Wilson se soeke na vrede - Geskiedenis Podcasts - 2021
Wilson se soeke na vrede
Die veertien punte. In Januarie 1918 het Woodrow Wilson veertien punte uiteengesit waarvan hy hoop dat dit die grondslag van vrede sou vorm aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Wilson het tot sy wesenlike behoeftes gelei: (1) billike behandeling van Duitsland as 'n manier om die vooruitsig op toekomstige konflik, (2) konsultasie met inwonende nasionaliteite by die bepaling van die naoorlogse internasionale grense, (3) die beperking van maritieme buitensporighede deur Duitsland en Brittanje deur die vestiging van die seevryheid, (4) 'n einde aan wapenwedlope deur ontwapening, en (5) die stigting van 'n internasionale vereniging van nasies vir die bevordering van vreedsame middele om internasionale geskille te besleg.Reaksie van internasionale leiers was nie bemoedigend nie. Leiers van die ander Geallieerde moondhede het min belangstelling in Wilson se idealisme gehad en was toegewyd daaraan om hul vyande streng voorwaardes op te lê, in die hoop dat 'n verswakte Duitsland in die toekoms nie oorlog sou kon voer nie.Wapenstilstand. Die begin van 'n reeks geallieerde oorwinnings in die middel van 1918 het Wilson aangemoedig om meer van sy krag aan sy vredespoging te wy. Wilson, in 'n poging om sy hand te versterk tydens die komende vredeskonferensie, het 'n beroep op Amerikaanse kiesers gedoen om die Demokrate aan die bewind te bring tydens die kongresverkiesings later in November; die kiesers het die ore toegesluit vir die president se beroep en aan die Republikeine meerderhede in beide huise gegee.Mededingende oorlogsdoelwitte. Ondanks hierdie verleentheid, het Wilson sy voorneme aangekondig om die Amerikaanse vredesafvaardiging persoonlik te lei en het vroeg in Desember na Europa gevaar. Hy is aanvanklik bevoorreg deur donderende verwelkomings by die aanbidding van menigtes in 'n aantal Europese hoofstede, maar moes vinnig die realiteit onder oë neem dat die oorlogsdoelwitte van bondgenote Brittanje, Frankryk, Italië en Japan nie noodwendig by die veertien punte aansluit nie.Vredeskonferensie in Parys. Wilson se uitgesproke hoop om 'n regverdige vrede onder die veertien punte te bewerkstellig, het konflik met Geallieerdes in Parys veroorsaak en het tuis teenstand begin wek.Verdrag van Versailles. Die president het sy hoop op toekomstige wêreldorde op die Volkebond gevestig en die beginsels wat in die veertien punte gevorder is, huiwerig laat vaar.Verbond van die Volkebond. Die totstandkoming van die Volkebond het die hoop gebied om toekomstige oorloë te vermy, maar die vooruitsig van voortgesette betrokkenheid in Europa het die entoesiasme van belangrike Amerikaanse leiers gedemp.Stryd om bekragtiging. Partydige faksies in die Amerikaanse senaat kon nie die nodige tweederdes stemme opdoen om die Verdrag van Versailles te bekragtig nie, hetsy met die voorbehoud van die Lodge of in die oorspronklike vorm wat die president bevoordeel het.Verkiesing van 1920. Die Amerikaanse publiek, uitgeput deur oorlog en moeg vir Wilson se onophoudelike idealisme, het oorweldigend vir Harding, Republikeine en 'normaliteit' gestem.
Die Veertien punte was 'n beginselverklaring vir vrede wat vir vredesonderhandelinge gebruik sou word om die Eerste Wêreldoorlog te beëindig. Die beginsels is uiteengesit in 'n toespraak van 8 Januarie 1918 oor oorlogsdoelwitte en vredesvoorwaardes aan die Amerikaanse kongres deur president Woodrow Wilson. Sy belangrikste geallieerde kollegas (Georges Clemenceau van Frankryk, David Lloyd George van die Verenigde Koninkryk en Vittorio Orlando van Italië) was egter skepties oor die toepaslikheid van Wilsoniaanse idealisme. 
Die Verenigde State het op 6 April 1917 by die Triple Entente aangesluit om die Sentrale Moondhede te bekamp. Die toetrede tot die oorlog was deels te wyte aan die hervatting van Duitsland met duikbootoorlog teen handelskepe wat met Frankryk en Brittanje handel dryf en ook die onderskep van die Zimmermann Telegram. Wilson wou egter die Verenigde State se betrokkenheid by die jarelange Europese spanning tussen die groot moondhede vermy as hy sou veg, maar hy wou probeer om die deelname aan die oorlog te skei van nasionalistiese geskille of ambisies. Die behoefte aan morele oogmerke is belangriker gemaak toe die Bolsjewiste, na die val van die Russiese regering, geheime verdrae tussen die Geallieerdes bekend gemaak het. Wilson se toespraak reageer ook op Vladimir Lenin se dekreet oor vrede van November 1917, onmiddellik na die Oktoberrevolusie in 1917. 
Die toespraak wat Wilson gehou het, het baie binnelandse progressiewe idees geneem en dit vertaal in buitelandse beleid (vryhandel, oop ooreenkomste, demokrasie en selfbeskikking). Drie dae vroeër het die premier van die Verenigde Koninkryk, Lloyd George, 'n toespraak gelewer waarin die Britse doelwitte van die oorlog uiteengesit is wat 'n mate ooreenstem met Wilson se toespraak, maar wat voorgestelde vergoedings deur die sentrale moondhede betaal en wat vaagder was in sy beloftes aan die nie-Turkse onderdane van die Ottomaanse Ryk. Die veertien punte in die toespraak is gebaseer op die navorsing van die Enquiry, 'n span van ongeveer 150 adviseurs onder leiding van die adviseur van buitelandse beleid, Edward M. House, oor die onderwerpe wat moontlik sou ontstaan ​​tydens die verwagte vredeskonferensie.
In April 1917 betree die Verenigde State die Eerste Wêreldoorlog aan die kant van die Geallieerdes. Voorheen kwaad oor die sink van Lusitania, Het president Woodrow Wilson die land na 'n oorlog gelei nadat hy geleer het van die Zimmermann -telegram en dat Duitsland die onbeperkte duikbootoorlog hervat het. Alhoewel die Verenigde State oor 'n groot hoeveelheid mannekrag en hulpbronne beskik, het die Verenigde State tyd nodig om hul magte vir oorlog te mobiliseer. As gevolg hiervan het Brittanje en Frankryk steeds die swaarste van die gevegte in 1917 gedra, terwyl hul magte deelgeneem het aan die mislukte Nivelle -offensief sowel as aan die bloedige gevegte by Arras en Passchendaele. Terwyl Amerikaanse magte voorberei op gevegte, het Wilson in September 1917 'n studiegroep gevorm om die land se formele oorlogsdoelwitte te ontwikkel.
Woodrow Wilson arriveer in Frankryk vir vredesgesprekke
Op 13 Desember 1918 kom president Woodrow Wilson in Frankryk aan om deel te neem aan die vredesonderhandelinge van die Eerste Wêreldoorlog en om sy plan vir 'n Volkebond, 'n internasionale organisasie vir die oplossing van konflikte tussen nasies, te bevorder.
Wilson het aanvanklik probeer om Amerika uit die oorlog te hou deur in 1914, toe vyandighede in Europa uitgebreek het, neutraliteit te beweer. Die sinking van die in 1915 van die Lusitania, 'n passasierskip wat Amerikaanse burgers vervoer het, en die uitbreiding van Duitse duikbootoorlog in die Atlantiese Oseaan, veroorsaak toenemende Amerikaanse woede teenoor Duitsland. Dit was egter eers in Maart 1917, toe 'n telegram van Duitsland na Mexiko 'n alliansie tussen die twee lande voorgestel het dat Wilson besluit het om die Kongres te vra om oorlog teen Duitsland te verklaar, wat hy vroeg in April gedoen het. Amerikaanse troepe het later by hul Britse en Franse bondgenote aangesluit om die Sentrale Magte te beveg totdat 'n wapenstilstand in November 1918 bereik is.
Die oorlog, waarin ongeveer 320 000 Amerikaanse soldate gesterf het, illustreer vir Wilson die onvermydelike verhouding tussen internasionale stabiliteit en Amerikaanse nasionale veiligheid. In Januarie 1918 het Wilson 'n plan vir 'n Volkebond uiteengesit, wat hy hoop vreedsame internasionale konflikte sou uitskakel en 'n ander oorlog soos die wat pas geëindig het, sou voorkom. Wilson het hierdie plan in Desember 1918 saam met hom na Frankryk geneem en herhaal wat hy in 'n toespraak in Januarie aan Amerikaners gesê het: die wêreld moet fiks en veilig wees om in te woon, en veral dat dit veilig is vir elke vredeliewende nasie wat, net soos ons eie, sy eie lewe wil lei, sy eie instellings wil bepaal, verseker is van geregtigheid en regverdige handel deur die ander volke in die wêreld teen geweld en selfsugtige aggressie. "
In sy toespraak het Wilson 14 strategieë uiteengesit om nasionale veiligheid en wêreldvrede te verseker. Verskeie punte het spesifieke territoriale kwessies in Europa aangespreek, maar die belangrikste gedeeltes het die toon aangegee vir die naoorlogse Amerikaanse diplomasie en die ideale wat die ruggraat van die Amerikaanse buitelandse beleid sou vorm namate die land vroeg in die 20ste eeu 'n supermoondheidstatus bereik het.
Op ander maniere het Wilson se veertien punte egter 'n belangrike rol gespeel in die wêreldpolitiek oor die volgende paar jaar. Die toespraak is vertaal en versprei aan die soldate en burgers van Duitsland en Oostenryk-Hongarye en het bygedra tot hul besluit om in November 1918 tot 'n wapenstilstand in te stem.
Wilson se soeke na vrede - geskiedenis
Honderd jaar later is die nedersetting van Versailles die belangrikste voorbeeld van wêreldleiers wat die verkeerde lesse uit die tragedie put.
In elke eeu het sommige van die wêreld se voorste denkers aangevoer dat die mensdom se trajek 'n bestendige, selfs onvermydelike vooruitgang is na steeds groter welvaart, vrede en morele verligting. In werklikheid is die onmiskenbare vordering wat die mensdom oor die millennia gemaak het, dikwels ontwrig, selfs omgekeer, deur katastrofe en ineenstorting. In ons mededingende en anargistiese wêreld is die verhoudings tussen state en mense herhaaldelik deurboor deur gruwelike verbreking van vrede en veiligheid. Samelewings word aangeval en selfs vernietig menslike lyding wat op 'n epiese skaal ontvou, waar die mees gevorderde nasies ter wêreld in verval kom, die opgehoopte prestasies van generasies verbrokkel te midde van skokkende geweld. Uit die Peloponnesiese oorlog in die vyfde eeu v.G.J. Vir die wêreldoorloë van die 20ste eeu was die geskiedenis van internasionale aangeleenthede dikwels 'n monument vir 'n tragedie.
As tragedie 'n vloek is vir diegene wat dit verduur, kan dit 'n seën wees vir diegene wat krag en wysheid daaruit put. Die herinnering aan tragedie het dikwels die opbou van internasionale orde veroorsaak wat daarin geslaag het - al was dit net vir 'n tyd - om die omwentelingskragte te keer. In die nasleep van groot geopolitieke onderbrekings soos die Dertigjarige Oorlog en die oorloë van die Franse Revolusie, het vooraanstaande staatsmanne die versiendheid gevind om nuwe reëls te skep om die verhoudings tussen state te reguleer, en - net so krities - om die stal op te rig magsbalanse wat dit onderhou. Gedryf deur pynlike ervaring, het hulle die geopolitieke ontberings aanvaar wat nodig is om die veel groter koste van 'n terugkeer na omwenteling te vermy. Baie van die groot diplomatieke prestasies van die moderne era - die Vrede van Westfalen, die konsert van Europa en ander - het op so 'n begrip berus. Ralph Waldo Emerson het die basiese etos vasgelê: "Grootmense, groot nasies, was nie roemryke en boefies nie, maar hulle het die terreur van die lewe waargeneem en hulle beman om dit die hoof te bied."
Daar is egter 'n ander reaksie op tragedie. As kennis van tragedie 'n verkwikkende uitwerking kan hê op diegene wat bereid is om ten volle voordeel te trek uit die lesse, kan dit ook 'n verrykende, selfs verlammende, effektiewe staatskaping wees. Immers, groot inspannings en langdurige inspannings kan uiteindelik tot uitputting lei en nasies laat afskrik van die nodige magstoepassing. Te veel ervaring met 'n tragiese wêreld kan leiers en burgers verlei om hul toevlug te soek by onttrekking, versoening of utopisme. Sulke menslike impulse is verstaanbaar genoeg na 'n tydperk van trauma. Maar as hulle verander in 'n onwilligheid om 'n bestaande bevel onder aanranding te verdedig, kan die resultate self tragies wees.
In hierdie verband staan ​​die nadraai van die Eerste Wêreldoorlog as 'n waarskuwende voorbeeld. Daardie konflik veroorsaak 'n groter kramp van geweld as enige vorige omwenteling en het 'n byna universele oortuiging geïnspireer dat so 'n bloedbad nooit weer mag gebeur nie. Tog het die jare daarna geen effektiewe bestelbouprojek in die vorm van Westfalen of die Konsert van Europa plaasgevind nie. Hulle het eerder 'n goedbedoelde maar kwiksotiese poging gesien om aan die harde beperkings van magspolitiek te ontsnap, gevolg deur 'n katastrofiese verlamming in die lig van toenemende gevare.
Die beliggaming van die eerste neiging was Woodrow Wilson. Wilson was skaars die enigste persoon wat geglo het dat die Eerste Wêreldoorlog 'die oorlog moet wees om alle oorloë te beëindig': die opvallende openbare ontvangs wat hy in Europa en elders ná die oorlog ontvang het, getuig van die wydverspreide gewildheid van sy idees. Maar hy was beslis die welsprekendste advokaat. Wilson het geen gebrek aan waardering vir die tragedie nie, en sy visie vir die naoorlogse wêreld was diep gewortel in sy afkeer van die groot gruwel wat die mensdom in hierdie 'verskriklikste en rampspoedigste van alle oorloë' getref het. Sy oplossing, asemrowend in sy ambisie, was om 'n fundamenteel nuwe wêreldorde te skep wat die mensdom in staat sou stel om los te kom van die verdorwenhede wat volgens hom in die eerste plek so 'n ramp was.
In sy toespraak van veertien punte in Januarie 1918 bevorder Wilson wat ons nou 'n liberale internasionale orde sou noem-een wat probeer om die vermeende oorsake van onstabiliteit en aggressie aan te spreek deur nasionale selfbeskikking en ontwapening te bevorder, deur 'n liberale handelsstelsel en vryheid van die see, die versterking van die internasionale reg en die oprigting van 'n wêreldwye organisasie wat griewe sal uitskakel en verowering kan stuit. Die belangrikste is dat Wilson die idee vermy het dat staatskapinge uit die soeke na ewewig en die strewe na nasionale eiebelang moet bestaan, en eerder aangevoer dat die nasies van die wêreld op morele beginsels moet bly en gesamentlike veiligheid moet beoefen. "Daar moet nie 'n magsbalans wees nie, maar 'n magsgemeenskap," het hy in 1917 aan die senaat gesê, "nie georganiseerde wedywerings nie, maar 'n georganiseerde gemeenskaplike vrede."
Hierdie 'magsgemeenskap' klink, ten minste oppervlakkig, ietwat soortgelyk aan wat na Westfalen en Wene ontstaan ​​het. Dit bevat ook 'n ongekende leiersrol vir die Verenigde State, nie net as die gewete van die mensdom nie, maar as 'n koördineerder en sameroeper van kollektiewe optrede. Maar die belangrikste geldeenheid in die nuwe orde van Wilson sou van militêre mag na rede en sedelikheid verskuif. "Ons is hoofsaaklik en hoofsaaklik afhanklik van een groot mag, en dit is die morele krag van die openbare mening van die wêreld," het Wilson sy medeleiers op die vredeskonferensie in Versailles ingelig. As dwang nodig was, sou dit namens die mensdom as geheel onderneem word deur die eenparige optrede van 'n internasionale gemeenskap. Daar kan nie teruggekeer word nie, geen terugkeer na die ou maniere van geheime diplomasie, koalisies wat verskuif en geopolitieke mededinging met koud oë nie. Vir Wilson, 'n wêreld waarin algemene reëls geïdentifiseer en aanvaar kan word, kan internasionale morele opinie dreigemente in bedwang hou, en nasies kan saamwerk op grond van die wêreldwye voordeel was die voorvereiste om te ontsnap uit toekomstige tragedies. Toe hierdie ware vrede bereik is, belowe hy: "Mans in kakie hoef nie weer die see oor te steek nie."
In Versailles bots Wilson se begeerte na 'n transformerende vrede egter met sy eie animus teen die Duitse militarisme en met die begeertes van die Amerikaanse bondgenote van Amerika - naamlik Frankryk - om 'n meer strafregeling. Vir die Franse premier, Georges Clemenceau, was die oorsaak van die Eerste Wêreldoorlog nie die bestaan ​​van die magsbalans nie, maar die ondergang daarvan onder druk van 'n stygende Duitsland. Die oplossing was om die Duitse mag te verminder en die uitkoms mettertyd aggressief af te dwing. 'As ons nie die wil het om ons wil op te lê nie', sal hy alles geleidelik wegglip.
Die gevolglike skikking was 'n ongemaklike baster. Die Verdrag van Versailles het Duitsland die skuld gegee vir die Eerste Wêreldoorlog, terwyl dit ook probeer het om toekomstige Duitse militarisme deur beperkende maatreëls te beperk. Die verdrag het die territoriale grense in Europa aangepas in 'n poging om geopolitieke buffers in Duitsland te skep, die geallieerde besetting van die Rynland tot 15 jaar lank toegestaan ​​en Duitsland van sy besittings van die buiteland gestroop. Dit het streng beperkings op die Duitse weermag vereis en vereis dat die Duitse regering skade aan die Geallieerdes betaal.
Tog was die verdrag nie so streng as wat soms geglo word nie, omdat dit Duitsland nie permanent verbrysel het nie, maar ook nie die ekonomiese vermoë daarvan permanent verpletter het nie. Die verdrag was verder daarop gemik om veel meer te doen as om net Duitsland te straf, want dit weerspieël Wilson se gees en baie van sy leidende idees. Die verdrag het onder meer voorsiening gemaak vir 'n ongekende mate van nasionale selfbeskikking binne Europa, en dit het in wese die vernietiging van vier Europese ryke gekodifiseer deur die opkoms van kleiner onafhanklike state te seën. Die vernaamste is dat die verdrag die Volkebond geskep het, 'n liggaam wat voortgebou het op vroeëre presedente en idees, maar tog 'n revolusionêre poging verteenwoordig om 'n internasionale gemeenskap te bewerkstellig wat aggressors konfronteer en die vrede bewaar. "Die verdrag is niks minder as 'n wêreldskikking nie," verklaar Wilson by sy terugkeer na Amerika in Julie 1919. Dit was 'n visioenêre poging "om weg te kom van die slegte invloede, die onwettige doeleindes, die demoraliserende ambisies, die internasionale raad en hulpmiddels waaruit die sinistere ontwerpe van Duitsland as 'n natuurlike groei ontstaan ​​het. " Die probleem was egter dat die nedersetting wat Wilson soveel gedoen het om te vorm, die sade van toekomstige omwentelinge bevat, juis omdat dit - net soos die president self - nie genoeg aandag gegee het aan die tragiese geopolitiek waarna hy wou ontsnap nie.
Die skikking het Duitsland diep verbitterd, maar meestal ongeskonde en daarom slegs tydelik beperk gelaat - 'n kombinasie wat prakties toekomstige revisionisme verseker het. Trouens, die geopolitieke posisie van Duitsland was waarskynlik versterk teen die einde van die oorlog. Voor 1914 was Duitsland omring deur groot moondhede: die Russe, die Oostenryk-Hongare en die Franse. Teen 1919 het die Kommunistiese Revolusie in Rusland en die verbrokkeling van die Oostenryk-Hongaarse Ryk 'n uitgeputte Frankryk gelaat as die enigste formidabele buurland van Duitsland. Die triomf van selfbeskikking was intussen eenvoudig bemoedigende Duitse wedergeboorte: eerstens deur Duitsland met swak state in die ooste te omring en tweedens deur sy toekomstige leiers 'n voorwendsel te gee om beheer oor vreemde lande te beoefen-in Oostenryk, Tsjeggo-Slowakye, en Pole - waar etniese Duitsers talryk was.
Die Volkebond was van sy kant 'n onbetwisbare progressiewe poging om die vrede te beskerm, maar dit het ook gely onder kritieke gebreke. Dit het veral die twee magtigste Europese lande - Duitsland en die Sowjetunie - aan die buitekant van 'n skikking gelaat wat hulle groot aansporing gehad het om te ontwrig. Boonop hang die gesamentlike rol van die sekuriteit af van die aanname dat sy vooraanstaande lede eenparig kan optree in die lig van aggressie, 'n Wilsoniaanse verwaandheid wat onmoontlik sou wees om te besef. Twee vroeëre naoorlogse nedersettings - die Vrede van Westfalen en die Konsert van Europa - was betreklik duursaam omdat hulle berus het op 'n verbintenis tot gedeelde waardes en 'n stabiele geopolitieke grondslag. Die skikking na die Eerste Wêreldoorlog, daarenteen, was bevooroordeeld oor revanchisme en onstabiliteit. 'Dit is nie 'n vrede nie', het marskalk Ferdinand Foch, die opperbevelhebber van die Geallieerdes tydens die Eerste Wêreldoorlog, verklaar. 'Dit is 'n wapenstilstand vir 20 jaar.' Toe die Amerikaanse senaat geweier het om Amerikaanse deelname aan die liga te bekragtig, deels weens Wilson se hardnekkige weiering om enige voorwaardes vir Amerikaanse betrokkenheid te aanvaar, het die naoorlogse stelsel steeds meer onseker geword.
Die verwerping was die gevolg van 'n ander soort Amerikaanse ontsnapping in die tussenoorlog - die neiging om terug te trek in 'n tyd toe daar geen onmiddellike bedreiging vir die Amerikaanse veiligheid was nie. Die binnelandse opposisie teen die Liga en ander dele van die Versailles-nedersetting het ontstaan ​​uit 'n verskeidenheid bekommernisse: dat dit die Amerikaanse soewereiniteit sou ondermyn, die konstitusionele prerogatiewe van die Kongres sou ontwrig en die tradisie van strategiese nie-verstrengeling in Europa sou opskort. Onderliggend hieraan was egter 'n gevoel van strategiese selftevredenheid wat veroorsaak is deur die feit dat geopolitieke gevare vir Amerika ver oor die horison met die nederlaag van Duitsland gelyk het. As Wilson meer 'n politieke realis was, sou hy nietemin 'n kompromie met die meer gematigde teenstanders van die verdrag kon red en sodoende 'n sterk, indien gewysigde, Amerikaanse leiersrol behou het in die volgorde wat hy wou skep. In die geval het die kombinasie van huishoudelike onwilligheid en Wilson se onversetlikheid egter verseker dat die senaat uiteindelik Amerikaanse deelname aan die liga verwerp het. Die Verenigde State sou gedurende die twintigerjare ekonomies in Europa diep betrokke bly, maar hulle het nooit strategies toegewy aan die magsgemeenskap wat Wilson beoog het of 'n meer tradisionele magsbalans wat die vrede beter sou onderskryf het nie.
Hierdie eskapistiese neigings het tot in die tussenoorlogse era voortgeduur, met meestal skadelike resultate. Wilson's League is moontlik tuis verslaan, maar sy kernidees het invloedryk gebly in die Verenigde State en in die buiteland. Vooraanstaande denkers vind die tesis van Wilson dikwels meer oortuigend as die van Clemenceau - hulle het aangevoer dat die probleem nie was dat die magsbalans in duie gestort het nie, maar dat daar ooit op so 'n meganisme staatgemaak is. Hulle was dus vasbeslote om die tradisionele staatsinstrumente opsy te sit in die hoop dat morele druk en gemeenskaplike nakoming van liberale beginsels oorlog van die verlede sou maak. Hierdie beweging is 'n voorbeeld van die talle ontwapeningskonferensies wat gevolg het na die Eerste Wêreldoorlog, en deur die ondertekening van die Kellogg-Briand-verdrag van 1928, wat oorlog as 'n instrument van nasionale beleid verbied het. 'Dit moet 'n dag van vreugde wees onder die nasies van die wêreld,' het die Washington Star mening ná die sluiting van die ooreenkoms. Dit blyk dat oorlog tot onwettigheid verban is.
George Kennan sou hierdie tydperk van Amerikaanse staatskaping later beskryf as 'utopies in sy verwagtinge, wetties in sy metodiekbegrip, moralisties in die eise wat dit aan ander stel, en eiegeregtig in die mate van hoogmoed en geregtigheid wat dit toegereken word vir onsself. " Oorlog moes nie meer voorkom word deur afskrikking, alliansies en die bereidheid om geweld te gebruik nie, maar deur die bereidheid om juis hierdie maatreëls af te skaf. Ander Amerikaners, ontnugter oor die mislukking van die naoorlogse nedersetting om die grootse ambisies van Wilson na te kom, of bloot oortuig was dat die geopolitieke hemel vir jare nog wolkloos sou bly, was bly om na normaliteit terug te keer en Europese veiligheidsaangeleenthede te vermy. Al hierdie impulse - idealisme, sinisme en onbetrokkenheid - was verstaanbare reaksies op die Eerste Wêreldoorlog. Almal het ongelukkig meer gedoen om die beperkings op toekomstige aggressie te verswak as om dit te versterk.
Dieselfde kan gesê word van 'n ander reaksie op die tragedie van die Eerste Wêreldoorlog - die onwilligheid van die demokratiese moondhede om die groeiende uitdagings van die skikking wat hulle geskep het, kragtig te weerstaan. Gedurende die twintigerjare was die herinneringe aan die laaste oorlog sterk, maar die gevare van die volgende was nog steeds grootliks hipoteties. In die loop van die dertigerjare het die internasionale landskap verduister. Die wêreld het in depressie verval. Proteksionisme het hoogty gevier namate internasionale samewerking in duie gestort het en nasies beleids-jou-buur-beleid gevolg het. Nog onheilspellender, aggressiewe outoritarisme het in Europa en Asië teruggekeer.
Radikale ideologieë floreer in sommige van die magtigste state op aarde, die fascistiese nasies het hulself gewapen en geweld en dwang gebruik om die status quo van Mantsjoerije na Sentraal -Europa te verander. Een vir een versamel die vordering stadig maar onmiskenbaar dat die geopolitieke balans teen die demokratiese moondhede verskuif het. Ondanks dit alles lyk dit asof die demokrasieë dikwels bevrore was en hulle nie tot multilaterale optrede of effektiewe reaksie kon toespits nie. Die Verenigde State was meestal geopolitiek afwesig, aangesien die situasie in Europa geleidelik versleg het, en die ander Westerse demokrasieë meestal probeer konfrontasie vermy het tot 1939, daarna Hitler het groot krag en momentum opgebou. Soos Joseph Goebbels, Hitler se propagandahoof, later opgemerk het: 'Hulle het ons deur die gevaarsone laat gaan. . . . Hulle het ons alleen gelaat en ons deur die riskante gebied laat gly en ons kon deur alle gevaarlike riwwe vaar. En toe ons klaar was en goed gewapen was, beter as hulle, begin hulle met die oorlog. "
Die demokrasieë het verby aggressief beweeg om die revisionistiese moondhede te stuit, en hulle het hulself dikwels strategies geboei. Die Franse het 'n militêre stelsel aangeneem wat dit byna onmoontlik gemaak het om geweld te gebruik, afwesig van algemene mobilisering. Die vereiste het selfs die beperkte gebruik van geweld in die dertigerjare byna ondenkbaar gemaak. Die Britte het werklike uitgawes vir verdediging verminder om die stygende koste van maatskaplike dienste te betaal. In absolute terme het die geld wat aan die weermag en die vloot bestee is, skaars toegeneem tussen 1913 en 1932, ondanks die aansienlike afname in koopkrag as gevolg van inflasie van twee dekades. In die vroeë dertigerjare weerspieël verdedigingsbegrotings die aanname dat daar vir minstens 'n dekade geen groot konflik sou plaasvind nie - 'n reël wat Londen 'n geweldige aansporing gegee het om so 'n konfrontasie te vermy.
Die tussenoorlogse staatsmanne was nie lafaards of dwase nie. Daar was baie redes, wat destyds oënskynlik aanneemlik was, waarom die demokrasieë 'n houding aangeneem het wat so rampspoedig naïef en misleidend in retrospek voorkom. Dit was moeilik om kollektiewe optrede te organiseer te midde van uiteenlopende nasionale belange en die ekonomiese wedywerings wat depressie en proteksionisme veroorsaak. Skuldgevoelens dat die na -oorlogse vrede te hard was, het konfrontasie ontmoedig, terwyl begrotingsdruk en begeertes vir normaliteit die herbewapening belemmer het. Daar was 'n sterk geloof in die Verligting in die krag van dialoog en diplomasie om meningsverskille op te los. Selfs in die laat dertigerjare sou die Britse premier, Neville Chamberlain, sê dat "as ons net saam met die Duitsers aan 'n tafel kan sit en al hul klagtes en bewerings met 'n potlood deurloop, dit alle spanning baie sou verlig." En soos dit dikwels in die internasionale politiek die geval is, het burgers en leiers dit moeilik gevind om te verstaan ​​hoe krisisse wat op verre plekke plaasvind of skynbaar abstrakte beginsels soos nie-aggressie behels, werklik van belang was vir hul eie veiligheid.
Tog was die mees fundamentele faktor eenvoudig dat al die demokratiese moondhede diep geskend was deur herinneringe aan wat voorheen gekom het en aangegryp het uit vrees dat daar weer 'n groot konflik sou plaasvind. By sy terugkeer uit Versailles in 1919 het Walter Lippmann tot die gevolgtrekking gekom dat 'ons blykbaar die meeste bang is vir oorwinnaars wat die wêreld ooit gesien het'. Gedurende die tussenoorlogsperiode het die spookagtige herinnering aan die Eerste Wêreldoorlog oor die Westerse moondhede gehang en hulle bedreig met visioene van nuwe vernietiging as konflik sou terugkeer.
Sentraal in hierdie vrese was die verweerde interpretasies van die Eerste Wêreldoorlog wat toenemend posgevat het in die 1920's en 1930's. In die Verenigde State neem historiese revisionisme die vorm aan van beskuldigings dat die "handelaars van die dood" - die wapenbedryf en die finansiële sektor - Amerika gemanipuleer het om by 'n duur oorlog aan te sluit wat nie sy nasionale belange dien nie. Teen 1937 het 'n volle 70 persent van die ondervraagde Amerikaners geglo dat die toetrede tot die oorlog 'n fout was. In Europe, a generation of disillusioned observers argued that the great nations of the world had stumbled into a catastrophic conflict that none of them had wanted or fully anticipated, and from which none of them had benefited. As David Lloyd George wrote in his Herinneringe, "The nations slithered over the brink into the boiling cauldron of war without any trace of apprehension or dismay." According to this interpretation, a willingness to act boldly in the face of crisis led not to stability and deterrence but to a deadly escalatory spiral. The implication was that the greatest risk of another awful conflagration lay in overreacting rather than under-reacting to threats.
Indeed, World War I had been so searing an experience—even for the victors—that it convinced many thinkers and statesmen that niks could be worse than another major struggle. Stanley Baldwin, three times Prime Minister of England between 1923 and 1937, thought that the war had demonstrated "how thin is the crust of civilisation on which this generation is walking," and he frequently declared that another conflict would plunge the world into an unrecoverable abyss. This attitude permeated Western society and politics in the years preceding World War II.
Adams gained national attention with his trilogy on the history of New England (1921–26), winning the Pulitzer Prize for the first volume. Scholars welcomed his social history of the colonial era, Provincial Society, 1690–1763 (1927). He wrote popular books and magazine articles in a steady stream. Syne Epic of America was an international bestseller, and was included in Life Magazine's list of the 100 outstanding books of 1924–1944.  He was also the editor of a scholarly multi-volume Woordeboek van Amerikaanse geskiedenis.  Adams was the editor, with Roy V. Coleman as managing editor, of The Atlas of American History (New York: Charles Scribner's Sons, 1943), and The Album of American History, 4 vols. (New York: Charles Scribner's Sons, 1944). 
Adams wrote 21 monographs between 1916 and 1945. He was also editor in chief of the Woordeboek van Amerikaanse geskiedenis, The Atlas of American History, and other volumes.