Christelike inspirasie was dominant in die kuns van die Middeleeue, so is naaktheid selde uitgebeeld. Die opkoms van humanisme het egter tot ’n hernieude belangstelling in die mites van antieke Rome gelei, en daarmee saam ’n opstanding van naakheid.
Venus, die godin van die liefde, staan ​​stil op die seeskil, wat deur Zephyr, god van die westewind geblaas word. Daar is een van die Horae, die godinne van die seisoene, gereed met ’n kappie om die pasgebore godheid te beklee.
Die vierde figuur wat deur Zephyr gedra word, is ’n Aura (nimfe van die wind) of Chloris, ’n nimf wat verband hou met lente en blom blomme soos dié wat deur die prentjie vloei.
Die werk se naaktheid neem ’n meer sensuele toon aan as jy weet dat dit eintlik was bedoel om oor ’n huweliksbed te hang. Hierdie landstreek en sy gewaagde uitbeelding het daartoe bygedra dat die Geboorte van Venus sowat 50 jaar van publieke vertoning weggeberg was.
Alhoewel dit vier jaar voor sy suster voltooi is, kan La Primavera beskou word as ’n soort opvolger van die Geboorte van Venus. Terwyl die laasgenoemde Venus se aankoms in ’n wêreld op die rand van bloeisel uitbeeld, wys die voormalige die wêreld in volle blom rondom die nou-geklede moederfiguur. Daar word gesê dat die skilderkuns bedoel was om te kommunikeer hoe “liefde oor die wreedheid oorwin.”
Oor die eeue het vernislakbedekkings, wat bedoel was om te verseker dat die skildery ondeursigtig bly, skade begin doen aan sommige van Botticelli se besonderhede en kleure. Maar ’n versigtige herstel en restoerasie wat in 1987 afgehandel is, het hierdie laag saggies gestroop en die ware kleure onthul wat die kunstenaar opgetower het.
Sommige bronne glo die Geboorte van Venus is gemodelleer na die verlore Venus Anadyomene, ’n skildery deur die antieke Griekse kunstenaar Apelles wat eens deur die Romeinse skrywer Plinius die Ouer beskryf is en slegs deur sy geskrewe rekening bekend is.