Foto deur Priscilla du Preez / Unsplash
Wat presies is geestesversteurings? Die antwoord op hierdie vraag is belangrik, want dit gee inligting oor hoe navorsers te werk moet gaan om geestesversteurings te verduidelik, hoe die publiek reageer op mense wat dit ervaar, en hoe ons te werk moet gaan om behandelings daarvoor te ontwikkel.
Ondanks die belangrikheid van hierdie vraag, is daar weinig konsensus oor die antwoord. Sommige meen dat geestesversteurings breinsiektes is. Ander beweer dat dit sosiale konstrukte is wat gebruik word om afwykende gedrag te medisyne. Sommige meen dat dit evolusionêr-aanpasbare gedragsreaksies is wat nie meer vir ons in 'n moderne konteks werk nie. En sommige dink dat dit foute of vooroordele is in ons kognitiewe 'kodering'. Ander mense glo dat dit net normale reaksies op vreeslike situasies is.
Toe ek met die opleiding as kliniese sielkundige begin het, het ek ongemaklik gevoel om blootgestel te word aan hierdie uiters uiteenlopende begrip van wat geestelike afwykings is, en hoekom hulle dalk nie as 'n disbestel of a Dysfunksie. Dus, toe ek my PhD-navorsing begin, het ek besluit om 'n bietjie duidelikheid te soek rakende hierdie konsep wat dien as 'n fondamentele pilaar vir psigiatrie, kliniese sielkunde en vir soveel van ons gesprek oor geestesgesondheid.
My eerste waarneming was dat dit wat ons as geestesversteuring beskou, nou verband hou met hoe ons dink dat die menslike liggaam en gees in 'n algemene sin werk. Byvoorbeeld, 'n sellulêre bioloog is van mening dat geestesversteurings breinsiektes is, in vergelyking met 'n sosioloog wat die hele konsep van geestesversteurings as 'n sosiale konstruksie kan beskou. 'N Mens se begrip van hoe mense werk beïnvloed 'n mens se begrip van wat dit vir mense beteken om' disfunksioneel 'te wees. In 'n sluwe voorbeeld, as ons 'n tydmasjien beleef, René Descartes besoek en hom gevra het wat geestesversteurings is, kan ons aanneem dat sy antwoord gegrond is op sy dualistiese begrip van die gees-liggaam. Miskien sou hy voorstel dat geestesversteurings korrupsies van die siel verteenwoordig, of miskien 'n soort meganistiese ineenstorting in die siel wat deur die pineaalklier kommunikeer.
Hierdie waarneming wys op 'n paar interessante vrae: kan sekere raamwerke van menslike funksionering beter wees as ander om ons te help om oor geestesversteuring te dink? Kan 'n meer nuttige siening van menslike funksionering 'n ryker begrip van geestesversteuring veroorsaak? Deur die bestek van my navorsing te verklein, het hierdie vrae my gebring in 'n posisie bekend as 'vergestalt enactivisme'.
Embodied enactivism is 'n groeiende posisie in die filosofie van denke en kognitiewe wetenskappe. Dit is 'n 'biologiese' posisie deurdat dit fisiologiese prosesse erken wat noodsaaklik is in die strewe om menslike gedrag te verstaan, maar dit plaas ewe veel waarde aan persoonlike betekenis en interpersoonlike verklaringskale. Op hierdie manier slaag dit daarin om nie-reduksionisties te wees sonder om die belangrikheid van ons beliggaming as biologiese wesens te ignoreer. Dit is hierdie breedte van perspektief wat my aandag aanvanklik gevestig het op beliggaamde enaktiwisme as 'n raamwerk van menslike funksionering, waarvandaan geestesversteuring oorweeg moet word. Die geïmpliseerde enactivisme beskou die verskillende verduidelikingsskale wat relevant is vir die verstaan ​​van menslike gedrag as verskillende aspekte van dieselfde dinamiese geheel - 'n organisme wat staan ​​in verhouding tot sy wêreld.
Om dit 'n bietjie verder te laat uiteensit, beskou beliggaamde enactivisme die gedagtes as vergestalt, ingebed en rolspel. 'Embodied' verwys na die idee dat die gees volledig materieel is, insluitend nie net die brein nie, maar ook die brein-liggaamstelsel. Ons ry nie net breine soos motors nie, maar ons 'self' bestaan ​​uit ons hele liggaam. 'Embedded' verwys na die idee dat ons ryk en tweerigting verbonde is aan die wêreld rondom ons, en dat hierdie verband 'n geweldige invloed op ons gedrag het. Ons leef in 'n fisiese sowel as 'n sosiokulturele omgewing. Met verloop van tyd het ons albei vorm hierdie wêreld en is gevormde daardeur. Laastens verwys 'enaktief' na die idee dat die betekenis wat ons ervaar, verwerk word deur ons inherente doel as strewe-organismes. Ons sien nie net die wêreld rondom ons as droë feite nie, maar ervaar die wêreld as immanente betekenis. Hierdie betekenis is nie daar in die wêreld nie, en word ook nie deur ons gebou nie, maar gaan eerder oor die werklike verhouding tussen die stand van die wêreld en ons doel om te probeer leef. Die wêreld het betekenis vir ons.
Embodied enactivisme laat ons nadink oor die brein, liggaam en omgewing wat almal saam optree as 'n komplekse stelsel. Hierdie breë perspektief sluit aan by duidelike bewyse dat alles van gene tot kultuur 'n belangrike rol in die geestesversteuring speel. Meer en meer blyk dit dat geestesversteuring moontlik nie gedefinieer word deur 'n enkele biologiese afwyking of wese nie (soos 'n wanbalans van chemikalieë in die brein); Dit wil voorkom asof geestesversteurings bestaan ​​uit netwerke van meganismes wat die brein-liggaam-omgewingstelsel dek, wat saam betrokkenheid by wanaanpassende gedrag behou.
Langs hierdie omvattende perspektief het beliggaamde enactivisme 'n besondere begrip van waardes en normatiwiteit, en beskou dit as regte dinge in die wêreld wat bestaan ​​vir organismes deur hul noodsaaklike verhouding met die omgewing. Dit het die potensiaal om 'n verdeeldheid aan te spreek wat tans bestaan ​​tussen diegene wat geestesversteurings beskou soos gedefinieër deur norme en waardes (verwys na as 'evalueerders') en diegene wat geestesversteurings sien as 'n natuurlik gedefinieerde verskynsel (bekend as 'objektiviste'). Van die sien van 'n beliggde enaktivis is geestesversteurings natuurlik en normatief: dit is gedragspatrone, denke en emosies wat in konflik is met die persoon se werkswyse in die wêreld.
In die eerste plek word veral die nut van die siening van 'n geestesversteuring deur die lens van beliggaamde enactivisme beklemtoon, met die oog op groeiende ondersteuning. Geestesversteurings kan die beste beskou word as netwerke van meganismes, eerder as as siektes met duidelik gedefinieerde essensies. Ondanks die feit dat ons beïnvloed word deur faktore wat die brein, liggaam en omgewing oorheers, sien ons steeds oënskynlike patrone van nood en disfunksie - soos depressie en angs - eerder as 'n verskeidenheid van idiosinkratiese lewensprobleme. Hoekom is dit? Geïmpliseerde enactivisme dui op die moontlikheid dat hierdie patrone van gedagtes, gedrag en emosies 'klewerige neigings' in die menslike brein-liggaam-omgewing-stelsel verteenwoordig.
'Sticky' is my manier om die konsep van 'n aantrekkingskom te beskryf - in wiskunde, 'n toestand waarin 'n stelsel neig om te val en te bly ten spyte van verskillende beginomstandighede. As dit in gewone taal geplaas word, kan geestesversteurings denkpatrone, gedrag en emosies wees waarin die menslike brein-liggaam-omgewingstelsel geneig is om te val, en hierdie patrone is moeilik om te verander omdat dit selfonderhoudend is.
Depressie is deels depresie, omdat dit 'n patroon van denke, gedrag en emosie is wat die menslike brein-liggaam-omgewing-stelsel geneig is om in te val en vas te sit. Vanuit hierdie perspektief is geestesversteurings vaag, maar werklike patrone in die wêreld wat ontdek kan word, eerder as waarop besluit word. Die belangrikste is dat dit steeds die soort dinge is wat ons kan probeer verduidelik.
Om hierdie konsep 'n bietjie meer te verstaan, stel u voor dat u 'n houer met 'n katjie-rommel met albei hande hou. Die vloer van hierdie houer is gevorm soos 'n landskap met heuwels en valleie. Stel jou voor dat jy 'n marmer in die houer plaas en jou hande beweeg sodat die marmer oor die landskap rol. Let op hoe die marmer in die valleie vassit en teen die heuwels afspring; hoe dit soms in patrone of spesifieke spore oor die landskap val. In hierdie analogie verteenwoordig die marmer op verskillende plekke in die houer verskillende toestande waarin 'n persoon kan wees, en die vorm van die landskap verteenwoordig die gekombineerde invloede - wat wissel van chemikalieë tot kultuur - wat 'n persoon se gedrag beïnvloed. In die linkerbovenhoek is daar 'n besonder diep vallei wat depressie of 'n ander geestesversteuring voorstel. As die marmer in hierdie vallei vassit, moet jy die houer regtig kantel en skud om die marmer daarvandaan te laat beweeg. Terwyl die marmer in die vallei vassit, kan dit net heen en weer beweeg en in dieselfde gedragspatroon vassteek; depressie is dus 'klewerig'.
In hierdie siening, as ons depressie (of 'n ander geestesversteuring) gaan verklaar, is dit die netwerk faktore wat hierdie vallei gevorm en onderhou het. Ons moet verstaan ​​hoe hierdie netwerk so gevorm word dat dit hierdie patroon van gedrag, gedagtes en emosies handhaaf, ondanks die feit dat dit verkeerd aangepas is vir die persoon wat geraak word.
Ek beweer beslis nie dat 'n beliggaming van 'n aktiewe perspektief die finale woord oor die aard van geestesversteuring is nie. Inteendeel, ek dink dit verteenwoordig 'n haalbare antwoord op die vraag Wat is geestesversteurings? en een wat my gehelp het om duidelikheid te vind terwyl ek my kliniese sielkunde-opleiding voortsit. As die wetenskap van psigopatologie moet vorder, moet ons voortgaan om hierdie vraag te stel en ons antwoorde te verfyn.
Kristopher Nielsen is 'n PhD-student in sielkunde aan die Victoria Universiteit van Wellington in Nieu-Seeland.