En Jaco het vir my pepermente gevoer en met my probeer gesels. Sodat ek nie weer aan die gil gaan nie. Elke keer as ek wil huil, kon ek vir dr. Minnaar in die oë kyk en vir Pippie vra wat is Mamma se naam, wat is Pappa se naam. Sodra sy gesê het wat is Pappa se naam het sy vir my gesê: “Mamma, Pappa het ’n eina gekry. Mamma, kyk al my pleisters!” Sy was so trots op haar pleisters …
In Warmbad, waar ons in ’n ander ambulans, met die reg­te pediatriese monitors, moes oorklim, het ons Pippie na nood­gevalle gevat, waar hulle vir haar ’n kateter wou insit, maar dit was te groot. Toe sê sy vir my: “Mamma, ek wil piepie.” Siestog, sy het tot toe geknyp. Ek het my kind so jammer gekry. Ek het haar gehelp om haar broekie af te trek. Ek het ’n linen saver onder gesit en haar so half regop gehou. En sy hét gepiepie. Normaal. Toe vra sy my om haar broekie op te trek, sy is klaar.
Ek het gemaak of ek haar broekie optrek, want ek moes vir haar ’n doek aansit. Ek kon toe al sien hoe my kind onder daai verbande opswel.
Jaco het daar aangekom met ’n sagte speelding, ’n jagluiperdjie, en dit vir Pippie gegee. Hy het haar die hele rit lank belowe as sy in die ander ambulans klim, sal sy ’n jagluiperdjie hê om saam met haar stad toe te vat sodat sy nie alleen is nie.
Dié naweek was dit weer so toe ’n aantal swaargewig-Suid-Afrikaners behoorlik van mekaar verskil het op die reünie-konferensie van die 61 Suid-Afrikaners wat 30 jaar gelede in Dakar met die ANC/SAKP gaan praat het.
Aan die een kant, luidens koerantberigte oor die saak, het die skrywer Breyten Breytenbach en dr. Theuns Eloff (oudrektor van die Noordwes-Universiteit en tans direkteur van die FW de Klerk-Stigting) gestaan. Die ander kant is verteenwoordig deur die twee broers Essop en Aziz Pahad, asook oudregter Johann van der Westhuizen en dr. André Odendaal.
Terloops, ’n mens moet nie verbaas wees oor laasgenoemde groep se houding nie. Die gebroeders Pahad was in die struggle-tyd lid van die SAKP, terwyl Odendaal as akademikus aan die Universiteit van Wes-Kaapland geen geheim van sy simpatie vir die kommunisme gemaak het nie. Van der Westhuizen se positiewe houding teenoor die ANC was ook al lank bekend.
Afgaande op die berigte oor die gesprek het Breytenbach hom verwoestend skerp uitgelaat oor diegene wat Afrikaans “laat doodgaan”. Hy het gesê dis nie die ANC wat dit doen nie, maar die Universiteit van Stellenbosch (waarmee hy waarskynlik ook die Universiteite van Pretoria en die Vrystaat in gedagte gehad het). Hy het sulke mense – soos sy gewoonte is – buitengewoon fel as “gekke, lafaards en verraaiers” en “kruipers” beskryf.
Breytenbach se prinsipiële standpunt was die gedagte dat Suid-Afrika se krag in sy diversiteit lê, maar dat dié diversiteit nie van só ’n aard mag wees dat minderheidsgroepe hul identiteit moet prysgee nie.
Die een groep meen die taal- en minderheidsregte wat deur die Grondwet verleen en deur verskeie internasionale konvensies bevestig word, moet gewoon nagekom word. Dié mense sê om op ’n billike plek vir Afrikaans aan te dring, beteken nie dat daar vir vóórregte vir die taal gevra word nie. Wat gevra word, is waarop die taal en sy sprekers gerégtig is, en basta.
Geen mens by sy volle verstand kan in ons land met sy spesifieke geskiedenis nog ’n situasie voorstaan wat sekere mense – wit of swart, Afrikaans of anderstalig – doelbewus uitsluit en ’n soort apartheid wil voortsit nie. Afgesien van die intrinsieke immoraliteit daarvan, sou dit, gegewe die politieke werklikhede, buitengewoon onverstandig wees. Daarmee gee jy eenvoudig ’n pragtige argument op ’n skinkbord aan die Afrikaans-teenstanders.
Die US-owerheid en sy meelopers sal goed doen as hulle hier agter onder hul nek af voel. Hulle roep daardie ding ’n ruggraat.
Ag, asseblief! Breyten Breytenbach se oënskynlike veg vir Afrikaans! Dit gaan nie oor taal nie! Soos Leopold duidelik uitwys, is die feite oorweldigend! Maar feite tel nie. Dit gaan oor politieke mag en vergelding! Daar was nog altyd ruggraatloses onder ons wat guns by die magshebbers soek. Ons moet dit as ‘n tragiese feit oor onsself aanvaar en dit verreken in ons toekomsplanne. Die dag wat die Afrikaner aan politieke oorheersing onderwerp is, het die doodsklok vir Afrikaans begin lui, maak nie saak wat die taalfeite en -waarheid is nie. Dat Breyeten en die Dakar-besoekertjies dit nie kon voorsien nie, grens aan die bisarre. Nou word daar geskreeu teen hulle eie maaksel!
Terwyl daar dan nie genoeg universiteite in die land is nie, is daar nie ‘n ander keuse nie en onderskryf mens 100% wat Dr Scholtz hier bo skryf. Dit is in alle geval al baie lank waarvoor die wat pro-Afrikaans is agiteer.
Maar dit word in die wind geslaan en so word Afrikaans stukkie vir stukkie afgebreek. Die uiteinde blyk om die Afrikaner uit als te weer, nie net sy Taal nie, dus stuur die versugting daarop af dat die enigste oplossing, uiteindelik, sal wees soos wat CJ sê. Ons moet net daarteen waak dat die uiteinde nie gaan wees: “Te min, te laat”, nie.
Nee dit kan duidelik nie en daar is baie redes en “proxies” uit die geskiedenis wat dit vir ons bewys.
Ek was altyd onder die indruk dat ons in SA die wêreld se beste grondwet het, maar die grondwet word gebruik om die minderheidgroepe pakslae te gee!
Afrikaans is in die laaste loopgraaf. Daar is die wat sal voort veg, die wat oorgegee het en die wat met die vyand (in figuurlike sin) heul om hul eie agendas te bevorder. Die vraag is, waar bevind jy jou?
Jy kan nou eenmaal ‘n storie inkleur soos jy wil…op die ou end kry jy elke keer ‘n inkleurboek! Hoog drawende artikels bereik slegs taalkundiges. Die man op straat (wat die groot gros is wat Afrikaans praat!) lees nie die tipe artikels/berigte nie.
Die grootste probleem met Afrikaans is verder die mense wat sogenaamd vir Afrikaans baklei…pasop vir die wolwe in skaapsklere.
Mag jy nie beide Afrikaans en INKLUSIEF wees nie, terwyl dit jou reg is, waarvoor vir dekades opofferinge en moeite gedoen is?
As jy ‘n hond wil slaan sal jy altyd ‘n stok kry. Afrikaans sal altyd onder enige ANC-regering en sy meelopers die taal van die verdrukker wees.Dit is baie duidelik dat tale verskeidenheid ‘n struikelblok is in die oë van diegene wat hul beywer vir totale integrasie waarin alle volkeverskeidenheid en eie taal ook verdwyn.
by die praktiese implementering daarvan kom. Dat daar ‘n gros mense wat eie belang bo dit stel help ook nie die saak nie.