Die digter van Psalm 42/43 het 'n ondervinding van die afwesigheid van God gehad. Hy kla daaroor dat God hom vergeet het. Bydraende faktore tot so 'n belewing van Godverlatenheid kon wees siekte, vyandskap, vervolging en lyding in die algemeen. Sonde kon ook 'n oorsaak wees. Vir die Ou-Testamentiese mens was al hierdie dinge die vyande van die ware lewe – tekens van die dood wat die lewe bedreig.
Sulke ondervindings het veral by die psalmskrywers uitroepe van klag tot die gevolg gehad. Lyding en gebrokenheid het die wêreld waarin hulle leef onderstebo gekeer. So 'n geestelike verwarring het gewoonlik tot 'n nuwe ondervinding van God en 'n dieper belewing van hulle geloof in God gelei.
Psalm 42/43 bevestig dat selfs in die diepste nood en vertwyfeling die hukering na die teenwoordigheid van die lewende God as die hoogste lewensdoel nuwe hoop skep. Ware geloof is altyd weer gemoeid met die beoefening van die teenwoordihgheid van God. Dié psalm vra aan ons: Het jy reeds die groot dors van jou lewe geïdentifiseer?
Die Ou-Testamentiese gelowige glo en beleef dat die verwyderdheid van God opgehef word daar waar die lewende God Hom konkreet beskikbaar gemaak het. Die plek waar dié ontmoeting plaasvind, is in die tempel. Daar verskyn God se mense voor sy aangesig (3). Daar neem hulle deel aan die feesvreugde van God se volk wat plaasvind in sy huis (5). Hier vind versoening plaas, word verhoudings herstel en geloftes betaal. Slegs by hierdie punt kan trane verander word in blydskap. God bewerk in tye van diepste nood 'n onuitwisbare hoop en verwagting.
Deur die kruis het ons Here Jesus Christus die diepste oorsaak ('van ons honger en kommer') van die afwesigheid van God in die wêreld opgehef. Pinkster maak van God se volk sy tempel in hierdie wêreld en God se volk gaan hoopvol 'n nuwe toekoms tegemoet wanneer Hy alles in almal sal wees. Ons moet leef vanuit die opstanding. Daarmee word die diepe eensaamheid van wanhoop deurbreek en verander in dialoog van gebed, uitsig en vreugde.