Trisa Hugo's review of Chinchilla
Trisa Hugo's Reviews > Chinchilla
Mirjam, die vrou met die verskillende oë; die vrou wat dinge kan sien wat ander nie kan sien nie, en weet van dinge wat gaan gebeur. Van Rooyen het die karakter van Mirjam 'n werklike persoon gebaseer. Sy was ene Hendriena Jeanetha Shepard of Rooi Rose – een van die buitekringkarakters op Sutherland. Daar is ook elemente van die Uilhuis op Nieu Bethesta se Helen Martins in die sementbeelde wat sy vir haar tuin maak. Die storie van die grafsteen is op waarheid gebaseer.
Sy sny haar hare en begrawe haar kind simbolies op die koppie, met haar hare om die kind warm te hou, en gaan voort met die bou van haar huis. In 'n ontstellende bebeurtenis en na 'n emosionele uitbarsting by Bastos, is sy gereed is om tot haar self terug te keer. Bastos het baie diep in Lea se binneste gesien
Martin se naam vir haar is Puppet (Is dit nie bietjie té obvious nie?) en sy irrasionele jaloesie lei tot 'n tragedie. Vir my het Martin 'n eenvlakkige, brutale man gebly, bietjie van 'n stereotipe.
Die woord "slagter" wat telkens in die verhaal gebruik. Bastos is die slagter van die chinchillas, maar so is Martin, 'n dokter in die hospitaal en sy eie "slagting" van Lea se lyf. Op bladsy 45 sê Lea: God weet, ek het genoeg gehad van slagters."
Selfs in haar ontredderdheid herinner Lea nie die leser nie aan 'n hulpelose, tragiese heldin nie. Sy is nie juis 'n karakter wat my as leser se simpatie ontlok nie. Sy is ook nie die tipiese mishandelde slagoffer nie.
Die tema van slagting en geweld loop dwarsdeur alles, maar daar is oook Bastos wat kan kosmaak, sing en huis bou. Bastos kan ook chinchillas baie sorgvuldig, amper teer, slag en hul pelsies ongeskonde hou, sonder om te veel bloed te stort, want hy vang dit alles op. Bastos het ook 'n geskiedenis van geweld, maar hy is 'n geronde karakter wat in 'n sekere opsigte vrede gemaak het met sy lewe.
Teen die einde is dit nie net Lea wat bevryding vind nie, maar ook Zacharias en Bastos.
(Alhoewel die boek al in 2015 verskyn het, het die verskyning van Van Rooyen sy YA verhaal, Die 17e Veer, my weer daaraan herinner.)