Ons aanvaar maar dat daar ander sal wees wat met sulke mense oor die evangelie sal praat, en ons maak onsself baie maklik daarvan los deur te dink dat dit tog nie ons verantoordelikheid is om na die geestelike welsyn van alle ander mense om te sien nie. ’n Mens hoef nie ’n boer te wees om so te redeneer nie.
Ons in die Stede is nie anders nie, en ’n mens kan nie aanneem dat die situasie in die stede beter as op die platteland is nie. In elk geval kan ons daarvan seker wees dat as dit van die meeste van ons se inisiatief in hierdie verband afgehang het, almal nog heidene sou gewees het.
Hoe kan ons tog so wees? Hoe kan die evangelie vir onsself iets beteken sonder·dat dit ons dring om iets aan die nood van ander mense te doen? Is dit nie ’n teken daarvan dat ons die evangelie mak gemaak het, dat ons godsdiens ’n burgerlike religieusiteit geword het, en dat die erns en die vreugde daarvan eintlik nog nooit tot ons deurgedring hel nie?