Die winde van genade blaas altyd,
ons moet net ons seile verhoog.
Dit is dikwels nie totdat ons met pyn, terreur, verlange, woede, hartseer, verwarring of selfs blydskap uit ons gedagtes gaan nie, dat die genade wat ons bevry van die tirannie van die vreesagtige gedagtes, moontlik word. My jaar van depressie en Linda se jaar van kankerbehandeling het die genade gegee wat my op my knieë gebring het. Alhoewel ek op die oomblik iets gegee het om hierdie krisisse te vermy, sien ek nou dat die lyding wat ek ondergaan het, 'n minimale prys was om te betaal vir die voordele van die uitslag.
Hoe kan jy die waarde van vryheid, innerlike vrede of die vermoë om diep liefde te ervaar, kwantifiseer? Uit my huidige perspektief kan ek my nie voorstel dat dit te hoog sal wees om vir hierdie geskenke te betaal nie. Alhoewel ek op die oomblik iets gegee het om hierdie beproewings te vermy, voel ek net dankbaarheid.
Deesdae ontbreek dankbaarheid my gevoelens teenoor Linda. Hierdie gevoel is baie anders as die skuld en afhanklikheid wat ek vir haar gevoel het terwyl ek depressief was. Ek het nou sin van hoe Linda gely het as gevolg van my bewusteloosheid en selfgesentreerdheid. Ek het ook gekom om te verstaan ​​hoe my vrees en ongesonde wonde, eerder as 'n basiese fout of tekort in myself, my vernietigende optrede gedryf het. Hierdie erkenning het my gehelp om vergifnis vir myself te vind en berou en selfberegtiging met aanvaarding en deernis te vervang, twee eienskappe wat ek nou meer in my verhouding met Linda en met ander kan uitbring.
Ek is dankbaar vir Linda om in my te sien wat ek nie in myself kon sien nie en selfs in die gesig van haar eie pyn in te sien, ten spyte van goeie advies van sommige van haar vriende om uit die huwelik te kom. Ek is dankbaar vir die visie wat sy van 'n baie ander lewe gehad het as enigiets wat ons saam geken het. Anders as wat ek gedink het, sou dit moontlik wees. Gelukkig was Linda se visie minder beperk as myne.
In die realiteit van die wêreld wat ons vandag deel, gee dit aan Linda aan myself. Die ervaring van opoffering is een wat dikwels vir my aanwesig is, maar nie uit 'n martelaar se perspektief nie. In die letterlike definisie van die woord, om te offer, is om "heilig te wees." Daar is geen gevoel van verlies op daardie geleenthede wanneer ek verkies om my voorkeure ten gunste van Linda te verlaat nie, net 'n gevoel van gee aan myself deur by te dra tot haar geluk . Ek weet en vertrou dat sy dieselfde vir my doen. Die dae van die telling van wie die beurt dit is om hul voorkeure vir die ander te verlaat, is lankal weg.
Nie meer bereid om te lewe met 'n geslote hart nie
Tog het ons tye wanneer ons lewe saam iets anders is as 'n gelukkige vakbond. Ons bly baie verskillende mense met verskillende temperamente, ingesteldhede en standpunte. Soms ontstaan ​​daar verskille wat nie maklik vir die besluit leen nie, maar ek kan lank nie kwaad wees nie, want dit is nie verkeerd nie, maar omdat ek nie meer so kan soos wat ek voorheen was om met 'n geslote hart te leef nie.
Verskille verander selde in konflikte. Ons verbintenis om dinge uit te voer op 'n manier wat respek en eerlikheid is, is 'n uitdrukking wat nie 'n verpligting is nie, maar eerder dat ons verstaan ​​dat dit anders gaan, ons sowel as mekaar seergemaak het. Alhoewel verskille nie noodwendig konflik beteken nie, moet hulle uitgewerk word. Soms kan dit net gedoen word deur hul bestaan ​​te erken. Ons kan saamstem om te verskil, en dikwels doen ons dit.
Hierdie eenvoudige erkenning verteenwoordig gereeld die eerste stap in 'n proses wat lei tot 'n dieper begrip. Om mekaar te kan luister, het vir elkeen van ons belangriker geword as om 'n argument te wen of die ander te oorheers. Ons word albei al hoe meer bewus van die skade wat veroorsaak word deur onverbiddelike kragstryd en die prys wat ons elkeen betaal wanneer ons speel eerder as om te verstaan.
Lewe met ons oënskynlike onverenigbare verskille
Wat ek beskou as een van die grootste prestasies wat Linda en ek in ons nege-en-veertig jaar saam bereik het, is nie die oplossing van ons verskille nie, maar die vermoë om te leef met diegene wat onversoenbaar lyk. Ons het albei ontdek dat selfs vrede 'n te hoë prys kan hê. Sommige dinge is die moeite werd om te veg vir die moeite werd om te verdedig. As vrede kom ten koste van jou waardigheid, selfrespek of integriteit, is dit glad nie vrede nie, net 'n ongemaklike wapenstilstand wat op een of ander stadium onvermydelik sal afbreek. Weet hoe om vaardig en respekvol te wees, selfs te midde van warm emosies, en wanneer om los te gaan, is 'n noodsaaklike vaardigheid vir enige betekenisvolle verhouding. Ons het albei baie geleer oor hierdie onderskeid oor die jare.
Van tyd tot tyd het deelnemers in ons werkswinkels kommer uitgespreek dat dit sonder die stryd om oorheersing wat die meeste huwelike kenmerk, dinge vervelig kan raak. Ek sê vir hulle dat ons verhouding niks anders as saai is nie. Linda en ek word voortdurend gekonfronteer met die vraag: "Hoe kan ons hierdie werk vir ons albei beter maak?" En nie een van ons is bereid om iets minder te vestig nie.
Eerder as om met mekaar te praat as teenstanders wat weier om skaars hulpbronne, wat ons jare lank gedoen het, waardeer ons elkeen se geluk soveel as ons eie. As enigiets saai en onbewus is, hang dit vas in die herhalende, defensiewe houdings wat lei tot voorspelbare en frustrerende scenario's.
Die verband wat Linda en ek nou deel, is so naby dat ons mekaar se gedagtes soms kan lees en mekaar se gevoelens ken sonder om 'n woord te praat. Die ironie is dat ek deur hierdie merkwaardige intieme verbinding 'n mate van persoonlike vryheid ervaar wat in my lewe ongekende is. Die vertroue wat Linda en ek nou deel, het ons in staat gestel om die vele vorme van beheer wat ons in die verlede uitoefen, vry te stel. In die afwesigheid van die manipulerende strategieë wat uit ons eie onsekerheid gebore is, het elkeen van ons en tussen ons 'n enorme ruimte oopgemaak. Hierdie opening is die plek waar vryheid en toewyding ontmoet.
Stepping weg van kodependensie: gee en ontvang
In die verlede was my liefde vir Linda besmet en verminder deur die skuld en wrok wat die byprodukte van koherentiewe verhoudings is. Uit die private en gedeelde helde wat ons ervaar het, het beide Linda en ek dele van onsself gevind wat ons voorheen verwerp of onbewus was. Soos ek met hierdie verborge aspekte van myself gekom het, het Linda en ek minder gepolariseer in ons behoeftes vir verbinding en afsonderlikheid. Soos ek my behoefte aan nabyheid erken het en die moed gevind het om te waag om Emosioneel kwesbaar te wees met Linda, het sy haar eie skaduwee-kant meer aanvaar, insluitend die dele van haar wat privaatheid, afsonderlikheid en eensaamheid gewaardeer het.
Soos ons elkeen meer heeltemal geword het, het ons afhanklikheid van mekaar om elkeen van ons in balans te verminder verminder, net soos die wrok en vrees wat gepaard gaan met enige verhouding waarin elkeen die mag het vir die ander se welsyn.
Dit was nie totdat Linda en ek onsself deur die lesse van ons beproewing bevind het dat ons huwelik werklik liefdevol geword het nie. Soos ons elkeen in ons heelheid genees het, het ons liefde vir liefde verleng. Ek kan nie net meer onbaatsugtig aan Linda gee nie, maar ek kan ook die gawes wat sy aan my verleen, meer genadiglik ontvang. Ek voel dit waardig om haar aanbiedinge te aanvaar in die baie vorme waarin hulle kom: 'n spesiale geskenk wanneer daar geen geleentheid of 'rede' daarvoor is nie, 'n gunsteling gereg liefdevol voorberei, 'n ongevraagde "Ek is lief vir jou", 'n onverwagte rugrub, 'n kompliment , aanmoediging om tyd vir myself te neem, en honderde ander geskenke wat blykbaar voortdurend op my pad kom.
Ek voel ook waardig om aan Linda te gee, en ek geniet graag nuwe en kreatiewe maniere om haar met onverwagte lekkernisse te verras. Ek gee haar nie meer uit 'n gevoel van plig, skuld of verpligting nie. Ek gee uit 'n diep begeerte om my liefde uit te druk. Ek gee omdat ek nie meer verteer word deur begrawe woede en onvervulde verwagtinge nie. Ek gee uit die vreugde wat ek in Linda se geluk ervaar. Ek gee omdat ek in hierdie proses uitgebrei word, nie verminder nie, en my geskenke aan haar is geskenke vir myself.
Om genot te gee in die proses van gee het my kapasiteit vir vrygewigheid in die algemeen versterk. As ek meer vrygewig is, het ek gevind dat my vlak van vertroue in myself sowel as in die wêreld gegroei en verdiep het. Ek vind my minder bekommerd om meer en meer te verseker dat my behoeftes almal bereik sal word, maar nie noodwendig sonder my moeite en nie altyd op my voorwaardes nie.
Ek het 'n vreemde paradoks ontdek in die proses om te leer oor die krag van vrygewigheid. Aangesien ek geleer het om selfbelang opsy te stel vir meer diepgesindheid teenoor Linda se werklikheid, het ek 'n meer bevredigende soort welsyn beleef as wat voortspruit uit die vervulling van egoïstische begeertes. Totdat ek uit my selfgesentreerde kokon uitgestoot was, kon ek nie die vervulling van my dieper verlange ervaar nie. Toe was ek verslaaf aan die behoefte om bevrediging van die oppervlakkige wil te soek wat my leeg gehou het omdat my hart meestal gesluit was.
Uitbreiding van die liefde van die heilige vennootskap
My huwelik het 'n heilige vennootskap geword waarin ons gedeelde doel nie meer hoofsaaklik die soek na emosionele of seksuele bevrediging is nie. Inteendeel, dit is 'n arena waarin ons die liefde wat tussen ons gegenereer word, kan uitbrei om ander ook in te sluit. Ons kinders en kleinkinders was die onmiddellike weldoeners en bydraers tot hierdie proses. Die getuienis van die metamorfose van ons huis van 'n plek van hartseer en lyding in 'n liefdevolle heiligdom was vir my die wonderbaarste deel van hierdie transformasie. Die emosionele klimaat van ons huis word tans gekenmerk deur gelag, respek en warmte.
Ons het 'n beduidende verlaagde drempel vir die onenigheid en konflik wat ons as "normaal" vir 'n gesin beskou het. Wat voorheen as wettige vorme van selfuitdrukking gerasionaliseer was, was eintlik pyn uit onopgeloste diskord en onvoltooide behoeftes. Wat ek as vitaliteit en passie geregverdig het, het meer te doen gehad met die drama en intensiteit wat voortspruit uit 'n toestand van langdurige ongelukkigheid en bedanking.
Die nood wat die norm in die gesin was, is nou die uitsondering, en ons onverdraagsaamheid vir vermybare nood het 'n kragtige motiveerder geword vir die oplossing van ons verskille. Ons het almal in 'n groot mate herstel van die desensibilisering wat vandaan kom in 'n emosioneel vlugtige of onstabiele omgewing.
Die gevolge van die stigting van stabiliteit wat Linda en ek gebou het, het oorgeloop na ander stelsels van ons lewens: familie, uitgebreide familie, werk en gemeenskap. Ek fokus nie meer op die "tekortkominge" en "tekortkominge" van ander nie en fokus eerder op my eie werk. As ek my aandag van my oordeel van ander mense afwend, lyk dit of die problematiese aspekte van hul persoonlikhede verdwyn. Dit is nie dat almal anders verander nie, maar dat ek nie meer ander sien nie, uit die uitkykpunt van wat verkeerd is met hulle. Dit is onmoontlik om die krag van hierdie verskuiwing na selfverantwoordelikheid te onderskat eerder as om ander te probeer regmaak.
Sommige dinge is belangriker as om te weet
Ek het soveel geleer in die loop van die soet en onstuimige tye van ons huwelik, maar die les wat vir my uitstaan, is dat ek net nie weet nie. Ek weet nie hoeveel meer tyd Linda en ek het om saam te spandeer nie. Ek weet nie hoe ons dit deur die hel gemaak het nie. Ek weet nie watter ander uitdagings my wag en wie ek sal word om hulle te ontmoet nie. Ek weet nie hoekom ek so gelukkig is en wat ek gedoen het om dit te verdien nie.
Een van die min dinge wat ek weet, is dat daar dinge is wat belangriker is as om te weet, en dit is wat Linda my geleer het: dat dinge van die hart nie minder belangrik is as dinge van die verstand nie. Sy ken haar die hele lewe.
Ek het dit geweet, vergeet dit, en onthou dan weer. Wie weet? Ek mag weer vergeet. As ek dit gedoen het, het ek ten minste hierdie tyd gehad, hierdie lieflike kosbare tyd, kort alhoewel dit mag wees, waarin ek 'n skip vaar genade, en die winde het die golwende seil gevul.
Dit wat ons nie doodmaak nie: hoe een koppelaar sterker geword het by die gebroke plekke
Dit wat ons nie doodmaak nie is die verhaal van 'n egpaar se tienjarige reis wat hulle deur 'n reeks proewe geneem het wat hul familie kreupel en hul huwelik byna verwoes het. Charlie en Linda, wat opgelei is as psigoterapeute en praktiserende verhoudingsberaders, het bevind dat hul professionele opleiding nie genoeg was om hulle te bevry van die uitdagings wat hulle ondervind het nie. Die proses van hul wonderbaarlike herstel lees soos 'n klinkende roman. Die Bloem se ontvouende verhaal bied die noodsaaklike stappe wat nodig is om die lewe terug te haal in 'n mislukte huwelik en in 'n diep liefdevolle verband te beweeg wat selfs die drome oorskry wat elke vennoot gewaag het om te bereik.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Paartjies > Die winde van genade kan soms soos 'n vloek voel