Beer Post: Koht Beer Bar and Põhjala Brewery’s Speakeasy in Tallinn, Estonia – Wanderwiles
Author wanderw6Posted on July 17, 2017 August 3, 2017 Categories Beer Posts, EUROPE & Its NeighborsTags beer, Koht, Pohjala, Speakeasy, Tallinn, Tallinn Craft Beer Weekend
Previous Previous post: Tallinn, Estonia: more than a ferry/cruise port
Next Next post: Haapsalu, Estonia: beach resort of Imperial Russia Roy Orbison - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Roy Kelton Orbison (23 April 1936 - 6 Desember 1988), met die bynaam "The Big O", was 'n invloedryke Amerikaanse sanger-liedjieskrywer en 'n pionier van rock en roll musiek. Sy opname loopbaan strek oor meer as vier dekades, en sy hoogtepunt het plaasgevind tussen 1960 en 1964. Orbison word internasionaal erken vir sy ritmies gevorderde melodieë, kenmerkende donker sonbrille, en soms die gebruik van falsetto. In 1987 word hy opgeneem in die Rock and Roll Hall of Fame en in 1989, postuum, in die National Academy of Popular Music / Songwriters Hall of Fame.
Orbison het daarin geslaag om jare se persoonlike lyding en periodes van onder-par-opnames te oorkom om sy legendariese status met 'n herlewing in die 1980's te verseker. Orbison kan deesdae die beste onthou word as aanhangers op die gebied van populêre musiek, en in die musiekgemeenskap word hy vereer vir sy ongeëwenaarde stem en opwindende ballades van verlore liefde.
Vroeë lewe en loopbaan
Orbison is in Vernon, Texas, gebore in 'n bloukraag-gesin, die tweede seun van Nadine en Orbie Lee. Nadat hulle omstreeks 1943 na Fort Worth verhuis het om werk in die ammunisie- en vliegtuigfabrieke te vind wat weens die tweede wêreldoorlog uitgebrei het, het die gesin laat in 1946 na die olie-dorpie Wink in Wes-Texas verhuis.
Musiek was 'n belangrike deel van sy gesinslewe en in 1949, toe hy net dertien jaar oud was, het Roy sy eerste band, The Wink Westerners, georganiseer. In hierdie tyd het Roy sy vokale vaardighede, kitaarspeel en liedjieskryfvermoë ontwikkel. Binnekort begin die band weekliks op die CURB-radio in Kermit, Texas, verskyn.
In 1954 studeer Orbison aan die Hoërskool Wink en gaan 'n jaar daarna aan die North Texas State College in Denton, Texas, voordat hy in 1955 by Odessa Junior College ingeskryf het. Teen hierdie tyd het die Wink-westerlinge sukses behaal op plaaslike televisie, word weeklikse vertonings op KMID en daarna KOSA 30 minute aangebied. Johnny Cash, wat hulle aangeraai het om 'n kontrak met sy platemaatskappy Sam Phillips van Sun Records te bekom. Phillips, wat destyds ook musiek vir Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en Elvis Presley vervaardig, sou uiteindelik die Wink-westerlinge by sy rooster voeg en hul naam verander na The Teen Kings. Orbison verlaat daarna die universiteit in Maart 1956, en was vasbeslote om 'n loopbaan in musiek te volg.
Phillips voel dat Roy meer as solo-kunstenaar meer potensiaal het as wat hy en sy vriende as 'n groep gedoen het. Sy eerste kommersiële sukses is in Junie 1956 behaal met 'Ooby Dooby', wat deur sy voormalige orkesmaats geskryf is. Kort daarna is sy liedjie "Claudette" deur die Everly Brothers opgeneem as die B-kant van hul nommer 1-treffer, "All I Have To Do Is Dream." Op hierdie tydstip het Orbison 'n ruwe pleister betree en eers by Acuff-Rose Music in Nashville gewerk, as liedjieskrywer en daarna vir 'n kort tydjie by RCA. Alhoewel hy in die veld gewerk het waarvan hy gehou het, het Oribison se droom baie verder gegaan as om liedjies vir ander musikante te skryf.
Roy se breuk kom in 1957, toe hy liedjieskrywer Joe Melson in Odessa, Texas ontmoet. Na die aanhoor van 'n liedjie wat Joe geskryf het met die titel "Raindrops", het Roy voorgestel dat hulle twee skryfmaats word. Saam het hulle destyds 'n ongehoorde klank in rock and roll geskep: Die dramatiese rockballade. In 1959 verhuis Roy na Fred Foster se Monument Records, waar hulle volle steun deur Foster gekry het om hul visie te ontwikkel.
Roy se eerste rekord, Uptown, was matig suksesvol, maar met die vrystelling van "Only The Lonely" en die onmiddellike styging na die top van die kaarte (nommer 2 in die VSA, nommer 1 in die Verenigde Koninkryk) het hy 'n internasionale rock and roll geword. ster. Sy opvolgsingel, 'Running Scared', het 'n Amerikaanse nommer 1 geword, en van daar af sou Roy vyf jaar op die voorgrond geniet met ander treffers soos 'Crying' (1961), 'Dream Baby' (1962), 'In Dreams "(1963) en" Oh, Pretty Woman (1964). "
In 1963 het hy 'n Europese toer met The Beatles, wat nog nie heeltemal tot hul supersterstatus uitgekom het nie. Roy sou lewenslange vriende word met die groep, veral John Lennon en George Harrison. Orbison sou later saam met Harrison in die Travelling Wilburys optree. Tydens hul toer deur Europa het Orbison die Beatles aangemoedig om na die Verenigde State te kom. Toe hulle besluit om na Amerika te toer, het hulle Orbison gevra om hul toer te bestuur, maar sy skedule het hom gedwing om te weier wat die begin van "Beatlemania" sou word.
Anders as baie kunstenaars, het Orbison sy sukses gehandhaaf toe die Britse inval Amerika in 1964 gevee het. Sy enkelsnit "Oh, Pretty Woman" het die wurgorde van die Beatles op die Top 10 gebreek en die nommer 1 op die Billboard-kaarte gestyg. Die plaat het in die eerste tien dae van vrystelling meer eksemplare verkoop as enige tyd tot 45 uur per minuut, en sou in totaal sewe miljoen eksemplare verkoop.
In 1964 het Roy saam met The Beach Boys getoer, en daarna in 1965, met The Rolling Stones in Australië. Na sy toer met die Stones, onderteken Orbison 'n kontrak met MGM Records, en vertolk hy in die MGM-vervaardigde western-musikale rolprent Die vinnigste kitaarlewe, waarin hy verskeie liedjies van 'n album met dieselfde naam opgevoer het.
Daling in gewildheid
Met MGM sou Orbison slegs matige sukses behaal met 'n reeks Amerikaanse Top 100-treffers, waarvan nie een 'n Top Tien-status sou verdien nie. En ná 1967, as gevolg van veranderings in die gewilde musikale smaak, sou Roy sukkel om selfs die Amerikaanse Top 100 in te breek, hoewel hy deur die 1970's voortdurend musiek sou opneem.
Hy het ook gedurende hierdie tyd probleme in sy persoonlike lewe gehad, eers met die dood van sy vrou, Claudette (Frady), in 'n motorfietsongeluk op 6 Junie 1966. Toe, in September 1968, het die gesinshuis aan die Old Hickory Lake in Hendersonville, Tennessee, het op die grond afgebrand terwyl Orbison in Engeland getoer het. Twee van sy drie seuns, Roy Jr. (geb. 1958) en Anthony (geb. 1962), is in die brand dood. Sy jongste seun, Wesley, destyds drie, is deur Orbison se ouers gered.
Op 25 Mei 1969 trou Orbison met sy tweede vrou, Barbara, wat hy die vorige jaar in Leeds, Engeland ontmoet het. Alhoewel sy topposisie in Amerika op hierdie punt verswak het, het die kunstenaar egter steeds sukses in die buiteland geniet, veral in Australië, Duitsland, Engeland, Nederland en agter die Ystergordyn. In Frankryk word hy beskou as die meester van die ballade van verlore liefde in die aar van die gewildste sanger van die land, Édith Piaf.
Sy kontrak met MGM eindig in 1973, op welke tydstip hy met Mercury Records gesluit het. Hy het in 1976 weer by Monument onderteken, maar sy loopbaan sou verswak tot die laat 1980's.
Herlewing in die 1980's
In 1980 werk Orbison saam met Emmylou Harris om die 1981 Grammy-toekenning vir 'Beste landuitvoering deur 'n Duo of groep met vokaal' te verower vir hul liedjie 'That Lovin' You Feelin 'Again.' In 1985 neem Orbison op Wilde harte vir die Nic Roeg-film, nietigheid, vrygestel op die ZTT Records-etiket. Die opname van "In Dreams" in die David Lynch-film uit 1986, Blou fluweel, het ook bygedra tot Orbison se toename in gewildheid. Hy is in 1987 in die Rock and Roll Hall of Fame opgeneem, terwyl Bruce Springsteen die induksietoespraak gelewer het. Sy baanbrekersbydrae is ook erken deur die Rockabilly Hall of Fame.
Nadat hy vir die eerste keer in tien jaar 'n opname-kontrak met Virgin Records onderteken het, het hy sy treffer 'Crying' van 1961 heropgeneem as 'n duet saam met K.D. Lang in 1987, vir die klankbaan van die rolprent, Wegkruip. Die liedjie verdien die Grammy-toekenning vir beste samewerking met sangers in die land.
Roy Orbison and Friends: A Black and White Night, was 'n swart-wit Cinemax televisie-spesialis wat in 1988 opgeneem is in die Coconut Grove in die Ambassador Hotel in Los Angeles. Die program, wat die musikant onder 'n jonger geslag onder die aandag gebring het, bevat Orbison begelei deur 'n wie-wie-ondersteunende rolverdeling georganiseer deur die musikale regisseur, T-Bone Burnett. Op die klavier was Glen Hardin, wat etlike jare vir Buddy Holly sowel as Elvis Presley gespeel het. Die hoofkitaarspeler James Burton het ook saam met Presley gespeel. Manlike agtergrondsang, waarvan sommige ook kitaar speel, kom van Bruce Springsteen, Tom Waits, Elvis Costello, Jackson Browne, J.D. Souther en Steven Soles. Jennifer Warnes, K.D. Lang en Bonnie Raitt het vroulike agtergrondkoors verskaf.
Orbison het kort na hierdie bekroonde uitvoering, terwyl hy saam met Jeff Lynne van Electric Light Orchestra gewerk het aan 'n nuwe album, saam met Bob Dylan, George Harrison, Jeff Lynne en Tom Petty om die Travelling Wilburys te vorm, met 'n aansienlike kommersiële en kritieke sukses. Hy het daarna 'n nuwe solo-album opgeneem, Mystery Girl, vervaardig deur Orbison, Mike Campbell (van Tom Petty se Heartbreakers), en Jeff Lynne.
Roy Orbison het tydens 'n prysuitdeling in Antwerpen 'n paar dae voor sy dood sy enigste openbare weergawe van die treffer, "You Got It", toegejuig vir die applous van 'n groot menigte.
Orbison het die grootste deel van sy lewe gerook en het op 18 Januarie 1978 drievoudige hartomleidingoperasies ondergaan. Op 6 Desember 1988, op die ouderdom van 52, het hy 'n noodlottige hartaanval gekry terwyl hy by sy ma in die Nashville, Tennessee-voorstad, Hendersonville, besoek het.1 Op leiding van sy vrou, Barbara, is Orbison op 15 Desember 1988 in die Westwood Village Memorial Park-begraafplaas in Westwood, Kalifornië, begrawe.
Sy nuwe album, Mystery Girl, en die single daaruit, "You Got It", was postuum treffers, en word oor die algemeen beskou as Orbison se beste werk sedert die 1960's. Hy was die postume wenner van die Grammy-toekenning vir 'Beste manlike popvokale prestasie' in 1991 en in 1992 verskyn die gewilde 'I Drove All Night' en 'Heartbreak Radio' op die postuum album, Koning van harte, vervaardig deur Jeff Lynne.
Daar is geskryf van Orbison, dat 'n man wat so 'n impak op die musiekwêreld gehad het, baie min van sy musikale tendense ooit vasgevang is. Daar is opgemerk dat dit miskien te wyte is aan die feit dat sy styl so kenmerkend en persoonlik was dat dit uiteindelik net 'n klank vir hom was.2 Tog het hy ten minste gedeeltelik baie kunstenaars op die wêreldtoneel beïnvloed, waaronder groepe soos The Bee Gees en The Ramones, en solo-optredes soos Bob Dylan en Chris Isaak.
Vanaf die verhoog in Las Vegas in 1976 noem Elvis Presley Orbison 'die grootste sanger ter wêreld'.3 en Barry Gibb van die Bee Gees het na hom verwys as die 'Stem van God'. Die meerdere Oscar-bekroonde liedjieskrywer Will Jennings noem hom 'n 'digter, 'n liedjieskrywer, 'n visie' nadat hy saam met hom gewerk het en 'Wild Hearts' saam geskryf het.
Drie liedjies geskryf en opgeneem deur Orbison, 'Only The Lonely', 'Oh, Pretty Woman' en 'Crying', is in die Grammy Hall of Fame. En in 2004, Rollende klip noem die drie liedjies plus "In Dreams" op die lys van "The 50 Greatest Songs of All Time." In dieselfde jaar Rollende klip Orbison # 37 op hul lys van die 100 grootste kunstenaars van alle tye geplaas.4
In 2006 word Roy onthou met 'n nuwe boek wat deur Chris O'Neil geredigeer en geskryf is, met bydraes van aanhangers wêreldwyd waarin hy beskryf hoe die legendariese kunstenaar hul lewens beïnvloed het. Die boek met die titel Reguit van ons harte, was 'n baie suksesvolle treffer onder aanhangers aan beide kante van die Atlantiese Oseaan en selfs Barbara Orbison het 'n afskrif gevra om by die Orbison-kantoor in Nashville te bewaar. Die boek was 'n reeks verhale van aanhangers wat beskryf hoe Roy hul lewens beïnvloed het. Saam met die boek is die CD-versameling The Essential Roy Orbison vrygestel, wat baie seldsame liedjies bevat. Die versameling is in die top tien in sewe lande getoon en het belangstelling ontlok om bykomende skaars materiaal vry te stel.
In 1989 word hy postuum ingelyf in die Songwriters Hall of Fame.
Twee wanopvattings oor die voorkoms van Orbison kom steeds na vore: dat hy 'n albino was, en dat hy sy handelsmerk donkerbril dra omdat hy blind of amper so was. Dit is ook nie korrek nie, alhoewel sy swak sig hom vereis het om dik korrektiewe lense te dra. Hy het van kleins af aan 'n kombinasie van hiperopie, ernstige astigmatisme, anisometropie en strabismus gely. Die handelsmerk-sonbril van Orbison was 'n modeverklaring wat voortspruit uit 'n voorval vroeg in sy loopbaan. Orbison het sy gewone bril in 'n vliegtuig agtergelaat. As gevolg van 'n paar minute op die verhoog en sonder korreksielense kon hy nie sien nie, was sy enigste ander bril 'n donkerbril wat op voorskrif gebruik word. 'Ek moes sien om op die verhoog te kom', dus dra hy die bril gedurende sy toer na Engeland saam met die Beatles in 1963, en hy oefen die res van sy professionele loopbaan voort. 'Ek sal dit net doen en lyk gaaf.' Orbison het egter een keer in 'n onderhoud gesê dat hy sy bril op 'n vliegtuig gedra het omdat die son helder was en vergeet het dat hy hulle dra, veral terwyl hy op die verhoog was. Kort nadat hy klaar was met die opvoering, kyk hy in die spieël en merk dat hy nie sy bril afgehaal het nie, en hy lag daaroor en hou die res van sy loopbaan aan.
Die platemaatskappy en Orbison-aanhanger Don Was lewer kommentaar op die skryfvaardighede van Orbison en sê: "Hy het die reëls van moderne komposisie verontagsaam." Bernie Taupin, liriekskrywer vir Elton John, en ander verwys na Orbison as ver voor die tyd, en skep lirieke en musiek op 'n manier wat strook met alle tradisies. Roy Orbison se vokale reeks was indrukwekkend (drie oktawe), en sy liedjies was melodies en ritmies gevorderd en liries gesofistikeerd, en bevat dikwels die bolero-vorm.
In hul loopbaan het hulle albei met Elvis Presley en die Beatles getoer.
Volgens die Rockabilly Hall of Fame het Sam Orbison op 'n perskonferensie in Vancouver, British Columbia, gesê dat sy broer Roy Orbison altyd "hartseer was oor die slegte behandeling van Elvis Presley na die dood van sy dood in 1977."
Die bekende Spider-Man-skurk, Doctor Octopus, is vermoedelik gebaseer op Orbison, veral sy dik bril en veelvuldige gesigstoornisse.
Hy was bekend in die kleiner wêreld van radiobeheerde modelvliegtuie as 'n kampioen-modeleraar en vlieger.
Sy vroeë Son-kant, 'Domino', is herhaaldelik in Jim Jarmusch gebruik Mystery Train.
Orbison is deur Johnathan Rice in die Johnny Cash-biopie uitgebeeld Loop die lyn.
Die Australiese Idolwedstryd, Damien Leith, het sy eie weergawe van "Crying" tydens die 2006-seisoen se "gehoorkeuse" -aand gesing. Hy is glo deur die familie van Orbison gekontak, wat 'n eksemplaar van Leith se weergawe wou hê.
↑ Escott, Roadkill op die Three-Chord Highway.
↑ Die voog, Watter suksesvolle bands het nie 'n invloed gehad nie? 7 Maart 2008 herwin.
↑ Bekende Texane, Roy Orbison. 7 Maart 2008 herwin.
↑ Rollende klip, Die onsterflikes: die eerste vyftig. 7 Maart 2008 herwin.
Escott, Colin. Roadkill op die Three-Chord Highway. Routledge, 2002. ISBN 0-415-93783-3
Amburn, Ellis. Dark Star: The Roy Orbison Story. Carol Publishing Corporation, 1990. ISBN 0-818-40518-X
Lehman, Peter. Roy Orbison: Invention of an Alternative Rock Masculinity (Sound Matters). Temple University Press, 2003. ISBN 1-592-13037-2
Alle skakels is op 31 Augustus 2020 opgespoor.
Kyk die video: Roy Orbison - Oh, Pretty Woman from Black & White Night (April 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Roy Orbison