Kommunikasie van kinders met volwassenes en eweknieë - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Kommunikasie met kinders by volwassenes word dit dikwels tot 'n minimum beperk, wat behoorlike onderwys uitsluitlik uitsluit. Hoekom gebeur dit? Stedelike drukte, 'n hoop gevalle, die werk verg baie tyd en moeite van hul ouers, sodat kinders baie min aandag geniet. En die tyd wat ouers aan kinders toewy, word dikwels nie aan die bou van vertrouende verhoudings gebring nie, maar om 'n opbouende funksie te vervul, insluitend 'n sekere stel moraliteit, postulate en dogmas. Ouers gee al hierdie instruksies aan hul kinders op die masjien. Hulle glo verkeerdelik dat hulle op hulle manier hul ouersplig nakom.
Dikwels weet ouers nie hoe om met hul kinders te praat nie. As ouers swaar opgevoed word, sal hulle aanvaar dat kinders sigbaar moet wees, maar nie gehoor word nie, terwyl ander ouers bloot konflikte vermy. Gebrek aan kommunikasie met kinders in die familie kan 'n vernietigende oomblik in die ontwikkeling van normale verhoudings maak. Kinders mag geïsoleer word, wat hulle laat onttrek, geïrriteerd raak, hulle sal nie meer probleme ondervind nie. Dit is belangrik om te verstaan ​​dat wanneer jy met kinders praat oor verskillende onderwerpe, jy verhoudings tussen jou ontwikkel, hulle 'n bietjie gelukkiger maak, sowel as die verwydering van oormatige spanning.
Die sekerste manier om effektief te kommunikeer, is om seker te maak dat, ongeag ouderdom en probleem, 'n kind van enige ouderdom met jou sal praat oor enige onderwerp.
Kind se kommunikasie met volwassenes
As jy 'n harmonieus ontwikkelde persoonlikheid wil ontwikkel, moet kommunikasie met die kind selfs tydens swangerskap begin. Dit is nodig om vanaf die begin van die swangerskap te praat, maar kommunikasie moet meer effektief en sistematies wees vanaf die oomblik dat jou baba begin roer.
Die kind sien merkwaardig die geluide en stemme wat aan hom gerig is, raak aan hulle gewoond en leer dan. Verder, die verstandelike ontwikkeling van die baba gaan voort in kommunikasie met die moeder na geboorte. As 'n kind vanaf die geboorte van kommunikasie ontneem is, sou hy nie 'n moreel en kultureel ontwikkelde, beskaafde burger word nie. Kinders in die proses van kommunikasie ontwikkel, verkry gedrags- en verstandelike eienskappe. 'N Voorskoolse kind kan nie die vrae lees wat hom in die boek interesseer nie. Hy sukkel om met volwassenes te kommunikeer.
Kommunikasie van die kind met volwassenes moet so 'n taak oplos: maak die wêreld oop vir die baba en wys die beste, sowel as die negatiewe wat die mensdom het. Slegs 'n volwassene sal die kind oopmaak vir alle verskeidenheid emosies, persepsies en spraak. 'N Volwassene maak dit makliker vir 'n kind om sosiale norme te verstaan, met sy gedrag versterk die gepaste gedrag en help die kind ook om sosiale invloede te onderwerp. Sonder aandag, liefde, begrip van naby volwassenes, sal die baba nie 'n volwaardige persoon word nie. Die baba moet hierdie aandag in die gesin ontvang, aangesien die familie die eerste is met wie hy sy kommunikasie begin. Dit is in die familie dat al die grondslae van kommunikasie gelê word, wat die kind in die toekoms sal ontwikkel.
Kommunikasie met kinders van voorskoolse ouderdom
'N Belangrike en kragtigste bron van voorskoolse ervarings is verhoudings met ander kinders. Wanneer ouers hul liefde met liefde, sagtheid, hul regte erken, die baba ervaar emosionele welsyn: 'n gevoel van veiligheid en vertroue. Emosionele welstand beïnvloed die normale ontwikkeling van die kind se persoonlikheid, ontwikkel in hom positiewe eienskappe, 'n vriendelike houding teenoor ander.
Kommunikasie met kinders van voorskoolse ouderdom hang direk af van die verhouding tussen volwassenes. Deur middel van nabootsing in kommunikasie leer die baba hoe om met mense te kommunikeer. In 'n poging om te leer hoe om te kommunikeer, om die lof van die baba met vurigheid in kommunikasie te onderdruk. Terselfdertyd, probeer om hul onafhanklikheid te beweer, skei die voorskoolse homself, wat byvoorbeeld 'n persoonlike begeerte aantoon, om byvoorbeeld te aandring op sy aandrang: "Ek sal dit doen!", "Ek het dit gesê!". Die kind kan nie sy emosies vaardig bestuur nie, wat hom dwing om homself met ander te identifiseer.
Kommunikasie met voorskoolse leerders kry geleidelik 'n ekstra-operatiewe aard. Versterk geleenthede aansienlik as gevolg van die spraakontwikkeling van kommunikasie met ander.
Daar is twee vorme van kommunikasie tussen kinders en volwassenes - ekstra-operatief (kognitief en persoonlik). Teen vier jaar ontwikkel 'n ekstra-operatiewe-kognitiewe vorm. Hierdie vorm word gekenmerk deur die behoefte aan volwasse respek en die bestaan ​​van kognitiewe motiewe. Teen die einde van die senior voorskoolse ouderdom is 'n vorm van kommunikasie ekstra kreatief-persoonlike, wat die behoefte aan empatie, wedersydse begrip en persoonlike motiewe van kommunikasie bepaal. Spraak is die hoofmiddel vir ekstraoperatiewe kommunikasievorme. Ekstra persoonlike kommunikasie tussen 'n kind en 'n volwassene is van groot belang vir persoonlike ontwikkeling. In die proses van hierdie kommunikasie leer die kind bewus die reëls en norme van gedrag, wat die morele bewussyn vorm. Deur persoonlike kommunikasie sien die kinders hulself van buite, wat selfbewussyn en selfbeheersing moontlik maak.
Persoonlike kommunikasie van voorskoolse studente laat ons toe om tussen die rolle van volwassenes te onderskei - 'n dokter, opvoeder, onderwyser en in ooreenstemming met hierdie verhoudings.
Die ontwikkeling van 'n kind se kommunikasie met 'n volwassene in voorskoolse ouderdom benodig voortdurend 'n welwillendheidstoon, 'n positiewe assessering van 'n volwassene. In die teenwoordigheid van 'n volwassene is korrekte gedrag die eerste fase van die kind se morele ontwikkeling. Geleidelik is die behoefte om op te tree volgens sekere reëls sin vir die baba in die teenwoordigheid van 'n volwassene.
Die ontwikkeling van 'n kind se kommunikasie met 'n volwassene het 'n vertroue en welwillendheid nodig. Die betekenis van wat gebeur, is dat die voorskoolse kind 'n gevoel van verantwoordelikheid vir hul gedrag het. Voorskoolse ervaar 'n onvergeetlike behoefte aan volwasse ondersteuning en assessering van hul aktiwiteite.
Kommunikasie met kinders van voorskoolse ouderdom sluit in die voorsiening van emosionele ondersteuning. Op sy beurt kan verwaarlosing, onoplettendheid, oneerbiedige houding van 'n volwassene lei tot 'n verlies aan vertroue in kinders.
Effektiewe kommunikasie met kinders is respek, vertroue, liefde, onbuigsaamheid in sekere sake in die handhawing van ouerlike gesag.
Metodes om met kinders te kommunikeer, moet nie formaliteit, skree, opdragte, beledigings, senuweeagtigheid insluit nie. Ouers maak dikwels foute, verkies bevele en opdragte, dreigemente, waarskuwings. Byvoorbeeld, "Staan dadelik op," "Hou nou op," "sodat ek dit nie sou sien nie," "Stop huil," "moenie ophou nie - neem 'n gordel." Die baba beskou 'n kategoriese vorm as 'n ouer se onwilligheid om in 'n kind se probleem in te dring, voel disrespek vir homself.
Baie harde en harde woorde roep 'n gevoel van verlating en gebrek aan regte in die siel van 'n ongevormde persoonlikheid op. In reaksie hierop kry ouers koppigheid, weerstand, onbeskofheid. Alle dreigemente is betekenisloos as die kind sy eie probleem erger ondervind, hom tot 'n nog groter dooie punt lei.
Gereelde herhaling van bedreigings, bestellings is verslawend, en die kinders reageer nie meer op sulke onderrig nie. Wat moet ouers doen?
Kinders met kommunikasie probleme vereis spesiale aandag. Sulke kinders verdra nie kritiek, beskuldigings nie. Skadelike frases en aanvalle, soos "Ek het alles weer verkeerd gedoen", "Ek het tevergeefs gehoop," "alles vanweë jou", 'n storm van emosies en verontwaardiging in die baba se siel. Hy sal reageer met woede, aanranding (verbale) of wanhoop, teleurstelling, depressie, heeltemal ontnugter met volwassenes en met homself. As 'n volwassene 'n kind swak behandel, word 'n lae selfbeeld gevorm. Hy begin homself aan 'n slap of verloorder toeskryf. Lae selfbeeld lei tot nuwe probleme in die gesin.
Ouers kommunikasie met kinders
Die gebruik van bespotting en byname teen voorskoolse studente is onaanvaarbaar. Sulke opmerkings as "wel, jy, crybaby," "jy is net 'n kelk," "jy is nie 'n man nie," druk die kind weg en glo nie. Na so 'n houding word die kinders beledig en verdedig deur sulke woorde: "wat is dit?", "Wel, laat die klub", "wel, ek sal so wees!"
Simpatie vir 'n voorskoolse moet nie in woorde maar in dade wees nie. Nie nodig om sulke frases te sê nie "kalm, dit is so nonsens," "maal - die meel sal wees," "moenie aandag gee nie."
Kinders met kommunikasieprobleme verdra nie vervelige notasies soos "dit is tyd om te onthou dat jy jou hande moet was voordat jy eet", "luister altyd na jou pa", "jy lei jouself af - jy maak foute." Na sulke notasies reageer die kind: "genoeg", "weet ek." As gevolg hiervan het hy 'n sielkundige doofheid.
Hou die baba lief soos hy is, respekteer hom altyd, want hy is net soos jy. Moenie irriterend in sy siel raak nie. Beter luister noukeurig, probeer om te verstaan ​​wat in sy hart is. Dit is moeilik om te hou om vrae te vra, maar vra redelik.
Moenie die probleme van die kind lag nie. Vermy vervelige moralisering: "jy moet dit doen," "jy moet die ouderlinge respekteer." Sulke hartseer frases gee niks nuuts nie en hul gedrag verander nie. Die kind voel skuld, druk van gesag, verveling, en dikwels alles saam. Morele beginsels, sowel as morele gedrag, gee nie die woorde nie, maar die atmosfeer in die huis self, sowel as die gedrag van volwassenes.
Moenie eenvoudig in die advies wees nie: "Ek sal terug gee", "gaan vra om verskoning." Dikwels luister kinders nie na sulke raad nie. Wanneer u 'n kind adviseer, herinner u dat dit klein, onervare is en die outoritêre posisie van 'n volwassene net irriterend is.
Kenmerke van kommunikasie tussen ouers en kinders sluit in die manifestasie van vertroue. Moenie sê: "Dit is alles as gevolg van jou," "weer geveg," "Ek kan deur jou sien." Gereelde herhaling van sulke frases voorskoolse woedend.
Styl van kommunikasie met kinders
Kommunikasie behoort die gesin te verenig en baie ouers besef nie dat hulle die verkeerde kommunikasiestyl met hul kinders gekies het nie. Nie net die vyandige houding van die ouers nie, maar ook hul liberalisme, kan die baba benadeel.
Daar is die volgende kommunikasie met kinders:
fiksheid of permissiwiteit (as 'n reël, met hierdie styl, kry die baba wat hy wil hê deur middel van tantrums en grille: "Ek wil", "gee"). Die kind kan daardeur nie geblameer word nie, hy ken nie 'n ander kommunikasiestyl nie. As gevolg daarvan kan hy nie as 'n volwasse man grootword nie, omdat hy nie die woord "moet" verstaan ​​nie. In die skool en in die tuin is so 'n kind koppig, botsend en selfsugtig;
vervreemding, wanneer ouers nie hoor nie, sien nie, of wil nie hul kinders hoor en sien nie;
hiper-sorg, wanneer ouers onbewustelik 'n kind van enige onafhanklikheid (sielkundige, morele, fisiese, sosiale) sowel as ontwikkeling ontneem;
diktatorskap - hierdie styl impliseer hardheid, onbeskofheid, ignoreer, respek vir enige inisiatief van die kind, sowel as sy begeertes; In diktatuur gaan ouers na fisiese straf toe;
respek - hierdie styl word uit die vroeë ouderdom in liefde en respek vir die kind geopenbaar; ouers moedig die individualiteit van die kind aan, praat oor onderwerpe van belang vir hom, rig hul kinders en gee hulle vryheid van keuse.
Kommunikasie van die onderwyser met kinders
Professionele aktiwiteit van 'n opvoeder is onmoontlik sonder pedagogiese kommunikasie. Die kommunikasie van die versorger met kinders is 'n interaksiestelsel met die doel om 'n opvoedkundige impak te gee, asook om 'n kind se selfbeeld en toepaslike verhoudings te vorm, en skep 'n gunstige mikroklimaat vir geestelike ontwikkeling. Die onderwyser moet poog om pedagogiese kommunikasie met kinders doeltreffend te maak, wat sal bydra tot die geestelike ontwikkeling van kinders. Om dit te bereik, moet die onderwyser weet wat sy studente van omgang verwag, en ook rekening hou met die veranderende behoefte deur die kinderjare.
Kommunikasie met 'n kinderopvoeder berei die opkoms van nuwer, meer komplekse aktiwiteite voor. Die inhoud en vorm van pedagogiese kommunikasie van 'n opvoeder word bepaal deur spesifieke take wat opgelos word in die proses om die aktiwiteite van kinders te bestuur.
Die effektiwiteit van pedagogiese kommunikasie hang grootliks van die versorger se vermoë om die ouderdom en individuele eienskappe van kinders in ag te neem. Die onderwyser kies die vorm van blootstelling om met kinders van verskillende temperamente, sowel as ouderdom, te kommunikeer. Die tutor spreek dikwels 'n spesiale warmte uit vir die kleinste, en gebruik ook sagte vorms van adres waarmee die kinders in die familie gebruik word. Die onderwyser spreek belangstelling en sensitiwiteit uit in werk teenoor ouer kinders. In hierdie geval, vir die optimale aard van die verhouding, is dit egter nodig om die vermoë en grap te hê en, indien nodig, streng en ernstig te praat.
Die inhoud van kommunikasie van 'n opvoeder wissel in ooreenstemming met die gedrag van kinders, en hul geneigdhede, belange, geslag en eienskappe van die gesin mikro-omgewing word ook in ag geneem. Die onderwyser in die proses van interaksie met die kinders gebruik beide indirekte en direkte effekte.
Die direkte effekte is dié wat direk aan die leerling gerig word, asook met betrekking tot sy gedrag of verhoudings (vertoning, verduideliking, aanduiding, berisping, goedkeuring). Indirekte effekte sluit in blootstelling deur ander persone. Effektief in die werk met kinders indirekte effekte is die gevolge van dobbelkommunikasie.
Kommunikasie van kinders met eweknieë
Die voorskoolse wêreld van 'n kind is nie beperk tot die familie nie. Kinders word baie belangrike mense vir 'n kind. Namate hulle grootword, sal die voorskoolse belangrike kontakte voorkom, sowel as konflik met eweknieë. Daar is nie so 'n kleuterskoolgroep nie, ongeag waar die komplekse scenario van interpersoonlike verhoudings ontvou. Voorskoolse kinders help mekaar, twis, maak aanstoot, versoen, jaloers, maak vriende, maak vuil truuks.
Verhoudings word akuut deur kinders ervaar en word dikwels gevul met 'n verskeidenheid emosies. Opvoeders en ouers vermoed dikwels nie die verskeidenheid van gevoelens wat kinders ervaar nie, en natuurlik hou hulle nie spesiale belang by kinders se oortredings, vriendskappe, twispunte nie. Die ervaring van die eerste verhouding is die grondslag waarop die verdere ontwikkeling van die persoonlikheid gebaseer sal wees. Die eerste ervaring bepaal die houding teenoor ander, en dit is nie altyd positief nie. Vir die meeste babas word negatiewe houdings geheg aan diegene rondom hulle, wat langtermyn bedroefde gevolge het. Die taak van volwassenes is om probleme betyds in interpersoonlike verhoudings op te spoor en hulle te help om hul kind te oorkom. Volwasse hulp is gebaseer op die verstaan ​​van die redes wat onderliggend is aan die interpersoonlike verhoudings van kinders. Interne oorsake lok 'n bestendige konflik van kinders met eweknieë, maak jou eensaam. So 'n gevoel behoort tot die moeilikste, vernietigende ervaring.
'N Interne konflik wat betyds geopenbaar word, vereis nie net aandag van volwassenes nie, maar ook waarneming, kennis van sielkundige eienskappe, asook patrone in die ontwikkeling van kommunikasie.