Nuuskommentaar: Zuma se “veeldelige parlement”Pres. Jacob Zuma. Foto: Ntswe Mokoena, departement van kommunikasie In Kaapstad staan ŉ gebou waar gewigtige landswette en ook die huidige grondwet op die wetboek geplaas is. Dis ook die gebou waar skandes gemaak word – ŉ lys wat veels te lank is om op te noem. Van vuisgevegte tot ŉ vloekery, narrestreke, vergrype teen die grondwet en vele meer. Wanneer die gebou eendag ondoelmatig word – watter soort museum sal die toepaslikste daarin gehuisves kan word? Die teenstrydighede word goed deur Judith February in ŉ artikel op Netwerk24 saamgevat. Die titel, Praagse lente nou ysige winter, kan beswaarlik die huidige onverkwiklikheid beter verwoord het. Die Omar al-Basjir-debat het self sterk gerem om die parlement en die land so laag as moontlik afgetrek te kry. Die indruk word geskep dat die ANC vir elke verbrouslag ŉ “rede” uitdink en dan bloot aanvaar dat ŉ denkende publiek en hul meningsvormers dit moet sluk. Sluk dat donkievye konfyt is. Vir die al-Basjir-saak is besluit (namens Afrika en hierin was Robert Mugabe een van die voorpraters) dat die Internasionale Strafhof teen Afrika diskrimineer. Dat op Afrika gepik word. Maroela het al telkemale op die dwaallering hiervan gewys. Elders, soos in Argentinië, die ou Joegoe-Slawië en Kambodja tree spesiale tribunale byvoorbeeld self op teen gewese leiers en ander wat hulle skuldig maak aan die tipe vergrype soos volksmoord en misdaad teen die mensdom waarin die Internasionale Strafhof belangstel. In sommige gevalle verleen die Internasionale Strafhof hulp, soos om selfs regters en ander personeel beskikbaar te stel. In Afrika is Rwanda met sy eie tribunaal ŉ voorbeeld hiervan. Die Strafhof self wys daarop dat die hof ook grootliks betrokke geraak het waar die Afrikalande self daarvoor gevra het, soos waar van ŉ gewese diktator ontslae geraak is. Dit is reeds gemene saak dat Suid-Afrika die Statuut van Rome onderteken het en dus verplig was om al-Basjir uit te lewer. Nie alleen bepaal die grondwet dat internasionale verdrae wat die land geteken en geratifiseer het, deel van die land se regspraak word nie, maar Suid-Afrika het boonop self regspraak voorberei en aanvaar wat inhoud aan die Statuut van Rome gee. Wat Suid-Afrika, via die Afrika-unie probeer doen het, is onder meer om die AU-beraad in Sandton op ŉ soortgelyke vlak as die VN se perseel in New York te plaas. Hierheen reis van die wêreld se ergste skuim, wat die VSA nooit andersins op sy bodem sou toelaat nie. Hulle kry nie net spreekbeurte nie, maar word voorsitters van vertakkings van die VN wat dikwels presies die teenoorgestelde voorstaan as waarvoor die staatshoof bekend is. Mugabe is ŉ goeie voorbeeld. So is Mugabe tot voorsitter van die VN se komitee vir volhoubare ontwikkeling verkies – die einste man wat sy land so verwoes het dat ŉ mens meer as 300 Zimbabwiese 100 triljoen dollarnote vir een Amerikaanse dollar moes inruil. Toiletpapier is veel meer werd as dit. Maar watter boodskap stuur die Afrika-leiers die wêreld in oor Afrika? Een waar despote en diktators selfs volksmoord en misdade teen die mensdom kan pleeg en daarmee wegkom bloot omdat hulle die regeringshoofde is? Op die oog af neem baie, veral noordelike Afrikalande en dikwels Botswana, bloot oppervlakkig deel, maar doen deur ander forums moeite by hul handelsvennote om die boodskap tuis te bring: “Ons is nie so nie.” So byna stil-stil het Egipte binne ŉ jaar ŉ sogenaamde tweede Seuzkanaal gebou, al is dit weliswaar nie die volle lengte van die bestaande een nie. Die bouwerk is aanvanklik beplan om vyf jaar te neem, maar is eers na drie en toe na net een jaar as kwessie van nasionale trots verkort. Gewone Egiptenare het die geld vir die bou daarvan binne enkele dae belê. In watter skrille kontras staan Suid-Afrika wat “vir ewig” aan Medupi bou en nog nie ŉ enkele teikendatum kon haal nie? Dit terwyl die IMF Suid-Afrika se groeivooruitsigte weens die kragtekorte weer afwaarts aangepas het. Groot planne word beraam om ŉ tonnel onderdeur, of brug bo-oor die Straat van Gibraltar te bou. Verskeie kommissies het al hierna gekyk. Die uitdagende aard daarvan stuit nie die planne om met so iets voort te gaan nie. Maar die Suid-Afrikaanse regering se versiendheid? Dit lyk eerder na ŉ verbetenheid om hom te skaar by die modderploeterende Afrikanasies – soveel so dat van die “geringer” buurlande soos Botswana en Namibië Suid-Afrika op verskeie indekse, soos die persvryheidsindeks en die korrupsiepersepsie-indeks, troef. Ook Afrikalande verder weg stel ŉ beter voorbeeld as Suid-Afrika. Iewers moet die briek aangedraai word, maar op die oomblik lyk dit of die ANC bereid is om Suid-Afrika met sy baie pluspunte te offer vir die hoofbewoner van Nkandla. Die prys raak enorm.