Red deer, (Cervus elaphus), stag in falling snow on moorland (#19663917)
Jigsaw Puzzle of Red deer, (Cervus elaphus), stag in falling snow on moorland, Scotland, UK.February
Media ID 19663917
Cervidae , Cervus , Cervus Elaphus , Deer , Mark Hamblin , Moor , Moors , Red Deer , Ruminant , Ruminantia , Scotland The Big Picture , Stag , Stags , True Deer , Upland 32. Wees versigtig waarvoor jy wens | twee kinders later
Ek het my hele lewe lank gewens dat ek my eerste kind sal hê voordat ek 30 is. Ek het geen idee hoekom ek dit gewens het nie… en ook geen idee waar daardie idee van die “perfekte” ma vandaan gekom het nie. Maar iewers in my lewe het ek begin glo dat dit “normaal” is om jou eerste kind te hê voor 30.
Ek verjaar die 28ste Julie. Lisa sou die 3de September gebore word…dus net nadat ek 30 geword het. Ek onthou hoe ek nog in my kop vir myself gesê het dat sy ten minste in die jaar wat ek 30 word gebore sal word. Vader alleen weet hoekom dit ‘n issue was, maar in elk geval. Die probleem kom toe in…dat my wens waar geword het…en Lisa is 7 weke voor my 30ste verjaarsdag gebore. Hoe het ek gewens dat ek dit nooit gewens het nie.
Wie sou nou ooit kon dink dat ek my 30ste verjaarsdag in ‘n hospitaalkamer sou begin. Geen groot partytjies en lekker kuiers nie…net ek, my klein babatjie en hospitaalpersoneel. Lisa het so goed begin gewig optel dat ek in die week voor my verjaarsdag amper hoopvol geraak het dat ek my verjaarsdag by die huis gaan deurbring. Maar weereens het God my herinner dat Hy in beheer is en dat Lisa op Sy tyd ontslaan sal raak.
Ek onthou hoe hartseer en amper teleurgesteld ek was toe hulle my op die 27ste Julie sê dat Lisa 1.5kg weeg. Ek het so gehoop dat sy al nader aan 1.8kg sou wees. Dit was asof my verjaarsdag my depressief gemaak het. Ek het ewe skielik gefokus op al die negatiewe dinge. Ek het vergeet dat Lisa twee dae na mekaar 40g opgetel het, dat sy kan asem haal, dat sy uit die incubator is, dat sy kan borsvoed…en al waarop ek my gedagtes kon fokus was die feit dat ek 30 word en alleen en verveeld in ‘n hospitaalkamer gaan sit.
Weereens het die Here net geweet wat ek nodig gehad het. Ek is 12uur die aand wakker gemaak deur die hele nagskof personeel. In hulle hande was ‘n koek, ‘n bak cheesecurls, ‘n bottel koeldrank en ‘n kersie. Hulle het vir my gesing en ek het weereens begin huil. Dieselfde suster waarmee ek so ‘n uitval gehad het aan die begin het met haar eie geld goed gaan koop om my spesiaal te laat voel. Skielik het die donker wolk van die vorige dag weggeskuif en my lewe en hart is gevul met liefde en omgee…en weereens die omgee van mense wat my eintlik nie ken nie. Mense wat nie omgee omdat dit hulle werk is nie, maar net omdat hulle omgee. Nog engelmense! Ons het lekker partytjie gehou…sommer so in die middel van die nag. My man het die vorige middag tydens besoektyd vir hulle geskenke gegee om vir my te gee. Ek het glad nie daarvan geweet nie en dit glad nie verwag nie en was sommer weer opnuut lief vir my man. Hy het nie net vir my iets van hom af gegee nie, maar ook ‘n present en ‘n kaartjie van Lisa af. Hy het die mooiste woorde daar geskryf en my harts-“emmertjie” het oorgeloop. Ek het weereens net besef hoe gelukkig en geseend ek is om ‘n man soos hy te hê.
Die volgende middag is ek bederf deur vriendinne wat presente bring en net kom kuier. Aangesien dit my verjaarsdag is, kon hulle enige tyd (besoektyd of nie) kom en dit was so lekker om met almal te kuier. Een van my hartsvriendinne het selfs vir my take-away sushi gebring! Ons het lekker partytjie gehou…sommer so op die hospitaalbed. En daardie aand toe ek gaan slaap…het ek opnuut gewens, maar die keer was my wens nie so oppervlakkig soos voorheen nie. Die keer was my wens diep, en uit die hart.
« 31. Tata Incubator!
33. Opgeskorte Vonnis »