Media se reaksie op AfriForum vs. Malema/EFF-hofsaak spreek boekdeleJulius Malema spreek sy ondersteuners buite die Johannesburgse hooggeregshof toe. (Foto: EFF/Twitter) Hoewel die verwerplikste aspek van die AfriForum vs. EFF “Kill the Boer”-saak sekerlik baie dele van Julius Malema se ontstellende getuienis onder eed was, het die reaksie van die media en lede van die Suid-Afrikaanse rubriekskrywersgarde ŉ verbasend sterk tweede plek ingeneem. AfriForum se regspan onder leiding van advokaat Mark Oppenheimer het fantastiese werk gedoen deur die ware militante, ekstremistiese Julius Malema – en sy gewelddadige aspirasies – aan Suid-Afrika en die wêreld te ontbloot. En tog, in plaas daarvan om die kollig helder op Malema se veragtelike opmerkings te laat skyn, het die media op enkele uitsonderings na verkies om van sy uitlatings soos “Ek sal eendag president wees of julle daarvan hou of nie” hulle hoofberig te maak. Die kommentaarklas, in wat net as ŉ gesamentlike verenigde front bestempel kan word, het oor mekaar geval asof op bevel, met hulle meningstukke flitsend soos bajonette, om AfriForum by te kom omdat hy na bewering eweneens ŉ randverskynsel en ewe laakbaar is as die EFF wat hy voor die hof gesleep het. Stephen Grootes het aangevoer dat die EFF en AfriForum keersye van dieselfde munt is, dat albei ekstreem is en albei aan ŉ siniese poging deelneem om die land tot hulle eie voordeel te verdeel. Dis moeilik om te verstaan hoe verwronge jou ontledingsvermoë moet wees om ŉ prominente politikus wat verseg om te onderneem om nooit op die slagting van ŉ ganse rasgroep aan te dring nie, so ongeërg aan ŉ burgerregteorganisasie – wat die moed het om hom in die hof aan die kaak te stel in ŉ poging om ŉ einde aan sy haatspraak te maak – gelyk te stel. Die reaksie op die arme Pauli van Wyk se goedkeuring-twiet van Grootes se meningstuk het tot ŉ stortvloed van sterk steun vir AfriForum deur mense op sosiale media gelei wat die meningstuk aan flarde geskeur het. Die volgende lid van die media wat na vore getree het om sy plig te doen deur AfriForum te beswadder, was Max du Preez. Du Preez se redenasie was dat AfriForum met hierdie saak bloot daarin geslaag het om die meeste swart en wit Suid-Afrikaners te dwing “om kant te kies”. Max, as jy regtig sukkel om kant te kies tussen ŉ party wat blatant verseg om te belowe dat hy nooit op die slagting van wit mense sal aandring nie, en ŉ party wat hom op die oppergesag van die reg beroep om sulke afstootlike haatspraak te voorkom, is jou morele kompas hopeloos verrot. Nickolaus Bauer se keuse was ŉ korter twiet, pleks van ŉ swaar meningstuk, vir sy ligte kavallerie-aanval as deel van die anti-AfriForum-front. Sy aanslag was om my en my kollegas by AfriForum se motiewe op goedkoop en oppervlakkige wyse te beswadder as bloot ŉ siniese, selfsugtige geldmaakpoging. Chris Roper, in sy “preek” soos hy dit noem, het ewe vrolik in dieselfde formasie saamgedraf en dieselfde ongegronde, beledigende bewering gemaak. Ek het in ŉ plaasgemeenskap grootgeword. Ek ken mense wat deur afgryslike plaasaanvalle en plaasmoorde geraak is. Ek moes al ŉ angsbevange geliefde oor die foon probeer vertroos tydens ŉ gepoogde aanval op haar familie se plattelandse woning. Ek het al met getraumatiseerde slagoffers gepraat wat hierdie gruweldade oorleef het. Gedagtig hieraan, Nickolaus en Chris, verwerp ek julle oneerbiedige, aanstootlike bespiegeling oor ons motiewe hier by AfriForum met die minagting wat dit verdien. Laastens, vanuit die yl lug, is ŉ aanval deur Piet Croucamp geloods wat skaamteloos en paternalisties witvoetjie soek oor Malema se indrukwekkende retoriek en sy “treffende” skets van die swart-wit-narratief in Suid-Afrika. Piet erken vanuit die staanspoor dat hy nie die laaste paar dae van die verhoor (seker die belangrikste dae in die hof) gevolg het nie en sy inligting vanaf sosiale media bekom het. Piet se selferkende versuim om behoorlik sy huiswerk te doen voordat hy ywerig sy portuurgoedgekeurde afleidings maak, word welverdiend beantwoord met my reaksie van “Geen verdere vrae nie, Edelagbare”. ŉ Goue draad dwarsdeur al hierdie skryfsels is die bedrieglike argument dat die platform wat hierdie saak aan Malema gebied het groter steun vir sy party meebring. Eerstens was die mense wat werklik aan Malema ŉ gunstige en simpatieke platform gebied het om sy ding te doen, joernaliste en die media. Hulle het Malema se opmerking dat hy eendag president sal wees of die aanmerking dat AfriForum se advokaat soos Jan van Riebeeck lyk, hulle hoofberigte gemaak, in plaas van sy skokkende weiering om te belowe dat hy nooit op die slagting van wit mense sal aandring nie. Tweedens is ek van mening dat as hierdie joernaliste en kommentators verantwoordelik opgetree het deur objektief oor hierdie saak te berig, veral oor Malema se onverdedigbare uitlatings, hierdie hofsaak inderdaad tot ŉ groter afname in steun vir die EFF en Malema kon gelei het. Dit moes die maklikste ding denkbaar gewees het vir enige redelike persoon om Malema se aanstootlike uitlatings te verdoem en AfriForum, wat dit aan die lig gebring het, te loof. Maar in plaas daarvan is ons met duisende woorde in uitasem berigte gebombardeer wat blatant valse gelykstellings voorhou, of die rubriekskrywer se skynbare vermoë toon om gedagtes te lees wat AfriForum se motiewe betref. As jy reken AfriForum en die EFF is uit dieselfde hout gesny, waarom pas jy dan klaarblyklik verskillende standaarde op ons toe? Dit lyk of die media bang is hulle bars in vlamme uit as hulle selfs net iets effens gunstigs oor AfriForum sê, as hulle vir Julius Malema die veroordeling gee wat hy verdien, of as hulle ŉ week laat verbygaan sonder om hulle versmading van AfriForum te kenne te gee. Hanlon se reël lui dat ŉ mens nie iets aan kwaadwilligheid moet toeskryf as dit genoegsaam deur onnoselheid verklaar kan word nie. As jy egter die EFF en AfriForum ná die ontstellende getuienis in hierdie verhoor steeds as twee kante van dieselfde munt beskryf, moet jy verwag dat mense jou beslis as kwaadwillig sal beskou. Karin Morrow het dit bondig saamgevat deur te sê AfriForum se vernaamste “misdaad”, in die oë van sy kritici, is blykbaar dat die organisasie hoofsaaklik wit en Afrikaans is. Die onbetwisbare feit bly staan dat die AfriForum vs. EFF/Malema-verhoor aan alle ordentlike mense ŉ gulde geleentheid gebied het om gesamentlik Malema en sy bondgenote te veroordeel as selferkende militante ekstremiste wat haatlike, gewelddadige, rassistiese retoriek voortbring. Dit is tragies dat hierdie geleentheid verspil is deur baie mense wat klaarblyklik meer daaroor begaan is om tog net nie in die openbaar gesien te word dat hulle selfs net gedeeltelik aan AfriForum se kant is nie, eerder as om die onverdedigbare te verwerp. Wat dekking van die werklike nuus oor die verhoor betref, is daar ŉ straaltjie hoop uit die groeiende alternatiewemedia-ekostelsel. Alternatiewemediaplatforms en persoonlikhede soos die ManPatria-podsending, Sihle Ngobese (Big Daddy Liberty), Roman Cabanac (Morning Shot), Renaldo Gouws, Chris Wyatt, Joe Emilio en andere het uitstekende en broodnodige dekking van hierdie saak verskaf, asook stewige ontleding van die dele wat werklik betekenisvol en relevant is. Ek haal my hoed vir hulle af. Te oordeel aan die oorweldigend negatiewe reaksie op die verwronge, bevooroordeelde anti-AfriForum-meningstukke en mediadekking (of gebrek daaraan) is dit duidelik dat baie mense siek en sat is daarvoor dat AfriForum deurgaans in die media wanvoorgestel, belaster en beswadder word in hoofsaaklik dieselfde klein kringetjie mense. Die oorweldigende ondersteuning en positiewe terugvoer vir AfriForum vanuit die algemene publiek van alle rasse en gemeenskappe ná hierdie saak, is omvangryk en geweldig inspirerend. Dankie van AfriForum aan al julle goeie, ordentlike mense daarbuite. Vir mense soos julle sal AfriForum sy vingers stompies baklei. Hierdie hofsaak was sowel opwindend as veeleisend vir ons span. Daar is egter min dinge wat ŉ vuur in ons borskas so laat brand soos om werklike, gewetenlose boosheid trompop te loop en die hele kaboedel op hul neus te laat kyk.