N.P. van Wyk Louw, literêre reus
Hy debuteer in 1937 met die digbundel Alleenspraak, waarvoor hy die Hertzogprys vir poësie ontvang. Hy het daarna nog vier keer die Hertzogprys ontvang, die laaste keer was in 1965 vir sy bundel, Tristia.
Van Wyk Louw se bekendste gedigte sluit in “Grense”, “Die beiteltjie” en die epiese gedig, Raka, en van sy bekendste dramas is Germanicus en Die pluimsaad waai ver.
In 1937 het N.P. van Wyk Louw (op ’n jeugdige 31 jaar) geweier om die Hertzogprys vir Alleenspraak met I.D. du Plessis (vir Vreemde Liefde en Ballades) te deel. Volgens ’n artikel in Die Burger was Louw en sy broer W.E.G. Louw vernuwers en die voorlopers van die Dertigers. Vir Van Wyk Louw was dit dus ’n klap in die gesig om die prys met een van die “ouer” digters te moes deel. Van Wyk Louw het die Hertzogprys daarna wel nog vier keer ontvang.