Seleksie van gebaarde irisse * Oor plante
Seleksie van gebaarde irisse
Een van die betowerendste lentebloeiende kruidagtige meerjariges is Iris Bearded (Behoorlik gebaard). Dit het 'n ryk palet van kleure en skakerings wat in groepe verdeel word volgens blomtyd en -hoogte. Dit het nie net 'n versiering van tuine geword nie, maar 'n trots van baie versamelaars. Sy seleksie het 'n ryk geskiedenis en bestaan ​​uit tienduisende geregistreerde variëteite en onbekend aan 'n wye verskeidenheid kultivars. Maar, ondanks die verskeidenheid, hou die teelwerk nie op nie, miskien omdat die kruising van die iris soms ongelooflike resultate lewer en nie as moeilik beskou word nie.
Klassifikasie van Bebaarde Iris
Bebaarde iris het 'n taamlik komplekse baster oorsprong. Sy voorouers is verskillende natuurlike spesies: Duitse iris, piggy iris, Trojaanse iris, Cypriotische iris, ligte iris, ens. Daarom het dit so baie vorme en variëteite. En juis om hierdie rede het hy nog steeds nie 'n wêreldwye erkende klassifikasie nie.
Die eenvoudigste indeling van die gebaarde iris is die verdeling van die hoogte. Die groep onderplante bevat plante met 'n hoogte van slegs 40 cm. Die groep mediumgrootte plante bevat tot 70 cm. Alle variëteite van meer as 70 cm word as lank beskou.
In hierdie geval word dwerglyers in miniatuur verdeel, met 'n blomsteel tot 20 cm en een tot drie blomme daarop, en standaard met 'n blommestingel van 21 tot 40 cm en twee tot vier blomme.
Middelgrote gebaarde irisse word verdeel in 4 blomme (IB - middelbaard), dié wat meer as 6 blomme op een voetstuk het (BB - bo-baard), en die sogenaamde miniatuur (MTB - miniatuur langbaard).
Die lang groep word nie in subgroepe verdeel nie.
Volgens die klassifikasie wat deur die Russian Iris Society (ROI) aangeneem is, word baardarisse (behoorlik gebaard) verdeel in:
Hoëbaard (TV - langbaard);
Standaard Mediumbaard (SMB - Standard Median Bearder);
Kleinblom Mediumbaard (SFMB - Kleinblommediërdraer);
Bindmiddel Mediumbaard (IMB - intermediêre mediaandraer);
Miniatuur Dwergbaard (MDB - Miniatuur dwergdraer);
Nie-arylagtige Arylberds ((-) AB - Nie-Aril - soos Arilbreds);
Aryls en Aryl-agtige Arylberds (AR & (+) AB (Arils en Aril-agtige Arilbreds)
Teen die blomtyd is baardarisse:
baie vroeg (V - baie vroeg)
vroeg (E - vroeg),
medium vroeg (ME - medium-aarlik),
medium laat (ML - medium-laat),
laat (L - laat),
baie laat (VL - baie laat).
Daar is variëteite met herhaalde (twee of meer) blom-remontante (Re-Rebloomers), maar in die meerderheid van ons klimaatgebiede is dit ongelukkig in die oorgrote meerderheid van die gevalle geen herontmoeting nie, daarom is daar feitlik geen inligting oor hulle in Russies nie.
Irisse word ook deur die grootte van die blom gedeel:
met klein blomme
met baie groot.
Daar is 'n indeling vir kleuroortreding en standaarde:
eenkleurige irisse (self) - verskil in dieselfde kleur van alle blomdekblare;
tweetoon (bitone) - het twee skakerings van dieselfde kleur, waarvan een die boonste lobbe geverf is, in die ander - die onderste;
tweekleurig (tweekleurig) - dra twee verskillende kleure.
Onder laasgenoemde word die volgende groepe onderskei:
amena (amoena) - met wit boonste blomblare;
variegate (variegate) - met geel bo en donkerrooi onder;
plikata (plicata) - met antosianien (van pienk-lila tot donker violet) -patrone langs die ligte oppervlak van blomdekblare;
luminata (luminata) - met 'n ongeverfde deel rondom die baard op die antosianienagtergrond van die lobbe;
plicate-luminate of fancy-plicate (plicata + luminata) - 'n kombinasie van aanwysers van plicate en luminaat;
gletsier (gletsaat) - pastelskakerings sonder antosianienelemente;
iriserend (versnit) - met gladde oorgange van een kleur na 'n ander;
omgekeerde - standaarde is donkerder as 'n vieslike;
met 'n 'gebroke' kleur (gebroke kleure) - afgewissel met 'n kontrasterende kleur op 'n gewone agtergrond.
Seleksie van die gebaarde Iris
Danksy die mense se liefde vir hierdie wonderlike meerjarige word elke jaar meer as honderd van sy nuwe variëteite gebore. Die versadigde groep, en die gewildste, is die hoëbaardirisse. Die verskeidenheid vorms van hul blomme, die kombinasie van kleure is eenvoudig verstommend. Maar desondanks bly telers aan die werk, en verras hulle die wêreld met nuwe wonderlike prestasies.
Hoe om 'n nuwe variëteit te ontwikkel?
Om 'n nuwe verskeidenheid bebaarde iris na vore te bring onder die krag van selfs 'n beginner-tuinier. Dit verg 'n bietjie geduld, 'n bietjie kennis en vasberadenheid.
Die eerste ding om aan die seleksie te begin, is om die struktuur van die blom te bestudeer.
Blomdekblare - die sogenaamde "kroonblare" van die irisblom. Onder hulle word eksterne lobbe onderskei - oortredings (onderste blomblare) en interne standaarde (boonste kroonblare). 'N Baard is 'n strook versadigde gekleurde hare wat langs die bof van die bof loop. Stamper - het drie lobbe en 'n epigastriese helmteken. Stamens - versteek onder standaarde en stamper.
As alles duidelik is met die struktuur van die blom, kan u begin kruis.
In die eerste plek moet u besluit: wat sal u oorsteek? Benoem die moederplant (wat bestuif sal word) en die vaderplant (waaruit stuifmeel geneem sal word). (Dit is beter om 'n etiket met 'n etiket onder die eierstok te plaas sodat dit nie verdwaal nadat die blom verdwyn het nie.)
Ongelukkig, en miskien gelukkig, is dit bykans onmoontlik om die resultaat vooraf te voorspel, maar vir teel is dit in elk geval nodig om die beste eksemplare te neem met duidelik uitgedrukte teken van belangstelling.
Oor die algemeen moet die teler belangstel in die vorm van die blom, die kleur daarvan, die aantal knoppe, die tydsberekening en duur van die blom, die aard van die vertakking en die sterkte van die groeityd van die variëteit. 'N Amateur is gewoonlik baie geïnteresseerd in die kruising, en daarom kan u met 'n eenvoudige een begin - probeer om 'n verskeidenheid vuil kleure en standaarde te kry, of meng basters met 'n hoë en dwerg mengsel om 'n oorgangs- of bindmiddel middelgrote vorm te kry.
As daar beoog word om voort te gaan met teelwerk, is dit die beste om dadelik 'n aparte notaboek te begin en die lys kruisies en saailinge op te neem wat vir verdere eksperimente gekies is, en die nommers en letterbenamings toe te ken wat rekening hou met die jaar van kruising, nommer, saailinge.
Stap 2 - bestuiwing
As die plante reeds in die oggend opgedroog het, of in die aand, moet u die kattebak versigtig sny in droë, rustige weer. Dra die stuifmeel met behulp van 'n kwas versigtig na die oop stigma van die moederblom.
Die moederblom is gereed vir bestuiwing al aan die einde van die eerste blomdatum, wanneer die stigma daaruit buig (oopmaak). Eerstens word die miers in die oop blom ryp, en dan eers na 16 of selfs 20 uur stuifmeel.
Gedurende 'n te warm periode van die dag droog die stigma van die stamper droog en kan dit nie stuifmeel neem nie. Daarom word aanbeveel om aan die begin of aan die einde van die dag bestuiwing te doen, maar met inagneming van die feit dat daar binne die volgende twee uur geen reën sal wees nie.
Die stuifmeel wat op die eerste blomdatum versamel word, word as die lewensvatbaarste beskou.
As die kelkbome van die iris geriffeld is, kan u die standaarde en foute daarvan verbreek vir maklike toegang tot die stigma.
Oortredings en ankers breek af en om die blom teen bestuiwing deur insekte te beskerm.
Om die persentasie daaropvolgende vakkies te verhoog, is dit beter om drie stigmas te bestuif, eerder as een.
As bestuiwing plaasgevind het, sal die boks begin groei; indien nie, sal die blom verdwyn en val.
As die moederplant om een ​​of ander rede nie gereed is vir bestuiwing of nie naby die vader nie, kan die helmknop tot op die regte oomblik in kamertemperatuur in 'n glashouer gebêre word. Maar u kan dit nie langer as agt dae stoor nie.
Stap 3 - ryp word saad
Vervolgens moet u wag vir die rypwordingsdosies (ongeveer twee maande). Hulle moet geelgroen word. Maar u moet hulle nie op die plant te veel blootstel nie, want as die bokse bars, sal die sade smul. Daar is ook opgemerk dat sade wat uit onryp bolle versamel is, beter ontkiem.
In een boks kan daar een tot 60 sade wees, as dit lang baarderye is, en vir dwergvariëteite - meer as 100. Aanvanklik het hulle 'n gladde oppervlak en 'n heuningbruin kleur, maar as hulle droog word, rimp hulle en neem dit met die helfte af
Stap 4 - Saai die saad
Saadmateriaal kan gesaai word onmiddellik na versameling of voor die winter. Dit is goed om volgens die skema 10 X 10 cm te saai, die sade te verdiep tot 'n diepte gelyk aan ongeveer drie van hul deursnee, maar nie dieper as 1,5 cm nie.
As die hoeveelheid sade groot is, is dit geriefliker om die gebied in vier-ry beddens te verdeel met 'n afstand tussen rye van 30 cm en tussen saailinge van 20-25 cm. Die grond vir saailinge moet water- en asemhaalbaar wees, nie suur nie.
Onder ongunstige weerstoestande kan irisse ook deur saailinge gekweek word. In hierdie geval moet die gedroogde sade in gemerkte sakkies uitgelê word en tot Februarie geberg word. Saai dit in Februarie in bakkies, in vooraf gesanitiseerde land. Onder in die potte kan u 'n klein hoeveelheid hydrogel sit om vog te bewaar.
Om die sade te laat ontkiem, moet u dit 'n geruime tyd in die koue hou. Om dit te doen, bedek die houer met saailinge met 'n film en stuur dit vir een en 'n half tot twee maande op 'n koel plek, met 'n temperatuur van ongeveer + 2 ... 5 ° C, byvoorbeeld in 'n yskas. Dan trek hulle 'n warm, goed verligte vensterbank aan, en nog beter in 'n mini-kweekhuis en wag vir saailinge. By opwarming word saailinge op straat geplant.
Om die saad suksesvol te laat ontkiem, moet die grond in potte of op die bed altyd klam wees. Deur selfs vir een dag droog te word, word die proses van saadontkieming grootliks opgeskort. Maar selfs al is daar aan al die voorwaardes voldoen, sal die saailinge minstens agt weke moet wag, met die uitsondering van die saad van basters van plikat, wat reeds in die sewende week na saai begin ontwaak. En die ontkiemingsproses self is buitengewoon ongelyk - daarom moet u geduldig wees.
Stap 5 - Blom
Die laaste stadium is blom. Maar hy sal moet wag. Volle ontwikkelende plante begin eers in die tweede of derde jaar blom.
Maar selfs as die plante blom - is dit nie 'n aanduiding nie. Dit is nodig om ten minste twee jaar blomvorming te laat opstaan, aangesien dit eers in die tweede of derde blomjaar moontlik is om te sê: is die resultaat iets interessants of nie.
Stap 6 - Registrasie
As die kultivar wat verkry word uniek is, kan dit geregistreer word! Dit moet gedoen word deur die Russian Society of Iris (ROI). Maar wanneer u die aansoek invul, moet u 'n spesiale vorm invul om verskillende aspekte rakende die nuwe variëteit aan te teken. Daarom is dit beter om die aansoekvorm vooraf te druk, selfs voordat u dit blom en geleidelik invul en nie uit die geheue nie.
Feeste, internasionale kompetisies en uitstallings van die bebaarde iris word jaarliks ​​in verskillende lande gehou. Die oudste hiervan is 'n kompetisie wat in Florence gehou word, genaamd Concorso Internazionale dell'Iris, wat dateer uit 1957.
Australië, Amerika en die Verenigde Koninkryk bekroon elke seisoen die interessantste in sy klassieke nuwe baard-iris-verskeidenheid met 'n spesiale toekenning - die Dykes-gedenkmedalje, wat in Russies soos die Dykes-medalje klink. Die aanbieding is sedert 1927 aan die gang.
Die meeste bebaarde irisvariëteite word in die Verenigde State van Amerika geteel (die Verenigde State is verantwoordelik vir meer as die helfte van die geregistreerde kultivars), en in die tweede plek is Rusland, daarna Oostenryk en Frankryk.
Daar is meer as 30.000 variëteite van gebaarde iris in die wêreld, maar nie een van hulle het absoluut swart, helderrooi of suiwer groen kroonblare nie.
Een van die telers se jongste prestasies is die bebaarde irisse van die sogenaamde "ruimte" -groep (SA - Space Agers). Hul verskil lê in die nie-standaardvorm van die baard, uitgedruk deur 'n eienaardige uitgroei in die vorm van 'n kroonblad - 'n blomblaar (flounce), 'n lepel (lepel) of 'n horing (horing).