Tech III SP-1066 - Inligting - 2022
Tech III SP -1066 - Geskiedenis
(SP-1066: 1. 60 '; b. 9'; dr. 3'6 "(agter); s. 26-30 mph .;
kpl. 6; a. 1 mg.)
Tech III (SP-1066)-'n motorboot wat in 1916 in Atlantic City, NJ, deur Adolph Apel gebou is, is op 6 Augustus 1917 deur die Amerikaanse vloot verkry van T. Coleman du Pont van Wilmington, Del. die volgende dag in opdrag geplaas.
Tech 111 is toegewys aan die 4de vlootdistrik, maar die rekords van haar diens is uiters sketsmatig. Sy is op 19 Oktober 1917 buite kommissie geplaas; maar— aangesien haar naam eers uit die 4de Naval District -lys met distriksvaartuie verdwyn tot die uitgawe van die Navy Directory van 1 September 1918 - blyk dit dat sy tot die somer van 1918 in die besit van die vloot gebly het. Vermoedelik is sy teruggegee iewers in 1918 aan haar eienaar en haar naam is van die vlootlys afgehaal.
Instruksiehandleidings en produkgeskiedenis
Kies 'n vuurwapen hieronder om dit te sien Handleiding, Reeksnommer en Kaliber geskiedenis.
10/22 Magnum (vervaardig van 1998 tot 2006) (Uit produksie)
44 Carbine (vervaardig van 1961 tot 1974) (Uit produksie)
44 Carbine (vervaardig van 1975 tot 1985) (Uit produksie)
77/22 & amp 77/17
77/50 (vervaardig van 1997 tot 2004) (Uit produksie)
AR-556 met vaste tydskrif
Deerfield (vervaardig van 2000 tot 2006) (Uit produksie)
M77 (vervaardig van 1968 tot 1984) (Uit produksie)
M77 (vervaardig van 1985 tot 1992) (Uit produksie)
M77 Mark II (insluitend Frontier Models) (vervaardig van 1989 tot 2013) (Uit produksie)
M77 Mark II Deluxe/Express (vervaardig van 1992 tot 2002) (Uit produksie)
M77 Mark II Magnum (vervaardig van 1992 tot 2010) (Uit produksie)
Mini-14 (vervaardig van 1974 tot 1977) (Uit produksie)
Mini-14 (vervaardig van 1978 tot 2004) (Uit produksie)
Mini-14 Ranch (vervaardig van 1982 tot 2004) (Uit produksie)
Mini-14 Ranch Rifle (vervaardig van 2005 tot hede)
Mini Thirty (vervaardig van 1986 tot 2004) (Uit produksie)
Mini Thirty (vervaardig van 2005 tot hede)
Model 96 - 96/22 en 96/17 (vervaardig van 1996 tot 2009) (Uit produksie)
Model 96 - 96/44 (vervaardig van 1996 tot 2007) (Uit produksie)
Nr 3 (vervaardig van 1973 tot 1986) (Uit produksie)
Ruger Amerikaanse geweer
Ruger Amerikaanse Rimfire
Ruger PC9 Carbine - 9mm (vervaardig van 1996 tot 2006) (Uit produksie)
Ruger PC4 Carbine - 40 kaliber (vervaardig van 1996 tot 2006) (Uit produksie)
Rooi etiket oor-en-onder
Gold Label Side by Side (vervaardig van 2004-2006) (Uit produksie)
Red Label Over-and-Under 12 Gauge (vervaardig van 1982 tot 1994) (Uit produksie)
Red Label Over-and-Under 12 Gauge (vervaardig van 1995 tot 2011) (Uit produksie)
Red Label Over-and-Under 20 Gauge (vervaardig van 1978 tot 1995) (Uit produksie)
Red Label Over-and-Under 20 Gauge (vervaardig van 1996 tot 2011) (Uit produksie)
Red Label Over-and-Under 28-meter (vervaardig van 1995 tot 2011) (Uit produksie)
Trap Shotgun - 12 Gauge (vervaardig 2001) (Uit produksie)
Woodside - 12 Gauge (vervaardig van 1995 - 2002) (Uit produksie)
22/45 (vervaardig van 1992 tot 2005) (Uit produksie)
22/45 Mark III (vervaardig van 2004 tot 2016) (Uit produksie)
22/45 Lite (vervaardig van 2012 tot 2016) (Uit produksie)
22/45 Mark III Hunter (vervaardig van 2004 tot 2012) (Uit produksie)
22 Charger Pistol (vervaardig van 2008 tot 2013) (Uit produksie)
Hawkeye Single-Shot (vervaardig van 1963 tot 1964) (Uit produksie)
LC9 (Uit produksie)
Mark I (vervaardig van 1949 tot 1982) (Uit produksie)
Mark II (vervaardig van 1982 tot 2005) (Uit produksie)
Mark III (vervaardig van 2004 tot 2016) (Uit produksie)
Mark III Hunter (vervaardig van 2004 tot 2016) (Uit produksie)
Mark IV (22/45 ingesluit)
P345 - Handmatige veiligheidsmodel (Uit produksie)
P345D - Decocker -model (vervaardig van 2004 tot 2009) (Uit produksie)
P85 / P85 MKII (vervaardig van 1987 tot 1992) (Uit produksie)
P89 - Handmatige veiligheidsmodel (vervaardig van 1993 tot 2009) (Uit produksie)
P89D - Decocker -model (vervaardig van 1993 tot 2009) (Uit produksie)
P89DAO - Slegs dubbelaksie (vervaardig van 1993 - 2004) (Uit produksie)
P90 - Handmatige veiligheidsmodel (vervaardig van 1991 tot 2010) (Uit produksie)
P90D - Decocker -model (vervaardig van 1991 tot 2009) (Uit produksie)
P91D - Decocker -model (vervaardig van 1992 tot 1994) (Uit produksie)
P91DAO - Slegs dubbelaksie (vervaardig van 1992 tot 1994) (Uit produksie)
P93D - Decocker -model (vervaardig van 1994 - 2004) (Uit produksie)
P93DAO - Slegs Double -Action (vervaardig van 1994 - 2004) (Uit produksie)
P94 - Handmatige veiligheidsmodel (vervaardig van 1994 - 2004) (Uit produksie)
P94D - Decocker -model (vervaardig van 1994 - 2004) (Uit produksie)
P94DAO - Slegs Double -Action (vervaardig van 1994 - 2004) (Uit produksie)
P944 - Handmatige veiligheidsmodel (vervaardig van 1995 tot 2010) (Uit produksie)
P944D - Decocker -model (vervaardig van 1995 tot 2009) (Uit produksie)
P944DAO - Slegs dubbelaksie (vervaardig van 1995 - 2004) (Uit produksie)
P95 - Handmatige veiligheidsmodel (vervaardig vanaf 2001-2005) (Uit produksie)
P95D - Decocker -model (vervaardig van 1996-2005) (Uit produksie)
P95DAO - Slegs dubbelaksie (vervaardig van 1996 - 2004) (Uit produksie)
P95DPR - Decocker -model (vervaardig van 1995 tot 2009) (Uit produksie)
P95PR - Handmatige veiligheidsmodel (vervaardig van 2005 tot 2013) (Uit produksie)
P97D - Decocker -model (vervaardig van 1999 - 2004) (Uit produksie)
P97DAO - Slegs dubbelaksie (vervaardig van 1999 - 2004) (Uit produksie)
Ruger Amerikaanse pistool
LCR - 22 LR en 22 WMR
LCR - 9 mm Luger
LCR - 327 Federale Magnum
Nuwe model Single-Six (sluit Bisley-modelle en 50-jarige bestaan ​​in)
Nuwe model Single -Six - Colorado Centennial Special Model (Uit produksie)
Nuwe model Single-Six-SSM (vervaardig vanaf 1984-2015) (Uit produksie)
Nuwe model Blackhawk - 30 karabyn
Nuwe model Blackhawk - spesiale model S32X (Uit produksie)
Nuwe model Blackhawk - 357 Magnum (sluit Bisley -modelle en 50 -jarige bestaan ​​in)
Nuwe model Blackhawk - 357 maksimum (vervaardig van 1982 tot 1984) (Uit produksie)
Nuwe model Blackhawk - S3840 spesiale model (Uit produksie)
Nuwe model Blackhawk - 41 Mag (sluit Bisley -modelle in)
Nuwe model Blackhawk - 44 Magnum 50ste verjaardag model (Uit produksie)
Nuwe model Blackhawk - 45 (sluit Bisley -modelle in)
Nuwe model Super Blackhawk (sluit Bisley -modelle en 50 -jarige bestaan ​​in)
Nuwe model Super Blackhawk Hunter
Nuwe Bearcat (sluit model vir 50ste verjaardag in)
Old Army Cap & amp Ball - Blued (vervaardig van 1972 tot 2008) (Uit produksie)
Old Army Cap & amp Ball - Stainless (vervaardig van 1975 tot 2008) (Uit produksie)
"Ou model" Single -Six - Standaardmodel (vervaardig van 1953 tot 1973) (Uit produksie)
"Ou model" Single -Six - Aluminiummodel (vervaardig van 1956 tot 1959) (Uit produksie)
"Ou model" Single -Six - Magnum -model (vervaardig van 1959 tot 1969) (Uit produksie)
"Ou model" Super Single-Six (vervaardig van 1964 tot 1972) (Uit produksie)
Ou model Blackhawk - 30 kaliber (vervaardig van 1968 tot 1973) (Uit produksie)
Ou model Blackhawk - 357 kaliber (vervaardig van 1955 tot 1973) (Uit produksie)
Ou model Blackhawk - 41 kaliber (vervaardig van 1965 tot 1973) (Uit produksie)
Ou model Blackhawk - 44 kaliber (vervaardig van 1956 tot 1962) (Uit produksie)
Ou model Blackhawk - 45 kaliber (vervaardig van 1971 tot 1973) (Uit produksie)
'Ou model' Super Blackhawk - 44 kaliber (vervaardig van 1959 tot 1973) (Uit produksie)
Ou model Bearcat en Super Bearcat (vervaardig van 1958 tot 1974) (Uit produksie)
Security-Six, Speed-Six, Police Service-Six (vervaardig van 1972 tot 1988) (Uit produksie)
Single-Ten & reg
Single-Nine & reg
Super Redhawk (sluit Alaskan -modelle in)
Vaquero (vervaardig van 1993 tot 2005 - sluit Bisley -Vaquero -modelle in) (Uit produksie)
Nuwe Vaquero (vervaardig van 2005 tot hede)
Vir meer inligting oor u spesifieke reeksnommer, kan u ons diensafdelings kontak by 336-949-5200.
Vir reeksnommers wat voor ons elektroniese rekords vervaardig is of vir 'n egtheidsbrief, laai dit af en stuur dit in die vorm vir die versoek om egtheid. Neem asseblief kennis: Die egtheidsbrief bevat die reeksnommer, skeepsdatum, model en kaliber. Ons kan nie verder as dit inligting verskaf nie.
Alle pryse op hierdie webwerf word slegs voorgestel. By Sturm, Ruger & amp. Sturm, Ruger & amp Co., Inc. verkoop nie vuurwapens direk aan verbruikers nie. Ruger -produkte word in voorraad en verkoop deur duisende onafhanklike kleinhandelaars in die Verenigde State en in baie ander lande. Ons glo daar is baie voordele verbonde aan die aankoop van vuurwapens by 'n spesialiswapenwinkel waar u advies en kennis van 'n ervare handelaar kan ontvang. Alle spesifikasies en pryse kan verander sonder kennisgewing. Sturm, Ruger & amp Co., Inc. behou die reg voor om die pryse, spesifikasies of beskikbaarheid van sy produkte te eniger tyd sonder kennisgewing te verander. Tipografiese, fotografiese en/of beskrywende foute is onderhewig aan regstelling. Ons vra om verskoning vir die ongerief.
Sturm, Ruger & amp Co., Inc. is een van die land se voorste vervaardigers van robuuste, betroubare vuurwapens vir die kommersiële sportmark. Met produkte wat in Amerika vervaardig word, bied Ruger verbruikers byna 800 variasies van meer as 40 produklyne. Ruger is al meer as 70 jaar 'n model van korporatiewe en gemeenskapsverantwoordelikheid. Ons leuse, & quotArms Makers for Responsible Citizens & reg, & quot, weerspieël ons verbintenis tot hierdie beginsels, terwyl ons hard werk om kwaliteit en innoverende vuurwapens te lewer.
Robuuste, betroubare vuurwapens en reg
In die VSA is chirurgiese tegnoloë gesertifiseer en werk hulle onder toesig van 'n chirurg, chirurgassistent of ander chirurgiese personeel (soos 'n meer senior tegnoloog), om te verseker dat die operasie -omgewing veilig is, dat toerusting behoorlik funksioneer en dat die operatiewe prosedure word uitgevoer onder toestande wat die veiligheid van pasiënte maksimeer. Hulle hanteer die instrumente, scrubs, hegtings, verskillende chirurgiese sponse, van uiters klein, onder 0,25 in (6,4 mm) vierkant vir neurochirurgiese prosedures, tot baie groter skootsponse wat gebruik word tydens chirurgiese ingrepe in of op groter dele van die liggaam se besproeiingsvloeistowwe en medikasie.  Chirurgiese tegnoloë lei ook ander personeel in die operasiesaal op as 'n belangrike deel van die chirurgiese span. 
Chirurgiese tegnologie het begin in bekende mediese institute en universiteite van Karachi, Islamabad, Lahore, Peshawar, Quetta en Azad Kashmir. Chirurgiese tegnoloë kan in die regerings- en federale sektore as professionele persone van graad 16/17 werk, alhoewel hulle 'n beperkte aantal sitplekke in THQ- en DHQ -hospitale het, ondanks intensiewe werklading. Dit is uitsluitlik die regering se verantwoordelikheid om die geloofwaardigheid van geallieerde gesondheidswerkers te erken deur hul sitplekke in staatshospitale te vergroot en hul salarispakkette te verhoog sodat hulle hul basiese regte kan verkry. Afhangende van die rol en werksomgewing in Pakistan, kan hulle verskillende titels hê, waaronder Scrub Chirurgiese Tegnoloog, Circulerende Chirurgiese Tegnoloog of Tweede Assistent Tegnoloog.
In Mosambiek bied hulle gevorderde chirurgiese dienste, wat dikwels outonoom werk in die afwesigheid van 'n dokter.  In ander lande sluit beroepe met soortgelyke titels kliniese beamptes, kliniese medewerkers of assistent -mediese beamptes in, wat verskillende dinge kan beteken onderhewig aan plaaslike omstandighede.
Die meeste chirurgiese tegnoloë, ongeveer 60 persent in die VSA, werk in hospitale, hoofsaaklik in operasiekamers. Chirurgiese tegnoloë hanteer ook toerusting, soos die hantering van 'n C-arm fluoroskoop in angioplastiek en ortopedie. 'N Chirurgiese tegnoloog met ervaring in verskeie spesialiteite word dikwels verkies. Ander skroptegnoloë werk moontlik in kantore van dokters of tandartse wat polikliniese chirurgie doen en in polikliniese sorgsentrums, insluitend ambulante chirurgiese sentrums.  In die Verenigde State, afhangende van die rol en werksomgewing, kan chirurgiese tegnoloë verskillende titels hê, insluitend chirurgiese chirurgiese tegnoloog of sirkulerende chirurgiese tegnoloog.   'n Paar tegnoloë in privaat praktyke (ook 'privaat scrubs' genoem) word direk in diens geneem deur chirurge wat spesiale chirurgiese spanne het, soos dié vir leweroorplantings.
Na verwagting sal loopbaanvooruitsigte vir chirurgiese tegnoloë in die komende jare toeneem. Volgens die Amerikaanse Buro vir Arbeidsstatistiek sal die indiensneming van chirurgiese tegnoloë teen 2020 met 19 persent toeneem, vinniger as die gemiddelde vir alle beroepe.  Hierdie neiging hou verband met die verwagte toename in die aantal chirurgiese ingrepe wat uitgevoer word namate die bevolking groei en ouer word. Ouer mense, insluitend die baba -boomer -generasie, benodig gewoonlik meer chirurgiese prosedures en sal verantwoordelik wees vir 'n groter deel van die algemene bevolking. Boonop sal tegnologiese vooruitgang, soos veseloptika, laser- en robottegnologie, toelaat dat 'n toenemende aantal nuwe chirurgiese prosedures uitgevoer word, en dat chirurgiese tegnoloë ook aan 'n groter aantal prosedures kan deelneem. 
Die rol van die chirurgiese tegnoloog het op die slagvelde in die Eerste en Tweede Wêreldoorlog begin toe die Amerikaanse weermag 'medici' gebruik om onder die direkte toesig van die chirurg te werk. Terselfdertyd is mediese 'korpsman' in die Amerikaanse vloot aan boord van gevegskepe gebruik. Verpleegsters is destyds nie aan boord van gevegskepe toegelaat nie. Dit het gelei tot 'n nuwe beroep binne die weermag, genaamd operasiekamer tegnici (ORT's).
Met baie mediese personeel in die buiteland of wat pligte in militêre hospitale uitvoer, is 'n versnelde verpleegprogram met die klem slegs op operasiekamertegnologie opgestel as 'n praktiese opleiding van verpleegassistente wat in die chirurgiese afdeling gewerk het. Hierdie individue het die sterilisasie van instrumente bestudeer en hoe om vir die pasiënt in die operasiesaal te sorg. Tegnieke, hegtings, drapering en instrumentasie is beklemtoon; hulle moes ook kliniese tyd in arbeid en bevalling en die noodkamer doen.
Na die Koreaanse Oorlog was daar 'n tekort aan verpleegsters in die operasiesale. Operasionele toesighouers het oudmedici en oudkorpsmanne begin werf om in burgerlike hospitale te werk. Hierdie voormalige militêre manne het as sirkulators in die operasiesaal gedien terwyl die skroprol of 'instrumentverpleegster' deur die geregistreerde verpleegster uitgevoer is. Eers in 1965 is hierdie rolle omgekeer.
In 1967 publiseer die Association of periOperative Registered Nurses (AORN) 'n boek met die titel Onderrig aan die operasiekamer tegnikus. In 1968 het die AORN -raad van direkteure die Association of Operation Room Technicians (AORT) gestig. Die AORT het in 1969 twee komitees gevorm, die Liaison Council on Certification for the Chirurgical Technologist of LCC-ST (nou bekend as die National Board of Chirurgical Technology and Surgical Assisting of NBSTSA)  en die Gesamentlike Komitee vir Onderwys. Die eerste sertifiseringseksamen is in 1970 afgelê, en diegene wat die sertifiseringseksamen geslaag het, het 'n nuwe titel gekry: Certified Operation Room Technician (CORT).
In 1973 word AORT onafhanklik van AORN en verander die titel van die pos na wat dit vandag is, chirurgiese tegnoloog. Die AORT het ook hul naam verander na die Association of Surgical Technologists (AST).  In 1974 is 'n akkrediteringsliggaam gestig om kwaliteit onderwys te verseker. Die programme wat deur LNR/STSA geakkrediteer is (akkreditasiebeoordelingskomitee vir chirurgiese tegnologie en chirurgiese hulpverlening voorheen ARC-ST) word gemonitor vir voldoening aan die standaarde. Die ARC/STSA en AST raad van direkteure beveel die geassosieerde graad aan as intreevlak chirurgiese tegnologie -opleiding.
Chirurgiese tegnoloë wat vandag die nasionale sertifiseringseksamen wat deur die NBSTSA ontwerp is, slaag en slaag, verdien die titel 'Certified Chirurgical Technologist'. Sertifisering kan hernu word deur kontakure of herondersoek. Wette vir chirurgiese tegnoloë wissel volgens staat en baie state is in verskillende stadiums van wetgewing. Sommige vereis sertifisering, sommige vereis staatsregistrasie, en sommige het geen wette nie.
Chirurgiese tegnoloë is omstreeks 1984 bekendgestel in die nadraai van die Mosambiekse burgeroorlog wat die gesondheidsektor lamgelê het. Hulle word opgelei om omvattende mediese en chirurgiese sorg te bied, wat 'n leemte vul wat ontstaan ​​deur die tekort aan chirurge, veral in landelike gebiede. Chirurgiese tegnoloë bestuur trauma en neem deel aan verloskunde en noodoperasies. Hulle kan ook dien as administrateurs by hospitale op distriksvlak.  Na raming voer chirurgiese tegnoloë 90 persent van alle verloskundige operasies in die land uit. 
Op opvoedkundige gebied studeer chirurgiese tegnoloë aan programme vir chirurgiese tegnologie wat geakkrediteer is deur die Commission on Accreditation of Allied Health Education Programs (CAAHEP), , wat staatmaak op inligting wat verkry is deur 'n gesamentlike poging van die Association of Chirurgical Technologists (AST)  en die American College of Surgeons (ACS). Die CAAHEP is 'n erkende akkreditasie -agentskap van die Council for Higher Education Accreditation (CHEA).  Boonop is chirurgiese tegnologieprogramme geleë in opvoedkundige instellings wat institusioneel geakkrediteer is deur agentskappe wat erken word deur die Amerikaanse Departement van Onderwys (USDE) of The Joint Commission. Die LNR/STSA is ook lid van die Association of Specialized and Professional Accreditors (ASPA).
Die volgende verklaring is ontwikkel deur die ACS 'Committee on Perioperative Care, en goedgekeur deur die ACS Board of Regents tydens sy vergadering in Junie 2005.  Hierdie verklaring is daarna goedgekeur deur die AST, American Society of Anesthesiologists (ASA), American Association of Surgical Physician Assistants, American Association of Nurse Anesthetists en American Society of PeriAnesthesia Nurses.
Chirurgiese tegnoloë is individue met gespesialiseerde opleiding wat as lede van die chirurgiese span funksioneer as 'n skroppersoon. Met addisionele opleiding en opleiding, funksioneer sommige chirurgiese tegnoloë in die rol van chirurgiese eerste assistent. Programme vir chirurgiese tegnologie word geïnspekteer deur die akkreditasie -hersieningskomitee vir onderwys in chirurgiese tegnologie - 'n gesamentlike poging van die Vereniging van Chirurgiese Tegnoloë en die American College of Chirurge, onder die vaandel van die Kommissie vir Akkreditasie van Geallieerde Gesondheidsopvoedingsprogramme. Geakkrediteerde programme bied sowel didaktiese opleiding as kliniese ervaring onder toesig, gebaseer op 'n kernkurrikulum vir chirurgiese tegnologie.
Geakkrediteerde programme kan aangebied word in gemeenskaps- en junior kolleges, beroeps- en tegniese skole, die weermag, universiteite en gestruktureerde hospitaalprogramme in chirurgiese tegnologie. Die geakkrediteerde programme wissel van nege tot 15 maande vir 'n diploma of sertifikaat tot twee jaar vir 'n geassosieerde graad, wat die voorkeur -intreevlak is, maar nie nodig nie.
Gegradueerdes van geakkrediteerde chirurgiese tegnologieprogramme kom in aanmerking vir sertifisering deur die National Board of Chirurgical Technology and Chirurgical Assisting (NBSTSA), 'n administratief onafhanklike liggaam van die Vereniging van Chirurgiese Tegnoloë wat bestaan ​​uit verteenwoordigende Certified Chirurgical Technologists, 'n chirurg en die publiek.
Die American College of Surgeons ondersteun sterk genoegsame opleiding en opleiding van alle chirurgiese tegnoloë, ondersteun die akkreditasie van alle opvoedkundige programme vir chirurgiese tegnologie en ondersteun die ondersoek vir sertifisering van alle gegradueerdes van geakkrediteerde opvoedkundige programme vir chirurgiese tegnologie.
Die professionele organisasie vir chirurgiese tegnoloë is die AST.  Die hoofdoel daarvan is om te verseker dat chirurgiese tegnoloë die kennis en vaardighede het om pasiëntsorg van hoë gehalte te administreer en die belangrikste verskaffer is in samewerking met meer as 40 staatsorganisasies vir voortgesette opleiding vir chirurgiese tegnoloë. Sertifikate is egter ook beskikbaar by die NBSTSA, die National Center for Competence Testing (NCCT) en die National Healthcare Association (NHA). Dit is die geloofsbrief van die Certified Chirurgical Technologist (CST), die Tech in Surgery-Certified (TS-C) en die Certified Operations Room and Surgical Technician (CORST). 
'N' Gesertifiseerde chirurgiese tegnoloog 'moet sestig krediete verdien om hul geloofsbrief by die NBSTSA te hernu. Dit is 'n tweestapproses om hul geloofsbriewe te hernu: dien krediete vir voortgesette opleiding (CEC) by die AST in en dien die toepaslike hernuwingsvorm by die NBSTSA in met die korrekte hernuwingsfooi.
NBSTSA hernu elke vier jaar 'n sertifisering. Die hernuwingsaansoek moet maande voor die vervaldatum ingedien word. Die vervaldatum word op die sertifikaatkaart of sertifikaat gedruk. Om die sertifikaat van 'Certified Chirurgical Technologist' te hernu, is dit belangrik om die beste moontlike sorg vir die chirurgiese pasiënt te bied.
In Mosambiek kwalifiseer chirurgiese tegnoloë eers as kliniese beamptes, dan voltooi hulle, nadat hulle minstens drie jaar lank gewerk het, nog 'n driejaarprogram wat fokus op verloskunde, traumatologie en noodgeneeskunde. Die eerste twee jaar behels chirurgiese opleiding onder toesig onder senior chirurge in die Maputo Central Hospital, gevolg deur 'n internskapjaar in 'n provinsiale hospitaal.  Chirurgiese tegnoloë voer outonome roetine- en noodoperasies uit, en werk dikwels in hospitale wat nie chirurgies gekwalifiseerde dokters het nie.
Gaan die batterygesondheid na in Windows 10
Met u batteryverslag gegenereer en oop, is dit tyd om deur elke afdeling te gaan om 'n duideliker beeld te kry van die prestasie van u battery en die geskatte lewensverwagting.
Die eerste afdeling, direk onder Batteryverslag, bevat 'n paar primêre stelselinligting, soos die naam van u rekenaar, die BIOS -weergawe, die bedryfstelsel en die datum waarop die verslag geskep is.
Die tweede afdeling, hieronder Geïnstalleerde batterye, bevat belangrike inligting oor u skootrekenaar- of tabletbatterye, soos naam, vervaardiger, reeksnommer, chemie en ontwerpkapasiteit.
Hierdie afdeling gee u 'n gedetailleerde oorsig van wanneer u toestel op 'n battery was of op 'n wisselstroomkonneksie gekoppel was. Onlangse gebruik dek die kragtoestande van u toestel vir drie dae en bevat begintyd, toestand (aktief/opgeskort), bron (battery/wisselstroom) en oorblywende kapasiteit.
Gebruik van batterye
Hierdie gebied bevat 'n lys van die leegmaak van die battery gedurende die afgelope drie dae voordat die verslag gegenereer word. As u stelsel vir lang periodes alleen op die battery werk, sal hierdie afdeling dit volgens die aanvangstyd of -duur, sowel as deur die energie wat leegloop, opbreek.
Onder hierdie afdeling sien u 'n volledige geskiedenis (insluitend die duur) van elke keer dat u toestel op 'n battery of wisselstroom werk. Die hersiening van u gebruiksgeskiedenis is 'n goeie manier om te sien hoe gereeld en hoe lank u u toestel op batterykrag gebruik.
In hierdie afdeling van die verslag sien u die volle laaikapasiteit in vergelyking met die ontwerpkapasiteit van u battery vir elke periode. Om na u volle laaikapasiteit te kyk, is nog 'n nuttige manier om die algehele gesondheid en prestasie van u battery oor tyd te monitor.
Die laaste gedeelte van die verslag bevat skattings van die batterylewe teen volle lading, vergeleke met die ontwerpte kapasiteit. Hierdie gebied gee u 'n duidelike beeld van hoe goed u batterylewe oor tyd kan hou. Heel onder in die verslag is daar 'n geskatte waarde van die batteryleeftyd, gebaseer op waargeneemde dreine sedert die laaste OS -installasie.
Global Village moontlik
In 500 jaar, wanneer die mensdom terugkyk na die aanbreek van ruimtevaart, is Apollo se landing op die maan in 1969 moontlik die enigste gebeurtenis wat onthou word. Terselfdertyd het Lyndon B. Johnson, self 'n ywerige promotor van die ruimteprogram, gevoel dat verkenningssatelliete alleen elke sent wat aan die ruimte bestee word, regverdig. Weervoorspelling het 'n omwenteling ondergaan weens die beskikbaarheid van foto's van geostasionêre meteorologiese satelliete-foto's wat ons elke dag op televisie sien. Dit is alles belangrike aspekte van die ruimtetydperk, maar satellietkommunikasie het waarskynlik meer invloed as die res op die gemiddelde persoon gehad. Satellietkommunikasie is ook die enigste kommersiële ruimtetegnologie wat jaarliks ​​miljarde dollars in die verkoop van produkte en dienste genereer.
Die tegnologie van die biljoen dollar
In die herfs van 1945 skryf 'n RAF -elektroniese beampte en lid van die British Interplanetary Society, Arthur C. Clarke, 'n kort artikel in Wireless World wat die gebruik van bemande satelliete beskryf in 24-uur wentelbane hoog bo die wêreld se massas om televisieprogramme te versprei. Sy artikel het blykbaar min blywende effek gehad, alhoewel Clarke die verhaal in 1951/52 herhaal het Die verkenning van die ruimte . Miskien die eerste persoon wat die verskillende tegniese opsies in satellietkommunikasie noukeurig beoordeel het en John R. Pierce van AT & ampT's Bell Telephone Laboratories het die finansiële vooruitsigte beoordeel, wat in 'n toespraak uit 1954 en 'n artikel uit 1955 die nut van 'n kommunikasiespieël in die ruimte, 'n 'repeater' in 'n mediumbaan en 'n wentelbaan van 24 uur uitgebrei het. "herhaler." By die vergelyking van die kommunikasiekapasiteit van 'n satelliet, wat hy op 1000 gelyktydige telefoonoproepe beraam het, en die kommunikasiekapasiteit van die eerste trans-atlantiese telefoonkabel (TAT-1), wat 36 gelyktydige telefoonoproepe teen 30-50 kan dra miljoen dollar, wonder Pierce of 'n satelliet 'n miljard dollar werd sou wees.
Na die bekendstelling van Sputnik I in 1957, het baie die voordele, winste en aansien van satellietkommunikasie in ag geneem. Vanweë die kongres se vrees vir 'duplisering', het NASA hom beperk tot eksperimente met 'spieëls' of 'passiewe' kommunikasiesatelliete (ECHO), terwyl die departement van verdediging verantwoordelik was vir 'herhaal' of 'aktiewe' satelliete wat die ontvangste sein versterk by die satelliet-bied kommunikasie van baie hoër gehalte. In 1960 het AT & ampT by die Federale Kommunikasiekommissie (FCC) aansoek gedoen om toestemming om 'n eksperimentele kommunikasiesatelliet te lanseer om 'n operasionele stelsel vinnig te implementeer. Die Amerikaanse regering het met verbasing gereageer- daar was geen beleid om die vele besluite rakende die AT & ampT-voorstel uit te voer nie. Teen die middel van 1961 het NASA 'n mededingende kontrak aan RCA toegeken om 'n medium-baan (4,000 myl hoog) aktiewe kommunikasiesatelliet (RELAY) te bou AT & ampT bou sy eie medium-baan-satelliet (TELSTAR) wat NASA teen 'n koste sou lanseer -vergoedingsgrondslag en NASA het 'n alleenbron-kontrak aan Hughes Aircraft Company toegeken om 'n satelliet van 24 uur (20.000 myl hoog) (SYNCOM) te bou. Die militêre program, ADVENT, is 'n jaar later gekanselleer weens die ingewikkeldheid van die ruimtetuig, vertraging in die beskikbaarheid van lanseerders en die oorskryding van die koste.
Teen 1964 het twee TELSTAR's, twee RELAY's en twee SYNCOM's suksesvol in die ruimte gewerk. Hierdie tydsberekening was gelukkig omdat die Communications Satellite Corporation (COMSAT), wat gevorm is as gevolg van die Communications Satellite Act van 1962, besig was om hul eerste satelliet te kontrakteer. COMSAT se aanvanklike kapitalisasie van 200 miljoen dollar is as voldoende geag om 'n stelsel van tientalle satelliete met 'n medium baan te bou. Om verskeie redes, insluitend koste, het COMSAT uiteindelik gekies om die gesamentlike AT & ampT/RCA-aanbod van 'n medium-baan-satelliet met die beste van TELSTAR en RELAY te verwerp. Hulle het die 24-uur-baan (geosynchrone) satelliet gekies wat Hughes Aircraft Company aangebied het vir hul eerste twee stelsels en 'n TRW geosinchrone satelliet vir hul derde stelsel. Op 6 April 1965 is COMSAT se eerste satelliet, EARLY BIRD, vanaf Kaap Canaveral gelanseer. Wêreldwye satellietkommunikasie het begin.
Tydens eksperimente met TELSTAR, RELAY en SYNCOM is 'n paar kykies na die Global Village gegee. Dit het dele van die Olimpiese Spele in Tokio in 1964 ingesluit. Alhoewel COMSAT en die aanvanklike lanseervoertuie en satelliete Amerikaans was, was ander lande van die begin af betrokke. AT & ampT het aanvanklik met sy Europese telefoonkabel "vennote" onderhandel om grondstasies vir TELSTAR -eksperimentering te bou. NASA het hierdie onderhandelinge uitgebrei met RELAY- en SYNCOM -eksperimentering. Teen die tyd dat EARLY BIRD van stapel gestuur is, bestaan ​​daar reeds kommunikasie -grondstasies in die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Duitsland, Italië, Brasilië en Japan. Verdere onderhandelinge in 1963 en 1964 het gelei tot 'n nuwe internasionale organisasie, wat uiteindelik die eienaarskap van die satelliete sou aanvaar en die verantwoordelikheid vir die bestuur van die globale stelsel sou aanvaar. Op 20 Augustus 1964 is ooreenkomste onderteken wat die International Telecommunications Satellite Organization (INTELSAT) tot stand gebring het.
Teen die einde van 1965 het EARLY BIRD 150 telefoon "halfbane" en 80 uur televisiediens gelewer. Die INTELSAT II-reeks was 'n effens meer bekwame en langer lewe weergawe van EARLY BIRD. Baie van die vroeë gebruik van die COMSAT/INTELSAT -stelsel was om stroombane vir die NASA Communications Network (NASCOM) te voorsien. Die INTELSAT III -reeks was die eerste om dekking in die Indiese Oseaan te bied om die wêreldwye netwerk te voltooi. Hierdie dekking is voltooi net 'n paar dae voordat 'n half miljard mense kyk hoe APOLLO 11 op 20 Julie 1969 op die maan land.
Van 'n paar honderd telefoonbane en 'n handjievol lede in 1965, het INTELSAT gegroei tot 'n hedendaagse stelsel met meer lede as die Verenigde Nasies en die vermoë om duisende telefoonbane te voorsien. Die koste vir draers per kring het van byna $ 100,000 na 'n paar duisend dollar gestyg. Die koste vir verbruikers het van meer as $ 10 per minuut tot minder as $ 1 per minuut gestyg. As die gevolge van inflasie ingesluit word, is dit 'n geweldige afname! INTELSAT lewer dienste aan die hele wêreld, nie net die geïndustrialiseerde lande nie.
Hallo Guam: Binnelandse kommunikasie
In 1965 stel ABC 'n binnelandse satellietstelsel voor om televisieseine te versprei. Die voorstel het in die vergetelheid verval, maar in 1972 het TELESAT CANADA die eerste binnelandse kommunikasiesatelliet, ANIK, gelanseer om die uitgestrekte Kanadese kontinentale gebied te bedien. RCA het onmiddellik stroombane op die Kanadese satelliet gehuur totdat hulle hul eie satelliet kon lanseer. Die eerste Amerikaanse binnelandse kommunikasiesatelliet was Western Union se WESTAR I, wat op 13 April 1974 gelanseer is. In Desember van die volgende jaar loods RCA hul RCA SATCOM F- 1. Vroeg in 1976 loods AT & ampT en COMSAT die eerste van die COMSTAR-reeks. Hierdie satelliete is gebruik vir stem en data, maar baie vinnig het televisie 'n groot gebruiker geword. Teen die einde van 1976 was daar 120 transponders in die VSA beskikbaar, wat elk 1500 telefoonkanale of een TV -kanaal kon verskaf. Baie vinnig was die 'filmkanale' en 'superstasies' vir die meeste Amerikaners beskikbaar. Die dramatiese groei in kabel -TV sou nie moontlik gewees het sonder 'n goedkoop metode om video te versprei nie.
Die daaropvolgende twee dekades het 'n paar veranderinge ondergaan: Western Union is nie meer nie Hughes is nou 'n satellietoperateur, sowel as 'n vervaardiger AT & ampT is steeds 'n satellietoperateur, maar nie meer in vennootskap met COMSAT GTE nie, oorspronklik saam met Hughes in die vroeë 1960's bou en bedryf van 'n wêreldwye stelsel is nou 'n groot binnelandse satellietoperateur. Televisie domineer steeds binnelandse satellietkommunikasie, maar data het geweldig gegroei met die koms van baie klein diafragma -terminale (VSAT's). Klein antennas, hetsy TV-Receive (TVRO) of VSAT, is 'n algemene uitdrukking in die hele land.
Die eerste groot geosinchrone satellietprojek was die departement van verdediging se ADVENT -kommunikasiesatelliet. Dit was drie-as gestabiliseer eerder as om te draai. Dit het 'n antenna wat sy radio -energie op die aarde gerig het. Dit was taamlik gesofistikeerd en swaar. Teen 500-1000 pond kon dit slegs deur die ATLAS-CENTAUR-lanseervoertuig gelanseer word. ADVENT het nooit gevlieg nie, hoofsaaklik omdat die CENTAUR -verhoog eers in 1968 ten volle betroubaar was, maar ook as gevolg van probleme met die satelliet. Toe die program in 1962 gekanselleer word, word dit beskou as die doodskoot vir geosinchrone satelliete, drie-as stabilisering, die ATLAS-CENTAUR en komplekse kommunikasiesatelliete in die algemeen. Geosinchrone satelliete het in 1963 'n werklikheid geword en in 1965 die enigste keuse geword. Die ander ADVENT -kenmerke het ook in die komende jare alledaags geword.
In die vroeë sestigerjare is omskepte interkontinentale ballistiese missiele (ICBM's) en ballistiese missiele (intermediêre afstand) (IRBM's) as lanseervoertuie gebruik. Hulle het almal 'n algemene probleem: hulle is ontwerp om 'n voorwerp op die aardoppervlak te lewer, nie om 'n voorwerp in 'n wentelbaan te plaas nie. Die boonste stadiums moes ontwerp word om 'n delta-Vee (snelheidsverandering) by apogee te verskaf om die baan te sirkeliseer. Die DELTA-lanseervoertuie, wat al die vroeë kommunikasiesatelliete in 'n wentelbaan geplaas het, was THOR IRBM's wat die VANGUARD-boonste trap gebruik het om hierdie delta-Vee te voorsien. Daar is erken dat die DELTA relatief klein was en 'n projek om CENTAUR, 'n hoë-energie boonste fase vir die ATLAS ICBM, te ontwikkel, is begin. ATLAS-CENTAUR het in 1968 betroubaar geword en die vierde generasie INTELSAT-satelliete het hierdie lanseervoertuig gebruik. Die vyfde generasie gebruik ATLAS-CENTAUR en 'n nuwe lanseervoertuig, die Europese ARIANE. Sedertdien het ander inskrywings, waaronder die Russiese PROTON -lanseerder en die Chinese LONG MARCH, die mark betree. Almal is in staat om satelliete te skiet wat byna dertig keer die gewig van VROEGE VOGEL is.
In die middel van die sewentigerjare is verskeie satelliete gebou met behulp van drie-as stabilisering. Hulle was meer ingewikkeld as die draaiers, maar hulle het 'n groter oppervlak vir antennas gegee en dit het dit moontlik gemaak om baie groot sonskikkings op te stel. Hoe groter die massa en krag, hoe groter blyk die voordeel van drie-as-stabilisering. Miskien was die sekerste aanduiding van die sukses van hierdie vorm van stabilisering die oorskakeling van Hughes, nou geïdentifiseer met draaiende satelliete, na hierdie vorm van stabilisering in die vroeë 1990's. Die nuutste produkte van die vervaardigers van SYNCOM lyk baie soos die gediskrediteerde ADVENT -ontwerp van die laat 1950's.
Baie van die tegnologie vir kommunikasiesatelliete bestaan ​​in 1960, maar sal mettertyd verbeter word. Die basiese kommunikasiekomponent van die satelliet was thr travel-wave-tube (TWT). Hierdie is in Engeland uitgevind deur Rudoph Kompfner, maar dit is by Bell Labs deur Kompfner en J. R. Pierce vervolmaak. Al drie die vroeë satelliete gebruik TWT's wat deur 'n alumnus van Bell Labs gebou is. Hierdie vroeë buise het kraguitsette tot 1 watt. Hoër krag (50-300 watt) TWT's is vandag beskikbaar vir standaard satellietdienste en vir direkte uitsendings. 'N Nog belangriker verbetering was die gebruik van hoë-wins antennes. Die fokus van die energie van 'n 1-watt-sender op die aardoppervlak is gelykstaande aan 'n 100-watt-sender in alle rigtings. Om hierdie energie op die Oos-VSA te fokus, is soos om 'n 1000-watt-sender in alle rigtings uit te straal. Die belangrikste uitwerking van hierdie toename in werklike en effektiewe krag is dat aardstasies nie meer skottelreflektore van 100 voet is nie, met kriogenies afgekoelde maserversterkers wat $ 10 miljoen (1960 dollar) kos om te bou. Antennas vir normale satellietdienste is tipies 15-voet skottelweerkaatsers wat $ 30,000 (1990 dollar) kos. Direkte uitsendings sal slegs 'n meter in deursnee wees en 'n paar honderd dollar kos.
In Februarie 1976 het COMSAT 'n nuwe soort satelliet, MARISAT, gelanseer om mobiele dienste aan die Amerikaanse vloot en ander maritieme kliënte te lewer. In die vroeë 1980's het die Europeërs die MARECS -reeks geloods om dieselfde dienste te lewer. In 1979 het die VN se Internasionale Maritieme Organisasie die stigting van die Internasionale Maritieme Satellietorganisasie (INMARSAT) geborg op 'n manier soortgelyk aan INTELSAT. INMARSAT het aanvanklik die MARISAT- en MARECS-satelliet-transponders gehuur, maar in Oktober 1990 het dit die eerste van sy eie satelliete, INMARSAT II F-1, gelanseer. Die derde generasie, INMARSAT III, is reeds bekendgestel.
In die middel van die sewentigerjare is 'n lugvaartsatelliet voorgestel. 'N Kontrak is aan General Electric toegeken om die satelliet te bou, maar dit is gekanselleer-INMARSAT lewer nou hierdie diens. Alhoewel INMARSAT aanvanklik bedoel is as 'n metode om telefoondienste en verkeersmoniteringsdienste op skepe op see te lewer, het dit baie meer verskaf.Die joernalis met 'n aktetas is al 'n geruime tyd alomteenwoordig, maar die Golfoorlog het hierdie tegnologie in die openbare oog gebring.
Die Verenigde State en Kanada het 'n geruime tyd 'n Noord -Amerikaanse mobiele satelliet bespreek. In die volgende jaar word die eerste MSAT -satelliet, waarin AMSC (VS) en TMI (Kanada) saamwerk, gelanseer om mobiele telefoondienste via die hele Noord -Amerika te verskaf.
In 1965, toe EARLY BIRD gelanseer is, het die satelliet byna 10 keer die kapasiteit van die onderzeese telefoonkabels vir byna 1/10 van die prys verskaf. Hierdie prysverskil is gehandhaaf tot die lê van TAT-8 in die laat 1980's. TAT-8 was die eerste veseloptiese kabel wat oor die Atlantiese Oseaan gelê is. Satelliete is steeds mededingend oor kabel vir punt-tot-punt-kommunikasie, maar die toekomstige voordeel kan lê by veseloptiese kabel. Satelliete het steeds twee voordele bo kabel: hulle is meer betroubaar en hulle kan van punt tot multi-punt (uitsaai) gebruik word.
Mobiele telefoonstelsels het as uitdagings vir alle ander tipes telefonie gestyg. Dit is moontlik om 'n sellulêre stelsel teen 'n baie billike prys in 'n ontwikkelende land te plaas. Oproepe oor lang afstande benodig ander tegnologie, maar dit kan satelliete of veseloptiese kabel wees.
Die LEO Systems
Mobiele telefonie het vir ons 'n nuwe tegnologiese 'stelsel' gebring- die persoonlike kommunikasiestelsel (PCS). In die volledig ontwikkelde PCS sou die individu sy telefoon saamneem. Hierdie telefoon kan vir stem of data gebruik word en kan oral gebruik word. Verskeie ondernemings het hulself daartoe verbind om 'n weergawe van hierdie stelsel te verskaf met behulp van satelliete in lae aarde -wentelbane (LEO). Hierdie wentelbane is aansienlik laer as die TELSTAR/RELAY -wentelbane van die vroeë 1960's. Die vroeë "lae-baan" satelliete was in elliptiese wentelbane wat hulle deur die onderste van Allen-stralingsgordel geneem het. Die nuwe stelsels sal in 'n wentelbaan wees, ongeveer 500 myl onder die gordel.
Die mees ambisieuse van hierdie LEO -stelsels is Iridium, geborg deur Motorola. Iridium beplan om 66 satelliete in 'n poolbaan op 'n hoogte van ongeveer 400 myl af te skiet. Elkeen van ses wentelvlakke, geskei deur 30 grade rondom die ewenaar, sal elf satelliete bevat. Iridium het oorspronklik beplan om 77 satelliete te hê- vandaar sy naam. Element 66 het die minder aangename naam Dysprosium. Iridium verwag om in 1998 kommunikasiedienste aan handtelefone te lewer. Die totale koste van die Iridium-stelsel is meer as drie miljard dollar.
Benewens die 'Big LEOS', soos Iridium en Globalstar, is daar verskeie 'klein leos'. Hierdie ondernemings beplan om meer beperkte dienste aan te bied, gewoonlik data en radiobepaling. Tipies hiervan is ORBCOM, wat reeds 'n eksperimentele satelliet gelanseer het en verwag om in die nabye toekoms beperkte diens te lewer.
Vooruitsig en terugblik
Arthur C. Clarke se visie van 1945 was 'n stelsel van drie "bemande" satelliete wat oor die groot landmassas van die aarde geleë was en wat televisie met direkte uitsaaie verskaf. Die inherente 'uitsending' aard van satellietkommunikasie het van direkte uitsending 'n herhalende tema gemaak-maar een is nooit bereik nie. Die probleme is nie tegnies nie-dit is polities, sosiaal en artistiek. Waarvoor sal mense bereid wees om te betaal? Dit is die vraag-veral met die beskikbaarheid van kabelstelsels met 120 kanale. Hughes is blykbaar op die punt om hierdie veld te betree en kan ander aanmoedig om dieselfde te doen. Slegs dan sal Clarke se profetiese visie vervul word.
Die Ford wat Ferrari verslaan het
Met die 1966 GT40 Mk II was Henry Ford II se strewe om Ferrari in Le Mans te klop voltooi. Vir die uitgawe van Oktober 1966 het ons 'n diep duik in die motor gemaak.
Die vrystelling van Ford teen Ferrari, wat die verhaal vertel van Carroll Shelby, Ken Miles en Ford se soeke na Le Mans -glorie, laat ons deur die argiewe gaan. Vanaf die Oktober 1966 -uitgawe van R & ampT, geniet hierdie deeglike tegniese ontleding van die motor wat Ferrari en GT40 Mk II uiteindelik verslaan het. -Ed.
Daar is baie gejuig in die Ford -wedrenorganisasie, van Ford se hoofbestuurder, Don Frey, tot by die boodskappeseuns in die drie resiespanne. Na drie jaar se poging, het Ford die eerste uitrusting geword om die 24-uur-wedloop van Le Mans met 'n Amerikaanse motor te wen. En wen, in groot styl met 'n 1-2-3, selfs al was die eindvolgorde van die drie nie heeltemal wat mnr. Beebe beplan het nie.
Waarom was die Ford -prestasie vanjaar soveel beter as die afgelope twee jaar? Waarom het Ford die groot Mark II gekies, eerder as die ligter GT40 met die 289 -enjin of die meer gevorderde "J" -motor? Waarom 'n 7-liter-enjin wat stadig draai, in plaas van 'n ligter eenheid met hoë uitset, soos die Indianapolis DOHC-enjin? Of selfs die 7-liter enkele oorhoofse nok?
Teen die einde van 1964 het Roy Lunn, hoofontwerpingenieur van Ford & rsquos by die GT-projek, begin twyfel oor die ontwikkelingsmoontlikhede van die basiese 4,7-liter GT40. Omtrent daardie tyd het Ford 'n filiaal van Kar Kraft en mdasha gestig wat bedoel was om klein genoeg te wees om dinge reg te kry met die versending wat geskik was vir wedrenne, maar naby die moedermaatskappy om sy hulpbronne te benut.
Met die oprigting van Kar Kraft en die hoof van Lunn, was die eerste projek van die klein onderneming om 'n nuwe ratkas te ontwerp. Die oorspronklike Colotti is op 20 maniere aangepas om die relatief groot 4.7 -enjin te hanteer, maar die betroubaarheid daarvan was nog steeds marginaal.
Kar Kraft se volgende projek was om twee GT40-onderstelle op te sny om die 7-liter Ford Galaxie-enjin te akkommodeer. Die werk aan hierdie twee motors is in Maart 1965 begin, sonder dat ek daaraan gedink het om hulle daardie jaar by Le Mans te bestuur. Maar bande-ontwikkelinge het behoorlike hantering moontlik gemaak, en met die eerste motor loop Ken Miles Ford se ovaalbaan van 5 myl in Romeo, Michigan, teen 201 km / h. Waarop iemand hoog gesê het dat dit die motor is waarmee ons gaan jaag!
As Ford -mense by Le Mans ervare was, sou hulle dit nie probeer het nie. Hulle het die April -oefening heeltemal met die 427 motors misgeloop en het eintlik die tweede een by Le Mans net voor die wedren klaar gebou, maar hulle het nietemin albei motors begin. Wat gebeur het, is nou bekend. Haastige voorbereiding het daartoe gelei dat 'n rat wat bedoel was vir afval in die een ratkas geplaas word en vuil op die laeroppervlak van die ander ratkas, wat beide die nuwe KK -transmissies buite werking gestel het. Uit die hoeveelheid ontwikkelingswerk wat sedertdien gedoen is, lyk dit egter onwaarskynlik dat die motors in 1965 in elk geval sou klaargemaak het.
Lunn sê hy het een groot ding geleer uit die ervaring van 1965: dat die groot enjin, wat teen 6000 rpm rondloop, die regte pad was.
Die nuwe wedrenbenadering
John Cowley, verantwoordelik vir die bestuur van die wedrenne van Dearborn, het die waarde van binnemuurse mededinging verstandig besef. Daarom het hy besluit om drie resiespanne op te stel om die motors voor te berei en te jaag vir die 1966 -poging. Hy bly aan die stuur van die operasie, koördineer die werk van die drie spanne en voer inligting heen en weer sodat elke span kan baat by die bevindinge van die ander.
Voorheen het die spanne hul eie gang gegaan sonder veel sentrale toesig. Cowley en sy twee assistente en mdash Homer Perry en Chuck Folger, albei ontwikkelingsingenieurs, het die pogings saamgesnoer, terwyl die inisiatief en mededingende gees van die afsonderlike spanne steeds hul werk kon motiveer.
Hierdie drie mans het toesig gehou oor die meeste voertuigtoetse, wat 'n ontsaglike hoeveelheid reis geverg het, aangesien toetse by Daytona, Sebring, Kingman (Arizona, Ford se woestynproefgrond) en Riverside uitgevoer is.
Behalwe die goeie koördinasie, was die inbring van die Holman-Moody-uitrusting 'n belangrike faktor in die organisasie van hierdie jaar. Cowley sê daar was 'n mate van skeptisisme oor die vermoë van 'n motor om die taak te verrig, maar HM het beslis hul eie vermoë bewys, sowel as om Shelby American nog meer op sy tone te sit. Verder, ten minste een uiters belangrike ingenieursontwikkeling wat uit Holman-Moody gekom het.
Benewens die nuwe spanstruktuur, was daar eenvoudig groter ervaring in die Ford Dearborn -groep. Teen hierdie tyd het die Ford -mense 'n goeie gevoel gekry vir wedrenne. Daar was 'n Le Mans -komitee, wat bestaan ​​uit toppersoneel van die deelnemende afdelings van die onderneming en die motor (motor- en gieterij, transmissie en onderstel en Ford -afdeling) wat gereeld vergader om onderlinge probleme en korreksiekursusse te bespreek. Dit het alles neergekom op 'n behoorlik gekonsentreerde operasie wat gefokus was op een ding en mdashwinning in Le Mans. 'N Kort uiteensetting van die mense, groepe en hul funksies:
Donald Frey: VP en hoofbestuurder van Ford Division.
Leo Beebe: openbare betrekkinge en promosie, direkteur van wedrenne.
Le Mans -komitee: koördineer die hele Le Mans -aktiwiteit.
Jack Passino: bestuurder, spesiale voertuie -aktiwiteit (alle GT -motors).
John Cowley: renbestuurder.
Kar Kraft: ontwerp en bou oorspronklike prototipes. Onder leiding van Roy Lunn, saam met Chuck Mountain. Ed Hull en Bob Negstad op personeel, en verskeie Ford -ingenieurs met 'maanlig'.
Rasspanne: Shelby American. Holman-Moody, Alan Mann Racing, Ltd. & mdash berei motors voor, ontwikkel en jaag dit.
Die Mark II en die ontwikkeling daarvan
Na Le Mans 1965 was Ford-mense seker dat hulle in die Mark II (soos alle 7-liter-GT's genoem word) 'n motor gehad het wat vinnig genoeg was om in 1966 mededingend te wees.
Die Mark II was basies dieselfde motor as die oorspronklike GT, wat in 1962-63 deur Eric Broadley bedink is en deur Lunn se ontwerpers uitgebrei is. Die 7-liter-enjin en die verskillende versterkingskomponente wat daarmee saam benodig word, het 'n paar honderd kilogram gewig bygevoeg, 'n langer neus gehad vir meer radiator en buise, en gegiet allooiwiele eerder as die drade van die oorspronklike GT-40's, nou Mark genoem. I. Konvensionele uitleg vir 'n kontemporêre GT-renmotor en mdasha midship-enjin wat die agterwiele aandryf, semi-monokoque onderstelkonstruksie, kort en langarm onafhanklike vering voor en agter en mdashit was onortodoks in slegs een gebied en die groot, swaar, stadig draaiende V -8. Lunn en sy mense, maar nie noodwendig al die resiespanne nie, was oortuig dat die groot enjin die regte pad was: dit was relatief goedkoop, goed bewys (in NASCAR -wedrenne) en het so te make met produksiemotors dat dit maksimum advertensiepotensiaal bied. Terloops, daar was nie plek vir die meer omvangryke SOHC 427 nie. En 'n volledige ontwikkelingsprogram sou nodig gewees het om die Indy DOHC-enjin geskik te maak vir 'n wedloop van 24 uur.
Maar met die groot wringkrag kom daar nuwe probleme. Die kragverwante komponente het die meeste direk verband gehou, maar die mees verwarrende probleem was die stop van 'n 2800-lb-masjien (met bestuurder) van 200 mph! Die ekstra gewig het beteken dat harders op veringstukke by kursusse soos Daytona harder gestamp moes word. Die lang neus het nuwe aërodinamiese probleme meegebring, in die vorm van swak stabiliteit aan die agterkant en 'n oorvloed vinne, oortjies en dies meer op die 1965 Le Mans Mk II's. Nou was daar egter tyd om te dink, om stelselmatig te toets, om dit hierdie keer reg te doen. . .
Die ontwikkelingsprogram het metodies vorentoe gegaan.
'N Jaar van verbetering
Nadat dit duidelik was dat die 7-liter stootmotor gebruik sou word, het Passino en Shelby gevra vir alle moontlike gewigsvermindering van die enjin. Gus Scussel, ingenieur by Ford se E & ampF (Engine & amp Foundry Division) wat verantwoordelik was vir die projek, het dit bereik met aluminiumkoppe, 'n aluminium naaf op die vibrasie demper en 'n waterpomp van dieselfde ligte legering. Hierdie vergelyking van enjingewigte is verhelderend (alle gewigte droog, minder uitlaatspruitstuk, lugreiniger, koppelaar):
7-liter NASCAR Weergawe: 602 lb
7-liter Le Mans-weergawe: 550 lb
4,7 liter GT Mk1: 432 lb
4,2 liter Indianapolis: 428 lb
Die goeie ding van die gebruik van hierdie enjin, sê Scussel, is dat hy aan die begin geweet het dat dit die duursaamheid het om 24 uur te gaan, mits die toerusting bereik kan word. Al wat nodig was, was verfyning, en om die snelheidsbereik te behou waar hy dit wou hê, het Scussel 'n vaste bevel aan alle bestuurders uitgereik dat 6200 rpm die limiet was. Geen uitsonderings nie, selfs al het die enjin 'n veilige limiet van 7400 rpm vir kort termyn gebruik. Vir hierdie doel is die motor se rybak akkuraat gekalibreer en 'n kalibreringskaart in die deur van die bestuurder se kant vasgemaak.
Aluminiumkoppe beteken 'n klein afname in klepgrootte van die NASCAR -weergawe: die deursnee van die inname is verminder van 2,16 duim tot 2,06, die uitlaat 1,70 tot 1,625. Andersins het die kopontwerp dieselfde gebly, maar die kompressieverhouding is verminder van 12,5 tot 10,5: 1 omdat die brandstof van Le Mans slegs 101 oktaan is (navorsingsmetode) teenoor die 102,8 wat toegelaat word in motorwedrenne. Wat die oktaanvereiste betref, is die 10,5: 1 aluminiumkop ongeveer gelykstaande aan 'n 10,0: 1 ysterkop omdat dit hitte vinniger wegvoer. Die gewone "hi-riser" inlaatspruitstuk is behou.
Afgesien van die aluminiumkoppe, was die belangrikste verandering vir GT -gebruik 'n droë bak. Dit is hierdie jaar heeltemal herontwerp deur E & ampF en het twee opvangpompe wat aangedryf word deur 'n interne ketting van die krukas, wat verlede jaar se een pomp vervang deur 'n eksterne tandband vervang. Die drukpomp word van die nokas af aangedryf en lewer 65-70 psi by 6000 rpm. Die oliekoeler is 'n NASCAR -item, en die verkoeling is so effektief dat dit in koel weer nodig is om dele daarvan skoon te maak. Die maksimum olietemperatuur onder alle omstandighede tot dusver was 250 ° F.
Om die enjin vir die GT aan te pas, het ook die ontwerp van 'n geskikte uitlaatstelsel en vergasser ingesluit. Met die uitlaat was dit eenvoudig om die vereiste pyplengte vir elke silinder te kry en die gevolglike bundel in die klein beskikbare ruimte te plaas. Nie so eenvoudig nie, want daar lê baie (proef- en) foutbondels in die opbouwinkels!
Ietwat verrassend was die vergassing 'n enkele Holley-eenheid met 4 vat, wat 'n vloei van 780 cu ft/m gehad het. Dit lyk vreemd onder die vele Webers van mededingende motors, maar doen blykbaar die werk goed. E & ampF wou sekondêre gasklep oopmaak, maar Ken Miles het gewen en 'n meganiese opening gekry. Dit word bereik deur 'n nok-en-staaf-rangskikking wat ontwerp is vir gelyke opening, primêr en sekondêr.
Duursaamheidstoetsing was deeglik op die gewone Ford -manier. Ford-dinamometergeriewe is uitgebreid en omvattend, en kan elke rypatroon akkuraat dupliseer deur middel van rekenaargeprogrammeerde veranderings van spoed, vrag en gasklep. Nadat voorlopige toetsritte deur bestuurders in 'n uitgebreide instrument (meting en opname op 'n ossillograaf, soos motorspoed, veelvuldige vakuum, spoed van die agterwiel, versnellingsbakhoek en asas se wringkrag) relatief eenvoudig was, was dit vir Ford -dinamometer mense relatief eenvoudig om die spoortoestande op 'n enjin toetsstaander. Die dinamometersiklus het 6800 rpm toegelaat in 1ste en 2de ratte, 6250 in 3de en top, en is 48 uur lank bestuur en mdashas vergeleke met die limiet van 6200 vir bestuurders en ongeveer 38 uur op 'n gegewe enjin (4-uur-inbraak, 4 -uitsorteer van voertuie, oefening van 6 uur, wedrenne van 24 uur). Dus, tydens die wedloop, was duursaamheid in geen opsig 'n vraagteken nie.
In sy Le Mans-vorm is die enjin alles behalwe 'n hoë-uitvoer-eenheid. Teen 485 pk (die NASCAR -weergawe lewer 520 pk) lewer dit slegs 69 pk/liter, ver onder die 100 pk/liter wat nou byna gereeld in hoëverrigting -enjins bereik word. Dit werk ongeveer 2000 rpm stadiger as mededingende enjins en trek glad van 1000 in toprat! Dit is goedkoop om op te laai, en dit is 'n groot prestasie om 'n basiese sedan -enjin te neem en Le Mans te wen. Volledige spesifikasies sal in die meegaande tabelle gevind word.
Om die geweldige wringkrag van die 427 -enjin op die grond te kry, was 'n groot uitdaging vir die Ford -ingenieurs. Die probleme is egter opgelos en transmissiefoute is nie meer 'n probleem met Ford GT's nie. Kar Kraft het die huidige transaksie-samestelling bedink, dit is 'n omhulde eenheid met 'n ligte allooi wat die beskikbare, swaar Ford-ratte en asse maksimum benut.
'N Lang koppeling met twee droë plate, elke plaat met 'n deursnee van 10,0 duim, dra 'n wringkrag oor na die ingangas van die ratkas, 'n gesinkroniseerde ratkas met 'n 4-spoed produksie wat daarvandaan oorneem, en uiteindelik neem 'n stel oordragratte die wringkrag na die uitset skag. Dit is die oordragratkas wat gevarieer word om verskillende eindverhoudingsverhoudings te gee: die differensiaalring en tandwiel is altyd dieselfde by 3.09 (34/ II). In die geval van die Le Mans Mk II. Die oordragratkas is 0,899: 1 vir 'n finale dryfverhouding van 2,77: 1. Die vier ratkasverhoudings is 2.22, 1.43, 1.19 en 1.00: 1.
Kar Kraft is besig met die ontwerp en ontwikkeling van outomatiese ratkas, noudat die handleiding so goed werk. Daar is tans twee tipes wat bestudeer word. Albei is 'n 2-spoed plus wringkragomskakelaar met handskakeling. Die eenvoudigste van die twee, ligter as die 4-spoed handrat, is soortgelyk aan die Chaparral-eenheid met 'n gesinkroniseerde ratkas met 'n hondkoppeling. Hierdie tipe vereis dat die gashendel opgehef word vir opwaartse verskuiwings en 'n oordeelkundige koördinasie vir afdraai en om ruimte te gee vir foute by die bestuurder. Die ander is 'n "kragverskuiwing" -tipe, wat groter en swaarder is, maar onder volle krag kan op- en afskakel. Weereens, dit is 'n konstante ratkas, maar word hidroulies geskakel deur oliedruk en die skyf koppel die bestuurder en rsquos-hefboom slegs kleppe. Dit was hierdie eenheid wat in Daytona (14 ure) en Sebring (klaar) in een motor gebruik is. Die wringkragomskakelaar in beide transmissies is afkomstig van 'n Falcon Six, met versterkte waaiers, het 'n stallspoed van ongeveer 4200 rpm en 'n maksimum vermenigvuldiging van 1.9: 1. Vir 'n wedren soos Le Mans sou die eerste rat ongeveer 1,45: 1 wees vir 'n opwaartse snelheid van 135 km / h. Maar nie een van die outomatiese bokse voldoen nog aan Lunn se verwagtinge nie, en ontwikkelingswerk gaan voort. Hy hoop op 'n maksimum kragverlies van 3-4 persent, redelik laag vir 'n wringkragomskakelaar. Die tipiese verlies vir 'n moderne outomatiese motorvoertuig, wat 'n groter hidrouliese kring vir outomatiese verskuiwing van planetêre ratte insluit, is ongeveer 8 persent.
Veranderinge aan die onderstelstruktuur was gerieflik en sterk. Nuwe aanslagpunte aan die agterkant is nou dieselfde as aan die voorkant en kan moontlik gemaak word deur die nuwe bakvorm. Daytona-toetse het krake veroorsaak in enjinhouers en in die struktuur rondom die voorste A-arm-draaipunte, sodat kussings op gepaste plekke bygevoeg is. A-arms aan die voorkant is in deursnee vergroot, en nuwe voorste regop gietstukke is ontwerp met 'n groter wanddikte en draagebied, en 'n paar interne ribbes. Die draaipunt vir die boonste boonste bedieningsarm word nou aan beide kante ondersteun, in plaas daarvan om uitkragbaar te wees, en die lengte van die bedieningsarm kan nou verstel word sonder om dit te verwyder. Nuwe wiele is ook die gevolg van die Daytona -toetse en hulle het sterk versterkte spinnekoppe. Tot op hede wysigings bring die onderstel se torsiestijfheid tot 10.000 lb-ft/graad tot die gewone 100-in-wielbasis reg.Die meeste van hierdie ontwikkelingswerk is uitgevoer deur Shelby American.
Roy Lunn sê dat Ford die voorsprong op die gebied van hantering en aërodinamika gesteel het "As Chaparral en Ferrari dit onder die knie gehad het, sou ons dit nie gesien het nie, met hul drasties beter krag/gewigverhoudings!" Weereens, hierdie prestasies is moontlik gemaak deur Ford se groot ingenieursbronne. Byvoorbeeld, die geometrie van die ophanging hoef nie keer op keer op papier uit te teken totdat die gewenste kombinasie eerder verkry is nie; die rekenaar werk in werklikheid duisende kere vinniger as wat mense kan. Aërodinamika is bestudeer in die Ford-windtunnel, wat 130 km / h kan bereik, en is op Ford bewys dat gronde onder 'n konstante hardloop van 200 mph gelewer word. Alhoewel Chaparral -fasiliteite indrukwekkend is vir 'n klein uitrusting, kan dit gelykgestel word aan die groot hulpbronne van Ford, selfs al kom GM -hulp in.
In plaas van 'n revolusionêre verbetering van die opskorting, moet ons dus sê dat die geometrie van die ophanging van die Ford tot die tande verfyn is deur die vinnige toets-en-fout van die rekenaar, en soos gewoonlik deur die bestuurder en rsquos se broek . Koni-dubbele verstelling (aparte verstelling vir terug- en terugslag) skokke vervang die Armstrong-eenhede wat vroeër gebruik is. Wielbasis bly dieselfde as die Mk I op 95 duim, die loopvlak word 1 duim verhoog tot 57 voor en bly 56 duim agter.
Soos voorheen opgemerk, was remme 'n taai probleem. Niemand by Ford of Shelby American sal sê dat die remme voldoende is nie, maar eerder dat die bestuurder versigtig moet wees. Verlede jaar het die radiale spaakrotors (geventileerde skywe) gereeld gekraak. Geboë speke het hierdie jaar mislukkings ietwat, maar nie heeltemal verminder nie, en metaalbedekkings wat vroeër probeer is, het nie aan die verwagtinge voldoen nie. Met 'n oppervlakte van 653 vierkante duim, is daar nie plek vir groter skywe of pads nie. Wat tydens gebruik gebeur, is dat die rotors geweldig warm word tydens rem en dan baie vinnig afkoel namate die spoed toeneem.
Omdat die slijtage van die remblokkies en die krake van die rotors ten minste vir hierdie jaar onoplosbaar was, het dit gelyk asof daar metodes gevind moet word om die remonderdele vinnig te vervang. Twee netjiese oplossings in hierdie rigting kom van die resiespanne. Die Amerikaanse hoof van Shelby, Phil Remington, het remblokkiehouers wat vinnig verander kan word, bedink wat die verwydering en vervanging van die remblokkies vinnig moontlik maak. John Holman van Holman-Moody het gedurende die jaar se ontwikkeling 'n merkwaardige nuwe funksie gekry: vinnig veranderbare skywe! Dit is 'n eerste, en sal beslis 'n neiging begin. Die skyfhoede is buite die naafflens en word vasgehou deur die wielstutte, die remklauw en die wiel self. As die wiel verwyder word en die remklauw weggeswaai word (wat slegs twee boute losmaak), kan die skyf geruk word en 'n nuwe een binne sekondes ingeskuif word. Ontwerpbesonderhede en ontwikkelingswerk oor hierdie item is uitgevoer deur Ford en Shelby Amerikaanse ingenieurs. Skyfdiameters bly 11,6 duim voor en agter, en Girling BR -enkelkalibers word aan beide kante van die motor gebruik.
Slegs die middelste gedeelte van die Mk I -liggaam bly dieselfde in hierdie jaar se Mk II. Die voorste en agterste afdelings is heeltemal nuut en dit is 'n huldeblyk aan hul ontwerpers dat hierdie jaar absoluut geen byvoegings, vinne of dies meer nodig was nie. Slegs die verstelbare spoiler aan die agterkant was nodig, en dit was op 'n hoogte van 1,5 tot 3 duim ingestel om by verskillende bestuurders te pas.
Die opvallendste liggaamsverandering is die voorkant. Dit is 9 sentimeter korter as verlede jaar se neus en is eintlik 'n "produksie" GT40 -neus met effens hoër spatbordbultjies vir meer wielreise. Windtunnelwerk en die ingenieursintuïsie van Phil Remington het gesê dat die neus so laag as moontlik moet wees. En die korter lengte bring die drukpunt terug na waar dit moet wees. Die voorkant is dus verantwoordelik vir die gebrek aan vinne aan die agterkant. Dit bespaar ook 19 lb.
Die windtunnel is gebruik om nuwe kanale te ontwikkel vir verbeterde enjin-, transaksie- en remverkoeling, en die nuwe kanaalkanaal is dus:
Laag, regterkant: transas
Lae, linkerkant: enjinolie
Hoog, beide kante,
Boonste tweederdes: vergasser
Laer derde: remme
Louvers in die middel van die agterdek lei lug oor die uitlaatpype en kry die warm lug uit. Die nuwe stert weeg 37,5 pond verse 80 vir die ou. Ander liggaamsverbeterings was gerieflik, soos 'n nuwe toegangspaneel in die neus om by die noodband en olietenk te kom. Voorheen moes die hele neus gelig word.
Mark II -indrukke deur Ken Miles
"As dit behoorlik opgestel is," sê Ken Miles, "is dit die maklikste motor ter wêreld om te bestuur. Indien nie, is dit vreeslik, maar dan is dit tipies van enige werklik moderne renmotor. Klein veranderinge in die onderstel van die onderstel veroorsaak groot veranderinge in die hantering Die vering is ontwerp vir 'n spesifieke rithouding, namate die spoed styg, verander hierdie houding. Ons het twee dae lank die motor laat regruk by Le Mans, en gevind dat die spoiler -instelling 2 duim moet wees, nie 1. Die belangrikste ding is presiese beheer van die geometrie van die agterste ophanging met die vier-skakel-rangskikking wat vandag gebruik word, en mdashtires is nog steeds 'n gebied van baie onkunde & mdasheven, nadat ek met die hulp van IBM by die basiese geometrie van die vering gekom het, moet ek dit op die baan aanpas.
"Dit is 'n kookmasjien. Ek kan dit in die vierde keer na 1000 rpm sleep. Wanneer kom dit op die nok?" En mdashoh, ongeveer 3000 rpm! Ons het hulle babas gemaak. die ras.
'Dit is 'n bloedige oond binne!' staat. Die stuur stuur baie terug, en ek kry groot blase ...
"Hoek is redelik neutraal, verg ernstige provokasie om die stert uit te hang, en dan is dit net kortliks. Sy wil regtig bly sit. Ek sê neutraal, maar dit is my motor. Ron Bucknum hou van 'n klein neusploeg, Lloyd Ruby wil hê dat die stert hang out & mdashwe kry drie verskillende patrone van bandenslytasie.
"Die ratkas is maklik om te skakel nadat dit ingebreek is en het 'n heeltemal onverbeterlike sinchro. Dit kan ligter wees as dit nie om die binnekant van die Galaxie gebou is nie, en 'n ekstra as om die aandrywing terug te bring.
"Die remme is baie inspanend. Dit is onmoontlik om wiele te sluit. Dit is ons Achilles-hak, daar is net nie genoeg ruimte vir 'n rem wat groot genoeg is nie. Ek hardloop 1650 & F, daar is te veel variasie in temperatuur en mdash. Ek het my rit beplan, so slegs een skyfwisseling sou wees Ongelukkig was een van die nuwe skywe sleg, en ek moes weer stop. Aan die einde van die wedren was hierdie stel in 'n goeie toestand, gereed vir 'n nuwe draai.
"Die sitplek is baie gemaklik, ja. Moeilik om in te kom, maar glad nie seer na die wedloop nie. Vir agteruitkyk, kies die spieëlglas van die vloer af en hou dit in jou hand. Die ruitveërs werk goed teen hoë snelhede, maar die wasser werk amper glad nie.
"Gaskoppeling is baie belangrik. Dit moet twee dinge bereik: dit moet glad en progressief wees en by die eerste opening vinniger word. Ek het hierdie eienskappe, maar ek hou nie van die hangende pedaal nie. Nie natuurlik nie."
Ek het saam met Ken gevind dat die Mk II inderdaad 'n buigsame motor is. Dit is natuurlik nie stil nie, maar met die groot geluide wat agteruit gaan, is dit nie vreeslik nie, maar die rit gaan oor dié van 'n straat Cobra. Daar is 'n besef van groot strukturele sterkte, maar daar is ratels oraloor. En dit is moontlik om van 1000 in 4de te sleep. Versnelling in die indirekte ratte, wat eers na 3000 rpm was, is eenvoudig onbeskryflik.
Die Ford GT Mk II, alhoewel sy begin in Engeland was, het ontwikkel tot 'n duidelike Amerikaanse motor. In vergelyking met sy tydgenote, vergelyk dit met hulle net soos 'n Amerikaanse sportmotor met Europese motors, en die groot verskil is dat die Amerikaanse motor 'n relatief swaar en groot motor met 'n groot verplasing en 'n stadige omwenteling het met ongekunstelde kleprat. Vir die eerste keer het dit bewys dat hierdie kragkonsep ten volle mededingend kan wees met die ligte, hoë-uitvoer Europese enjins in 'n langafstandwedren soos Le Mans.
As Ford wil aanhou jaag, en dit blyk heel waarskynlik dat die onderneming dit sal doen, is dit die nuwe "J" -motor wat as die prototipe motor aangewys sal word. Dit is die logiese evolusionêre stap van die Mk II, maar nadat dit op 'n skoon stuk papier opgespoor is, met die 427 -enjin wat daarin ontwerp is, bevat dit alles wat die Ford -mense in hul drie jaar ervaring met die GT's geleer het.
Miles en Ruby het 'n oop motor by Sebring gery, wat 'n prototipe vir die J-motor was: dit het 'n aluminium-onderkant van 'n enkele vel, wat nie heeltemal bevredigend was nie, maar wat die weg wys na die gebruik van die heuningkoekaluminiumstruktuur wat die J-motor nou gebruik. As gevolg van die gebruik van hierdie materiaal in skote (sowel as ander nuwe strukturele doeltreffendhede) is die gewig van die onderstel van die J-motor slegs 169 lb, teenoor 360 vir die Mk II se enkelblad-eenheidsonderstel.
Terug by Ford Dearborn, daar by Shelby American, daar by Alan Mann en daar onder by Holman-Moody, het almal vingers gekruis. Met hierdie skrywe was dit begrotingstyd in Dearborn. Ons hoop almal dat die begroting 'go' sê.
Nommer 10 in oorlog
In 1912 bevind Herbert Henry Asquith hom in stryd met Ulster en die Tory -opposisie na hernieude pogings om die Ierse Huisregering bekend te stel. Hierdie onrus en hewige opposisie sou voortduur, en burgeroorlog in Ierland is eers met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in Augustus 1914 afgeweer.
Die kabinet op nommer 10 was die senuweesentrum van Brittanje se oorlogspoging. Die kabinet van Asquith het toekomstige premier David Lloyd George en Winston Churchill ingesluit in hul poste as onderskeidelik kanselier en eerste heer van die admiraliteit. Asquith was genoodsaak om die bykomende rol van minister van buitelandse sake vir die oorlog te aanvaar na die bedanking van die posbekleër in Maart 1914, maar het Lord Kitchener vinnig aangestel na die uitbreek van die oorlog.
Op 15 April 1916 was nommer 10 die plek van 'n ontmoeting tussen generaal Haig, opperbevelhebber van die Britse magte in Frankryk, en die kabinet om die besonderhede van die beplande Somme-offensief, later bekend as die Slag van die Somme, te bespreek. .
Tydens 'n kabinetsverskil op 25 Mei 1915 (veroorsaak deur openbare oproer oor bewerings dat die weermag onder skille en die mislukte offensief in die Dardanelle, waarvoor onderskeidelik Kitchener en Churchill die skuld gekry het), is Kitchener van sy beheer oor ammunisie gestroop. en strategie, en Churchill verloor sy pos as Eerste Heer van die Admiraliteit. As gevolg van die skeuring het Asquith 'n koalisieregering saamgestel met die opposisie -konserwatiewes, wie se leier die toekomstige premier, Andrew Bonar Law was.
Asquith het leier van die koalisie gebly tot met sy bedanking op 5 Desember 1916. Nadat Andrew Bonar Law geweier het om 'n regering te vorm, word David Lloyd George op 7 Desember 1916 leier van die koalisie en premier.
Onder premier Lloyd George het die aantal personeellede by nommer 10 uitgebrei en kantore het in die tuin gespoel om die eise van die administrasie van die oorlog te hanteer.
Lloyd George vorm onmiddellik sy 'Oorlogskabinet', waarvan die lede Lord Curzon, Bonar Law en Arthur Henderson insluit. In die eerste 235 dae van sy bestaan ​​het die oorlogskabinet 200 keer vergader.
Hierdie kabinet het die totale verantwoordelikheid vir die oorlog geneem, en by drie geleenthede was dit die keiserlike oorlogskabinet toe premier van die Dominions dit bygewoon het. Dit bied 'n krag wat voorheen uit die oorlogspoging ontbreek het.
Baie bekwame jong mans is aangestel om data te versamel en te versamel en om stadig bewegende regeringsdepartemente te omseil. Hierdie manne het die bynaam 'Garden Suburb' gekry omdat hulle in hutte aan die einde van tuine naby Downingstraat gewoon het. Die staatsamptenare, wat hulle voortdurend omseil het, het hulle nie geniet nie. Die manne van die Garden Suburb het egter vir Lloyd George die een ding gegee wat Asquith skynbaar nooit gehad het nie-aktuele, betekenisvolle statistieke. Hulle werk was van onskatbare waarde, en verskaf inligting aan die oorlogskabinet oor handelskepe wat gesink is en die plaasproduksie in die Verenigde Koninkryk, kwessies wat noodsaaklik is om aan te spreek as die land nie 'n nederlaag sou hê nie.
Toe wapenstilstand uiteindelik op 11 November 1918 afgekondig is, het die skare in Downingstraat saamgedrom en 'LG' gesing. Lloyd George het by een van die vensters op die eerste verdieping verskyn om dit te erken.
Tweede Wêreldoorlog - Chamberlain
Gedurende die dertigerjare het die wêreld se oë op Europa gerus. Met toenemende spanning tussen Duitsland en Tsjeggo -Slowakye, het die eerste ministers van Frankryk en Brittanje gedoen wat hulle kon om 'n ander oorlog te vermy. Op 12 September 1938 het duisende in Downingstraat vergader om te luister na Hitler se toespraak op die laaste aand van die Neurenberg -tydren, oortuig dat Brittanje op die rand van oorlog staan.
Namate die spanning in Europa verder toeneem, het premier Neville Chamberlain verskeie pogings aangewend om die situasie te kalmeer, en nommer 10 het die fokus van internasionale aandag geword. Op die oggend van 29 September 1938 reis Chamberlain vir die laaste keer as premier na Duitsland om samesprekings te voer met die Franse premier Édouard Daladier, Hitler en Mussolini.
Die München -ooreenkoms is onderteken en oorlog - vir eers - is afgeweer. Voordat hy na Engeland vertrek, het Chamberlain 'n privaat ontmoeting met Hitler gehou, waar hy sy handtekening gekry het op die beroemde 'Peace in our Time' dokument, wat verklaar dat toekomstige geskille tussen Brittanje en Duitsland vreedsaam opgelos sal word.
By die terugkeer van Chamberlain na die Heston -vliegveld, is hy deur 'n groot menigtes belemmer en het hy die daadwerklike "Peace in Our Time" -toespraak gehou en die dokument wat deur Hitler onderteken is, gewaai.
Toe hy na 'n ontmoeting met George VI na Downingstraat terugkeer, vind die premier Downingstraat en nommer 10 self vol mense. Chamberlain het die toespraak 'n tweede keer gehou, vanuit 'n venster op die eerste verdieping van nommer 10:
My goeie vriende, dit is die tweede keer dat ek met eer terugkeer uit Duitsland na Downingstraat. Ek glo dit is vrede vir ons tyd. Ons bedank u uit die diepte van ons harte. Nou beveel ek aan dat u huis toe gaan en rustig in u beddens slaap.
Maar gedurende die daaropvolgende 12 maande het die spanning nie opgehef nie, en op 3 September 1939 het Chamberlain vanuit die kabinetsaal op nommer 10 na die land uitgesaai en aangekondig dat die land nou in oorlog is met Duitsland. Chamberlain het op 10 Mei 1940 as premier bedank en koning George VI aangeraai om Winston Churchill te vra om 'n regering te vorm.
Toe Winston Churchill Chamberlain as premier vervang, het hy en sy vrou in Downingstraat se woonstel op die tweede verdieping ingetrek, waar Churchill baie van sy werk gedoen het.
Hy het gereeld toesprake, memo's en briewe aan sy sekretaris voorgeskryf terwyl hy soggens of laat in die aand onder die bed lê, met 'n sigaar in die hand.
Teen Oktober 1940 begin die intense bombardementstydperk, bekend as die Blitz. Op 14 Oktober het 'n groot bom op Treasury Green naby Downingstraat geval, wat die nommer 10 -kombuis- en staatskamers beskadig het en drie staatsamptenare doodgemaak het wat diens gedoen het. Churchill het in die tuinkamers geëet toe die lugaanval begin het. Soos hy onthou in sy memoires They Finest Hour (1949):
Ons het in die tuinkamer van nommer 10 geëet toe die gewone nagaanval begin het. Die staalluike was toe. Verskeie harde ontploffings het op 'n groot afstand om ons plaasgevind, en tans val 'n bom, miskien honderd meter verder, op die Horse Guards Parade, wat baie geraas maak.
Skielik het ek 'n voorsienende impuls. Die kombuis in Downingstraat 10 is hoog en ruim en kyk uit deur 'n groot glasvenster van ongeveer 25 voet hoog. Die bediende en die diensmeisie het die ete aanhou bedien, maar ek het deeglik bewus geword van hierdie groot venster. Ek het skielik opgestaan, die kombuis binnegegaan, die slagman aangesê om die aandete op die kookplaat in die eetkamer te sit en die kok en die ander bediendes in die skuiling beveel, soos dit was.
Ek het net ongeveer 3 minute weer aan tafel gesit toe 'n baie harde botsing, naby en 'n geweldige skok toon dat die huis getref is. My speurder het in die kamer gekom en gesê baie skade is aangerig. Die kombuis, die spens en die kantore in die tesourie was stukkend.
Die beskerming van Downingstraat het die prioriteit van die Eerste Minister en die Oorlogskabinet geword. Staalversterking is by die tuinkamers aangebring en swaar metaalluike is oor vensters aangebring as beskerming teen bombardemente. Die tuinkamers bevat 'n klein eetkamer, slaapkamer en 'n vergaderarea wat Churchill gedurende die oorlog gebruik het. In werklikheid sou die staalwapening hom egter nie teen 'n direkte aanslag beskerm het nie.
In Oktober 1939 het die kabinet uit nommer 10 verhuis en na geheime ondergrondse oorlogskamers in die kelder van die kantoor van werke oorkant die buitelandse kantoor, die huidige Churchill War Rooms.
Na byna mis deur bomme, verhuis Churchill en sy vrou in 1940 uit Downingstraat en na die nommer 10 -bylae bo die oorlogskamers. Meubels en waardevolle items is uit nommer 10 verwyder en slegs die tuinkamers, die kabinetskamer en die kantoor van die privaat sekretaresse het nog gebruik geword.
Churchill hou nie daarvan om in die bylae te woon nie, en hoewel dit amper leeg was, het hy nommer 10 steeds gebruik om te werk en te eet.
'N Versterkte skuiling is onder die huis gebou vir tot 6 mense, vir gebruik deur diegene wat in die huis werk. Selfs George VI het daar skuiling gesoek toe hy saam met Churchill in die tuinkamers geëet het. Alhoewel bomme verdere skade aan nommer 10 aangerig het, was daar geen direkte treffers in die huis nie, wat Churchill in staat gestel het om tot die einde van die oorlog daar te bly werk.
Sodra die oorlog verby was, verhuis Churchill en sy vrou terug na nommer 10, waar hy sy Victory in Europe (VE) Day -uitsending maak, wat op 8 Mei 1945 om 15:00 uit die kabinetkamer afgelewer is.
Konflik in Falkland - Margaret Thatcher
Op 19 Maart 1982 is die Argentynse vlag gehys deur 'n groep handelaars van afvalmetaal op die eiland Suid -Georgië, 'n Britse oorsese gebied en afhanklik van die Falkland -eilande. Daar was 'n lang geskil tussen Argentinië en die Verenigde Koninkryk oor die soewereiniteit van die eilande, en hierdie optrede is beskou as 'n voorloper van die Argentynse inval wat sou volg.
Die Argentynse generaal Leopoldo Galtieri het beveel dat die inval van die Falkland tot 2 April 1982 vervroeg moet word, wat die versterking van die militêre teenwoordigheid van die Verenigde Koninkryk in die gebied moet verhoed. Margaret Thatcher het gereageer deur 'n vloot -taakspan te stuur om die eilande te herower, wat op 5 April van Portsmouth af vaar na 'n vergadering van die kabinet en die toekenning van 'n VN -resolusie.
Die premier het die hele nag in die woonstel in Downingstraat wakker gebly vir die hele konflik in Falkland.Die persoonlike assistent van Margaret Thatcher, Cynthia Crawford, wat in die woonstel op nommer 10 ingetrek het om die premier tydens die nagwake geselskap te hou, herinner aan die 74 dae van die konflik in nommer 10:
Sy het gedurende die oorlog nie een keer in haar nagklere in die woonstel verander nie. Ons sou in die woonstel sit en luister na die BBC World Service vir nuus oor die taakspan. Sy kon nie slaap nie, want sy wou gereed wees as daar iets gebeur.
Sy wou op enige tydstip na die inligtingsessie met die vlootbevelvoerders kan gaan sonder die ophef en moeite om aan te trek. Sy wou ook alles weet wat gebeur, elke detail, sodat sy op hoogte kan bly van gebeure. Sy moes weet hoe dit met die soldate, matrose en vlieëniers gaan.
Sy was so bekommerd oor hulle. Dit was aaklig toe ons berigte hoor dat ons skepe getref word. Haar vasberadenheid en uithouvermoë was ongelooflik. Denis was in die kamer langsaan. Ons twee sit in 'n leunstoel aan weerskante van 'n elektriese vuur met twee tralies en luister na die radio.
Crawford herinner aan die premier wat Downingstraat elke oggend om 08:00 verlaat om militêre inligtingsessies by te woon vir 'n opdatering van die gebeure gedurende die nag en om die volgende deel van die veldtog te bespreek:
Ek sou hiervan voordeel trek en by die woonstel in die bed spring sodat ek kon slaap. Ek sou vir die Downing Street -skakelbord sê om my wakker te maak toe sy terug is, sodat ek gereed kan wees vir werk. Ons het nie almal haar energie nie.
Die konflik eindig met Argentynse oorgawe op 14 Junie 1982. Margaret Thatcher kyk terug op hierdie tydperk:
Toe ek premier word, het ek nooit gedink dat ek Britse troepe in 'n geveg sou moes beveel nie, en ek dink nie dat ek ooit so gespanne of intens geleef het soos gedurende die hele tyd nie.
Margaret Thatcher - The Downing Street Years.
STAMFORD, Conn., 18 Junie 2021-ISG (Nasdaq: III) het 'n navorsingstudie van ISG Provider Lens van stapel gestuur om die groot en groeiende mark vir openbare wolkdienste oor die hele wêreld te ondersoek.
Sit 'n sak op u motorspieël as u op reis is
ISG stel 2021 ISG Star of Excellence ™ -toekennings bekend
STAMFORD, Conn., 17 Junie 2021-ISG (Nasdaq: III) stel die vierde jaarlikse ISG Star of Excellence-toekennings bekend, wat die kwaliteit van diensverskaffers rangskik op grond van direkte terugvoer van kliënte.
Wolkoplossings vir bedienerlose rekenaars, wat sekuriteit bou, is die wenners van ISG -opstartuitdagings
STAMFORD, Conn., 14 Junie 2021-ISG (Nasdaq: III) het vandag aangekondig dat Lyrid en OpenPath die wenners is van ISG Startup Challenges wat tydens twee onlangse ISG-bedryfsgeleenthede gehou is.
Hier is hoe Information Services Group, Inc. 's (NASDAQ: III) die struktuur van eienaarskap van aandeelhouers lyk
Die groot aandeelhouersgroepe in Information Services Group, Inc. (NASDAQ: III) het mag oor die maatskappy. Instellings.
ISG werk saam met Cognigy om die voordele van Conversational AI vir kliënte te verseker
ISG (Nasdaq: III) het vandag gesê dat dit sy outomatiseringsaanbod uitgebrei het deur 'n vennootskap met Cognigy, 'n verskaffer van gespreks -AI -sagteware.
Mad Neighbor het karma gekry toe die paartjie gekoop het.
Die vraag na virtuele gesondheidsorg het 120% gegroei te midde van pandemie, vind ISG -analise
Die ISG TechXchange: Gesondheidswetenskappe-geleentheid, 22-23 Junie, sal onder meer die markkragte agter die groei in virtuele gesondheidsorg ondersoek.
ISG stel 'n uitgebreide wêreldwye eenheid vir kuberveiligheid bekend om kliënte te help om die groeiende bedreigings te hanteer
ISG (Nasdaq: III) het vandag gesê dat dit 'n uitgebreide wêreldwye kuberveiligheidseenheid geloods het om kliënte te help om die groeiende bedreiging van kuberaanvalle die hoof te bied.
Kry antwoorde op u vrae oor hoe om te begin, studieprogramme, finansiële hulp en hoe om in te skryf.
Sessie in Spaans
-> 14 Julie @ 10:00 en 18:00
18 Augustus om 10:00 en 18:00
As u nie op die kampusondersteuning kan kom nie, kan u steeds voordeel trek uit al ons dienste via die virtuele ondersteuningsentrum van Delaware Tech. Aansoekers en ingeskrewe studente by Delaware Tech het toegang tot personeel, inligting en hulpbronne.
Ons bied 'n wye verskeidenheid kredietprogramme aan-insluitend 'n baccalaureusgraad, geassosieerde grade, sertifikate en diplomas-wat ontwerp is om u voor te berei op sukses in die werkwêreld of om krediete na 'n vierjarige universiteit oor te dra.
As u gedink het dat kollege nie in u toekoms is nie, dink weer.
Kollege -onderrig pas nie altyd in elke begroting nie, en finansies keer soms dat goeie studente nie universiteit toe gaan nie. Daarom is met die SEED (Student Excellence Equals Degree) -beursprogram begin.
Die Delaware Tech -graad gee Grad die vermoë om diere te help
Delaware Tech dien as 'voorbereidingsgrond' vir Alumnus se loopbaan
Een van die nuwe produksiegesigte
Graduasie in energiebestuur kyk na 'n blink toekoms
Delaware Technical Community College is 'n werkgewer met 'n gelyke geleentheid en diskrimineer nie op grond van ras, kleur, geloof, geloof, geslag, nasionale oorsprong, ouderdom, gestremdheid, genetiese inligting, huwelikstatus, veteraanstatus, seksuele oriëntasie, geslagsoriëntering, geslag nie identiteit of swangerskap, of enige ander klassifikasie wat deur die federale, staats- en plaaslike wetgewing beskerm word.
As gevolg van oormatige onnodige gebruik van die afstandsonderrigopsie gedurende die skooljaar 2020-2021, sal die administrasie van Streek III studente slegs toelaat om afstand te leer in die volgende omstandighede:
Die student is in 'n verpligte kwarantyn
Vervoer is nie beskikbaar by die gestuurde hoërskool nie
Streek III is gesluit vir alle studente om gesondheids- en veiligheidsredes
Ander versoeke vir afstandsonderrig sal slegs na goeddunke van die direkteur goedgekeur word.
Administrasie en fakulteit van streek III is sterk van mening dat studente skool moet bywoon persoonlik om die volle CTE -ervaring te bereik. Die meeste lisensies en sertifikate kan nie behaal word tensy studente die vereiste praktiese vaardighede voltooi nie. Hierdie vaardighede moet persoonlik aangeleer word, in winkels, laboratoriums en klaskamers. Dit is die sterkte en aard van CTE -onderwys.
Ons wens alle studente 'n veilige, gesonde en gelukkige somervakansie toe. Ons sien uit daarna om julle almal hierdie herfs te sien!
Die stuurskole wat ons bedien, is:
Suksesverhale vir studente
2020 Senior Erkenningsvideo
Baie geluk met die klas van 2020! https://youtu.be/dQAwIWwXXAM Hier is die skakel na ons Senior Erkenningsvideo
Al die Maine se CTE -skole is in ooreenstemming met 'n stel robuuste nasionale standaarde. Ons verbintenis tot hierdie nasionale standaarde beteken dat ons studente ten volle bereid is om uit te blink in hul loopbaan van hul keuse sodra hulle klaar is. Lees meer
Werkgewers weet dat CTE -studente ten volle voorbereid is om op hul werk te presteer sodra hulle klaar is.