Alta Cloete | Alta Cloete
Tag Archives: Alta Cloete
Ek kan om my lewe te red nie presies onthou waar hierdie storie sy oorsprong gehad het nie. Miskien maar net by die gedagte dat 'n mens niks meer as jou beste vir jou kinders kan doen nie. Dit het in die Huisgenoot van 11 Mei 2006 verskyn. Nou klink dit vir my 'n bietjie melodramaties en intussen moes ek noodgedwonge afleer om in die eerste persoon te skryf. Dit kom ook uit die goeie ou dae toe tydskrifte veel langer en ernstiger stories geplaas het. Ek wonder ook of moderne jongmense nog sal reageer soos dié in my storie van 'n skrale veertien jaar gelede.
Die laatmiddagson hang in goue gerwe in die ruimtes van die ou klipkerk. Die afwagting bewe saam met die stofdeeltjies in die sonstrepe. Hier en daar kug 'n gas gedemp. Almal wat iets is in die klein gemeenskap — of dink hulle is iets — is hier vir die troue van die jaar.
Annie, enigste ooilam van die skatryk wolboer Gawie van Rooyen, het teen alle sinnigheid van haar ouers haar hart gesit op die bankklerk met die stywe broekies en die Elvis-haarstyl. Behalwe die brullende motorfiets en gehawende Read the rest of this entry »
Posted by Alta Cloete op 16/04/2020 in Afrikaans, Alta Cloete skryfwerk, Kortverhale, Lees, Liefdesverhale, Skrywers, Verhoudings
Valentynsbruid is nie heeltemal uit my duim gesuig nie en het in Trisa Hugo se My kort vir jou sop verskyn, waarmee sy geld ingesamel het vir liefdadigheid. Die boek vol heerlike kortverhale van 'n groot aantal skrywers is steeds spotgoedkoop op Amazon te kry by https://www.amazon.com/s?k=my+kort+vir+jou+sop&i=stripbooks-intl-ship&ref=nb_sb_noss
Ag aarde, ek het vanoggend te lank gedraai, tyd gemors met onbenullighede. Soos wilde rockmusiek op YouTube, nie heeltemal geskik vir 'n gryse ouma nie. Dis nou volgens my waardige dogters. Nou sal dit jaag kos om die eetgoedjies vir Valentynsdag betyds by die skool te kry. My effens bedorwe laatlam skaam haar dood as Ma alweer laat is. Dis haar eerste jaar van skoolhou, sy bou kliphard aan haar beeld. Haar beeld is vir haar baie belangrik.
Haar ma het nog nooit 'n beeld gehad nie. Dis nou volgens haar.
Ek trek my funky pienk Skedonkie lekker bý die voordeur van Emma, die engel wat die eetgoed verskaf. (Ek is nie gebore in staat om eetgoed vir so 'n okkasie te produseer nie – en dis maar een van my vele tekortkominge.) Deur die genade is Emma nie self tuis nie. Mavis is die gewilligste helper. Ons twee wikkel flink kar toe met die keurige borde eetgoed. Mary waggel waardig en krities agterna, haar hande sereen onder haar ruim boesem gevou. Ek sit die skinkbord met pasteitjies en worsrolletjies mooi stewig op die vloer voor die passasiersitplek. Ons bekyk die verdere opsies deeglik, besluit na behoorlike oorweging op die agterste venster vir die ander twee borde met fyn vis-ietsies en frikkadelletjies en nog allerhande mooi en lekker fieterjasies.
Ek trek versigtig weg. Daar's nie baie tyd nie, om die minste te sê. Ek vat die kortpad bultaf in plaas van die lang pad bultop. Op die skuinste by die groot siersteenhuis hoor ek 'n vreemde skuifgeluidjie. So tjiet … Met die tweede tjiet! kyk ek om. Berge val op my, heuwels bedek my.
Of liewer, miniatuur frikkadelletjies val op my, slaai en tamaties bedek my.
Ek probeer nog stadig rem, maar dis te laat. Hopeloos te laat. Die skuinste het reeds sy tol geëis. Voor my doem die dorpie se hawe met plesierbote en rooigebrande toeriste op. In my geestesoog ploeg Skedonkie 'n pad deur hulle tot in die malse groen see en verdwyn spoedig sodat net 'n paar verlate slaaiblare op die deining bly wieg. Ek strek 'n wanhopige linkerhand met verwilderde gespreide vingers na agter uit. 'n Klein tsoenami van vleisies en repies blaarslaai vlieg tussen my vingers deur. Genadiglik is die voorste passasiersitplek ver terug geskuif. Die rugleuning kaats die kosgolf terug tot die meeste daarvan weer min of meer in die rigting van die skinkbord tot ruste kom.
Paniekerig jaag ek die entjie terug, spring uit die kar en roep: "Mary, Mary, ek het 'n vreeslike fokop gemaak!"
Bedroë oorhandig ek drie borde vol chaos aan die vier vaardige hande.
Mary is die moer in. Sy stel dit nogal mooi: "Die goed wat ek vanmôre met 'n lekker hart gemaak het." Ek kners op my tande en wend my maar liewer tot die opruim van die ramptoneel. Voor in die motor is die skade nie te groot nie. Net enkele verdwaalde missiele het die vloer getref. Agter lyk dit minder goed. Ek steek my lang arms onder die sitplekke in en kom te voorskyn met etlike fondse wat 'n mens nie normaalweg onder motorsitplekke kry nie. Genadiglik het ek myself netmooi gister te buite gegaan en Skedonkie ordentlik skoongemaak. Dit moet sekerlik 'n bestiering wees. En ja, die vis-ietsies is inderdaad heerlik. So ook die enkele verdwaalde frikkadelletjie. En die ewe verdwaalde velletjie ham.
In die kombuis het Mary haar woede oorwin – sover ek kan agterkom – en is hulle flink besig om die saak te beredder. Met bewonderenswaardige resultate. G'n mens sal enigiets vermoed van die toertjie wat hierdie kos sopas onderneem het nie.
Les vir jong bruide: Sorg áltyd vir ekstra blaarslaai en tamaties in jou yskas. En 'n botteltjie rooi uitjies. O ja, en maak jou motor af en toe behoorlik skoon. Of leer die bruidegom van die begin af om dit te doen – solank hy nog gewillig is om dié soort dingetjies aan te leer. (Glo my, dit hou nie.)
Vyf minute voor die pouse moet begin, trek ek waardig weg met my kosbare vrag. Mary sit op die agtersitplek met die gerestoureerde vleisbord stewig op die skoot, haar oog ferm en onwrikbaar op die vis-ietsies langs haar op die sitplek. Ek vee die angssweet van my voorkop af.
"Hier gaan die bruid!" lag Mary, haar ergernis vergete, "Die Valentynsbruid!"
Posted by Alta Cloete op 14/04/2020 in Afrikaans, Alta Cloete skryfwerk, Kortverhale, Lees, Skryf, Skrywers, Suid-Afrika, Valentynsdag
Sleutelwoorde: Afrikaans, Alta Cloete, humor, kortverhale, My kort vir jou sop, Trisa Hugo, Valentynsdag
Kortverhaal: Die volledige pakket
Die volledige pakket het in die Vrouekeur van 25 Sept. 2015 verskyn.
Riana moet haarself behoorlik dwing om stil te staan voor die deur wat beslis 'n lagie vernis kortkom. As mens se drome die dag waar word, wil jou voete sommer vanself aan die trippel bly. Al is jy ook die enigste een wat dink jou droom is die moeite werd.
"Hoe kan jy jou geleerdheid so weggooi, Rientjie?" vra haar ma minstens een keer per dag. "Waarvoor wil jy jou talente op 'n stofsuier verspil?" hou haar pa vol. "Ek weet – onse Rientjies soek 'n man," lag haar tienerboetie, "Sy reken mos sy's te goed vir ou Franna."
Dis nie dat daar met Francois enigiets verkeerd is nie. Dis net dat hy deur konstante chaos omring word. Geen orde, geen stelsel. Hy weet te vertel chaos bring vir hom kreatiwiteit. Vir haar bring dit bloot paniek.
Maar bowenal reken hy hierdie droom van haar is bloot belaglik, terwyl sy hom sy toewyding aan sy fotografieboeke heelhartig gun. En juis daarom staan sy nou voor hierdie dors deur. Rondom die matjie lê die herfsblare gesellig bymekaargewaai. In die hoek bokant haar pryk 'n indrukwekkende spinnerak. Haar dienste is nodig hier, gevraagd of ongevraagd.
Met lam bene staar sy na die man wat eindelik die deur oopmaak. Woeste bos hare, woeste bos baard, yslike frons op die gesig. En hy sprak geen sprook nie.
"Die Stofsuiertjie tot jou diens," glimlag sy op haar mooiste en rig haarself tot haar volle een en 'n halwe meter op. Sy kyk netmooi in die paar borshare vas wat uitloer by 'n gekreukelde hemp wat skeef vasgeknoop is.
Lang oomblikke van onbegrip voor 'n lig stadig in sy nogal mooierige bruin oë daag. "O. En waar is jou werkers?"
Dis wat al wat vriend en familielid is ook voortdurend wil weet: Waar is die werkers? Dat 'n intelligente vrou met 'n onderwysgraad self wil moue oprol en mense se huise skoonmaak, gaan almal se verstand te bowe. Die waarheid is natuurlik dat sy te bang is om werkers aan te stel voor sy enigiets verdien het. Liewer eers self skouer aan die wiel sit en dinge uitkyk. Een van die talle klein besighede wat binne die eerste jaar vrou, gaan sy nie wees nie.
"Ek is die werker. Kan ek maar inkom?"
"Inkom?" Hy kyk by haar verby asof redding uit die straat moet kom. Maar daar staan net haar getroue bakkietjie met 'n splinternuwe stofsuier en 'n versameling ewe nuwe stoffers en borsels en spuitbottels met allerhande organiese wondermiddeltjies.
Sy probeer hom streng aankyk: "Om skoon te maak, moet ek binnekom. Ek bied 'n huisskoonmaakdiens, nie 'n tuindiens nie."
"Oukei." Hy staan opsy, maak 'n vae gebaar na binne. "Maar jy raak net nie aan my papiere nie."
Laatmiddag steier sy vuisvoos terug na die bakkie met die blinknuwe logo op die deure: Die Stofsuiertjie. Sy sak diep weg in die sitplek, beskou haar gebreekte naels een vir een. Selfs die jolige geel handskoene het nie veel gehelp nie. Van môre af benader sy die taak met meer realisme, haar naels kort en haar bos hare tot orde geroep. Geen juwele nie, net Ouma Riana se eenvoudige trouring wat sy verlede jaar geërf het. Aan die verloofring wat sy nie van Francois wou aanvaar nie, wil sy liewer nie dink nie.
Maar sy is nie in die besigheid om 'n plaasvervanger vir Francois te soek nie. Sy is hier om aan hom en haar familie te bewys sy kan 'n sukses van 'n onderneming maak, sy het die moed en deursettingsvermoë om weg te breek uit 'n situasie waarin sy nie gelukkig is nie. Die onderwys is nie vir sissies nie en in sekere opsigte is sy seker maar 'n sissie. Maar 'n sissie met oorgenoeg dryfkrag, solank sy self kan besluit in watter rigting daar gedryf moet word.
Riana trek stadig weg. Haar entoesiasme lê maar laag. Sy sal haar nie laat onderkry nie. Dink net hoe sal almal lag as sy sommer nou al oorgee.
Ja, sy kan dink hoe sal Francois lag. Francois vir wie sy uit haar lewe weggestuur het omdat hy nie haar drome kan of wil deel nie. Francois na wie sy dag en nag verlang.
Twee weke later gaan die deur ten minste na die eerste skril van die klokkie oop. Maar die hout is steeds dors en die huisbaas nie danig verwelkomend nie. "O, dis alweer jy?" Hy kyk haar met kwalik bedekte angs aan. En sy reken nogal sy lyk nie vandag te onaardig nie. As mens jeans en 'n hempie jou uniform moet maak, kan dit steeds jeans wees wat goed sit en 'n hempie wat nie al jou bates onder die maatemmer versteek nie.
"Dis Donderdag. Ek vermoed jy het teen hierdie tyd weer my dienste nodig," glimlag sy vasberade. "Ons kan 'n spesiale prys beding."
Meer as geld is hier ter sprake. Haar selfrespek, onder andere. Want ja, die afgelope twee weke was 'n harde leerskool. Daar was die vrou met die honde sonder maniere. Groot honde wat baie hare afgooi, op elke denkbare oppervlak. Daar was die vrou met die kinders sonder maniere. Yslike tieners wat nog nooit in hulle lewe agter hulleself iets opgetel het nie. Daar was die man met die minnaresse wat nie altyd al hul onderklere saamneem wanneer hulle koers kry nie. En daar is die bejaarde paartjie wat Die Stofsuiertjie se organiese wondermiddels glad nie vertrou nie. Nee, hulle soek die outydse onheile wat gate in die osoonlaag brand en dalk nog in jou longe ook. Maar sy het vasgebyt en deurgebyt en hier staan sy vandag, in een stuk en vol moed vir die toekoms.
Hy maak die deur teensinnig wyer oop. "Is dit al Donderdag vandag? Is jy seker?"
"Doodseker," glimlag sy terwyl sy haastig haar gereedskap die huis inbring, voor hy dalk van gedagte verander.
"O hel, ek gaan dit nie maak nie." Sy hande gaan na sy hare. Dit lyk of sy hande al heeloggend in sy hare is.
"Is dit dodelik?"
"Dodelik? Wat bedoel jy?"
"Die siekte wat jy het." Sou daar iets soos 'n fobie vir ordelikheid bestaan?
Hy skud sy kop soos een wat van spinnerakke ontslae moet raak. "Nee, nie 'n siekte nie, net dat ek nie die spertyd gaan haal nie." Hy neem stelling in voor die eetkamertafel, asof hy die warboel daarop teen haar aanslag wil beskerm.
"Wanneer moet dit in wees?" Riana verbeel haar sy voel 'n prikkeling in haar vingerpunte.
"Hierdie Maandag." Sy oë sal nog mooier wees as hulle nie met paniek gevul is nie.
Riana stoot die stofsuier terug tot by die voordeur en sit haar mandjie met stoffers en skoonmaakmiddels netjies langsaan neer. "Ek help jou gou."
"Help? Nee …" Dit lyk of hy sy liggaam ter beskerming voor sy papiere wil gooi. "Net ek weet waar alles is."
"Hoekom is hier so baie papiere? Is jou goed nie alles op rekenaar nie?" Sy beweeg om hom en begin die eerste skewe hopie tot orde skud.
Dit lyk of hy homself met moeite daarvan weerhou om die goed uit haar hande te pluk. "Party dinge werk eenvoudig beter op die harde kopie."
"Eerstens gooi jy alles weg wat onnodig is." Sy trek 'n swartsak van haar rolletjie af en lig 'n paar los papiere tussen die hopies uit. "Wat is hierdie? 'n Rekening? Vyf maande gelede? Het jy dit al betaal?"
"E … nee."
"Is hier nog?"
"E … miskien, ja."
"Soek uit en maak 'n nuwe hopie."
Sy skouers sak soos dié van 'n man wat oorgee. "Oukei."
Na die taai skof bel sy vir Francois uit die bakkie: "Ek hét dit – ek kan diversifiseer. Een kant skoonmaakdiens, ander kant organisasie en uncluttering." Sy kyk liefdevol na haar kort, kleurlose naels. "Vanaand begin ek aan 'n nuwe sakeplan werk."
"Wat gaan jy dit noem?" Hy lag nie hierdie keer nie.
Sy huiwer net 'n oomblik. "Riana se regrukdiens."
Die dors voordeur gaan oop. Francois kom na haar toe aangestap, foon teen die oor. Woeste hare en woeste baard en geneigdheid tot chaos, die volledige pakket wat sy volledig liefhet. "Jy's ernstig, jy gaan dit doen."
"Natuurlik gaan ek dit doen, Franna."
"Jy het my vandag regtig baie gehelp, Rientjie." Hy trap 'n bietjie rond, besef dan die foon is nie meer nodig nie, druk dit in sy broeksak. "Dalk is daar nog baie deurmekaar siele soos ek."
"Ek is seker daar is." Sy probeer selfversekerd glimlag, maar senuwees maak dit 'n bewerige glimlag. "Maar ek werk nie verniet nie."
Sy glimlag raak breër. "Natuurlik nie." Hy vat versigtig na haar hand, asof hy nog nie die vrede vertrou nie. "Kan 'n verloofring dalk deel wees van die pakket wat jy sal aanvaar?"
"Net as dit van jou af kom." Sy strengel haar hande deur die woeste bos hare, kyk diep in die nogal mooierige bruin oë. Francois is Francois, sy sal nie die pakket probeer verander nie. Dalk net so effentjies verbeter, waar dit die nodigste is.
Posted by Alta Cloete op 13/04/2020 in Afrikaans, Alta Cloete skryfwerk, Kortverhale, Lees, Liefdesverhale, Skryf
Sleutelwoorde: Afrikaans, Alta Cloete, kortverhale, liefdesverhale, tydskrifverhale, Vrouekeur
Sleutelwoorde: Afrikaans, Alta Cloete, droogte, droogte. water. waterbesparing
Sleutelwoorde: afskeid, Alta Cloete, Duitse herdershond, familie, honde, troeteldiere, verlies
Bly by my – Deel 1
Bly Bly my het oorspronklik in Huisgenoot van 21 Desember 2006 verskyn. Ek het die storie (met hulle verlof) so 'n bietjie afgestof en opgekikker. Die idee van die eensame surfer het ek uit 'n kortverhaal van 'n geliefde skrywer geleen. Hoe hy minder eensaam geword het, is my eie storie.
"Kom, my meisie, ons tweetjies gaan sommer motor toe, ek's tog nie lus vir die kamer nie."
Luide aanmoeding van die ouens, oordrewe ekstatiese sugte en gerolde oë van die meisies af. Net Julie kyk met harde oë na Belinda. Dis immers Julie wat hom op die strand opgetel en saamgesleep het na dié simpel Read the rest of this entry »
Posted by Alta Cloete op 09/10/2016 in Alta Cloete skryfwerk, Lees, Liefdesverhale, Skrywers, Suid-Afrika
Sleutelwoorde: Afrikaans, Alta Cloete, kortverhale, liefdesverhale, tydskrifverhale
Net een kans – Deel 3
"Ja, meer as 'n jaar al. En voor jy vra, hy vaar uitstekend. Geniet klaarblyklik elke Read the rest of this entry »
Posted by Alta Cloete op 18/09/2016 in Alta Cloete skryfwerk, Lees, Skrywers
Sleutelwoorde: Afrikaans, aftrede, Alta Cloete, kortverhale, lees, Suid-Afrika
Depressie, dankbaarheid en drome
Olga Basson is die knap vrou wat verlede Saterdag se high tea ten bate van Wellington se haweloses gereël het. Hier is 'n paar notas oor wat ek daar kwytgeraak het, vir ingeval dit vir iemand iets kan beteken.
Iets oor die siekte self en dan iets oor my ervaring daarvan.
1. Depressie is 'n siekte.
2. Verskil tussen gewone swaarkry en die siekte depressie.
3. NB dat simptome AANHOU.
4. Dis nie 'n skande of teken van swakheid nie.
5. Dikwels juis intelligente, sensitiewe en kreatiewe mense wat diep dink.
6. Gevare van wegsteek en stigma.
7. Hulp: Pille, terapie en gesonde leefstyl.
8. Leefstyl BNB: Slaap, pasop vir soetgoed en koolhidrate, OEFENING.
9. Wat kan ek vir iemand doen wat depressie het?
a. Aanvaar die persoon en respekteer
b. Moedig aan om hulp te kry
c. Kry uit die bed!
d. Groot gevare: Passiwiteit en eensaamheid
1. Begin by kind wat nie geprys is nie.
2. Nie geleer om emosies te herken en te erken en te deel nie.
3. Nie geleer om hulp te vra nie.
4. Perfeksionisme wat spruit uit swak selfbeeld
5. Emosies onderdruk en nie woede aanvaarbaar uitspreek nie.
6. Te lank onbehandeld
7. Te laat en te min terapie
8. Pille dikwels gestop
9. In verkeerde werk gebly
WAT HET VERANDER:
VOLKOME VERANTWOORDELIKHEID VIR MYSELF GENEEM.
Verander van 'n slagoffer na 'n deelnemer/vegter.
Dit beteken nie ek kan myself genees nie.
Maar ek moet die nodige aksies neem.
Kom eintlik maar daarop neer dat mens na jouself moet leer kyk.
Belangrik om die siklus te breek: Nie neiging voortdra na nageslag nie.
Probeer dus na lewe kyk en dinge ANDERS doen. VERANDER wat kan verander.
Geen kitssukses nie. Sukses nie eens gewaarborg.
1. Ek het as kind nie juis drome gehad nie. Niks buitengewoons in my lewe verwag nie.
2. Nie myself en talente geken nie. Ons moet ons kinders help om hulself te leer ken.
3. Leef bewustelik. Neem verantwoordelikheid. Verander wat jy kan – maar op verantwoordelike wyse.
4. Lang pad van stappie vir stappie leer droom en realistiese doelwitte stel.
5. Beweeg buite jou gemaksone.
7. Wees self 'n positiewe mens.
8. Werk vir wat jy wil hê. Moenie sit en wag vir beter dae nie. Read the rest of this entry »
Posted by Alta Cloete op 20/10/2015 in Beveg depressie, Depressie, Gesondheid
Sleutelwoorde: Alta Cloete, anitdepressante, depressie, gesondheid
Persverklaring: Opdrag van oorkant
Ten spyte van hulle diepgaande verskille word Theresa, Read the rest of this entry »
Posted by Alta Cloete op 25/08/2015 in Alta Cloete skryfwerk, Romans
Sleutelwoorde: Afrikaans, Alta Cloete
Die stigma om depressie: 'n paar gedagtes
Die stigma om depressie en wat ons daaraan kan doen:
1. Wat is 'n stigma?
a. Brandmerk, skandvlek – kom blykbaar van merke aan Christus se lyf af.
b. Wanneer mense dink dis iets om voor skaam te wees.
2. M.a.w. dit gaan oor wat mens oor iets dink. Persepsies.
3. M.a.w. dit bestaan in jou eie kop! M.a.w. dit verskil van mens tot mens.
4. M.a.w. jy kan eintlik self besluit of daar 'n stigma is, hoe groot dit is en wat jy daaromtrent gaan doen.
5. Sluit aan by my boodskap dat ons verantwoordelikheid vir ons depressie moet neem.
6. Gevolge van Read the rest of this entry »
Posted by Alta Cloete op 02/08/2015 in Beveg depressie, Depressie, Gesondheid
Sleutelwoorde: Afrikaans, Alta Cloete, depressie, gesondheid, stigma
Sleutelwoorde: Afrikaans, Alta Cloete, boeke, Lapa, lees, liefdesromans, liefdesverhale, romanses
Knievervanging: random gedagtes, insigte, vrese en begeertes
Ek het die afgelope ses weke van heelwat dinge intens bewus geraak. Hier is 'n paar, in geen spesifieke volgorde nie:
1. Die verganklikheid en broosheid van ons lywe en hoe dit ongemerk toeneem met die jare.
2. Hoe maklik dinge met mens se gesondheid verkeerd kan loop.
3. Hoe langdurige pyn mens kan aftakel.
4. Die ongelooflike mediese kennis en tegnologie wat tot ons beskikking is.
5. Die baie knap en gewillige mediese personeel wat tot ons beskikking is.
6. My gevolgtrekking was dat baie van dié wat nie so erg gewillig lyk nie, waarskynlik chronies oormoeg is as gevolg van familieverpligtinge.
7. Dat mens so brood op die water genadiglik een of ander tyd na jou terugkom.
8. Dat familie en vriende kosbaar is.
9. Dat 'n goeie wederhelf onvervangbaar en kosbaarder as korale is.
10. Wat 'n voorreg dit is om te kan beweeg, hetsy met jou eie twee bene of jou eie vier wiele.
11. Hoe belangrik beweging vir ons liggaam is; hoe vinnig spiere agteruit gaan.
12. Hoe belangrik die oefeninge na 'n vervanging is.
13. Hoe trots mens kan wees op 'n kilo se stap met krukke en al.
14. Hoe vreemdelinge vriende word as jy net vriendelik glimlag bo-oor jou krukke.
15. Hoe seer die oefeninge na 'n vervanging is.
16. Hoe belangrik dit is dat die been weer moet leer om volkome te buig en te strek.
17. Die geduld wat dit vat om daarmee vas te byt.
18. Die vreugde wat elke klein stukkie vordering bring.
19. Hoeveel moed dit vat om met krukke in die openbaar te verskyn.
20. Hoe mens skielik eetplekke op grond van hul toeganklikheid begin beoordeel.
21. Watter groot vordering al met algemene toeganklikheid gemaak is.
22. Wat 'n voorreg dit is om self jou kos in die winkel te gaan koop.
23. Wat 'n ongelooflike pyn rugpyn kan wees.
24. Wat 'n voorreg dit is om op die bed te lê terwyl 'n brawe man al die huiswerk doen.
25. Hoe lees mens se siel aan die gang kan hou.
26. Hoe musiek mens se siel aan die gang kan hou wanneer selfs lees nie meer werk nie.
27. Dat dankbaarheid inderdaad 'n keuse is.
28. Humor ook.
29. Dat dankbaarheid en humor 'n onoorwinlike kombinasie is.
30. Dat alles, alles weer verbygaan.
Posted by Alta Cloete op 22/03/2015 in Gesondheid, Ouderdom
Sleutelwoorde: Afrikaans, Alta Cloete, gesondheid, humor, knievervanging, lees, operasie, vervanging
Kry vir jou 'n nuwe knie – random gedagtes vir dié wat gevra het (of nie)
1. Jammer aan almal wat dit graag wil hoor, maar ek kan op hierdie stadium nie eenvoudig sê dit was maklik en ek sal dit enige tyd weer doen nie. Want maklik was dit allermins. En ek is na vertien dae nog nie seker dit was die moeite werd nie. Ek vermoed ek sal eers na omtrent drie maande regtig weet. Ek vermoed ook dis vir my ekstra ingrypend omdat dit die eerste enigsins ingrypende operasie is wat ek in my lewe gekry het. Wat natuurlik stof tot ongelooflike dankbaarheid is.
2. By my is die vooraf vrees vir enige nuwe ervaring gewoonlik erger as die ding self. In hierdie geval was dit in sekere opsigte so en in ander nie.
3. My vrees vir di e dag se lê in Intensief en die morfienpompie was totaal onnodig. Dit was eintlik (relatief) heerlik daar. Want – logies – daar word intensief na jou gekyk. En die morfien sit jou op 'n heerlike trip. Alles wettig en geoorloof. Moet net die dink jy gaan veel slaap kry daar nie. Dis nie 'n plek vir slaap nie. Natuurlik my eie onnoselheid wat my 'n ekstra slaappilletjie van die hand laat wys het. Volgende keer vra ek 'n handvol.
4. Vermoedelik a.g.v. die morfien was ek op my stukke en oop vir mense. (En natuurlik amper pynvry. En sekerlik op 'n high, want die operasie is gedoen en ek kan nie meer terugdraai nie.) Wat gelei het tot 'n paar baie interessante gesprekke. O.a. met twee jong swart assistentjies wat my was en vertel van die tannie wat summier geweier het toe die jong manlike verpleër haar moet kom was. (Genadiglik het hy nooit in my omgewing gekom nie.) En die pragtige bruin assistent wat onopvallend agter my gordyne wegkruip en my vertel sy weier om soos omtrent al haar tydgenote 'n kind te hê en net tevrede te wees met die lewe van almal rondom haar, sy soek meer in die lewe. Read the rest of this entry »
Posted by Alta Cloete op 22/02/2015 in Gesondheid, Ouderdom, Random gedagtes, Stap
Sleutelwoorde: Afrikaans, Alta Cloete, dankbaarheid, gedagtes, gesondheid, hospitaal, intensief, knie, knieë, knievervanging, morfien, tegnologie