En een sterk engel het n klip opgetel soos n groot meulsteen en dit in die see gegooi en gesê: So, met n vaart, sal Babilon, die groot stad, neergegooi word en nooit meer gevind word nie (Op. 14:8; 18:8-10, 21). "My gemeente wil Christian rock musiek en rook masjiene hê!??Gee dit vir hulle!!" Die Jode kon nie die klippe weggooi nie maar hulle kon ook nie meer daarop offer nie omdat hulle verontreinig was met varkbloed? ‘n onrein dier wat aan ‘n vreemde god geoffer is. Dit is sogenaamde “resensies” soos hierdie wat die beste digters van ons tyd probeer stilmaak en hulle digterlike vryheid wil versmoor. ‘n Mens wonder onwillekeurig wat die resensent hierdeur wil bereik? Al wat dan vir hom oorbly, is om die Antichris se oordeel in die poel van vuur met hom te deel (Op. 14:9-11). Die moeder beroep haar steeds op abstrakte vlak op Goddelike versorging, maar op praktiese vlak is die selfondermynende aard van haar antwoord onmiskenbaar, en ’n consolatio dus uitgesluit. Dit laat die leser natuurlik met vrae oor die digter se “bedoeling” met hierdie gedigte, in soverre dít veronderstel kan word.