Versindaba » Blog Archive » Resensie: Meditasies (Joan Hambidge)
Resensie: Meditasies (Joan Hambidge)
Die bardo van meditasie as reis: Meditasies deur Joan Hambidge, Human & Rousseau, 2013.
Die eerste gedig, “Tafereel”, bevat belangrike beginkodes wat die res van die bundel in perspektief plaas. Die term “meditasie” word in die bundel oorwegend gebruik as reis na en herbesoek van plekke, gebeure en toestande in ‘n poging om te herevalueer en sin te gee. Die begingedig besing die rustige bestaan van eenvoudige mense in Beijing:
Sulke skakels bestaan, soos in die verlede, meestal uit verwysings na die werk van ander digters en kunstenaars, na dié mense self (dikwels in opdragte by enkelgedigte), uit verwysings na literêre en ander teorieë, byvoorbeeld Freud, Lacan, Borges, Vladimir Propp, Schopenhauer en ander. Hambidge se fenomenale verwysingsraamwerk wat haar werk deur intertekstuele verwysings verryk, is een aspek wat bydra tot die gelaagdheid en diepgang in hierdie bundel. Die gedigte behoort veral te spreek tot akademici wat haar verwysings met redelike gemak kan volg, aangesien baie van haar insigte kom aan die hand van vakkundiges na wie sy verwys. Interessante “gesprekke” met sulke mense vind ons byvoorbeeld in gedigte soos Freud se sofa, My lyf, ‘n psigoanalitiese analise met verwysings na Lucian Freud en Lacan en Meditasie, tyd . Laasgenoemde gedig is besonder interessant omdat ‘n bepaalde lewensituasie hier beredeneer word aan die hand van Vladimir Propp se bekende werk Morphology of the Folktale waarin hy die basiese handelingspatrone in sprokies ontleed. Hierdie gedig lê eweneens klem op oorgange – hier verteenwoordig deur die Brooklyn-brug – asook op die problematiek van tyd en ruimte, soos dat die spreker ‘n sms van haar minnaar ontvang in ‘n ander tydsone as waarin dit gestuur is.
Tyd word ook in ander gedigte in die bundel geproblematiseer. Telkens besin die digter oor aspekte van tydsverloop, soos in San Francisco, ‘n meditasie: “O stad, ek soek na die mens / wat ek was …” Stad van Engele is ‘n gesprek met “die engele afgestaan aan die dood.” Ook verskeie ander gedigte verwys na mense wat aan die dood afgestaan is, onder andere Carl Mischke, Brief vir Chris Lombard, My pa, By ‘n foto van my ouma, Anne Sexton (1928-1974), Just Marilyn (1926-1962) en talle ander.
Gedigte oor die eie digkuns, die Ars Poëtica, kom veral voor in Afdeling II, Selfkonfrontasie. Hier vergelyk die digter haarself dikwels met ander digters soos Eybers, in Sel(f)portret op 55, ‘n meditasie of in Meditasie, jaloesie, ‘n gedig waarin na ‘n hele paar groot name in die Afrikaanse digkuns verwys word. Besinning oor die poësie en ander kunsvorme neem dikwels die vorm aan van ‘n soort gesprek met teoretici, soos in Meditasie, Agon waarin Harold Bloom, Emerson en Wallace Stevens se insigte “oor die veelvlakkigheid van die psige” aan die hand van hulle werk belig word. Vir wie skryf jy dan jou gedigte? is ‘n besinnende reis waarin die name van onlangs gepubliseerde digbundels in die gedig met mekaar verweef word:
Jonger digters dans ‘n pirouette, lig die lem
Tags: Joan Hambidge Meditasies, Marlies Taljard resensies
Wednesday, December 4th, 2013 | Resensies.
Een Kommentaar op “Resensie: Meditasies (Joan Hambidge)”
Marlies Taljard resenseer Meditasies deur Joan Hambidge | Books LIVE :
December 5th, 2013 at 2:17 pm
[…] Volledige resensie: Versindaba […]
Charl-Pierre Naude: Besonder goeie gedig.
Louise Viljoen. Of Chisels and Jackhammers: Afrikaans poetry 2000-2009