In hierdie gedig oor bejaardheid, wat met vrug saam met die ouderdomsgedigte van onder meer Elisabeth Eybers, Breyten Breytenbach en T.T. Cloete gelees kan word, is dit soos telkemale in Portrette in my gang die wind wat metafoor van kreatiewe beroering word. ŉ Mens voel dik die onlogiese aan – gister se doyen wat onder die name “Barend Toerien” en “Barend J. Toerien” saam amper 50 000 trefslae op Google kry – ŉ skrywersnul soos ek met amper ŉ miljoen trefslae. ‘n Mens voel nogal skaapagtig hieroor. maar hoe om te begin? het ’n straat as ’n enkele ding En aangesien ek nou ’n ding aan die gang gesit het oor sintaksis – “’n idee wat ek nodig het om my drang na volheid en outoriteit te kan bevredig”? – en al klaar voel hoe ek met my rug teen die muur staan: Hierdie persentasies is nié die uiteindelike mikpunt van die staat nie. dit is slegs die aanloop tot totale oorname van alle blanke eiendom waarvan die balans later met geweld geneem sal word.