Boepie-blues: Die verskil tussen kommentaar en kômmin-taar(Foto: Pixabay) Iemand sê nou die dag daar is niemand so wreed soos ŉ persoon wat ŉ slegte dag gehad en boonop toegang tot die internet het nie. Wanneer ŉ mens egter gereeld op ŉ digitale platform skryf, waar die sweet van jou aangesig op die internet gepubliseer word, leer jy bitter vinnig om jou hartjie sterk te maak vir mense se menings en kommentaar en rol dit meer kere soos water van ŉ eend se rug af. Jou skrywe, wat dikwels ure se navorsing geverg het of soms net die goed is waarvan jou eie kop vol is, soos ŉ blog-inskrywing of selfs in ŉ rubriek, word binne etlike minute vertrap deur vreemdelinge se moddervoete. Mense wat my ken vra my hoe ek dit hanteer, maar ons elkeen het mos maar ons unieke persoonlikhede. Ek kan dit vat, sê ek dan. As ek in sak en as moes verval elke keer wanneer iemand ŉ berig of rubriek uit my pen kritiseer, sou ek beslis ŉ ander beroep moes oorweeg, en ek is heeltemal te lief vir my werk daarvoor! Nou ja, dit is dan nou ook so dat ŉ mens gekou sal word as jy jouself uitgee vir ŉ toffie. As jy die waagmoed het om jou persoonlike ervarings met miljoene mense op die internet te deel, dan moet jy ook mos weet dat daardie miljoene mense onmiddellik in sleutelbordkrygers verander wat hul siening oor die dinge wat jy gedeel het, sonder skroom sál kritiseer. Dit is nie net skrywers op die internet wat deurloop nie. Dieselfde geld ongelukkig ook vir bekendes. Die Britse koninklikes Harry en Meghan en hulle arme, onskuldige pasgebore baba, Archie, het die afgelope week soveel onsmaaklike kritiek op die internet moes verduur dat ek by tye eintlik gebloos het – en glo my, ek het al die vieslikste van vieslike kommentaar in my lewe raakgelees omdat ek so baie tyd op die internet deurbring. Ons almal sê gereeld dinge waaroor ons later spyt is, maar die sleutelbordkrygers, die mense wat agter hulle rekenaars skuil nadat hulle die mees haglike goed kwytgeraak het, het geen genade nie. Wat my verstand heeltemal te bowe gaan oor kommentaar op die internet, is dat jy nog tyd het om te dink oor wat jy gaan sê voordat jy die “stuur”-knoppie op jou foon of rekenaar druk. Daarom is ek so verbaas wanneer volwasse, opgevoede mense sekere dinge kwyt raak wat my tot in my diepste wese laat skaam kry. En laat hulle tog ook net nie van mekaar verskil nie, o wee, dan is die krygers op hul agterpote. Volwasse mense wat sal uitvaar oor hoe uiters onaanvaarbaar dit is wanneer 13-jariges selfmoord pleeg deur kuberboelies se toedoen, boelie mekaar op berigte oor mense soos Steve Hofmeyr en Caster Semenya. Ek wonder dikwels hoe ek my arme, ongebore seun hierteen gaan beskerm. Kom ons wees nou maar realisties – die internet gaan nooit weggaan nie. Ek glo nie ons gaan een oggend opstaan en skielik het die ganse internet van die aardbol verdwyn nie. My kind gaan eendag kan lees en skryf en hy sal ook die internet kan gebruik en hy sal ontnugter word deur die wreedheid van mense se leë woorde teenoor mekaar. Partykeer wonder ek of mense vergeet dat die internet nie ŉ diep, swart gat is waarin jou lelike, nydige aanmerkings verdwyn nie. Mense met verstand sit aan die ander kant daarvan, hulle sién jou en hulle wéét van jou swart hart. Hoewel jy dink jy kan maar sê wat jy wil oor Bouwer Bosch, Karlien van Jaarsveld, Kim Kardashian en Meghan Markle, want “hulle gaan dit nie lees nie”, is daar wel mense wat dit sien. Baie mense. Ek sien dit, en ons kinders kan dit sien. Dit is vir my belangrik dat my kind gedoop moet word, die kerk moet leer ken en groot moet word met Christelike waardes, maar hoe verduidelik ek aan hom dat die oom wat Sondagoggend langs hom in die kerkbank gesit het, dieselfde oom is wat Saterdagaand lasterlike en rassistiese kommentaar gelewer het op Facebook? Hoe leer ek hom dat mense se kru woorde net hol simbole is en klanke sonder melodie? Hoe maak ek sy hartjie sterk? Die Here het nie Facebook nie, maar Hy weet wanneer daar haat en onverdraagsaamheid in jou hart is. Daarvan is ek oortuig. En dit is iets wat ek my seun sal leer sodat hy sal weet dat dit eintlik baie meer van jouself sê as van die persoon wat jy probeer sleg sê. Dit is tyd dat ons almal verantwoordelikheid begin aanvaar vir dit wat ons op sosiale media kwyt raak – nie net vir onsself nie, maar vir ons nageslag se onthalwe ook. ŉ Bekende aktrise het onlangs in ŉ onderhoud, toe ek haar vra oor skerp kritiek waaronder sy deurloop deur internetsleutelbordkrygers, gesê sy het besluit om die volgende beginsel toe te pas: “Ek blok jou en ek bless jou.” Nou toe, as daar ooit ŉ frase is wat my seuntjie eendag sal ken, is dit dié een. Lees alle Boepie-blues-rubrieke op Maroela Media.