Hoe sal ek ooit die opgewondenheid vergeet toe ek dié dag my geskenk oopmaak, en ek daarin ’n FAK sangbundel ontvang. Ek weet dit moet vreemd klink dat ek só opgewonde was daaroor, maar ek het só lank gewens om self só ’n boek te besit. Nie dat daar nie so ’n boek in ons huis was nie. Ook nie omdat ek nie daaruit kon lees of kon sing nie. Nee, maar juis as gevolg van hierdie sangbundel wat ’n prominente plek in my ouerhuis ingeneem het, wou ek so ’n boek van my eie gehad het. As kind het ek gereeld op die rusbank gesit en daardeur geblaai. Dan het ek spesifiek die liedere gesoek wat my ma gesing het, en ek het die woorde oor en oor gelees. Dit was asof sy die woorde van die liedere gebruik het om haar eie storie te vertel:
Ek het dadelik die boek oopgemaak, en voordat ek na die bekende liedere in die boek blaai, het ek voorin gekyk vir ’n persoonlike boodskap van my ma. Tot my teleurstelling het sy niks daarin geskryf nie. Ek het haar dadelik gevra om vir “iets” voorin te skryf, en het die boek daar op die tafel gelos. Elke keer as hulle by my gekuier het, het ek weer gevra. Ná ’n paar maande het sy my naam en die datum van die geskenk voorin geskryf, maar niks meer nie. Geen mooi boodskappie nie.
Teleurgesteld het ek later ophou vra en het ek die boek in ’n rak weggebêre en dit nooit uitgehaal om daardeur te blaai of die liedere se woorde daaruit te lees nie. Ek kon nie verstaan hoekom sy nie aan hierdie wens van my wou voldoen nie. En eintlik het ek van die boek vergeet.
Intussen het baie dinge in my lewe verander. Ek is getroud. Ons seuntjie is gebore. Ons het verhuis. My ouers het baie ouer geword en baie verswak.
Hierdie sangbundel is oorspronklik uitgegee in 1937, toe ek begin skoolgaan het! ... Mag jou toekoms geseënd wees. Baie liefde. Ma.“
Ek het ophou blaai. Ek was verstom. Versteen. Ek het nie eens agtergekom dat my trane die boek nog natter maak as wat dit reeds was nie.
Vir vyftien jaar lank het ek gewens dat my ma ’n boodskap voor in die boek sal skryf. Omdat ek só teleurgesteld was dat sy nie vir my ’n boodskap geskryf het waar ek dit verwag het nie het ek nooit verder deur die boek geblaai nie – en nooit hierdie kosbare boodskap raakgesien nie. Vir vyftien jaar het my ma waarskynlik gewag dat ek haar opgewonde sou bel dat ek op haar kosbare nota afgekom het. Omdat daar soveel tyd verloop het, en haar gesondheid intussen só verswak het, kon sy dit egter nie meer vir my sê nie.