laag buig of te hoog vlieg, – Sonder Kwinte en Kwale
laag buig of te hoog vlieg,
August 8, 2019 by Sonder Kwinte en Kwale
Ek het ywerig die Woord bestudeer. Ek het vurig gebid. Ek het doelgerig voorberei. Ek het voor daardie groep mense gestaan en my bes gedoen om God se Woord te verkondig op 'n manier wat akkuraat en toepaslik sou wees. Ek het my hart uitgespreek. Toe die mikrofoon afgesit het en die aankondiger oorgeneem het en ek die verhoog verlaat het, sou ek met 'n duidelike gewete gesê het dat ek my plig voor God nagekom het, dat ek my uiterste bes gedoen het om Hom te eer en Sy mense te seën met die geleentheid wat Hy my gegee het. Ek het goed gevoel. Ek het geseënd gevoel.
Dit is vir my steeds 'n wonder dat God my ooit die voorreg gee om sy Woord voor sy mense oop te maak.
Maar iets het gebeur toe ek by die trappe afstap en agter die verhoog wegraak om my mikrofoon en Bybel in my kantoor te gaan plaas het. 'n Skielike versoeking het in my hart gedreun. Skielik vind ek dat ek gerusstelling van buite wil hê. Ek wou die goedkeuring van ander mense hoor. Ek wou weet dat ander geseën is deur wat ek gesê het. En net daar en daar het ek 'n vreeslike fout gemaak. Ek het Facebook geopen.
Wat ek op Facebook gevind het, was skrikwekkend. Gelei deur 'n paar taamlik prominente mense in my omgewing wat veral in die grootter kerk in my dorp is wat besig is om van my 'n bespotting te maak. Hulle het veral verwys na my taal gebruik en hoe ek aantrek vir dienste, 'n aanduiding van hoeveel dit teen my persoonlikheid gaan om voor mense te staan. Hulle het seker gemaak dat ek en hul volgelinge presies weet hoe hulle daaroor en oor my voel. Ek het op die oomblik geen idee gehad nie en sou glad nie 'n idee gehad het nie. Maar ek het Facebook geopen.
Facebook was oop vir 'n sekonde, miskien twee, maar dit was genoeg — meer as genoeg — om my tot op die grond plat te slaan. In 'n oogwink wou ek weghardloop, wegkruip in 'n donker hoekie, onmiddellik reageer en wou net by die huis kom. In 'n oogwink daal 'n waas van somberheid oor my neer. Ek wou weg hardloop, êrens heen verdwyn en weg wees. Dit was 'n donker oomblik.
Natuurlik het die wolk begin oplig. Dit doen altyd.
En terwyl dit opklaar, moes ek die pynlike werklikheid waarmee my trots pynlik blootgestel is, hanteer. Ek is gedwing om te aanvaar dat ek 'n les oor trots moet leer. Trots is natuurlik 'n konstante versoeking vir my en elke ander mens.
Sommige sou so vêr gaan as om te sê dat trots die wortel van elke sonde is. Maar die vreemde ding van trots is dat dit op verskillende maniere kan manifesteer. Stel jou 'n oomblik voor dat ek toe ek Facebook oopgemaak het, gevind het dat mense my in dieselfde mate goed gepraat het eerder as wat hulle met my die spot gedryf het.
Stel jou voor dat hulle op my sterk punte gefokus het, soos hulle gekies het om op my swakhede te fokus. Stel jou voor dat hulle my probeer oplig het in plaas daarvan om my af te getrek het. Wat sou gebeur het? Onvermydelik sou trots my daartoe gelei het om tot groot hoogtes te styg. Ek sou alle gevoelens van die goedheid en barmhartigheid van God verloor het, want ek het my in my eie sterk punte openbaar.
Terwyl dit plaasvind, was die mense daardie dag wreed eerder as vriendelik. Hulle was kwaadwillig in plaas van bemoedigend, vyande in plaas van aanhangers. Maar dit het ook my trots aangegryp en my laat struikel. Dit het my gelei om in diep, donker valleie te wemel. Die trots wat my kon opgebou het, het my ondertoe getrek.
Trots het my daartoe gelei om Facebook oop te gemaak het sodat ek my ego kon laat streel. My ego was in die kol. En ek het daardie dag geleer hoe trots 'n meedoënlose vyand is. Of ek nou te laag wil buig, en of ek te hoog wil vlieg, die oorsaak is dieselfde – dit is die lelike, kwaadwillige, onderdrukkende, bedrieglike, ewig teenwoordige sonde van trots.