Commonwealth – Briefing Note — diacle
Newer PostIsle of Man – Licensing Update
Older PostDigital tokens – a regulatory perspective Net Toiings word laslappies vir nuwe digbundel - Life Style - Erongo
Wednesday, February 19th, 2020 17:16:36
Net Toiings word laslappies vir nuwe digbundel
15 September 2016 | Life Style
Charles Zandberg het aan ’n vrou gesê hy gaan nou aftree. Onmiddellik het haar teenvraag gekom: “Hoe sal ek dit agterkom?”
Maar net een van die werklikhede van menswees wat deur die gemoed van die digter speel en wat hy met ’n streel van sy grys baard tussen die duim en die voorvinger probeer stukkend vryf. Dan vee hy ’n haarlok weg wat op sy voorkop koers wou vat oë toe. “Aftree is ’n bliksem. Ons was medereisigers in ’n leeftyd, maar nou gedeporteer na ’n nuwe begin.”
Met die wysgeer van Omaruru is onder ’n grasdakkie op die kuierblad van ’n hotel gesels. Dis waar sy nuwe versebundel Tydtoiings op 23 en 24 September vrygestel gaan word. Dis sy vyfde bundel ná Ver verse en ander fratse, Tydsaam met tyd saam, Tot hiertoe en verder en Die maan bloei. Op 69 jaar is dit vir Charles ’n oorgaan na die twyfel van nog ’n onbekende terwyl hy steeds aan die dryfhout van die werklikhede van ’n vol lewe klou.
“Toe ek klein was, het ek anders oor aftree gedink. Ek het gemeen dit is om Henties toe te trek, ’n ou Land Rover te koop en vis te vang. Dit het maklik gelyk.
“Nou lyk dit nie meer so lekker nie. ’n Wete is dat jy nog goed kan skryf, maar jy het ’n probleem. Hoe tree jy af? Vir mense wat lewenslank vaste betrekkinge beklee het, is dit anders. Jy bereik aftreeouderdom op sestig jaar en dan gaan jy aan met dit waarop jy jou in ’n leeftyd voorberei het. Dan is daar die ander gevalle. Jy bereik ’n stadium waar jy vrae vra, maar nie die antwoorde kry nie.”
Charles bly nou alleen op Omaruru. “My blyplek is so tussen verskillende kerke waar hulle Sondagoggend die klokke lui. Dis amper soos ’n franchise, amper soos Kentucky Fry”.
Charles kyk terug op ’n leeftyd waarin sy liefde vir die geologie en kennis van minerale en edelstene hom na die uithoeke van Namibië gebring het waar hy gewoel en gewerskaf het. Saam met die natuur het hy geleef en ’n wedersydse liefde gekoester met ’n landskap wat hom verstaan het. Dit het hom weer na verre oorsese lande gevoer terwyl buitelandse instansies weer hier te lande uit sy kennis geput het.
Ook dit het tot vrae gelei wat weer in sy digkuns uitslaan sonder om die antwoorde te vind. “Wie is nou eintlik slim? Is dit jy of die klipkapper wat in ’n afgesonderde gebied vir die skatte van die aarde grawe? Net ’n saamslaanplekkie vir hom, sy vrou en die suigeling van ses maande wat daar lê.
“Die lewe vertel vir ons goed waarvan ons niks weet nie. Dan word ’n verwagting gekoester dat jy iets daarmee moet maak. Die wêreld verkeer reeds in chaos. En dit terwyl ons niks gedoen het om dit te maak nie.”
Op die gebied van minerale en edelstene is Charles Zandberg steeds bedrywig, maar die jare het sy werkgebied verklein. “Dis al ’n pyn net om ’n kamp op te slaan”. Van Omaruru konsentreer hy nou op nabyvelde soos die van Uis en Karibib. In sy visier bly tin, tantaliet en berillium.
Juis die vryheid van sy denke het die dood van Koos van Ellinckhuijzen, die gevierde Namibiese kunstenaar met Swakopmund as sy laaste rusplek, vir Charles ’n harde slag gemaak.
“Eens het ek ’n huis by Koos gekoop. Toe die transaksie sy finale stadium bereik het, het ek vir Koos gevra: “Waar gaan jy nou bly?”
Koos het kort en kragtig geantwoord: “By jou.”
Daarom word die voorblad van Tydtoiings aan die kuns van Van Ellinckhuijzen afgestaan. Toe die dood gekom het, was Tydtoiings reeds in druk. Dit is Van Ellinckhuijzen wat met sy dood vir Charles Swakopmund toe laat ry het om onder meer sy hulde in ’n geklassifiseerde seksie van Republikein te bring.
Ook in die verse van Tydtoiings word hierdie wroeging tussen wat was, is en kan of gaan wees verwoord:
Die lewe is ’n strafskop
voor die pale
in beseringstyd van ’n gelykop stryd
wat mis is (amper raak bly mis)
niemand wen niemand verloor
net die perfekte balans bly oor
dan blaas die eindfluitjie sy laaste asem uit
Hoekom is die lewe so wreed
om ons te laat weet
van dinge wat ons weet
ons niks van weet
(He that knows not - sin not -
why tel him).
8 hours ago | Events