Ek dra my pen getrou saam met my. Ek het wel ’n digitale dagboek, maar ek geniet steeds ’n gewone dagboek en maak heeltyd notas en lysies of skryf sommer net idees neer soos dit by my opkom. As ek eers aan die droom raak, moet ek dit dadelik neerskryf – so vind ek baiekeer vinnig die beste pad vorentoe! Maar die heel beste ding van ’n pen by jou dra is om iemand in hul oomblik van benoudheid te kan help en te antwoord: “Ek het een!” ’n Mens kan die dankbaarheid op die persoon se gesig sien. Dit is klein oomblikke soos hierdie wat die vonk binne my laat vlamvat.
In ’n aangrypende brief vertel ’n ma van Zeerust in die Noord-Wes oor die moeilike tye toe haar enigste seun op 11-jarige ouderdom ewe skielik sy eerste epileptiese toeval kry.
Op sy ergste het Andro sowat 60 toevalle per dag beleef. Hoewel hy steeds ligte toevalle kry as hy hard konsentreer, is Andro op die herstelpad en kan sy ma nie genoeg dankie sê dat haar seun nou ’n tweede kans op die lewe gekry het nie.
Andro was 11 jaar oud toe hy ewe skielik sy eerste epileptiese teoval kry. Hy het geen kopbeserings of gewas op sy brein gehad nie, en sy MRI-skandering was skoon.
As ons moes weggaan vanweë ons werk, moes sy sussie, oupa en ouma instaan. Dit was natuurlik vir hulle baie traumaties, want dit is nie ’n mooi gesig om te sien nie, veral nie in die nag nie.
Partykeer moes hy steke in sy kop kry wanneer hy sy kop stamp as hy val. Een keer, toe hy van skool huistoe stap, het hy ’n toeval gehad en in die pad geval. Dankie tog vir die klein gemeenskap van Zeerust, waar ’n vreemde vrou, wat gelukkig van sy toestand geweet het, gestop het om hom te help.
’n Jaar gelede het Andro twee breinoperasies ondergaan. Hulle het sowat ’n kwart van sy brein uitgesny om dié dele waar die epilepsie gesetel is, te verwyder.
Hy is nog baie stadig en sukkel nog met sy balans, maar hy ontvang weer tuisonderrig en ons is werklik so dankbaar. Hy was twee weke gelede saam met sy ou skool se kinders op veldskool, waar hy alleen sy pille gedrink het en totaal onafhanklik kon funksioneer.
Ek hoop ek kan ander ouers inspireer dat daar ’n lewe met epilepsie is. Moet net nooit moed opgee nie! Iemand daar buite kan altyd help. Jy as ouer moet net daardie persoon soek tot jy hom kry.