Ek dink een van die mees frustrerende dinge van die NICU is tyd. Dit voel vir mens asof sekondes minute is…en minute ure…en ure dae…en dae weke…en weke maande…en maande jare. Dit voel asof mens vir EWIG moet wag vir die dag om aan te breek dat jy jou baba kan huis toe vat. Dis al waaroor jy heeltyd dink en alhoewel daar ander goed gebeur, bly dit iets waarna jou hart smag…soos in aanhoudend smag.
Die probleem is egter dat daardie dag nêrens opgeskryf staan nie. Dat jy jouself nie kan voorberei vir daardie spesifieke dag nie. Jy berei jou voor vir D-dag, maar die datum is onbekend. Jy hoop elke dag dat dit more gaan wees, en elke Vrydag hoop jy dat dit die volgende Maandag gaan wees. En so hardloop jou emosies heeltyd op HOOP.