Browsing Philosophical, Anthropological & Film Studies (School of) by Name "Santander UK. Santander Universities" Security Engineering vs. Targeted Attacks | Erich sieht
June 10, 2010 English, IT, Security, WerkbankSecurity EngineeringSven Türpe
← Bigger Dogs	Dreckstoolbenutzerhilfsdings → 1.1 1950 tot 1956 - Van Televisiesentrum tot DFF
1.2 1956 tot 1972 - Van DFF tot DDR-televisie
1.3 1972 tot 1989 - Fernsehen der DDR
1950 tot 1956 - Van Televisiesentrum tot DFF[wysig]
Die beduidendste pionier van Oos-Duitse televisie was Hans Mahle. As Generalintendant (bestuurder) van die Oos-Duitse uitsaaikorporasie het hy op 11 Junie 1950 die hoeksteen vir die nuwe ateljeekompleks Fernsehzentrum Berlin (FZ) in die Berlynse stadsdeel Adlershof gelê. Op 20 Desember 1951 is die eerste toetsprogramme uitgesaai en opgevang - met tegnici en deskundiges as die enigste toeskouers aangesien televisietoestelle nog nie beskikbaar was nie. Die eerste tegniese geriewe, waarmee programme gebeeldsaai kon word, is in Februarie 1952 in Berlyn-Mitte op die ou Stadhuis geïnstalleer en op 3 Junie via mikrogolftransmittor met Adlershof verbind. In Augustus 1952 is Hermann Zilles, 'n boorling van die Wes-Duitse Rynlandstreek, as bestuurder van die Fernsehzentrum benoem.
In die Britse besettingsone van Wes-Duitsland het die Noordwes-Duitse Uitsaaikorporasie (Nordwestdeutscher Rundfunk, NWDR) reeds vanaf Julie 1950 die eerste televisiebeelde ná die Tweede Wêreldoorlog uitgesaai, en vanaf Kersfees 1952 is gereelde programme vanuit Hamburg aangebied. Oos-Duitsland was nou by 'n wedloop betrokke om met die kapitalistiese weste tred te hou, maar ook om die frekwensies, wat tydens die Geneefse Radiogolfkonferensie aan Oos-Duitsland beskikbaar gestel is, nie kwyt te raak nie. Ondanks die baie klein aantal toeskouers is dus die eerste programme uitgesaai, en vanaf 16 November 1952 was televisietoestelle te koop. Die toestel Leningrad was met 'n verkoopprys van 3 500 Mark van die DDR aanvanklik nog relatief duur.
Op 21 Desember 1952 - die 74ste verjaardag van Josef Stalin - is 'n toetsprogram geloods en vervolgens twee ure se programme per dag uitgesaai, waarby die Brandenburgse Poort as kenteken gebruik is. Op hierdie tydstip was sowat 60 toestelle in die DDR in gebruik. Omroepster Margit Schaumäker en die bestuurder het die toeskouers om agt uur saans begroet, en vervolgens is die eerste nuusbulletin van die Aktuelle Kamera (AK) met nuusleser Herbert Köfer uitgesaai. Die Aktuelle Kamera is as die oudste Duitse nuusbulletin tot en met 14 Desember 1990 uitgesaai.
In sy vroeë jare is die Aktuelle Kamera nog nie as spreekbuis van die oorheersende eenheidsparty SED ingespan nie aangesien televisie in die destydse DDR nog nie as 'n massamedium beskou is nie. Die party het televisie as ongevaarlik en sodoende minder interessant geag - en die nuusinhoud was allesbehalwe aktueel. Nogtans het sowel die Wes-Duitse Tagesschau asook die Aktuelle Kamera daarin geslaag om geleidelik die weeklikse nuusbulletins, wat in rolprentteaters vertoon is, te vervang. Maar aanvanklik het die weeklikse DEFA-nuusbulletin Der Augenzeuge as amptelike nuusmedium in rolprentteaters gefungeer en verslag oor onlangse gebeurtenisse gelewer - waaronder die werkersopstand op 17 Junie 1953. Die nasleep hiervan het tot bestuurder Zilles se bedanking gelei. Sy opvolger in die somer van 1954 was Heinz Adameck wat hierdie pos tot by die politieke omwentelinge van 1989/90 beklee het.
Die uitsaainetwerk is vinnig uitgebou om televisie-programme vir gr