In 2009 het ek hom weer vir die eerste keer gesien by my sussie se verjaarsdag partytjie en ons het soos beskaafdes gepraat en selfs so bietjie grappies gemaak. Hy het gesê hy verlang na my, en toe hy die Tiener sien, toe kry hy trane in sy oë. Ek het my kind gevat, in my kar geklim en vroeër huistoe gegaan. Ek sien net nie weer kans nie… Mense verander nie. Verál nie Narsissiste nie.
So, daar is nou ‘n nuwe neut wat jy in klein stukkies sny en fyn maak en jou blykbaar inside-out skoon skrop.
In hierdie tyd het ek aansoek gedoen vir werk oorsee. My stiefpa het my planne daar ook in die wiele gery…
Die kere wat hy op kantoor was het hy my verskree en verneder – soveel so dat ‘n kliënt wat toevallig destyds vir die arbeidsdepartement gewerk het, hom wou rapporteer. Die kere wat hy nie op kantoor was nie, het hy saam met sy grillerige maatjies by die hotel gaan kuier. Met hul duur whiskey en sigare en onderduimse gekonkel – die regerende party is nie van vandag af al korrup nie, hoor. Mandela draai in sy graf om as hy weet waste skuim in sy bedeling al sous geskep het. Of dalk nie. Dalk was hy baie goed bewus daarvan. Maar kom ons soek nou nie vir kak so vroeg op ‘n Maandag-oggend nie.
Daarná toe het die Spur te bestuurder (‘n ou familie-vriend) my nog oor die vingers getik: “Jy praat nie weer so met jou pa in mý restaurant nie…” Ek sê toe vir hom: “En jy? Wat van die getroude omies wat jy toelaat om jou waitresses te spyker in jou restaurant se toilette? Jy’s fokken kômmen, man!” Daai is my relletjie met die Spur!
Haai, ek praat nie nou mooi nie! Ek het hoeka ‘n ou vriend gehad wat vandag lewenslange tronkstraf uitdien omdat hy destyds sy stiefpa vermoor het. Hy en die tuinjong.