Oom Daan en die huurders | News24
Oom Daan en die huurders
SOMS moet die tong uit die kies. Vandag is dit nodig. Want elke nou en dan is daar 'n egte stukkie hemel op aarde en dan vertel jy opreg.
Oom Daan het gewoon gelyk, maar hy was briljant, edel, betroubaar, geseënd. Meganika was sy kos. Motor, klavier, slotte – noem maar op. So het die toe Wes-Transvaalse dorp se bankbestuurder eendag sy kluissleutels in Johannesburg vergeet, en die ander hoë amptenaar was uitstedig. Oom Daan was die logiese keuse om die bankkluis te kom oopmaak. Hy was legendaries. Hy het sy seun wat saam met hom was, na buite gestuur (jongmense moet sommige dinge nie weet nie) en met sy unieke breinvermoë die kluis oopgemaak. Stil, onaangekondig ... die bank kon soos gewoonlik sake doen.
As iets regtig stukkend was, het oom Daan dit reggemaak; en as jy behoeftig was, het hý die koste gedra.
In 1947 het seker die grootste karaktertoets aan sy deur kom klop. Hy en tannie Lizzie het hul eerste huisie gekoop – maar, o hygend, die huurder het geweier om te trek. (Dis 'n Ou Suid-Afrika ding!). Oom Daan vra toe vir meneer Du Bruin mooi of hy en tannie Lizzie en hul kinders nie dalk ágter in die buitekamer mag intrek nie. Die man knor dat hulle kan doen wat hulle wil, maar hy en sy vrou sal Nie! Trek! Nie!
Die gesin trek toe ongemerk in en die kinders word streng vermaan om nie vir mnr en mev. Du Bruin te pla nie. Mooi dinge begin gebeur. Met Du Bruin se toestemming bou oom Daan die buitekamer groter. Hulle oudste dogter trou en sy loop soos 'n prinses uit die buitekamer haar bruidegom tegemoet. Die tuin word (met die Du Bruins se toestemming) pragtig deur oom Daan versorg.
As tant Lizzie iets lekker bak, kry die du Bruins ook daarvan.
In die koue winter wat volg, wil mnr. Du Bruin se motor nie altyd aanskakel nie. Dan stoot oom Daan dit alleen in die ysige oggend straataf. Toe dit die gees gee, herstel hy die fout. As ander krisisse die Du Bruins begluur, is oom Daan of tannie Lizzie by om te hoor of hulle kan help. Die Du Bruins waardeer, maar hulle verseg om te trek.
Stilweg vra oom Daan in die lente vir die gemeentelede of hulle sal bid dat hy en tannie Lizzie in hulle eie plekkie intrek. Hulle jongste dogtertjie is maar drie jaar oud en hulle wil darem hulle eie nessie geniet. So gedaan.
Kort daarna stap die inwoner van die hoofwoning een dag vir oom Daan byna intimiderend tegemoet. "Swanepoel," sê hy half hees en sluk, "die hemel is in jou. Ek en my vrou het besluit om te trek." Oom Daan wil nog iets vriendelik sê, maar die ander man stoomroller voort. "By jou het ek iets gesien wat ek nog by niemand anders gesien het nie. Julle kan maar in julle huis intrek. Swanepoel (sluk), daar is iets...Iemand...in jou."
So ontmoet lig en duisternis toe mekaar. Geregtigheid en vrede het mekaar gekus. En die wêreld was 'n beter plek.