Tuis Bybelse Eenheid Die evolusie van die Drie -eenheidsleer
Moderne Christene het die vroeë kerk dank verskuldig. Haar nalatenskap van moed onder vervolging staan ​​tot vandag toe as 'n gewaagde getuienis van geloof. Hierdie nalatenskap het egter 'n neiging om die verwoestende impak van valse leraars wat kort na die hemelvaart van Christus ingesluip het, te oorskadu. Hierdie beweerde Christene, beter bekend as Gnostici, het die skrif subtiel verdraai deur heidense Griekse filosofie te gebruik om die leer van die Drie -eenheid vas te stel.
Daar word gesê dat die kerkrade van die vierde eeu sulke dwaalleer ontwortel en die Christelike leer beskerm het teen die inbreukmaking van heidense filosofie. Maar 'n meer noukeurige ondersoek van die historiese verslag onthul 'n heel ander verhaal. Hierdie artikel beklemtoon spesifieke feite oor persone en gebeure rondom die ontwikkeling van die Trinitariese leerstuk wat noodsaaklik is vir 'n akkurate evaluering, maar wat selde, indien ooit, in die populêre onderrig genoem word.
Eertydse Israel het altyd die onderskeid gehad om in een opperste God te glo. Hierdie mono-teïstiese geloofsbelydenis van Israel, bekend as die Sema word in Deuteronomium 6: 4 gevind: "Hoor, Israel: Die HERE onse God, die HERE is een."
Daar is 'n paar keer in Genesis waar God 'Laat ons' sê, beide die NIV en NET1 studiebybels erken dit as God wat sy hemelse voorhof van engele aanspreek. Die konsekwente Ou -Testamentiese gebruik van die persoonlike naam Yahweh (YHWH) in samewerking met enkelvoudige persoonlike voornaamwoorde soos I, me, en my, moet enige twyfel verwyder dat die eertydse Israel geglo het dat God 'n unieke persoon is.
Jesus self bevestig die Sema deur hierdie ou belydenis van Israel woordeliks in Markus 12:29 aan te haal. Tog het hy dit nie voorgestel nie "Die Here is een" bedoel enigiets anders as wat Israel dit altyd verstaan ​​het - 'n unieke persoonlike wese. Gedurende sy bediening het hy die Vader in die hemel as God geïdentifiseer en hom gereeld onderskei van hierdie 'enigste ware God' wat hy gedien het (Joh 17: 3).
Kort na die opstanding en hemelvaart het Petrus 'n evangeliese preek vir sy mede -Jode gehou. Maar in hierdie preek het Petrus nie die Trinitariese aard van God aangekondig nie. In plaas daarvan het hy God geïdentifiseer as die Vader in die hemel. Daarna beskryf hy Jesus as 'n man getuig deur God, en die Gees as die geskenk van God (Handelinge 2: 14-40). Hierdie boodskap was voldoende tot redding vir almal wat ore het om te hoor.
Net so het Paulus in sy brief aan die Efesiërs die Een God as die Vader geïdentifiseer (Ef. 4: 6) en verklaar dat hy "die God van onse Here Jesus" is (Ef. 1:17). Jesus sit dus "aan die regterhand" (Ef. 1:20) van sy eie God, wat die Een God van Israel is. Soortgelyke stellings verskyn in Paulus se briewe. Boonop identifiseer die OT en NT die Een God van Israel sonder uitsondering as die Vader alleen (bv. Mal. 2:10, 1 Kor. 8: 6; Ef. 4: 6; 1 Ti. 2: 5).
Alhoewel daar in die Nuwe Testament 'n paar keer na "God" verwys word, volg dit op die Ou -Testamentiese presedent waarin die titel "God" (elohim in Hebreeus, theos in Grieks) word soms op Yahweh se gekose agente toegepas om hul status as sy verteenwoordigers aan te dui.2 Hebreërs 1: 8-9 illustreer hierdie beginsel goed. Hier word Psalm 45: 6-7 op Jesus toegepas, wat daarop dui dat hy die hoogste verteenwoordiger van Yahweh en koninklike vise-regent is:
Maar van die Seun sê hy:U troon, o God, is vir ewig en altyd ... U het geregtigheid liefgehad en goddeloosheid gehaat; daarom God, jou God, het jou gesalf met die olie van blydskap bo jou metgeselle. "
Dr Thomas L. Constable, professor in Bybelverklaring by Dallas Theological Seminary, lewer kommentaar op hierdie koninklike troupsalm wat volgens baie geleerdes oorspronklik aan 'n vroeëre Dawidiese koning gerig was:3
Die skrywer spreek sy mensekoning as 'God' (Elohim) aan. Hy het nie bedoel dat die koning God was nie, maar dat hy in die plek van God gestaan ​​en Hom verteenwoordig het. Vergelyk Eksodus 21: 6; 22: 8-9; en Psalm 82: 1 waar die Bybelskrywers Israel se beoordelaars gode genoem het omdat hulle God verteenwoordig het. Dit is 'n uitspattige lofbetuiging vir die koning. God het hierdie koning geseën omdat hy die Here getrou verteenwoordig het deur te regeer soos Yahweh doen.
Dr Thomas Konstabel, Konstabel se aantekeninge oor die Bybel (Psalm 45: 6)
Ou -Testamentikus Walter Bruggemann verduidelik verder dat in Psalm 45, "Die koning word met vreugde deur olie gesalf deur God, wat beteken dat God die koning as tussenganger gekies het. Die koning verteenwoordig God deur te heers oor die mense in Jerusalem en met hulle te praat. Die koning verteenwoordig ook die mense deur in gebed met God te praat. Die digter vier die ideale koning, wat 'n spesiale verhouding met God het en wat geregtigheid en eer aan die koninkryk bring. " 4
Die Nuwe Testament bevestig dat die woord "God" hierin op Jesus toegepas word voorstelling sin deur te beklemtoon dat Jesus het 'n God oor hom, naamlik die Een God van Israel.5 Die meerderwaardigheid van Jesus bo alle ander verteenwoordigers van YHWH word deur sy maagdelike geboorte aangedui as die sondelose tweede Adam, en bevestig deur sy verheffing tot die "regterhand van God" - 'n posisie wat hom duidelik plaas oor die hele geskape orde terwyl hy by die dieselfde tyd onderskeidend hom van die Een God wat hy tot vandag toe aanbid as sy eie God (bv. Openb. 1: 6; 3: 2, 12).
Platonisme teenoor Bybelse Judaïsme
Die jaar 70 nC was 'n dramatiese keerpunt vir die jong kerk. Jerusalem is deur die Romeinse leër afgedank, die oorlewende Jode verstrooi en die Christendom van die Joodse geboorteplek ontkoppel. Die meeste van die apostels was teen hierdie tyd gemartel, en die kerk is gou onder die grond gedryf deur Romeinse vervolging.
Die Christendom het nietemin steeds uitwaarts versprei vanaf Jerusalem en in 'n heidense Grieks-Romeinse samelewing versadig in die idees van die beroemde Griekse filosoof Plato (428 vC). Plato het 'n mitiese verslag van die skepping geskryf Timaeus wat metafisiese teorieë bevat oor die aard van die mens wat later die post-apostoliese Christelike leer dramaties sou beïnvloed. The Catholic Encyclopedia sê:
Boonop word Plato se belangstelling in die natuur gedomineer deur 'n teleologiese beskouing van die wêreld soos geanimeer met 'n wêreldsiel, wat, bewus van die proses, alles vir 'n nuttige doel doen. . .hy glo dat die [menslike] siel bestaan ​​het voordat dit met die liggaam verenig is. [Plato se] hele teorie van idees, in soverre, ten minste, soos dit op menslike kennis toegepas word, veronderstel dit die leer van die pre-eksistensie.
Die Katolieke Ensiklopedie, Platon en platonisme
Plato se "Wêreld-siel" was ook bekend as die Logos, wat eenvoudig beteken woord. In die Platoniese filosofie verwys die Logos na 'n bewuste, rasionele organiserende beginsel van die heelal. Dit word uitgebeeld as 'n tweede god wat deur die Allerhoogste God gemaak is aan die begin van die skepping. Hierdie logos -ontlasting skep die materiële wêreld en alle immateriële menslike siele.6
Volgens Plato bestaan ​​mense se siele bewustelik en woon hulle by die gode in die hemel totdat hulle neerdaal aarde toe en in die baarmoeder ingaan om as mense gebore te word. Hulle word dan voortdurend gereïnkarneer as ander mense (of diere) totdat hulle genoeg wysheid verkry om uit 'n liggaamlike bestaan ​​vrygelaat te word om as ewig, liggaamlik siele na die hemel terug te styg.7
In skrille kontras met die Grieke leer die Hebreeuse geskrifte dat mense begin bestaan ​​wanneer hulle in die baarmoeder verwek word. Genesis 2: 7 dui aan dat die menslike siel (nephesh in Hebreeus) is nie suiwer immaterieel nie, maar bestaan ​​eerder uit 2 dinge in kombinasie: die asem van God en die stof van die aarde. Die enigste sin waarin 'n mens se siel kan "bestaan", is dus in die ewige plan van God, 'n konsep wat meer algemeen bekend staan ​​as predestinasie. EC Dewick sê oor hierdie kontras:
Toe die Jood sê dat iets 'vooraf bestem' was, het hy dit as 'reeds' in 'n hoër lewensfeer beskou. Die wêreldgeskiedenis is dus vooraf bepaal omdat dit reeds in 'n sekere sin reeds bestaan ​​en gevolglik vasgestel is. Hierdie tipies Joodse opvatting van predestinasie kan onderskei word van die Griekse idee van voorafbestaan ​​deur die oorheersing van die gedagte van "voorbestaan" in die goddelike doel.
EC Dewick, Primitiewe Christelike eskatologie, pp. 253-254
Hierdie idee word regdeur die Skrif gevind en ook in die buite-Bybelse rabbynse geskrifte van die Tweede Tempel. Enkele voorbeelde sluit in:
Voordat ek jou [Jeremia] in die moederskoot gevorm het, het ek jou geken en voor jou geboorte het ek jou geheilig; Ek het jou as 'n profeet vir die nasies aangestel. (Jer. 1: 5)
. . .die HERE [Yahweh]. . .vorm my [die Messias] uit die moederskoot om sy dienskneg te wees, om Jakob na hom terug te bring. . . (Jes. 49:5)
Maar Hy het my [Moses] ontwerp en bedink, en Hy het my van die begin van die wêreld af voorberei om middelaar van sy verbond te wees. (Testament van Moses 1:14, ongeveer 150 vC)
Vanuit 'n Joodse perspektief sou sleutelfigure in God se reddingsplan so seker ontstaan ​​het dat daar voor hulle geboorte as 'geskep' of 'bekend' gepraat word. Dit was bloot 'n idiomatiese manier om goddelike voorbestemming uit te druk. Die Hebreeuse konsep van figuurlike menslike voorbestaan ​​in die plan van God is diametraal teenoor die Griekse konsep van letterlike menslike voorbestaan ​​as bewuste immateriële wesens.
Philo Judaeus (20 vC - 50 nC)
Philo Judaeus was 'n gehelleniseerde Joodse filosoof wat in die tyd van Christus in Alexandrië, Egipte, gewoon het. Hy is veral bekend daarvoor dat hy elemente van heidense godsdienste soos platonisme, stoïsisme en gnostiese mistiek met sy eie Judaïsme vermeng het in 'n reeks kommentare oor die Ou Testament. Hierdie kommentare het later 'n diepgaande invloed op die teologie van baie vroeë kerkvaders gehad.
Alexandrië was 'n stad met 'n groot Joodse bevolking wat reeds 'n verwantskap getoon het met 'n magdom heidense Griekse en Egiptiese godsdienste. Geleerde Alfred Plummer identifiseer hierdie Alexandrynse Judaïsme as 'teosofie', en noem dit "Dit was 'n samestelling van teologie met filosofie en mistiek." 8
Philo se persoonlike affiniteit vir die Platoniese filosofie is goed gedokumenteer. Hy beskou Plato as die 'Soetste van alle skrywers' 9 en gehou by Platoniese leerstellings soos die bewuste voorbestaan ​​van die menslike siel en 'n ewig, liggaamlose toekoms. Harold Willoughby merk op Philo se sinkretisme:
Met sy bewondering vir die Griekse filosofie en sy lojaliteit aan sy eie godsdiens, bevind Philo hom in 'n dilemma. Hy was nie bereid om die filosofie of die godsdiens op te gee nie; daarom het hy probeer om hulle te versoen. In hierdie poging het hy net probeer doen wat ander bedagsame mense van sy eie ras in dieselfde omgewing probeer het om voor hom te doen. Meer as 'n halfeeu vroeër het Aristobulus sekere analogieë uitgewerk tussen sy voorvaderlike geloof en die bespiegelinge van Plato, wat hy verduidelik het deur die veronderstelling dat die Griekse filosoof sy idees by Moses geleen het. in die Pentateug wat hy ook al die moeite werd ag in die verskillende stelsels van die heidense filosofie. Dit was natuurlik 'n moeilike en gewelddadige prosedure; maar Philo het dit maklik bereik deur middel van die allegoriese interpretasiemetode, 'n instrument wat by die Stoïsyne geleen is.
Harold Willoughby, Heidense wedergeboorte, hfst IX
Die berugste poging van Philo om die Platoniese filosofie met die Ou Testament saam te smelt, behels die konsep van die Logos. Die Griekse en Hebreeuse kulture gee beide 'n prominente plek aan die Logos, maar hulle het baie verskillende konsepte agter hierdie gedeelde naam.
Die Platoniese logo's was 'n tweede god en 'n bewuste demiurg. Die Ou -Testamentiese logo's van YHWH, aan die ander kant, was nie 'n wat maar a wat. Alhoewel dit soms gepersonaliseer is (soos gesien in Spreuke 8), het dit nie verwys na 'n onafhanklike wese nie, maar eerder na YHWH se planne, bevele en aktiewe kommunikasie, wat gewoonlik deur engele, drome of visioene aan sy menslike ontvangers oorgedra is.10
In Philo se kommentaar word hierdie belangrike verskil tussen die Griekse Logos en die Hebreeuse logo's vervaag. Hy beeld God se logo's uit as alles van abstrakte rede11 tot 'n kwasi-onafhanklike "tweede god."12 Hy stel ook die idee voor wat die Ou -Testamentiese engel van die HERE nie bloot doen nie lewer die logo's van God, maar eintlik is die logo's van God.13 Sodoende beeld hy God se logo's uit op 'n manier wat "Ver oortref alles wat in die OT of LXX [Septuagint] gesê word." 14
Dr HA Kennedy kom tot die gevolgtrekking 'Die Logos -hipotese self, soos dit in Philo voorkom, is vol verwarring. Dit is ongetwyfeld deels te danke aan die samestelling daarvan uit heterogene elemente, Platoniese dualisme, Stoïese monisme en Joodse monoteïsme. " 15 Tog het hierdie paradigma baie patristiese skrywers beïnvloed wat die grondslag gelê het van die na-Bybelse Christologie, waaronder Justinus Martyr, Clement van Alexandrië en Origenes.
Soos die Philo -spesialis David T. Runia skryf, het die "[C] algemene vaders. . . gekom om Philo as 'n 'broer in die geloof' te beskou, en het nie geskroom om 'n groot aantal idees en temas uit sy geskrifte oor te neem nie. " 16
Justinus martelaar (100 - 165 nC)
Justin Martyr is in Palestina in 'n heidense gesin gebore. Hy studeer en gee onderrig as 'n Platoniese filosoof voordat hy hom oor die dertigjarige ouderdom tot die Christendom bekeer het. Hoewel hy die beste onthou word vir sy martelaarskap in die hande van Rome, speel Justin ook 'n deurslaggewende rol in die vorming van kerkleer.
Hy word erken dat hy die kerk die Logos Christologie, wat die leer van die menswording is in sy vroegste post-Bybelse vorm. Spesifiek interpreteer Justin die logos van Johannes 1: 1-14 om 'n bewustelik voorafbestaande geeswees te wees wat ingestem het om 'n mens te word deur die baarmoeder van Maria binne te gaan.
Maar hierdie interpretasie staan ​​in kontras met die logo's soos uitgebeeld in die Hebreeuse OT en Griekse LXX wat as agtergrond vir Johannes se proloog dien. Dr James Dunn wys daarop 'Voor-Christelike Judaïsme self gee ons geen werklike rede om aan te neem dat [die Woord en wysheid van God] meer as 'n verpersoonliking van die een God se aktiwiteit teenoor en in sy skepping beskou word nie.' 17
Die Woordeboek van die Latere Nuwe Testament en die ontwikkeling daarvan, een van gestem het Christendom van vandag 1998 Boeke van die Jaar, merk op dat '[Die] funksie van die Johannese' Woord '(logo's) benader die funksie van Wysheid, wat in Bybelse en postbybelse tradisies soms gepersonifieer word. " 18
Deur hierdie Hebreeuse tradisie te skryf, gebruik Johannes waarskynlik personifikasie op dieselfde manier in Johannes 1: 1-13. Dunn verduidelik, "Hoewel ons kan sê dat goddelike wysheid in Christus vlees geword het, beteken dit nie dat Wysheid 'n goddelike wese was nie, of dat Christus self by God bestaan ​​het." 19
Dr. Paul VM Flesher en dr. Bruce Chilton, spesialiste in Judaïsme en vroeë Christendom, waarsku ook dat 'Die proloog self reken Jesus nie op as 'n goddelike logo nie, alhoewel dit die logo self as ewig beskou. Hulle wys daarop dat die gewilde interpretasie van die logo's as 'n persoonlik voorafbestaande Jesus was "onbehoorlik beïnvloed deur die daaropvolgende teologie van die vroeë kerk. " 20
Hierdie daaropvolgende teologie is grotendeels gewortel in Justin se bewering dat die logo's van YHWH 'n bewustelik voorafbestaande wese was. Justin vind steun vir sy bewering in die Platoniese paradigma:
en die fisiologiese bespreking aangaande die Seun van God in die Timaeus van Plato, waar hy sê: 'Hy het hom dwars in die heelal geplaas', het hy op dieselfde manier by Moses geleen; want in die geskrifte van Moses hou dit verband met hoe hulle op daardie tydstip, toe die Israeliete uit Egipte gegaan en in die woestyn was, met giftige diere ingeval het ... en dat Moses ... koper geneem het en dit in 'n kruisvorm gemaak het ... Wat Plato gelees het, en nie akkuraat verstaan ​​nie, en nie begryp dat dit die figuur van die kruis was nie, maar dat dit 'n kruising was, het hy gesê dat die krag langs die eerste God dwars in die heelal geplaas is ... Want [Plato] gee die tweede plek aan die Logos wat by God is, wat volgens hom kruisgewys in die heelal geplaas is ...
Justin martelaar, Eerste verskoning, hfst. LX
Justin beweer dat die Hebreeuse geskrifte Plato geïnspireer het om die voorafbestaande Logos in syne te bedink Timaeus skeppingsrekening.21 Nadat hy die Platoniese paradigma so 'gelegitimeer' het, bou die apologeet sy Christologie rondom die Griekse idee van letterlike voorbestaan ​​en verweef dit met Philo se teorie dat die OT engel van die HERE is een en dieselfde as die OT logos van die HERE.
David Runia merk dit inderdaad op in Justin se werke "Die konsep van die logo's in 'n pre-inkarnate en geïnkarneerde toestand. . .gee skuld aan die Hellenistiese Judaïsme in die algemeen en Philo in die besonder. " 22 As Justinus dus in Johannes 1 lees dat die logo's wat alles geskep het later "vlees geword het" in die persoon van Jesus, lees hy dit nie deur die Hebreeuse lens van 'n verpersoonlikte logo wat later volledig beliggaam is deur die man Jesus nie; in plaas daarvan verstaan ​​hy dit so dat Jesus bewustelik sy geboorte as die OT-engel van die HERE bestaan ​​het voordat hy homself in 'n mens verander het.23
Maar daar moet noukeurig op gelet word dat Justin nie dink dat Jesus as Jahwe bestaan ​​het nie. Inteendeel, Justin beskou die Vader as "Die enigste ongebore, onuitspreeklike God," 24 terwyl Jesus "Is God deurdat hy die eersgeborene van alle skepsels is." 25 Met ander woorde, Justin beskou Jesus deur die Platoniese lens van 'n tweede en ondergeskikte God:
Daar is het gesê 'n ander God en Here [wat] onderwerp is aan die Skepper van alle dinge; wat ook 'n engel genoem word, omdat Hy die mense wat die skepper van alle dinge bekend maak - bo wie daar geen ander God is nie - dit aan die mense wil bekend maak.26
Die rol van Justin's Logos Christology in die vorming van die hoofstroom Christelike leerstelling kan beswaarlik oorbeklemtoon word. Baie toekomstige vaders van die kerk, waaronder Irenaeus, Tertullianus, Hippolytus en Eusebius van Caesarea, sou Justin se werke noem om hul eie teologiese verhandelinge te ondersteun.
Sy Christologie sou die grondslag word waarop alle toekomstige bespiegelinge oor die aard van Jesus Christus tydens die latere kerkrade gebou is. Maar Justin se siening van Christus as 'n tweede en ondergeskikte God sou uiteindelik ketterig beoordeel word op grond van die leerstelling wat hy gehelp het om te bou.
Origenes (185 - 251 nC)
Origen, gebore uit 'n Christelike gesin, het 'n voortreflike Griekse opvoeding ontvang wat deurdring is deur die leer van Plato. Hy het filosofie onderrig in Alexandrië, Egipte, en het uiteindelik die voorste Christelike intellektueel van sy tyd geword. Origenes is bekend vir sy mistieke bespiegeling oor die Skrif, na aanleiding van die allegoriese tradisie wat deur Philo vasgestel is. Ilaria LE Ramelli skryf oor die verband tussen Philo en Origen:
Philo was so diep oortuig dat die Mosaïese Skrif en Platonisme deur dieselfde Logos geïnspireer is om daarop aan te dring dat die Skrif eintlik die beroemde Platoniese leer van die idees uiteensit. . .Dit is belangrik, maar nie verbasend nie, dat Philo se eksegese spoedig deur Origenes oorgeneem is. . . .Philo verstaan ​​die Hebreeuse Geskrif as 'n allegoriese uiteensetting van Platoniese leerstellings. En Origen volg in sy voetspore.
Origenes het die Platoniese idee bevorder dat alle menslike siele reeds bestaan ​​het as rasionele wesens wat uit die hemel geval het en daarna in die baarmoeder ingegaan het om in die vlees gebore te word. Hierdie siele sou dan voortdurend van die een menslike liggaam na die ander gereïnkarneer word totdat hulle, deur mistieke nadenke, uiteindelik opgevaar het na die hemel. In hierdie model sou alle siele (insluitend Satan) uiteindelik verlos word.27
Dit was Origenes wat die teorie bedink het wat bekend staan ​​as die Die ewige geslag van die Seun. Hierdie pilaar van die trinitariese teologie bring 'n baie belangrike verandering aan Justin se siening dat Jesus in die voor-menslike vorm deur God verwek is aan die begin van die skepping. Origenes het voorgestel dat Jesus nooit 'n begin gehad. Die woord "verwek" kan uitgestrek word tot 'n oneindige tydsbestek, sodat Jesus tot op hede vir ewig 'verwek' word in 'n mistieke sin wat eenvoudig nie begryp kan word nie:
. . . [dit] kan nie eers deur denke opgevat of deur waarneming ontdek word nie, sodat 'n menslike verstand moet kan begryp hoe die ongebore God die Vader van die eniggebore Seun is, omdat Sy geslag is ewig en ewig. . . 28
Origen se idee dat die gebore Seun 'n 'beginlose' begin het, is gewortel in die platoniese metafisika, en het gewild geword in sekere dele van die gehelleniseerde kerk. Maar hierdie konsep is nie deur almal aanvaar nie en sou uiteindelik die vlampunt van kontroversie word in die Christologiese debatte van die daaropvolgende eeu.
Origenes self sou postuum as ketter by die Vyfde Ekumeniese Raad geanatiseer word vir ander leerstellings in die werk wat sy teorie oor die Die ewige geslag van die Seun. 29
Tertullianus (160 - 225 nC)
Quintus Septimius Florens Tertullianus is gebore in Kartago, Afrika. Tertullianus, 'n tydgenoot van Origenes, was 'n bekende teoloog en 'n ewe begaafde skrywer. Hy was die eerste Latyns -Christelike filosoof wat die teologiese term "Drie -eenheid" gemunt het en 'n formele leerstelling daarvoor verskaf het.30 Tertullianus se idees, gebou op die Logos Christologie van die vorige eeu, bevat baie van die frases wat in die amptelike belydenisskrifte voorkom.
Tog het Tertullianus nie 'n gelyke, mede-ewige, mede-noodsaaklike Drie-eenheid bedink nie. In plaas daarvan het hy in gedagte 'n ongelyke Drie -eenheid waarin God verskil van die Seun en die Heilige Gees en dit ten volle beter is. Vir Tertullianus was daar 'n tyd toe die Seun nie bestaan ​​het nie: 'Hy kon nie die Vader voor die Seun gewees het nie, en ook nie 'n Regter wat voor die sonde was nie. Daar was egter 'n tyd dat geen sonde by Hom of die Seun bestaan ​​het nie. " 31
Later het kerkrade gekyk na Tertullianus se opvatting van die Drie -eenheid. Die Nuwe Katolieke Ensiklopedie notas: "Op min gebiede van die teologie is Tertullianus se sienings natuurlik heeltemal onaanvaarbaar." 32 Die man wat die konsep van die Drie -eenheid in die teologiese diskoers ingebring het, is dus ketterig beoordeel volgens die finale weergawe van sy eie leer.
Die Arian -kontroversie (318 - 381 nC)
Die laaste deel van die reis na 'n amptelike leer van die Drie -eenheid het oor 'n tydperk van 60 jaar in die vierde eeu (318 - 381 nC) ontvou. Dit het 'n beroemde geskil behels, bekend as die Arian Controversy. As hierdie gedeelte van die kerkgeskiedenis in die hoofstroom -Christendom bespreek word, word Arius as 'n wolf in skaapsklere gegooi, en probeer hy verraderlik die gevestigde kerkleer met ketterse leringe ondermyn. Maar dit blyk 'n beduidende verdraaiing van die waarheid te wees.
Die teologiese toedrag van sake aan die begin van die vierde eeu was kompleks. As gevolg van onlangse Romeinse vervolging, bestaan ​​die kerk nie as 'n monolitiese liggaam met 'n eenvormige stel leerstellings nie, maar as 'n los netwerk van byna outonome gemeentes. Teen hierdie tyd het baie uiteenlopende sienings oor die aard van Christus ontstaan ​​uit die aanname dat Jesus bewustelik sy geboorte bestaan ​​het. Elke sekte was ewe oortuig dat hulle korrek was en het hul mededingers kragtig as ketters bestempel.33
Sommige van die mees spekulatiewe idees oor die natuur van Christus het hul oorsprong in Alexandrië, Egipte, die antieke spilpunt van intellektuele denke waar Philo en Origenes eens geleer het. 'N Biskop met die naam Alexander was die voorsitter van die kerk in hierdie beroemde hawestad, en onder hom was 'n ouer Libiese priester met die naam Arius.
Die kern van die onenigheid tussen Arius en sy biskop was die manier waarop hulle die woord omskryf het verwekte. Arius het aangevoer dat, aangesien die Vader alleen is ongebore, die Vader is die enigste bron van alles wat bestaan. Die Seun kan nie wees nie mede-ewig want dit sou beteken dat hy is ongebore, maak 2 ongebore bronne van alles eerder as een.
In ooreenstemming met die kerk van die tweede eeu, het Arius aangevoer dat die term 'verwek' 'n begin nodig het. Hy het geglo dat die Seun se bestaan ​​begin het toe hy deur die Vader verwek is net voor die skepping van die wêreld. Biskop Alexander aanvaar egter die bewering van Origenes dat die Seun verwek kan word by God is tog ook mede-ewig met God deur middel van 'n mistieke 'verweking' wat oor die ewigheid strek.
Toe Alexander agterkom dat sy eie priester hierdie punt betwis, stuur hy 'n skerp brief aan 'n mede -biskop waarin hy aanspraak maak op die ekskommunikasie van Arius en sy ondersteuners as mans wat niks minder as goddeloses was nie omdat hulle die teorie van die ewige generasie van Origen ontken het: 'Ek het myself opgewek om die ontrouheid van die mense te wys wat sê dat daar 'n tyd was dat die Seun van God nie bestaan ​​nie.' 34 Dit het effektief vorige bydraers tot die Drie -eenheidsleer, soos Tertullianus en Justinus Martyr, as goddelose en ontroue mans bestempel, want hulle was van mening hierdie standpunt lank voor Arius.
In reaksie op hierdie vyandigheid het Arius per brief probeer versoen met sy biskop. Hy herhaal sy standpunt met respek en merk op dat dit die geloof is wat ontvang is "Van ons voorvaders," verwys moontlik na mans soos Justin en Tertullian. Maar Alexander het hierdie openings verwerp en in 318 nC 'n plaaslike raad byeengeroep, waar die leierskap 'n dokument moes onderteken waarin hy sy Origenistiese Christologie bely. Diegene wat geweier het, moes geskors word.35
Tog was daar op hierdie punt in die kerkgeskiedenis geen 'ortodokse' siening oor die metafisiese aard van Christus nie. Dr. RPC Hanson wys daarop "Alexander se neiging tot Origenes was die gevolg van sy persoonlike keuse, nie die voortbestaan ​​van die tradisie van sy siening nie." 36 In teenstelling met die nie -gevestigde ortodoksie, maar die persoonlike mening van biskop Alexander, weier Arius om die dokument te onderteken en word daarna verdryf. Maar sy ondersteuners het later hul eie raad gehou om hom weer in te stel. So begin 'n reeks omstrede rade wat dreig om die kerk en die ryk te skei.
Konstantyn en die Raad van Nicea
Konstantyn die Grote was keiser van Rome ten tyde van die Arian -kontroversie. Gedurende sy gewelddadige regering het hy sy skoonpa, drie swaers, 'n neef, sy eersgebore seun en sy vrou vermoor. Hy was ook 'n opportunistiese man wat die Christendom nominaal omhels het nadat hy 'n droom gehad het waarin hy 'n kruis in die lug gesien het, en aan hom gesê is dat hierdie simbool hom militêre oorwinning sou gee.37
Konstantyn het aanvanklik probeer om die ontluikende geskil tussen Arius en Alexander per brief op te los. Die keiser beskou die onenigheid nie as 'n ernstige teologiese saak nie; Sy primêre doel was eerder om 'n ryk te verenig wat vinnig op godsdienstige sektariese wyse gefragmenteer word. Toe sy poging om vrede te bewerkstellig misluk, het hy die Raad van Nicaea in 325 nC byeengeroep.
Die opkoms was relatief skraal - slegs ongeveer 300 van die 1800 wat na die konferensie genooi is, het dit werklik bygewoon, en die meeste hiervan was Alexander se ondersteuners.38 Aan die einde van die verrigtinge het Konstantyn 'n toespraak gelewer waarin die deelnemers aangemoedig word om vir die biskop se Origenistiese Christologie te stem. Hy het sy saak gemaak deur skrywers soos Virgil, Cicero en 'n heidense priesteres met die naam Erythraean Sybil te noem. Maar sy belangrikste bewys was Plato s'n Timaeus:
Die geskiedenis getuig dat die Raad van Nicaea gestem het vir die keiser wat deur biskop Alexander onderskryf word. Maar die bewoording van die geloofsbelydenis - wat die uiters omstrede en oorspronklik gnostiese term gebruik het homoousios (wat "dieselfde stof" beteken) - laat dit oop vir verskillende interpretasies.39
Laastens, Plato self, die sagmoedigste en mees verfynde van almal, wat eers opgestel het om die gedagtes van mense uit verstandige tot intellektuele en ewige voorwerpe te trek, en hulle geleer het om na sublimere spekulasies te streef, in die eerste plek met waarheid verklaar dat 'n God bo verhewe is elke essensie, maar vir hom het hy [Plato] ook 'n tweede bygevoeg, wat hulle numeries as twee onderskei, alhoewel beide een volmaaktheid besit, en die wese van die tweede Godheid wat van die eerste voortgaan. . .Daarom kan ons, volgens die beste rede, sê dat daar een Wese is wie se sorg en voorsienigheid oor alle dinge is, selfs God die Woord, wat alles beveel het; maar die Woord wat God self is, is ook die Seun van God.
Rede van Konstantyn aan die vergadering van die heiliges (Eusebius)
As gevolg hiervan het 'n nuwe ronde gruwelike rade in die daaropvolgende dekades byeengeroep. Dit sluit die dubbele raad van Rimini-Seleucia in 359 nC in, wat beter verteenwoordig was as Nicaea met byna 500 biskoppe saam, maar tog ten gunste van die Ariaanse beskou.40 Die meerderheid van die talle rade wat Nicaea gevolg het, het inderdaad gestem teen Nicaea se posisie. Konstantyn self sou later verskeie kere van gedagte verander oor die kwessie en uiteindelik op sy sterfbed besluit om deur 'n Ariese priester gedoop te word.41
Athanasius (296 - 373 nC)
Athanasius was 'n Alexandriese Egiptenaar wat sy teologiese loopbaan as een van die diakens van biskop Alexander begin het. Drie jaar na die raad van Nicaea volg hy Alexander op as aartsbiskop van die Alexandrynse kerk. Athanasius het hardnekkig geveg vir die oppergesag van die Christologie van sy mentor en kry gevolglik die grootste eer vir die nederlaag van Arianisme aan die einde van die vierde eeu.42
In die biografie Stry vir ons almal, Dr John Piper merk op dat Athanasius as die Vader van die Trinitariese Ortodoksie.43 Ons word vertel dat al vyf die ballinge van Athanasius - die gevolg van skuldigbevinding aan misdade soos geweld, verduistering en verraad - eintlik die onregverdige vervolging van 'n onskuldige man was. Piper noem hom 'God se vlugteling'44 en kenmerk hom deur uitsluitlik sy vurige ondersteuners aan te haal, soos Gregorius van Nyssa:
Sulke uitbundige lof gee die duidelike indruk dat Athanasius slegs deur die apostels in sy vroomheid teenstrydig was. Ons ontdek egter 'n ander kant van hierdie man in een van Piper se aangehaalde bronne,46 'n wyd gerespekteerde studie oor die kerkrade van die vierde eeu genoem Die Soek die Christelike leer van God deur dr RPC Hanson:
Athanasius se misbruik van sy teenstanders, selfs toe te laat vir wat hy in hul hande gely het, bereik soms byna die punt van histerie ... In een van sy latere Festal Letters, terwyl hy sy kudde formeel aanspoor om hom nie aan haat te toedig nie, spreek hy 'n venynige haat uit Dit blyk ook duidelik dat Athanasius se eerste pogings tot gangsterisme in sy bisdom niks te doen gehad het met meningsverskille oor die onderwerp van die Arian -kontroversie nie, maar was teen die Melitiërs gerig. . .Toe hy in die saal was, het hy vasbeslote om hulle met 'n sterk hand te onderdruk, en was glad nie nougeset oor die metodes wat hy gebruik het nie. Ons kan nou sien hoekom, ten minste twintig jaar na 335, geen Oos -biskop met Athanasius sou kommunikeer nie. Hy is tereg skuldig bevind aan skandelike gedrag in sy stoel. Sy oortuiging het niks met leerstellige kwessies te doen nie. Daar kan van geen kerk verwag word om gedrag soos hierdie van een van sy biskoppe te verdra nie.
- RPC Hanson, Soek die Christelike leer van God, bl. 243, 254-255
Hanson bestee 'n hele hoofstuk van sy boek aan die afgryslike "Gedrag van Athanasius."47 Hier ontdek ons ​​dat Athanasius sy teenstanders gereeld belaster en hul oortuigings verkeerd voorgestel het. Hy het ook geen twyfel gehad oor die gebruik van fisiese geweld om sy doelwitte te bereik nie, 'n mededingende sekte wat bekend staan ​​as die Melitiërs te vervolg deur hulle gearresteer en geslaan te hê, en een van hul biskoppe vir dae in die gevangenis te sit.48
Maar toe die stof gaan lê, selfs die Vader van die Trinitariese Ortodoksie sou nie vriendelik beoordeel word deur die finale weergawe van sy eie geloofsbelydenis nie. Hanson wys daarop "Athanasius het geen woord gehad oor wat God as Drie is nie, onderskei van wat God as Een is, en het toegegee in 'n formulering van God as 'n enkele hipostase by Serdica, wat volgens standaarde van die Kappadokse ortodoksie ketters was." 49
Die Drie Kappadosiane
Kort na Athanasius se dood in 373 nC het drie teoloë uit die Cappadocia -streek in Klein -Asië die laaste hand gedoen oor die Trinitariese leer: Gregorius van Nazianzus, Basil van Caesarea en Basil se broer, Gregorius van Nyssa. Hierdie manne bedink die formule waarmee die Heilige Gees in die Godheid opgeneem is, wat ons die konsep van God as drie-in-een gee.
Die nuwigheid van hierdie idee blyk uit Gregorius van Nazianzus se eie erkenning "Van die wyse manne onder mekaar het sommige hom as 'n aktiwiteit beskou, sommige as 'n skepsel, sommige as God; " 50
Die idee van 'n 'drie -enige' God wat deur die drie Kappadosiane voorgehou is, was in werklikheid 'n heeltemal nuwe stelling wat baie te danke was aan die Griekse filosofie. Hanson skryf van die Kappadosiane:
Daar kan geen twyfel bestaan ​​oor [Gregorius van Nyssa] se skuld aan die Platoniese filosofie nie. . .Gregory hou vas saam met sy broer Basil en sy naamgenoot van Nazianzus, dat ons kan weet en moet glo dat God een "ousia" en drie "hipostases" is. . Hoewel Gregory inderdaad baie hedendaagse filosofiese idees in sy leerstelsel saamgesmelt het, is hy versigtig om sy skuld aan die heidense filosofie te erken en verkies hy om homself te mislei (soos byna al sy voorgangers en tydgenote) om te glo dat daar op die filosowe verwag is hul idees deur Moses en die profete.
- RPC Hanson, Soek die Christelike leer van God, bl. 719, 721-722
Regerende keiser Theodosius vind die filosofiese konsep van 'n drie-in-een God aantreklik. Hy het dit sy missie gemaak om enige godsdienstige stelsel - insluitend ander Christelike sektes - wat met sy nuwe teologie verskil, te verbied en met geweld te ontbind. Op 27 Februarie 380 nC het hy en twee ander regerende Romeinse keisers dus 'n gesamentlike bevel gegee voor aan die Raad van Konstantinopel, en laat twyfel oor hoe die daaropvolgende raad sou stem:
Na hierdie bevel het Theodosius die voorsittende biskop uit Konstantinopel verdryf en hom vervang met die Kappadokiaanse Gregorius van Nazianzus. Nadat hy godsdienstige gesag ooreenstem met sy teologiese voorkeure, het Theodosius die beroemde Konsilie van Konstantinopel in 381 nC byeengeroep. Die onvermydelike uitkoms het hierdie finale vorm van trinitarisme in amptelike ortodoksie gesementeer, hoofsaaklik omdat Theodosius dit in die Romeinse reg vervat het. Beide heidendom en Christelike oortuigings wat nie ooreenstem met die nuutgemaakte trinitarisme nie, was nou onwettig en oortreders is swaar gestraf.51
Vir ongeveer die eerste driehonderd jaar van die kerk - langer as wat die Verenigde State van Amerika bestaan ​​het - was daar geen konsep van 'n drie -enige God nie. Die huidige vorm van die leer het nie net geleidelik ontwikkel nie, maar dit het so ontwikkel dat die mense wat die boustene verskaf het, as ketters beoordeel is volgens die finale weergawe van die geloofsbelydenis. Historikus RPC Hanson verklaar tereg dat die vroeë kerkrade 'nie die verhaal van 'n verdediging van ortodoksie nie, maar van 'n soeke na ortodoksie, 'n soektog wat uitgevoer word deur die metode van trial and error." 52
Die hoofstroom Christendom het 'n enorme vertroue geplaas in die filosofiese gevolgtrekkings van mense wat honderde jare na Christus geleef het. Daar word aanvaar dat die Heilige Gees hulle gelei het om die leer van die Drie -eenheid te formuleer, maar soos Joseph Lynch sê, die "[C] rade was soms afwykende en selfs gewelddadige vergaderings wat nie die eenstemmigheid bereik het wat vermoedelik die teenwoordigheid van die Heilige Gees aandui nie." 53
Jesus het ons geleer hoe om ware lering te onderskei van valse leringe toe hy gesê het: 'U sal hulle aan hul vrugte herken.' (Matt 7:16). Die vrug van die Heilige Gees sluit liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedheid, getrouheid, sagmoedigheid en selfbeheersing in (Gal 5: 22-23). Die wysheid van die Heilige Gees is "vredeliewend, saggeaard, oop vir rede, vol barmhartigheid en goeie vrugte, onpartydig en opreg. " (James 3: 27). Daarteenoor karakteriseer deelnemer Hilary van Poitiers die kerkrade só:
Terwyl ons oor woorde baklei, oor nuwighede navraag doen, onduidelikhede benut, skrywers kritiseer, partyvrae beveg, probleme ondervind om saam te stem en voor te berei om mekaar te anatematiseer, is daar skaars 'n man wat aan Christus behoort. . .Ons bepaal geloofsbelydenisse volgens die jaar of per maand, ons verander ons eie bepalings, ons verbied ons veranderings, ons maak ons ​​verbod onbekwaam. Ons veroordeel dus óf ander in ons eie persone, óf onsself in die geval van ander, en terwyl ons mekaar byt en verslind, is dit asof ons mekaar verteer.
Hilary van Poitiers, Advertensie konst. ii. 4,5 (~ 360 nC)
Boonop is die Drie-eenheidsleer 'n post-Bybelse leerstelling wat gewortel is in die Griekse filosofie. Die Ou Testament het dit nie geleer nie, Jesus het dit nie geleer nie, die apostels het dit nie geleer nie, en die vroeë kerk het dit nie geleer nie. Ons is daarom verstandig om hierdie leerstelling noukeurig te evalueer teen die volledige raad van die Skrif.
Geplaas met toestemming van https://thetrinityontrial.com/doctrinal-evolution/
Die NET Bible Commentary sê: 'In die antieke Israelitiese konteks word die meervoud natuurlikerwys verstaan ​​as 'n verwysing na God en sy hemelse hof (see 1 Kgs 22:19-22; Job 1:6-12; 2:1-6; Isa 6:1-8)".
https://net.bible.org/#!bible/Genesis+1:26, Voetnoot #47
As Hastings woordeboek van die Bybel notas, die woord elohim (God) in die Ou Testament word nie net op Yahweh toegepas nie, maar ook op heidense gode, bonatuurlike wesens en mense. Bv Eks 7: 1, Eks 21: 6, Eks 22: 8-9; Ps 82: 1, bl. Joh 10:34.
Tolke is verdeeld oor die vraag of hierdie Psalm suiwer profeties is of oorspronklik gerig is aan 'n vroeëre Dawidiese Koning en later op Christus toegepas is. Ongeag, die feit dat hierdie koning het 'n God wat hom salf en seën (vers 2, 7) vertel die leser dat die titel elohim verwys na sy status as Yahweh se verhewe menslike verteenwoordiger.
Walter Bruggemann en William H. Bellinger Jr., Psalms, p.214.
Dat Jesus 'n God het, word uitdruklik in talle gedeeltes gestel, waaronder Matt 27:46, Joh 17: 3, Joh 20:17, Rom 15: 6, 2 Kor 1: 3, 2 Kor 11:31, Ef 1: 3, Ef 1:17, Heb 1: 9, 1 Pe 1: 3, Op 1: 6, Open 3: 2, Open 3:12. Dat die God van Jesus die Een God is, word deur Jesus self bevestig in Johannes 17: 3 en deur Paulus se identifisering van die Vader as beide die Een God en die God van Jesus. Sien byvoorbeeld 1 Kor 8: 6, bl. Rom 15: 6.
Plato, Timaeus, sek. 34a-34c.
Alfred Plummer, Evangelie volgens Johannes, bl. 61
Filo, Elke goeie mens is gratis
http://www.earlyjewishwritings.com/text/philo/book33.htmlBv Gen 15: 1, 1 Kon. 13:18, 1 Kon. 16:12, 1 Kon 17:24, 2 Kon 1:17, 1 Sa 3: 1, Amos 8:12. Bybelwetenskaplikes stem breedvoerig saam met Alfred Plummer se opmerking dat "in die Ou Testament ons die Woord of Wysheid van God verpersoonlik vind", eerder as om 'n tweede individu uit te beeld. (St. John, Cambridge School for Bibles, p. 61.)
Filo, Wie is die erfgenaam van Goddelike dinge, ch XLVIII, art 233ev.
Filo, Vrae en antwoorde in Genesis II, Sek. 62.
Alhoewel hierdie konsep entoesiasties deur die vroeë kerkvaders gekoöpteer is, is dit opvallende afwesigheid van die NT.
James DG Dunn, Christologie in wording, bl. 216. Hakies myne.
HA Kennedy, Philo se bydrae tot godsdiens, pp 162-163.
David T. Runia, Philo en die begin van die Christelike denke.
James Dunn, Christologie in wording, bl. 220. Hakies myne.
James Dunn, Christologie in wording, P. 212.
Paul VM Flesher en Bruce Chilton, The Targums: 'n kritiese inleiding, p. 432
Daar is geen historiese bewyse dat Plato ooit met die Torah in aanraking gekom het nie. Hy kon ook nie die woord teëgekom het nie steek in die verhaal van die bronsslang, want die Hebreeuse woord in Numeri 21: 8-9 is nek, beteken banier, seinpaal of vaandel. Die slang is nie op 'n kruis geplaas nie, maar a paal.
David T. Runia, Philo in die vroeë Christelike letterkunde, P. 99.
James Dunn merk op dat in die NT 'Die Hebreërskrywer weerlê die voorstel met krag -' Aan watter engel het God ooit gesê? . . ' (Heb. 1.5). " James DG Dunn, Christologie in wording, p. 155
Dialoog met Trypho, hfst. CXXVI
Dialoog met Trypho, hfst. CXXV
Dialoog met Trypho, hfst. LVI
Origenes, De Principiis, bk I, ch II, afdeling 4
Tertullianus, Teen Hermogenes, ChIII.
Joseph H. Lynch, Vroeë Christendom: 'n kort geskiedenis, P. 62
Briewe oor Arianisme en die afsetting van Arius
Ons leer slegs van hierdie brief deur Alexander se beskermheer Athanasius, wat dit in sy werk weergegee het De Sinodis en bestempel dit as 'braaksel uit hul ketters'. Sien Athanasius, De Sinodis
RPC Hanson, Die soeke na die Christelike leer van God, P. 145
In Geskiedenis van die Christelike Kerk, Philip Schaff merk op dat die woord homoousios was 'Nie meer 'n Bybelse term as' drie -eenheid 'nie' en is eintlik die eerste keer gebruik deur Gnostiese sektes van die 2de eeu, soos die Valentiniërs. Sien http://www.bible.ca/history/philip-schaff/3_ch09.htm#_ednref102.
Konstantyn is net voor sy dood deur die Ariaanse priester Eusebius van Nicomedia gedoop.
John Piper, Stry vir ons almal, P. 42
Piper, bl. 55
Gregory van Nyssa (aangehaal deur John Piper in Stry vir ons almal, p. 40).
Piper noem dr Hanson op bladsy 42.
Hanson, bl. 253
Hanson, bl. 870
Hanson, pp. Xix-xx / RE Rubenstein, Toe Jesus God geword het, p. 222-225
Joseph H. Lynch, Vroeë Christendom: 'n kort geskiedenis, P. 147
Bybelse unitarisme uit die vroeë kerk deur die Middeleeue
PDF aflaai, http://focusonthekingdom.org/Biblical%20Unitarianism.pdf
Die ontwikkeling van trinitarisme in die Patristiese tydperk
PDF aflaai, http://focusonthekingdom.org/The%20Development%20of%20Trinitarianism.pdf
AD 381: ketters, heidene en die aanbreek van die monoteïstiese staat
deur Charles Freeman
PDF aflaai, http://www.focusonthekingdom.org/AD381.pdf
Die Drie -eenheid voor Nicea
deur Sean Finnegan (Restitutio.org)
PDF aflaai, https://restitutio.org/wp-content/uploads/2019/04/The-Trinity-before-Nicea-TheCon-2019.pdf