’n Diep sug ruk uit die takhaar met die groen kar se lenige lyf. ’n Ysige wind pluk aan sy stowwerige verbleikte hare. Sy vel deur die son tot leer gebrei. In voorspoedige tye was hy “die takhaar met die bontkar” wat ’n dokumentêre rolprent gemaak het om geld in te samel vir ’n diereskuiling in Port Nolloth. Nou bly André Potgieter (53) self in ’n skuiling op Kimberley se diamantvelde.
Ná sewe maande het die Here hom nog nie ’n diamant besorg nie. Daar moet ’n rede wees, het hy gedink. Hy is na ’n munisipale kantoor om te hoor waar sy vrou se graf is. Hy het haar en al sy spaargeld ses jaar gelede verloor.
“Dit was vuil en oorgroei. Daar was nie geld vir ’n grafsteen nie. Toe maak ek dit skoon, en pak klippe mooitjies op die graf. Plant blommetjies. Miskien sal die Here my dan met ’n klippie seën. Dalk dra ek ’n vloek oor my. Ek is ook Bloemfontein toe dat ’n priester my kan reinig.”
“Toe ek sewe maande gelede hier aangekom het, het ek gehoor iemand sif 200 emmers grond ’n dag. Ek het gedog ek is slapgat. Toe sif ek 420 emmers ’n dag. In die sweet van my aanskyn het ek my sopnat sweetband tien, 12 keer uitgedraai.”
Die rykste grond is op die sogenaamde floors, waar diamantryke rots dekades gelede op die grond laat verweer is om af te breek. ’n Streep moet hy iewers trek, hoewel hy geld met los werk verdien.