60 jaar gelede het Béchir Ben Yahmed die eerste klip van die Jeune Afrique-gebou gelê - Jeune Afrique - TELES RELAY
60 jaar gelede het Bashir Ben Yahmed die eerste steen gelê van die Jeune Afrique-gebou - Jeune Afrique
Sestig jaar gelede, toe die meeste lande in Afrika onafhanklikheid verkry het, het Béchir Ben Yahmed 'n weekblad in Tunis geskep waarvan die ambisie was om die stem van 'n hele kontinent te dra: "Africa Action", wat was om vinnig "Jeune Afrique" te word.
Dit was presies sestig jaar gelede, 17 Oktober 1960. Die lesers van Franssprekende Afrika - veral nie Algerië nie, is natuurlik nie daarvan ontneem nie - ontdek 'n nuwe inligtingstydskrif getiteld in die kiosk. Afrika-aksie. Ondertitel: "Pan-Afrikaanse weekblad".
Aan die stuur van die avontuur, 'n duo wat Tunisiërs goed ken: Mohamed Ben Smaïl, hoofredakteur, en Béchir Ben Yahmed (BBY), wat, soos hy later sal vertel, 'al die ander' bestuur: redaksionele lyn, werwings, intekeninge, verkope, verspreiding, advertering, administrasie, eksterne betrekkinge ...
In 1955 is die twee mans reeds van stapel gestuur Die aksie, met die ondertitel "Tunisiese weekblad". Toe die geskiedenis vooruitgaan en die uur van onafhanklikheid aanbreek, word die weekblad 'Maghrebian' voordat dit in 1958 uit die sak gaan. Die projek vra egter net om hergebore te word, en wen elke keer. in ambisie.
Stemme van Franssprekende Afrika
In hierdie jaar 1960 trek Afrika, net soos Tunisië ... en BBY: eerste minister van die eerste Bourguiba-regering, dan ontwikkelende ondernemings, smee handelsooreenkomste, hy reis, ontmoet die separatiste van Afrika suid van die Sahara en die rewolusionêre. Latyns-Amerikaners. 'N Magtige wind waai oor die wêreld. Môre, die naburige Algerië, sal die hele Afrika onafhanklik wees. 'N Media sal sy stem moet dra, in elk geval dié van Franssprekende Afrika. "Destyds," onthou BBY, "het Afrika nie bestaan ​​nie, ek het dit nie geweet nie. Met groot vergetelheid het ek egter vir myself gesê dat ons 'n koerant vir die hele vasteland nodig het. "
Deur Bourguiba gestuur om die Kongolese onafhanklikheidsleier Patrice Lumumba, die voormalige baas van, te ontmoet die Aksie kom terug bevestig deur die idee dat die beweerde "beskawingsverskille" tussen swartes en Arabiere van Afrika nie bestaan ​​nie, dat Magrebiërs en Sub-Sahara verbind word deur 'n gevoel van broederskap wat nie verklaar kan word nie '.
Nietemin: tussen 'n Tunisiese weekblad en 'n Pan-Afrikaanse tydskrif met internasionale verspreiding, bly die stap om te klim hoog. Sonder komplekse gaan Ben Smaïl en Ben Yahmed advies inwin by diegene wat hulle as die beste Franstalige persbase van destyds beskou: Hubert Beuve-Méry, by wêreld Jean-Jacques Servan-Schreiber, by Die Express. Wanneer die tweede hulle vra om die internasionale uitgawe van sy tydskrif oor te neem, weier die twee mans beleefd. Dit is glad nie hul projek nie.
Met hierdie nuwe 'pan-Afrikaanse weekblad' word die geskiedenis voor die eerste lesers se oë geskryf
In Gammarth, in die klein huisie wat BBY aan die see besit, word die toekomstige koerant gedurende die eerste helfte van 1960 ontwikkel. Die uitgewery word in Julie gestig. Sy beskeie kapitaal (destyds 1 000 dinars) word in gelyke aandele gehou deur twee aandeelhouers: BBY en die kommunistiese advokaat Othman Ben Aleya, wat enkele jare later aftree. Kontant bestaan ​​nie, maar 'n paar banke volg: dit is immers Die aksie, deur dieselfde span van stapel gestuur, het 15 000 lesers gelok. Afrika-aksie moet daarin slaag om hulle te herstel ...
Die voorlesing van "Afrique Action", die Tunisiese weekblad wat deur Béchir Ben Yahmed gelei word, deur die Tunisiese soldate tydens die slag van Bizerte, 26 Julie 1961 © Studio Kahia / Archives Jeune Afrique
'N Handvol medewerkers
Die koerant neem sy woning in 'n klein tweeverdiepinggebou in laan de la Liberté, in Tunis, naby die Belvédère-park. Die redaksie, wat aan die bokant geleë is, het net 'n handjie vol medewerkers: verslaggewer-fotograaf Abdelhamid Kahia, Josie Fanon (Frantz se vrou), Dorra Ben Ayed, asook 'n geheimsinnige Fransman, gewetensbeswaarmaker of deserteerder. van die kontingent wat in Algerië gestasioneer is, wil niemand dit regtig weet nie, wie homself "Girard" noem. Jean Daniel bied advies en artikels, net soos Guy Sitbon - toe korrespondent van die Monde in Tunisië - en Tom Brady, plaaslike verteenwoordiger van New York Times. By gebrek aan hulpbronne en voldoende personeel, moet almal weet hoe om byna alles te doen en skaars hul ure tel.
Op die grondvloer van die gebou, Chérif Toumi, die man in beheer van finansies. "Simpatiek, behulpsaam, gemaklik, maar lydend, as dit kom by die geld van die koerant, chroniese verlamming aan die kant van die kassa", het François Poli, die hoof van die herskrywing van die artikels, geskryf. Herskryf, in die lingo.
Die koerant word op die perse van die stervende gedruk Tunisiese versending. Die eerste getalle vlek die vingers en, sê die ou, is vol tikfoute, maar die wesenlike is daar nie. Op 17 Oktober is die nuwe "pan-Afrikaanse weekblad" in die kiosk en die geskiedenis word voor die eerste lesers se oë geskryf.
Op die buiteblad, waarvan die grafiese soberheid slegs respek kan afdwing, is 'n portret van Dag Hammarskjöld, die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, wat 'n rol so sentraal sal speel as wat daar tydens die toetrede tot onafhanklikheid van die DR Kongo gekritiseer is. om in 1961 in 'n lugongeluk te verdwyn. Die ander twee omslagtitels: "Sestig dae met Lumumba" en "Bourguiba: la Chine et nous".
Dekades later sal al die pioniers van hierdie stigterspan die goeie humor onthou wat destyds geheers het. François Poli onthou besprekings "aan die rand van die strand of op die strand, in 'n swembroek, tussen twee baddens in die see en twee skote rooswyn". Intussen glo Guy Sitbon dat hy kan sê dat die besluit om 'n kontinentwye koerant bekend te stel, deur BBY geneem is tydens 'n tafelvoetbalwedstryd: 'Ons was vier: Tom Brady, Jean Daniel, Béchir Ben Yahmed en my persoon. Al vier in swembroeke, ek in 'n span met Bashir, wat net op die punt was om 'n hou te neem. Hy het hardop 'n wens gemaak: "As ek score, skep ek 'n joernaal". »Droomgeheue? Die joernalis herken dit: "My geheue is fantasties". Maar niks wat die plesier bederf nie, want hy sluit af: 'Afrika was jonk en mooi. Ook in die VSA. "
Bourguiba waardeer nie die publikasie van 'n koerant waarvan hy nie die inhoud beheer nie
Die span groei vinnig. 'N Kantoor word in Parys geopen, wat bestuur word deur Robert Barrat, daarna deur Paul-Marie de La Gorce. Avenue de la Liberté, besoekers volg mekaar. Baie word gereelde vriende en vriende. Nuwe werknemers word gewerf. "Onthou BBY, het 'n Franssprekende persavontuur vir die eerste keer buite Frankryk plaasgevind. Dit het die projek aantreklik gemaak, om nie eens te praat van die son, die ledigheid, die see, 'n aangename klimaat gedurende alle seisoene, 'n verenigde span nie. Die lewe was wonderlik. "
Pragtig, maar ingewikkeld. Habib Bourguiba, wat sou verkies het dat BBY aan sy sy bly en hom aan die politiek toewy, waardeer die publikasie in sy eie hoofstad van 'n koerant waarvan hy nie die inhoud beheer nie. Reeds toe sy voormalige minister hom kom waarsku dat hy op die punt staan ​​om te begin Afrika-aksie, die Oppervegter het nie sy huiwering verberg nie, en die een wat hy as sy jong protégé beskou, aangespoor om sy projek te laat vaar of om dit aan 'n ander toe te vertrou by gebrek aan 'n beter oplossing.
Gekonfronteer met die hardkoppigheid van BBY, het hy uiteindelik onwillig gesê: 'Wel te sleg. Gaan. Rabbi Maak "(dws" God ondersteun u "). 'Ek moes verstaan ​​het dat ek onder toesig sou wees,' het die joernalis baie later gesê.
Die weekblad is skaars 'n jaar oud as die fyn balans gebreek word. Tussen Mei en September 1961 het Tunisië pas die "Bizerte-aangeleentheid" beleef: die Franse het steeds 'n militêre basis in hierdie noordelike stad, en Bourguiba, vasbeslote om hul vertrek te verkry, het die kragmeting gekies, ondanks waarskuwings van sy gevolg en sy weermagpersoneel. Militêr was die ramp voltooi, maar de Gaulle het uiteindelik ingestem om die basis in 1963 te ontruim.
BBY keur die metode nie goed nie. Hy sê dit, en veral skryf hy dit in 'n hoofartikel van Oktober 1961. "Persoonlike mag", "trots", "minagting" ... Die woorde is sterk. Bourguiba-telefone begin 'n lang bespreking. 'U argumente is geldig, erken die president, maar dit is in my geval nie van toepassing nie. Ek sal weet hoe om die slaggate wat u beskryf, te vermy. Ons laat mekaar as goeie vriende, ten minste in voorkoms. Die koerant word nie verbied of beslag gelê nie.
Baie vinnig, daarenteen, word die "amptelike" pers ontketen Afrika-aksie. Sonder veel sukses. Tot die dag toe die goewerneur van Tunis, onder opdrag van die Oppervegter, sy beste uniform aantrek en hom in die hoofkwartier van die koerant voorstel. 'Die president,' verduidelik hy aan BBY, 'vra my om u daaraan te herinner dat die titel Afrika-aksie behoort aan hom en hy wil dit herstel ".
Die span is stomgeslaan. Beslis, Bourguiba het die koerant in die dertigerjare bekendgestel Tunisiese aksie, maar hierdie titel het lankal verdwyn, en daarvandaan tot die gevolgtrekking gekom dat die term "Aksie" sy eiendom is ...
Omdat BBY bewus is dat die tyd nie meer vir bespreking is nie, vra hy of hy voordeel kan trek uit 'n tydperk van 'n paar weke, tyd om lesers in kennis te stel van die verandering van die titel. Die goewerneur stuur en bel die volgende dag terug: geen vertraging nie. Twee dae voor sluiting, Afrika-aksie het nie meer 'n naam nie.
"Ek het die kantoor verlaat om my idees te verfris en 'n oplossing te vind," onthou BBY. Die nuwe titel moes natuurlik die woord "Afrika" bevat. " Maar steeds ? "Ek kon nie vind sonder om te hard te kyk nie, Jong Afrika, sluit hy af. Afrika was jonk, waarom nie? Die volgende week, 21 November 1961, verskyn die eerste "regte" uitgawe van Jong Afrika.
Hierdie artikel verskyn eers op https://www.jeuneafrique.com/1058406/culture/il-y-a-60-ans-bechir-ben-yahmed-posait-la-premiere-pierre-de-ledifice-jeune -afrique /? utm_source = jong Afrika & utm_medium = flux-rss & utm_campaign = flux-rss-young-africa-15-05-2018