Eerste persoon gestuur: "Wat doen jy hier?" - Inligting
Eerste persoon gestuur: "Wat doen jy hier?"
Isaac| Alle foto's deur Josh Debner
'Hoe weet ons wat ons doen is eintlik… om iets te doen?' Vra Jeff tydens die ete.
Ek het my hoender met 'n dowwe mes probeer sny en het nie geweet hoe om te antwoord nie.
Josh het ingeloer, 'Ja, ek bedoel hierdie kinders is altyd honger. Meisies het babas as hulle 15 is. Dit is net soos dit is. Hoe weet ons dat die oorhandiging van 'n skootrekenaar selfs iets gaan verander? '
Ek plaas my mes op my servet en vou die hoeke in, asof servi-origami my kan help dink. 'Ons doen nie. Dit is die moeilikste deel van diens. Ons weet nie of ons werk eintlik 'n verskil maak nie. Jy moet net soveel doen as wat jy kan en dat ander mense dit van daar af uitvind ... "
Ek dink nog steeds aan hierdie gesprek van die vorige week, en word wakker van die gewone haanoproep. Jeff, Josh en ek onderrig rekenaarvaardighede op opvoedkundige skootrekenaars in die landelike Peru met een skootrekenaar per kind (OLPC). Vandag lei Josh en ek werkswinkels in 'n klein bergdorpie met die naam Colcabamba. Die stroom koel oggendlug loop deur die grasdak, en ek skil die lae alpakka-komberse van my warm lyf af. Die vuil vloer voel koel teen my voete, en kruisbokke kruip teen my lyf op. Waar is Josh? Ek wonder.
"Goeie môre sonskyn!" gil hy van buite. Josh is altyd voor my. Aangesien ons nie 'n badkamer of 'n wasbak het nie, maak ek my vingers nat met 'n bottel water, bottel ek my lense in met die roestige spieël en stort ek die water op die grondvloer. Dan gryp ek ons ​​klein groen skootrekenaars en stap vinnig die trappies af.
Elke oggend nooi 'n ander lid van die gemeenskap ons uit na ontbyt. Ons wag vandag buite 'n modderhuis met 'n bamboesdak wat aan die direkteur van die 19-studenteskool behoort. 'N Woeste hond slaap by die hek. 'Moet ons klop?' Fluister ek. 'En die deur afbreek?' Josh sê en beduie na die deur van 2-by-vierkante voor ons.
Uiteindelik hoor ons voetstappe. Dit is Mario, die vyfjarige seun van die regisseur wat elke Engelse woord wat ons hom leer onthou, dit geniet om vuil hopies neer te slaan en nooit verveeld te raak nie. "Maak gou!" Hy bring ons binne, gryp my twee vingers met sy hand.
"Gringitos!" Sy ouma staar na ons uit die kombuis en mompel iets in Quechua, die inheemse taal. "Wat het sy gesê?" Fluister ek vir Mario. 'Sy het gevra wat jy hier doen,' verduidelik hy feitelik. Ek wonder dieselfde ding.
Ons eend in die rokerige vertrek, waar proefkonynjies om ons voete piep, en die reuk van bredies uit 'n reuse-pot op die vuur. Die regisseur het 'n tafel met tee en klappers voorberei, maar Mario slaan 'n stok suikerriet uit. Hy knaag aan die een kant en skil die skil met sy klein tande weg.
'Hier, neem 'n paar later', bied hy aan en gee my 'n stuk. Ek rol dit in my vingers rond, en die regisseur merk op. 'Het u nog nooit suikerriet gesien nie?' vra sy. Nee, ek skud my kop. 'Dit is baie werk om te eet,' verduidelik sy. 'U moet deur die moeilike deel gaan om 'n bietjie soetheid te geniet.' Maar volgens Mario is dit die moeite werd.
My selfoon knip 7:30 en ek besef dat dit tyd is om skool toe te gaan. Ons sit ons skottelgoed in die wasbak en stap saam met die regisseur teen die heuwel af. Ons gaan die eerste uur deurbring met die eerste en tweede klas. Dit is nie maklik om te onderrig nie, deels omdat hulle 'n kort aandagspan het, en deels omdat hulle nie begrippe soos die uitlig van teks of die gebruik van 'n wyser verstaan ​​nie.
Die kinders jaag hul sitplekke in en tik eenstemmig: 'Buenos dias!' Josh en ek versprei die skootrekenaars en help die studente om hulle in te steek. Terwyl ons besig is om te gaan sit, skuif 'n seuntjie met sonverbrande wange en geskeurde klere in. Die kinders staar stil. 'Dit is Isak,' fluister hulle vir mekaar. Ons was slegs 'n paar dae by die skool, en dit was die eerste keer dat ek hom gesien het. 'Hallo Isaac, ek is Esperanza. Ons gaan vandag met rekenaars werk, 'kniel ek en gee vir hom 'n skootrekenaar.
'Isaac glimlag nie soos die ander kinders nie. Hy lyk verlore, soos 'n vermoeide reisiger wat op die verkeerde stopstraat klim. "
Isaac glimlag nie soos die ander kinders nie. Hy lyk verlore, soos 'n vermoeide reisiger wat op die verkeerde stopstraat klim. Terwyl Josh die kinders leer hoe om 'n eenvoudige verfprogram te gebruik om hul vorms en kleure in te oefen, staar Isaac na sy skootrekenaar. Ek wys hom hoe om op 'n vorm te klik en op die skerm te teken. Hy is nie beïndruk nie. Ek trek 'n hart en vul dit met rooi. Hy knip net. Miskien sal hy op syfers reageer. Ek vra hom om die 7 op die sleutelbord te vind. Hy haal sy vinger uit sy mond en druk op die N-sleutel. 'Wat word dit genoem?' Vra ek en wys na die hart op die skerm. Niks. 'Oukei, kom ons probeer 'n vierkant maak,' stel ek voor, terwyl die ander kinders reënboë verf en buitenshuise tonele uitwerk.
Uiteindelik tik hy op die raakpaneel en maak 'n klein vierkant op die skerm. Iets verander in hom. Sy oë groei breed en hy spring op van sy lessenaar. Hy dra om sy skootrekenaar en wys die plein met trots aan almal in die kamer. 'Ja, baie mooi, Isak,' lei die onderwyser hom terug na sy stoel.
'Ek is geskok dat hy selfs vandag opgedaag het,' vertel die onderwyser terwyl die kinders werk. 'Ons het die seun al maande nie gesien nie. Sy ouers het nooit skoolgegaan nie, en hulle wou hom eerder in die veld laat werk. Ek dink hy het net gekom omdat hy gehoor het dat ons die skootrekenaars sou gebruik. '
Ons spandeer die res van die dag werkswinkels en onderrig nuwe konsepte soos logika en wêreldgeografie met die rekenaarprogramme. Terwyl die laaste klok lui, herinner ek my aan Jeff se vraag. Ons stort nie twee weke nie, ons woon in 'n modderhut, ons kry parasiete van die kos, ons klere ruik permanent na diere, en ons weet nie eens of ons werk iets werd is nie.
Die studente is altyd oplettend en entoesiasties, maar ek wonder of hulle meer opgewonde is oor hul nuwe 'speelgoed' as om nuwe dinge te leer. Kinders soos Isaac sal waarskynlik nooit hoërskool toe gaan of oor groter dinge droom nie. Wat doen ons regtig hier?
Beteken dit dat hy 'n stappie neem - soos om hom te wys hoe om 'n vierkant te maak - dat hy terug sal kom skool toe? Ek word aangemoedig dat ons hom bereik, maar is dit genoeg? Wonder ek terwyl ek met die stuk suikerriet in my sak speel. Dit voel grof en splinterig; dit is moeilik om te glo dat daar suiker binne is.
Die skrywer van hierdie versending, Hope Nardini, is 'n student in MatadorU se reisskryfprogram. Kom meer te wete oor MatadorU en teken vandag aan!