Gebruikers op dit forum: 11AFotograaf, _evelien_, _Nero, _Rusty, _San87_, AAAPony, Alwiene, ArankaM, Arlette_, bloempie186, BrittS, Cowgirl83, Dewii, dipdap, DoubleD_, ElineBungle, ellen05, farahtjuh, Fennadev, Flessuh, Gianti, hagelslag, isabel_94, judith_irene, JustMeKV, Kashmino, leenleen11, LiannePuthzy, Linde99, lisanne87, lovelys, maava, Marsu, Meliaforever, Miesemuisje, MirandaT, Myrthe1, Myrthe_Roos, Naskapower, nine1987, paljaslaura, Partyflappel, pluklief, Poety, PureSG, RedKiwi, Rooss_24, saarie, Safiera, Sarah_Fons, Sintara, speurneusc, SplashIsLief, Tajmahal, Tink89, Varekaj, vera_pino, vevina, Whupp, xAnthea, Xanthippe, xBeauuu, yvonnnek en 134 bezoekers
[ Podagros | Time: (App: 48ms DB: 31ms) | 11 Queries ] Vanuit 'n MARXISTIESE oogpunt word outonomie met die opkoms van die burgery en die Kapitalisme geassosieer. Na hulle mening (vgl. Miiller el al., 1974) is die grondslag van die opvatting in die Renaissance gelê toe daar 'n teenstelling ontstaan het tussen arbeid en kapitaal. Dit hang saam met 'n negatiewe waardering vir handearbeid en 'n vergeesteliking van artistieke arbeid. Skilder- en beeldhoukuns is geleidelik verhef tot die hoër sfeer van kop- of geestelike arbeid. Dit het daarom outonoom van die ge­wone ekonomie begin raak. Hierdie neiging is in die 18e eeu na die literatuur uitgebrei, waardeur die literatuur deel van die sosiale instelling van die hoë kuns geword het. In die loop van die 18e eeu is die literatuur geleidelik losgemaak van sy diensbaarheid aan die filosofie en die godsdiens. Hierin het die opvatting van outonomie 'n groot rol gespeel, veral via die werk van Kant en Schiller. Outonomie is oorspronklik geponeer om die kuns vry te maak van dominansie deur kerk en staat. Dit is gaandeweg ook bevry van praktiese nut en het doel op sigself geword.
Die probleem is natuurlik dat geen vryheid ooit absoluut kan wees nie; iewers moet 'n perk daaraan gestel word. Hieraan ontsnap die romantikus deur die oortuiging dat hy in sy werk 'n nuwe, totaal ander wêreld skep, 'n outonome wêreld wat tog van essensiële belang is (De Deugd, 1966: 39). Hierdie wêreld word, nes die vrye digter self, beheers deur sy eie wette, "the laws which the imagination acts by" (Coleridge, aangehaal in De Deugd, 1966: 39). Hugo skryf in sy voorrede tot Cromwell dat die digters nie beoordeel moet word volgens reëls en genres nie, omdat hierdie dinge buite die natuur en die kuns staan. Hulle moet beoordeel word volgens die onveranderlike beginsels van die (literêre) kuns self en die besondere wette van hulle persoonlikheidsorganisasie (aangehaal in De Deugd, 1966: 40). Hierdie reëls is, sê Hugo in die "Preface" tot sy Odes et ballades (1826) "le gout du genié". Dit is hierdie soort wêreld wat Leipoldt treffend beskryf as 'n wêreld "waarheen net 'n engel te perd kan reis".