Ons wat die Jakobverhaal ken, broers en susters, weet egter dat op dieselfde oomblik toe Jakob met sy hande in sy hare uitgeroep het `alles is teen my', God toe al besig was om op 'n besondere wyse die pad met Jakob te stap.
En wel op so 'n wyse dat 'n swaksiende en gryse Jakob later, op sy siekbed vir Josef kon sê: `Ek het nooit gedink dat ek jou ooit weer sou sien nie, en hier laat God my selfs nou jou kinders ook sien'. En daar, aan die einde van sy lewe, het Jakob God geloof vir die feit dat God hom sy hele lewe soos 'n herder gelei het, al het hy wat Jakob is dit nie altyd raakgesien of wou erken nie.
Maar dit is die boodskap van feitlik die hele Genesisverhaal: vertrou op God. Vertrou Hom in die lewe van jou kinders. Vertrou Hom vir jou eie lewe. Vertrou Hom vir die gemeenskap waarin u woon, vir die gemeente waarvan u deel is, vir die land waarin u leef.
Dit is egter eers daarbuite in die werklikheid van die lewe, met al sy spanninge, onsekerhede, druk, hartseer en ellende, dat dit duidelik word of ons hierdie belydenis glo of nie. Dit is eers waar ek werklik bereid is om my geloof as 'n nogtans geloof uit te leef, waar dit duidelik word of ek my elke Sondag se belydenis werklik glo. En, of ons elke Sondag se belydenis ook 'n belewenis is. Want waar belydenis belewenis geword het, nogtans geloof geword het, daar het dit ware geloof geword.