Ek het geleer van hierdie konsep toe my seun jonk was en onderwysers het my vertel dat hy ADHD gehad het. Die eerste keer dat iemand my vertel het, het hy waarskynlik ADHD gehad toe hy omtrent ses jaar oud en in die eerste graad was. Hy was 'n self-geleerde leser en teen die tyd dat hy in die eerste graad was, was hy reeds 'n vlot reade r, leesboeke bedoel vir kinders van agt en ouer. Hy wou desperaat boeke oor die wetenskap op skool lees soos hy tuis gedoen het, maar die onderwyser wou dit nie toelaat nie.
Sy het daarop aangedring dat hy eers die nodige materiaal gelees het en dan die begripstoetse daaroor moet slaag voordat hy toegelaat word om enige ander boeke te open. Dit was soos 'n marteling vir hom en hy het 'n baie moeilike tyd gehad om stil te bly deur die lesings op bunnies in die agterplaas toe hy geweet het hy het boeke oor swartgate wat by hom tuis was.
Later, toe my seun agt jaar oud was, het ek hom deur 'n sielkundige getoets. Toe ek teruggaan om die toetsuitslae met hom te bespreek, het ons 'n baie interessante gesprek oor begaafde kinders en ADHD gehad. Hy was die eerste een wat my voorgestel het dat ons normale kinderjare gedrag patoloëer het. Dit was terug in 1998. Ons het sedertdien 'n lang pad gekom, met meer maniere om normale gedrag te patoloë.
Wat is Patologie en Wat beteken dit om gedrag te patoloë?
Patologie is die studie van siekte. Dit is ook die afwyking van die norm, iets "abnormaal." Patologie van 'n gedrag is die etikettering van 'n volkome normale gedrag as 'n probleem, 'n gedrag wat intervensie, behandeling of dwelms vereis.
Ongelukkig is dit wat baie in ons samelewing doen aan gedrag wat volkome normaal vir kinders is. Byvoorbeeld, dit is redelik normaal dat kleintjies rusteloos en fidget raak wanneer hulle gevra word om stil te sit in 'n klaskamer. Vandag word elke klein seuntjie wat in die klas fidgets, nou dadelik vermoed dat hy ADHD het.
Terwyl sommige kinders ADHD het, het nie elke kind wat fidgets of nie stil sit nie. Op dieselfde manier word elke humeurige kind glo bipolêre versteuring. Weereens, terwyl sommige kinders het, het nie elke gemoedige kind dit nie. Hierdie soort patologie van normale gedrag is meer algemeen met begaafde kinders as wat dit met nie-begaafde kinders is.
Wat is normale geskenkgedrag en hoe word dit gepatoloog?
Dit is moeilik om normale gedrag in die algemeen te definieer; Definisie van normale begaafde gedrag kan selfs moeiliker wees omdat soveel gedrag van begaafde kinders die simptome van sommige siektetoestande of ander kan ooreenstem. ADHD is waarskynlik die algemeenste wanorde waaraan normale begaafde kinders misdiagnoseer word. 'N Begaafde kind wat onbelemmerd is in die klaskamer, sal dikwels optree en dat die optrede fisiek kan wees. Die kind kan vrees en ophef. Hy sal moeilik wees om te fokus en aandag te skenk. Hy mag dagdroom. Sodra die kind egter met 'n gepaste uitdaging voorsien word, verdwyn die gedrag, soms oornag. Ongelukkig kan skole nie bereid wees om die uitdagende werk te verskaf nie, met redes soos "onvolwassenheid" of onvermoë om die werk wat reeds gegee is, te doen.
Ander normale, maar misverstaan ​​gedrag van begaafde kinders behels hul emosies.
Begaafde kinders kan emosioneel intens wees, in Dabrowski se terme, emosioneel supersensitief of oorexcitable. Dit beteken dat wanneer hulle hartseer is, hulle baie hartseer is en wanneer hulle gelukkig is, is hulle baie gelukkig. Dit lei mense om te glo sulke kinders is bipolêr. Hulle is nie. Hulle is net intens - hulle voel dinge diep.
Nog 'n van die oorskrywings wat algemeen is vir baie begaafde kinders, is die sensuele supersensitiwiteit. Kinders met hierdie oorexcitability kan gepla word deur harde geluide of nate op hul sokkies, of die tekstuur van sommige kosse. Omdat hulle sterk op hierdie soort sensuele insette kan reageer, word hulle dikwels gediagnoseer as SPD (Sensoriese Verwerkingsversteuring).
Hierdie verklaring dui daarop dat begaafde kinders met die sensuele supersensitiwiteit beskryf word: "Een persoon met SPD kan oor sensasie voel en klere, fisiese kontak, lig, klank, kos of ander sensoriese insette ondraaglik vind." As u kind hierdie oorskietbaarheid het, kan u sien dat hy sy hande oor sy ore by die bioskoop plaas, of sy sokkies afbreek omdat hy die gevoel van die nate haat, of die etikette agter in die hemde trek of weier Om sekere kosse te eet as gevolg van die tekstuur of reuk.
Baie begaafde kinders is ook perfeksioniste. Hulle wil nie net alles perfek doen nie, hulle kan ook verwag dat ander perfek sal wees. Hulle kan dus 'n onderwyser regstel wat 'n fout gemaak het. Hul bedoeling is om nie 'n onderwyser te bedrieg nie, maar om die inligting reg te stel. Dit verhoed nie dat sommige mense beweer dat so 'n kind 'n ODD - Oppositional Defiant Disorder het nie. Of 'n begaafde kind se perfeksionisme kan veroorsaak dat sy alles in perfekte volgorde wil hê: alles georganiseer volgens vorm of kleur of grootte. Daardie gedrag kan sommige mense lei om te glo dat die kind OCD - Obsessive Compulsive Disorder het.
Hoekom is die diagnose saak?
Sommige mense het my vertel dat die diagnose nie saak maak nie, aangesien hulle glo dat 'n kind behandeling kry vir die probleemprobleem. Trouens, sommige ouers soek hierdie sielkundige diagnoses uit, want wanneer 'n kind een het, kwalifiseer hy of sy vir 'n GOP (Individuele Opvoedkundige Plan). Aangesien 'n IEP ontwerp moet word om 'n kind se individuele behoeftes te bevredig, sal die behoefte aan meer uitdagende werk ingesluit word bykomend tot die akkommodasie wat gemaak is vir die gediagnoseerde "gestremdheid".
Hierdie benadering het talle foute. Vir een is die behandeling dikwels ondoeltreffend. Boonop het begaafde kinders spesiale akkommodasie wat spesifiek ontwerp is vir hul vermoëns, net soos enige spesiale behoeftes kind. Enige behandeling wat ontwerp is om 'n toestand te akkommodeer wat 'n kind nie het nie, terwyl hy die behoeftes ignoreer op grond van sy begaafdheid, kan nie effektief wees nie.
Nog 'n fout is dat sommige van die diagnoses kom met 'n behandeling wat dwelms insluit. Dit geld vir ADHD waarvoor Ritalin dikwels voorgeskryf word. Ritalin is 'n klas 2-dwelm, wat beteken dat dit narkoties is, net soos kokaïen. Dit is nie sonder risiko nie, so hoekom gee daardie dwelm aan 'n kind om 'n toestand te hanteer wat hy nie het nie?
'N Finale fout van hierdie benadering is dat dit aan die kind vertel dat wat perfek normale gedrag nie normaal is nie. Dit is soos om 'n kind te behandel vir blou oë. Eerder as om 'n kind te help om homself te verstaan, vertel dit 'n kind daar is iets fout met hom. As 'n kind werklik een van hierdie toestande het, dan wil ons beslis sien dat hy hulp kry. Om begaafd te wees, maak nie 'n kind immuun om een ​​van hierdie gestremdhede te hê nie, maar 'n noukeurige diagnose moet gedoen word. Dit is veral waar omdat die diagnose 'n kind deur die skool en vir die res van sy lewe sal volg. Sodra daardie diagnose gemaak is, is dit baie moeilik om daarvan ontslae te raak. En dit maak dit moeilik om te gaan met die werklike probleme wat 'n begaafde kind het wat verband hou met sy begaafdheid. Ons moet almal hê wat die beste is vir elke kind, en dit sluit alle begaafde kinders in.