10 feite oor die eerste maanlanding - Inligting - 2022
10 feite oor die eerste maanlanding
Dit is meer as 50 jaar sedert Apollo 11 vir die eerste keer mans op die maan geland het in 'n missie wat 'n era bepaal het. Die landings het 'n ongekende tydperk van tegnologiese vooruitgang ingelui en daarin geslaag om die tegnologiese vaardigheid van die VSA te versterk.
'N Gebeurtenis met monumentale internasionale betekenis, Neil Armstrong se eerste voorlopige stappe op die maan op 20 Julie 1969 sou generasies inspireer, terwyl sy destydse waarneming steeds waar was.
"Dit is 'n klein stap vir die mens, 'n reuse sprong vir die mensdom"
Dit was een van die merkwaardigste prestasies in die geskiedenis. Net 66 jaar nadat mense die eerste keer van die oppervlak van die aarde af in 'n vliegtuig gelig het, het ruimtevaarders Neil Armstrong en Buzz Aldrin op die maan geland. Dit is die verhaal van Project Apollo, en hoe mense op die maan gekom het.
1. Dit het die manne meer as 4 dae geneem om die maan te bereik
Die Apollo 11 Saturn V het op 16 Julie 1969 om 09:36 van die Kennedy Space Center afgeklim met drie ruimtevaarders, Neil Armstrong, Michael Collins en Edwin 'Buzz' Aldrin. Die reis na die maan duur 4 dae, 6 uur en 45 minute, en eindig uiteindelik op 20 Julie 1969.
Die Apollo 11 Saturn V -ruimtetuig lig op vanaf Kennedy Space Center se Launch Complex 39A.
2. Die ruimtevaarders het probleme ondervind voordat hulle geland het
Die reis na die maan was egter nie eenvoudig nie. Voor die landing klink 'n reeks alarmboodskappe wat nie een van die ruimtevaarders voorheen gehoor het nie.
Die alarms is veroorsaak deur 'oorloop van die bestuur' as gevolg van die begeleidingsrekenaar wat nie al sy take kon voltooi nie en sommige daarvan moes uitstel. Nadat die alarm nagegaan is, het rekenaartegnici op die grond die bemanning verseker dat dit veilig is om te land.
Dit was egter nie die laaste van die probleme waarmee die bemanning te kampe het nie. Verlies van radiokommunikasie tussen die maanmodule en missiebeheer het beteken dat die missie amper afgebreek sou word. Ondanks dat Aldrin die antenna en grondbeheer aangepas het om die probleem op te los, het radiokommunikasie steeds in en uit verdwyn.
Arend (maanmodule) in maanbaan, gefotografeer uit Columbia (opdragmodule).
3. Die ruimtevaarders het nie op hul beplande terrein geland nie
Nie eers een probleem is opgelos nie, 'n ander een wat sy kop lig. As gevolg van die swaartekrag van die maan en 'n paar ekstra spoed, het Armstrong en Aldrin die landingsplek ongeveer 4 myl gemis en moes hulle in plaas daarvan 'n onvriendelike gesig van ruwe terrein en kraters in 'n vragmotor kry. Armstrong moes 'n gladde plek kry om te land, en vinnig ...
'N Foto van Armstrong wat deur Aldrin geneem is. Dit is een van die min foto's van Armstrong op die maanoppervlak; meestal het hy die kamera gehad.
4. Armstrong het 60 sekondes gehad om die maanmodule te land
Deurdat die brandstofvoorraad kwyn (net 5% brandstof oor), het Armstrong net 60 sekondes tyd gehad om die maanmodule te land voordat hy die missie moes afbreek, 'n moeilike taak wat deur die onbeplande ompad vererger is. Armstrong onthou later:
'Ons het die oproep van 60 sekondes gehoor, en 'n lae vlak lig het aangegaan. Dit het sekerlik kommer veroorsaak in die beheersentrum ... Hulle het waarskynlik normaalweg verwag dat ons sou land met ongeveer twee minute se brandstof oor. En hier was ons, nog steeds 30 meter bo die oppervlak, op 60 sekondes. "
Gelukkig kon Armstrong land met slegs 'n paar sekondes oor.
'Houston, rustigheidsbasis hier. Die Arend het geland. "
Ruimtevaarder Buzz Aldrin, vlieënier van die maanmodule, staan ​​op die oppervlak van die maan. Ruimtevaarder Neil Armstrong, sendingbevelvoerder, het hierdie foto met 'n maanoppervlak -kamera van 70 mm geneem.
5. Buzz Aldrin het nagmaal op die maan geneem
By die landing op die maan bedank Aldrin vir sy veiligheid deur nagmaal te neem. Destyds was NASA in 'n regsgeding gewikkel met die prominente aktivis en ateïs Madelyn Murray O'Hair. O'Hair het beswaar gemaak teen die uitsending van 'n voorlesing uit die boek Genesis deur die bemanning van Apollo 8. As gevolg hiervan neem Aldrin die nagmaal privaat weg van die kameras. Sy nagmaalstel is voorberei deur die pastoor van sy Presbiteriaanse kerk, wat steeds die kelk op die maan laat gebruik.
Aldrin groet die Amerikaanse vlag op die maanoppervlak.
6. Die module het 21 uur en 36 minute op die maan se oppervlak gebly
Armstrong was die eerste man wat op die maan stap, 20 minute later gevolg deur Aldrin. Van die 21 uur en 36 minute wat op die oppervlak van die maan bestee is, het Armstrong en Aldrin 2,5 uur buite die module deurgebring om data te versamel, eksperimente op te stel en foto's te neem.
Hulle het ook 'n Amerikaanse vlag opgerig, 'n taak wat moeiliker was as wat verwag is, omdat hulle gesukkel het om die paal in die harde oppervlak van die maan vas te steek. Alhoewel hulle daarin geslaag het om die paal ongeveer 18 cm diep te plant, het Aldrin gesê dat die vlag later deur die enjinuitlaat omgestamp word toe Apollo 11 afgehaal het.
Beelde wat die NASA se Lunar Reconnaissance Orbiter in 2012 geneem het, het getoon dat ten minste 5 van die 6 Amerikaanse vlae wat tydens Apollo -missies gehys is nog steeds staan. Wetenskaplikes dink egter dat dekades se sonlig hul kleure weggebleik het.
Terwyl sy medevlieëniers die maan verken het, was Michael Collins meer as 21 uur alleen in 'n wentelbaan en het hy die opdragmodule bestuur. Vir 48 minute van elke wentelbaan van die maan was hy buite radiokontak met die aarde.
Aldrin langs die passiewe seismiese eksperimentpakket met die arend in die agtergrond.
7. Die ruimtevaarders spat op die aarde neer
Op 24 Julie 1969 spat die Saturnus V in die Stille Oseaan, 44 uur nadat hy die maanbaan verlaat het.
Die vaartuig en sy bemanning is deur die lugvaartuig vervoer USS Hornet. Duikers heg toe 'n anker aan die vaartuig en gee biologiese isolasiepakke aan die ruimtevaarders voordat hulle hulle in 'n reddingsboot help.
As gevolg van die risiko van patologiese besmetting, is voorsorgmaatreëls getref in elke stadium van die herstel en is die ruimtevaarders 21 dae in kwarantyn gehou. Hierdie praktyk het nog twee missies voortgesit voordat dit as onnodig beskou is.
Die bemanning van Apollo 11 in kwarantyn nadat hy na die aarde teruggekeer het, besoek deur Richard Nixon.
8. Na raming het 650 miljoen mense ingeskakel om die geleentheid wêreldwyd op televisie te kyk
Na raming het 650 miljoen mense gesien hoe Armstrong en Aldrin die eerste mans op die maan word, en getuig van 'n historiese gebeurtenis wat vir jare lank onthou sal word.
Vanaf die maanmodule op die maan het Aldrin besin oor die omvang van die geleentheid:
'Dit is die [maanmodule] -vlieënier. Ek wil van hierdie geleentheid gebruik maak om elke persoon wat luister, te vra, wie en waar hulle ook al mag wees, om 'n oomblik stil te staan ​​en na te dink oor die gebeure van die afgelope paar uur en op sy of haar eie manier dankie te sê. "
In 'n onstuimige Amerika, geskeur deur rasse -verdeeldheid, na die sluipmoord op hul president en moeg van jare van spanning in die Koue Oorlog, het die maanlanding gehelp om die nasionale trots te versterk.
Tikbandparade vir die Apollo 11 -ruimtevaarders, in Manhattan, New York, op 13 Augustus 1969. In die voorste motor, van regs, is ruimtevaarders Neil A. Armstrong, Michael Collins en Edwin E. Aldrin, Jr.
9. Altesaam 6 Amerikaanse sendings het mans op die maan laat beland
In totaal het 12 mans op die maan geloop in 6 NASA -missies. Hierdie missies duur oor 'n tydperk van drie jaar wat eindig in 1972. Sedert 1972 het geen ander bemande missie op die maan geland nie, dit is grootliks die gevolg van die groot koste daaraan verbonde. Die hele Apollo -program kos na raming $ 25,4 miljard (ongeveer $ 156 miljard in 2019 dollar).
China, Indië, Japan, Rusland en die Europese Ruimteagentskap het almal sonde gestuur of voertuie op die maan geland. Die VSA is egter steeds die enigste land wat die mens nog ooit op die maan gesit het, wat hul wêreldmagstatus aantoon.
Al Worden is 'n Amerikaanse ruimtevaarder en ingenieur wat die Command Module Pilot was vir die Apollo 15 maansending in 1971. Hy is een van slegs 24 mense wat na die maan gevlieg het.
10. Samesweringsteoretici dring steeds daarop aan dat die maanlandings vervals is
Onder die anti-vaxxers is 9/11 teoretici en Flat Earthers 'n ander groep. Diegene wat beweer die maanlandings is vervals.
Die samesweringsteorie is eers begin deur Bill Kaysing wat in 1979 self 'n pamflet gepubliseer het met die titel 'We Never Went to the Moon: America's 30 Billion Dollar Swindle'.
Die bewerings het spoedig traksie gekry, ondanks harde bewyse van die teendeel, insluitend geologiese bewyse wat van die maan herwin is en beelde van verkenningsvliegtuie wat om die aarde wentel en motorspore en voetspore agterlaat wat op die maan gelaat is.
Ontdek die volledige verhaal van die moed en vindingrykheid wat Apollo 13 as die beste uur van NASA bevestig het.
In die tyd van die internet, waar inligting met 'n klik van 'n knoppie gedeel kan word, het hierdie alternatiewe geskiedenis steeds by baie twyfel getrek. 'N 2012 YouGov -studie het aan die lig gebring dat 1 uit 6 Britte glo dat die maanlandings opgevoer of vervals is.
Die maan het ons verbeelding al duisende jare lank behou, maar ons het hierdie liggaam eers in die moderne tyd besoek, eers met robotmasjiene en daarna met ruimtevaarders. Verkenning van die maan het ons baie geleer oor die evolusie van die sonnestelsel en onsself. Ons weet eeue lank oor die effek op getye en biologiese siklusse van 'n afnemende en kwynende maan. Maar dit het ruimte-eeuse verkenning geneem om ons te wys hoe die maan op 'n baie fundamentele vlak met die menslike bestaan ​​verbind is.
Die ruimtetydperk kom: Robotte na die maan
Met die skokkende bekendstelling van Sputnik 1 in Oktober 1957, het die maan verander van 'n silwer skyf in die lug na 'n regte plek, 'n waarskynlike bestemming vir sonde en mense. Die Sowjets het eerste toegeslaan en Luna 1 deur die maan in Januarie 1959 gevlieg. Hulle het hierdie sukses gevolg met 'n aantal ander robotiese sondes, wat later dieselfde jaar 'n hoogtepunt bereik het met Luna 3, wat die ander kant van die maan afgeneem het, wat nooit van die aarde af sigbaar was nie. Uit hierdie vroeë beelde van swak gehalte het ons ontdek dat die verste kant verbasend min van die donker, gladde merrievlaktes het wat ongeveer 'n derde van die nabye kant bedek. Ander verrassings volg binnekort.
In reaksie op die vlug van die Sowjet -kosmonaut Yuri Gagarin in 1961, het president John F. Kennedy die Verenigde State daartoe verbind om teen die einde van die dekade 'n man op die maan te laat beland. Die Apollo -program het die belangstelling in die verkenning van die maan aansienlik versnel. Om te verseker dat menslike spanne veilig kan land en van die maanoppervlak kan vertrek, was dit belangrik om die omgewing, oppervlak en prosesse daarvan te verstaan. Terselfdertyd sou die robotvoorlopers waardevolle inligting versamel, wat die eerste wetenskaplike verkenning van 'n ander planetêre liggaam vorm.
America & rsquos se eerste stap was die Ranger -reeks harde landers. Hierdie sondes is ontwerp om die maanoppervlak met toenemende detail te fotografeer voordat dit teen die oppervlak neerstort. Na verskeie hartverskeurende mislukkings, het Ranger 7 daarin geslaag om gedetailleerde televisiefoto's van Mare Nubium (See van wolke) in Julie 1964 terug te stuur. Uit die Ranger -sonde het ons ontdek dat kraters, die vreemde gate wat die maanoppervlak peper, in grootte afneem tot die perke van resolusie. Mikrometeoriet -bombardement het die gesteentes van die oppervlak gevorm en 'n fyn poeier (regoliet genoem) gevorm. Nog twee Ranger -ruimtetuie vlieg na die maan, met 'n hoogtepunt met die 1965 Live From the Moon -televisiebeelde van Ranger 9, wat na die skouspelagtige maankrater Alphonsus loop.
Ons het vroeg in 1966 die maan en rsquos-oppervlak van nader bekyk. Weer het die VSR die voortou geneem deur die robot Luna 9-ruimtetuig veilig op die merrievlakte, Oceanus Procellarum, sag te land. Die oppervlak was poeieragtige vuil besaai met 'n paar rotse, maar sterk genoeg om die gewig van 'n gelande ruimtetuig te dra. In Mei 1966 het die Verenigde State gevolg met die landing van die komplekse robotruimtetuig, Surveyor 1. Dit het televisiefoto's na die aarde teruggestuur en die oppervlak en sy fisiese eienskappe in detail vertoon. Later landmeter -missies (altesaam vyf), het fisiese data oor grondeienskappe versamel, insluitend die chemiese samestelling daarvan. Analise van die maanoppervlak het getoon dat die donker maria 'n samestelling het wat soortgelyk is aan aardse basalt, 'n donker ysterryke lawa, terwyl die hooglande naby die baie vars stralekrater Tycho ligter van kleur was en vreemd verryk in aluminium. Dit het gelei tot 'n verstommende onthulling oor die vroeë geskiedenis van die maan en rsquos nadat die eerste fisiese monsters later deur die bemanning van die Apollo 11 na die aarde teruggestuur is.
Die laaste robotmissies het die hele maan vir die eerste keer in 'n wentelbaan gekarteer en foto's van potensiële landingsplekke met 'n baie hoë resolusie verkry, wat hul veiligheid bevestig vir die volgende Apollo -missies. Hierdie Amerikaanse Lunar Orbiter -reeks het vyf karteringmissies uitgevoer, waardeur rotsblokke so klein as 'n paar meter gesien kon word. Hulle het ook 'n ongelooflike uitsig gekry op wetenskaplik interessante teikens, soos die eerste en ldquopilot & rsquos -oog en die rdquo -aansig van die groot, helder straal krater Copernicus, wat deur nuusverslaggewers die 'foto van die eeu' genoem word. Meer mense en foto's van die eeu en rdquo sou binnekort verkry word deur mense wat op die maan loop.
Uit hierdie robotmissies het ons geleer dat die maan op alle skale krat en ontpit is. Die oppervlak was poeierstof, maar sterk genoeg om die gewig van mense en masjiene te dra. Die maan het geen globale magnetiese veld of atmosfeer gehad nie en bestaan ​​uit algemene gesteentes, soortgelyk aan dié wat op aarde gevind word. Nou was die stadium gereed vir die volgende reuse sprong in die verstaan ​​van maan- en planetêre geskiedenis.
Apollo: Die mense volg
Apollo was die beste uur van die America & rsquos -ruimteprogram. In net agt jaar het ons oorgegaan van 'n menslike ruimtevliegvermoë tot die landing van mans op die oppervlak van die maan. Uit hierdie missies het wetenskaplikes 'n nuwe siening ontwikkel oor die oorsprong en evolusie van die planete en die lewe op aarde.
Die vlug van die Kerstyd van Apollo 8 in 1968 was 'n mylpaal, en mense het 'n lae wentelbaan verlaat en die maan bereik en dit amper 'n dag lank omring. Vir die eerste keer het mense vanuit 'n wentelbaan na die maan gekyk. Hulle vind dit woes en grys, maar sien niks om te verhinder dat ons die laaste 62 myl na die oppervlak ry nie. In Mei 1969 wentel Apollo 10 om die maan en toets die maanlander. Dit was 'n kleedrepetisie vir die bemande landing. Elkeen van die Apollo-missies en ndash en die ruimtevaarders wat tydens die daaropvolgende gelande missies in die wentelende kommandomodule gebly het, het honderde foto's met hoë resolusie van die maan en rsquos-oppervlak geneem. Hul visuele waarnemings het bygedra tot die groeiende kennis van maangeologie.
Neil Armstrong en Buzz Aldrin in Apollo 11 het op 20 Julie 1969 veilig in Mare Tranquillitatis (Sea of ​​Tranquility) in 'n afskuwelike afdraande gekenmerk deur programalarms van 'n oorlaaide rekenaar en vriesbrandstoflyne geland. Hulle het meer as 2 uur op die maan geloop klippe en grond versamel en eksperimentpakkette uitgelê. Uit die Apollo 11 -monsters het ons geleer dat die donker maria ou vulkaniese lawas is, wat meer as 3,6 miljard jaar gelede gekristalliseer het. Maanmonsters is in chemiese samestelling soortgelyk aan aardgesteentes, maar uiters droog, sonder bewyse vir beduidende water op die maan, in die verlede of hede. Daar is klein stukkies wit gesteentes in die grond gevind wat vanaf die verre hooglande op die terrein geblaas is. Gekombineer met die vroeëre resultate van die Surveyor 7 chemiese analise by die krater Tycho, het wetenskaplikes geredeneer dat die ou maan byna heeltemal gesmelt was, bedek met 'n laag vloeibare gesteentes. Hierdie idee van 'n vroeë ldquomagma -oseaan en rdquo is sedertdien op al die rotsagtige planete toegepas. Mikrometeoriet -bombardement het op die grond gegrond en gasse van die son is op die oppervlaktes van die maanstofkorrels ingeplant. Terwyl dit op die maan bewaar is, het die grootste deel van hierdie ou, gedeelde geskiedenis op ons geologies aktiewe aarde verlore gegaan.
In November 1969 raak Apollo 12 neer in Oceanus Procellarum (Oseaan van Storms), naby die voorheen gelande ruimtetuig Surveyor 3. Hierdie missie demonstreer ons vermoë om presies op die maan te land, 'n vaardigheid wat van kritieke belang is om na toekomstige plekke op die hooglande en ruwe gebiede te navigeer. Ruimtevaarders Pete Conrad en Alan Bean het die terrein in twee maanwandelings verken. Hulle het meer as 75 pond monsters versamel en 'n eksperimentele pakket met kernkrag ontplooi. Lavas van hierdie landingsterrein is effens jonger as dié van Apollo 11, maar nog steeds meer as 3,1 miljard jaar oud. Die hooglandkomponent hier is anders as dié van die eerste landing; dit het 'n ongewone verryking in radioaktiewe en seldsame aardelemente, wat daarop dui dat die maan en rsquos-kors lateraal veranderlik en kompleks is. As 'n bonus het die bemanning ook 'n liggroen grond teruggekeer, moontlik 'n deel van 'n afval en afwaarts geslinger tydens die vorming van die verre krater Copernicus en 186 myl noord van die landingsplek. Die datering van glas uit hierdie grond dui daarop dat Copernicus 900 miljoen jaar oud is, oud volgens aardse standaarde, maar een van die jongste belangrikste kenmerke op die maan.
Die ontploffing van 'n suurstoftenk op Apollo 13 het verhoed dat dit op die maan beland. Die bemanning van drie mans het veilig na die aarde teruggekeer en 'n onvergeetlike sage oor die hele wêreld gevolg. Apollo 14 is gestuur na 'n hooglandterrein oos van Apollo 12, naby die antieke krater Fra Mauro. Hierdie plek is gekies om rotse te versamel wat diep uit die maan uitgeblaas is deur die vorming van die reuse Imbrium -impakbak, 'n krater van meer as 620 myl in deursnee en 3,723 myl noord van die landingsplek. Ruimtevaarders Alan Shepard en Edgar Mitchell het twee maanwandelings op die maanoppervlak uitgevoer. Met 'n sleepwa met gereedskap gesleep, het hulle meer as 95 kilogram rots en grond teruggekeer. Monsters uit die Fra Mauro -hooglande is breccias (komplekse mengsels van antieke gesteentes), gebreek en verpletter deur die reuse -impak wat die Imbrium -kom veroorsaak het. Uit hierdie monsters het wetenskaplikes geleer dat die Imbrium -impak meer as 3,8 miljard jaar gelede plaasgevind het, voordat die donker merrieslawe die maan- en rsquos -oppervlak oorstroom het, maar baie ná die vorming van die maan- en rsquos -kors meer as 4,4 miljard jaar gelede. Na hierdie derde landing kom 'n nuwe prentjie van maan -evolusie na vore. Die maan was nie 'n eenvoudige klomp koue meteoriet nie, en ook nie 'n aktiewe vulkaniese inferno nie, maar 'n planetêre liggaam met sy eie komplekse, subtiele geskiedenis.
In Julie 1971, met Apollo 15, het NASA begin met die eerste van drie wat 'missies' en langdurige verblyf op die maan genoem word, met 'n groter fokus op die wetenskap as wat voorheen moontlik was. Apollo 15, wie se maanmodule Falcon drie dae op die maanoppervlak deurgebring het, was die eerste missie om 'n maanrover te gebruik en 'n klein elektriese karretjie waarmee die bemanning baie kilometers van hul landingsvaartuie kon afstap. Op drie uitstappies op die maanrover het Dave Scott en Jim Irwin die pragtige Hadley-Apennine-landingsplek verken en 'n vallei aan die voet van die hoofrand van die groot Imbrium-bekken, wat merrie en hooglandgesteentes insluit, verken. Die bemanning het die & ldquoGenesis Rock, en rdquo, byna geheel en al saamgestel uit 'n enkele mineraal (plagioklase veldspaat), wat die oudste korsgesteentes op die maan verteenwoordig. Hulle het ook klein fragmente van 'n smaraggroen glas gevind wat gevorm is toe magma uit die diepe mantel plofbaar deur die kors in 'n spuit lawa losbars. Hulle het 'n steekproef geneem van die merrieklip aan die rand van Hadley Rille, 'n reuse -canyon en 'n ou lawa -kanaal, wat meer as 3,3 miljard jaar gelede gevorm is. Die Apollo 15 -missie het meer as 80 kilogram monsters gekry en sy opdragmodule bevat chemiese sensors en kameras wat byna 20 persent van die maan en die oppervlakte van 'n baan uit die baan gekarteer het.
Apollo 16 is in April 1972 na die antieke krater Descartes, diep in die maanhoogland, gestuur. Ruimtevaarders John Young en Charlie Duke het drie dae lank die terrein verken. Hulle het meer as 18 myl afgelê en meer as 206 pond monsters versamel. Hulle het die eerste astronomiese teleskoop op die maan ontplooi en bedryf. Die hooglandgesteentes, byna alle breccias, getuig van 'n lang en ingewikkelde geskiedenis van herhaaldelike invloede uit die ruimte. Antieke korsgesteentes, soortgelyk aan die Genesis -rots van Apollo 15, is ook gevind. Een raaiselagtige waarneming deur die bemanning was die meting van 'n baie sterk magnetiese veld op die oppervlak. Alhoewel die maan geen globale magnetiese veld het nie, het sommige maanmonsters oorblywende magnetisme, wat daarop dui dat dit afgekoel het in die teenwoordigheid van sterk velde. Alhoewel ons nog steeds nie die maanmagnetisme verstaan ​​nie, sou die Apollo 16 -resultaat met die vlug van Lunar Prospector 26 jaar later 'n bietjie duideliker word.
Die laaste menslike sending na die maan tot dusver, Apollo 17, is in Desember 1972 gestuur na die rand van Mare Serenitatis (See van Serenity) - nog 'n kombinasie merrie/hoogland - Gene Cernan en Jack Schmitt (die eerste professionele geoloog) na die maan gestuur) het drie dae lank die Taurus-Littrow-vallei deeglik ondersoek. Hulle het meer as 242 pond monsters teruggegee en 'n stel nuwe oppervlakeksperimente ontplooi. Hulle het verrassende en belangrike ontdekkings gemaak. Die bemanning het 'n 3,6 miljard jaar oue oranje vulkaniese as gevind. Van die berge af het hulle korsgesteentes en komplekse breccias teruggekeer wat ontstaan ​​het tydens die impak wat die Serenitatis -kom bykans 3,9 miljard jaar gelede gevorm het. Lavas op hierdie webwerf is meer as 3,6 miljard jaar oud, wat ten minste 'n 700 miljoen jaar lange lawa-oorstroming op die maan beskryf.
Die Apollo -missies het 'n rewolusie in die planetêre wetenskap gemaak. Die vroeë sonnestelsel was een van die botsings van planete, gesmelte oppervlaktes en ontploffende vulkane en 'n komplekse en gewelddadige geologiese mengsel. Die konsep van 'n vroeë bombardement en 3,9 miljard jaar gelede word nou algemeen aanvaar vir al die planete, maar die werklike bewyse kom uit die studie van die maanmonsters. Die konstante reën van mikrometeoriete slyp alle luglose planeetoppervlaktes weg, alhoewel hierdie sandstraal uiters stadig is (die maan erodeer ongeveer 1 millimeter per miljoen jaar.) Terwyl Apollo 'n wonderlike taak verrig het om die geskiedenis van die maan uiteen te sit, wag daar nog meer verrassings onthul word.
In die negentigerjare is twee klein robotmissies na die maan gestuur. Vir 71 dae in 1994 wentel die gesamentlike NASA-Strategic Defense Initiative Organization Clementine-missie om die maan, toets sensors wat ontwikkel is vir ruimte-gebaseerde missielverdediging, asook die kleur en vorm van die maan. Van Clementine het ons die enorme suidpool-Aitken-impakbak, 'n gat in die maan 1, 616 myl oor en meer as 8 myl diep, gedokumenteer. Hierdie wasbak is so groot dat dit moontlik die hele kors tot by die mantel opgegrawe het. Die kleurdata van Clementine, gekombineer met Apollo -steekproefinligting, stel ons in staat om streeksamestellings in kaart te bring en die eerste ware kaart van die maan te skep. Uiteindelik het Clementine ons 'n verleidelike wenk gegee dat permanente donker gebiede naby die suidpool van die maan bevrore water kan bevat wat oor miljoene jare neergelê is deur komete.
Kort na Clementine het die Lunar Prospector -ruimtetuig tydens die missie in 1998 en 1999 die maan en rsquos -oppervlak van die baan af gekarteer. Hierdie data, gekombineer met dié van Clementine, het wetenskaplikes wêreldwye komposisiekaarte gegee wat die ingewikkelde kors van die maan toon. Lunar Prospector het ook die oppervlakmagnetiese velde vir die eerste keer gekarteer. Die data het getoon dat die Apollo 16 Descartes -hooglande een van die sterkste magnetiese gebiede op die maan is, wat die oppervlaktemetings van John Young in 1972 verduidelik. welkome vooruitsig vir maanys.
Die maan gooi klippe na ons toe: maanmeteoriete
In 1982 het ons 'n verrassende ontdekking gemaak. 'N Meteoriet wat in Antarktika gevind word, ALHA 81005, is van die maan af! Die rots is 'n komplekse regolith breccia, soortgelyk aan dié wat deur die Apollo 16 -sending in 1972 teruggekeer is. Ons het sedertdien meer as 50 meteoriete gevind wat, soos bepaal uit hul unieke chemiese samestelling, van die maan af kom. Hierdie gesteentes is deur die impak van die maanoppervlak afgeblaas, daarna deur die aarde gevang en opgevee terwyl dit deur die ruimte beweeg. Die maanmeteoriete kom van ewekansige plekke oor die hele maan en hulle verskaf data wat aanvullend is tot die Apollo -monsters en die globale samestellingskaarte wat deur Clementine en Lunar Prospector verkry is.
Die toekoms en betekenis van maanverkenning
Nou berei ons ons voor op die mensdom en die terugkeer na die maan. Gedurende die volgende paar jaar sal ten minste vier internasionale robotmissies om die maan wentel en wêreldwye kaarte van ongeëwenaarde kwaliteit maak. Ons sal die land op die maan versag, veral die geheimsinnige poolstreke, om die oppervlak te karteer, die onstabiele afsettings te ondersoek en die ongewone omgewing daar te kenmerk. Uiteindelik sal mense na die maan terugkeer. Die doelwitte van die terugkeer van die maan hierdie keer is nie om te bewys dat ons dit kan doen nie (soos Apollo gedoen het), maar om te leer hoe om die maan te gebruik om 'n nuwe en groeiende ruimtebeskermingsvermoë te ondersteun. Op die maan leer ons die vaardighede en ontwikkel die tegnologieë wat nodig is om aan 'n ander wêreld te leef en te werk. Ons sal hierdie kennis en tegnologie gebruik om die sonnestelsel oop te maak vir menslike verkenning.
Die verhaal van die maan en rsquos se geskiedenis en prosesse is op sigself interessant, maar dit het ook perspektiewe op ons eie oorsprong subtiel verskuif. Een van die belangrikste ontdekkings van die 1980's was die reuse -impak 65 miljoen jaar gelede in Mexiko wat gelei het tot die uitsterwing van die dinosourusse, wat die daaropvolgende opkoms van soogdiere moontlik gemaak het. Hierdie ontdekking (moontlik gemaak deur die herkenning en interpretasie van die kenmerkende chemiese en fisiese tekens van hipervolksiteit -impak) kom direk uit die studie van impakgesteentes en landvorme wat deur Apollo gestimuleer is. Wetenskaplikes dink nou dat die impak verantwoordelik is vir baie, indien nie die meeste, uitsterwingsgebeurtenisse in die lewensgeskiedenis op aarde. Die maan behou hierdie rekord en ons sal dit in detail lees wanneer ons terugkeer.
Deur na die maan te gaan, kry ons steeds nuwe insigte oor hoe die heelal werk en oor ons eie oorsprong. Die verkenning van die maan het 'n omwenteling in die begrip van die botsing van vaste liggame veroorsaak. Hierdie proses, wat voorheen as bisar en ongewoon beskou is, word nou as fundamenteel beskou vir planetêre oorsprong en evolusie en 'n onverwagte verband. Deur terug te keer na die maan, verwag ons dat ons nog meer van ons verlede leer, en net so belangrik dat ons 'n blik op ons toekoms kry.
Die geskiedenis van die maanlanding: alles wat u moet weet
Op 20 Julie 1969 het die wêreld in afwagting toegekyk hoe Apollo 11 se 'Eagle' maanmodule op die maan se oppervlak raak. Van die vroeë Apollo 1 -tragedie tot die sosiale druk wat die maanlanding in 1969 bedreig het, spoor ruimtevaarthistorikus Amy Shira Teitel die geskiedenis en nalatenskap van NASA se vroeë pogings om die mens op die maan te sit ...
Gepubliseer: 20 Julie 2020 om 03:05
Die maanlanding van Apollo 11 was 'n gesogte internasionale staatsgreep en 'n oomblik van wêreldwye viering - maar die reis was ver van eenvoudig, aan die einde van 'n onstuimige dekade in die Amerikaanse geskiedenis ...
Op 16 Julie 1969, om 09:32 plaaslike tyd, het die vyf F-1-enjins op die Saturnus V van Apollo 11 lewendig gebrul. Duisende mense versprei langs die kus van Merritt Island, Florida, en sien hoe die vuur 'n breukdeel van 'n sekonde uitput voordat hulle die gerammel hoor - baie trek op snelweë en op strande, terwyl ander uitkyk vanaf hul hotelbalkonne. Miljoene meer mense regoor die wêreld het die bekendstelling op TV gesien. Hulle het gekyk hoe die vuurpyl 'n kol in die lug word en verdwyn en ruimtevaarders Neil Armstrong, Buzz Aldrin en Michael Collins na die maan neem vir NASA se eerste bemande maanlanding.
Vir Amerika was hierdie dag amper 'n dekade in die vooruitsig.
JFK en die oorsprong van die maanlanding
Toe president John F Kennedy op 20 Januarie 1961 sy amp beklee, het hy 'n land geërf wat in 'n Koue Oorlog met die Sowjetunie vasgevang was. Maar wat die land ook al sou bekommer oor die ontwikkeling van Sowjet -missiele en satelliete, die inkomende president het probeer om die gemoedere gerus te stel. Die aantreklike 43-jarige het Amerika die indruk gegee dat dit op die afgrond van 'n goue era was waarin die regering die grootste probleme van die land kon oplos.
Op 12 April 1961 het die Sowjetunie Yuri Gagarin in 'n wentelbaan om die aarde gelanseer, wat bewys het dat die Sowjet -ingenieurswese baie meer gevorderd was as wat Amerika het. Vyf dae later het Kennedy nog 'n verleentheid opgedoen met die mislukte Bay of Pigs-inval, toe ballinge wat deur die VS gesteun word 'n rampspoedige poging aangewend het om die Kubaanse leier Fidel Castro omver te werp. Op soek na verlossing, soek die president na NASA vir 'n manier om gesig te red. Die aanbeveling van die agentskap was om 'n man op die maan te laat beland.
'N Maanlanding was nie iets wat Amerika dadelik kon doen nie, toe NASA net die ruimtevaarder Alan Shepard se Mercurius-missie onder sy gordel gehad het, wat op 5 Mei 1961 plaasgevind het. , ver om maan toe te gaan - maar 'n maanlanding was ook nie iets wat die Sowjets kon doen nie. 'N Maanlanding was 'n voldoende ver doel wat die speelveld tussen die twee lande gelyk gemaak het en NASA -ingenieurs genoeg tyd gegee het om uit te vind hoe om daar te kom. Die resultaat, as dit suksesvol was, sou 'n nie-aggressiewe maar definitiewe bewys van Amerika se tegnologiese meerderwaardigheid wees. Kennedy verbind Amerika tot die maanlanding op 25 Mei 1961, toe hy die kongres vra om 'n program te ondersteun wat binne die dekade voltooi moet word, waarin hy beloof het dat NASA 'n man op die maan sal laat land en hom veilig na die aarde sal terugbring.
Uitdagings vir Kennedy se maanlandingsplan
Die Koue Oorlog het toegeneem na die belofte van die maanlanding van Kennedy. Na die mislukte Bay of Pigs -inval, het Kennedy in Oktober 1962 met die Sowjet -premier Nikita Chroesjtsjov gebots nadat hy ontdek het dat die Sowjets missielterreine in Kuba opgerig het. Kennedy het 'n vlootblokkade van die eilandland aangekondig en die daaropvolgende stilstand het twee weke geduur voordat die situasie opgelos is. Die volgende jaar het Kennedy die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam verhoog in 'n poging om die verspreiding van kommunisme te bekamp.
NASA was intussen vasgevang in die fundamentele vraag hoe om by die maan uit te kom. Die mees voor die hand liggende manier was om reguit daarheen te gaan met 'n ruimtetuig wat regop kon land en gereed sou wees om weer van die oppervlak af te gaan vir die terugkeer na die aarde. Hierdie missie het moontlik in wetenskapfiksie gewerk, maar in werklikheid sou hierdie ruimtetuig so swaar wees dat dit 'n onbegryplik groot en duur vuurpyl genaamd Nova sou benodig om dit in die eerste plek van die aarde af te kry.
'N Moontlike oplossing was om die ruimtetuig in helftes op twee kleiner Saturnus -vuurpyle af te skiet, maar die risiko's van 'n mislukte lansering of die onvermoë om die helftes in 'n wentelbaan te verbind (vas), bemoeilik die missie. 'N Derde metode verskyn, bekend as die' maanbaanbyeenkoms '. This left the heavy mothership in lunar orbit while a small, dedicated lander reached the surface. It was complicated, and astronauts would have to dock the spacecraft while in lunar orbit, but the mission was light enough to launch on a single Saturn rocket.
As Neil and Buzz descended towards the lunar surface using the Lunar Module Eagle, Collins sat there, wondering if they would return or if he would be forced to leave the men behind. Even while preparing for the mission, Collins was afraid of the fact that if the engine on the Arend failed or malfunctioned, he would have to leave his fellow astronauts behind. During those lone 20 hours, circling the other side of the moon, Collins wrote: "I am alone now, truly alone, and absolutely isolated from any known life. I am it. If a count were taken, the score would be three billion plus two over on the other side of the moon, and one plus God knows what on this side."
&trade & © 2019 Cable News Network, Inc., a Time Warner Company. Alle regte voorbehou.
After 21 hours 38 minutes on the Moon's surface, the astronauts used Arend's ascent stage to launch it back into lunar orbit.
After various maneuvers, Arend once again docked with Columbia, and the trip back to Earth began soon afterward.
After their return, the astronauts were quarantined for 21 days from the time Arend had left the Moon.
Kyk die video: 12 očiglednih dokaza da je sletanje na Mjesec bilo potpuno lažno i snimljeno u studiju! (Januarie 2022).