Die verlede leer die hede: Antieke Sanskrit -tekste bespreek die belangrikheid van omgewings- en spesiebewaring - Inligting
Een van die grootste uitdagings wat die mensdom in die 21ste eeu in die gesig staar, is die vernietiging van die natuurlike omgewing. Navorsers het bevind dat omgewingsveranderinge die afgelope 60 jaar teen 'n tempo plaasvind wat die afgelope 10 000 jaar nie gesien is nie. Daar word gesê dat mensgedrewe klimaatsverandering, die verlies aan integriteit van die biosfeer, verandering in die landstelsel en die groot hoeveelhede biochemikalieë wat as gevolg van kunsmisgebruik na die oseane vloei, 'n onveilige vlak bereik het. Met hierdie probleme in gedagte, het omgewingsbewaring 'n warm onderwerp geword in die moderne samelewing. Hierdie konsep bestaan ​​egter al baie langer, en kan selfs gevind word in Sanskrit -tekste uit antieke Indië.
Die omgewing en menslike konneksie
Lesse oor omgewingsbewaring kan gevind word binne die leer van Hindoeïsme. Aanhangers van hierdie godsdiens glo byvoorbeeld dat die omgewing uit vyf groot elemente bestaan ​​- ruimte, lug, vuur, water en aarde. Die menslike liggaam bestaan ​​ook uit en hou verband met hierdie elemente. Boonop is elk van die vyf sintuie verbind met een van die vyf elemente. Die skakel tussen die sintuie en die elemente vorm die basis vir die band tussen mense en die natuurlike wêreld. Daarom word daar in die leer van die Hindoe -geloof geglo dat die omgewing nie 'n eksterne entiteit is nie, maar 'n intrinsieke, onafskeidbare deel van die menslike bestaan, aangesien dit die menslike liggaam vorm.
Die vyf elemente van die natuur en die menslike liggaam (aarde, lug, vuur, water en eter/ruimte) skakel volgens die Hindoe -geloof. ( Ekonomie.rs)
Dharma en omgewingsbewaring
Met hierdie oortuiging in gedagte, kan u die idee van die beskerming van die omgewing beter verstaan Dharma. Die woord Dharma is vertaal as 'plig', 'deug', 'kosmiese orde' en selfs 'godsdiens'. Daar is daarop gewys dat Indiese gemeenskappe in die verlede godsdiens, etiek en die omgewing nie as afsonderlike aspekte van die lewe beskou het nie, maar dat daar 'n onderlinge verbondenheid tussen die elemente was - net soos die manier waarop hulle die verhouding tussen mense en die natuur beskou het wêreld. Byvoorbeeld, die Bishnois beskerm diere en bome wat die Swadhyayis gebou het Vrikshamandiras (boom tempels) en Nirmal Nirs (water -oesplekke) en die Bhils beoefen hul rituele in heilige bosse. In plaas daarvan om hul optrede as 'herstel van die omgewing' te beskou, het hierdie gemeenskappe verstaan ​​dat hulle eerbied vir die omgewing uitspreek in ooreenstemming met die leer van Hindoeïsme.
Illustrasie van die Khejarli -bloedbad (1730) waarin 363 Bishnol -mans, -vroue en -kinders dood is terwyl hulle probeer beskerm het dat bome nie afgekap word nie. ( Wikimedia Commons )
Die kode van Manu Samhita: beskerming van fauna en flora
'N Meer' aktiewe 'vorm van omgewingsbewaring kan gevind word in 'n belangrike Sanskrit -wetgewing bekend as die Manu Samhita . Dit word in die Manu Samhita dat die beskerming van diere een van die pligte van 'n koning is. In die teks word ook verskeie oortredings teen diere en die onderskeie strawwe gelys. Byvoorbeeld, as iemand 'n dier gewond het, moet die oortreder die koste van die behandeling dra. As 'n edel dier (bv. 'N koei, 'n olifant of 'n perd) beseer word, sal die oortreder 'n boete opgelê word. Verder word beskerming verleen aan baie diere wat heilig is in Hindoeïsme, en die doodmaak van sekere diere, insluitend katte, slange, ape en verskillende voëls, is sonde en is strafbaar. Beskerming word ook uitgebrei tot plantlewe. Byvoorbeeld, die straf vir die afkap van lewende bome vir die bou van fabrieke, damme, brûe, ens., Of vir die verkryging van brandhout, is die veroordeling van die oortreder as 'n afgebreekte persoon.
Die omgewingsimpak van die Maya -beskawing is vandag nog sigbaar
Klimaatsverandering het moontlik die ineenstorting van beskawings in die laat bronstyd veroorsaak
Nuwe studie sê vroeë mense het na Europa gemigreer weens die opwarmende klimaat
Wetenskaplikes gebruik antieke kennis om vulkaniese aktiwiteit te verstaan
Die antieke Hindoe -oortuiging beskou koeie as simbole van oorvloed, mag en altruïstiese gee. ( Himalaja Akademie/Wikimedia Commons )
Reïnkarnasie en die eenheid van die diereryk
Hindoeïsme is egter nie die enigste godsdiens uit Indië wat omgewingsbewaring bevorder nie. Hierdie konsep kan ook gevind word in die leerstellings van Boeddhisme. Byvoorbeeld, die Sanskrit Jatakamala is 'n versameling verhale aangaande die vorige lewens van die Boeddha. Van die 34 verhale word die Boeddha altesaam 14 keer gereïnkarneer as 'n dier, 'n voël of 'n vis. Aangesien hierdie geloof in reïnkarnasie daarop dui dat mense wedergebore kan word as diere en andersom , die Jatakamala herinner sy lesers daaraan dat daar 'n inherente eenheid en kontinuïteit bestaan ​​tussen die mens en die diereryk. Die boodskap van respek en eerbied vir die omgewing word dus weereens weergalm.
Conquistadors het 500 jaar gelede giftige lugbesoedeling veroorsaak deur Incan Mining te verander
'N Ou myn met skakels na die soeke na lewe op Mars: Rio Tinto heropen
Klimaatsveranderinge gekoppel aan antieke menslike innovasies
Nuwe studie blameer mense vir die uitwissing van megafauna
Bhutese skildery van die Jataka -verhale, wat reïnkarnasie toon. Phajoding Gonpa, Thimphu, Bhoetan (Wikimedia Commons )
Gebruik ou leerstellings in die hedendaagse wêreld
Dit is 'n paar van die boodskappe wat deur die ou Indiane oorgedra is rakende omgewings- en spesiebewaring. Hulle boodskap is 'n boodskap waaraan mense vandag moet let. Deur die natuurlike wêreld as 'n onafskeidbare deel van die menslike bestaan ​​te beskou, kan ons leer om dit met meer respek en eerbied te behandel, en dit daarom beter begin beskerm, eerder as om dit te benut om die skynbaar onversadigbare begeertes van die mensdom te bevredig.
Voorgestelde foto: 'Krishna en Balarama neem die beeste op die weiding' uit 'n Bhagavata Purana-manuskrip (1520-1540), Museum Rietberg, Zürich ( Wikimedia Commons )
Waarom is die omgewing so belangrik?
Die omgewing is belangrik omdat dit die voortbestaan ​​van mense ondersteun, die bron van natuurlike hulpbronne is, biodiversiteit ondersteun en merkwaardige skoonheid bied. Boonop is die omgewing verantwoordelik vir lugsuiwering en rampbeheer.
Bron van natuurlike hulpbronne Afgesien van voedsel, bied die omgewing verskeie ander natuurlike hulpbronne wat nodig is vir die voortbestaan ​​van mense. Die omgewing is die bron van skoon water, medisyne, klere, biobrandstof, hout en fossielbrandstowwe. Hierdie natuurlike hulpbronne bevorder nie net menslike oorlewing op aarde nie, maar dit verbeter ook die lewensstandaard van mense.
Verder ondersteun die omgewing die meeste ekonomiese aktiwiteite ter wêreld. Ekonomiese aktiwiteite, soos vissery, landbou, vervaardiging en toerisme, is grootliks afhanklik van die omgewing vir lewensonderhoud. Die landbou is byvoorbeeld afhanklik van voldoende reënval en vrugbare gronde. In hierdie verband kan gebrek aan sorg vir die omgewing werk, voedselsekerheid en produksie uit sulke bedrywe negatief beïnvloed.
Luggehalte en rampbeheer Die omgewing help met die suiwering van lug uit die atmosfeer. Plante stel suurstof vry tydens die proses van fotosintese terwyl koolstofdioksied uit die atmosfeer opgebruik word. Die verwydering van koolstofdioksied en ander giftige gasse uit die omgewing verseker die handhawing van die kwaliteit van lug. Boonop help die regulering van koolstofdioksiedvlakke in die atmosfeer om die gevolge van aardverwarming en klimaatsverandering te verminder.
Boonop kan ongestoorde natuurlike ekosisteme ernstige weerverskynsels matig maak en hul skade beperk. Kusmoerasse vertraag byvoorbeeld die vloei van water en hou water tydens erge seestorms. Bome help boonop om windsnelhede te verminder, wat dit minder vernietigend maak vir nedersettingsgebiede
Natuurlike skoonheid Die omgewing bied natuurlike skoonheid vir die vermaak en ontspanning van mense. Omgewingskenmerke soos watervalle, riviere, mere, oseane, wild en woude bied 'n strelende ontspanning vir die menslike psige. In hierdie opsig is die skoonheid van die natuur noodsaaklik vir die menslike gesondheid. Pragtige landskappe en 'n ontspanne, koel atmosfeer bied byvoorbeeld 'n gunstige omgewing vir die behandeling van geestesongesteldheid en posttraumatiese stresversteurings.
Ondersteun biodiversiteit Die omgewing bied hulpbronne wat plante en diere ondersteun. Hulpbronne, soos water, lug en voedingstowwe, verseker die voortbestaan ​​van biodiversiteit. In ruil daarvoor beïnvloed biodiversiteit die natuurlike siklus van elemente soos koolstof en stikstof, grondvrugbaarheid, watersuiwering, plaag- en siektesiklusse. Hierdie wedersydse betroubaarheid is noodsaaklik vir die volhoubaarheid van die ekosisteem.
Die tuiste van mense Alle goedere en dienste wat die mensdom gebruik, kom direk of indirek van die aarde en sy omgewing. Die omgewing help om die menslike lewe te onderhou deur voedsel, asem te haal en natuurlike hulpbronne te voorsien. Daarbenewens leef en floreer mense in die omgewing van die aarde. As gevolg hiervan is die aarde se omgewing die enigste mensdom waar mense vrylik kan woon sonder beperkinge.
Vanweë die belangrike aard van die omgewing, is dit verstandig om die omgewing te beskerm teen agteruitgang van die omgewing, besoedeling of ander skadelike gevolge. Dit kan gedoen word deur waterbesparing, behoorlike afvalverwydering en die behoud van biodiversiteit. Deur hierdie en soortgelyke maatreëls voorkom die beskerming van die omgewing die uitputting van natuurlike hulpbronne en verseker dit die stabiliteit van die ekosisteem. Dit is ook eties om die omgewing vir toekomstige geslagte te bewaar.
Die evolusie van perde
Stel jou 'n wêreld voor waarin perde van alle kleure, vorms en groottes deur die wêreld gewandel het, sommige skaars groter as 'n klein hondjie. Die wêreld bestaan ​​nie meer nie-maar dit was eers 'n werklikheid. Vandag se perde verteenwoordig slegs 'n klein takkie op 'n enorme stamboom wat miljoene jare strek. Al die ander takke van die perdefamilie, bekend as Equidae, is nou uitgesterf. Die vroegste bekende perde het 55 miljoen jaar gelede ontwikkel en vir 'n groot deel van hierdie tyd het verskeie perdesoorte gelyktydig geleef, dikwels langs mekaar, soos gesien in hierdie diorama.
Sowat 10 miljoen jaar gelede het tot 'n dosyn spesies perde deur die Groot Vlaktes van Noord -Amerika rondgedwaal. Hierdie familielede van die moderne perd kom in baie vorms en groottes voor. Sommige het in die bos gewoon, terwyl ander oop grasveld verkies het.
Hier, twee groot Dinohippus Daar kan gesien word hoe perde op gras wei, net soos perde vandag. Maar in teenstelling met moderne perde, 'n drie-tone Hipohippus sy tone deur die bos, knibbel aan blare. 'N Klein, drie-tone Nannippus, word hier gewys en struike geëet, gras en blare geëet.
Op die agtergrond is verskeie ander groot soogdiere wat destyds lewend was, insluitend Procamelus, 'n kameelverwant 'n trop Dinohippus perde Gomphotherium, 'n ver familielid van ware olifante en Teleoceras, 'n horinglose renoster.
'N Kort geskiedenis van perde
Teen 55 miljoen jaar gelede was die eerste lede van die perdefamilie, die hondgrootte Hyracotherium, loop deur die woude wat Noord -Amerika bedek het. Vir meer as die helfte van hul geskiedenis het die meeste perde klein, bosblaaiers gebly. Maar veranderende klimaatstoestande het grasvelde laat uitbrei, en ongeveer 20 miljoen jaar gelede het baie nuwe spesies vinnig ontwikkel. Sommige-maar nie almal nie-het groter geword en het die bekende hoewe en weidings wat ons vandag met perde assosieer. Slegs hierdie spesies het tot die hede oorleef, maar in die verlede het klein en groot spesies langs mekaar geleef.
Perde was eens baie kleiner as vandag. Maar mettertyd was daar geen konstante toename in grootte nie. Min Nannippus, getoon in die diorama in volle volwasse grootte, was eintlik kleiner as sy voorgangers.
Die Dinohippus die weiding aan die linkerkant is 'n naasbestaande van perde. Soos die hedendaagse Equus, Dinohippus het enkelhoffies gehad en het meestal gras geëet. Die ander uitgestorwe spesies wat in die diorama aangetoon word, het drie tone en het nooit enkele hoewe ontwikkel nie.
Wie het die Aardedag begin?
Senator Gaylord Nelson, 'n demokraat uit Wisconsin, wat in 1962 tot die Amerikaanse senaat verkies is, was vasbeslote om die federale regering te oortuig dat die planeet in gevaar is. In 1969 het Nelson, wat beskou word as een van die leiers van die moderne omgewingsbeweging, die idee vir Aardedag ontwikkel nadat hy geïnspireer is deur die anti-Viëtnamese oorlog en#x201Citeach-ins " wat op universiteitskampusse in die Verenigde State plaasgevind het. Volgens Nelson het hy 'n grootskaalse, voetsoolvlak demonstrasie van die omgewing voorgestel om die politieke establishment te skud en hierdie kwessie op die nasionale agenda te dwing. "
Nelson kondig die Earth Day -konsep aan op 'n konferensie in Seattle in die herfs van 1969 en nooi die hele land uit om betrokke te raak. Hy onthou later:
Die draaddienste dra die verhaal van kus tot kus. Die reaksie was elektries. Dit het soos gangbusters opgestyg. Telegramme, briewe en telefoniese navrae het oor die hele land ingestroom. Die Amerikaanse volk het uiteindelik 'n forum gehad om sy kommer uit te spreek oor wat met die land, riviere, mere en lug gebeur, en hulle het dit met skitterende uitbundigheid gedoen. "
Denis Hayes, 'n jong aktivis wat as studentepresident by die Stanford -universiteit gedien het, is gekies as die nasionale koördineerder van Earth Day en hy werk saam met 'n leër van studentevrywilligers en verskeie personeellede van die senaatskantoor van Nelson om die projek te reël. Volgens Nelson het �rdth Day gewerk as gevolg van die spontane reaksie op voetsoolvlak. Ons het nie tyd of hulpbronne gehad om 20 miljoen betogers en die duisende skole en plaaslike gemeenskappe wat daaraan deelgeneem het, te organiseer nie. Dit was die merkwaardige ding van Aardedag. Dit het homself georganiseer. "
Hoe om omgewingsbewustheid te bevorder
Voordat u omgewingsbewustheid in u gemeenskap kan begin bevorder, moet u eers seker maak dat u 'n deeglike begrip van omgewingskwessies het. Bly op hoogte van omgewingsnuus, lees boeke en ander bronne en leer meer oor die kwessies wat u eie gemeenskap raak. Dit is baie makliker om met ander oor die omgewing te praat as u al die tyd geneem het om uself op te voed.
Daar is talle hulpbronne beskikbaar om omgewingsbewustheid en opvoeding te bevorder: groepsleer (binne of buite die klaskamer), inligtings- en inspirasie -seminare, aanlynkursusse, boeke, artikels, video's en brosjures is slegs 'n paar van die instrumente waarmee u betrokke kan raak om die omgewing te bevorder.
'N Goeie aksie wat u voortgesette deelname verseker, is om 'n omgewingskwessie te kies wat u die dringendste vind. Die hoeveelheid omgewingskwessies lyk onbeperk, en hoewel dit almal belangrik is, is dit maklik om oorweldig te word. Probeer om een ​​probleem op 'n slag te fokus. U sal binnekort sien dat alle omgewingskwessies ineengestrengel is en u nis van belang sal vind.
Voorbeelde van omgewingskwessies
Hier is 'n paar oorsaak-en-gevolg-probleme wat ons omgewing benadeel:
Olie boor- Hierdie kwessie veroorsaak groot skade aan die omgewing. Ons afhanklikheid van fossielbrandstof is 'n wêreldwye verslawing wat elke aspek van die wêreld beïnvloed. Oliestorting en buitelandse boorgif vergiftig seelewe, olieboor (op land) versmoor die aarde en die verbranding van fossielbrandstowwe dra by tot die verhoogde CO₂ in die atmosfeer, wat weer die progressie van aardverwarming en versuring van die see veroorsaak. Dit is 'n veelvlakkige aangeleentheid en is 'n goeie rede om betrokke te raak omdat dit so 'n wye spektrum van aangeleenthede dek.
Ontbossing- Miljoene hektaar bos word gekap vir industriële voordeel, soos grootskaalse boerdery, olie -mynbou en die vervaardiging van papiergoedere. Ontbossing veroorsaak uitsterwing van wild en biodiversiteit omdat die verlies aan habitat baie spesies bedreig. Die International Union for Conservation of Nature (IUCN) het 'n rooilys van spesies wat deur die omgewing bedreig word, met opgedateerde inligting.
Vervaardiging van plastiekgoedere- Tans skep ons samelewing baie afval, en baie daarvan bestaan ​​uit plastiek. Volgens die Environmental Protection Agency (EPA) in 2010 alleen is 31 miljoen ton plastiekafval geskep. Hierdie afval beland oor die hele wêreld in land en water, 'n goeie voorbeeld is die Great Pacific Garbage Patch. Plastiekafval is nie net 'n probleem nie, maar die produksie van plastiek is ook afhanklik van die verbranding van fossielbrandstowwe. Volgens die Amerikaanse Energie -inligtingsadministrasie (OIE) is in 191 191 miljoen vate vloeibare petroleumgasse (LPG) en aardgasvloeistowwe (NGL) in die VSA alleen gebruik om plastiekgoedere te vervaardig.
Sub-dissiplines van argeologie
Deur die twee argeologiese teoretiese platforms van prosessualisme en post-prosesualisme het baie subdissiplines ontstaan. Sommige ondersoek een aspek van die argeologiese rekord, terwyl sommige op metodologie gebaseer is.
'N Relatief onlangse toepassing is die gebruik van digitale tegnologie in die toepassing van data -ontledings. Soos met enige ander wetenskaplike dissipline, word rekenaars gebruik om komplekse of groot berekeninge uit te voer wat mense individueel nie kon verwag nie. Dit bevat tegnologie soos GIS (Geographic Information Systems) (23), opmeting en satellietdata vir ruimtelike analise. Dit behels ook die studie, gebruik en toepassing van statistiese modelle vir groot data -analise in menslike gedrag, waarskynlikheidsmodelle, intrasietanalise (gedigitaliseerde data van stratigrafiese verhoudings 3D -modellering, artefak -konsentrasie en verspreiding), voorspellende modellering en bewaring van erfenis. Daar word ook baie gebruik gemaak vir die deel van inligting binne die akademie en met die publiek.
Dit is 'n breë subdissipline wat menslike interaksie met die natuurlike wêreld ondersoek (24). Dit is verdeel in drie breë gebiede:
Argeozoologie, die studie van hoe mense in die verlede met diere omgegaan het. Dit ondersoek ou jagpraktyke en die oorgang na boerdery. Professionals in hierdie gebied sal baie tyd spandeer om na bene te kyk en ruimtelike analise, verspreidingsmodelle en veeteelt toe te pas
Argeobotanie is die studie van menslike verhoudings uit die verlede met plante.Net so sal hulle na antieke boerderypraktyke, grondopruiming kyk, landskapveranderinge as aanduidings van menslike optrede ondersoek, palinologie en fitoliete bestudeer. Argeobotaniste ervaar 'n mate van oorvleueling met argeozoologie deurdat hulle entomologie kan ondersoek as 'n aanduiding van planttipe verandering
Geo -argeologie is die studie van die aangeleenthede van die aarde wat betrekking het op die menslike verlede. Paleoklimaatdata uit 'n tyd van menslike interaksie met die omgewing (soos die laaste ystydperk) word as geo -argeologies geklassifiseer. Dit kyk na breë verspreidingsdata soos pottebakkery en vuursteenhulpmiddels en probeer die verspreiding van 'n tegnologiese kultuur bereken
Met hierdie gegewens kan argeoloë data in groot en breë gebiede, of as 'n wêreldwye verskynsel, ondersoek na veranderende tegnologie en natuurlike en antropomorfe omgewingsverandering (20, p225).
Met 'n sterk verband met etnografie, is dit die ondersoek van tegnologies primitiewe mense - hul oortuigings, praktyke, hiërargieë, tegnologie, metodes en sosiale waardes (20, p13). Hierdie op mense gebaseerde kwalitatiewe data word dan gebruik om teoretiseer en moontlike verklarings vir vorige menslike rekords te kry. Dit het sy perke. Daar moet aandag geskenk word, aangesien dit nie noodwendig volg dat die redes waarom 'n moderne tegnologies -primitiewe volk in Oos -Indië dinge op 'n sekere manier doen dat ou inheemse Amerikaners om dieselfde rede (s) dieselfde gedoen het nie. Dit het egter gehelp om 'n paar jarelange raaisels in die argeologie te ondersoek. Lewendige werk in Alaska deur Lewis Binford het argeoloë gehelp om praktyke van paleolitiese mense van die Mousteriaanse kultuur in Frankryk en Duitsland te verstaan ​​(20, 186).
Dit is 'n gebied van toegepaste wetenskap en een van die mees fassinerende vir die student. Eksperimentele argeologie lyk van buite af 'n prettige praktyk, maar dit is net so relevant en net so nuttig soos enige van die ander subdissiplines. Dit gaan eenvoudig oor die rekonstruksie van die verlede deur replika's van materiaal te skep deur metodes wat slegs vir die mense beskikbaar is. Eksperimentele argeologie ondersoek die werkmetodes van klipgereedskap, hoe om sekere rande en vlokkies te maak, die ontwikkeling van vroeë brons- en ystersmelting en mynbou, hoe om 'n gebou te bou en klere te maak. Eksperimentele argeologie stel ons in staat om teorieë oor die logistiek, tegnologie, materiaal te toets deur die toepassing van 'praktiese' argeologie (25). Dit het ook goeie televisie opgelewer met verskeie suksesvolle TV -reekse regoor die wêreld wat die publiek aan argeologie voorgestel het.
Dit is 'n subdissipline van post -proses argeologie en bestudeer grootliks die rol van vroue in elke samelewing - hul werksrolle, hul houding teenoor hulle en die opvatting van geslagsverskille (35). Maar dit kyk ook na sosiale houdings teenoor klas, ras en seksualiteit. Dit is die voorpunt om ouer modelle te kritiseer om na antieke kulture deur 'n moderne lens te kyk as 'n vergelyking met huidige modelle. Dit is die soort vooroordeel waarteen post-proses argeologie staan. Arbeidsverdeling en die aanname van man = jagter, vrou = tuisteskepper word uitgedaag deur feministiese argeologie. Die term "feministiese argeologie" is egter uitgedaag. Baie verwys nou na hierdie gebied as 'geslagsargeologie', aangesien dit rolle van mans en vroue sowel as geslagsidentiteit bevat.
Baie forensiese argeoloë, wat spesialiseer in die ontdekking en opname van menslike oorskot, werk in kriminologie en ondersoek onlangs oorledenes na tekens van 'n misdaad. Hulle is teenwoordig by tekens van massaskietery en terreuraanvalle sowel as moordplekke. Die rede waarom hulle as argeoloë beskou word, is omdat hulle dieselfde metodes en gereedskap gebruik wat op 'n historiese terrein gebruik sou word (26). Hulle kyk ook nie net na liggame nie. Hulle sal omgewingsoorblyfsels, grondmonsters, botaniese data en die stratigrafie ondersoek vir bewyse. Hulle sal egter ook met historiese oorblyfsels saamwerk om te ondersoek of 'n lyk wat onlangs ontdek is of al honderde jare daar was. Hulle rekord en ondersoek is die verskil tussen die verklaring van 'n plek as 'n moordtoneel of 'n plek van wetenskaplike/argeologiese belang. Daar is wette oor die behandeling van historiese menslike oorskot.
Ondanks die feit dat dit 'n relatief nuwe dissipline was, het argeologie altyd 'n gevoel van historiese landskappe en plekke gehad. John Leland het in opdrag van Henry VIII van Engeland die monumente van die land gelys en interpretasies verskaf. William Camden het geskryf oor die Engelse platteland en die kenmerke daarvan. Maar hierdie individue het geïsoleerde elemente in die landskap as afsonderlik beskou, nie as 'n topografiese of geografiese netwerk nie. Hulle oorweeg nie die natuurlike of antropomorfe evolusie daarvan nie, en beslis nie as die omgewingswetenskap nie. Argeologie handel grootliks oor monumente en oorblyfsels, maar daar is 'n leemte - hoe mense landskappe in die verlede beskou en gebruik het. Daar is selde 'n model om landskap as 'n oorblyfsel te ondersoek. Dit is waar landskapsargeologie inkom - die behandeling van landskap as 'n historiese rekord in eie reg (27). Baie beskou dit as 'n tegniek en 'n teorie. Dit maak staat op die nuwe tegnologie (waarvan sommige hierbo in berekeningsargeologie genoem word), maar ook op historiese kaarte, grondaktes en opgehoopte opname- en opgrawingsdata van vorige ondersoeke.
Hoe bestudeer ons die gebruik van die mensdom van die see - 'n gebied wat grootliks buite die mensdom is, ten spyte daarvan dat dit noodsaaklik is vir die menslike lewe en historiese belangrikheid het? Dit is slegs een van die vrae wat maritieme argeologie probeer beantwoord. Mense het nog altyd waterweë soos mere, riviere en oseane nodig gehad. Ons ontgin die hulpbronne daarvan, ons reis daarop om nuwe bestemmings te bereik en ons bou tegnologie om dit te kan doen. Hierdie studiegebied handel oor menslike verhoudings met die see (28). Dit beteken die ontwikkeling van vlotte en bote, wat seevaartkulture soos die Vikings ondersoek en die verspreiding deur die eilande Mikronesië. Dit beteken ook die argeologie van visvang. Daar is 'n mate van oorvleueling in klimaatsverandering. Enkele indrukwekkende prehistoriese terreine bestaan ​​onder die seebodem van die wêreld, land wat eens droë land sou gewees het. Hierdie rekords is 'n onontginde bron.
Dit is 'n vorm van landskapargeologie (sien hierbo), die ondersoek en studie van stedelike sentra as 'n historiese rekord (30). Dit fokus op aspekte oor die rede waarom 'n webwerf gekies is, die evolusionêre ontwikkeling daarvan (uitbreiding en inkrimping), die mense wat daar gewoon het, die industrie, die vorm en funksie daarvan en die groter belang daarvan vir die landskap - byvoorbeeld die strategiese plasing en belangrikheid daarvan na die kultuur. Mense produseer baie afval en stedelike argeoloë ondersoek asblik, menslike afval, afgedankte erdewerk en voedsel in die ondersoek van die geskiedenis van 'n stedelike sentrum. Dorpe en stede lewer dikwels 'n groot stratigrafiese rekord, historiese oorblyfsels word onder lae van baie later geboue en strukture bewaar. Dit gaan ook oor aspekte soos regionaliteit in 'n stedelike sentrum.
Alle mense leef geskiedenis en daarom is geskiedenis belangrik
Geskiedkundiges word gereeld gevra: wat is die nut of relevansie daarvan om geskiedenis te bestudeer (die hoofletter wat die akademiese studierigting aandui)? Waarom maak dit in elk geval saak wat lank gelede gebeur het? Die antwoord is dat geskiedenis onontkombaar is. Dit bestudeer die verlede en die nalatenskap van die verlede in die hede. Dit is nie 'n 'dooie' onderwerp nie, maar verbind dinge deur die tyd en moedig sy studente aan om hierdie verbande lank te beskou.
Alle mense en mense is 'n lewende geskiedenis. Om 'n paar duidelike voorbeelde te neem: gemeenskappe praat tale wat uit die verlede geërf is. Hulle leef in samelewings met komplekse kulture, tradisies en godsdienste wat nie op die ingewing van die oomblik geskep is nie. Mense gebruik tegnologie wat hulle nie self uitgevind het nie. En elke individu word gebore met 'n persoonlike variant van 'n oorerflike genetiese sjabloon, bekend as die genoom, wat gedurende die hele lewensduur van die menslike spesie ontwikkel het.
Om die verband tussen verlede en hede te verstaan, is dus absoluut noodsaaklik vir 'n goeie begrip van die toestand van menswees. Dit is in 'n neutedop die rede waarom geskiedenis belangrik is. Dit is nie net 'nuttig' nie, dit is noodsaaklik.
Die bestudering van die verlede is noodsaaklik om mense betyds te 'wortel'. En hoekom moet daardie saak? Die antwoord is dat mense wat voel dat hulle wortelloos is, wortellose lewens lei, wat dikwels baie skade aan hulself en ander in die proses veroorsaak. Aan die uiterste punt van die buite-geskiedenis spektrum, kan mense met die ontstellende ervaring van volledige geheueverlies glad nie self regkom nie. Trouens, alle mense het 'n volledige historiese konteks. Maar sommige, oor die algemeen weens hul eie skuld, word groot met 'n swak of ontsteld gevoel van hul eie plasing, hetsy binne hul gesinne of binne die breë wêreld. Hulle het nie 'n gevoel van wortels nie. Vir ander, daarenteen, kan die erflike erfenis selfs wees ook kragtig en reguit onderdrukkend.
In alle gevalle is die verstaan ​​van geskiedenis 'n integrale deel van 'n goeie begrip van die toestand van menswees. Dit stel mense in staat om op 'n veilige grondslag te bou, en, soos nodig mag wees, ook om te verander. Nie een van hierdie opsies kan goed onderneem word sonder om die konteks en uitgangspunte te verstaan ​​nie. Alle lewende mense leef in die hier-en-nou, maar dit het 'n lang ontvouende geskiedenis geneem om alles nou te kry. En daardie geskiedenis is geleë in tyd-ruimte, wat hierdie kosmos bymekaar hou, en wat beide die verlede en die hede raam.
Die bespreking word versterk onder die volgende opskrifte:
Beantwoord twee besware teen die geskiedenis
Een algemene beswaar wat historici teëkom, is die onmiddellike neerslag wat afgelei is van Henry Ford I, die impresario van die massa-motor. In 1916 verklaar hy vurig: 'History is bunk'. Ford se oorspronklike opmerking was eintlik nie so goed verwoord nie, en dit was 'n joernalis wat dit tot drie onvergeetlike woorde neergeskryf het. Dit is nietemin die frasering wat aan Ford toegeskryf word, en dit is hierdie uitspraak wat dikwels aangehaal word deur mense wat hul skeptisisme oor die onderwerp wil uitspreek.
Wel, wat is die nut van die geskiedenis, as dit maar die geval is? stapelbed? Hierdie opwindende outydse term, vir diegene wat dit nog nooit teëgekom het nie, is afgelei van die Nederlanders bunkum, wat rommel of nonsens beteken.
Inwendig kreun, gebruik historici verskillende taktieke as reaksie. Een van die voor die hand liggende reaksies is om die terme van die vraag uit te daag om vrae te laat dink oor die implikasies van hul terminologie. Om 'n rekenmeester-oudit te eis oor die onmiddellike bruikbaarheid van elke vak, is inderdaad 'n baie growwe opvoedingsmodel. Dit impliseer dat mense slegs baie spesifieke dinge leer, vir baie spesifieke doeleindes. 'N Voornemende reisiger na Frankryk, wat van plan is om in daardie land te werk, kan byvoorbeeld maklik die nut van die aanleer van die Franse taal identifiseer. Aangesien niemand egter in die tyd terug kan reis om in 'n vroeëre era te leef nie, kan dit na die logika van 'onmiddellike toepassing' en 'ndash lyk dat 'n ander studie as die huidige' nutteloos 'sou wees.
Maar nie so nie. Die formule 'onmiddellike nut' is 'n diep gebrekkige stelling. Mense leer nie net inligting vir 'n onmiddellike taak nie. En, baie meer fundamenteel, die verlede en die hede word nie in aparte tyd-ghetto's geskei nie. Die toekomstige reisigers wat die Franse taal leer, leer dus ook die Franse geskiedenis, aangesien die taal nie vandag uitgevind is nie, maar eeue lank in die hede ontwikkel het. En dieselfde punt geld oral. Die toekomstige reisigers wat Frans leer, het nie uit die leemte verskyn nie, maar is self historiese wesens. Hulle eie vermoë om taal te verstaan, is in die verlede gekweek, en as hulle onthou en herhaal wat hulle leer, help hulle om 'n lewende taal van die verlede na die toekoms oor te dra (en, indien nodig, aan te pas).
Onderwys is nie net 'net' betrokke by die onderrig van spesifieke take nie, maar dit behels die vorming en inlig van die hele persoon, vir en deur die ervaring om deur tyd te leef.
Die aanleer van die Franse taal is 'n waardevolle menslike onderneming, en nie net vir mense wat in Frankryk woon of van plan is om na Frankryk te reis nie. Net so leer mense oor sterrekunde sonder om in die ruimte te reis, oor mariene biologie sonder diepseeduik, oor genetika sonder om 'n dier te kloon, oor ekonomie sonder om 'n bank te bestuur, oor geskiedenis sonder om fisies na die verlede te reis, ensovoorts. Die menslike verstand kan en verken baie wyer terrein as die menslike liggaam (alhoewel die menslike gees en liggame ongetwyfeld ook 'n indrukwekkende geskiedenis in fisiese verkenning het). Groot hoeveelhede van wat mense leer, kom uit die verlede wat nie vergeet is nie. Verder toon mense groot vindingrykheid in die poging om inligting oor verlore tale en verdwene beskawings te herstel, sodat alles moontlik binne die mensdom se kollektiewe geheuebanke behoue ​​bly.
Die kritici snuif dan, laat ons aanvaar dat die geskiedenis 'n rol speel. Maar die tweede kritiek op die onderwerp is dat dit basies en vervelig is. Met ander woorde, as geskiedenis nie betekenisloos is nie stapelbed, dit is nietemin 'n slegte prys, wat bestaan ​​uit siel-sapping lys van feite en datums.
Verdere moeë sugte kom van historici wanneer hulle hierdie kritiek hoor. Dit kom dikwels van mense wat nie veel vir die onderwerp omgee nie, maar tegelyk kla dat skoolkinders nie sleuteldatums ken nie, gewoonlik uit hul nasionale geskiedenis. Miskien het die kritici wat kla dat History-so-saai die ongeluk was om onderrig te word deur ongeïnspireerde onderwysers wat 'aantekeninge van die onderwyser' voorgeskryf het, of wat die onderwerp as 'n samestelling van data wat uit die hoof geleer moet word, ingelig het. Sulke pedagogiese style is die beste verbied, alhoewel die inligting wat hulle wou oordra, ver van irrelevant is.
Feite en datums bied 'n paar van die basiese boustene van die geskiedenis as 'n studieveld, maar op sigself het hulle 'n beperkte betekenis. Neem 'n spesifieke saak. Dit sou onmoontlik wees om die 20ste-eeuse wêreldgeskiedenis te begryp as dit slegs 'n lys met sleuteldatums gegee word, aangevul met inligting oor (sê) bevolkingsgroeikoerse, ekonomiese hulpbronne en kerkbesoek. En selfs al sou daar verdere bewyse gelewer word oor (byvoorbeeld) die grootte van die leërs, die koste van olie en die vergelykende geletterdheidsvlakke, sou hierdie oorvloed van data steeds nie genoegsame leidrade verskaf om 'n eeu se wêreldervaring te herbou nie.
Op sigself is inligting nie kennis nie. Hierdie groot waarheid kan nie te gereeld herhaal word nie. Om toegang te hê tot oorvloedige inligting, hetsy vernis of onvervals, beteken nie op sigself dat mense sin kan maak uit die data nie.
Charles Dickens het lankal 'die feite' en niks anders as die feite 'se denkrigting versadig nie. In sy roman Moeilike tye, (1) hy het die hardnekkige sakeman, Thomas Gradgrind, uitgevind, wat glo dat kennis onderverdeel is in inligtingstukke. Kinders moet dan 'feite' gegee word en geleer word om 'Fancy' & ndash of enige vorm van onafhanklike denke en verbeelding te vermy. In die Dickens -roman kom die Gradgrindiaanse stelsel teister, en so ook in die werklike lewe, as daar ooit gepoog word om hierdie teorie te onderrig.
Mense benodig verstandelike raamwerke wat voorberei is om die beskikbare data te verstaan ​​en te beoordeel, en soos dit gereeld gebeur, om die raamwerke en die besonderhede ook uit te daag en op te dateer. Die taak van opvoedkundiges is dus om hul studente te help om aanpasbare en kritiese gedagtes te ontwikkel, asook om spesifieke kundigheid in spesifieke vakke op te doen.
As ons terugkeer na die geval van iemand wat eers die 20ste-eeuse wêreldgeskiedenis probeer verstaan, moet die idee van die belangrikste datums en feite omskryf word deur (sê) Eric Hobsbawm se Ouderdom van uiterstes: die kort twintigste eeu(2) of, nog beter, deur hierdie studie te kontrasteer met (sê) Mark Mazower s'n Donker kontinent(3) of Bernard Wasserstein's Barbarisme en beskawing(4) oor die 20ste-eeuse Europa en/of Alexander Woodside's Verlore moderniteite: China, Viëtnam, Korea en die gevare van die wêreldgeskiedenis(5) of Ramachandra Guha's Indië na Gandhi: die geskiedenis van die grootste demokrasie ter wêreld(6) en noem maar 'n paar onlangse oorsigstudies.
Of, beter nog, studente kan die sienings en bronne wat die historiese argumente se groot argumente onderlê, krities ondersoek, asook al hierdie materiaal (feite en idees) met ander debatteer. Bo alles verwag geskiedenisstudente om self 'n paar van die oorspronklike bronne uit die verlede te bestudeer, en vir hul eie onafhanklike projekte word hulle gevra om nuwe bronne en nuwe argumente te vind of om na nuwe maniere te dink om bekende bronne te her-evalueer om te genereer nuwe argumente.
Sulke opvoedingsprosesse is ver van die memorisering van feite. Dit volg dus dat geskiedenisstudente se begrip van die vak nie behoorlik beoordeel kan word deur enkele vrae te stel wat ja/nee-antwoorde vereis nie, of deur meerkeusevrae aan te bied wat deur middel van blokkies beantwoord moet word. Sulke oefeninge is geheuetoetse, maar nie maniere om 'n begrip van geskiedenis te evalueer nie.
Let op twee swak argumente ten gunste van die bestudering van geskiedenis
Sommige argumente ten gunste van die bestudering van geskiedenis blyk ook by nadere ondersoek teleurstellend swak te wees. Dit verg nie lang bespreking nie, maar kan terloops opgemerk word.
Sommige mense gee byvoorbeeld die kritici se saak half toe deur dinge te sê soos: 'Wel, geskiedenis is natuurlik nie nuttig nie, maar die studie daarvan bied 'n manier om nuttige vaardighede aan te leer'. Maar dit sê absoluut niks oor die inhoud van die onderwerp nie. Die vermoë om 'n uiteenlopende verskeidenheid van dikwels afwykende data te ontleed, 'n gemotiveerde interpretasie van die gegewens te lewer en 'n beredeneerde kritiek op eie en ander se interpretasies te lewer, is van onskatbare waarde vir lewens- en werkvaardighede. Dit is vaardighede wat Geskiedenis as 'n studieveld veral goed is om in te skerp. Tog is die besit van analitiese en interpretatiewe vaardighede nie 'n eienskap wat eksklusief vir historici is nie. Die belangrikste punt oor die bestudering van Geskiedenis is om die onderwerp te bestudeer vir die waardevolle, diepgaande analise en die langtermynperspektief wat dit verleen aan die hele menslike ervaring; en die komponentvaardighede is 'n noodsaaklike bestanddeel van die proses, maar nie die belangrikste regverdiging nie.
Intussen antwoord 'n ander variant op 'Wat is die nut van geskiedenis?' word dikwels in die volgende vorm gegee: 'Geskiedenis is nie nuttig nie, maar dit is steeds die moeite werd as 'n menslike studievak'. Die antwoord sê iets, maar die eerste frase is verkeerd en die gevolgtrekking is te swak. Dit impliseer dat die verstaan ​​van die verlede en die nalatenskap van die verlede 'n opsionele ekstra is in die onderwysstelsel, met kulturele waarde vir diegene wat belangstel, maar sonder enige algemene relevansie. Hierdie redenasie was agter die onlangse en uiters omstrede besluit in Brittanje om die geskiedenis uit die vereiste kurrikulum vir skoolkinders van 14 en 16 te verwyder.
Maar om die onderwerp as 'n opsionele ekstra te beskou, om kulturele glans toe te voeg, onderskat die fundamentele rol van menslike bewustheid wat voortspruit uit die verstaan ​​van die verlede en die nalatenskap daarvan. Om die geskiedenis as 'n universele onderwerp te laat vaar, verhoog die wortelloosheid van jongmense net. Die besluit wys heeltemal in die verkeerde rigting. In plaas daarvan moet opvoedkundiges beplan vir meer interessante en kragtige maniere om die vak te onderrig. Anders loop dit die risiko om te gefragmenteerd te word, insluitend te veel diverse vaardigheidsessies, waardeur die groot 'menslike verhaal' verdoesel word en kinders 'n belangrike gesamentlike hulpbron ontneem word.
Ter viering van die sterk saak vir die geskiedenis
Baie meer kan gesê word, nie net ter verdediging van die geskiedenis nie, maar ook in terme van die positiewe voorspraak daarvan. Die beste antwoord is die eenvoudigste, soos opgemerk aan die begin van hierdie gesprek. Op die vraag 'Waarom geskiedenis?' die antwoord is dat die geskiedenis onontkombaar is. Hier moet herhaal word dat die onderwerp breedweg gedefinieer word. Die woord 'geskiedenis' in Engelse gebruik het baie toepassings. Dit kan verwys na 'die verlede' of 'die studie van die verlede' en/of soms 'die betekenis (s) van die verlede'. In hierdie bespreking beteken Geskiedenis met 'n hoofletter H die akademiese studieveld en die onderwerp van so 'n studie, die verlede, is groot. In die praktyk spesialiseer mense natuurlik. Die verlede/hede van die aardbol word deur geograwe en geoloë bestudeer, die biologiese verlede/hede deur bioloë en dierkundiges, die astronomiese verlede/hede deur astrofisici en so meer.
Onder professionele historici is die belangrikste fokus op die verlede/hede van die menslike spesie, hoewel daar sommige is wat die geskiedenis van die klimaat en/of die omgewingsgeskiedenis van die wêreld bestudeer. Die grense tussen die spesialis -akademiese vakke is inderdaad nooit styf nie. Vanuit 'n historikus se oogpunt kan baie van wat bestudeer word onder die rubriek van (byvoorbeeld) antropologie of politiek of sosiologie of reg as 'n spesialis-sub-stel van die geskiedenis beskou, wat die hele menslike ervaring , of enige deel van die ervaring.
Sekerlik, om die verlede in diepte te bestudeer en terselfdertyd die langtermyn-verlede/hede van die menslike spesie te hersien, rig mense se aandag op die mengsel van kontinuïteite en verskillende vorme van verandering in die menslike geskiedenis, insluitend revolusie sowel as evolusie. Nalatenskappe uit die verlede word bewaar, maar ook aangepas, aangesien elke generasie dit na die volgende een oordra. Soms is daar ook geweldige omwentelinge, wat ook opgevolg en begryp moet word. En daar is verlies. Nie elke tradisie gaan ononderbroke voort nie. Maar mense kan en kan ook leer uit inligting oor verdwene kulture en uit die weg wat nie gevolg is nie.
Om dit alles te verstaan, help mense om 'n veilige voet of 'plek' te vestig binne die ontvouende tydsverhaal, wat per definisie sowel duur as verandering insluit. Die metafoor is nie 'n fiksasie nie, soos om 'n anker te laat val of om die vloei van tyd te stop. Dit is in plaas daarvan die vermoë om 'n stewige voet in die rollercoaster van die geskiedenis te hou, wat so belangrik is. 'N Ander manier om dit te stel, is om veilige wortels te hê wat kontinuïteit, maar ook groei en verandering moontlik maak.
Niks kan inderdaad meer relevant wees vir suksesvolle funksionering in die hier-en-nou nie. Die onmiddellike oomblik, bekend as die sinchroniese, is altyd geleë op die langtermyn ontvouing van die tyd: die diachroniese. En die omgekeerde is ook waar. Die langtermyn van die geskiedenis dra altyd by tot die onmiddellike oomblik. Vandaar my tweeling maksimum, die sinchroniese is altyd in die diachroniese. Die huidige oomblik is altyd deel van 'n ontvouende langtermyn, wat verstaan ​​moet word. En omgekeerd. Die diakroniese is altyd sinchronies: die langtermyn, die verlede, dra altyd by tot die onmiddellike oomblik.
As lewende wesens het mense 'n instinktiewe sinchro-maas, wat mense inskakel in die huidige oomblik. Maar daarbenewens is 'n perspektief op longitudinale tyd en die geskiedenis daarin een van die sterkpunte van die wakker menslike bewussyn. Dit kan gedefinieer word as 'n parallelle proses van diachro-gaas, om 'n nuwe term te munt. Op grond van hierdie ervaring beoordeel samelewings en individue die langtermyn-verloop van gebeure van verlede na hede en slaag hulle in baie gevalle daarin om tyd nie net in terme van nanosekondes nie, maar ook in millennia te meet. Mense is uitsonderlike diere vanweë hul vermoë om 'lank' sowel as 'onmiddellik' te dink, en hierdie vaardighede moet gekweek word.
As onderwysstelsels nie 'n sistematiese grondslag bied in die bestudering van die geskiedenis nie, sal mense 'n prentjie van die verlede en die rol van hulself, hul gesinne en hul belangrike verenigings (wat alles insluit van nasies en godsdienste tot plaaslike klubs en buurt) netwerke) uit 'n mengelmoes van ander hulpbronne en uit kulturele tradisies, uit kollektiewe herinneringe, uit mites, gerugte, liedere, sages, uit politieke en godsdienstige leerstellings en gebruike, uit hul families, hul vriende en uit elke vorm van menslike kommunikasie deur skinder na die drukpers en na die web.
Mense leer, met ander woorde, uit 'n verskeidenheid hulpbronne wat bewustelik en onbewustelik geassimileer word. Maar wat geleer word, kan ongemaklik of verward wees, wat sommige wortelloos laat voel, of dit kan vereenvoudig en partydig wees, sodat ander ongemaklik of verbitterd voel. 'N Goeie onderwysstelsel behoort mense te help om Geskiedenis meer formeel, meer sistematies, meer akkuraat, meer krities en meer in lengte te bestudeer. Op hierdie manier het mense toegang tot 'n groot menslike hulpbron, saamgestel oor baie generasies, wat die kollektiewe stel studies uit die verlede is, en die menslike verhaal daarin.
Mense leer nie uit die verlede nie, sê mense soms. 'N Buitengewone opmerking! Mense leer beslis nie uit die toekoms nie. En die hede is so vlugtig dat alles wat in die hede geleer word, reeds in die verlede gegaan het teen die tyd dat dit gekonsolideer is. Natuurlik leer mense uit die verlede & ndash en daarom word dit bestudeer. Geskiedenis gaan dus nie net oor dinge 'lank gelede en ver weg' nie, alhoewel dit dit insluit, maar dit gaan oor alles wat die mensdom van naby en persoonlik maak.
Die berou van Henry Ford: History is not bunk
Interessant genoeg maak Henry Ford se uitspraak dat 'History is bunk' nou self deel uitmaak van die menslike geskiedenis. Dit het 90 jaar in omloop gebly sedert dit die eerste keer gemaak is. En dit is 'n voorbeeld van 'n sekere nonsens-benadering van die stereotipiese sakeman, wat nie bereid is om weg te steek deur ou maniere nie. Maar Ford het self berou gekry. Hy het baie bespotting teëgekom vir sy skynbare onderskrywing van know-nothingism. 'Ek het nie gesê dat [History] bunk was nie', het hy uitgewerk: 'Dit was 'n stapelbed aan my'. Sommige sakeleiers beïnvloed miskien minagting vir wat voorheen gebeur het, maar die wysste onder hulle kyk na die verlede, om die fondamente sowel as die toekoms te verstaan ​​om te bou. Alle leiers moet inderdaad weerspieël dat arbitrêre veranderinge wat wettiglik ingestel is sonder om die historiese konteks te verstaan, in die algemeen misluk. Daar is baie onlangse voorbeelde sowel as gevalleverhale wat lank gelede bestaan ​​het om hierdie waarneming te staaf. Politici en generaals in Irak vandag en van alle kante en ndash moet beslis ag slaan.
Ford se baanbreker-model T-motor kom immers nie uit die bloute in 1908 nie. Hy het die vorige 15 jaar 'n verskeidenheid perdelose waens getoets. Verder het die Model T staatgemaak op 'n gevorderde staalbedryf om die motor se nuwe raamwerk van ligte staallegering te voorsien, sowel as die geslypte vaardighede van die ingenieurs wat die motors gebou het, en die kundiges van die olieprospekteerders wat petroleum vir brandstof verfyn het, net soos Ford se eie nuwe ontwerp vir elektriese ontsteking gebaseer is op die stelselmatige studie van elektrisiteit wat in die 18de eeu begin is, terwyl die uitvinding van die wiel 'n menslike stapelvoedsel was wat ongeveer 5000 jaar gelede dateer.
Dit het baie menslike geskiedenis geverg om die motor te skep.
En die proses het geensins tot stilstand gekom met Henry Ford I. Die volgende uitvinding wat gevolg het op sy innovasies, het egter voorsien sinchro-maas ratkas vir hierdie nuwe gemotoriseerde voertuie en die verandering self het binne die diachro-gaas proses van gedeelde aanpassings, groot en klein, wat deur die tyd ontwikkel, volgehou, oorgedra en 'n rewolusie is.
Later in die lewe het Henry Ford self 'n ywerige versamelaar geword van vroeë Amerikaanse antieke meubels, sowel as klassieke motors. Op hierdie manier het hy hulde gebring aan sy kulturele afkoms en aan die kumulatiewe sowel as revolusionêre transformasies in mensevervoer waaraan hy so baie bygedra het.
Boonop was daar 'n verdere wending vir die Ford -motoronderneming. Op sy oudag het die eens radikale Henry Ford I verander in 'n out-of-touch despot. Hy kon nie aanpas by die veranderende bedryf nie en het sy baanbrekersbedryf byna bankrot gelaat, om slegs te red deur nuwe maatreëls wat deur sy kleinseun Henry Ford II ingestel is. Tyd en geskiedenis het die laaste lag en ndash gehad wat selfs vinnige motors en spotters by History oortref het.
Omdat mense in die tyd gewortel is, neem mense op een of ander manier idees op oor die verlede en die verband daarmee met die hede, selfs al is hierdie idees sketsmatig of oningelig of outomaties mitologies. Maar dit is die beste om toegang te verkry tot die idees en bewyse van Geskiedenis as 'n integrale deel van normale opvoeding.
Die breë span van menslike ervaring, sowel in diepte as in die lengte oor tyd, is die onderwerp van geskiedenis as 'n studieveld.
Die ware vraag is dus nie: 'Wat is die nut of relevansie van die geskiedenis?' maar eerder: 'Aangesien alle mense 'n geskiedenis het, hoe kan ons almal die beste leer oor die lang ontvouende menslike verhaal waaraan almal deelneem?'
C. Dickens, Moeilike tye (Londen, 1854).
E. Hobsbawm, Ouderdom van uiterstes: die kort twintigste eeu (Londen, 1994).
M. Mazower, Donker kontinent: Europa se twintigste eeu (Londen, 1998).
B. Wasserstein, Barbarisme en beskawing: 'n geskiedenis van Europa in ons tyd (Oxford, 2007).
A. Woodside, Verlore moderniteite: China, Viëtnam, Korea en die gevare van die wêreldgeskiedenis (Cambridge, Mass., 2006).
R. Guha, Indiëna Gandhi: die geskiedenis van die grootste demokrasie ter wêreld (Londen, 2007).
Voorgestel om verder te lees
H. Carr, Wat is Geskiedenis? (rev. edn., Basingstoke, 1986).
Drolet, Die postmoderne leser: grondtekste (Londen, 2003).
J. Evans, Ter verdediging van die geskiedenis (Londen, 1997).
Gunn, Geskiedenis en kultuurteorie (Harlow, 2006).
Jenkins, Herbesin oor geskiedenis (Londen, 1991)
Jordanova, Geskiedenis in die praktyk (Londen, 2000).
Die Routledge -metgesel vir historiese studies, red. A. Munslow (Londen, 1999).
P. Thompson, Die armoede van die teorie (Londen, 1978).
Tosh, Die strewe na geskiedenis: doelwitte, metodes en nuwe rigtings in die studie van moderne geskiedenis (baie uitgawes, Londen, 1984 en ndash).
Penelope J. Corfield is professor in geskiedenis aan Royal Holloway, Universiteit van Londen. As u dit aanhaal, erken asseblief die outeursreg: en kopieer Penelope J. Corfield 2008
BELANG VAN OMGEWINGSONDERWYS
Opvoedkundige prestasies -Deur omgewingsopvoeding aan studente te bied, sal hulle probleemoplossingstegnieke van die buitewêreld aan hul vakke betrek om 'n spesifieke probleem te verstaan ​​deur omgewingsoplossings buite te impliseer.
Gesondheidsvoordele - Omgewingsopvoeding gee studente 'n nuwe betekenis om die moeder natuur te verken om die kwessies wat die omgewing benadeel, te sien en op te los, en dit sal hulle ook help om hul eie gesondheid te handhaaf deur fisiese werk te doen, sodat hul liggaam immuun is teen ernstige gesondheid kwessies soos kortsigtigheid, vetsug en in sommige gevalle selfs gebrek aan konsentrasie.
Toekomstige bewys beplanning - Dit is een van die kwessies wat ons moet hanteer, want as ons ons kinders nie opvoed oor die gevaarlike gevolge van omgewingsskade nie, is daar geen toekoms van die wêreld nie.
Onderwys op hierdie gebied gee studente 'n nuwe betekenis aan probleemoplossingstegnieke, aangesien hulle werklike probleme oplos. Hulle sal ook verder dink as om toekomstig bewys te word en die situasie noukeurig te ondersoek en in die toekoms voorkomende maatreëls te tref vir die beskerming van die omgewing.
Spanne bestuur - Werk in spanne is nog 'n voorbeeld van omgewingsopvoeding, aangesien dit kinders 'n nuwe betekenis gee om 'n sekere probleem op te los deur spanwerk te doen.
Dit sal ook die leierseienskappe in hulle na vore bring, aangesien dit hul span sal lei om mense te keer om vullis oral te gooi en ook bewustheid te versprei na ander mense wat slegs nie-plastiekgoed gebruik vir die verbetering van die omgewing.
Die gebruik van plastiek is die afgelope paar dekades een van die groot omgewingsvraagstukke. Ons kan die ophoping van plastiek tot 'n mate verminder as ons ophou om ten minste eenmalige plastiek te gebruik. Hierdie klein stap kan 'n groot verskil maak om hierdie omgewingskwessie te hanteer.
Produserende omgewingsaktivis - As ons studente leer oor die omgewing en hulle motiveer om inisiatief te neem om dit as 'n belangrike deel van hul lewe te beskerm, word hulle aktiviste vir die omgewing en verhoed dit ander om die omgewing te benadeel deur platforms te skep vir die bewustheid van die behoefte en belangrikheid van omgewingsopvoeding in elke deel van die samelewing.
Verbetering van konsentrasie - Tans is daar baie afleidings in 'n samelewing wat die aandag van studente van hul opleiding na 'n ander kant lei. Deur hulle oor die omgewing op te voed, sal hulle meer kan fokus op werklike probleme, aangesien dit die probleme van die omgewing sal ontleed en oplos om oral meer groen te bevorder.
Voordeel vir skole -Dit is 'n baie voordelige plan vir skole, want dit sal hulle help om werklike leer te bevorder en ook om hul omgewing te verstaan. Skole kan omgewingsopvoeding as 'n verpligte vak vir elke student maak, sodat dit almal sal help om meer te fokus op verskillende situasies in die werklike lewe.
Die onderwyser en studente kan ook verskillende projekte uitvoer wat kinders bewus maak van omgewingskwessies. Hierdie projekte moet ook maatreëls insluit wat gevolg kan word om die omgewing te red. Hierdie projekte sal ook help om kinders aan te moedig oor hoe hulle kan saamwerk in die bewaring van die omgewing.
Neem deel aan buitelugaktiwiteite - Dit is miskien baie nuttig vir die gesondheid van kinders, want dit is bewys dat kinders wat 'n groen speelterrein in hul skoolterrein het, meer geneig is om minder siek te word en meer aktief en energiek in die daaglikse lewe te wees.
Nou spandeer kinders 'n dag graag meer tyd aan binnenshuise aktiwiteite, soos om videospeletjies te speel. Ongelukkig dien binnenshuise aktiwiteite 'n struikelblok in die geestelike en fisiese groei van kinders. Ouers moet inisiatief neem en hul kinders aanmoedig vir buitelugaktiwiteite deur by hulle aan te sluit. Kinders volg altyd die voetspore van hul ouers, en probeer dus hul rolmodelle wees.
Bevordering van nuwe opvoedkundige metodes - Omgewingsopvoeding is meer verantwoordelik vir studente sowel as onderwysers wat daagliks verantwoordelik is vir praktiese aktiwiteite oor hoe om energie en omgewing te bespaar. Dit sal hulle ook help om nuwe innoverende tegnieke te ontdek en te leer wat hulle sal help om bewaring makliker te verstaan.
Besnoeiing op uitgawes - Deur te leer hoe om die omgewing te beskerm, moet studente ook deelneem aan die instandhouding van die skoolterrein, want dit is beter om eers te begin waar u eintlik hoort, dit wil sê skool en huis.
Dit sal baie voordelig vir skole wees, aangesien dit die onderhoudskoste van die omgewing sal verminder, wat outomaties die jaarlikse koste van algehele uitgawes sal besnoei.
Byvoorbeeld– Motiveer u kinders om die elektriese skakelaars en ander toestelle af te skakel as u dit nie gebruik nie; maak u kinders bewus van die drie R ''s, dws Verminder hergebruik en herwinning, moedig hulle aan om die krane na gebruik toe te maak om water te bespaar, ens.
Moedig meer instansies aan - As meer organisasies omgewingsopvoeding as hul prioriteit sal aanneem, sal daar meer kinders sowel as volwassenes wees wat sal help om die omgewing te bewaar en ook meer bewustheid te skep.
Die wêreldwye jeug speel 'n belangrike rol in die verspreiding van bewustheid oor omgewingskwessies wêreldwyd. Byvoorbeeld In 2017 het 'n studente -aktivis van die Universiteit van Sussex met die naam Paris Palmano '#Climate Action Movement " op die been gebring. Die hoofdoel van hierdie beweging was om die bewustheid van die klimaatkrisis en moontlike voorkomende maatreëls om klimaatsverandering te hanteer, te versprei.
Daar is nog 'n voorbeeld uit Indië waar die studente van die Great-men International School, Madhya Pradesh, in 2010 inisiatief geneem het om byna 1100 boompies te plant om die omgewing te red. Daar is baie ander voorbeelde waar studente van verskillende skole die inisiatief geneem het om moeder Aarde te beskerm.
Dit is baie belangrik vir opvoedkundige institute om studente te begin leer hoe om ons omgewing te beskerm en natuurlike hulpbronne te bespaar.
Aanpassing van tegnologie - Daar is verskillende maatreëls wat deur organisasies gebruik word deur die nuutste tegnologie en vooruitgang in die bewaring van die omgewing te gebruik, en dit help hulle ook om die groot aanlynveldtog te bevorder om bewustheid hieroor te skep, wat mense bymekaar sal bring oor die bevordering van omgewingsopvoeding.
Volgens die huidige scenario is daar verskillende groot omgewingskwessies wat gevorderde tegnologie vereis om die natuur te red. Byvoorbeeld: tegnologieë om hernubare energie te ontwikkel, om bedreigde diere te red, energiebesparende tegnologieë, om klimaatsverandering en aardverwarming te hanteer, ens.
Bevordering van volhoubaarheid Omgewingsopvoeding help met die opbou van die natuurlike wêreld, gee kennis en metode om komplekse omgewingsvraagstukke op te los, wat ook bevorder kan word vir produktiewe ekonomieë en harmonie tussen gemeenskappe. Deurlopend om bewustheid te bevorder, is die sleutel.
U kan nie volhoubaarheid as 'n opsie kies nie, maar dit is 'n noodsaaklikheid om die omgewing te beskerm. Nou het mense begin om volhoubare produkte regoor die wêreld te gebruik ten bate van die natuur. Byvoorbeeld, 'n CFL -gloeilamp kos dalk 'n bietjie meer as 'n gewone gloeilamp, maar mense verstaan ​​die verskil. Nou weet mense baie goed watter gloeilamp die moeite werd is om op lang termyn te kies sal die omgewing help deur energie te bespaar.
Dit is alles die voordele as ons studente opvoed oor die belangrikheid van omgewingsopvoeding en ons moet ook die hele wêreld daaroor opvoed. Laat ons verstaan ​​oor NEPA en wat beroemde omgewingsbewustes regoor die wêreld doen om die aarde te help:
NEPA en beroemde omgewingsbewustes
Studente en skole moet ook weet van NEPA om inspirasie uit die wêreld te kry.
Kom ons verstaan ​​'n paar van die belangrike maatreëls wat getref is om omgewingsopvoeding te bevorder. Sedertdien het 100 nasies aangesluit om die nasionale omgewingsbeleid te vorm soos deur die (NEPA) gedoen.
Hierdie maatreëls het daartoe gelei dat die federale agentskappe 'n voorbeeld gestel het om nasionale snelwegroetes so kort moontlik tussen twee punte te maak.
NEPA het die nuttigste omgewingsuitkoms behaal toe al die uitvoerende federale agentskappe gevra is om omgewingsbeoordelings en verslag oor die omgewingsimpak op te stel. Dit het die akkurate gevolge van voorgestelde federale agentskappe en#8217 -aksies gegee.
Regoor die wêreld was daar baie baie bekende omgewingsbewustes soos Marjory Stoneman Douglas (joernalis, omgewingsaktivis) Leonardo DiCaprio (rolprentakteur, omgewingsaktivis), Thom Yorke (liedjieskrywer, omgewingsaktivis), Theodore Roosevelt (Amerikaanse president, militêre leier, omgewingsaktivis), ens. Die belangrikheid van omgewingsopvoeding in ons wêreld.
Baie organisasies werk aan verskillende omgewingskwessies om ons planeet te red. Hierdie organisasies voer ook verskillende veldtogte om mense op te voed oor die belangrikste omgewingskwessies, soos die Natural Resources Defense Council (NRDC), WWF (World Wildlife Fund), National Wildlife Federation, Forest Stewardship Council Friends of Earth (FOE), ens.
Uiteindelik is dit alles aan ons hoeveel ons bereid is om te doen die omgewing te red regoor die wêreld, want as ons nie begin om onsself en ons kinders op te voed volgens die behoefte om ons samelewing te beskerm nie, sal ons te laat wees om ons toekomstige geslagte 'n eie toekoms te gee en die wêreld soos ons dit ken, sal verander vir altyd.
Wil u meer voorstel oor die onderwerp – die belangrikheid van omgewingsopvoeding? Stuur 'n boodskap aan ons in die kommentaarblokkie. Volg ons op Twitter Volg @earthreminder of hou ook van ons op Facebook.
Onderrig in ekopoëtika in 'n tyd van klimaatsverandering
Ek het tien lessenaars in 'n sirkel gerangskik ter voorbereiding vir studente op die eerste dag van my voorgraadse poësiewerkswinkel. Dit was herfs 2011 - my eerste semester onderrig in die Engelse departement aan die Universiteit van Hawai'i, Mānoa. Die studente het ingehaal, uitasem en sweet. 'Die AC voel goed,' het een gesê. 'Dit is 90 grade buite.' Ek neem rol, kyk na die leerplan en begin met ons eerste kreatiewe skryfoefening: haikoe. Soos ek later sou leer, was Augustus die warmste in die geskiedenis van O'ahu.
Ondanks die hitte het die studente die kursus bygewoon terwyl ons sonnette, villanelle en imagisme ondersoek het. Teen Oktober het die reën gekom en die eiland afgekoel. Tydens een werkswinkel het ons selfone egter gepiep met waarskuwings oor vloed. Teen die tyd dat ons klas klaar was, was die kampus deurdrenk. 'N Rekord aantal storms (insluitend' tweeling -orkane ') het daardie semester aangeval en baie klasse is afgeskakel. Afwesigheid van studente het ook toegeneem weens siektes wat deur die swerms muskiete op die kampus oorgedra word. Ons werkswinkel het agter geraak, en ek moes baie van my lesplanne skrap. Ek was gefrustreerd. En dit lyk asof die studente verdrink van spanning en 'n nuwe soort 'eko-angs' wat nie verband hou met grade, werk, onderrig of skuld nie. Ek het geweet dat ons die gevolge van klimaatsverandering wat in die Stille Oseaan heers, ondervind: rekordhitte, uiterste droogte, verhoogde storms, aansteeklike siektes, verhitting van die see, stygende seevlakke. Maar ek het dit nie met hulle bespreek nie. Ek het nie geweet hoe nie.
Na die moeilike semester kon ek nie weer kreatiewe skryfwerk leer sonder om die klimaatkrisis aan te spreek nie. Ek het dus aan die kurrikulumkomitee van my departement 'n kursus oor 'ekopoëtika' voorgestel wat studente sal help om die omgewingsveranderinge rondom ons te verstaan ​​en hulle die geleentheid te gee om hul emosies deur middel van poësie uit te druk. Ekopoesie verwys gewoonlik na poësie oor ekologie, ekosisteme, ongeregtigheid in die omgewing, diere, landbou, klimaatsverandering, water en selfs voedsel. Dit het in die 1990's ontstaan ​​toe digters die natuurlikheid van 'natuurpoësie' bevraagteken het, veral omdat die natuur self vinnig verander as gevolg van aardverwarming en vernietiging van die omgewing. Alhoewel ek nog nooit so 'n kursus aangebied het nie, was ek vertroud met en geïnteresseerd in eko -poësie, deels as gevolg van my eie kulturele agtergrond.
Ek is gebore en getoë op die eiland Guam in die westelike Stille Oseaan. As kind het ek altyd saam met my neefs in die oerwoud of op die strand gespeel. Ons het ons ouma meestal geleer om altyd met respek in die natuur op te tree, want dit was waar die geeste van ons voorouers gewoon het. Maar toe ek 'n tiener geword het, het ek gesien hoe nie almal die omgewing as 'n heilige plek beskou nie. Guam is 'n Amerikaanse gebied en 'n derde van ons eiland word beset deur Amerikaanse militêre basisse, wat ons land, lug en water dekades lank besmet het, van die bespuiting van DDT tot die lekkasie van PFAS in die grootste reservoir van die eiland. Inheemse oortuigings en etiek in die omgewing, sowel as die erfenis en voortgesette gevolge van ongeregtigheid in die omgewing in Guam, was die belangrikste temas en bekommernisse in my poësie.
Ek het sedert 2012 elke jaar ecopoetry geleer, danksy sterk studente -registrasie. 'N Verskeidenheid inskrywings weerspieël die demografie van die staat, die meeste van my studente was Hawaïaanse, Stille Oseaan -eilande en Asiatiese Amerikaners, met 'n kleiner aantal wit-, Afro -Amerikaanse en Latinx -klaslede. Hulle was kaalvoetbranderryers, skaatsryers, hippies met dreadlock, bergfietsryers, broederskap- en meisiekamerlede, atlete, vegetariërs en veganiste en selfverklaarde "nerds". Hulle hoofvakke het gewissel van Engels tot etniese studies, sielkunde tot wetenskap, gasvryheid tot Hawaiiaans. Ondanks hierdie verskille het die studente altyd gebind deur hul gedeelde liefde vir die eilande.
Ongelukkig weet die meeste studente baie min oor ekologie, omgewingsbewustheid of klimaatsverandering. Dit geld selfs vir hoofvakke in die wetenskap, waarvan die kennis meer gespesialiseerd is in chemie of fisika. Hierdie leemte het my daartoe gelei om ekopoëtika te leer as 'n kreatiewe weg na omgewingsgeletterdheid. Dus, in plaas van net poësie, lees ons ook wetenskaplike joernalistiek en ekopoëtiese essays, sowel as kyk ons ​​na dokumentêre en YouTube -video's oor konsepte soos natuur, ekologie, wildernis, omgewingsgeregtigheid, die antroposeen, uitsterwing en klimaatsverandering. Terwyl hulle hierdie kontekstuele bronne lees, vra ek hulle om sleutelwoorde, beelde, simbole, feite, gegewens, geskiedenis of beskrywings wat die grondslag vir hul eie gedigte sal vorm, aan te teken. Om studente te help om al hierdie inligting te organiseer, verdeel ek die kursus in weeklikse eenhede wat fokus op verskillende temas/konsepte, soos "Pastoraal", "Solastalgie", "Water", "Bome", "Diere", "Buitenruim", "" Plastiek, "" kernwese "," olie "," veldbrande "," rampe "," tuine "," geo-ingenieurswese "," die antroposeen "en meer. Ek sluit ook temas in wat verband hou met identiteit, soos 'Ekofeminisme', 'Inheemse ekopoëtika', 'Swart ekopoetika', 'Queer ekopoetika' en 'Ekopoetiese gestremdheid'. Behalwe dat dit 'n raamwerk bied vir sekondêre lesings, help hierdie organisasiestruktuur studente om omgewingsgeletterdheid te ontwikkel, terwyl hulle ook daarop ingestel is om hul eie ekopoëetie te interpreteer en te skryf.
Vir elke eenheid ken ek eko -poësie toe wat verband hou met die tema. Ons lees en bespreek die gedigte in die konteks van ons aanvullende materiaal, met die fokus op literêre interpretasies en handwerkelemente. Ek beklemtoon hoe poësie omgewingskwessies kan kommunikeer deur middel van kreatiewe taal en ekspressiewe vorm. Boonop voorgrond ek hoe poësie 'n menslike gesig en emosionele ervaring kan plaas op abstrakte natuurrampe en klimaatkrisisse. Een gedig wat ek leer, is byvoorbeeld 'n lang gedig, 'Gentle Now, Don't Add to Heartache', deur die Amerikaanse digter Juliana Spahr. Die gedig handel oor hoe die omgewing agteruitgegaan het en hoeveel spesies uitgesterf het. Die studente lees die gedig hardop en kan die hartseer en rou van die spreker hoor. Hulle voel die oorweldigende verlies wat in die lang lyste van uitgestorwe en bedreigde spesies gestalte vind. Wat kursuslesings betref, stel ek studente voor aan 'n wye verskeidenheid digters, vorms en style. Diversiteit is 'n belangrike pedagogiese etiek by die onderrig van ekopoëtika, omdat dit ekologiese biodiversiteit weerspieël en eerbiedig. Ek het gevind dat die mees strategiese manier om dit aan te bied deur middel van ekopoesie -bloemlesings, aangesien die bloemlesingsvorm self 'n samestelling is (sien aanhangsel A vir aanbevole tekste). Ek vul hierdie bloemlesings aan met my eie kursusleser met ekopoëry uit Hawaiiaanse en Stille Oseaan -eilande. Deur die lees van 'n verskeidenheid ekopoëtika ontwikkel die studente kritiese lees- en interpretasievaardighede, 'n begrip van poëtiese kunsvlyt en tegniek, en die erkenning van die krag van ekopoëet om omgewingstemas te vermenslik.
Geïnspireer deur ons lees en bespreking, moedig ek die studente dan aan om hul eie oorspronklike eko -poësie te skryf op grond van die huidige tema. Deur hul gedigte kan hulle hul begrip van die tema demonstreer deur hul notas op kreatiewe maniere op te neem, en kan hulle hul eie persoonlike, emosionele, kulturele of politieke verhoudings met die onderwerp verwoord. Ons hou dan 'n konvensionele poësie -werkswinkel, sodat die studente opbouende terugvoer oor hul konsepte kan ontvang, waarna hulle hul voltooide gedigte hardop vir die klas kan hersien en uiteindelik opvoer.
Die mees onvergeetlike deel van hierdie kursus is eintlik nie wat in die klas gebeur nie, maar die ervarings wat ons buite die kampus beleef. Ek organiseer verskeie kere per semester klasbyeenkomste wat studente letterlik met die omgewing verbind. Stel jou voor — studente sit in 'n sirkel by Kaimana -strand, 'n klein strook sand aan die einde van Waikīkī. Ons lees hardop 'Ocean Birth', 'n roerende gedig deur die Māori -skrywer Robert Sullivan. Die geluid van golwe wat teen die strand stamp, maak die ritme van die lyne deurmekaar. Die handelwinde waai die gedigteblaaie in die studente se hande. Nadat ons die gedig bespreek het, vind die studente hul eie plekke op die strand om te skryf. Verskeie studente staan ​​in die see, terwyl die water op hul knieë styg terwyl hulle in hul tydskrifte skryf. Een student, wat in gedagte is, sien nie 'n groot deining nader totdat dit te laat is nie en sy dagboek is geweek. Ons het klas gekry by 'n arboretum in die vallei agter ons kampus, geïnspireer deur die baie inheemse bome wat daar bekendgestel is. Ons het ook ontmoet op 'n volhoubare plaas en gemeenskapstuin, sowel as in Honolulu self vir ons 'stedelike natuur' eenheid. Die gedigte wat uit hierdie veldreise geskryf is, was gewoonlik die kragtigste en lewendigste werk wat die studente geproduseer het.
Toe ek hierdie kursus die eerste keer aangebied het, het verskeie van die meer pligsgetroue studente op die laaste dag van die klas gevra: 'Is dit genoeg om net ekopoëet te lees en te skryf?' Ons het tot die gevolgtrekking gekom dat dit nie genoeg was nie. Soos een student dit skerp verwoord:Ekopoesie inspireer ons om op te tree. " Die volgende semester het ek komponente van die gemeenskap en openbare betrokkenheid begin insluit, wat vereis dat studente gedurende die semester twee omgewingsgeleenthede wat deur die gemeenskap betrokke is, bywoon (ekstra krediet as hulle meer bywoon). Op die leerplan gee ek 'n lys van plaaslike omgewingsorganisasies waarmee hulle kan deelneem, soos die Surfrider Foundation en die Sierra Club Hawai'i. Deur die jare het studente strandopruimings bygewoon, as vrywilligers vir plaaswerkdae bygewoon, aan Aardedag deelgeneem en die Hawai'i Conservation Alliance Conference en die Honolulu-klimaatsveranderingmars bygewoon. Behalwe dat ons aan omgewingsbewegings deelneem, dink ons ​​ook aan maniere om die publiek te betrek. Studente het hul ekopoëry op sosiale media -platforms gedeel om hul vriende/volgelinge op te voed, hul eko -gedigte by die skoolkoerant ingedien, hul gedigte versprei oor die kampus en plaaslike koffiewinkels en ekopetiese voorlesings op en buite die kampus gereël. Die grootste openbare ekopoëetprojek wat ons voltooi het, was 'n samewerking met 'n aanlyn tydskrif, die Hawaï'ek Onafhanklik, in 2015. Elke week van die semester het die tydskrif 'n seleksie gedigte van studente gepubliseer, vergesel van my inleiding wat ons tema en lesings vir daardie week verduidelik het (sien Bylaag B vir 'n seleksie van my inleidings en 'n URL vir die studentegedigte) . Gemeenskaps- en openbare betrokkenheid was 'n kragtige manier vir studente om hul begeerte om 'iets te doen' aan omgewingsonregtheid en klimaatkrisis te verwesenlik, asook om kreatief na te dink oor hoe poësie 'n impak in die wêreld kan hê as 'n vorm van literêre eko- aktivisme.
Terwyl ek dit skryf, berei ek my voor vir my agtste jaar wat ekopoetika aangebied word. Hierdie somer van 2019 was die warmste in die geskiedenis, en dit het die rekord gebreek toe ek die kursus vir die eerste keer aangebied het. Ek herlees die Verslag oor die kwesbaarheid en aanpassing van die seevlak in Hawaï, gepubliseer deur die staat in 2017. Hoe sal my studente die data uit hierdie verslag konfronteer: stygende temperature, verhoogde respiratoriese en muskietgedraagde siektes, uiterste droogte, ineenstortende vispopulasies, meer gereeld orkane en tsoenami's, en die uitwissing van endemiese spesies? Hoe sal hulle die feit hanteer dat styging op seevlak periodieke oorstromings, permanente oorstromings en erosie aan die kus sal veroorsaak, wat meer as 6.500 strukture, 25.000 hektaar nabygeleë grond, 500 hawaiaanse kulturele terreine en veertig myl groot paaie en snelweë - wat meer as $ 20 miljard se skade aangerig het? Hoe sal hulle reken met die verwagte verplasing van meer as 20 000 inwoners?
Ten spyte van my angs, weet ek dat ons klaskamer 'n ruimte sal wees waar ons saam kan leer oor die klimaatkrisis, dit kan konfronteer en die hoof kan bied. Ons sal geïnspireer word deur die ekopoëtika wat ons sal lees en die plekke in Hawaii wat ons sal besoek. Ons sal onsself bemagtig deur ons gedagtes en emosies kreatief te omskep in ekopoëte. Ons sal deelneem aan die omgewingsbeweging, die publiek betrek, hoop kweek en volhoubare toekoms deur ons poësie voorstel.
Die bloemlesing wat ek die meeste gereeld toegewys het, is Die ekopoesie bloemlesing (2013), geredigeer deur Ann Fisher-Wirth en Laura-Gray Street. Hierdie bloemlesing begin met uitstekende inleidings deur die redakteurs en die voormalige Amerikaanse digterpryswenner Robert Hass, en dit bevat sowel historiese as kontemporêre ekopoëtika. Ander bloemlesings wat ek toegeken het soos benodig of aanbeveel om te lees, is Black Nature: Four Centuries of African American Nature Poetry (2009), geredigeer deur Camille Dungy The Arcadia Project: North American Postmodern Pastoral (2012), geredigeer deur Joshua Corey en GC Waldrep Big Energy Poets: Ecopoetry dink klimaatsverandering (2017), geredigeer deur Amy King en Heidi Lynn Staples Ghost Fishing: 'n Eco-Justice Anthology (2018), geredigeer deur Melissa Tuckey Vuur en reën: Ecopoetry of California (2018), geredigeer deur Lucille Lang Day en Ruth Nolan en Hier: Gedigte vir die planeet (2019), geredigeer deur Elizabeth Coleman.
Wat wetenskaplike bloemlesings betref, het ek dit toegeken Ekopoesie: 'n kritiese inleiding (2002), onder redaksie van Scott Bryson Ekotaalleser (2010), geredigeer deur Brenda Iijima Die land van die gedig: plek en poëtiese praktyk (2018), geredigeer deur Shara Lessley en Bruce Snider en Ekopoetika: opstelle in die veld (2018), geredigeer deur Angela Hume en Gillian Osborne. Vir individuele wetenskaplike monografieë het ek studente voorgestel aan Volhoubare poësie: Vier Amerikaanse ekopoetika (1999) deur Leonard Scigaj Hierdie kompos: ekologiese imperatiewe in die Amerikaanse poësie (2002) deur Jed Rasula Greening the Lyre: Environmental Poetics and Ethics (2002) deur David Gilcrest Kan poësie die aarde red: 'n veldgids vir natuurgedigte (2009) deur John Felstiner Ekologie van modernisme: Amerikaanse omgewings en avant-garde-poëtika (2015) deur Joshua Schuster Restante: Amerikaanse poësie aan die einde van die natuur (2018) deur Margaret Ronda en Herkomponerende ekopoetika: Noord-Amerikaanse poësie van die selfbewuste antroposeen (2018) deur Lynn Keller.
Hieronder is 'n paar keuses en uittreksels van my inleidings tot die samewerking met die Hawaï'ek Onafhanklik. Besoek craigsantosperez.com/eco-poetics/ vir skakels na die volledige publikasies, wat die gedigte van studente insluit.
Besprekings oor ekopoetika behels dikwels nostalgie. Die woord self het 'n fassinerende etimologie: uit die Grieks algos (pyn, hartseer, nood) en nostos (tuiskoms). Die woord kom verder af van Proto-Indo-Europees nes- (om veilig terug te keer huis toe), wat verband hou met Oudnoors nes (kos vir 'n reis) en Goties ganisan (te genees).
Van die sewentiende tot die negentiende eeu word nostalgie beskou as 'n wond en 'n ernstige siekte wat mense teister wat deur kolonisasie, oorlog, slawerny, industrialisasie en globalisering uit hul huise en gesinne geneem is. Hierdie massiewe verplasings het mense nie net van hul geboortelande geskei nie, maar ook van die natuurlike omgewing geskei, aangesien baie migrasies na stedelike sentra ontstaan ​​het.Klimaatsverandering het hierdie soort migrasie toegeneem.
Nog 'n term, solastalgie (kombinasie van troos, verlatenheid en nostalgie), spreek tot die pyn en nood wat veroorsaak word wanneer u vaderland vernietig word, maar u nie noodwendig verplaas word nie. Met ander woorde, u verlang na wat u huis was voordat dit ontheilig is deur mynbou, houtkap, breking, militêre toetse of oliestortings, dit voel heimwee, selfs as u nog tuis is. Ongelukkig word solastalgie al hoe meer algemeen, veral by kleurlinge en in ontwikkelende lande.
Ekopoesie is 'n ekspressiewe vorm waardeur mense aandag gegee het aan die pyn, hartseer en trauma wat verband hou met nostalgie en solastalgie. Twee gedigte wat ons in die klas gelees en bespreek het, was die Amerikaanse digter Robert Hass se "The State of the Planet" en die Hawaïese digter Brandy Nālani McDougall se "Water Remembers". In hierdie gedigte word die natuurlike wêreld verlang vanweë die assosiasie met huis, onskuld, familie, vrede, lewensonderhoud en koestering.
Die eerste poësie -aanmaning vir ons kursus in ekopoetika hou dus verband met nostalgie: studente is gevra om te skryf oor 'n kindergeheue waarin hulle verbonde voel aan die natuur.
Waikīkī, rou riool en die nekro-pastorale
Die 'pastorale' is 'n ander belangrike onderwerp in die ekopoetika, met verwysing na 'n lang tradisie van poësie oor geïdealiseerde plattelandse lewe. Die pastorale gaan terug na antieke Griekeland, met digters soos Hesiodos en Theocritus, en na Rome, met Vergilius, en deur die literêre heruitgawes van Italië, Brittanje en Amerika. Die romantiese pastoraal het deurgaans opgetree as 'n kritiek op die teenspoed en armoede van die stedelike en industriële lewe. Die pastorale moedig die terugkeer na die natuur en die platteland aan as 'n ruimte van deug, eerlike werk, refleksie, transendensie en selfs romantiek.
Almal wat eintlik op 'n plattelandse plaas gewerk het, weet natuurlik dat dit nie alles vreedsame skape en idilliese herders is nie. So het daar ook 'n tradisie van die anti-pastorale ontstaan, wat die pastorale digters gekritiseer het vir die romantisering van die plattelandse lewe, sowel as om die ras-, klas- en geslagsprobleme wat u op die plaas of plantasie sou vind, te ignoreer. Hierdie probleme strek tot hoe die plattelandse landskap dikwels ook in die pastorale geslag geslag is.
Aangesien modernisering soveel uit die natuur verwyder het, het baie digters hulle gedink en fantaseer hoe dit kan wees om op die plaas, die plaas, die opstal, van die netwerk af te woon, ensovoorts. In die klas het ons een van die meer interessante (en problematiese) pastorale gedigte uit die twintigste eeu bespreek: Allen Ginsberg se "Wales Visitation".
My gunsteling soort pastoraal is weliswaar die 'nekro-pastorale' (sien die spookagtige werk van Joyelle McSweeney, wat sowel poësie as geleerdheid skryf oor agteruitgang, verval en besmetting). 'Necro' kom van die Grieks nekros, wat dood of lyk beteken. Stel jou 'n landskap voor wat gevul is met lyke, verslaafde liggame, siek lyke, verminkte lyke, wurms, rotte, kakkerlakke, hondsdol diere, verrottende bome, besmette riviere, rookmis, verrottende kos, ruïnes en brandende veldbrande. Ook hierdie het 'n lang, veranderende tradisie. Dink byvoorbeeld aan enge sprokies, die Boek van Openbaring, Dante se helkringe, die Goties, vampiere, zombies, apokalipsverhale, Halloween, Banksy's Dismaland, byvoorbeeld. Die nekro-pastorale is daarop gemik om ons te laat kyk na die dood, sonde, boosheid, vrees en vernietiging, sodat ons ons sterflikheid, sedelikheid en etiek kan oorweeg. Soms maak vrees ons beter as romanse wakker. Net soos die pastorale, het die nekro-pastorale sy eie problematiese verhouding tot ras, klas en geslag.
Wat ekopoetika betref, het die dood en vernietiging wat deur klimaatsverandering veroorsaak word, die nekro-pastorale aan die voorpunt van ons verbeelding gebring. Ons is nou omring deur beelde en verhale van die nekro-pastorale-van die Tersande tot industriële slagpale, van woedende veldbrande in Kalifornië tot groot chemiese ontploffings in China, van die massiewe afsterf van vis wat aan die kus van die Stille Oseaan aan die spoel was, tot by die massa migrasie van vlugtelinge na die kus van Europa. Ineenstorting en katastrofe oorstroom die stroom van al ons media.
Gepraat van vloede, Hawai'i het heelwat beleef met die aanval van 'n reeks orkane. Met al die reënval is die strate van Waikīkī onlangs oorstroom met meer as 500,000 liter rou riool. Waikīkī, wat dikwels as 'n literêre plek van die nekro-pastorale Stille Oseaan beskou word, is gesluit. Daarom besluit ons om gedigte te skryf oor Waikīkī, riool en kak.
Die oseaan in ons
Die opstel "The Ocean in Us" (1998), deur die Tongaanse geleerde Epeli Hau'ofa, dring daarop aan dat die "see net so werklik is soos ek en jy, dat dit die karakter van hierdie planeet vorm, dat dit 'n belangrike bron van ons is lewensonderhoud, dat dit iets is wat ons almal gemeen het, oral in Oseanië. "
Langs die opstel van Hau'ofa lees ons die gedig "Ocean Birth" (2005) van die Maori -digter Robert Sullivan. Hierdie gedig is 'n sang-agtige oseaan pastoraal, wat liries die strome, die seediere, die name van Polinesiese eilande en die liggame van die Stille Oseaan-eilandbewoners uitroep om almal hul geboorteliedjies te sing. Die gedig eindig: "Elke golf dra ons hierheen - // elke liedjie om ons te herinner - / ons is die vel van die see." Hau'ofa en Sullivan verteenwoordig 'n inheemse Stille Oseaan -perspektief op die oseaan, waarin die oseaan ons bron is, ons oorsprong, ons gemeenskaplike erfenis.
Ons het ook twee tekste gelees en bespreek wat spreek tot 'n Trans-Stille Oseaan-perspektief. Eerstens: "Oceania as Peril and Promise: Towards Theorizing a Worlded Vision of Trans-Pacific Ecopoetics" (2012) deur die Amerikaanse digter Rob Wilson. Hierdie opstel is 'n voorgrond vir die see as 'n teoretiese netwerk van globale vloei, 'vloeibare moderniteit' en 'postmoderne vloeibaarheid', sowel as 'n materiële netwerk van kapitalistiese seevaarte en lugvragte, militêre basisse en toetsplekke, en maritieme territorialisering en eksklusiewe ekonomiese gebiede - alles oor die weskus van die Amerikaanse vasteland, die Stille Oseaan -eilande en Asië. Die oseaan verteenwoordig dus gevaar en belofte. Dit is in gevaar vir ons deur plastiekbesoedeling, oorbevissing, kerntoetse en opwarming, maar dit kan ook gevaarlik wees deur stygende getye, tsoenami's en orkane. Die oseaan verteenwoordig ook belofte in die sin dat dit 'n visie bied van "transnasionale behoort, ekologiese konfederasie en trans-rassige solidariteit."
Laastens het ons die gedig "Pacific Ocean" (2009) deur die Amerikaanse digter Brenda Hillman gelees en uitgevoer. Hierdie gedig kyk na die Stille Oseaan vanuit Kalifornië, waar die digter die kuswater raak en 'n meditasie begin doen oor die omvang en kompleksiteit van die oseaan. As sodanig vloei die gedig in gefragmenteerde golwe en waarnemingsstrome, wat wemel van flotsam en jetsam, geheue en inligting, plastiek en gebede, van speserye en maritieme roetes, drome en verdrinkings. Of, soos Hillman dit stel: "a fertile dread. . . vermeng met ekstase. "
Elke kultuur - en selfs elke persoon - het 'n ander verhouding tot en begrip vir die omvang en kompleksiteit van die see. En alhoewel digters die oseaan op verskillende maniere voorstel, was dit nog altyd 'n ruimte en plek van diep simboliek en betekenis. Soos Hau'ofa geskryf het: "Die see is ons weg na mekaar en vir almal, die see is ons eindelose verhaal, die see is ons kragtigste metafoor, die see is in ons."
Die poësie van die ramp
Vir my roep storms nostalgie op. Guam, waar ek grootgeword het, lê in 'Typhoon Alley'. Ek onthou 'n super tifoon wat so sterk was dat dit deur luike gebreek het en ons slaapkamers oorstroom het. Ons gesin het al die deure gesluit en in die gang geslaap toe die storm die huis ruk.
Guam is ook geleë in die "Ring of Fire", 'n gebied met gereelde aardbewings en vulkaniese aktiwiteite. Een van die skrikwekkendste oomblikke van my lewe het plaasgevind in 1993, toe 'n aardbewing van 8.1 vir byna sestig sekondes getref het. My gesin hardloop en hou mekaar onder 'n deur totdat die aarde ophou bewe.
Natuurrampe is een van die mees algemene temas in ekopoetika, veral omdat rampe met veel meer frekwensie en intensiteit plaasvind as gevolg van klimaatsverandering. In Nicole Cooley se opstel "Poetry of Disaster" stel sy voor dat die poësie van rampe ruimte bied vir ons om bymekaar te kom en te treur, om troos en solidariteit te soek, om simpatie en empatie te betoon, om op te voed en bewus te maak en om ons te deel trauma en veerkragtigheid. Cooley beklemtoon ook hoe die poësie van rampspoed aksie inspireer, en wys op die Poets for Living Waters -projek, 'n voorbeeld van literêre aktivisme wat reageer op die BP -oliënramp.
Rampe inspireer inderdaad nie net gedigte nie, maar dit inspireer ook post-gedig literêre aktivisme, insluitend publikasie in die hoofstroom en sosiale media, voordele voorlesings, fondsinsamelingsversamelings, opvoedkundige webwerwe, etnografiese/onderhoud-gebaseerde poësieprojekte en skryfwerkswinkels vir oorlewendes.
Ons het verskeie voorbeelde van ramppoësie en literêre aktivisme gelees of gehoor en bespreek: in reaksie op die orkaan Katrina in 2005, die tsunami in 2009 in Samoa, die aardbewing in Haïti in 2010, die tifoon Haiyan in 2013 in die Filippyne, die aardbewing in 2015 in Nepal en die voortslepende Siriese vlugtelingkrisis.
Skeppingsverhale en inheemse ekopoetika
Skeppingsverhale staan ​​sentraal in die inheemse ekopoetika, aangesien dit dikwels gekodeer word deur ekologiese etiek. Terwyl inheemse mense altyd na ons skeppingsverhale gekyk het vir leiding en inspirasie, het baie nie-inheemse mense hulle tot inheemse verhale gewend om die krisis van klimaatsverandering die hoof te bied.
Inheemse skeppingsverhale, en inheemse ekopoetika in die algemeen, is die voorgrond hoe die primêre temas in inheemse tekste die idee van onderlinge verband en onderlinge verband tussen mense en die nie-menslike wêreld uitdruk, die sentraliteit van land en water in die opvatting van inheemse genealogie, identiteit en gemeenskap en die belangrikheid daarvan om die inheemse geskiedenis van 'n plek te ken. Boonop gebruik inheemse skrywers dikwels skeppingsverhale en ekologiese beelde, metafore en simbole om koloniale natuurbeskouings te kritiseer as 'n leë, aparte voorwerp wat gebruik kan word om wins te maak. Waarna geleerdes 'ekologiese imperialisme' noem, sluit die verplasing van inheemse volke uit voorvaderlande in, die vestiging van plantasie, industriële en chemiese landbou, die ontwikkeling van toerisme en verstedeliking, die besmetting van militarisme en atomisme, vinnige ontbossing en verwoestyning van die ontginning van natuurlike hulpbronne en inheemse oorskot en uitsterwing en bedreiging van spesies.
Laastens verbind die inheemse ekopoetika mense weer met die heiligheid van die aarde, eer die aarde as 'n voorouer, protesteer teen verdere agteruitgang van die omgewing en dring daarop aan dat die aarde (en literêre voorstellings van die aarde) plekke is vir genesing, mede-behoort, weerstand, en wedersydse sorg.
Craig Santos Perez is 'n inheemse Chamoru van die Stille Oseaan -eiland Guåhan (Guam). Hy is die mederedakteur van vyf versamelbundels en die skrywer van vyf digbundels, mees onlangs Habitatdrempel (Omnidawn, 2020). Hy is 'n professor in die Engelse departement aan die Universiteit van Hawaii in Manoa.
Inspirasie om ons omgewingsimpak te verminder
Baie van die wêreld se omgewingsprobleme spruit uit 'n gebrek aan kennis. Verbruikers kan sekere produkte koop of aktiwiteite doen sonder om te besef watter skade dit aan die aarde veroorsaak.
As dit in 'n positiewe lig gewys word, wilde diere kan mense inspireer om 'n volhoubare leefstyl te lei. Hulle kan gevoelens van simpatie en deernis aanroep, wat veroorsaak dat mense bewus is van die skadelike gevolge van hul lewenswyse.
Wilde diere bied 'n verskeidenheid dienste aan die menslike bestaan. Dit kan waardevolle onderwerpe wees vir moderne wetenskaplike navorsing en speel 'n groot rol in kulture regoor die wêreld. Mense kan hulle tot die natuur wend om vry te kom as die sleutels van die moderne wêreld te groot word.
Met betrekking tot die bewaring en toekoms van ons planeet, kan diere mense inspireer om hul leefstyl te verander en saam te staan ​​vir 'n beter toekoms. As 'n groter deel van die menslike bevolking die belangrikheid van wilde diere vir hul bestaan ​​sou besef, sou hulle 'n meer vervullende en betekenisvolle lewe kon lei.
Kyk die video: Razovarajmo o Evropi 4. emisija: Zaštita životne sredine
Copyright © salvadoryoscar.com | Die verlede leer die hede: Antieke Sanskrit -tekste bespreek die belangrikheid van omgewings- en spesiebewaring...