Die evolusie van vroue in Indië - Interessant
Die evolusie van vroue in Indië
Dinge verander na tien jaar.
IN DIE LAAT negentigs was ek 'n tiener wat in Nieu-Delhi grootgeword het. Vandag is ek 'n 32-jarige vrou wat in die Verenigde State woon.
Daar is 'n paar ander dinge wat ek is. Ek is 'n ma en 'n vrou. Ek is ook 'n beginnersskrywer, wat waarskynlik die belangrikste is. Of miskien is dit nie. Die punt is dat ek grotendeels presies was wat op 32 was, toe ek nog 17 was.
Ek het 'n soort karmiese sosiale status gekry waarmee die meeste Indiane meer vertroud is. In Indië word dit 'goed gevestig' genoem.
In ons land het ons 'n sosiale ouderdom vir alles, veral vir vroue. Onderwys: vroeë 20s. Huwelik: middel 20s. Kind (e): binnekort, indien nie gouer nie! Andersins is dit te laat!
Hierdie figuur bestaan ​​letterlik in mense se koppe - ouers, familielede, selfs bure in sommige gevalle - en is soos 'n onsigbare dog alomteenwoordige leerstelling waaraan die meeste jong vrouens moet voldoen.
Indië is 'n progressiewe land vol oopkop mense, maar dit is ook 'n sosiale paradoks. Terwyl ons aan die een kant voortdurend praat oor die bemagtiging van vroue - die vryheid van keuse, hoër onderwys, groter onafhanklikheid - moet ons nogtans die sosiale norme verbreek soos om te trou en kinders te hê. Ek kan daarvoor instem. Ek weet.
Tien jaar gelede het ek egter nie veel hieraan gedink nie.
Toe ek grootgeword het, was ek net so gekondisioneer tot hierdie formule as enige iemand anders. Het nie iets anders geken nie, nie beter geweet nie. Hel, dit het my nooit gepla nie. Op 21 het ek my onderwys voltooi (wat dit ook al beteken!) En is op 23 getroud. Ek was die 'goeie meisie'.
Ek het Indië verlaat en in 2003 na Nieu-Seeland verhuis. Ses jaar later het ek huis toe verhuis.
Ek het teruggekom as 'n vrou van die wêreld, of so het ek gedink. Een aand, kort na my terugkeer, het ek en my suster Bhavna saam met 'n paar van haar vriende gaan partytjie hou. Ek onthou veral een van hulle. Sy was slim, het fantasties gelyk, was 'n kunsregisseur by 'n advertensiefirma, en sy het geweet hoe om lekker te wees. Sy was ook 31 en nie getroud nie. vreemd, Ek onthou dat ek destyds gedink het.
'Wat is die storie met Mona?' Ek het Bhavna gevra op pad terug huis toe.
'Waarom is sy nie getroud nie?'
'Omdat sy nie wil wees nie,' antwoord sy en rol haar oë toe.
"Hmm." Ek was geamuseerd.
Spoedig genoeg het ek uitgevind dat Mona een van baie jong vroue in Indië was wat hul lewens presies leef soos hulle wou.
Van om van die huis af te woon tot alleen te woon, van hul eie geld te verdien, dit te spandeer soos hulle daarvan gehou het, om te trou wanneer hulle wou of nie, en om te kies wanneer hulle kinders sou hê of nie, hulle maak hul eie keuses.
Iets het verander terwyl ek nie daar was nie. En verander ten goede.
In Indië word 'n mens altyd geleer om in te pas. Dit is nie maklik om die hindernisse te verbreek nie.
In Indië word 'n mens altyd geleer om in te pas. Dit is nie maklik om die hindernisse te verbreek nie. Hoe het hierdie meisies dit gedoen? Wat het hulle gedryf? Was hulle nie bang vir slegte reaksies nie? Wat van sosiale druk? Ek wou meer oor hulle en hul lewens weet. Ek hoef nie lank te soek nie.
Te midde van dit alles het dit vir my opgekom dat my suster Bhavna eintlik 'n perfekte voorbeeld was van 'n jong Indiese vrou wat op haar eie voorwaardes leef. Sy het vier jaar alleen in Mumbai gewoon, was 'n mede-kreatiewe direkteur by Ogilvy en Mather en het haarself beskryf as 'n ywerige reisiger en 'n gesondheidsfout. Die feit dat sy nie getroud is nie, was die langste besprekingspunt in ons gesin; dit het agt jaar geduur, en dit tel.
Ons het lang gesprekke gehad elke keer as ons mekaar gesien het.
'Waarom het u die huis verlaat?' Het ek haar eenkeer gevra.
'Ek wou nog altyd alleen woon. Ek wou die romantiek geniet om dit uit die weg te ruim, "het sy gesê.
'Was jy nie bang nie? Lonely? "
'Vier jaar gelede het ek my verjaardag alleen deurgebring. Dit was die maand dat ek na Mumbai verhuis het en nie 'n enkele siel geken het nie. Vandag het ek baie vriende. Dit word beter. "
Tydens hierdie samesprekings het ons verskille vir my meer opvallend gelyk. Ek het nog nooit 'n enkele dag in my lewe alleen gewoon nie.
Op 'n reis na Mumbai ontmoet ek Megha, een van Bhavna se naaste vriende. Sy was hoof van bemarking vir 'n televisiekanaalnetwerk en het die grootste deel van haar volwasse lewe geleef. Sy het 'n nuwe perspektief aangebied van iemand wat ek nie persoonlik geken het nie. Ons het 'n paar keer gaan koffie drink.
Ek het by Megha verneem dat sy op 32-jarige ouderdom die grootste druk vir haar was om te trou. Sy was egter nie bereid om kompromie aan te gaan nie. 'Ek het wonderlike vriende en 'n fantastiese werk. Ek sal trou as ek die regte man ontmoet, "het sy my gesê.
'Wat van die reaksies van mans?'
'Reaksies van mans is egter allerhande, meestal goed. Daar is baie respek van die wat in elk geval saak maak! Ek dink wel dat ek baie van hulle intimideer, 'antwoord Megha.
Megha se woorde van die laaste keer dat ek haar ontmoet het voordat sy na Delhi vertrek het, het lank daarna by my gebly.
'Priyanka, ek leef 'n lewe waaroor die meeste vroue droom, maar nooit genoeg daarvoor veg nie. Hulle swig onder druk of stel êrens nie 'n prioriteit in hul eie lewens nie. Ek is mal daaroor dat ek my eie keuses maak. Die gevoel van krag wat hieruit voortvloei, is geweldig. "