Die Green New Deal onderskryf deur Alexandria Ocasio-Cortez en meer as 40 ander Amerikaanse verteenwoordigers was gekritiseer soos 'n te swaar las op die ryk en hoër-middelklas belastingbetalers wat daarvoor moet betaal, maar die belasting op die rykes is nie wat die resolusie van die Green New Deal voorstel. Daar word gesê dat befondsing hoofsaaklik van sekere openbare agentskappe sal kom, insluitend die Federale Reserweraad en 'n nuwe openbare bank of stelsel van plaaslike en gespesialiseerde openbare banke. "
Befondsing deur die Federale Reserweraad kan omstrede wees, maar die stigting van 'n nasionale openbare infrastruktuur en ontwikkelingsbank moet 'n no-brainer wees. Die regte vraag is hoekom ons nie reeds een het nie, soos China, Duitsland en ander lande wat kringe rondom ons in die ontwikkeling van infrastruktuur bedryf.
Baie Europese, Asiatiese en Latyns-Amerikaanse lande het hul eie nasionale ontwikkelingsbanke, sowel as aan bilaterale of multinasionale ontwikkelingsinstellings wat gesamentlik besit word deur verskeie regerings. In teenstelling met die Amerikaanse Federale Reserweraad, wat homself onafhanklik van die regering beskou, is nasionale ontwikkelingsbanke heeltemal in besit van hul regerings en voer openbare ontwikkelingsbeleid uit.
China het nie net sy eie infrastruktuur van China, maar het ook die Asiatiese Infrastruktuur-beleggingsbank gestig, wat baie lande in Asië en Midde-Ooste in sy lidmaatskap insluit, waaronder Australië, Nieu-Seeland en Saoedi-Arabië. Albei banke help om China se triljoen dollar te befonds "Een Belt een Road"Infrastruktuurinisiatief. China is so ver voor die Verenigde State in die bou van infrastruktuur dat Dan Slane, 'n voormalige adviseur van President Trump se oorgangspan, het gewaarsku, "As ons nie gou ons daad bymekaar kry nie, moet ons almal op ons Mandaryns borsel."
Die leier in hernubare energie is egter Duitsland, genaamd "die wêreld se eerste groot hernubare energie-ekonomie. "Duitsland het 'n openbare sektor ontwikkelingsbank genaamd KfW (Kreditanstalt für Wiederaufbau of "Rekonstruksie Krediet Instituut"), wat selfs groter is as die Wêreldbank. Saam met Duitsland se nie-winsgewende Sparkassen-banke het KfW grootliks befonds die land se groen energie rewolusie.
In teenstelling met private kommersiële banke, hoef KfW nie te fokus op die maksimalering van korttermynwinste vir sy aandeelhouers nie, terwyl die blinde oog op eksterne koste, insluitend dié wat aan die omgewing opgelê word, toegeskryf word. Die bank is vry om die energie-revolusie te ondersteun deur groot beleggings in hernubare energie en energie-doeltreffendheid te befonds. Die beleggings in fossielbrandstowwe brandstof is naby aan nul. Een van die belangrikste kenmerke van KFW, soos met ander ontwikkelingsbanke, is dat baie van sy lenings in 'n strategiese rigting deur die nasionale regering bepaal word. Die sleutelrol in die groen energie-rewolusie is gespeel binne 'n openbare beleidsraamwerk onder Duitsland se hernubare energie wetgewing, insluitend beleidsmaatreëls wat beleggings in hernubare kommersiële aantreklikhede gemaak het.
KfW is een van die wêreld se grootste ontwikkelingsbanke, met bates vanaf Desember 2017 van $ 566.5 miljard. Ironies genoeg het die aanvanklike befondsing vir sy kapitalisasie uit die Verenigde State gekom, deur die Marshall-plan in 1948. Hoekom het ons nie 'n soortgelyke bank vir onsself befonds nie? Klaarblyklik omdat kragtige Wall Street-belange nie die kompetisie van 'n staatsbeheerde bank wil hê nie, wat laer-marklenings vir infrastruktuur en ontwikkeling kan maak. Groot Amerikaanse beleggers verkies vandag die befondsing van infrastruktuur deur middel van openbare-private vennootskappe, waarin private vennote die winste kan oes terwyl verliese aan plaaslike regerings opgelê word.
KfW en Duitsland se energie-rewolusie
Hernubare energie in Duitsland is hoofsaaklik gebaseer op wind, son en biomassa. Hernubare het 41% van die land se elektrisiteit in 2017 gegenereer, van net 6% in 2000; en openbare banke verskaf oor 72% van die finansiering vir hierdie oorgang. In 2007-09, KfW befonds Al Duitsland se belegging in Solar Photovoltaic. Daarna is Solar PV landwyd op groot skaal bekendgestel. Dit is die soort katalitiese rol wat ontwikkelingsbanke kan speel, 'n groot strukturele transformasie begin met befondsing en nuwe tegnologie en sektore uitstal.
KfW is nie net een van die grootste nie, maar is een van die twee geklassifiseer veiligste banke in die wêreld. (Die ander is ook 'n bank in die owerheid, die kanton van Zurich in Switserland.) KfW sport triple-A graderings van al drie die groot graderingsagentskappe, Fitch, Standard and Poor's, en Moody's. Die bank baat by hierdie topgraderings en die statutêre waarborg van die Duitse regering, wat dit toelaat om effekte op baie gunstige voorwaardes uit te reik en dus op gunstige terme te leen en sy lenings met die effekte te ondersteun.
KfW werk nie deur middel van openbare-private vennootskappe nie, en handel nie met afgeleides en ander komplekse finansiële produkte nie. Dit maak staat op tradisionele uitleen en toelaes. Die lener is verantwoordelik vir die terugbetaling van lenings. Private beleggers kan deelneem, maar nie as aandeelhouers of openbare-private vennote nie. Inteendeel, hulle kan belê in "Groen Bonds", wat so veilig en likwidig is as ander staatseffekte, en word waardeer vir hul groen oordrag. Die eerste "Green Bond - Made by KfW" is uitgereik in 2014 met 'n volume van $ 1.7 miljard en 'n looptyd van vyf jaar. Dit was die grootste Groenbond ooit by die uitreiking en het soveel belangstelling gegenereer dat die bestellingsboek vinnig gegroei het tot $ 3.02 miljard, hoewel die bande 'n jaarlikse koepon van slegs 0.375% betaal het. Deur 2017, die uitgawe volume van KfW Groen Bonds was $ 4.21 miljard.
Beleggers baat by die hoë krediet- en volhoubaarheidsgraderings van KfW, die likiditeit van sy effekte, en die geleentheid om klimaats- en omgewingsbeskerming te ondersteun. Vir groot institusionele beleggers met fondse wat die versekeringsgrens oorskry, is Groen Bonds die ekwivalent van spaarrekeninge, 'n veilige plek om hul geld te parkeer wat 'n beskeie belangstelling bied. Groen Bonds doen ook 'n beroep op "sosiaal verantwoordelike" beleggers wat met hierdie eenvoudige en deursigtige bande die versekering het dat hul geld gaan waar hulle dit wil hê. Die effekte word deur KfW gefinansier uit die opbrengs van sy lenings, wat ook in hoë aanvraag is as gevolg van hul lae rentekoerse; en die bank kan hierdie lae tariewe bied omdat die drie-A-graderings dit moontlik maak om fondse van kapitaalmarkte goedkoop te mobiliseer, en omdat sy openbare beleidsgeoriënteerde lenings dit vir geteikende subsidies kwalifiseer.
Roosevelt se Ontwikkelingsbank: Die Rekonstruksiefinansieringskorporasie
KfW se rol in die implementering van regeringsbeleid stem ooreen met dié van die Rekonstruksiefinansieringskorporasie (RFC) in die befondsing van die New Deal in die 1930s. Op daardie tydstip was Amerikaanse banke bankrot en nie in staat om die land se herstel te finansier nie. Roosevelt het probeer om 'n stelsel van openbare industriële banke van 12 deur die Federale Reserweraad op te stel, maar die maatreël het misluk; sodat hy 'n einde gemaak het om sy teenstanders te hardloop deur die RFC te gebruik wat vroeër deur president Hoover opgerig is, en dit uit te brei om die land se finansieringsbehoeftes aan te spreek.
Die RFC-wet van 1932 het die RFC voorsien van kapitaalvoorraad van $ 500 miljoen en die magtiging om krediet te verleng tot $ 1.5 miljard (daarna verskeie kere verhoog). Met daardie hulpbronne, van 1932 tot 1957 het die RFC meer as $ 40 miljard geleen of belê. Soos met KfW se lenings, was sy befondsingsbron die verkoop van effekte, meestal aan die Tesourie self. Opbrengs uit die lenings terugbetaal die effekte, verlaat die RFC met 'n netto wins. Die RFC gefinansier paaie, brûe, damme, poskantore, universiteite, elektriese krag, verbande, plase, en nog baie meer; en dit het al hierdie befonds terwyl dit inkomste vir die regering genereer het.
Die RFC was so suksesvol dat dit Amerika se grootste korporasie en die wêreld se grootste bankorganisasie geword het. Die sukses daarvan kon sy nemesis gewees het. Sonder die noodgevalle van depressie en oorlog was dit 'n kragtige mededinger van die private bankinstelling; en in 1957 is dit ontbind onder president Eisenhower. Die Verenigde State is sonder 'n ontwikkelingsbank gelaat, terwyl Duitsland en ander lande die grond aan die gang was.
Vandag het sommige Amerikaanse state infrastruktuur- en ontwikkelingsbanke, insluitende Kalifornië; maar hulle bereik is baie klein. Een manier waarop hulle uitgebrei kan word om staatsinfrastruktuur te bevredig, sal wees om hulle te verander in depots vir staats- en munisipale inkomste. Eerder as om hul kapitaal direk in 'n revolusiefonds uit te leen, sal dit hulle in staat stel om hul kapitaal in 10-tye te gebruik om die som in lenings te benut, soos alle deposito-banke kan doen. (Sien my vorige artikel hier afgelaai word.)
Die mees winsgewende en doeltreffende manier vir nasionale en plaaslike regerings om openbare infrastruktuur en ontwikkeling te finansier, is by hul eie banke, soos die indrukwekkende rekords van KfW en ander nasionale ontwikkelingsbanke getoon het. Die RFC het getoon wat selfs gedoen kon word deur 'n land wat tegnies bankrot was, eenvoudig deur sy eie hulpbronne te mobiliseer deur middel van 'n finansiële instelling wat deur die publiek besit word. Ons moet vandag die staatsbefondsingsenjin herleef, nie net om die nasionale en wêreldwye krisisse wat ons nou in die gesig staar, aan te spreek nie, maar vir die volgehoue ​​ontwikkeling wat die land nodig het om sy ware potensiaal te openbaar.
Trump se $ 1-triljoen-infrastruktuurplan: Lincoln het 'n Bolder-oplossing gehad