Die méreau (meervoud méreaux) is 'n muntvormige onderskeidingsteken wat die Hugenote in Frankryk vanaf die 1550's tot die middel van die 19de eeu algemeen gebruik het. Gedurende nagmaal het 'n ouderling die méreaux voor die diens uitgedeel aan elke lidmaat wat toegelaat is om die sakrament van die nagmaal te gebruik. Ander, wat nie getrou kerkdienste bygewoon het of vanweë 'n ander rede nie toegelaat was om die nagmaal te gebruik nie, het nie 'n méreau ontvang nie. Gedurende die diens moes elke lidmaat sy méreau teruggee aan 'n ander ouderling wat langs die nagmaaltafel gestaan in ruil vir die sakramente van die brood en wyn.
In ongeveer 1651 het Calvyn in 'n "brief aan die gelowiges in Frankryk" hulle aangemoedig om die méreaux in gebruik te neem. Die gebruik van hierdie kenteken het algemene praktyk vir die volgende 200 jaar geword, en het gedien as 'n bewys van die lidmaatskap van die Protestantse geloof en vir toelating tot sy sakramente, sowel as 'n geheime simbool van die solidariteit van die gelowiges.
Wat die motief op die muntkat betref, was daar twee tipes: "le type au berger" (herder tipe, hierbo getoon) en "le type à la coupe" (koppie tipe), afhangende van die uitbeelding. Om die méreau hierbo word Christus uitgebeeld as 'n herder, met 'n staf in Sy linkerhand en 'n trompet in Sy regterhand. Twee vyebome word weerskante van Christus getoon, met die kruis en vaandel agter, en 'n kudde skape, as versinnebeelding van die gelowiges, aan Sy voete.
Die agterkant van die méreaux toon gewoonlik 'n Bybel wat oopgeslaan is by Lukas 12:32" "Moenie bang wees nie, klein kuddetjie, want dit was die wil van julle Vader om die Koninkryk aan julle te gee". Bokant die Bybel is 'n simboliese skynende son en ses sterre