Epilepsie in 'n kind - simptome, behandeling, oorsake - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Epilepsie in 'n kind - Dit is 'n patologiese toestand, neurologies van aard, wat deur skielike konvulsiewe aanvalle manifesteer. Baie meer dikwels as in die volwasse tydperk, is daar in die kinderjare gestremdheid waargeneem. 'N Epileptiese aanval is 'n manifestasie in die breinstrukture van 'n patologiese en oormatige elektriese ontlading, wat die opkoms van skielike motoriese en geestelike disfunksies, outonome afwykings, sowel as verandering van bewussyn veroorsaak.
Epilepsie by kinders word gekenmerk deur 'n verskeidenheid kliniese simptome van aanvalle en 'n groot aantal spesies wat weerstand bied teen terapeutiese effekte.
Oorsake van epilepsie in 'n kind
Wanneer so 'n ernstige siekte, soos epilepsie, die kleinste familielid is, wil alle ouers uitvind wat die oorsaak van die siekte het, en moontlike regstellings.
Moderne medisyne sistematiseer die beskryf patologie, afhangende van die patogenese en etiologiese faktor, in groepe: simptomatiese, idiopatiese en kriptogene groepe. Die eerste is die gevolg van 'n skending van die breinstruktuur (bv. Sist, tumorproses, bloeding). Idiopatiese ontstaan ​​as daar geen beduidende transformasies in die brein is nie, maar daar is 'n genetiese aanleg, die derde word gediagnoseer wanneer die patogenese van die siekte onverklaar bly.
Tydige opgespoor etiologiese faktor dra by tot die aanstelling van voldoende terapie en die aanvang van 'n spoedige herstel. Om sodoende die strategie van korrektiewe optrede van die betrokke staat te bepaal, is dit ook nodig om die simptome van die siekte betyds te bepaal.
Epilepsie by kinders, die oorsake van die voorkoms daarvan kan in ses subgroepe ingedeel word. Dus, hieronder is die faktore wat lei tot verhoogde opwinding in die brein. In die eerste beurt veroorsaak die voorkoms van 'n epileptogene fokus verskeie gebreke in die volwassenheid van die fetus, veral die brein. Die voorkoms van epilepsie by babas word ook beïnvloed deur die gedrag van moeders tydens swangerskap. Byvoorbeeld, die misbruik van toekomstige "moeders" alkoholbevattende drankies, rook, lei tot ontwrigting van die veroudering van die baba se brein. Verskeie komplikasies (erge gestose) en katarrale kwale, wat deur 'n vrou in 'n posisie oorgedra word, kan later 'n verhoogde opwinding in die baba se brein veroorsaak. Daarbenewens word ouderdomsgroepe as 'n risikogroep beskou.
Tweedens kan epilepsie by 'n kind direk ontstaan ​​tydens die geboorteproses as gevolg van skade aan die reeds gevormde brein wat die ontwikkeling van vroeë organiese breinskade veroorsaak. Dit word meer dikwels waargeneem met langdurige arbeid, langdurige anhidriese tydperk, verstopping van die nek van die krummels van die naelstring, die gebruik van verloskundige tangse.
Die derde subgroep bestaan ​​uit oorgedra aansteeklike siektes van die senuweestrukture, soos arachnoiditis, encefalitis, meningitis. Hierdie siektes dra by tot die voorkoms in die brein van segmente van verhoogde opwinding.
Daarbenewens lei dit dikwels tot die voorkoms van hierdie patologie van aanhoudende verkoues, gepaardgaande met stuiptrekkings en hoë temperature. Dit is egter bloot te danke aan die aanleg tot die vorming van die betrokke siekte, wat verband hou met klein breinskade wat tydens ontogenetiese volwassenheid of as gevolg van arbeid plaasgevind het en ongemerk bly weens onbetekenis.
Die vierde subgroep sluit verskeie hoofbeserings in, veral breinharsingskudding, wat bydra tot meer aktiewe produksie van senuwee-impulse deur breinareas, wat hulle omskep in epileptogene patologiese foci.
Die vyfde subgroep sluit oorerflike faktore in. Terselfdertyd met die vorming van 'n sentrum van verhoogde eksitasie in die brein van nabygeleë neurone en chemiese neurotransmitters, moet die inhibitiewe druk op hierdie bron afneem. Die hoof inhibitoriese neurotransmitter in die brein is dopamien, waarvan die hoeveelheid geprogrammeer word in die genetiese kode van die diere wêreld. Daarom kan die teenwoordigheid van die ouer van epilepsie in die toekoms 'n lae vlak van dopamien in die kind produseer.
Die sesde subgroep bestaan ​​uit verskeie tumorprosesse wat in die brein plaasvind, wat in staat is om aanleiding te gee tot die vorming van hoë opgewondenheid daarin.
'N Variasie van die beskryf patologie is fokale epilepsie by kinders, wat deur verskeie metaboliese steurnisse in breinsegmente of sirkulasieversteurings in hulle veroorsaak kan word.
Hierdie soort siekte kom ook dikwels voor by kinders op enige ouderdom weens bogenoemde faktore, asook as gevolg van dysgenese van senuweewewig, verskeie somatiese siektes, inflammatoriese prosesse van die brein, nekdysplasie, hipertensie, osteochondrose in die servikale ruggraat.
Epilepsie in 'n pasgebore kind kom dikwels voor as gevolg van primêre prosesse wat binne die skedel voorkom, of sistemiese afwykings. Die eerste sluit in: meningitis, encefalitis, bloeding, misvormings, neoplasmas. Die tweede - hipokalemie, hipoglisemie, hiponatremie en ander metaboliese afwykings.
Dus, epilepsie by kinders veroorsaak sy voorkoms, die kenmerke van die kursus is baie uiteenlopend en individueel. Hulle hang hoofsaaklik af van die lokalisering van die epileptogene fokus en die aard daarvan.
Simptome van epilepsie by kinders
Die kliniese simptomatologie van die patologie wat ontleed word, is baie beduidend by babas in vergelyking met die manifestasies van die kwaal by volwassenes. Dit is dikwels te wyte aan die feit dat die epilepsie in 'n kind, die tekens daarvan dikwels verwar kan word met die normale fisiese aktiwiteit van kinders. Daarom is die diagnose van die oorskryding van die kleinste moeilik.
Baie is daarvan oortuig dat stuiptrekkings altyd epilepsie vergesel. Daar is egter rasse van siekte sonder konvulsiewe aanvalle.
Die verskeidenheid kliniese simptome van hierdie oortreding belemmer gereeld tydige diagnose. Die volgende is tipiese manifestasies en simptome van epilepsie by kinders as gevolg van spesies.
Algemene epileptiese aanvalle by kinders begin met 'n kort staking van asemhaling en spanning van die hele muskulasie, waarna stuiptrekkings voorkom. Dikwels vind spontane urinasie plaas tydens epipriasie. Konvulsies stop op hul eie, na die voltooiing van die baba val die baba aan die slaap.
Absesse of epipripadki sonder stuiptrekkings, kom minder waarneembaar voor. Met sulke epifisies, die kind vries, sy blik word niks uitdruk nie, afwesig. Dit is skaars om 'n effense ruk van die ooglede te sien, die baba kan sy kop terug gooi of sy oë toemaak. Op sulke oomblikke reageer die krummel nie, dit is onmoontlik om sy aandag te trek. Die kind kom terug na 'n beslaglegging op die onvoltooide les. Epipripsies duur gewoonlik 'n maksimum van twintig sekondes. Dikwels sien die volwasse omgewing nie hierdie aanvalle of neem hierdie gedrag vir afwesigheid nie.
Hierdie tipe epilepsie maak sy debuut oor die vyf tot sewe jaar. Absense meisies ly twee keer so dikwels as seuns. Oorweging van die vorm van die siekte, kan dit tot en met puberteit duur, waarna die aanvalle geleidelik op hul eie verdwyn of tot 'n ander vorm van die siekte ontwikkel.
Atoniese aanvalle van epilepsie by kinders word aangetref in 'n skielike bewussynsverlies, asook die verslapping van die hele muskulasie. So 'n beslaglegging lyk soos 'n gewone swoon.
Kinders se spasma word gekenmerk deur onwillekeurig die boonste ledemate na die borsgebied te bring, die bene reguit te maak, die hele lyf vorentoe of net die kop te leun. Meer dikwels kom soortgelyke aanvalle in die oggend, net na ontwaking. Soms dek krampe net die spiere van die nek wat in die spontane beweging van die kop heen en weer voorkom. Aanvalle duur net 'n paar sekondes. Meestal, hulle ly kinders van twee of drie jaar oud. Teen die ouderdom van vyf gaan die kinders se spasma heeltemal of gaan in 'n ander vorm.
Epilepsie in 'n kind, tekens daarvan, benewens bogenoemde, kan minder duidelik en voor die hand liggend wees. Byvoorbeeld, sommige kinders ly nagmerries in die nag, dikwels word hulle in trane uit hul eie skree wakker. Hulle kan ook in hul slaap dwaal sonder om te reageer op diegene rondom hulle.
Nog 'n simptoom van die betrokke oortreding word beskou as hoofpyn, wat skielik verskyn en dikwels gepaard gaan met naarheid met braking. Soms is die enigste vroeë faktor wat die teenwoordigheid van epilepsie in 'n kind aandui, korttermyn-spraakafwykings.
Hierdie tekens van die betrokke anomalie is taamlik moeilik om op te let, maar selfs moeiliker om met 'n neurologiese afwyking te assosieer.
Epilepsie in 'n kind onder een jaar oud
Die beskadigde wanorde in babas word nie net gekenmerk deur 'n spesifieke patogenese nie, maar ook deur 'n besondere kliniese simptome. Die manifestasie polimorfisme laat epilepsie as 'n hele groep siektes oorweeg, waarvan die grondslag abnormale elektriese opwinding van die brein is.
Epilepsie in 'n pasgebore kind is atypies, minder uitgesproke as in 'n volwassene. Dikwels is epipridasie by pasgeborenes baie moeilik om te onderskei van gewone fisiese aktiwiteit. Maar as jy noukeurig waarneem, let op dat hulle manifestasies maklik is. In die eerste beurt hou die baba op om te sluk en vries, hy let op die afwesigheid van enige reaksies op stimuli, sy blik word gevries en vas.
Epilepsie in 'n kind onder een jaar, haar simptome is as gevolg van die vorm van die siekte. Dit kan onthul word in die vorm van tradisionele stuiptrekkings, wat in een of gelyktydig in verskeie spiergroepe voorkom. Sulke plaaslike manifestasies ontwikkel dikwels na 'n groot tonikoniese epipadiad, vergesel van 'n verpligte verlies van bewussyn en stuiptrekkings. Daarbenewens ontstaan ​​afwesighede dikwels.
By babas kan daar voorgangers wees voor stuiptrekkings. Die betrokke siekte begin dikwels met 'n aura wat voorafgaan aan die verlies van bewussyn. Die toestand van die aura is redelik vlugtig en word onthou wanneer die beslaglegging voltooi is. Dit is visueel en ouditief, olfaktoriese en smaak, somatosensoriese, geestelike, epigastriese. Manifestasies van die aura is as gevolg van sy soort. Byvoorbeeld, met die ouditiewe aura, kan die baba 'n verskeidenheid geluide hoor, met die olfaktoriese - geurige geur, met die smaak - 'n onaangename smaak, epigastriese - nare sensasies in die retroperitoneale area, geestelike vrees, angs of angs.
Die aura bly altyd onveranderd, dit is individueel vir elke krummel. Dit is die aura wat ouers toelaat om die aanvang van 'n beslaglegging te voorspel en laat die baba 'n gemaklike posisie inneem om besering te vermy.
Die eerste konvulsiewe manifestasies van die siekte by babas vind gewoonlik ongeveer ses maande plaas. Die duur van die beslaglegging is tot drie sekondes. Terselfdertyd kan epifriscuses verskeie kere gedurende die dag voorkom. Dikwels word hierdie toestand gepaard met 'n toename in temperatuur, gesigshyperemie, wat verdwyn na voltooiing van die beslaglegging. Konvulsies kan individuele dele van die baba se bolyf (nek, ledemate) vasvang. Vir babas, veral vir pasgeborenes, is epiprips uiters gevaarlik omdat hulle nie hul eie liggaam kan beheer nie.
Daar is verskeie variasies van die betrokke patologie, waarvan die debuut tot die baba se ouderdom van babas lei.
'N Skaars vorm van die siekte, wat op die tweede of derde dag van die postnatale stadium manifesteer, is benigne idiopatiese neonatale familiekonvulsies. 'N Gesinsgeskiedenis van babas wat aan hierdie tipe siekte ly, word vererger deur die teenwoordigheid van soortgelyke aanvalle in die neonatale stadium in die naaste omgewing van die baba. Hierdie vorm van die siekte is as gevolg van oorerwing.
Klinies word hierdie soort konvulsies gemanifesteer deur foklonale of algemene multifokale epiprips, gekenmerk deur kort periodes van respiratoriese aanhouding, stereotipiese motoriese verskynsels en oculomotoriese verskynsels van die tipe toniese spanning van die spiere langs die ruggraat, toniese reflekse. Viscerale afwykings en outonome disfunksie word ook dikwels waargeneem (hipermie van die servikale en gesigsarea, veranderinge in asemhaling, oormatige speekselverlies).
Goedaardige idiopatiese neonatale niefamilie-stuiptrekkings kom vaker voor op die vyfde dag van die postnatale periode. Konvulsies van die tipe fokale kloniese of algemene multifokale epifisosusse. Splete manifesteer deur nie-gelyktydige kloniese kontraksies van die spiere van individuele liggaamsegmente. Hul kenmerkende kenmerk word as trekkend beskou. Met ander woorde, die kloniese sametrekking gaan baie vinnig, spontaan en ewekansig van een deel van die liggaam na 'n ander segment daarvan. Die gesindhede van babas met hierdie aanvalle word gewoonlik bewaar.
Skaars, weens ouderdom, epileptiese sindroom, is vroeë mioklonale enkefalopatie. Dikwels begin hierdie tipe siekte op die ouderdom van drie maande. Aanvalle verskyn as 'n gefragmenteerde myoklonus. Gereelde toniese spasmas en skielike gedeeltelike epipripsies kan ook voorkom. Myoklonieë kan voorkom in 'n toestand van droom en wakkerheid. Konvulsies kan wissel van 'n effense ruk van die falanges van die vingers van die boonste ledemate tot bewing van die hande, onderarms, hoeke van die mond en ooglede.
'N Tipiese uitkoms van die siekte is die dood van kinders jonger as vyf jaar. Oorlewende kinders ly aan ernstige psigomotoriese afwykings.
Epilepsie in 'n kind 2 jaar
Die omskrewe siekte word gekenmerk deur 'n groot aantal rasse wat veroorsaak word deur patogenese, lokalisering van die abnormale fokus, ouderdom van die debuut aanvalle, die diversiteit van die kliniese beeld.
By kinders vanaf die ouderdom van twee kan 'n rolandiese vorm van epilepsie voorkom. Dit is 'n goedaardige vorm van temporale epilepsie (die fokus van beslaglegging aktiwiteit is in die selle van die korteks van die temporale segment van die brein). Dit manifesteer meer dikwels met kort nagbeslag. Die voorspelling is gunstig.
Die kliniese simptome van epilepsie in 'n 2-jarige kind bevat eenvoudige en komplekse gedeeltelike epipripers. Dikwels in die proses om te droom, kan babas spesifieke klanke maak wat soos "gurgling", "gargling" lyk.
Die rolandiese vorm van die siekte begin met 'n somatosensoriese aura: daar is gevoelloosheid, 'n tintelende sensasie in die gebied van die tong, tandvleis. Die frekwensie van aanvalle nie meer as vier keer per jaar nie, maar by babas en tweejarige kinders kan meer gereeld voorkom.
Dit is moontlik om sulke kenmerkende eienskappe van die oorweegde tipe van die kwaal uit te spreek: gevoelloosheid in die wange, tongspreuke, spraakversteuring, konvulsiewe toestand van die spiere van die ledemate en die gesig, volle bewussyn, koue, nagbeslag.
Nog 'n tipe patologie wat oorweeg word, kan op tweejarige ouderdom debatteer, naamlik die idiopatiese gedeeltelike vorm van die siekte, gepaardgaande met oksipitale paroksisme. Dit word gekenmerk deur eenvoudige gedeeltelike epifiscues, motoriese, konvulsiewe en visuele gestremdhede - hallusinasies, visuele illusies, en migraineagtige manifestasies - hoofpyn, naarheid, duiseligheid.
Kinders wat aan epilepsie ly, is feitlik nie geïnteresseerd in kontak met goeie vriende of maats nie. Hul verstandelike veroudering en verstandelike ontwikkeling is stadig.
Die diagnose van die betrokke siekte is 'n taamlik ingewikkelde proses, veral by babas. Aangesien die epilepsie in 'n kind onder een jaar oud nie die simptome en sensasies van die kinders beskryf nie, is hulle ook nie in staat om die voorgangers van aanvalle te herken nie en die tyd van aanvang van stuiptrekkings te voorspel.
Daarom word die geskiedenis versamel op grond van stories, klagtes van ouers, van 'n gedetailleerde beskrywing van die toestand van hul nageslag. Voordat die baba se nabye omgewing 'n ernstige taak is. Hulle moet met alle akkuraatheid alle manifestasies van die siekte beskryf.
Op die stadium van instrumentele diagnostiek word magnetiese resonansiebeeld en elektro-enfalftografie uitgevoer, wat help om moontlike fokus op breinskade te identifiseer.
'N belangrike stadium in die diagnose van epilepsie in 'n 2-jarige kind is die opsporing van die etiologiese faktor van die siekte. Vir hierdie doel word 'n kompleks van laboratoriumtoetse aangewys, insluitende bloedmonsterneming om die elektrolietinhoud te kontroleer, moontlike virusse of bakterieë te vind, 'n ontleding van ontlasting en urine word gedoen, en die suur-basis balans van die bloed kan ook gemeet word.
Epilepsie in 'n kind 5 jaar
Эпилепсия у ребенка 5 лет - причина зарождения всегда является дисфункция различных отделов мозга. Die nederlaag van 'n segment van die brein veroorsaak die kliniese beeld van die siekte.
As die epileptogene fokus in die gebied van die tempels gelokaliseer word, word hierdie vorm gekenmerk deur 'n korttermyn verlies van bewussyn teen die agtergrond van die afwesigheid van stuiptrekkings. Die beskryf tipe word gemanifesteer deur motoriese disfunksie en versteuring van verstandelike prosesse. Dit begin met 'n psigiese (gevoel van vrees), epigastriese (kietelende sensasie in die retroperitoneale gebied) aura, droomstaat. Dikwels kan die beslaglegging voorafgegaan word deur illusies en komplekse hallusinasies. Dikwels toon epileptici outomatisme op die soort klap, lipkou, outonome disfunksie in die vorm van hartklop en verhoogde respirasie.
In die geval van 'n frontale vorm, kan epi-aanvalle kort of lang aanvalle wees (die baba kan langer as 'n halfuur in 'n bewusteloos toestand wees).
Hierdie tipe siekte word gekenmerk deur sekondêre-algemene, eenvoudige en komplekse gedeeltelike epifise. Psigomotoriese frontale epiprips is meer algemeen.
Die aanval begin skielik, dikwels sonder 'n aura. Die beskrewe vorm word gekenmerk deur vinnige sekondêre veralgemening, 'n reeks aanvalle, uitgesproke motoriese verskynsels (chaotiese bewegings, gesturale automatisme) en die afwesigheid van motiverende motiewe.
Kliniese manifestasies van die parietale vorm van epilepsie bevat parestesieë, algies, afwykings van die liggaamspatroon. Die mees kenmerkende simptoom van paroksisma's is eenvoudige parestesieë ("kruipende kruisbultjies", gevoelloosheid, kietelende, tinteling). Meestal voorkom parestesie in die boonste ledemate en die gesigarea. 'N Tipiese kenmerk van aanvalle is die fokus op die verspreiding van epileptiese gereedheid na ander areas van die brein. Op die oomblik van die beslaglegging kan daar, behalwe somatosensoriese disfunksies, ook ander manifestasies voorkom - blindheid (oksipitale lob), automatisme en toniese spanning (temporale lob), kloniese bewing van die arms of bene (frontale lob).
Oksipitale epilepsie word gekenmerk deur eenvoudige gedeeltelike paroksisme teen die bewaring van bewussyn. Die manifestasies word klinies geklassifiseer in aanvanklike simptome en daaropvolgende. Die eerste een word veroorsaak deur die lokalisering van die konvulsiewe fokus in die oksipitale segment van die brein. Die tweede is die gevolg van die oorgang van patologiese aktiwiteit na ander dele van die brein. Die aanvanklike simptome sluit in paroksysmale blindheid en visuele veldafwykings, visuele hallusinasies, hoofafwyking, flikkerende.
Byna tagtig persent van die geïdentifiseerde tipes epilepsie by kinders is frontale of tydelike tipes siektetoestande. In sommige gevalle word een van die breinsegmente geaffekteer, dan word fokale epilepsie by kinders voorkom.
Die funksionele transformasie van neurone is inherent in die idiopatiese fokusvorm. Die senuweestrukture van die brein word oormatig opgewonde gemaak.
Tipiese manifestasies van konvulsiewe epipadiopatie by kinders kan onderskei word: eenvormige spanning van die stamspiere of stuiptrekkings, bewusteloosheid, spontane urinering, respiratoriese aanvalle, sterk spierspanning van die liggaam, chaotiese bewegings (bewing van die ledemate, lipstrekking, kopdraai).
Behandeling van epilepsie by kinders
Die invloedmetodes wat gemik is op die regstelling van die patologiese toestand word gekenmerk deur duur en kompleksiteit. Epileptiese behandeling vereis geweldige geduld, toewyding en selfdissipline. Die doel van terapeutiese intervensies word beskou as die absolute eliminasie van epipads met die minste newe-effekte.
Moderne medisyne identifiseer twee sleutel areas van terapeutiese behandeling: chirurgiese en dwelmmiddels. Farmakopee-middels wat gebruik word in die stryd teen konvulsiewe toestand word individueel gekies, met inagneming van die patogenese, aard en spesifisiteit van epipripsie, hul frekwensie, frekwensie, ouderdom van epileptiese en ander faktore, aangesien individuele antiepileptiese middels slegs die nodige effek en effek toon vir sekere tipes epilepsie.
Behandeling van epilepsie by kinders word uitgevoer deur 'n epileptoloog of 'n neuropatoloog. Die middels word gewoonlik voorgeskryf in verskillende kombinasies of monoterapie word beoefen. Hulle moet noodwendig geneem word, aangesien die gebrek aan toereikende terapie lei tot toename in stuiptrekkings, progressie van die patologiese toestand, verstandelike afbreking van die krummels en intellektuele disfunksie.
Voldoende antiepileptiese terapeutiese effek behels die identifisering van kenmerke van die episyndroom, die bepaling van die toksisiteit van 'n farmakopee-middel, en die bepaling van die waarskynlike skadelike effek. Die keuse van die dwelm is hoofsaaklik die gevolg van die aard van die epipridasies en, in mindere mate, 'n soort epilepsie.
Moderne antikonvulsiewe farmakopoleemiddels is ook daarop gemik om die patologiese gereedheid van neurone (etosuximied) in die epileptogene fokus te onderdruk, of om die verspreiding van ander neurone van die anomale fokus van opwinding en betrokkenheid te voorkom en sodoende epifise (fenobarbital) te voorkom.
Die mees gebruikte middels is: Karbamazepien, Fenobarbital, Valproaatnatrium, Difenin. By babas word fenobarbital as die doeltreffendste beskou, aangesien dit maklik verdra word, het min newe-effekte, veroorsaak nie lewerspatologie en veroorsaak veranderinge in die kind se psige nie.
Die behandeling van epilepsie by kinders met die beskryf voorbereiding is nogal lank. Dit is nie toegelaat om die ontvangs selfs een keer te onderbreek nie. Die dosis Phenobarbital wissel van drie tot agt milligram per dag per kilogram liggaamsgewig van die baba. Begin hierdie dwelm met 'n klein dosis te gebruik, wat geleidelik die dosis verhoog, tot 'n gemiddelde vlak. As newe-effekte nie waargeneem word nie, en die aantal epiprips verminder, dan kan u die dosis tot die maksimum verhoog. Hierdie dwelm by kinders word nie gekanselleer nie, selfs met langdurige afwesigheid van konvulsiewe epipadia.
Meestal, vir epileptiese kinders, is die voorspelling gunstig. Voorkoming van epilepsie by 'n kind moet in die stadium van swangerskap begin (met uitsondering van alle moontlike gevaarlike faktore wat ontogenese nadelig kan beïnvloed). Borsvoeding help om die risiko van die voorkoms van die omskrewe siekte by babas te verminder. Daarbenewens moet voorkoming die volgende verpligte maatreëls insluit: handhawing van 'n balans van slaap en waaksaamheid, tydige behandeling van siektes, behoorlike voeding, beskerming van die kop teen besering (byvoorbeeld, om 'n helm te maak wanneer fietsry).
Ouers moet nie epilepsie aanvaar as 'n sin wat nie aangespreek kan word nie omdat die moderne mediese wetenskap vinnig ontwikkel. Daarom, vandag is die siekte onder bespreking suksesvol vatbaar vir regstelling.