Khalid se wens. Stories vir kinders - Inligting - 2022
Dit is die verhaal van 'n seun wat geweet het hy is nie 'n volwassene nie. Kinders het eers in die vorige eeu hul regte erken, en kinders is ook nie as sodanig beskou nie, maar as 'miniatuur volwassenes sonder die reg om gehoor te word'. My naam is Khalid. Ek is in die jaar 1436 in Toledo gebore.
Toledo word 'die stad van die drie kulture' genoem omdat Jode, Kastiliërs en Arabiere woon. Ek hou baie daarvan, want jy kan ure en ure spandeer om mense met ander klere te sien verbygaan; verskillende kosse vervoer en verskillende tale praat. Niemand bots met iemand nie en as hulle paaie kruis, gee hulle mekaar glimlagte wat duisend woorde werd is.
Ek is baie gelukkig, ek kan nie kla oor die lewe wat ek het nie. Vanuit die venster van my kamer kan u die Alcántara-brug sien; op die tafel in my huis is daar altyd cous cous; Ek het selfs geleer lees en skryf. Maar soms gebeur daar dinge wat ek nie verstaan ​​nie en dat ek graag wil hê dat hulle moet verander. In 'n stad soos Toledo sien ek dit minder, maar sodra u Toledo deur Puerta del Sol verlaat ...
My pa is 'n pottebakker. Verkoop u potte, borde en ander potte deur die dorpe La Mancha. Ek vergesel hom en help hom. Soms terwyl ons op pad is, gaan sit ek agter in die motor en kyk. Ek kyk na mense wat verbygaan en sien alles wat gebeur. Ek sien hoe mense van my ouderdom kaalvoet loop en groter sakke dra as hulle.
Ek sien baie jong vroue wat 'n pasgeborene in hul arms dra. Ek sien baie mense werk in die veld van sonop tot sononder. Hulle kla nie, niemand kla nie. As ons by die mark uitkom, sien ek mans en vroue inkopies vergesel van hul dogters en seuns. U kan sien dat hulle van hulle hou, maar dit val my op dat nie die meisies of die seuns die vrugte kies nie, maar wel die koop, maar hulle maak wel die diere skoon, maar hulle kyk my nie in die oë nie. Hulle praat ook nie met my nie en ek kan nie raai wat hulle dink nie.
Laatmiddag, wanneer die mark verby is, keer ons terug huis toe en anders wag ons in die stad vir die volgende dag om aan te kom. Ek wil graag in die dorpe bly omdat sodat ek wonderlike dinge in die handelsware van ander verkopers kan ontdek, op straat en ek kan selfs nuwe mense ontmoet.
En dit is die grootste skat wat ek ontdek het, is die vriendskap met ander seuns en meisies wat, soos ek, reis, ook kom praat. Ons kan die hele nag deurbring om mekaar dinge te vertel wat ontsnap uit die oë van volwassenes en is dat seuns en meisies snags soos katte is. Ons sien dit alles. Een aand met 'n volmaan het iemand gesê:
- En wat sê u, het u dit met u vader bespreek?
Stilte het geval en ons het almal besef dat ons nie met volwassenes praat nie. Ons het nooit gedink dat die moontlikheid bestaan ​​dat hulle na ons sou luister nie. Vandag is ek nege jaar oud. Terwyl ons huis toe ry, dink ek aan hoe hulle my sal verwelkom.
Ek weet my ma het my gunsteling kos voorberei; dat my oupa vir my 'n speelding sou gebou het; dat my ouer suster my my gunsteling storie sal vertel. Wat ek nie weet nie, is of my pa my die geskenk sal gee wat ek die graagste wil hê:
- Pa, ek wil graag iets vir u sê.
- Dit is Khalid, ek kan jou hoor.
Dit het gedoen. My pa, sonder om te weet dat dit die beste geskenk is wat u vir my kan gee, Hy het my geluister. Baie dankie pa dat u my soos 'n kind met 'n stem behandel.
Hierdie verhaal is geneem uit Hopscotch, 'n webwerf wat toegewy is aan kinderregte - www.rayuela.org
U kan meer artikels lees soos Khalid se wens. Stories vir kinders, in die kategorie Kinderverhale op die terrein.
Video: 29 Oulike kinder stories. Afrikaanse luisterstories. luister sprokie verhale (Januarie 2022).