Hierdie slotwoorde van die teks (uitgesonder die foto van Yolande en die vertaalde gedig wat hierop volg) is tot 'n groot mate die samevatting van die voorafgaande argument. Die idee van tweelinge, spieëlbeelde, word deurgaans in hierdie werk beklemtoon. Die self vertel herinneringe oor die self. Maar daardie self wat in die vertelling ontstaan, is reeds dood, lê op die lykstafel (wat 'n gedig soos "die dood begin by die voete" uit Ysterkoei oproep). Om die self te beskou - deur herinneringe, deur vertelling met behulp van die verbeelding - is om 'n dooie self te beskou. Die self wat geregistreer word op die deurlopende papier is reeds vasgelê, is dood, kan nie aan die lewe gehou word nie, die wurms vreet al daaraan. Al die vorige "ekke" van die lykswa word saamgery, en die vertellings, die woorde is pogings om hulle te wring (twist) om die lewe uit die verlede te wek. Maar eintlik is die wringproses 'n manier om dood te maak. Om die self te probeer vaspen, om die self 'n identiteit te verleen deur handelinge van die self in 'n chronologie van oorsaak en gevolg te plaas wat afstuur op 'n einde, om 'n plot te maak, is om dood te maak (om te verwring of nek om te draai). Ons kan egter nie sonder hierdie proses nie - daarsonder is die hede te vlietend. Ons kan nie net die huidige moment vashou nie. Ons pogings om dit vas te hou is gedoem - dan maak ons die moment dood.
Bewussyn is dus niks anders nie as om voortdurend die opeenvolgende ketting van "hedes" dood te maak. Wat oorbly, as mens nie alles (kunstig) "saam-komponeer" sodat elke individuele gebeurtenis en ervaring sin kry in die voltooide plot nie, is "mangled and fractured Middle World pictures". Hierdie deurmekaar en gebroke prentjies uit die "Middelwêreld" is woorde, is taal. Uiteindelik is die woorde al wat agterbly terwyl die tyd en die self reeds nie meer teenwoordig is nie. Dit is 'n doodgemaakte self wat agterbly op die lykstafel, want om die self of die oomblik te beskryf is om dit te dissekteer en dood te maak. As hierdie prentjies uit die Middelwêreld egter as "saad" gesien kan word wat die verbeelding kan aktiveer om op reis te gaan, om opnuut alternatiewe maniere van verstaan te bedink, word die lyk en doodsreuk afgeweer.
Intersubjektiwiteit word moontlik gemaak deur die verbeelding want dit maak dit moontlikheid dat ek my kan indink in die posisie van 'n ander. Intersubjektiwiteit berus daarop dat 'n "ek" kan dink dat die ander ook 'n "ek" is soos "ek". Verbeelding lei tot empatie.