Jules-Joseph Lefebvre Akademiese skilder - Franse Kunstenaar - 2021
Jules-Joseph Lefebvre | Akademiese skilder
Wenner van die gesogte Prix de Rome in 1861 het Lefebvre sy vroeë belofte vervul, sowel as 'n skilder van uitvoerige portrette en as onderwyser. Gedurende sy lang loopbaan het hy drie Salon-medaljes verower, aangestel by die Franse Akademie vir Beeldende Kunste en het die rang van bevelvoerder in die Legioen van Eer behaal.
'N resensent by die 1881 Parys Salon het die volgende oor Jules-Joseph Lefèbvre geskryf:
"Dit is voldoende om net sy naam te noem om die herinnering en die beeld van die duisend aanbiddende wesens waarna hy die vader is, onmiddellik te ontlok. Jules Lefèbvre, beter as enigiemand anders, streel met 'n kwas, beide delikaat en seker, die golwende kontoer van die vroulike vorm".
Soos 'n tipiese akademiese kunstenaar het Lefèbvre sy loopbaan begin met die tradisionele onderwerp van geskiedenis en ander vertellings. Dit sal nie tot later in sy loopbaan wees dat hy uitsluitlik op die menslike figuur in portretkuns en veral die vroulike naak fokus nie, met groot vermoë en sukses. Levébvre is op 14 Maart 1836 gebore. Alhoewel sy pa net 'n bakker was, het hy het sy seun egter aangemoedig om skildery na te streef. Hy het hom in 1852 in Parys gestudeer. Daar het Lefèbvre 'n leerling van Leon Cogniet geword en 'n jaar later het hy die École des Beaux Arts begin bywoon. Sy debuut by die Parys Salon was in 1855. Hy het toe die volgende paar jaar bestee aan die gesogte Prix de Rome (die hoofkompetisie vir jong skilders, wat hom vyf jaar van studie in Rome sou wen en 'n reputasie wat almal maar 'n suksesvolle loopbaan sou waarborg). In 1859 het hy naby gekom en tweede geplaas. Twee jaar later het die geskiedenisskildery Die dood van Priam sou hom die eerste plek wen.
Dit sal tydens sy verblyf in Rome wees dat hy sy individuele artistieke nis sal vind. In staat om die groot Italiaanse meesters te studeer, was Lefèbvre gefassineer deur die Manneristiese skilders, veral Andrea del Sarto. Hy het sy werk ywerig gekopieer en Andrea se invloed in sy skildery gewys Seun wat 'n tragiese masker skilder (1863). Dit was ook gedurende hierdie tyd dat sy belangstelling in die vroulike naak begin het en sy eerste in 1863 geskilder het. Onder ander werke wat hy in Rome gedoen het, het hy die verhalende Romeinse Liefdadigheid na die salon van 1864 gestuur en Cornelia, Moeder van die Gracchi in 1866. Laasgenoemde verhaal is egter siek deur kundiges ontvang en het oorweldigende kritiek gewek. In dieselfde jaar het sy ouers en een van sy susters gesterf. Hierdie negatiewe gebeure in beide sy persoonlike en professionele lewe het hom in ernstige depressie veroorsaak. Hy het ontstaan ​​uit sy depressie en het teruggekeer na Parys met 'n ander benadering tot kuns en 'n verandering van belangstelling in die onderwerp. Hy het klaarblyklik ontnugter geraak met die tradisionele formele benadering tot skilderkuns, in plaas daarvan om na meer akkurate lewering te verander.
In 1868 het hy 'n Liggende Naald by die Salon uitgestal, wat in teenstelling met sy laaste beduidende werk, hom baie lof gewen het. Twee jaar later het sy waarheid van waarheid sy eerste groot sukses geword. 'N Pragtige jong vrou hou 'n spieël op (die konvensionele simbool van die waarheid). Hierdie simbool is egter bo-aan die skildery, dus moet jy die sensuele vroulike kurwes oor die lengte van die uitgestrekte figuur beklee. Kort na die sukses van hierdie naak is hy 'n beampte in die Legioen van Eer gemaak. Wat in die komende dekades gevolg het, was variasies op die waarheid. Sy baie pragtige nudes het die rolle van Maria Magdalena geneem (1876), Pandora (1877), Diana (1879), Psige (1883), en Aurora onder andere. Sy naak het so bekend geword dat sy enigste mededinger as Bouguereau beskou is. In teenstelling met Bouguereau se figure het Lefébvre egter 'n groter verskeidenheid modelle gebruik, wat in sy werk gesien kan word. Dit is dus nie verbasend dat hy vanaf 1855-1898 twee-en-sewentig portrette in die Parys Salon uitgestal het nie. Die meeste is natuurlik van vroue. Onder diegene wat vir hom gesit het, sluit sy dogter Yvonne, die Imperial Prince in 1874, en die skrywer Alexandre Dumas (1869), wat ook in 1892 sy nudes bewonder het en in 1892 'n Femme Nue gekoop het. In die 1870's het hy onderwyser geword by die Academie Julien ('n ateljee wat vroue-kunstenaars sowel as mans oor 'n dekade opgelei het voordat hulle ook toegelaat word tot die L'Ecole des Beaux Arts). Daar word gesê dat hy sy studente op absolute akkuraatheid in lewenstekening aangedring het. Daar word hy die mees bewonderde en gesogte onderwyser van Amerikaanse oudpatriotte, wat na Parys gekom het om te studeer. Onder sy bekendste Amerikaanse studente was Child Hassam, Frank Benson en Edmund Tarbell. Na aanleiding van die sukses van die waarheid, het sy toekennings opgehoop. Nadat hy die toenemende aansien by die Universele Uitstallings gewen het, het hy uiteindelik die groot prys in 1889 gewen. In 1891 is hy 'n lid van die Academie van Beaux-kuns. En in 1898 is hy bevorder tot bevelvoerder in die Legioen van Eer. Wat dan bewonder word oor Lefèbvre, en vandag bewonder kan word, is die geïdealiseerde realisme van sy figure. Sy "duisend lieflike wesens"is pragtig, maar geïndividualiseerd. Jules Lefèbvre is op 24 Februarie 1911 oorlede.
Charles Courtney Curran (1861-1942), Louis Aston Knight (1873-1948), Thomas Wilmer Dewing (1851-1938), Louis Abel-Truchet (Louis Abel Truchet) (1857-1918), Marcel Andre Baschet (1862-1941) , Frank Weston Benson (1862-1951), Jean Bonnier (1882-), Elizabeth Jane Gardner Bouguereau (1837-1922), Jean Cottenet, Kenyon Cox (1856-1919), Angele Delasalle (1856-), Edouard Edmond Doigneau Frankryk Du Mond (1865-1951), Charles Jules Duvent (1867-1940), Edward Frederick Ertz (1862-1954), Rodolphe Fornerod (1877-), Joseph David Greenbaum (1864-1940). ), Childe Hassam (1859-1935), George Hitchcock (1850-1913), William Henry Hyde (1858-1943), Amedee Joullin (Amedé Joullin) (1862-1917), Fernand Khnopff (1858-1921), Frederick William MacMonnies Gary Melchers (1860-1932), Willard Leroy Metcalf (1858-1925), Elizabeth Nourse (1860-1938), Marie Magdelei Real Del Sarte (-1928), Robert Reid (1862-1929), Guy Rose (1867-1925), Joseph Henry Sharp (Joseph Henry Sh Arp) (1859-1953), Elisabeth Sonrel (1874-), Edmund Charles Tarbell (1862-1938), Belmiro de Almeida (1858-1941), Thomas Benjamin Kennington (Thomas Benjamin Kennington) (1856-1916).
LEFEBVRE, Pierre-François-Joseph - Duca di Danzica, Maresciallo di Francia, Nato a Ruffach (Alsazia) il 29 Oktober 1755, in 1820 gestig. In 1820 het hulle 'n staatsgreep geskep. Hulle is 1793 in die hoofstad van Rivoluzione Capitano Nell'armata della Mosella. Almal het 'n goeie idee van al die jare wat deel van die avangedrewe nell'armata van Reno e Mosella sotto Hoche. Daarbenewens het u die geleentheid om die nodige inligting te verskaf, naamlik om u te help met die opvolging van die spel, veral in Fleur1794) e di Altenkirchen (1796). Ferito alla battaglia di Stokach (1799), en trou 'n Parigi 18 jaar oud en ek het 'n fiksie in Bonaparte. Kompreso nella prima lista dei marescialli di Francia (1804), het 'n belangrike rol gespeel in Jena, en dit was 'n belangrike rol in die ontwikkeling van Danzica, wat 'n belangrike rol speel in die ontwikkeling van die Napoleone-kompleks, en dit is 'n belangrike rol in die ontwikkeling van die wêreld. Nella Guerra di Spagna van 'n capo d'un corpo d'armata e nel 1809 cooperò, con contingenti bavaresi, alle vittorie di Eckmühl e di Wagram. Kom komende della guardia imperiale seguì Napoleone nella campagna di Russia en poi fino all'ultimo nella campagna del 1814 in Francia. Nel 1800 era stato nominato senatore.
Soldato valoroso, più che geniale stratega (Dotato però di naturale colpo d'occhio sul campo) il maresciallo L., jy is nie 'n leërskool nie, maar jy kan nie 'n beroep doen op 'n onbeskryflike regsverteenwoordiging nie.
Quand'era ancora sergente aveva sposato la lavandaia reggimento, che, nonostante le insistenze anche di Napoleone, non full mai ripudiare. Le maniere di lei, conservatasi popolana anche nella prosperità, le valsero il soprannome di Madame Sans-gêne. / © Pompilio Schiarini Treccani, Enciclopedia Italiana