Die begrip van die mense wat kies om in uiterste isolasie te leef
Hikikomori leef in 'n toestand van uiterste en ontstellende onttrekking. Momentum Fotograh / Shutterstock
Dit is redelik normaal om soms te voel dat u wil wegkruip vir die spanning en druk van die buitewêreld. In werklikheid kan kortstondige onttrekkingsperiodes akute stresreaksies verminder en ons help om dit te oorkom siekte en uitputting. Tydperke van vertroosting en isolasie kan ook help met belangrike fases van ontwikkeling - soos die verkenning daarvan identiteit tydens adolessensie.
Maar sommige mense kom nie weer uit natuurlike tydperke van isolasie nie. In plaas daarvan toon hulle ekstreme en aanhoudende onttrekking wat dekades lank duur, wat hulself en diegene wat hulle versorg en ondersteun, benoud maak. In Japan is hierdie gedragspatroon so algemeen dat dit nou bekend staan ​​as 'HIKIKOMORI".
Probleme met uiterste sosiale onttrekking in die Japannese jeug het die eerste keer gedurende die negentigerjare aandag gekry. Dit is die tydperk toe Japan 'n ekonomiese "ystydperk" verduur het, wat baie jongmense verhinder het hul doelwitte te bereik.
Baie het gereageer deur weg te kruip om die skande wat hulle ervaar, te verberg. Vir sommige het hulle nie weer na vore gekom nie. Die term hikikomori (afgelei van die werkwoord hiki "Om te onttrek" en komori 'Om binne te wees') is in 1998 deur die Japannese psigiater professor Tamaki Saito geskep. Saito het die term gekies om die talle jongmense wat hy gesien het, te beskryf wat nie aan kriteria vir geestesgesondheidsdiagnose voldoen nie, maar tog in 'n toestand van uiterste, ontstellende onttrekking was.
Hikikomori word tans gesien as 'n sosio-kulturele geestesgesondheidsverskynsel, eerder as 'n duidelike geestesongesteldheid. Ten minste gegee 1.2% van die bevolking (ongeveer 'n miljoen mense) word geraak, is hikikomori 'n belangrike sosiale en gesondheidsprobleem. Hikikomori word ook toenemend geïdentifiseer in ander lande. Die term word nou regoor die wêreld gebruik om almal te beskryf wat aan die kriteria voldoen.
Daar is verskeie kernkenmerke van hikikomori. Dit sluit in dat die geaffekteerde persoon ten minste ses maande fisies in sy huis geïsoleer is, afgesny is van betekenisvolle sosiale verhoudings, met beduidende nood en funksionele inkorting - soos om take te vermy waar hulle dalk met iemand moet omgaan, of om basiese self- te hanteer. versorgingsbehoeftes.
Behalwe fisiese isolasie, toon hikikomori-mense 'n uiterste sielkundige losmaking van die sosiale wêreld. Plekke waar aktiewe sosiale interaksie verwag word - soos 'n skool of werk - word onmoontlik vir die persoon. Hulle bly sosiaal los van die mense rondom hulle, of hulle nou buite hul huis is of nie. Terwyl sommige mense van hikikomori soto-komori, kan sommige aktiwiteite buite bestuur, sal dit selde met mense kommunikeer. Sommige gebruik die internet as 'n venster op die wêreld, maar hulle sal dikwels nie met ander kommunikeer nie.
Skande en trauma
Navorsing toon dat traumatiese ervarings van skaamte en nederlaag is word gewoonlik as snellers aangemeld oor verskillende kulture heen - soos om belangrike eksamens te druip, of om nie 'n gekoesterde werk te kry nie. Dit is moontlik dat die kulturele waardestelsel van Japan hierdie bevolking kwesbaarder kan maak as gevolg van die druk op kollektiewe eenvormigheid en die vrees vir sosiale skaamte. Hikikomori-mense vermy re-traumatisering deur te kies om die 'normale' weg wat die samelewing vir hulle bepaal, te kies.
ons werk op die Franse hikikomori-bevolking en diegene uit ander bevolkings toon dat alhoewel baie mense wil hê dat die samelewing hulle sal vergeet, kan en kan hulle nie die wêreld wat hulle agtergelaat het, vergeet nie. In plaas daarvan het hulle neem die wêreld passief waar via aanlyn-speletjies en sosiale media in 'n vorm van 'sosiale dood'. Kundiges begin ook hikikomori's verken moontlike verbinding met outisme, depressie, sosiale angs en agorafobie.
Baie hikikomori kyk die wêreld met behulp van die internet. Dean Drobot / Shutterstock
Nie net verloor 'n persoon hikikomori baie jare van sy lewe in isolasie nie, maar die toestand raak ook hul gesin. Japannese ouers van hikikomori-mense wy gewoonlik jare om te verseker dat daar aan hul basiese lewensbehoeftes voldoen word. Dit beteken dat daar selde natuurlike snellers is om hulle te help om hulp te kry. Geestesgesondheid sowel as opvoedkundige en maatskaplike sorgdienste is te dikwels daarop gerig om op meer dramatiese of sigbare probleme te reageer. Dit laat gesinne vasgevang en geïsoleer voel.
Namate wêreldwye erkenning van hikikomori toeneem, is die voorkoms van die toestand waarskynlik sal styg. Op sy beurt sal dit die behoefte aan beter behandelingsopsies beklemtoon. Tans fokus behandelings op fisieke aktiwiteit, wat die kapasiteit vir Sosiale interaksie, en 'n geleidelike benadering te neem om weer met werk of studie te werk. Terapieë wat die hele gesin word ook getoets.
Herstel kan ook behels dat mense van hikikomori help om maniere te vind om hul vermoëns en talente op 'n sosiaal aanvaarbare manier uit te druk. Byvoorbeeld die Japannese kunstenaar Atsushi Watanabe gebruik kuns en sosiale aktivisme om sy herstel van hikikomori te help.
Die aard van hikikomori beteken dat dit baie onwaarskynlik is om hulp uit te soek. En miskien kan hierdie lewenstylkeuse as aanvaarbaar gesien word as gevolg van COVID-19 - veral omdat baie van ons nou van die huis af werk en sosiaal verkeer op die internet. Vrees vir besmetting, werkverlies en sosiale ontwrigting as gevolg van toesluitreëls kan ook die risiko van aanhoudende sosiale onttrekking en afsydigheid vir baie mense verhoog.
Ons siening is dat ons bewus moet wees van 'n moontlike toename in ekstreme en aanhoudende sosiale onttrekking tydens die pandemie. Baie jongmense voel moontlik tans hopeloos en sien moontlik nie die vooruitsigte vir 'n nuwe begin nie, of voel hulle miskien nie in staat om hul doelwitte te bereik nie. Diegene wat hul werk as gevolg van die pandemie verloor het, kan ook loskom om verdere skaamte en lyding te voorkom. 'N Toename in ernstige en aanhoudende onttrekking sal ongemerk bly, tensy ons verseker dat almal die nodige hulp kan kry om met die samelewing verbind te bly.
Maki Rooksby, Nadoktorale navorser, Instituut vir Neurowetenskap en Sielkunde, Universiteit van Glasgow; Hamish J. McLeod, Professor in kliniese sielkunde, Universiteit van Glasgow, en Tadaaki Furuhashi, Medeprofessor in Psigiatrie, Nagoya Universiteit