Plaaslewe | Slakkelak
Gebeurlikhede en ervarings op ons plaas.
Categories: Plaaslewe	| Sleutelwoordw: draadstrikke,poachers,wilddiewe	| 11 Kommentaar
Vrypas hemel toe
Posted on 3 Februarie 2013 by Slakkelak
'n Harde knal. 'n Koeëlronde gaatjie waaruit 'n bloedrooi slangetjie seil. 'n Paar stuiptrekkings. Vrypas hemel toe.
Vroegoggend lui my telefoon. "Hallo. Ek wil net seker maak dat jy al wakker is. Jy het gister gesê jy gaan vanoggend kerk toe." begroet my man se stem my, wetende dat ek 'n naguiltjie is maar soggens sukkel om aan die gang te kom. "Hallo. Jip, ek is op. Nog deur die weer, maar op." Die rekenaarstelsel waaraan hy werk in Johannesburg het lewendig begin loop die naweek en hy werk harde, harde ure. Miljoene rande van sy kliënt is op die spel en tyd vir huistoe kom is daar nie.
Die hek staan op 'n klein skrefie oop. "Seker weer die kameelperde wat 'n takkie op die spoor laat val het in 'n poging om die sappigste blaartjies buite by te kom voor ek gistermiddag ingekom het." dink ek en druk die knoppie toe ek niks gewaar nie.
Die hek gee 'n ruk en begin beweeg. Staan weer stil. Begin weer rukkering beweeg. Staan stil. Dis met die uitklim wat ek dit hoor. My hart ruk yskoud en my verstand staan stil. Die hek se siklus wil hom toemaak. Verstar volg my oë die geluid. Die geblêr van die jong duikerooitjie sny tot in my siel en ek hoor 'n beentjie breek. Ek sien hoe sy saamsleep, haar regter voorbeentjie amper heeltemal afgeskeur van haar lyfie.
Met die hek heeltemal toe, is sy stil. Haar ogies staar beangs in myne vas, met haar koppie probeer sy deur die tralies beur. Sy is vasgevang in 'n gleuf tussen die hek en 'n muurtjie, haar beentjies verstengel in die tralies. Stukkend. Stúkkend! Met 'n snik wat rou wurg in my keel draai ek weg. Gaan sit in my kar. Bel 'n vriend om sy geweer te bring toe ek uiteindelik in staat is om te praat.