8 Maar onmiddellik was daar van die Babiloniërs wat ’n klagte teen die Jode gemaak het. 9 Hulle het vir koning Nebukadnesar gaan sê: “Mag U Majesteit vir altyd lewe! 10 Dit was tog u bevel dat die oomblik as die orkes begin speel, almal moet neerkniel en die goue beeld aanbid, 11 en dat enigiemand wat dit nie doen nie, in die oond gegooi sal word. 12 Maar nou is daar ’n paar manne wat hulle nie aan u bevel steur nie. Hulle weier om u god te aanbid of neer te kniel voor die beeld wat u opgesit het. Dit is daardie Jode wat u aangestel het oor die Babilonprovinsie—Sadrag, Mesag en Abednego.”
19 Die koning was nou so kwaad dat sy gesig heeltemal vertrek was van woede: “Maak die oond nog sewe maal warmer as gewoonlik!” het hy beveel. 20 Hy sê toe ook ’n paar van sy sterkste soldate aan om vir Sadrag, Mesag en Abednego vas te bind en in die oond te gooi. 21 Die drie manne is toe vasgebind net soos hulle was met al hulle klere aan—hulle mantels en broeke en tulbande—en so is hulle in die brandende oond ingegooi. 22 Omdat die koning so ’n streng bevel gegee het dat die oond nog warmer gemaak moes word, was die vuur verskriklik. Die soldate wat die drie manne in die oond moes gooi, is self doodgebrand. 23 Maar Sadrag, Mesag en Abednego, wat met toue vasgebind was, het binne-in die oond geval.
25 “Maar daar sien ek dan nou vier manne,” sê die koning. “Kyk, hulle loop los rond in die vlamme en die vuur maak niks aan hulle nie! Die vierde een lyk soos ’n god!”
Eerstens, hier was ‘n koning wat soveel van homself gedink het dat hy nie sommer enige god aanbid nie maar slegs ‘n god wat hy self laat maak het. Ek het nog nooit van iemand anders in die geskiedenis gehoor of gelees wat meer van homself gedink het as die spesifieke koning nie. Hy is nie net groot in sy eie oë nie, hy is selfs groter as die god wat hy laat maak het, want hy is die skepper van sy eie god.