Seedraak: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Seedraak: habitat en eienskappe
Seedraak: habitat en eienskappe
Die seedraak is een van die mees fassinerende en vreemde aktinopterygiese visse ter wêreld. Die vorm van die drywende alge laat dit onopgemerk deur roofdiere bly.
Die seedraak (Phyllopteryx taeniolatus) is 'n vis in die Syngnathidae -familie, wat ook seeperde en pypvis insluit. Die signatids verteenwoordig 'n totaal van 307 spesies, verdeel in 57 verskillende genera. Die seedraak is een van die twee lede van die genus Phyllopteryx, saam met sy familielid die rooi seedraak (Phyllopteryx dewysea).
Hierdie diere trek aandag vir hul uitheemse morfologie en hul unieke gebruike, baie anders as dié van die res van die aktinopterygiese vredes. As u meer oor hulle wil weet, moet u aanhou lees.
Soos ons gesê het, die seedraak is 'n teken. Alle lede van hierdie familie is mariene en bewoon die tropiese seë van die wêreld, en die meeste spesies beslaan kus- en vlak waters, hoewel daar sommige is wat oop oseanegebiede binnedring. Boonop word baie van hulle geassosieer met alge van die genus Sargassum.
Die seedraak (Phyllopteryx taeniolatus) is van sy kant af endemies aan die kuswaters van Australië, spesifiek die Oos -Indiese Oseaan, die Suidelike Oseaan en die Westelike Suidelike Stille Oseaan. Dit is 'n spesie wat nou verband hou met rotsagtige riwwe, maar dit kom ook voor in grasvelde met volop plantegroei.
Alhoewel hierdie vereistes baie algemeen lyk, is die seedraak is baie gespesialiseerd om in 'n enkele tipe omgewing te woon. Om 'n bevolking te akkommodeer, moet die water tussen 12 en 23 ºC wees en die diepte mag nie 50 meter oorskry nie. Oor die algemeen bewoon hierdie diere die waterkolom op 8-12 meter van die oppervlak.
Seedrake is hoogs gespesialiseerde diere in die omgewing waarin hulle leef. Minimale veranderinge in die ekosisteem kan die verdwyning daarvan aanmoedig.
Alle signatids word gekenmerk deur langwerpige snuit, versmelt kake, afwesigheid van bekkenvinne, en omdat hulle bedek is met geharde borde, as 'n beenwapen. As gevolg van hul eksterne beskerming is hulle stadiger as ander aktinopterygiërs, hoewel hulle 'n verrassende en baie presiese bewegingsreikwydte het tydens swem.
Phyllopteryx taeniolatus bereik 'n maksimum lengte van 45 sentimeter en het 'n baie langwerpige liggaam met 'n buisvormige kop en mond. Dit het 2 baie sterk stekels bo sy oë en 'n veranderlike aantal dorsale aanhangsels, wat dit soos 'n alg laat lyk. Aan die ander kant het dit ook 'n reeks vertikale blouerige bande naby die kefaliese streek en die maag.
Daar is geen subspesie van die seedraak nie, maar dit kan verwar word met een van sy meer onmiddellike familielede: die blaarseedraak (Phycodurus eques). Hierdie spesie verskil van die een wat ons vandag aangaan deur baie meer bylaes aan te bied en deur 'n ligter kleur te vertoon.
Waterdrake bied vreemde liggame aan om kriptiese meganismes uit te voer. Danksy hul aanhangsels lyk dit soos alge wat in die waterkolom dryf.
As gevolg van sy verlengde liggaam en liggaam plate, hierdie vis beweeg baie stadig. Daarom maak dit slegs staat op sy bylae en sy vorm om ongemerk in die omgewing te bly en nie die aandag van moontlike roofdiere te trek nie. Seedrake het nie 'n voorharde stert nie - anders as seeperdjies - sodat hulle eenvoudig deur drywende dryf vervoer word.
Dit is baie passiewe en vreedsame diere met 'n verminderde maneuververmoë in die waterkolom. Alhoewel hulle nie spesifieke roofdiere het nie, kan hul lompheid sy tol eis: soms word dooie monsters op die strande gestrand aangetref. Daarbenewens, soos studies aandui, is dit geneig om eensame visse te wees, hoewel pare en groepe soms waargeneem word.
Signatids het versmelt kake in die vorm van 'n unieke kegelvormige struktuur, sodat die mond daarvan 'n baie langwerpige "buis" is. Daarom kan hulle nie kou of sluk op die tipiese maniere wat ander aktinopterigiërs gebruik nie.
Die seedraak gebruik sy spiere en mondbene om sy prooi direk te suig. Die slagoffers is klein, oor die algemeen baie klein skaaldiere — wese en amfipode — wat tot die dierplanktongemeenskap behoort.
Hierdie visse het 'n fassinerende voortplantingsgedrag, want net soos seeperde het seedrake gemerkte ouerlike sorg deur die vader. Volgens die wetenskaplike tydskrif Fish Biology is mans ontvanklik van Junie-Julie tot Januarie, dus word geglo dat die voortplantingsiklus ongeveer 6 maande duur.
Sodra kopulasie plaasvind, laat die wyfie die eiers los en die mannetjie sit dit in 'n spesiale sak onder die stert (broeiplek), waarin hulle ongeveer 'n maand lank bly. Die hoogtepunt van swanger mans word bereik in die maande November-Desember, aangesien die voortplantingseisoen tot 'n einde kom.
Elke kopulasie meld ongeveer 120 eiers, maar die oorlewingsyfer van die kleintjies is baie laag. Jeugdiges bereik geslagsrypheid wanneer hulle 32 sentimeter lank word.
Volgens die International Union for Conservation of Nature, is hierdie spesie van "Minste Kommer (LC)". Tog neem hul bevolkings mettertyd af, vermoedelik as gevolg van die besmetting van die waters as gevolg van die afvoer van kunsmis en afvalprodukte. Om 'n kusdier te wees, kan die gevolge van besoedeling meer raaksien as ander.
Aan die ander kant is die poeiers wat verkry word nadat hulle hul liggame gedroog het, ook relatief in aanvraag in die markte vir tradisionele medisyne. Daar is aanbiedings van $ 200 per gram verbinding. Studies het ook gedateer oor die bedreiging wat die parasitiese middels Scuticociliatida op die bevolking van seedrake, fluitvis en seeperdjies inhou.
As gevolg van die plaaslike bedreigings wat hierdie pragtige vis bedreig, is verskeie bewaringsplanne op plaaslike vlak opgestel. Boonop moedig spesies soos hierdie respekvolle toerisme aan, aangesien duisende duikers elke jaar na die Australiese kus kom om hierdie en ander wonderlike diere te sien.