarde ontstaan ​​het, en dit het aanleiding gegee tot die geweldige verskeidenheid lewende wesens wat ons planeet bevolk. Die teorie van evolusie, soos dit vandag bekend staan, is ontwikkel deur Charles Darwin. Alhoewel sommige wetenskaplikes uit sy tyd reeds die idee aanvaar het dat lewende dinge mettertyd verander, en dat daar verskillende grade van verwantskap tussen spesies is. Daar was egter geen duidelike konsensus oor hoekom dit gebeur het nie. Die meeste het geglo in goddelike ontwerp, dit wil sê alles, ook die evolusieproses, het gevolg op 'n plan wat deur God opgestel is. Darwin Hy het jare lank 'n groot hoeveelheid voorbeelde en gegewens ondersteun wat evolusie ondersteun, en sy belangrikste bydrae was om natuurlike seleksie as die motief van evolusionêre verandering voor te stel. Dit wil sê, spesies verander met verloop van tyd, omdat slegs die fynste individue dit regkry om nageslag te verlaat. Die eienskappe wat sommige individue meer bekwaam maak as ander, is afhanklik van die omgewing waarin hulle ontwikkel, en so ontwikkel generasie na generasie so dat hulle by die omgewing aanpas. Tans aanvaar baie mense evolusie deur natuurlike seleksie, en selfs vir baie lyk dit voor die hand liggend. In Darwin se tyd (19de eeu) was hierdie teorie egter 'n totale rewolusie teen die heersende godsdienstige denke destyds, omdat God se ingryping nie meer nodig was om evolusie deur natuurlike seleksie te verklaar nie. Vir baie beteken dit dat hy die vrye wil van die spesie, insluitend mense, aanvaar, en Darwin het teenstand teen sy teorie gevind, selfs onder die wetenskaplike gemeenskap.
Die studie van evolusie is tradisioneel in twee hoofvelde verdeel, makro-evolusie en mikro-evolusie. Die eerste, die makro-evolusie, bestudeer die verwantskappe tussen spesies, geslagte, gesinne en ander hoër taksonomiese groepe en gebruik dissiplines soos paleontologie, geologie, biogeografieens. Inteendeel, mikro-evolusie bestudeer die evolusionêre veranderinge wat plaasvind tussen verskillende bevolkings van 'n spesie, of tussen verwante spesies, en omvat dissiplines soos bevolkingsgenetika of ekologie. Die belangrikste verskil tussen die twee is die tydskaal wat hulle dek, en hoewel makro-evolusie evolusionêre veranderinge bestudeer wat oor miljoene jare plaasvind, dek mikro-evolusie oor die algemeen veranderinge wat in honderde of duisende jare gemeet word.
Maar hoe werk evolusie? Wat beteken dit dat spesies met verloop van tyd aanpas en verander? Soos byna alles in Biologie, is die antwoord in die DNA. As u 'n mannetjie en 'n wyfie van enige spesie paar, sal u sien dat die nageslag die gesamentlike genetiese inligting van hul ouers erf. En hierdie genetiese inligting is in die DNA vervat. Maar hierdie DNA is nie presies identies aan dié van hul ouers nie, maar dit bevat klein variasies, genaamd mutasies. As hierdie mutasies 'n invloed het op die individu wat dit dra (dit is nie altyd die geval nie), sal die natuurlike seleksie verantwoordelik wees om dit (ongeag die oortolligheid) te kies vir of teen, afhangende van die omgewing en die soort mutasie. En dit kan daartoe lei dat die individu min of meer suksesvol voortplant, waardeur die geselekteerde mutasie gehandhaaf of verwyder word uit die bevolking.
Stel u voor, byvoorbeeld, 'n bevolking van veldmuise in Siberië. Hierdie muise moet voortdurend kos soek om hul metabolisme verhoog en daarmee saam liggaamshitte. 'N Goeie dag word 'n muis gebore wat 'n mutasie het, waardeur hy meer hare het. Hierdie klein muis sal meer beskerm word teen die koue, en hoef dus nie soveel tyd te spandeer as ander om kos te soek nie. Ons gelukkige klein vriendin kan dus die tyd gebruik om muise op te spoor, en hul kanse op paring sal groter wees as ander mans. As dit meer pare en meer nageslag agterlaat as die ander muise, sal daar in die volgende generasie meer muise wees met die mutasie. As die weer nie verander nie, na opeenvolgende geslagte, sal al die muise in die bevolking die mutasie hê wat hulle meer hare laat kry. Die bevolking het aangepas.
Hierdie voorbeeld lyk miskien 'n bietjie dom, ek erken dit. Wat wil jy hê, dit het my net op die vlug geval. Dit is ook gewoonlik nie so eenvoudig nie. Die voordelige mutasie beïnvloed moontlik nie die hoeveelheid hare wat op die muis groei nie, maar kan ook die uitdrukking van 'n geen (dit wil sê die hoeveelheid proteïene wat dit produseer) beïnvloed, wat weer die uitdrukking van 'n of meer gene, wat uiteindelik meer hoeveelheid maak, ek weet nie watter proteïne die neusmuis meer harig en minder koud maak nie. In werklikheid word daar vandag geglo dat die meeste aanpassingsprosesse op hierdie manier plaasvind. Daarom is dit so moeilik om duidelike voorbeelde van aanpassing in hedendaagse bevolkings te vind. Desondanks kan ons nie enkele gedokumenteerde gevalle op die bladsye van gespesialiseerde wetenskaplike tydskrifte vind nie (byvoorbeeld Molekulêre ekologie).
Dit is een van die wetenskaplikste temas wat tans die minste verstaan ​​word ... een van die redes is dat die woord 'Evolusie', wat gedoop is, gebruik word, wat in die gesamentlike gebruik 'verandering om te verbeter' beteken. Dit was normaal gegewe die ideologie van die eerste geleerdes wat dit waargeneem het (veel vroeër as Charles Darwin), maar dit is die verkeerde woord.
Die 'evolusie' van spesies is iets anders. 'N Beter naam sou byvoorbeeld PROGRESSIEWE GENETIESE DIVERSIFIKASIE wees.
Die woord Evolusie, in Biologie, word gebruik om na drie verskillende dinge te verwys:
die gedaan dat spesies mettertyd verander en diversifiseer.
Die voorspellende verklaring waarom hulle dit doen. (Die teorie begin deur Darwin)
die geskiedenis evolusionêre. Die weergawe van hoe bevolkings van lewende dinge geskei, ontwikkel het, en weer geskei het om aanleiding te gee tot alle bestaande spesies, ook ons.
Ek verduidelik die teorie in 'n neutedop:
Lewende dinge reproduseer. Sodoende dra hulle hul gene deur na die volgende geslag.
Die kombinasies van gene wat deur elke individu oorgedra word> Sommige verklarings:
Dit het niks te make met die "evolusie" Pokémon nie, wat eerder 'Magic Metamorphosis' is.
Evolusie het geen doel nie. Die mens is NIE "meer ontwikkel" nie, ons het slegs een van die suksesvolste geenkombinasies (om voort te plant en uit te brei) ter wêreld.
Dit is ook onwaar dat Charles Darwin dit uitgevind het. Daar was al s> Charles Bonnet - Wikipedia, die gratis ensiklopedie
Wat Darwin gedoen het, was om 'n teorie (van die wetenskaplike aard, wat 'n beredeneerde, voorspellende en verhelderende verduideliking is, en nie 'n aanname nie) voor te stel wat funksioneel en volledig is hoekom gebeur dit.
Wat vandag gebruik word, is NIE die teorie soos voorgestel deur Darwin nie, maar 'n verbeterde weergawe, robuust> Science Magazine: Modern Evolutionary Synthesis
Betekenis van die term EVOLUSIE
Voordat ons die onderwerp as sodanig betree, moet ons oorweeg wat die woord evolusie op die presiese term beteken. Ons definieer evolusie as verandering, dat dit nie beter of slegter hoef te wees nie, beteken dit net dat daar 'n verandering is.
Ons sal trouens mettertyd gunstige en ongunstige ontwikkelings vind. Alhoewel dit mettertyd verdraai is en ons die woord evolusie sal vind as iets positiefs en betrokkenheid by iets negatiefs, hoewel dit 'n baie absurde sintese is.
In hierdie ander les van 'n PROFESSOR ontdek ons ​​die verskille tussen die man van Cromañón en die Neandertaler.
Die proses van evolusie by verskillende spesies
Ons gaan voort met ons opsomming oor die evolusie van spesies om die verskillende punte te beskryf wat beide Darwin en ander wetenskaplikes beskryf het na die verskillende studies wat uitgevoer is en wat later die geofisika self as geldig gegee het.
Daar is 'n studie wat sê dat as daar twee gebiede is wat baie afgeleë of geïsoleer is met dieselfde spesie, elkeen van hulle heeltemal anders sal wees as dié wat in 'n ander streek geïnstalleer is (selfs van dieselfde spesie). Dit is op verskillende plekke uitgevoer met dieselfde ekologiese toestande as die Arktiese en Antarktika.
In 'n tweede oomblik a studie oor die groot verskeidenheid spesies wat ons dae bereik het deur hul organe te bestudeer, kan ons 'n idee kry van die groot ooreenkoms tussen verskillende diersoorte. Dit is nie verbasend dat baie van die vark se organe byvoorbeeld baie soortgelyk is aan dié van mense nie, dit hou baie verband met die voortplantingswyse van elke spesie en die dragtigheidstyd van elkeen.
'N Derde stap wat deur die wetenskap geneem word, word in die anatomie studies wat in die verskillende spesies uitgevoer is en wat gelei het tot 'n reeks dokumentasie waardeur die oorblyfsels van ledemate of organe wat nie vandag gebruik word nie, maar waarvan die oorblyfsels oorbly, gevind kan word, so ons sal vind die been van die penis van mense of die pote van slange, onder baie ander elemente.
As ons voortgaan met die tema van die bestudering van spesies, sal ons vind embriologiese studie waar dit lei tot die bestaan ​​van 'n gemeenskaplike voorouer.
Hiervoor kan ons sê dat die spesie evolusie Dit word gegee uit 'n reeks parameters wat ons in die omgewing sal vind en wat saam met 'n reeks mutasies in die gamete (wat ons later sal noem) sal lei tot voorkoms van veranderinge In die verskillende spesies.
Die evolusie van die aarde
Soos ons almal weet, ons planeet het mettertyd verander dus, dit is, die kontinente soos ons dit vandag ken, kom van 'n redelike noue oorsprong: die versplintering van Pangea ('n enkele kontinent).
Dit blyk dat dit 3800 miljoen jaar gelede in die Eorcaïese era toe mikrobiese elemente begin verskyn as gevolg van klimaatsverandering (die aarde het afgekoel). Dit sal eers 1500 miljoen jaar gelede wees wanneer ons die eerste sal vind eukariotiese selle, wat voortvloei uit die evolusie van die voriges, sal ons hierna vind dat 'n reeks meersellige elemente soos alge, sponse, sianobakterieë, slymskimmels en myxobakterieë onder andere ...
Ons gaan voort met hierdie samevatting van die evolusie van die spesies wat nou praat oor die verskillende teorieë wat oor die geskiedenis heen verskyn het oor evolusie. Hier is die belangrikste:
Die negentiende eeu was 'n tyd wat baie beïnvloed is deur die wetenskap en sy verskillende teorieë. Hierin vind ons die van Charles Darwin, wat 'n studie van die verskillende spesies wat hy regdeur sy reis aan boord van die Beagle gevind het. Binne hierdie teorie sal ons 'n reeks belangrike punte vind soos:
Enige lewe ontwikkel op 'n eenvoudige manier.
Spesies ontwikkel weens die omgewing rondom hulle.
Hierdie evolusie vind stadig en geleidelik plaas.
Die uitwissing van 'n spesie kom uit die hand van onverenigbaarheid met die omgewing rondom hom.
Binne hierdie teorie vind ons die beroemde aanhaling van "Net die sterkste oorleef".
Aan die begin van die 20ste eeu vind ons dit 'n nuwe herstrukturering van die teorie wat uit die hand van George John Romane gekom het, waar hy Lamarck se teorie permanent uitgeskakel het.
Wetenskaplike wat gekenmerk is deur die evolusieteorie van inspanning, hier sal ons die tipiese voorbeeld stel waarmee kameelperde wat bekend is dat hulle aanvanklik nie so 'n groot nek gehad het nie, hulle sou rek op grond van pogings om die boomtoppegebied te bereik. Dit is duidelik dat hierdie teorie nog nooit baie volgelinge gehad het nie, want op hierdie manier sou die evolusie van die spesie mettertyd baie vinniger gewees het en vandag sou dit ook voortduur.
Dit is 'n sintese waar baie van Darwin se teorie betree, waarin wiskundige en biologiese verklarings van die verskillende spesies gemaak word. Dit verklaar dat 'n deel van die evolusie gegee word deur mutasionele prosesse wat tydens seksuele voortplanting plaasvind as gevolg van mislukkings in die mis.
As u meer artikels wil lees wat soortgelyk is aan Evolusie van spesies - Samevatting, beveel ons aan dat u ons kategorie Biologie betree.
Wat is evolusie?
WAPENS EN BINNE Alhoewel die vin van 'n dolfyn baie anders lyk as die arm van 'n sjimpansee en albei ledemate verskillende funksies het, is hul basiese anatomie dieselfde, 'n bewys dat hulle miljoene jare gelede van 'n gemeenskaplike voorouer kom.
Dit is die proses waardeur organismes oor generasies verander. Dit is 'n ingewikkelde proses, aangesien 'n voorouer uit verskillende afstammelinge kan kom, so, byvoorbeeld, een van die eerste bekende voëls>
In plaas daarvan om soos hul naasbestaandes gras en blare te voed, duik mariene iguanas van die geïsoleerde Galapagos-eilande in die see om seewier te eet.
Charles Darwin (1809-1882) was een van die belangrikste wetenskaplikes van die negentiende eeu. Sy werk Die oorsprong van die spesie, wat in 1859 gepubliseer is, het groot sensasie veroorsaak. Daarin het hy die evolusieteorie, wat ek al saam gepubliseer het Alfred Russel Wallace in 1858. Daar is aangetoon hoe alle bestaande spesies met mekaar verband hou en hoe hul geografiese verspreiding hul verwantskappe weerspieël. Hy het die verwantskap van fossielorganismes met die huidige beskryf, en dat alle lewensvorme in 'n enkele 'boom van die lewe' gekoppel is. Darwin het die model van evolusie voorgestel deur natuurlike seleksie, of 'survival of the fittest', soos ander dit noem, gebaseer op sy studies oor ekologie en sy eksperimente met veeteelt.
Genes en erfenis
Darwin het geweet dat evolusie slegs kan werk as daar erfenis was. Hy het nie moderne genetika geken nie, maar gedurende die twintigste eeu het dit duidelik geword dat die genetiese kode waarna hy gesoek het, gevind is in die chromosome van die kern van byna al die selle van lewende dinge. Elke menslike sel het tussen 20.000 en 25.000 gene wat elk instruksies bevat wat vir spesifieke eienskappe gekodeer is. Sulke kodes bestaan ​​hoofsaaklik in die vorm van DNA-molekules, wat elk vier chemiese basisse bevat wat in pare gerangskik is. Elke geen word in 'n spesifieke volgorde van basispare gekodeer.
Die sleutel tot evolusie lê in die veranderlikheid van lewende wesens. Kyk net na enige groep mense: sommige is brunette, ander is blond, ander is lank, ander kort. Die normale variasie van fisieke eienskappe binne dieselfde spesie kan groot wees. Aanpassings is eienskappe van organismes wat nuttig is vir 'n spesifieke funksie. Op hierdie manier het primate binokulêre visie en 'n groot brein ontwikkel om in die oerwoudomgewing te kan funksioneer. Baie primate het lang en sterk arms, en hande en voete met teenoorgestelde duime om die takke te gryp en deur die bome te beweeg. Die ape van die ape het dieselfde gevoel. Aanpassings verander voortdurend saam met die omgewing wat elke spesie bewoon. As die temperatuur byvoorbeeld daal, sal individue wat langer hare het 'n voordeel hê bo diegene met kort hare en sal dit dus meer volop word.
Primate se oë kyk vorentoe, en hul visuele velde oorvleuel wyd. Met binokulêre visie kan hulle afstand akkuraat waarneem, byvoorbeeld wanneer hulle van een boom na die ander spring. Prooi soos takbokke het oë aan die kante van die kop en is daarom 'n baie breë, maar meestal monokulêre, visuele veld.
Wat is 'n spesie?
Die Siberiese tier (links) het 'n dikker laag as die vier suidelike tier-subspesies, soos Sumatra (onder), wat die kleinste en donkerste is, en selfs 'n ander spesie kan wees.
'N Spesie is 'n aparte bevolking van organismes wat nie in natuurlike toestande met ander groepe kruis nie. So beskou kan daar vandag meer as 10 miljoen spesies op die aarde wees. Ongeveer 5000 is van soogdiere, en 435 is van primate. Elke individu van dieselfde spesie is egter anders, en genome ontwikkel mettertyd. Hoeveel moet 'n groep verskil om as 'n aparte spesie beskou te word? Lede van verskillende spesies kan kruis as hulle nie te geneties beweeg het nie. Sommige doen dit slegs deur menslike ingryping: die muile en die bourgeois, byvoorbeeld, is die gevolg van die kruising van onderskeidelik merrie en donkie of perd en donkie, maar hulle is steriel. Ander spesies kruis natuurlik suksesvol, soos ons vandag weet met Homo sapiens en Neanderdalmense, en met ander antieke menslike spesies.
Klassifikasie, of taksonomie, is die wetenskap wat lewende wesens identifiseer en in groepe orden volgens hul evolusionêre verhoudings. Huidige klassifikasiemetodes probeer om die algemene voorouer of voorouers van alle lewensvorme op aarde uit te vind.
GEMEENTE ANCESTRO . Al die groepe in hierdie kladogram hou verband met die eerste werweldier, hul algemene voorouer, wat ongeveer 540 verskyn het, m.a.w. Die vertakte skema is die resultaat van uiteenlopende evolusie en vorm 'n stamboom.
Die eerste klassifikasiestelsels het lewende wesens volgens hul algemene ooreenkoms gegroepeer, en die Sweedse plantkundige Carlos Linnaeus (1707–1778) het die stelsel bedink wat vandag nog gebruik word. Linnaeus het formele kategorieë gevestig gebaseer op algemene morfologiese kenmerke (vorm en struktuur), in 'n hiërargie van toenemende inklusiwiteit, van die spesie tot die koninkryk. Sedert die begin van die 20ste eeu is klassifikasie ingestel op grond van evolusionêre verwantskappe tussen organismes. Hierdie filogenetiese benadering rangskik lewende wesens in groepe genaamd Clades, volgens morfologie en genetiese eienskappe, en aanvaar dat 'n eienskap wat deur 'n enkele groep organismes gedeel word, dui op 'n nouer evolusionêre verhouding tussen hulle en 'n meer onlangse voorouer. Filogenetika (of kladistiek) het baie veranderings aangebring in die klassifikasie van baie organismes. Voëls, byvoorbeeld, word nou as 'n groep binne dinosourusse omraam. Linné het Latyn gekies as die taal vir sy klassifikasiestelsel, deesdae gebruik die meeste taksonomiste dit nog steeds. Elke spesie het 'n unieke Latynse saamgestelde naam wat die geslag en spesie identifiseer. Dus, byvoorbeeld, deel alle mense, ook fossielspesies, die genusnaam Homo, maar slegs huidige mense staan ​​bekend as Homo sapiens ('wyse man').
Die teks en beelde in hierdie pos is 'n fragment van "Evolusie. Geskiedenis van die mensdom "
konsep: Dit is die stel transformasies of veranderinge wat met verloop van tyd gelei het tot die diversiteit van lewensvorme wat op 'n gemeenskaplike voorouer op aarde bestaan.
Evolusie van die spesie. Die hipotese dat spesies voortdurend getransformeer word, is gepostuleer deur talle wetenskaplikes uit die agtiende en negentiende eeu, wat Charles Darwin in die eerste hoofstuk van sy boek The Origin of Species aangehaal het. Dit was egter Darwin, in 1859, wat 'n samehangende liggaam van waarnemings sintetiseer wat die konsep van biologiese evolusie in 'n ware wetenskaplike teorie gekonsolideer het.
Die woord evolusie om veranderinge te beskryf, is die eerste keer in die 18de eeu deur die Switserse bioloog Charles Bonnet in sy werk, Consideration sur les corps organisés, toegepas. Die konsep dat lewe op aarde uit 'n gemeenskaplike voorouer ontwikkel het, is egter reeds deur verskeie Griekse filosowe geformuleer.
Evolusie as 'n eiendom inherent aan lewende wesens is nie meer 'n debat onder wetenskaplikes nie. Die meganismes wat die transformasie en diversifikasie van die spesie verklaar, word egter steeds ondersoek. Twee natuurkundiges, Charles Darwin en Alfred Russell Wallace, het in 1858 onafhanklik voorgestel dat natuurlike seleksie die basiese meganisme is wat verantwoordelik is vir die ontstaan ​​van nuwe fenotipiese variante en uiteindelik ook nuwe spesies.
Tans kombineer die evolusieteorie Darwin en Wallace se voorstelle met Mendel se wette en ander latere vooruitgang in genetika, daarom word dit moderne sintese of 'sintetiese teorie' genoem. Volgens hierdie teorie word evolusie gedefinieer as 'n verandering in die frekwensie van allele van 'n bevolking deur die generasies.
Hierdie verandering kan veroorsaak word deur verskillende meganismes, soos natuurlike seleksie, genetiese drywing, mutasie en migrasie of genetiese vloei. Sintetiese teorie ontvang tans 'n algemene aanvaarding van die wetenskaplike gemeenskap, maar ook kritiek. Dit is verryk sedert die formulering daarvan, ongeveer 1940, danksy vooruitgang in ander verwante dissiplines, soos molekulêre biologie, ontwikkelingsgenetika of paleontologie. In werklikheid word die evolusieteorieë, dit wil sê die hipotese-stelsels gebaseer op empiriese gegewens oor lewende organismes om die meganismes van evolusionêre verandering in detail te verduidelik, geformuleer.
Bewyse van die evolusieproses
Die bewys van die evolusieproses is die stel toetse wat wetenskaplikes bymekaargemaak het om te demonstreer dat evolusie 'n kenmerkende proses van lewende materie is en dat alle organismes wat op aarde leef, van 'n gemeenskaplike voorouer afstam. Huidige spesies is 'n toestand in die evolusieproses, en hul relatiewe rykdom is die produk van 'n lang reeks spesiasie- en uitsterwingsgebeurtenisse. Die bestaan ​​van 'n gemeenskaplike voorouer kan afgelei word uit eenvoudige eienskappe van organismes.
eerste, daar is bewyse uit biogeografie. Die bestudering van die verspreidingsgebiede van die spesie toon dat, al hoe meer die geografiese gebiede van 'n afstand of afgesonder is, hoe meer verskil die spesies wat hulle beset, alhoewel beide gebiede soortgelyke ekologiese toestande het (soos die Arktiese en Antarktiese streke, of die Mediterreense streek). en Kalifornië).
tweede, word die diversiteit van die lewe op aarde nie opgelos in 'n stel heeltemal unieke organismes nie, maar hulle het baie morfologiese ooreenkomste. As die organe van verskillende lewende wesens vergelyk word, word daar ooreenkomste gevind in hul samestelling wat dui op die verwantskap wat tussen die spesie bestaan. Hierdie ooreenkomste en hul oorsprong maak dit moontlik om organe te klassifiseer as homoloë, as hulle dieselfde embrioniese en evolusionêre oorsprong het, en dies meer, as hulle verskillende embrioniese en evolusionêre oorsprong het, maar dieselfde funksie het.
derde, laat anatomiese studies ook in baie organismes die teenwoordigheid van gesigsorgane herken, wat verminder en geen oënskynlike funksie het nie, maar wat duidelik toon dat hulle afkomstig is van funksionele organe wat in ander spesies voorkom, soos die rudimentêre bene van die agterpote in 'n paar slange
Embriologie bied vergelykende studies van die embrioniese stadiums van verskillende soorte diere aan vierde stel bewyse van die evolusionêre proses. Daar is gevind dat baie organismes in die eerste van hierdie stadiums van ontwikkeling algemene kenmerke toon wat dui op die bestaan ​​van 'n ontwikkelingspatroon wat onder hulle gedeel word, wat op sy beurt die bestaan ​​van 'n gemeenskaplike voorouer bewys.
Die vyfde groep bewyse kom uit die veld van sistematiek. Organismes kan geklassifiseer word deur die ooreenkomste te noem wat in hiërargies geneste groepe genoem word, baie soortgelyk aan 'n stamboom.
Die spesies wat in afgeleë tye geleef het, het rekords van hul evolusionêre geskiedenis gelaat. Fossiele, tesame met die vergelykende anatomie van huidige organismes, is paleontologiese bewyse van die evolusieproses.
Deur die anatomieë van moderne spesies te vergelyk met dié wat reeds uitgesterf is, kan paleontoloë die afleidings waaraan hulle behoort, aflei. Die paleontologiese benadering om evolusionêre bewyse te soek, het egter sekere beperkings. Die ontwikkeling van molekulêre genetika het aan die lig gebring dat die evolusie-rekord in die genoom van elke organisme lê en dat dit moontlik is om die oomblik van die divergensie van die spesie te dateer deur die molekulêre klok wat deur die mutasies geproduseer word. Die vergelyking tussen menslike en sjimpansee-DNA-reekse het byvoorbeeld die noue ooreenkoms tussen die twee spesies bevestig en het lig gewerp op die bestaan ​​van die gemeenskaplike voorouer van albei.
Die evolusie van lewe op aarde
Gedetailleerde chemiese studies gebaseer op koolstofisotope uit gesteentes van die Archaïese eon, dui daarop dat die eerste lewensvorme op die aarde waarskynlik meer as 3800 miljoen jaar gelede in die Eoarkaïese tydperk ontstaan ​​het, en daar is duidelike geochemiese bewyse soos mikrobiese sulfaatvermindering. getuig daarvan in die Paleoarchiese era, 3470 miljoen jaar gelede.
Stromatoliete (rotslae geproduseer deur gemeenskappe van ouer mikroörganismes) is bekend in lae van 3450 miljoen jaar, terwyl die oudste filiforme mikrofossiele, wat morfologies soortgelyk aan sianobakterieë is, gevind word in 3450 miljoen jaar oue vuursteenlae in Australië.
Die volgende wesenlike verandering in selstruktuur is eukariote, wat voortspruit uit toegedraaide ou bakterieë, insluitend die struktuur van eukariotiese selvoorouers, wat 'n samewerkende vereniging genaamd endosymbiose vorm.
Die omhulde bakterieë en hul gasheersel het 'n ko-evolusieproses begin, waardeur die bakterieë die mitochondria of waterstofosome ontstaan ​​het. 'N Tweede onafhanklike endosimbiosisgebeurtenis met organismes soortgelyk aan sianobakterieë het gelei tot die vorming van chloroplaste in alge en plante. Beide biochemiese en paleontologiese bewyse dui daarop dat die eerste eukariotiese selle ongeveer 2000 tot 1,5 miljard jaar gelede na vore gekom het, hoewel die belangrikste eienskappe van eukariotiese fisiologie waarskynlik vroeër ontwikkel het.
Die evolusie van meersellige organismes het toe by veelvuldige onafhanklike gebeure plaasgevind, in organismes wat so uiteenlopend soos sponse, bruin alge, sianobakterieë, slymskimmel en myxobakterieë was.
Wetenskaplike teorieë oor evolusie
Volgens Joseph Needham ontken die Taoïsme eksplisiet die vastheid van biologiese spesies en het Taoïstiese filosowe bespiegel dat hulle verskillende eienskappe ontwikkel het in reaksie op verskillende omgewings. In werklikheid verwys Taoïsme na mense, die natuur en die hemel as bestaande in 'n toestand van 'konstante transformasie', in teenstelling met die meer statiese siening van die tipiese aard van die Westerse denke.
Alhoewel die idee van biologiese evolusie al sedert antieke tye en in verskillende kulture bestaan ​​het, is die moderne teorie eers in die agtiende en negentiende eeu gevestig, met die bydrae van wetenskaplikes soos Christian Pander, Jean-Baptiste Lamarck en Charles Darwin. In die agtiende eeu was die opposisie tussen fidismo en transformisme dubbelsinnig. Sommige skrywers het byvoorbeeld toegegee dat die transformasie van spesies beperk tot geslagte, maar die moontlikheid ontken om van een geslag na die ander te beweeg.
Die oorsprong van die Charles Darwin-spesie was die feit dat evolusie algemeen aanvaar is. Krediet word soms met Wallace gedeel vir die evolusieteorie wat ook Darwin-Wallace-teorie genoem word.
Die lys van Darwin se voorstelle, verkry uit die oorsprong van die spesie, word hieronder uiteengesit:
1. Die bonatuurlike handelinge van die skepper is onversoenbaar met die empiriese feite van die natuur.