Doofheid: oorsake, simptome, diagnose, behandeling
Doofheid (doofheid, surditas, anacusis) is die volledige afwesigheid van gehoor. Daar is baie oorsake hiervan. Doofheid kan aangebore sowel as verworwe wees en aan een of albei kante voorkom. In baie gevalle is dit bepalend vir hoe vroeg die gehoorgestremdheid erken en behandel word. Veral by kinders kan onherkenbare doofheid ernstige ontwikkelingsagterstande veroorsaak, veral taal. Lees alle belangrike inligting oor doofheid hier.
Doofheid of die doofheid wat dikwels sinoniem gebruik word, beskryf die volledige gehoorverlies. Die oorsaak kan wees dat die hele pad tussen klankwaarneming in die oor en die verwerking van die akoestiese stimuli in die brein is. As gevolg daarvan is daar ook vorme van doofheid waarin die betrokkene geluide met sy oor kan opneem, maar dit nie kan verwerk en sodoende kan verstaan ​​nie.
Doofheid kan eensydig of bilateraal, aangebore of verworwe wees. In sommige gevalle is dit slegs tydelik (byvoorbeeld in die konteks van infeksie van die oor), in ander gevalle permanent.
Anatomie en fisiologie van die oor
Die oor het drie dele: buitenoor, middeloor en binneoor.
Die buitenoor bestaan ​​uit die aurikel en die eksterne gehoorkanaal waardeur die klankgolwe die middeloor (luglyn) binnedring.
Die oorgang na die middeloor word gevorm deur die trommelvlies, wat direk aan die sogenaamde hamer (Malleus) gekoppel is. Die hamer vorm tesame met twee ander klein bene (aambeeld = inkus en stapels = stapels) die sogenaamde ossikels. Hulle rig die klank vanaf die trommelvlies oor die middeloor na die binneoor, waar die gehoorpersepsie sit.
Die binne-oor en middeloor is meestal in die temporale been geleë, deel van die benige skedel. Vanaf die gehoorbuisies word die geluid via die sogenaamde ovaalvenster na die vloeistofgevulde koglea oorgedra. Die klank kan egter hierdie paadjie via die trommelvlies omseil en ook deur die kraniale been (beengeleiding) in die koglea binnedring. In die koglea word die klank geregistreer en deur die gehoorsenuwee in die brein oorgedra, eers in die laterale brein verwerk en dan na hoër verwerkingsentrums gestuur. Enige stadium van luister en verwerking kan versteur word en kan lei tot doofheid.
Onderskeid tussen doofheid en doofheid
Doofheid verwys na gestremde gehoor, doofheid tot volledige gehoorverlies. Die onderskeid kan objektief bepaal word met 'n gehoortoets (drumpeloudiometrie): hier word die gehoorverlies in die sogenaamde hoofspraakarea bespeur. Die belangrikste taalgebied is die frekwensiegebied waarin oorwegend menslike spraak plaasvind. Dit is tussen 250 en 4000 hertz (Hz). Frekwensies in die hoofspraakdomein word veral deur die menslike oor waargeneem, daarom is 'n gehoorverlies op hierdie gebied veral ernstig.
Die omvang van gehoorgestremdheid word bepaal as gehoorverlies (uitgedruk in desibel = dB) in vergelyking met normale gehoor. Daar is geringe (20 tot 40 dB), matige (van 40 dB) en ernstige (vanaf 60 dB) gehoorprobleme. Residuele verhoor beskryf 'n gehoorverlies tussen 90 en 100 dB. Van 'n gehoorverlies van 100 dB in die hoofspraakreeks, word die definisie van doofheid vervul.
Ongeveer twee uit elke duisend kinders is van die geboorte af doof in hul ore. 'N aangebore eensydige doofheid kom voor by minder as 'n kind van duisend. By pasgeborenes met risikofaktore (byvoorbeeld premature geboorte) word die risiko van doofheid ongeveer tienvoudig verhoog. Volgens die Dowe Federasie in Duitsland is ongeveer 80.000 mense doof. Ongeveer 140.000 mense het so 'n ernstige gehoorverlies dat hulle 'n tolk vir gebaretaal nodig het.
'N Mens onderskei eensydige en bilaterale doofheid. Sommige mense is doof by geboorte. In ander gevalle ontwikkel die doofheid kruip of ontstaan ​​dit skielik (byvoorbeeld deur 'n ongeluk).
By eensydige doofheid is die gehoor nie perfek nie, maar gewoonlik aansienlik beperk. Dikwels let ander mense op dat die persoon laat reageer of glad nie op klanke nie (soos 'n skielike harde knal). Aangesien gehoor oor die algemeen ernstig aangetas is, vra mense met eensydige doofheid dikwels vrae in 'n gesprek omdat hulle dikwels nie die inligting oor die gesprek volledig kan absorbeer nie. Boonop is mense wat doof is in die een oor, dikwels baie hard (soms met swak artikulasie) en maak die klank van radio en televisie opvallend hard. Die meeste sulke gedrag is die eerste aanduidings van doofheid of eensydige doofheid.
Mense met eensydige doofheid vind dit ook moeiliker om te bepaal in watter rigting die klank kom. Hierdie benadeelde vermoë om die rigting van geraasbronne op te spoor, kan in die alledaagse lewe problematies wees, byvoorbeeld as u 'n pad kruis. Ook mense met eensydige doofheid sukkel dikwels om agtergrondgeluide uit te skakel, wat dit vir hulle moeiliker maak om 'n gesprek te volg as daar 'n hoë vlak van geraas in die agtergrond is (soos musiek of ander gesprekke). Sosiale interaksie kan permanent ontwrig word as gevolg van die moeilike kommunikasie met die omgewing.
In die geval van bilaterale doofheid het die gehoorsensasie geheel en al misluk en is kommunikasie via akoestiese inligtingsuitruiling soos die taal nie moontlik nie. Om hierdie rede word taalontwikkeling by dowe kinders erg versteur, veral as die doofheid sedert die geboorte bestaan. Die vermoede van bilaterale doofheid by jong kinders ontstaan ​​as hulle klaarblyklik nie op klanke reageer nie.
Bilaterale doofheid, wat in die konteks van genetiese siektes voorkom, gaan dikwels gepaard met ander abnormaliteite, soos misvormings in die oë, bene, niere of vel. As gevolg van die noue verband tussen balans en gehoor, kan duiseligheid ook duiseligheid en naarheid veroorsaak.
Doofheid: oorsake en risikofaktore
Daar is verskillende oorsake van doofheid. Grofweg gesproke kan die oorsaak beide in die oor wees (veral by die klankgevoel in die binneoor) en by die ander stasies van die gehoorweg in die brein. 'N Kombinasie van verskillende oorsake is moontlik. Algehele doofheid kan wees as gevolg van 'n geleidende of abnormale klankversteuring of psigogeniese gehoorgestremdheid:
Van een Geleidende gehoorverlies 'N Mens praat as die geluid wat via die eksterne gehoorkanaal kom nie normaalweg via die middeloor na die binneoor oorgedra word nie. Die oorsaak hiervan is gewoonlik 'n skade aan die klankverbeterende ossikels in die middeloor. Alhoewel 'n geleidende probleem 'n oorsaak van doofheid kan wees, is dit die enigste oorsaak van doofheid. Omdat selfs sonder die oordrag van klank deur die lug (luglyn), is die waarneming van klank moontlik omdat dit die binneoor tot 'n geringe mate bereik, selfs oor die skedelbeen (beengeleiding). 'N Geleidende geleiding kan aangebore of verkry word.
Op een Sensorineural gehoorverlies is die klankoordrag na die binneoor ongeskonde. Daar is die inkomende akoestiese seine egter meestal nie geregistreer nie (sensoriese gehoorgestremdheid). In skaars gevalle word die seine in die binneoor geregistreer, maar dan nie na die brein gestuur nie en daar waargeneem – hetsy as gevolg van 'n versteuring van die gehoorsenuwee (neurale gehoorgestremdheid) of die sentrale gehoor (sentrale gehoorgestremdheid). 'N Sensoriese steuring kan ook aangebore of verwerf word.
Psigogeniese gehoorstoornis: In seldsame gevalle kan psigiatriese afwykings lei tot doofheid. Geestelike spanning kan lei tot 'n versteurde gevoel van gehoor sonder waarneembare skade aan die ore. Met objektiewe gehoorondersoeke, wat nie van die samewerking van die pasiënt afhanklik is nie, kan daar bepaal word of akoestiese seine in die brein van die pasiënt kom of nie.
Daar is Genetiese gehoorstoornisse, 'N Aanduiding hiervan kan die toenemende voorkoms van doofheid in die gesin wees. Die oorsake van genetiese doofheid is misvormings van die binneoor of die brein. Die sogenaamde Down-sindroom (trisomie 21) kan byvoorbeeld genetiese doofheid teweegbring.
Behalwe ook infeksies Tydens swangerskap (byvoorbeeld rubella) kan die moeder die normale ontwikkeling van gehoor by die ongebore kind benadeel, wat lei tot 'n versteurde gehoorsin, insluitend doofheid. Boonop styg sekere dwelmsmaar ook dwelms (veral alkohol en nikotien) tydens swangerskap, is die risiko vir gehoorverlies by die kind. Bekende voorbeelde van oorbeskadigende (ototoksiese) medisyne is talidomied en verskillende antibiotika uit die groep aminoglikosiede, makroliede en glikopeptiede.
'n gebrek aan suurstof en serebrale bloeding tydens bevalling kan dit ook lei tot doofheid. Premature babas wat gereeld kort na geboorte suurstoftekort het as gevolg van swak long volwassenheid, loop 'n groter risiko vir gehoorgestremdheid. Pasgeborenes wat langer as twee dae in die broeikas was, dra ook 'n groter risiko vir doofheid.
Onlangse studies het getoon dat selfs een Ontwikkelingsvertraging van die Hörbahnreifung kan lei tot doofheid. In hierdie geval verbeter die gehoor gereeld gedurende die eerste lewensjaar. Soms duur 'n uitgesproke doofheid of doofheid egter voort.
Die mees algemene oorsaak van verworwe doofheid is 'n ernstige of langdurige oorsaak Besmetting van die oor, Dit kan beide die middeloor (klankgeleiding) en die binneoor ernstig beskadig. Ook infeksies in die breinvliesmeningitis) of die brein (enkefalitis) kan doofheid veroorsaak: doofheid wat deur breinvliesontsteking veroorsaak word, kan lei tot versmoring van die koglea. By enkefalitis kan neurale weë in die brein wat verantwoordelik is vir die oordrag van die gehoorinligting vanaf die binneoor, beskadig word. Net so kan die ontvangsplek vir hierdie inligting in die brein (gehoorbark) deur enkefalitis beskadig word en kan dit dus doof word.
dwelms Die ongebore kind kan nie net tydens swangerskap benadeel word nie, maar soms kan dit ook later in die lewe gehoorverlies of doofheid veroorsaak. Dokters sê dat hierdie middels 'n ototoksiese (oorbeskadigende) effek het. Benewens sekere medisyne teen kanker (chemoterapeutiese middels), bevat dit sekere ontwateringsmiddels (diuretika) en 'n hele reeks antibiotika. Daar is egter gewys dat die algemene pyn en koors asetielsalisielsuur 'n ototoksiese effek het. Dit is egter aansienlik laer as bogenoemde medisyne.
Nog 'n groot oorsaak van verworwe doofheid is gewasse, Die sogenaamde akoestiese neuroom is die mees algemene gewas wat lei tot gehoorverlies. Dit is 'n goedaardige gewas wat ontstaan ​​uit die koevert van die gehoorsenuwee (kogleêre senuwee). Die gehoorsenuwee self loop in 'n nou benige kanaal. Deur die verspreiding van die senuwee-tumor word die benige grens toenemend ingedruk, waardeur die geleiding van die sein tussen die binneoor en brein versteur word of selfs onderbreek word. Die resultaat is meestal eensydige en tipies stadig vorderende doofheid. In beginsel kan selfs gewasse in die brein self lei tot doofheid. Om nie te onderskat te word nie, is ook gehoorskade a.g.v. blootstelling aan lawaai, Ander oorsake van verworwe doofheid is sirkulasieprobleme, a Skielike gehoorverlies of ook chroniese siektes van die oor soos die sogenaamde otosklerose. Skaars lei ook industriële besoedeling (byvoorbeeld koolstofmonoksied) en besering tot doofheid.
Doofheid: ondersoeke en diagnose
Studies dui daarop dat ouers geneig is om hul kinders se gehoor te oorskat as hulle vermoedelik gehoorverlies of doofheid het. Enige vermoede van doofheid moet egter ernstig opgeneem word, veral in die kinderjare. Die Otolaryngologist (ENT) is die regte persoon om in hierdie geval te kontak. In die bespreking oor die versameling van die mediese geskiedenis (mediese geskiedenis) sal die dokter bowenal vra oor die rede vir die vermoede, risikofaktore vir gehoorstoornisse en abnormaliteite in die verlede.
Volgens die American Speech Language Hearing Association (ASHA) is die volgende abnormaliteite by kinders ernstig omdat dit gehoorgestremdheid of doofheid kan aandui:
Die kind reageer dikwels nie op spraak of oproepe nie.
Instruksies word nie korrek gevolg nie.
Dikwels vra mense met 'hoe' of 'wat'.
Die taalontwikkeling is nie ouderdomsgeskik nie.
Die verstaanbaarheid van die taal word belemmer deur 'n swak artikulasie.
As hy TV kyk of na musiek luister, stel die kind besondere hoë volumes in.
Hierdie indikasies kan ook toegepas word op volwassenes wat aangetas is, hoewel die artikulasie relatief normaal is by volwassenes wat sedert die kinderjare nog nie doof was nie.
Na die mediese geskiedenis volg verskeie ondersoeke en toetse om die vermoede van doofheid duidelik te maak. Die verskillende (gedeeltelik deur die kind toepaslike) gehoortoetse laat gewoonlik slegs 'n kombinasie van gehoorverlies toe. Die eksakte ondersoek van gehoor- en spraakbegrip dien ook om die mate van gehoorgestremdheid of gestremdheid (by volwassenes) te bepaal.
Eerstens sal die dokter die oor van die aangetaste persoon ondersoek met 'n otoskoop (vergrootglas met geïntegreerde ligbron). Hy kan reeds bepaal of die trommelvlies ongeskonde is en of daar moontlik 'n effusie in die middeloor is. Maar dit kan slegs 'n verklaring oor die anatomie gemaak word. Oor die funksie van die oor, bied hierdie ondersoek beperkte inligting.
Weef- en geuttoets
Twee eenvoudige toetse (Weber en Rinne-toets) kan belangrike inligting verskaf oor die tipe en ligging van die gehoorgestremdheid. Die dokter maak 'n stemvurk om te vibreer en plaas die einde van die stemvurk op verskillende punte in die kop van die kop:
wanneer Toets volgens Weber Die dokter plaas die stemvurk in die middel van die pasiënt en vra of die pasiënt die geluid beter in die een oor hoor as die ander. Die gehoor is gewoonlik op albei ore dieselfde. As die pasiënt egter die geluid aan die een kant harder hoor (lateralisering), kan dit óf op geleidende of sensoriese versteuring dui: As die pasiënt die geluid harder op die aangetaste oor hoor, dui dit op 'n geleidende probleem. In die geval van middeloorontsteking word die geluid byvoorbeeld in 'n sekere mate deur die ontsteking weerspieël en word dit daarom harder deur die siek oor gesien. Aan die ander kant, as die pasiënt die geluid harder hoor aan die gesonde kant, dui dit op 'n gevoel van geluidsgevoel in die siek oor.
Benewens die Weber-toets, het die Rinne toets uitgevoer. In hierdie toets word die stemvurk op die been agter die oor (mastoïed) geplaas totdat die toon nie meer hoorbaar is nie. Dan word die mees draaiende stemvurk voor die oor gehou. By normale gehoor word die geluid weer waargeneem omdat die lugkanaal beter is as die beengeleiding.
Luistoetse: Subjektiewe metodes Subjektiewe metodes van 'n gehoortoets vereis die samewerking van die pasiënt. Dit maak dit moontlik om die hele pad van die luisterproses na te gaan.
Basies kan die geluid deur die lugleiding deur die oorkanaal en deur die been (beengeleiding) oorgedra word en dan in die binneoor waargeneem word. Die oor is ontwerp om klank hoofsaaklik via die luglyn te absorbeer. As die strukture van die buite- en middeloor wat nodig is vir luggeleiding beskadig word, kan die betrokkene steeds die geluid registreer wat binne die binne-oor binnedring. Om hierdie rede kan in baie ondersoeke gebruik gemaak word van gewone koptelefoon as klankbron of spesiale koptelefoon wat die klank na die bene agter die oor oordra.
Die klassieke gehoortoets word deur dokters as oudiometrie genoem. By die Tonschwellenaudiometrie die hoorbaarheid van klanke via koptelefoon of beengeleiding-koptelefoon word gebruik om die frekwensie-afhanklike drempel van gehoor te bepaal. Die gehoordrempel word in desibel (dB) uitgedruk en noem hoe stil 'n toon kan wees dat dit net deur die pasiënt waargeneem word. Om die gehoordrempel in verskillende toonhoogtes (frekwensies) te toets, word die pasiënt agtereenvolgens 'n reeks klanke in verskillende frekwensies gespeel. Elke geluid word harder en harder. Die pasiënt moet op die knoppie druk sodra hy die geluid hoor. Namate die klank harder en harder word, kan daar aanvaar word dat hoe later die pasiënt die klank waarneem en op die knoppie druk, hoe meer is die gehoor gestrem.
'N Toevoeging tot die drumpeloudiometrie is die toespraak, In plaas van geluide, word aan pasiënte woorde of klanke aangebied wat hulle moet herken en herhaal. Op hierdie manier kan die begrip van taal getoets word. Dit speel veral 'n belangrike rol in die alledaagse lewe en help byvoorbeeld om die gehoorapparate korrek in te stel. Die resultate van die drumpeloudiometrie word in 'n sogenaamde klankprogram uitgebeeld. Hierna kan die dokter sien in watter frekwensie die pasiënt sy gehoor verloor het (aanduiding van gehoorverlies by desibel). Dit gee die dokter inligting oor moontlike oorsake van gehoorverlies. Byvoorbeeld, geraas-geïnduseerde gehoorskade as gevolg van 'n gehoorverlies in die reeks hoë toon, so byvoorbeeld met 'n frekwensie van 4000 hertz (Hz). 'N Gehoorverlies van 100dB in die hoofspraakarea (sien hierbo onder "Beskrywing") is per definisie doofheid.
Benewens oudiometrie word by ander kinders ook gehoortoetse gebruik om die gehoor te kontroleer. As dit nie moontlik is om koptelefoon te dra nie, of soos by babas, is dit nie moontlik nie, sal die geluid via luidsprekers gelewer word. Alhoewel hierdie metode nie afsonderlike oorondersoeke toelaat nie, lewer dit tog 'n bewys van gehoor. Ander spesiale prosedures vir hierdie gevalle sluit in gedrags-oudiometrie, refleks-oudiometrie, visuele kondisionering en gekondisioneerde uitvoering-oudiometrie.
Daarbenewens is toetse soos die sogenaamde Sisi– (Kort verhoogde sensitiwiteitsindeks) of die Fowler toets Aanduidings of die oorsaak van doofheid / doofheid gevind kan word in die klankregistrasie in die koglea of ​​in die aangrensende senuweestelsel (gehoorweg).
Luistertoetse: objektiewe metodes
Die objektiewe gehoortoetsprosedures vereis slegs baie min samewerking van die pasiënt. Deur gedeeltes van die gehoorweg te ondersoek, help dit om die aard en omvang van die gehoorgestremdheid te bepaal. In die meeste gevalle is dit ook bruikbaar as subjektiewe prosedures nie by 'n pasiënt moontlik is nie.
die Timpanometrie (Impendance-oudiometrie) is 'n baie belangrike ondersoek wat gebruik moet word by enige kind wat vermoed word dat dit gehoorverlies het: klankgolwe wat die oor binnekom, bereik die trommelvlies deur die eksterne gehoorkanaal. Die timpanum is 'n dun vel wat deur die klankgolwe beweeg word. Hierdie beweging veroorsaak 'n beweging van die gehoorstelsel in die stroom af, wat die kaskade van klankpersepsie in beweging bring. In tympanometrie bring die dokter 'n sonde in die oor en verseël dit lugdig. Die sonde gee 'n geluid uit en kan voortdurend die weerstand van die trommelvlies en dus ook van die gehoorstelsel in die stroom af meet. Dus kan die funksionaliteit van die middeloor getoets word.
die Stapediusreflex is 'n reaksie op harde klank. Die sogenaamde stapedius is 'n spier wat die derde beenbeen kan kantel deur saam te trek sodat die geluid van die trommelvlies op 'n mindere manier in die binneoor oorgedra word. Hierdie spier beskerm die binneoor teen hoë volume. As u die stapediusrefleks meet, word die refleksdrempel bepaal, dit wil sê die volume waarde waarmee die refleks geaktiveer word. Hierdie studie kan bepaal of die ossikels in die middeloor normaal beweeglik is.
Sedert 2009 word alle pasgeborenes vir doofheid ondersoek. Die doel is om gehoorgestremdheid vroeg in die derde maand van die lewe te diagnoseer en terapie te begin tot die sesde maand van die lewe. Die twee volgende metodes word ook hierin gebruik pasgebore vertoning gebruik.
Aan die een kant sluit dit die meting van sogenaamde in otoakustiese emissies – 'n pynlose prosedure vir funksionele toetsing van die koglea. Die emissies is baie stil eggo's wat uit die binneoor kom. Die buitenste haarselle in die binneoor stuur hierdie eggo uit in reaksie op 'n inkomende klankgolf. Dit is nie moontlik om hierdie eggo self te sien nie. Maar u kan dit registreer met mikrofone met 'n hoë sensitiwiteit. Hierdie mikrofone word in die oor geplaas en verseël dit lugdig. Hulle het 'n klankbron geïntegreer waaruit klanke vrygestel word om 'n eggo van die binne-oor te veroorsaak.
Die tweede metode is die sogenaamde breinstam (byvoorbeeld BERA). Dit ondersoek die senuwee- en breinareas wat verantwoordelik is vir gehoor. Met behulp van die gemete op die kopvel kan daar van elektriese impulse geskat word of die geluid nie net in die binneoor geregistreer is nie, maar ook deur die gekoppelde senuweepaaie beweeg en in die brein verwerk word. Die pasiënt word op 'n koptelefoon gesit wat 'n geluid uitstraal. Die kopvel-gemonteerde elektrodes meet sowel die vorm van die elektriese opwinding as die tyd tussen toon en elektriese respons in die senuwee en brein.
Verdere ondersoeke vir doofheid
Veral in die geval van skielike doofheid, moet spesiale oorsake soos 'n vreemde liggaam wat die oorkanaal verstop, ernstige infeksies en die gebruik van sekere medisyne gesoek word.
Prosedures vir beeldvorming word gebruik as die pasiënt 'n kogleêre inplantaat (beplanning van die prosedure) moet ontvang, of as daar 'n vermoede is van 'n kanker of misvorming as oorsaak van doofheid. Magnetiese resonansbeelding (MRI) of rekenaartomografie (CT) word gebruik om die brein of oor te beskryf.
bloedtoetse word gewoonlik nie blootgestel aan vermoedelike doofheid nie. Dit is slegs nuttig in sekere gevalle, byvoorbeeld vir die opheldering van infeksies of vir tekens van 'n metaboliese siekte. Soms is doofheid of doofheid die gevolg van herhaalde oor-, neus- en keelsiekte weens verhoogde vatbaarheid vir infeksie. 'N Bloedtoets kan hier help om 'n verduideliking te kry.
U kan moontlik verdere ondersoeke vir doofheid benodig, soos Ondersoeke by die oogarts of neuroloog, In sekere gevalle, veral met genetiese oorsake of familiele doofheid, kan 'n mens dit doen menslike genetiese berading uitgevoer word. Menslike genetici is spesialiste in die ontleding van genetiese inligting en siektes. In die geval van ernstige genetiese siektes, kan hulle ook hulp verleen om kinders vir dowe ouers te hê.
By kinders naby die gehoortoetse Spraak- en ontwikkelingstoetse 'N Ongeskonde verhoor is die basiese voorwaarde vir normale spraakontwikkeling. Doofheid wat sedert geboorte of vroeë kinderjare teenwoordig was, moet so gou as moontlik behandel word. Anders kan die ontwikkeling van taalontwikkelingsprobleme dikwels nie heeltemal opgelos word nie. Doofheid wat na die kinderjare voorkom, beïnvloed gewoonlik nie spraak nie.
In die meeste gevalle kan doofheid nie omgekeer word nie. Daar is egter baie metodes om die ongewone gebiede van die ingewikkelde gehoorstelsel te oorbrug en luister steeds moontlik te maak.
Die behandelingsmaatreëls hang af van die volledige doofheid of as daar nog 'n oorblywende gehoor is. In laasgenoemde geval is die gebruik van gehoorapparate moontlik. Met volledige doofheid, veral as dit bilateraal is, sou dit nie sin maak om gehoorapparate te gebruik nie. In plaas daarvan kan chirurgie nuttig wees om die persoon 'n Binneoor prostese (ook genoem kogleêre inplantaat) word gebruik. Dit moet so gou as moontlik by kinders met doofheid gebruik word om die beste moontlike voorwaardes vir taalverwerwing te skep. Na die prosedure is rehabilitasiemaatreëls belangrik, veral intensiewe luister- en praatoefeninge.
Benewens die verskaffing van gehoorapparate of 'n kogleêre inplantaat, moet inplantings spesifiek bevorder word. Kinders vind veral baat by die gebruik van sulke tegnieke liplees en die gebaretaal leer vroeg. In die reël maak dit ook sin vir die mense in die onmiddellike omgewing van die betrokke persoon.
Doofheid: siekteverloop en prognose
Afhangend van die oorsaak van 'n gehoorversteuring, kan dit óf dieselfde bly in grootte of mettertyd toeneem. Dus kan 'n gehoorverlies tot doofheid ontwikkel. Sulke progressiewe gehoorverlies moet dus vroeg erken en behandel word – soms kan geskikte maatreëls doofheid voorkom. Veral die gehoor van kinders moet, soos dit dikwels moeilik is om te beoordeel, op die geringste vermoede van gehoorgestremdheid getoets word deur luistoetse.
'N Bestaande doofheid kan meestal nie omgekeer word nie. Moderne metodes soos die binneoorprostese kan egter 'n deurslaggewende bydrae lewer om gevolglike skade aan doofheid te voorkom. Aan hierdie gevolglike skadevergoeding gevoelloosheid sluit die ontwikkeling van 'n versteurde spraakbegrip en ontwikkelingsversteurings in die emosionele en psigososiale gebied in.