landbou | coetzeeblog
Category Archives: landbou
20 Sondag Aug 2017
Posted by coetzee2014 in Caaguazu, landbou
Hulle sê, daar was dertig jaar, die mooiste Brachiaria weidings en dit het ons ook gesien, met ons besoeke aan die Brits vriende. Mooi speenkalwers. Die afgelope week, kuier ons weer daar en ek hoor die gedreun van die trekkers. Stel bietjie ondersoek in en sien die stofwolk van die kalkstrooier. Dit beteken net een ding. Weiding, wat omgeploeg word vir soja, mielies en ander kontantgewasse. Weiding, nou vaal geskroei, deur die swaar, ongekende ryp, wat ons onlangs gehad het.
Posted by coetzee2014 in landbou, stroper
independencia, klip, soja
Die gewoonte is mos maar, om agter die stroper te loop en te kyk, of hy nie mors nie. Die drom en die windspoed, en al die ander verstellings moet net reg wees, weet ek nou nie of vandag se moderne masjiene met al hulle sensors en elektroniese meetapparaat, dit self doen nie. Ons wil nie onnodige saadvermorsing he nie. Nie dat ek myself, ooit, as ´n saaiboer, beskou het nie, maar gesien en geluister, wat sê die regte saaimanne.
Met dié, dat die grond verhuur is en al daardie aktiwiteite nou net hier om my plaasvind, gooi ek gereeld ´n ogie daar. Stap juis, verlede week, met die stropery, agter die ou groen monster, om te kyk of hy mors. Gelukkig toe nie, maar val my oog op die ronde, plat klip, in die land. Nou dít, is ´n skaars ding in hierdie geweste. Bekyk hom mooi, hy wys die geskendheid, waar die skotteleg en seker die planters se kouters, hom bygekom het. Hier word mos nie geploeg nie, anders was hy dalk begrawe. Duidelik, het hy ´n redelike lang tyd, daar gelê. Wonder, nou hoé sou hy dáár beland het? Waar kom hy vandaan? Daardie soort klippe lê nie rond, in die lande nie. Groot genoeg, om enorme skade aan te rig, so die stroper se tafel hom dalk wel optel. Tel hom op en dra hom na die kant van die land en plaas hom, net onder die draad, waar hy niks en niemand kan pla en skade aandoen nie.
Laat dit my dink aan die storie, wat vriend Jaco vertel, van die groot klip, wat in ´n land in hulle ou wêreld, daar in die Noord-Oos Vrystaat gelê het en daar maar net om hom of bo-oor hom gewerk is. Niemand het gedink om hom te verwyder nie, maar was altyd ´n steen des aanstoots vir skoonpa, oom Petrus. Op ´n dag, ry hy toe juis daar verby, terwyl hulle besig is om die land te bewerk. Hou hy net daar stil en wink een van die trekkerdrywers nader, noem aan hom dat die eienaar hom pas gebel het en hom gevra het om die boodskap oor te dra, dat hulle, tog die klip uit die land moet verwyder. Met die terugkeer, van die dorp af, was daar geen teken meer van die klip nie.
So, verwyder mense klippe, in´n pad, sonder dat ander daarvan bewus is, al speel ´n witleuentjie soms ´n rol, om die klip, te skuif. Kan ons nie maar meer gereeld, sulke klippe uit die pad rol nie?
Lees ek oor die goeie hoedanighede van turksvye. ´n Lang en gesonde lewe, is jou amper gewaarborg, by die gereelde eet van die vrugte. Natuurlik, as jy dit gereeld, kan inneem, wat seker, normaal net hierdie tyd van die jaar, is. Dan, moet die inneem daarvan, ook nie met overdaad gepaard gaan nie. Daar in Smithfield, my ou omgewing, waar turksvye baie volop was/is, moes een van die voorvroutjies, eendag die dokter besoek. Verstopping, in die ergste graad. Vra hy haar, na die regte prosedures afgehandel is en dinge weer na normaal terug gekeer het: Hoeveel, het jy omtrent geeet. So omtrent vyftig, was haar antwoord.
Ek, het ´n stryd, om daardie lekker vrugte, hier te laat dra. Byna moed opgegee. Groei pragtig. Van die ou woonplaas, die blaaie ingesmokkel. Deskundiges geraadpleeg, Facebook en Google sommer ook. Baie rate en raad gekry en alles probeer, maar geen vrugte nie. Omtrent almal in die omgewing, dieselfde klagte. ´n Hele groot laning gehad en hulle goed versorg. 2011, ry ons ´n draai deur Brasilië en kom op ´n visplaas, waar hulle goed groei en vrugte dra. Vra die eienaar vir ´n blaai. Plant hom saam met myne. Die jaar 2015, besluit ons dat hulle, soos die Bybel sê, uitgetrek moet word, want hulle dra, geen vrugte nie. Spring met die trekker en skotteleg in, daar vang my oog ´n plant met een, eensame vruggie aan. Hy móét bly. Voor hy ryp was, het hy eenvoudig verdwyn. Tussen neus en mond. Lyk nie soos een van Vaalspruit s´n nie, seker die Brasilêro model. So ´n pienkerige wangetjie. 2016, die jaar wat ons geen ryp kry nie, ook geen vrug aan hom nie, teleurstelling. Veergeet daarna van hom. Dikbek, omdat hy my teleurgestel het, maar laat hom met rus.
November 2017,loop ek per toeval in sy rigting. Ons het ´n paar nagte, goed ryp gekry, afgelope winter. Kyk nou net! Tel hulle, veertien blomme en dit lyk of daar nog ´n paar aan die ontwikkel is. Hoe het my kleindogter, gesê: I can´t believe my eyes and my nose. Begin ons regmaak, vir die groot fees, van ´n hele sewentien, turksvye. Die afgelope week, het die fees begin, die eerste vier, wys dat hulle reg is. Drie, mooi groottes en ´n kleintjie. Een vir elkeen in die huis, die kleintjie as bonus, vir die opsigter. Skamerig, lê hulle in die ou geel bakkie, weet seker dat hulle elders in oorvloed beskikbaar is. Stroopsoet, soos ´n turksvy moet smaak. Binne die volgende paar dae, sal nog ´n paar ryp wees en sal die fees voortgaan. Hoop, daar gaan ses ryp wees, die opsigter sal nie altyd kan aanspraak maak op meer nie, want die ander twee inwoners van die huis, hou nie van voortrekkery nie. Met ´n bietjie meer aandag en liefde, sal ons dalk volgende jaar, ´n baie goeie oes, kan geniet. Terloops, daardie blaaie met die meeste vrugte, kyk reg suid.
Dankbaar vir die kleindingetjies in die lewe, wat ons opgewonde maak. Die gróót geluk is, daar sal geen gevaar van enige verstopping, wees nie. Goeie raad, aan die turksvy liefhebbers. Eet altyd, ongelyk getalle van die vrug. Dít verminder die gevaar, want hulle verlaat dan nié die liggaam twee-twee nie, maar die een skuins, langs die ander.
minimum bewerking, oestyd, soja
Dit is weer dáárdie tyd van die seisoen. Stropers, vragmotors met die oes (soja) en kunsmis en saad, planters. Die weer, word met die een oog dopgehou, die ander oog op die vordering wat in die land aangaan. Boere aanvaar, dat daar niks aan die weer gedoen kan word nie en planne word daagliks aangepas daarby. Vog is nodig, die planters, volg die stropers en daar is vog nodig, vir goeie ontkieming, droeë klimaat vir die stroop. Gelukkig, laat die weer hom nie voorskryf nie.
Die ooste van Paraguay en ´n baie groot deel van die aangrensende deel van Brasilië, seker díe mees produktiewe landbougrond in die wêreld, is op die oomblik gewikkel in die oes van, wat beloof om ´n rekord opbrengs te lewer. Die eerste rye begin wys, van die nuwe oes wat geplant is. Weer ´n soja oes, afhangende van die grond se organiese materiaal inhoud. Indien te laag, mielies. Voldoende, weer soja. Daar moet ten minste, elke tweede jaar, mielies geplant word, om die organiese materiaal weer op die regte vlak te kry, want soja, laat te min, nadat dit geoes is.
Foto geleen van Google, stropers, met planters direk agter hulle. Brasilië
Vragmotors, hardloop heen en weer. Solank die silos (graansuiers) kan voorbly om in te neem en te droog, word daar beweeg. Vroegoggend, bring die dou, en natuurlik ´n bui reën, alles tot stilstand. Welkome rustyd, vir al die betrokkenes. Nie baie lang rustyd nie, alles word nagegaan en die nodige ghries en olie aangevul. Herstelwerk, waar nodig. Wanneer die toestande gunstig is, loop alles weer volstoom.
Kleure wissel van donkergroen, die laat aanplantings, geel, die wat op die punt is om droog te word, tot bruin, die droeë soja, reg om gestroop te word. Dan die geplante dele, waar die sensitiewe plantjies, net kop uitsteek, om die wêreld in die oë te staar en ´n goeie begin te maak, vir die volgende oes.
Die weer, het mooi saamgespeel, hierdie seisoen. Dalk, maar net dalk, sal dit so bly.