IN THE DARK-RESENSIE: REËNERIGE DRAMA MET MYANNA BURING AS DI HELEN WEEKS, MOET DIEPER DELF. BBC1, BBC EERSTE IN AUSTRALIË - RADIO TIMES - DRAMA
Die fiktiewe stad Polesford in Derbyshire - wat dien as die dekade vir BBC1 se nuwe drama In the Dark - blyk 'n post-apokaliptiese mikroklimaat te beleef. Dit het nog nooit ooit soveel gereën nie. Die reën is letterlik groot. En dit val meestal van motorvensters af. Want, weet jy, patetiese dwaling. Vir ingeval daar een reëndruppel van twyfel in u gedagtes was oor die bedoelde simboliek.
Polesford en sy oorvloedige neerslag is die agtergrond vir 'n vierdelige verwerking van Mark Billingham se reeks misdaadrillerromans. MyAnna Buring speel DI Helen Weeks, 'n speurder wat dit op haar neem om die verdwyning van twee skoolmeisies uit haar tuisdorp te ondersoek, alhoewel sy tegnies op vakansie is. Dit blyk dat die hoofverdagte die man van haar jeugvriend is - en sy is oortuig daarvan dat hy onskuldig is.
Die drama is nie sonder meriete nie, met 'n interessante intrige wat eintlik redelik aangrypend is. Helen het haar eie geheime. En ek stel baie meer belang in haar twyfelagtige verlede as die moorde self. Vreemde terugflitse op haar kinderjare-sweem van 'n donkerder verhaal. Dink u ooit aan wat jare gelede al gebeur het? vra sy vir Linda Bates, haar ou skoolmaat wat, aansienlik, was - nie is - haar beste vriendin.
Die verskyning van Super Hans van Peep Show - oftewel Matt King - te midde van al hierdie dinge is ook 'n welkome verrassing, en moontlik selfs die hoogtepunt van die uur. Vir In the Dark het hy homself verander van 'n dwelmverslaafde musikant wat sy haan in waatlemoene plaas na 'n forensiese wetenskaplike wat instrumenteel kan wees in die oplossing van 'n moordsaak. King praat soos altyd in 'n lae gebrom en het belaglike klere en nog meer belaglike hare - maar hy bewys sy veelsydigheid as akteur met hierdie rol.
Dit is in kontras met Emma Fryer wat die vrou van die verdagte Linda vertolk. Fryer het haar tande in komedie gesny (PhoneShop, Ideaal) en vind steeds haar voete in 'n meer dramatiese rol. Haar uitbeelding van Linda, 'n vrou wie se wêreld deur 'n valse beskuldiging geskud word, is oordrewe en die bewende lippe en wye oë voel onoortuigend - meer komies as ontroerend, wat dit moeilik maak om in haar karakter te belê.
In die donker se skrif sukkel ook. Daar is 'n irriterende oorbenutting van die woord kopers (ek is 'n koper / daarom kom kopers bymekaar, is dit nie? / Koper, is hy nie?) En die dialoog word onbeholpe onderdruk met grappies wat nie snaaks is nie, gemaak meestal deur die manlike karakters en ontmoet elke keer met 'n grimas van Helen (en my).
Maar die kern van die drama se probleme is die feit dat die saak die uitgangspunt van geweld teen vroue as 'n plot-instrument gebruik. Ons sien skaars 'n blik op die gesinne van die slagoffer in episode 1 - in plaas daarvan word al die lugtyd aan die verdagte en sy geliefdes gegee. Dit is moontlik om verhale van geweld teen vroue op 'n verantwoordelike manier te vertel - seksueel of nie: kyk na die laaste reeks Broadchurch en Happy Valley, of die ware misdaaddrama Three Girls. Hierdie reekse het gehandel oor die weergalm van sulke misdade oor 'n klein gemeenskap, eerder as om dit in te gooi as 'n katalisator om chaos aan te wakker.
Hopelik sal In the Dark 'n bietjie minder wees en volgende week 'n bietjie dieper gaan delf ... in beter weer.