Met die beklemtoning van die liggaam vorm affekteorie aan die begin van die nuwe millennium deel van 'n breër kulturele en teoretiese reaksie op poststrukturalisme en 'n tradisie wat gefokus het op diskoers en sosiale tekste. In teenstelling met die klem op die epistemologiese aspekte wat kultuurteorie vir 'n groot deel van die 20ste eeu gekenmerk het, beklemtoon affekteorie die liggaamlike en biologiese, die subjektiewe ervaring en die ontologie van 'n materiële, beliggaamde lewe.
Affekteorie se poging om die subjek te bevry van die beperkinge van 'n tekstuele konstruksie deur 'n materialistiese ontologie as grondslag te stel, kan egter nie beskou word as 'n teruggryp na 'n modernistiese (of pre-modernistiese) dualisme tussen verstand en liggaam of rede en emosie nie. In sover as wat affekteorie die materialisme van die liggaam beskou as die fokuspunt van 'n netwerk van interverwante kragte, bly dit nogtans gegrond in 'n post-strukturalistiese verstaan van die subjek. Eerder as 'n biologies-essensialistiese of -deterministiese beskouing, aanvaar affekteorie dat
Affekteorie ondermyn nie net 'n tradisionele idee van die liggaam en die onderskeid tussen die liggaam en denke nie, maar ook die onderskeid tussen self en ander. As 'n pre-subjektiewe mag wat die self-bevatlikheid ("self-containment") van die liggaam ontwrig, ondermyn dit terselfdertyd die grens tussen denkende subjek en kenbare objek. In die sin dat affek die onderbrekings in die grense tussen self en ander uitwys, kan dit gestel word dat affek die subjek affekteer deur sy nabyheid met ander liggame. Hierdie relasionele oopheid — dat die subjek deur sy liggaamlikheid gesetel is in 'n netwerk van affek — desentraliseer die subjek, tot so 'n mate dat Clough (2010:210) beweer dat dit die onderskeid tussen lewend en nie-lewend, die biologiese en die fisiese, natuur en kultuur ontwrig.
Hierdie ontwrigting het verreikende morele en etiese implikasies, en heelwat kenners hou dan ook affekteorie as politieke instrument voor. Die feit dat affekteorie daarop aandring om met die omliggende materiële wêreld om te gaan, maak 'n kritiese verstaan van die sosiale konteks moontlik. Onderliggend hieraan is die aanname dat die affektiewe subjek tot stand kom deur interpersoonlike verhoudings, eerder as deur ongevoelige sosiale strukture. In hierdie opsig is affekteorie se idee dat die subjek relasioneel ingebed is in die sosiale wêreld meer as bloot 'n beskrywende strategie: dit is 'n etiese opdrag om verbintenisse te erken en te bevorder.
Hierdie gevoel van affektiewe gemeenskap word beskou as noodsaaklik om aan die etiese vereistes van die globale wêreld te voldoen, en dit vind neerslag in die wyse waarop literêre werke beskou word. In die studie van letterkunde bring affekteorie 'n perspektiefverskuiwing mee wat die belang van skrywer-leser- en teks-leser-verhoudings beklemtoon. 'n Affektiewe beskouing van subjektiwiteit en kuns lei tot die idee dat literêre werke die vermoë het om die leser emosioneel te betrek, met ander woorde die leser kan (en moet) affekteer. Dit gee aanleiding tot Amian (2008:188) se formulering van 'n intersubjektiewe lesersposisie, waar betekenis tot stand kom deur die affektiewe verbintenisse tussen skrywer, teks, en leser.