Psigobiologie van die sintuie: die Vista - In detail - 2021
Die uitsig is die mees gebruikte van die vyf sintuie en is een van die belangrikste middele wat ons gebruik om inligting uit ons omgewing te versamel. Meer as 75% van die inligting wat ons oor die wêreld rondom ons ontvang, bestaan ​​uit visuele inligting.
1 Anatomie van die oog
2 Die kornea
3 Die retina
4 Die persepsie van kleur
Die oog is die orgaan van die visie. Mense het 2 oë onder die voorkop en wenkbroue op die voorkant van die gesig, binne die gebied van die oog (wentelbaan) van die skedel. Een oog is aan weerskante van die brug van die neus geleë. Slegs ongeveer een sesde van die oogbal kan gesien word. Die res van die oog word beskerm deur bene en omliggende weefsels, insluitend spiere en vet.
Die menslike oog is 'n hoogs gespesialiseerde sensoriese orgaan. Dit bevat talle bykomstige strukture wat visuele stimuli verander voordat dit deur visuele reseptorselle vasgevang word.
Die oë word gereeld met 'n kamera vergelyk. Hulle is verantwoordelik om die lig vas te vang en dit dan in 'n 'beeld' te omskep. Albei het ook lense om die inkomende lig te fokus. Net soos 'n kamera die lig op die film fokus om 'n beeld te skep, fokus die oog die lig op 'n gespesialiseerde laag selle, wat die retina genoem word, om 'n beeld te vorm.
Dwarssnit van die menslike oog.
Die oog is ontwerp om die visuele beeld op die retina met die minste moontlike vervorming te konsentreer. Dit laat die voorkoms van naby of ver voorwerpe visualiseer, die fokus kan aangepas word deur middel van die werking van die siliêre spier wat die vorm van die lens verander. Die intensiteit van die lig wat die retina bereik, word beheer deur die spier van die iris, wat die grootte van die pupilopening verander.
Wanneer die lig wat die retina tref, die meeste lae moet oorsteek voordat dit bereik word reseptorselle (fotoreseptore) wat in die buitenste gedeelte geleë is. Buiten die retina is die choroïedlaag, wat pigmentselle bevat wat retrograde reflekse uitskakel en enige foton absorbeer wat van die fotoreseptorlae af weggaan.
Die kornea is die deursigtige laag in die mees anterior en sentrale deel van die oog. Dit is net voor die iris, wat die gekleurde deel van die oog is, geleë. Die hoofdoel van die kornea is help om die lig te fokus wanneer dit binnekom. As iemand kontaklense dra, rus die kontaklens op die kornea.
Die retina is die derde binneste laag van die oog en word gevorm deur 'n ligsensitiewe weefsel. Die optika van die oog skep 'n beeld van die visuele wêreld in die retina (deur die hoornvlies), wat dieselfde funksie as die film in 'n kamera vervul.
In die retina vind ons vyf soorte selle: fotoreseptore, bipolêre selle, ganglionselle, amacrienselle en horisontale selle. Almal is in verskillende lae gerangskik: drie lae selliggame wat deur twee lae neurale prosesse geskei word.
Die macula is in die sentrale deel van die retina geleë en het die hoogste konsentrasie keëls. Dit is die gebied van die retina wat verantwoordelik is vir die verskaffing van 'n duidelike sentrale visie.
Die choroïed is 'n laag weefsel wat tussen die retina en die sklera lê. Dit bestaan ​​hoofsaaklik uit bloedvate. Die choroid help om die retina te voed.
Die lig aktiveer die reseptorselle van die fotoreseptorlaag, maar van alle retinale selle, die enigste wat aksiepotensiale uitstraal, is ganglionselle en sommige amacrienselle. Die res van die selle genereer geleidelike plaaslike potensiaal. Die aksone van die ganglionselle vorm die optiese senuwee waardeur die retinale inligting na die SSS oorgedra word.
Dwarssnit van die retina.
Die retina is op so 'n manier binne die oog gerig dat die lig al sy lae moet oorsteek voordat hy die fotoreseptore bereik en geabsorbeer word..
As gevolg van die opstelling en morfologie van die retina, ontstaan ​​daar probleme, een daarvan dat die as die straal van ganglion-selle uit die oogbal vertrek, skep dit 'n soort ruimte sonder reseptore in die retina. Hierdie gebied sonder ontvangers word genoem blindekol. Maar ons visuele stelsel maak gebruik van die inligting wat deur die ontvangers rondom die blinde kol vasgelê word om die leemtes in die retinale beelde wat daarmee geskep is, te "vul".
Demonstrasie van die visuele blinde vlek. Haal ongeveer 45 cm van die skerm af. Sluit die regteroog en kyk met die linkeroog na die ster. Beweeg jou kop effens (vorentoe en agtertoe) en daar kom 'n tyd dat die swart sirkel uit jou gesigsveld verdwyn, dit sal wees as die sirkel oor jou blinde kol in die linkeroog uitsteek.
lig insident op die retina, aangesien dit alle lae moet oorsteek voordat hulle die fotoreseptore bereik, kan 'n verwringing ervaar. Hierdie probleem word egter tot die minimum beperk met die bestaan ​​van die fovea, wat 'n sentrale area van die retina is met 'n diameter van ongeveer 0,33 mm, gespesialiseerd in akute en gedetailleerde visie. Die fovea is ook die plek van die retina waar ons die hoogste digtheid van reseptore vind en is die gebied wat verantwoordelik is vir 'n gedetailleerde oorsig. Dit is die rede waarom ons ons blik ophou, want die besonderhede van die visuele toneel wat ons te alle tye interesseer, word op die voorgrond geplaas.
Gedeelte van die retina waarin die fovea waargeneem word.
In die menslike retina vind ons twee soorte fotoreseptore wat die basis vorm van twee verskillende sisteme vir neurale prosessering van ligenergie:
keëls: neurone wat visie verkies in goeie ligstoestande. Dit impliseer 'n baie meer gedetailleerde neurale verwerking. Die keëls het 'n differensiële sensitiwiteit by verskillende golflengtes, wat kleurvisie moontlik maak.
Wandelstokke: neurone wat visie bevoordeel in lae lig toestande. Hulle is hoofsaaklik in die perifere retina geleë.
in die fotoreseptore vind ons drie funksioneel verskillende dele: 'n eksterne segment gekoppel aan 'n interne segment wat die selkern en die sinaptiese terminale bevat waardeur kontak met ander retinale selle gevestig word.
Die strukturele verskille tussen die twee soorte fotoreseptore korreleer met funksionele verskille tussen die twee stelsels. Soos dit suikerriet is baie sensitiewer vir lig as keëls en daarom, in die ligte omstandighede in die nag, dra slegs die rietstokke by tot die visie. In teenstelling hiermee dra die keëltjies by tot daglig, tot die grootste deel van die visie. Oor die algemeen bevat die retina egter meer stawe as keëls.
Ons kan sê dat ons 'n scotopiese retina wat die stokkies gebruik en dit is basies vir nagsig en a fotopiese retina wat keëls gebruik en dit is basies vir 'n dagvisie.
Die retina word gesintetiseer uit die vitamien A. Die tekort aan hierdie vitamien kan lei tot die sogenaamde nagblindheid, wat begin met die degenerasie van die eksterne segment van die fotoreseptore. As dit nie behandel word nie, eindig dit met totale sigverlies. Variasies tussen pigmente maak verskillende reseptore sensitief vir verskillende golflengtes.
Kleurvisie gee ons 'n skerper en meer gedetailleerde visie. Ons visuele stelsel gebruik twee stelsels, die trichromatiese en die teenstelling van kleure, vir die kodering van inligting wat met kleure verband hou.
Die menslike netvlies en dié van sommige primate bevat drie soorte keëls, elk met 'n ander opsin in die eksterne segment. Elke opsin het die voorkeur vir die opname van 'n sekere golflengte:
Die kleure wat ons waarneem, word basies bepaal vir die relatiewe aktivering van die blou, groen en rooi kleure. Thomas Young demonstreer in 1802 dat alle kleure met die regte mengsel van die eerste drie geskep kan word en voorgestel dat daar in die retina 'n stelsel moet wees wat 'n verhouding het.
Veranderings in kleurpersepsie
Wat disfunksies in kleurvisie kan voorkom, is die waarheid dat daar min gevalle is van mense met 'n spesifieke kleurblindheid (achromatopsia); maar daar is baie gevalle van mense met disfunksies in hierdie tipe persepsie. Die meeste van hierdie veranderings is aangebore en is reeds goed gekenmerk, soos die protanopia, deuteranopia en tritanopia.
Protanopia en deuteranopia betrek gene op die X-chromosoom (Dit maak mans meer geneig as vroue). Mense met protanopia en deuteranopia verwar groen en rooi. In die eerste geval is die rooi keëls veronderstel om opsien, groen keëls te bevat (hulle gebruik groen en blou), en in die tweede geval sou dit agteruit gaan (hulle gebruik rooi en blou). Die gene wat kodeer vir groen en vir die rooi is hulle langs mekaar op die X-chromosoom geleë, terwyl die geen wat die pigment van die blou keëls kodeer, in 'n ander nie-seksuele chromosoom voorkom.
die tritanopia Dit word geproduseer deur 'n geen wat probleme veroorsaak met die waarneming van kortgolfkleure. Daarom sien hulle die wêreld met skakerings van groen en rooi verkieslik (byvoorbeeld beskou die lug dit as 'n helder groen kleur).
Sommige veranderings wat die retina beïnvloed, soos die gloukoom of retinitis pigmentosa, kan ook veranderinge in kleurpersepsie veroorsaak. Dit blyk dat keëls baie kwesbaarder is vir veranderings as stawe; en binne die keëls is die kortste golflengtes (keëls vir blou) diegene wat die maklikste ly.