Gryp die dag aan - Satire-spotprente - Versamelings
Gryp die dag aan - Satire-spotprente
Om u die beste moontlike diens te bied, gebruik hierdie webwerf koekies. Lees ons inligting vir meer inligting.
Deur verder te blaai, op ok te klik of deur die bladsy te blaai, stem u in tot die gebruik van alle koekies.
OkéInligting oor koekies
Carpe diem, gryp die oomblik aan, of geniet hierdie wonderlike Cesena!
KRONIEKE VAN DIE SEKTOR O - Die oorwinning oor Avezzano het Cesena nog meer bo-aan die puntelys in groep F van stapel gestuur: wat dink die liefhebbers van sektor O?
"maak die meeste van die dag! " Die Cesena na 'n donderende 3 tot 1 omAvezzano klim op die hoogste verhoog en regisseer groep F op 'n groot manier, geniet en laat sy gehoor geniet. Na die groot oorwinning teen Avezzano, het ek die militante van sektor O gevra om in hul poste te bly vir 'n broei. "Bri che"? Donder die professor wat blykbaar haastig was. 'N Vergadering, 'n huisvergadering, 'n oomblik van besinning ... wat sekerlik almal instemmend gevind het nadat die ou van die kroeg vir ons die vinbrulè gebring het.
"Ek wil graag uitlig, ek wil graag hê dat almal moet besef wat met ons gebeur, en dit lyk vir my die beste tyd om dit te doen". Terwyl die son wat ons die middag in hierdie ysige glimp van die winter warm gemaak het, agter die Spaziano-heuwel (die berg) gesink het en die span wat ons harte warm gemaak het, teruggekeer het na die kleedkamers, het sektor O vergader. Ja, dit is waar, die oneindige passie wat ons aan hierdie kleure bind, het ons die gedrag laat aanneem wat ons in ander ligas gehad het, waarin ons onsself moes vergelyk met ander teenstanders, ander spelers, ander skeidsregters, ander sokkerfase en gewoonlik ander ranglys, ons het maar ons het in die deel gekom, ons het verstaan ​​dat dit 'n ander verhaal is, ons moes die skande ly van 'n afgradering wat ons nie verdien nie, 'n soort lyfstraf wat ons soveel pyn gegee het, ons moes onwaarskynlike staanplekke en moeilike situasies betrap, het ons die vuiste gebuk met woede en die baie vinnige vermenging van die kastaiings skaars teruggehou vir die onreg wat gely is, maar ons het uitgehou en ons was reg. Die swart November het verbygegaan, ons het 'n weelderige Desember geniet en nou dat ons die situasie in 'n baie kort tydjie omgekeer het, lyk dit asof ons daardie hartseer dae vergeet het.
"Dit is waar", Gryp Daniele in,"noudat ons die eerste is, die leiers, die regte meesters van die kampioenskap, moet ons nie ontspan nie, ons moet nie ons finale oorwinning as vanselfsprekend aanvaar nie, ons moet nie die spanning in die steek laat nie, ons bly op koers en geniet die oomblik". Hier, "maak die meeste van die dag", Gryp die oomblik aan: wanneer het ons span hierdie uitslae ooit opgelewer, wanneer het ons onsself op +7 punte op die tweede en +14 op die derde in die middel van die kampioenskap bevind, selfs al het een hiervan een wedstryd minder ? Ek wil dit inderdaad noem telling totaal: 20 toneelstukke, 15 oorwinnings, ek herhaal 15 oorwinnings, 2 gelykopuitslae en 3 nederlae, met Ricciardo tweede top puntemaker in die groep met 11 doele, Gelukkig derde (hoewel die meeste dit nie vir ons gedoen het nie) met 10 doele en Alexander vierde met 9 doele. Dan voeg ek die 28 punte by die huis by, die resultaat van nege oorwinnings, een gelykopuitslag en een nederlaag, sonder die ses wegholseges uit nege wedstryde, die tweede span vir doele en die beste verdediging met 12 doele teenoor die tweede. dit het tot 17 gely.
Die baan vir die C is nou beplan, bly net met die stuurboord na stuurboord en niemand kan ons meer keer nie, ons volg ons span met selfvertroue, want met die regisseur se nuutste toevoegings Pelse Cesena is baie sterk, beslis vir die D, maar dit is waar ons is en dit is hier waar ons wen en dit is hier waar ons speel. Kom dan, Sondag gaan ons Agnone toe, weet jy waar dit is? Eintlik nee! Waar het die pouses gevestig? Nee, dit is Avignon, Frankryk. Dit is die klein dorpie vanOlympia Agnonese, in die provinsie Isernia in Molise. 4937 inwoners, 830 meter bo seespieël, is 'n nuuskierigheid: dit is die tuiste van die oudste fabriek ter wêreld vir die vervaardiging van klokke (Pontifical Foundry of Marinelli bells) wat rondom die jaar duisend gestig is en onder die weiniges ter wêreld wat kan spog van die eer om die pouslike wapen vir sy produkte te gebruik. So almal ad Agnone (of waar hulle gespeel sal word, aangesien die Molise-veld tans onbewoonbaar is) om te probeer "speel", maar selfs as ons gespeel is ... geen drama, breed, die spoor dat die leiers opdaag nie.
Wat het sy dae gelede gelees? "Geen dubbele standaarde nie". En tereg torpedeer hy die minister, skuldig daaraan dat hy nie 'n belasting betaal het wat hy self as onregverdig bestempel nie en wat afgeskaf moet word (waarvoor lag jy?). Wel, as hy my nou soveel gee, wil ek regtig sien watter soort torpedo hy na sy pedofiele maat stuur. Of nie?
Ag, intussen wen die 5-ster-kandidaat in Ragusa. Met 70% van die stemme. Daarna het hy in die eerste ronde die 15 geneem. Voordat Grillo gejuig het, sou dit goed wees om homself af te vra waarom die hele reg vir hom baie gestem het. Benewens die feit dat die brein van die Demokratiese Party selfs op munisipale vlak nie in staat is nie, is dit natuurlik nie moontlik nie.
En intussen sterf emilio colombo. Wie vir diegene wat nie onthou nie, was iemand wat pizza's en coke na hul huise gebring het, direk na hul eie bediening.
Ek het nou gelees dat daardie slim man van Ferrara 'n betoging gemaak het met die uitroep "We are all whores". Nou ja, ons het al geweet dat hy op die betaalstaat is, dit is nie nodig om dit te herhaal nie.
Gepubliseer deur antoniovota op 25/06/2013
Gryp die oomblik aan ... nou ...
Ek is bos toe
omdat ek wou lewe
met wysheid en diepte
en suig al die murg van die lewe,
om alles wat nie lewe was nie te verslaan!
dat ek nie geleef het nie.
(Concord, Massachusetts 1817-1862), Amerikaanse skrywer en filosoof. Hy was een van die grootste uitleggers van transendentalistiese denke. Na sy studie aan die Harvard Universiteit en 'n kort periode gewy aan onderrig, woon Thoreau van 1841 tot 1843 in die huis van Ralph Waldo Emerson, waar hy ander transendentaliste ontmoet het, waaronder die filosoof en pedagoog Amos Bronson Alcott en die twee sosiale hervormers en literêre kritici. Margaret Fuller en George Ripley. Twee jaar later het hy in 'n hut aan die oewer van die Walden-meer, naby Concord, gaan woon en daar gebly tot 1847. Tydens hierdie verblyf het hy homself met verskillende handewerk ondersteun en hom intussen toegewy aan die studie van die natuur, filosofies besinning en klassieke literatuur en modern. Alhoewel hy 'n produktiewe skrywer was, is slegs 'n gedeelte van sy werk gepubliseer terwyl hy nog geleef het: enkele gedigte wat in die transendentalistiese tydskrif "The Dial" verskyn het. 'N Week op die riviere Concord en Merrimack (1849), verslag van 'n rivierreis saam met sy broer, waar die studie van die natuur gepaard gaan met metafisiese bespiegeling en sy bekendste werk, Walden of die lewe in die bos (1854), wat, naas die belangrikste gebeure van die Walden-ervaring, opneem, ook die redes vir die outeur se keuse ten gunste van die kontemplatiewe lewe duidelik en direk weergee. Van groot literêre waarde is die dagboek, postuum gepubliseer, en die opstelle. Onder hierdie is die bekendste Burgerlike ongehoorsaamheid (1849), gebore uit Thoreau se meningsverskil teenoor 'n regering wat slawerny toegelaat het en betrokke was in die Mexikaans-Amerikaanse oorlog. In hierdie opstel lê hy die teoretiese grondslag van passiewe verset, die vorm van protes wat later deur Gandhi aangeneem is as 'n taktiek teen die Britte, asook deur Afro-Amerikaners om rasseskeiding in die Verenigde State te bekamp.
(Quintus Orazio Flacco)
O maagd gryp die daad aan as ek vlug.
Kies die roos wanneer dit tyd is,
daardie tyd, jy weet, vlieg,
en dieselfde blom wat vandag blom,
Marassi, 'n spotprent sal jou begrawe: dertig jaar Feltrinelli-geskiedenis
Woensdag 10 Januarie 2018 deur Pietro Treccagnoli
Ek ken Riccardo Marassi sedert 1977 of miskien 1976. Dus al meer as veertig jaar. Toe my hare nog swart was en hy nie die blink kop gehad het nie, het hy amper dadelik gehad, soos dit 'n fyn humoris betaam, en nie 'n eenvoudige satiriese spotprenttekenaar soos Marassi op 18 was nie. Ek ken Riccardo dus vandat hy nog net minder as tieners was. Ons het jare lank nie veel uitgegaan nie. Intussen teken hy tekenprente vir «Paese Sera». Toe daar in 1987 'n politieke verkiesing van die Eerste Republiek was, het ek hom voor my gesien in die redaksie via Chiatamone met 'n vouer papiere deurmekaar met muise en wolke. En blitsige grappies.
Dit was sy eerste Sassi wat nog nie amptelik 'I Sassi di Marassi' was nie, sy politieke fonds (omdat sy spotprente politieke fondse was) wat op die voorblad van die 'Mattino' die groot onderwerpe van die nuus, slaan, in die kop en in die buik, die Italiaanse lewe, die gewoontes en wanpraktyke van die land en Napels en ook van die res van die wêreld. Sy avontuur het dertig jaar in die koerant begin wat ons langs mekaar gedeel het, totdat Riccardo net 'n paar maande gelede afgetree het, maar hy het nie opgehou om skerp tekenprente te gooi nie. Nou gaan dit voort op die internet, met 'n Facebook-bladsy wat net die gevestigde en geliefde naam kon terugneem.
Dit gesê, sal dit alreeds verstaan ​​word dat u 'n ongewone artikel lees, want dit is moeilik om die kanon van die regte afstand te respekteer, deontologies onontbeerlik vir 'n joernalis. Dit is onmoontlik en dit sal skynheilig wees om koordlopers op die ekwidisensie-draad te loop. Hy sal dadelik jaag. Marassi weerspreek onder meer die stereotipe van die humoris wat in die privaatheid 'n hartseer, stil, mute persoon sou wees. Inteendeel, uit die reghoek van die grap is Riccardo nog lekkerder, hy aktiveer die hartlike lag, onmiddellik en instinktief, want hy gryp die oomblik aan, carpe risus. Dit is selfs ondraaglik, dit gee jou nie 'n blaaskans om asem te kry en in 'n rustige milt te sak nie. Die klassifikasie beperk dit. As u hom dus in aksie wil sien, live, op Vrydag om 18:00, moet u na die Feltrinelli in Piazza dei Martiri in Napels gaan vir die amptelike aanbieding van die uitstalling "There is little to laugh" (Eleonora Puntillo en Luigi Vicinanza sal by hom ingryp), wat vandag oop sal wees. Dit is die moeite werd om dit te gaan kyk, sodat u voorbereid is op die vergadering.
Wat vertoon Marassi? In vier woorde: dertig jaar geskiedenis. Inderdaad een-en-dertig. Omdat daar baie spotprente te sien sal wees. Een vir elke lewensjaar by «Mattino». Die destillasie van 'n werk wat reeds gedistilleer is, dit is die humor, die soms woeste satire, maar nooit slordig nie, gebou op droë dialoë wat Achille Campanile beny of sprakeloos sou maak om jou sprakeloos te laat. Om alles weer op te spoor is 'n oorsig van Giulio Andreotti tot Giorgio Napolitano, tesame met 'n seleksie van karakters en kunstenaars, ekstras en protagoniste, soos Bettino Craxi, Ciriaco De Mita, Massimo D'Alema en dan, natuurlik Silvio Berlusconi, Matteo Renzi, tot by Beppe Grillo en natuurlik Donald Trump.
Maar dit alles pas nie in die reghoek van 'n enkele kamer nie, hoe groot ook al. En een spotprent per jaar is eintlik net 'n voorsmakie wat Marassi moes kies deur sy eie karakter te dwing, want ek verbeel my dat Riccardo die tekeninge met daardie skerp of verwarde mans voor 'n wêreld wat kan net ontsyfer en verduur word met 'n skalpel en die ironie.
'N Lag sal jou begrawe: dit was die droom en die utopie van verskeie geslagte jongmense wat gehoop het om die lot van die wêreld te verander voordat die wêreld dit verander het. Marassi het daarin geglo en bly glo: sy satire het sy idees nooit verberg nie, maar sy idees het nooit die volhoubare lig van die lag oorweldig nie. Inderdaad, danksy Ennio Flaiano se aforisme, het Marassi, met die gooi van klippe, nog altyd gedink dat dit beter is om 'n vriend te verloor as 'n grap. Hy kon egter albei behou. Lank.
Gryp die dag aan - Osho
Meditasie is nie 'n praktyk nie, afgesien van daaglikse aksies. Meditasie is niks anders nie as die naam om 'n lewe met bewustheid te definieer: dit is nie 'n praktyk wat 'n uur duur, waartydens jy sit nie ... en jou volgende dag sien!
Ontspan jou asem
As u die tyd vind, selfs al is dit net vir 'n paar minute, ontspan u asemhaling, doen niks anders nie: dit is nie nodig om die hele liggaam te ontspan nie. As jy in die trein of in 'n vliegtuig of in die motor sit, sal niemand agterkom dat jy iets doen nie. Dit ontspan net jou asemhaling. Laat dit sy natuurlike ritme volg. Sluit dan jou oë en kyk hoe die asem inkom, en gaan uit, gaan in ... Moenie fokus nie! As u konsentreer, skep u probleme, want in daardie geval is alles 'n steurnis. As u probeer konsentreer terwyl u in die motor sit, sal die motor se geraas 'n oorlas word, die persoon wat langs u sit, sal 'n oorlas word. Meditasie is nie konsentrasie nie. Dit is 'n eenvoudige bewustheid. U ontspan en hou die asem dop. Niks is uitgesluit in die waarneming nie. Die motor brul baie goed, aanvaar dit. Verkeer vloei baie goed, dit is deel van die lewe. Die reisgenoot snork aan jou sy, aanvaar dit. Moet niks weier nie.
Waarneming is jou aard
Onthou: jy is altyd buite, let net op. Die verstand is altyd binne: moenie daarmee identifiseer nie. As u nie geïdentifiseer word nie, sal u al hoe helderder word, en die verstand sal vanself sterf. Die dood van die gees en die geboorte van aandagtige en huidige waarneming is die begin van u evolusie. En die lig sal nie ver wees nie: daardie bewuste waarneming is lig! Die duisternis sal verdwyn, want as jy lig is, kan jy nie deur donkerte omring word nie. Dit is waarom ek bevestig dat noukeurige en bewuste waarneming nie 'n tegniek is nie; dit is u aard. Jy moet dit net onthou!
Wees in die oomblik
Meditasie beteken om in die oomblik te wees, nie hierdie oomblik aan onbewustheid te laat vaar nie. Iemand vra die Boeddha: "Hoe moet ons mediteer?" Die Boeddha antwoord: 'Wat jy ook al doen, doen dit met bewustheid, dit is meditasie. Loop versigtig, asof loop, terwyl jy loop, eet met bewustheid, asof niks anders bestaan ​​as jy opstaan ​​nie, staan ​​op met bewustheid deur te gaan sit, sit met bewustheid. Al u aksies word bewus, u gedagtes dryf nie meer verder as hierdie oomblik nie, dit bly in die hede, sak in die hede: dit is meditasie. '
Satiriese spotprent verdeel die stad
In Vukic se tekening op Alguer.it 'n sterk grap: «Alternatief vir brande? Laat ons Conoci aan die brand steek "
ALGHERO. Die tema is dié van vuurwerke, 'n tradisionele afspraak op 15 Augustus in Alghero, wat vanjaar baie bedreig word. Dit sal inderdaad beslis nie daar wees nie: deels weens 'n gebrek aan fondse (wat altyd op die laaste oomblik met 'n administratiewe maneuver verhaal kan word) en deels om veiligheidsredes, omdat die vuurwerkvertoning duisende mense lok en dit sou wees regtig onmoontlik om die nakoming van die geldende reëls vir die Covid-noodgeval te waarborg.
'N Geskiedenis wat slegs gedeeltelik polities is, en in elk geval nie een van diegene wat algemene belange animeer nie. 'N Spotprent was egter genoeg om die politieke konfrontasie te ontketen en teen en teen teenstanders te ontplooi. Die satiriese tekening wat deur Marco Vukic geskep is en in die aanlynkoerant Alguer.it gepubliseer is, beeld twee mense uit Alghero uit wat praat. Die eerste sê: "Alghero het 'n alternatief vir vuurwerke nodig". Die tweede antwoord: "Laat ons Conoci aan die brand steek". 'N Droë, beslis sterk frase wat - geplaas in 'n omgewing wat nie juis rustig is nie, waar die regsgedinge van die politiek wat elke dag realiseer met persverklarings wat mekaar deur die loop van die dag volg - tot bespreking gemaak het. Miskien ook omdat die Katalaanse stad gepla is deur ernstige episodes van geweld (die aanval op die voormalige burgemeester Mario Bruno) en deur misdade wat nog te vars is op die bladsye wat die ware verhaal van Alghero vertel.
Maar is daardie tekenprent gevaarlik? Is dit net satire of kan dit 'n indirekte uitnodiging tot haat en geweld teenoor mense bevat? Die meerderheid wat die burgemeester Mario Conoci steun, het dit sleg geag: 'Dit sal snaaks wees, maar ons kan nie. Ons veroordeel die spotprent ten sterkste wat die burgemeester van Alghero nooi om aan die brand te steek. Die reg op satire is heilig, maar ook die reg om kritiek te lewer en die reg om 'n spotprent in slegte smaak te stigmatiseer. Is alles wettig selfs in satire? Belediging, aanleiding tot minagting? Ons glo nie. Volgens ons is kwaadwilligheid gemeng met vryheid van uitdrukking 'n nadelige aspek: die aansteek van die burgemeester is 'n baie lelike grap ».
Marco Vukic, die skrywer van die spotprent, sê hy is verbaas. Wat 'n oordrywing - sê hy - ek het al jare lank tekenprente en satire gemaak, ek het al tientalle Marco Tedde gedoen en niemand was verontwaardig nie. Ons het Mario Conoci as kinders ontmoet, dit is absurd om te dink dat ek haat teen hom wil aanwakker. Dit was net 'n woordspel op vure, geen gemeenheid nie. Ek sal dit in elk geval weer doen.
Fratelli d'Italia, daarenteen, praat van 'ongelukkige spotprent: die skrywer vra om verskoning en die politiek veroordeel'. En hy hoop "dat die spotprenttekenaar reeds die ernstige fout besef het en verskoning gevra het." Dan die uitnodiging aan die direkteur van die koerant om kwaliteit inligting te herstel.
Guido Zoagli, wat die regie van Alguer.it verdedig die keuse om die spotprent te publiseer.
'Ek het besluit om dit te publiseer en het dit nie teruggetrek nie - sê hy - omdat dit bloot satire is, soos elke dag oral en in alle koerante gebeur. Miskien is daar in Alghero die neiging om te oordryf, maar eerlik gesê het ek geen uitnodiging tot haat gesien nie. Die spotprenttekenaar het 'n woordspeling gebruik om die situasie op 'n baie huidige konfrontasie, dié van die Ferragosto-brande, op te som. Dit is 'n gedeelte, 'n oomblik, na 'n dag verdwyn dit en 'n ander vind plaas oor 'n ander tema. Die satire self is oordrewe: as dit soveel bespreking veroorsaak het, as dit belangstelling geskep het, beteken dit dat hulle ons volg en dit is goed. Maar daar is geen kwaadwilligheid nie ".