Navorsing deur verhoudings wat Australië in 2018 vrygestel het, het aan die lig gebring dat een uit elke ses Australiërs emosionele eensaamheid ervaar, wat beteken dat hulle nie betekenisvolle verhoudings in hul lewens het nie. Shutter
Mense is meer met mekaar verbind as ooit, danksy slimfone, die web en sosiale media. Terselfdertyd is eensaamheid 'n groot en groeiende sosiale probleem.
Waarom is dit so? Navorsing toon dat gebruik op sosiale media nie eensaamheid kan genees nie, maar dit kan 'n instrument wees om ons werklike verbintenisse met ander op te bou en te versterk, wat belangrik is vir 'n gelukkige lewe.
Om te verstaan ​​waarom dit die geval is, moet ons meer verstaan ​​oor eensaamheid, die skadelike impak daarvan en wat dit met sosiale media te doen het.
Die skaal van eensaamheid
Daar is groot kommer oor 'n eensaamheidsepidemie in Australië. In die Australiese eensaamheidsverslag van 2018 was meer as 'n kwart van die deelnemers aan die opname berig eensaam gevoel drie of meer dae per week.
Studies het eensaamheid gekoppel aan vroeë sterfte, verhoogde kardiovaskulêre siekte, swak geestesgesondheid en depressie, selfmoord, en vermeerder koste van sosiale en gesondheidsorg.
Maar hoe hou dit met sosiale media verband?
Al hoe meer Australiërs raak fisies geïsoleer. My vorige navorsing het getoon dat kontak van aangesig tot aangesig in Australië besig is om af te neem, en dit gaan gepaard met 'n styging in kommunikasie wat deur tegnologie moontlik gemaak word.
Voer sosiale media in, wat vir baie as 'n plaasvervanger dien vir fisieke verbinding. Sosiale media beïnvloed nou byna alle verhoudings.
Navigeer na die fisiese / digitale koppelvlak
Daar is bewyse van meer eensaamheid onder swaar gebruikers op sosiale media, maar daar is ook getuienis wat daarop dui gebruik van sosiale media verminder die eensaamheid onder baie sosiale mense.
Hoe verklaar ons sulke oënskynlike teenstrydighede, waarin sowel die mees as die eensaamste mense swaar sosiale media-gebruikers is?
navorsing openbaar sosiale media is die doeltreffendste om eensaamheid aan te pak as dit gebruik word om bestaande verhoudings te bevorder, of om nuwe betekenisvolle verbande te bewerkstellig. Aan die ander kant is dit teenproduktief as dit gebruik word as 'n plaasvervanger vir lewenswerklike sosiale interaksie.
Dit is dus nie sosiale media self nie, maar die manier waarop ons dit in ons bestaande lewens integreer, wat eensaamheid beïnvloed.
Ek dwaal eensaam in die wolk
Terwyl die implikasies op sosiale media vir eensaamheid positief kan wees, kan dit ook teenstrydig wees.
Entoesiaste van die tegniese industrie beklemtoon die voordele van sosiale media, soos hoe dit 'n maklike, algoritmies-verbeterde verbinding bied aan enigiemand, enige plek in die wêreld en op enige tyd. Maar hierdie argument ignoreer dikwels die gehalte van hierdie verbindings.
Die sielkundige Robert Weiss tref 'n onderskeid tussen “Sosiale eensaamheid” - 'n gebrek aan kontak met ander - en “Emosionele eensaamheid”, wat kan voortduur ongeag hoeveel 'verbindings' u het, veral as hulle nie ondersteuning bied nie, identiteit bevestig en gevoelens van behoort skep.
Sonder noue, fisieke verbande kan vlak virtuele vriendskappe weinig doen om emosionele eensaamheid te verlig. En daar is rede om te dink dat baie aanlynverbindings net so is.
Bewyse uit die literatuur uit die verlede het gepaardgaande swaar gebruik van sosiale media met verhoogde eensaamheid. Dit kan wees omdat aanlynruimtes gereeld gerig is prestasie, status, oordrewe gunstige eienskappe (soos deur slegs 'gelukkige' inhoud en voorwaardes te plaas), en frons oor die uitdrukkings van eensaamheid.
Aan die ander kant speel sosiale media 'n belangrike rol om ons te help om oor lang afstande kontak met vriende te hou, en om inhaal te kry. Videokonferensies kan 'vergaderings' vergemaklik wanneer die vergadering nie prakties is nie.
Platforms soos Facebook en Instagram kan gebruik word om nuwe mense te kontak wat later later regte vriende kan word. Net so, webwerwe soos Meetup kan ons help om plaaslike groepe te vind wie se belangstellings en aktiwiteite ooreenstem met ons eie.
En hoewel kontak van aangesig tot aangesig die beste manier bly om eensaamheid te verminder, kan hulp soms deur aanlyn-ondersteuningsgroepe gevind word.
Waarom so eensaam?
Daar is waarskynlik redes vir ons groot fisieke ontkoppeling en eensaamheid.
Ons het die 20ste-eeuse idee van stabiele, permanente loopbane wat dekades strek, vervang met buigsame werk en optredes. Dit vra gereelde hervestiging vir werk, wat lei tot ontkoppeling van familie en vriende.
Die manier waarop ons bou McMansions (groot huise met meerdere kamers) en versprei ons voorstede is dikwels antisosiaal, met min nadenke om te ontwikkel lewendige, loopbare sosiale sentrums.
Enkel-huishoudings is verwag om te verhoog van ongeveer 2.1 miljoen in 2011 tot byna 3.4 miljoen in 2036.
Al bogenoemde beteken die manier waarop ons bestuur eensaamheid is besig om te verander.
In ons boek, ek en my mede-outeurs argumenteer dat mense hul gevoelens anders bestuur as in die verlede. In 'n verre omgewing van vriende en familie, isoleerde individue dikwels negatiewe emosies alleen, deur terapie of aanlyn verbind met wie beskikbaar is.
Die gebruik van sosiale media is deurgaans, dus die minste wat ons kan doen, is om dit op 'n manier te buig wat ons behoefte aan die regte lewe vergemaklik.
Dit is 'n instrument wat vir ons moet werk, en nie andersom nie. Miskien kan ons, as ons dit eers bereik het, verwag om in 'n bietjie minder eensame wêreld te leef.
Roger Patulny, medeprofessor in sosiologie, Universiteit van Wollongong
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Vriendskap > Maak sosiale media ons meer of minder eensaam?