Hieroor was daar ŉ omwenteling in die Westerse wêreld: die Reformasie en die Renaissance. Hierdie twee gebeurtenisse en die bewegings wat daarmee saamgegaan het, was die voorspel tot ŉ tyd van rewolusies – rewolusies soos die wetenskaplike rewolusie, die industriële rewolusie en politieke rewolusies soos dié van die Franse.
Om in te fokus op die wetenskaplike rewo-lusie: In die middeleeue met sy ontvlugting vanuit hierdie wêreld, was wetenskap baie keer ŉ soort denkgimnastiek, ŉ manier waar-op wetenskaplikes probeer het om toegang te kry tot ŉ wêreld buite hierdie wêreld, dit is die wêreld waar God dan sou bly – en waarin teoloë veral sal belangstel, en ŉ wêreld waar ewige idees bestaan – ŉ wêreld waarin veral filosowe belangstel. Maar met die wetenskap-like rewolusie het die natuurwetenskappe tot hul reg gekom. Dit het al meer begin gaan oor die fisiese wêreld.
As ŉ mens praat oor die diepste aannames van die mensheid, oor die konteks waarin die akademie rigting moet kry, is jy eintlik besig met ŉ totaal ander dimensie van die uit-mekaarhaal-en-inmekaar-sit van die weten-skap. Omdat daar so ŉ duidelike onderskeid is tussen die struktuur van die akademie en die rigting daarvan in die moderne wêreld, word die rigting-aannames verduidelik met die beeld van ŉ skip-op-see-besig-met-ŉ-vaart. Die skip is die moderne mensheid waarin die akademie homself bevind. Om die prentjie nog meer ingewikkeld te maak, dit is ook die spreekwoordelike skip wat herbou word terwyl dit in vaart is.