Maar die gestalte wat by my opgekom het (praat van ’n fluit!) by die gedig waaruit jy aanhaal, is dié van die jong Jacques Perk wat soos sovele aspirante met sy digbundel rondloop op soek na ’n uitgewer. Die vraag is: Moet kinders van gelowiges klein gedoop word?... Of moet 'n mens wag met kinders van gelowiges totdat hulle deur die kategese sisteem self belydenis van geloof kan aflê en hulle dan doop? Hopelik hoef hulle nie tot dan te wag om die Heilige Gees te ontvang nie! Sy was by uitstek een van Pole se mees talentvolle digters tydens die periode tussen die Eerste en Tweede Wêreldoorlog. ’n Tydperk wat vernaam is vir herlewing in die kunste. Veral in die ironiese verse is hierdie indirekte segging baie effektief, soos in die gedig “Doemanie” waarin die sendingpredikant gekonfronteer met sy lewensstyl wat soveel verskil van die van sy kerk se lidmate. Dit is ook opvallend hoeveel reëls en frases uit Small se gedigte deel geword van die algemene Afrikaanse spreektaal soos uit die bekende “Die Here het gaskommel” die reël “..die dice het verkeerd gaval vi’ ons/ daai’s maar al” of “What abou’ de lô” .