En tussen hierdie tonele van skoonheid, die patrone, is die ritmes van die lewe. St. Bega staan in die weiland tussen die beskeie herehuis van Mirehouse en die meer. Hy word bewaak deur twee dosyn slippedraers van verweerde grafstene - die mosbegroeide laaste mylpale van lewens deur die eeue in hierdie landskap. In die kerkie self - ‘n klein, intieme bidplek van afgewitte binnemure, muwwe houtbankies en helder brandglas - is die plaaslike priester besig om ‘n verloofde paartjie voor te berei vir hulle huwelikseremonie. Die bruidspaar is jonk en verleë tussen hulle twee families en strooijonkers en bruidsmeisies. Ongemaklike kwinkslae klink op uit die groepie van seker so vyftien, terwyl die priester beduie wie moet waar sit en staan en hoe die diens gaan verloop. Teen die aanvang van die guerrillafase is hy reeds n deurwinterde vegter in die Oos-Transvaal. Sy dagboeke, nou vir die eerste keer verwerk, bied n aangrypende blik op n oorlog wat ons gedink het ons reeds ken.